Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 27/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r., nr [...], postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2018 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 9.000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano m.in. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej

w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W tym miejscu należy powołać treść art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481). Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1) odrzucenia skargi,

2) cofnięcia skargi, lub

3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2).

Z przepisu art. 93 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wynika zatem, że organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję. W konsekwencji decyzja nakładająca karę pieniężną i utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji – wskutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego – nie podlegają wykonaniu z mocy prawa. W konsekwencji zaś uznania, że skarżący korzysta z ustawowego prawa wstrzymania wykonania decyzji, jego wniosek o wstrzymanie wykonania należało uznać za bezprzedmiotowy. W związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.