Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1372/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1459/14 w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia . lutego 2014 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENEI

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 9 lutego 2015 r. odrzucił skargę D. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu, że w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2014 r. zamieszczono pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienia skargi. Z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynikało, że doręczono ją skarżącemu [...] lutego 2014 r.

Termin do wniesienia skargi przez D. Z. upłynął 20 marca 2014 r. Skarżący natomiast wniósł skargę nadając ją w urzędzie pocztowym 21 marca 2014 r., a więc po terminie, a ponadto skierował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

WSA powołał się na utrwalone orzecznictwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2010 r. sygn. akt: II FSK 2198/09), że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego powoduje, że sąd winien przekazać ją właściwemu w danej sprawie organowi administracji. Naruszenie w takim przypadku dyspozycji przepisu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) powoduje, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adres właściwego organu administracji publicznej.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przesłał skargę do Głównego Inspektora Transportu Drogowego 31 marca 2014 r.

D. Z. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z 9 lutego 2015 r. zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie przepisanego terminu, z uwagi na jej wniesienie bezpośrednio do sądu administracyjnego i przekazanie skargi organowi przez sąd po upływie terminu 30 - dniowego od doręczenia decyzji stronie, w sytuacji gdy przepisy nie określają wprost, że w takim przypadku za datę wniesienia skargi należy uznać dzień przekazania pisma organowi, za którego pośrednictwem skarga powinna być wniesiona oraz że skarga podlega odrzuceniu;

- art. 83 § 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że datą oddania pisma w placówce pocztowej jest data stempla pocztowego na przesyłce, a nie data złożenia pisma, w sytuacji, gdy skarżący dokonał czynności procesowej przez oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w terminie trzydziestodniowym określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., co było równoznaczne z zachowaniem terminu ustawowego do wywiedzenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Podstawą do odrzucenia w niniejszej sprawie skargi wniesionej przez D. Z. był art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w świetle którego sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Procedurę wnoszenia skargi do sądu administracyjnego określa art. 52 p.p.s.a., zaś termin wyznacza art. 53 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX).

Dla oceny zachowania przez D. Z. terminu do wniesienia skargi należało więc przyjąć datę przekazania jej przez Sąd pierwszej instancji do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona. Z tego względu za prawidłowe należy uznać przyjęcie, że skarga została wniesiona w dniu 31 marca 2014 r., tj. w dacie przekazania jej przez Sąd do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co oznacza, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej złożenia.

Powyższe stwierdzenie uprawniało zatem Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 83 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że skarżący złożył nieprawidłowo zaadresowane pismo w placówce pocztowej 21 marca 2015 r., a więc po terminie na wniesienie skargi (który upływał 20 marca 2015 r.). Skarżący nie wykazał w skardze kasacyjnej na jakiej podstawie podważa datę nadania przesyłki, która wynikała ze stempla pocztowego umieszczonego na kopercie. Bowiem w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że data stempla pocztowego była niezgodna ze stanem faktycznym. Dlatego należy także ten zarzut uznać za nieusprawiedliwiony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia