Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 317/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

D. I. S. w [...] postanowieniem z [...] r., nr [...] ([...]) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji D. U. K. S. w [...] z dnia [...] r. nr [...], określającej K. T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia [...] r. w łącznej wysokości [...] zł.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], po uprzednim dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wydawanych w tym zakresie, organ I instancji określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia [...] r. Decyzja ta została stronie doręczona w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.- zwanej dalej: " O.p.") w dniu [...] r., w związku z czym, termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] r. W wydanej decyzji, organ pouczył stronę, że zgodnie z treścią art. 223 § 2 O.p., odwołanie należy wnieść za pośrednictwem D. U. K. S. w [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Podatniczka wniosła odwołanie pismem z dnia [...] r. Wraz z przedmiotowym odwołaniem, podatniczka wystąpiła z wnioskiem (uzupełnionym pismem z dnia [...].) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji D. U. K. S. w [...] z dnia [...] r., nr: [...]

D. I. S. w [...], postanowieniem nr: [...] 2016., [...] z dnia [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi dla organu podatkowego podstawę do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Uchybienie zaś terminowi stanowi o konieczności pozostawienia wniesionego środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.

Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], zarzuciła organowi naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 121 O.p. w powiązaniu z art. 162 O.p.

W piśmie z [...] r. stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocniczka skarżącej podniosła zarzut naruszenia art. 150 § 2 O.p. wskazując, że nie doszło do doręczenia decyzji z [...] r. w sposób zastępczy. Do ww. pisma załączono oświadczenia: byłego doręczyciela z U. P. w S. – A. F., J. C. towarzyszącej podatniczce w czasie wyjazdu do K. w okresie od [...] do [...] r. oraz M. K., która wystawiła podatniczce zaświadczenie lekarskie z [...] r.

Odpowiadając na skargę, D. I. S. w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt I [...], oddalił skargę strony na ww. postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Skarżącej od ww. wyroku, N. S. A. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] uchylił powyższy wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w [...]

Sąd kasacyjny wskazał, że Sąd I instancji przyjął, że: "(...) niniejsza sprawa dotycząca uchybienia terminu do wniesienia odwołania stanowi konsekwencję sprawy dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym po stwierdzeniu, że zapadł wyrok z dnia [...] r., sygn. akt I [...] oddalający skargę strony na postanowienie D. I. S. w [...] z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchylił się w ogóle od oceny czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Sąd przyjął natomiast, że okoliczność, iż strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. po terminie do jego wniesienia, który upłynął w dniu [...] r., nie budzi wątpliwości, mimo że w istocie przedmiotem sporu w tej sprawie jest kwestia czy prawidłowo dokonano doręczenia tej decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Fakt, że Strona wniosła wraz z odwołaniem wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, biorąc pod uwagę okoliczności podnoszone przez nią w piśmie z dnia [...] r., stanowiącym uzupełnienie skargi, nie oznaczał, że nie kwestionuje ona prawidłowości zastosowania trybu zastępczego doręczenia przesyłki. Dopiero po przesądzeniu tego zagadnienia i uznaniu, że skuteczne doręczenie nastąpiło, można było dokonać oceny zgodności z prawem postanowienia D. I. S. w [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.".

Nadto, jak wskazał Sąd kasacyjny, cyt.: "Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie te oświadczenia pisemne, na które strona wskazała w piśmie z dnia [...] r., uzupełniającym skargę są dokumentami prywatnymi. Zgodnie zaś z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, zarówno urzędowych jak i prywatnych i w tej materii Sąd powinien zająć w zaskarżonym wyroku stanowisko, czego nie uczynił.".

Wobec powyższego, Sąd kasacyjny uznał za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 150 § 1 i 2, i w efekcie także art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] u z n a ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem nie stwierdził, by organ wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że z uwagi na to, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli N. S. A., Sąd - mając na uwadze przepis art. 190 P.p.s.a. - rozstrzyga ponownie niniejszą sprawę w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami dokonanymi w tej sprawie przez N. S. A. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] r., I FSK [...].

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia [...] r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") – sąd rozpoznający sprawę związany jest wykładnią prawa dokonaną przez orzekający w tej samej sprawie przez NSA. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 P.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa.

Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA w [...] z dnia [...] r., sygn. akt VI [...]).

Zatem, wskazać należy, że w ww. wyroku z dnia [...] r., sygn. akt I FSK [...], N. S. A. dokonując oceny niniejszej sprawy, wskazał, że w istocie przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy Skarżącej skutecznie, w trybie art.150 O.p., dokonano doręczenia decyzji z dnia [...] r., określającej Jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia [...] r. Fakt, że Skarżąca wniosła wraz z odwołaniem wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, biorąc pod uwagę okoliczności podnoszone w uzupełnieniu skargi z dnia [...] r., nie oznaczał bowiem, że nie kwestionuje ona prawidłowości zastosowania trybu zastępczego doręczenia przesyłki. Podkreślić przy tym należy, że skuteczność doręczenia decyzji jest zasadniczym aspektem niniejszego postępowania, albowiem wobec braku skutecznego doręczenia decyzji, nie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania, a skoro tak, to nie może on zostać przekroczony.

Analiza akt sprawy nie potwierdza zasadności zarzutów Skarżącej kwestionujących skuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] r..

W ocenie Sądu, doręczenia przesyłki dokonano skutecznie, bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń.

Zgodnie z art. 148 § 1 O.p. (według stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2015 r.), pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Stosownie do § 2 tego artykułu pisma mogą być również doręczane:

1) w siedzibie organu podatkowego;

2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 149 O.p.).

Zgodnie z art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.).

W myśl natomiast art. 150 § 2 O.p., zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z akt sprawy wynika, że decyzja D. U. K. S. w [...] z dnia [...] r., nr [...], była przesłana za pośrednictwem P. P. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres Skarżącej tj.: ul. [...], [...], pod którym Skarżąca prowadziła prywatną praktykę lekarską (niesporne). Przesyłka ta, z powodu nieobecności adresata została złożona w U. P. [...], zaś zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu [...] r. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...] r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu [...] r., gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. Okoliczności te potwierdził pracownik U. P., składając podpis oraz datę zwrotu przesyłki. W tej sytuacji doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w dniu [...] r., stosownie do wymogów przewidzianych w art. 150 § 2 O.p. i od tego dnia biegł 14 – dniowy termin do złożenia odwołania od doręczonej Skarżącej ww. decyzji z dnia [...] r.

Odpowiednie adnotacje: "Adresata nie zastałem. Awizowano. Data: [...] z nieczytelnym podpisem, "Awizowano powtórnie dnia [...]" z nieczytelnym podpisem oraz "ZWROT nie podjęto w terminie [...]" z nieczytelnym podpisem, oraz odpowiednie stemple Poczty Polskiej, umieszczono na dokumencie potwierdzenia odbioru oraz na kopercie.

Wskazać przy tym należy, że organ odwoławczy w celu wyjaśnienia zarzutów Skarżącej co do nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek (o pozostawianiu przesyłek i zawiadomień "z tyłu budynku w wejściu, które nie jest używane"), zwrócił się do P. P. o wyjaśnienie tych kwestii. W odpowiedzi z dnia [...] r. U. P. w S. zaprzeczył takim praktykom i wyjaśnił szczegółowo sposób doręczania przesyłek Skarżącej, wskazując m.in., że "Przesyłki doręczane są najczęściej do recepcji (pod wskazanym adresem p. K. T. również [...])".

Zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że doręczenie decyzji należy do tzw. czynności materialno-prawnych, z których dokonaniem przepisy wiążą określone skutki prawne, np. rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w przypadku wydania decyzji przez organ kontroli skarbowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję - w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Tym samym prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu organ uznał, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął [...] r. i do tego dnia Podatniczka nie wniosła odwołania, a zatem zasadnie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ stwierdził w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Sąd podziela stanowisko organu, że w okolicznościach występujących w badanej sprawy doręczenie "zastępcze" było doręczeniem skutecznym. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych (zob. wyrok N. S. A. z [...] r,. II [...], CBOSA). Nie jest w tym zakresie jednak wystarczające samo tylko zaprzeczenie adresata pisma, że nie powziął wiadomości o złożeniu korespondencji w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, lecz konieczne jest poparcie tego twierdzenia przekonywującymi dowodami (zob. wyrok N. z [...] r., [...], CBOSA). Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie, Skarżąca wprawdzie wystąpiła pismem z dnia [...] r. do P. P. w S. zgłaszając nieprawidłowości związane z doręczaniem na jej adres korespondencji, jednakże P. P. pismem z dnia [...] r. wyjaśniła, że zgodnie z oświadczeniem listonosza doręczającego przesyłki na adres Skarżącej przy ul. [...] w S., nie było praktykowane pozostawianie przesyłek, w tym awiz " z tytułu budynku w wejściu, które nie jest używane". Przesyłki doręczano najczęściej do recepcji (pod wskazanym adresem skarżąca prowadziła również gabinet lekarski). Potwierdzeniem tego faktu może być również analiza ilości korespondencji skarżącej awizowanej sporadycznie ([...] r. dwa przypadki).

Odnosząc się z kolei do pisma Skarżącej z dnia [...] r. pod tytułem "Uzupełnienie skargi", w którym pełnomocnik Skarżącej dodatkowo podniósł zarzut co do naruszenia art. 150 § 2 O.p. ze wskazaniem, że nie doszło do doręczenia decyzji z dnia [...] r. w sposób zastępczy, a potwierdzać zasadność tego zarzutu miały dołączone do tegoż pisma oświadczenia ww. trzech osób, tj.: byłego doręczyciela z U. P. w S. – A. F. (oświadczenie z dnia [...] r.), osoby towarzyszącej Skarżącej w wyjeździe do K. w okresie od [...] do [...] r., tj. oświadczenie J. C. z dnia [...] r. oraz oświadczenia lek. med. M. K. z dnia [...] r., która wystawiła Skarżącej zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r.) - konieczne jest odniesienie się do tych kwestii.

Zauważyć przy tym należy, że w wyroku z dnia [...] r., [...] (sprawa dotyczy uchybienia terminowi do złożenia odwołania), N. S. A. wskazał, że: "Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Niewątpliwie te oświadczenia pisemne, na które strona wskazała w piśmie z dnia [...] r., uzupełniającym skargę są dokumentami prywatnymi. Zgodnie zaś z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, zarówno urzędowych jak i prywatnych i w tej materii Sąd powinien zająć w zaskarżonym wyroku stanowisko, czego nie uczynił.".

W związku z tym Sąd na rozprawie w dniu [...] r., na której postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania 4 sprawy ze skarg Skarżącej (dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia takiego terminu), postanowił również dopuścić i przeprowadzić dowód z ww. oświadczeń.

Wprawdzie oświadczenia te zastępują zeznania świadków, jednak z uwagi na ocenę prawną wyrażoną we wskazanym wyroku NSA, Sąd po przeprowadzeniu tych dowodów uznał, że nie podważają one prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do oświadczenia byłego doręczyciela poczty (doręczającego przedmiotową przesyłkę) Sąd stwierdził, że nie zawiera ono żadnego jednoznacznego stwierdzenia odnoszącego się do przedmiotowej przesyłki, wyrażono w nim bowiem jedynie ogólnikowe przypuszczenia lub mogące się zdarzyć nieprawidłowości przy doręczaniu przesyłek pocztowych. Nadto, zawiera ono niedopuszczalną ocenę co do braku winy Skarżącej. Takie hipotetyczne stwierdzenia doręczyciela (byłego doręczyciela), dokonane w trybie przypuszczającym, w żaden więc sposób nie podważyły faktów odnotowanych przez doręczyciela w urzędowych dokumentach odnoszących się do konkretnej przedmiotowej przesyłki, w tym do pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej adresata. Zauważyć przy tym należy, że adresatem przesyłki w niniejszej sprawie była Skarżąca, która prowadzi działalność gospodarczą. Zatem, jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego powinna w taki sposób zorganizować swoją działalność gospodarczą, aby sytuacje takie jak: choroba, wyjazd, czy z innego powodu nieobecność, nie uniemożliwiały sprawnego prowadzenia spraw, w szczególności spraw związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W celu zatem należytego zabezpieczenia interesów uczestnik obrotu gospodarczego ma obowiązek zapewnić techniczne warunki konieczne dla prawidłowego doręczania przesyłek, przy uwzględnieniu istniejącej możliwości skorzystania z elektronicznej formy ich doręczania.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 194 § 1 i 2 O.p.: "§ 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.". Niewątpliwie P. P. należy do tych podmiotów wskazanych w § 2 tego artykułu, zatem adnotacje sporządzone przez jej pracowników na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki korzystają z takiego domniemania prawdziwości, którego Skarżąca nie podważyła.

