Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 124/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c , art. 99, art. 109, art. 110, art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 249 par. 1art. 247 par. 1, art. 228 par. 1 pkt 1, art. 240 par. 1, art. 145 par. 2, art. 210 par. 4, ,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2011r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania.

1.1. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...].nr [...]utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. nr [...]w sprawie odmowy K. K. stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...].

1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia 14 maja 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego do celów innych niż opałowe za miesiąc wrzesień 2005r. Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K., który decyzją z dnia 1 lipca 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję z powodu niedoręczenia jej ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi oraz naruszenia zasady wynikającej z art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej.

1.3. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...]ponownie określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2005r. W wyniku odwołania decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podatnik złożył skargę do WSA w K. na przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. zarzucając naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie art. 145 § 2 i art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w K. uznał zarzuty skargi za zasadne i w ramach autokontroli w oparciu o art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. decyzją z dnia 28 kwietnia 2009r stwierdził nieważność decyzji z dnia 23 marca 2009r. W związku z powyższym WSA w K. postanowieniem z dnia 21 maja 2009r. umorzył postępowanie sądowe.

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2009r. Dyrektor Izby Celnej w K. przekazał sprawę organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wrzesień 2005r.

1.4. Mając na uwadze fakt, stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. podatnik pismem z dnia 16 lipca 2009r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. z uwagi na analogiczny stan faktyczny i prawny. Jako podstawę żądania wskazano art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia 29 grudnia 2009r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W wyniku odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

1.5. W związku ze skargą na powyższą decyzję WSA w K. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010r. Sygn. akt I SA/Ke 264/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, iż organ winien dokonać oceny, czy zachodzi przynajmniej jedna z ośmiu podstaw wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił, że w przypadku gdy organ stwierdzi istnienie przesłanki negatywnej, zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu żadna z podanych przez organ okoliczności nie stanowi przesłanki negatywnej, a co więcej organ podjął się merytorycznej oceny zasadności wniosku, co zdaniem Sądu ze względu na formalny charakter decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej było nieuprawnione i przedwczesne. Ponadto z uzasadnienia WSA wynika, że co prawda organ dokonał faktycznie analizy, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa jednakże zostało to uczynione nie na tym etapie postępowania, bez jego wszczęcia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

1.6. Organ odwoławczy utrzymując w mocy ww. decyzję wyjaśnił, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że rażące naruszenie prawa, stanowiące podstawę żądania strony w przedmiocie stwierdzenia nieważności następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ. Niezależnie od powyższego naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego naruszenia wtedy, gdy czynności organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej. Za rażące naruszenie prawa nie można uznać natomiast odmiennej interpretacji wykładni przepisów prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny. W sytuacji, gdy możliwe są odmienne wykładnie budzących wątpliwości przepisów prawa nie można mówić o jego rażącym naruszeniu.

1.7. Ustosunkowując się do wniosku podatnika organ II instancji wyjaśnił, że stan faktyczny i prawny w przypadku decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji objętej niniejszym postępowaniem nie jest tożsamy z postępowaniem zakończonym decyzją z dnia 28 kwietnia 2009r. stwierdzającą nieważność decyzji z dnia 23 marca 2009r. - bowiem postępowanie przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego za pierwszym razem należało uzupełnić poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka i powiadomienie o powyższym pełnomocnika, co nie zostało pierwotnie uczynione. Ponadto pełnomocnik nie został zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Powyższe zostało wskazane w decyzji organu II instancji, uchylającej w całości zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, wykazującej istotne wady postępowania mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W drugim zaś przypadku wydane rozstrzygniecie wiązało się z błędnym przyjęciem, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. nie została w sposób właściwy doręczona. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż błędy jakie powstały zarówno w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego jak i Dyrektora Izby Celnej w K. zostały wyeliminowane, a w sprawie została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2005r. z dnia [...]., która to decyzja została utrzymana przez organ odwoławczy.

Organ odwoławczy podkreślił, iż rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i w związku z zaistnieniem takiej sytuacji organ odwoławczy decyzją z dnia 1 lipca 2008r. uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. wskazując, iż postępowanie należy uzupełnić poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka i powiadomić o powyższym pełnomocnika. W związku z powyższym zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

2. Skarga do Sądu.

2.1. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji oraz zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.:

- art. 122 w zw. z art. 210 § 4 przez wadliwą ocenę argumentów strony o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji, mimo istnienia ku temu stosownych przesłanek w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej,

- art. 210 § 4 w zw. z art. 235 przez zaniechanie ustosunkowania się do podniesionych we wniosku z 16 lipca 2009r. i odwołaniu zarzutów strony oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie sytuacji prawnej,

- art. 212 przez przyjęcie, że niedoręczona decyzja ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi wywołuje skutek prawny związania wydaną decyzją organu podatkowego,

- art. 247 § 3 przez jego niezastosowanie pomimo stwierdzenia kwalifikowanych wad w decyzji z 1 lipca 2008r.

2.2. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej skarżący wskazał, że organ w sentencji zaskarżonej decyzji nie zamieścił w rozstrzygnięciu daty decyzji I instancji, pominął także nazwę tego aktu. W ocenie skarżącego może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro z sentencji nie wynika, od jakiego aktu i z którego dnia rozpoznano odwołanie.

2.3. Naruszenie art. 212 ww. ustawy, wg skarżącego, polega na uznaniu, iż nie doręczona pełnomocnikowi decyzja organu I instancji wiąże ten organ. Dopiero z momentem doręczenia decyzja wchodzi ona do obrotu prawnego. W związku z tym brak skutecznego doręczenia sprawia, że nie może w ogóle rozpocząć biegu termin przewidziany na wniesienie odwołania, a tym samym wniesienie odwołania w takich okolicznościach jest niedopuszczalne.

Skarżący wskazał, że organ, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w takiej sytuacji powinien stwierdzić w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Według skarżącego ta okoliczność świadczy, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

2.4. Skarżący wyjaśnił, że powołanie się we wniosku na tożsamość tej sprawy ze sprawą zakończoną wcześniejszą decyzją dotyczyło tylko i wyłącznie kwestii związanej z wejściem do obiegu prawnego niedoręczonej decyzji i nie dotyczyło żadnych innych kwestii np. związanych z przeprowadzeniem dowodu z zeznań świadka, czy zapoznaniem z zebranymi dowodami. Jeżeli przy wydawaniu decyzji z dnia 14 maja 2008r. miały miejsca uchybienia przepisów postępowania, które mimo swej istotności nie skutkują sankcją nieważności, a jedynie są podstawą do jej wzruszenia w trybie wznowienia postępowania, to te uchybienia w zakresie postępowania dowodowego, na pewno nie mogą być i nie zostały przez podatnika zaliczone do rażących naruszeń przepisów postępowania, których uchybienie godzi w tę decyzję bezpośrednio, czyniąc ją nieakceptowaną w obrocie prawnym. Zdaniem skarżącego dlatego nie ma żadnego znaczenia w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, że błędy w zakresie postępowania dowodowego miały zostać wyeliminowane, gdyż nie z powodu tych błędów został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

2.5. Skarżący powołując liczne przykłady z judykatury oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazał na pojęcie rażącego naruszenia prawa, przez które powinno przyjmować się naruszenie przepisu prawa niebudzącego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. W wyroku z 11 maja 1994r., sygn. akt III S.A. 1070/95, NSA stwierdził natomiast, że "naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia decyzji ostatecznej. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności". Także bieżące orzecznictwo NSA powołuje się na ww. poglądy (por. uzasadnienie wyroku z dnia 3 listopada 2009r., sygn. akt I FSK 1046/08).

2.6. Skarżący podniósł, że na gruncie rozstrzyganej sprawy nieważność wnioskowanej decyzji związana jest z faktem, że została wydana w sytuacji, gdy decyzja pierwszej instancji nie weszła do obiegu prawnego. Organ wbrew swojemu obecnemu poglądowi nie miał żadnych wątpliwości, co do okoliczności związanych z doręczeniem decyzji.

2.7. Ponadto skarżący wskazał, że wątpliwym jest czy decyzja z dnia 1 lipca 2008r. jest w ogóle w obrocie prawnym. Miała bowiem zostać doręczona na prywatny adres pełnomocnika, podczas gdy podatnik pismem z dnia 17 kwietnia 2007r., stanowiącym uzupełnienie pełnomocnictwa wskazał, że wszelką korespondencję należy kierować na jego adres. Zdaniem skarżącego ma to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż kolejne decyzje zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji, które zostały wydane przez organy celne, naruszałyby fundamentalną zasadę powagi rzeczy osądzonej.

2.8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo przyznał, że w sentencji decyzji brak jest daty wydania decyzji organu I instancji. Wyjaśnił, że ww. brak powstał w wyniku oczywistej omyłki na etapie operacji komputerowej. W ocenie organu nie ma jednak racji skarżący twierdząc, że taki błąd ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zarówno nr decyzji jak i data zostały prawidłowo przywołane w uzasadnieniu decyzji. Ponadto nie dotyczy to naruszenia wskazanego przez skarżącego przepisu art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

2.9. W dniu 8 marca 2011r. do WSA w K. wpłynął wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 10 marca 2011r. w związku z tym, że przedmiotowa sprawa pozostaje w związku ze sprawą, w której pełnomocnik skarżącego wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.

2.10. Na rozprawie w dniu 10 marca 2011r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób kwalifikowany, tj. mający wpływ na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie, co do zasady, takich wad w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. obliguje Sąd do wyeliminowania z obrotu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3.3. Na wstępie należy odnieść się do kwestii zasadności wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy (pkt 2.9. i 2.10.). Zgodnie z art. 99 ustawy p.p.s.a Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Ważne przyczyny, które obligują sąd do odroczenia rozprawy, wskazuje sam ustawodawca np.: nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron (art. 109 tej ustawy) lub jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron (art. 110 ww. ustawy). Fakultatywne przyczyny odroczenia mogą leżeć po stronie sądu, np. nie zostało zakończone prawomocnie postępowanie o ustanowienie pełnomocnika z urzędu; jak też po stronie uczestnika postępowania, np. strona zmieniła zakres żądania w sposób uniemożliwiający ustosunkowanie się do tego stronie przeciwnej. Przesłanka wskazana we wniosku skarżącego nie jest żadną z wyżej wymienionych i nie stanowi innej ważnej przyczyny w związku z czym wniosek należało oddalić. Przy czym znamiennym jest, że zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik brali udział w rozprawie.

3.4. Przystępując do oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. (pkt 1.5.).

Zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. WSA w K. uchylając ww. decyzję wskazał na konieczność ustalenia istnienia przesłanek negatywnych wszczęcia postępowania (art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej) w przedmiocie nieważności i dopiero w przypadku stwierdzenia ich braku dokonanie merytorycznej oceny przesłanek nieważności decyzji (art. 247 § 1 ww. ustawy). Oceniając postępowanie organu w aspekcie ww. wytycznych, co do dalszego postępowania należy wskazać, że Dyrektor Izby Celnej w K. wykonał je. Należy przy tym zauważyć, że odstąpienie od wydania postanowienia o wszczęciu postępowania, mimo że WSA w K. na taką powinność zwrócił uwagę, nie stanowi wady, która zdaniem Sądu mogła mieć istotny wpływu na wynik postępowania. Taka tylko wada zaś, w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a., stanowiłaby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

3.5. Istotą sporu w sprawie jest ocena, czy decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. uchylająca do ponownego rozpoznania decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 14 maja 2008r., określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym, dotknięta jest wadą wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. czy wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego dotknięta jest ww. wadą, ponieważ organ odwoławczy wydał decyzję uchylającą do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji, która to z powodu nieprawidłowości w jej doręczeniu, nie weszła do obrotu prawnego. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, organ powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania. W ocenie organu zaś takiego działania nie można zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

3.6. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W celu stwierdzenia, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, przede wszystkim należy wyjaśnić czy w ogóle miało miejsce naruszenie prawa. W tym zakresie należy stwierdzić, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa. Wobec stwierdzenia bowiem przez organ odwoławczy, że decyzja I instancji nie została prawidłowo doręczona, organ ten zobligowany był na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania, podczas gdy wydał decyzję kasacyjną, uznając tym samym, że mimo braku doręczenia decyzji I instancji pełnomocnikowi strony znajduje się ona w obrocie prawnym.

3.7. Z powyższego wynika, że dla rozstrzygnięcia sporu istotną kwestią jest ocena czy wyżej wskazane naruszenie prawa miało charakter rażący.

Na pojęcie rażącego naruszenia prawa prawidłowo wskazują zarówno organ (pkt 1.6), jak i skarżący (pkt 2.5.). Należy przypomnieć też utrwalony w orzecznictwie sądowym pogląd, że "rażące naruszenie prawa" to takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 maja 2009r., sygn. akt II FSK 131/08, LEX nr 551626). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie takie skutki nie nastąpiły, co każe stwierdzić, że opisane wyżej naruszenie prawa nie nosi cechy rażącego. Na skutek wydania kwestionowanej decyzji sprawa została bowiem przekazana do ponownego rozpoznania, co uchyliło dotychczasowe wady procesowe i zagwarantowało stronie realizację pełni uprawnień. Decyzja ta nie wywołała też żadnych skutków w sferze prawa materialnego.

Zdaniem sądu, wskazaną wadę postępowania można oceniać w aspekcie przesłanki do jego wznowienia, z powodu pominięcia pełnomocnika (art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Wada ta jednak na skutek wydania właśnie decyzji kasacyjnej została usunięta.

Dla wzmocnienia argumentacji o braku rażącego naruszenia prawa należy przytoczyć również znamienny pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że "okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem strony ustanowiły pełnomocnika w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczaniu, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia" (tak NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2008r., sygn. akt I FSK 283/07, LEX nr 488005).

3.8. Jednocześnie należy wskazać na niekonsekwencję w prezentowanym stanowisku przez stronę, która aktualnie przed Sądem i organem eksponuje brak doręczenia decyzji I instancji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a w samym wniosku o stwierdzenie nieważności wskazuje, że skutek doręczenia nastąpił. W aspekcie takiego zachowania strony, tym bardziej, przedmiotowemu naruszeniu prawa nie można przypisać cechy rażącego.

3.9. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przy czym należy podzielić zarzut skargi, co do naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisie (m.in. brak jednoznacznego ustosunkowania się do podniesionych we wniosku oraz odwołaniu zarzutów strony). Mimo jednak ogólnikowości i lakonicznej formy uzasadnienia wada ta, zdaniem Sądu, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że organ wyeksponował pozytywne przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, a następnie skonkludował, że w przedmiotowej sprawie takie nie zachodzą. Uchybienia więc w zakresie uzasadnienia decyzji nie stanowią wady, która zdaniem Sądu mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś tylko wada, w świetle art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a., stanowiłaby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

3.10. Nie ma również wpływu na wynik sprawy wskazany przez skarżącego brak oznaczenia w sentencji zaskarżonej decyzji daty oraz rodzaju utrzymanego nią w mocy rozstrzygnięcia (pkt 2.2.). Wszystkie te elementy można bowiem odnaleźć w treści decyzji odwoławczej i to w sposób jednoznacznie identyfikujący decyzję pierwszoinstancyjną.

3.11. W aspekcie podjętych przez skarżącego działań procesowych względem decyzji z dnia 1 lipca 2008r. nie są uzasadnione jego wątpliwości, co do wprowadzenia do obrotu prawnego tejże decyzji (pkt 2.7.). Należy przy tym wskazać, że decyzja ta została doręczona osobiście ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi – M.K. (dowód doręczenia karta 7 i 8 akt administracyjnych).

3.12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji wyroku.