Odnosząc się do pozostałych dwóch oświadczeń wskazujących, że w okresie, w którym przedmiotowa przesyłka pozostawała do dyspozycji Skarżącej w U. P. (tj. do [...] r.), przebywała ona przez okres [...] r. w K. oraz, że w okresie od [...] [...] r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, Sąd stwierdził, że okoliczności te (nieobecność adresata, jego choroba) nie mają wpływu na bieg terminu, zarówno pozostawania przesyłki w U. P., jak i bieg terminu do wniesienia odwołania, a tym samym nie mają więc wpływu na wynik sprawy. Mogą one jedynie być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Sąd, oceniając jednak oświadczenie A. F. z dnia [...] r., nie dał mu wiary, gdyż nie dosyć, że jest złożone już przez byłego listonosza, a więc już jako osobę prywatną, to nadto, jest ono sprzeczne z jego wcześniejszym oświadczeniem. Wprawdzie faktu awizacji ww. przesyłki nie można było skonfrontować z listonoszem ze względu na ustanie stosunku pracy, ale U. P. podkreślił, że w odniesieniu do tej osoby (stały pracownik obsługujący [...]) nie stwierdzono uwag w zakresie jakości doręczania przesyłek. Nie bez znaczenia jest również moment ujawnienia przedmiotowego oświadczenia, tj.: dopiero jako uzupełnienie uprzednio złożonej skargi, co do której organ już przedstawił swoje stanowisko w odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Na akceptację zasługuje przy tym również argumentacja organu co do wiedzy Skarżącej o toczącym się postępowaniu kontrolnym. Argumentacja ta jest bowiem istotna w kontekście oceny podejmowanych przez Skarżącą aktów staranności.

W odniesieniu do oświadczenia z dnia [...] r. złożonego przez M. K., Sąd podzielił stanowisko organu, że w oświadczeniu tym zawarta jest tylko informacja, że wystawione w dniu [...] r. zaświadczenie lekarskie "związane było z chorobą uniemożliwiającą pacjentce poruszanie się. W związku z tym uniemożliwiało to odbiór przesyłki". Zatem z treści tej informacji wynika, że Skarżąca była chora i nie mogła poruszać się, lecz okres niezdolności do pracy dotyczył tylko okresu [...] - [...] r. Natomiast, jak już wyżej wskazano, 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] r. Stąd treść tego dowodu nie wyjaśnia spornej kwestii (skuteczności doręczenia awizowanej przesyłki i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania). Podobnie jak i oświadczenie z dnia [...] r. złożone przez J. C..

W ocenie Sądu, w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie bez wpływu na wynik sprawy pozostają zarzuty skargi.

W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Skoro przedmiotowa decyzja (z dnia [...] r.) została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu [...] r., to ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] r. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie zostało złożone pismem z dnia [...] r., (które wpłynęło do U. K. S. w [...] w dniu [...] r.) a więc po terminie. Wskazać przy tym należy, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu.

Sąd wyjaśnia przy tym, że dla oceny prawidłowości procesu doręczenia, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadził uzupełniający dowód z dokumentów prywatnych – oświadczenia A. F. z dnia [...] r., oświadczenia lek. med. M. K. z dnia [...] r. oraz oświadczenia J. C. z dnia [...] r., które jednak nie potwierdziły stanowiska Skarżącej.

Sumując, Sąd stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie narusza przepisów prawa (art. 150 O.p.), który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych