Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 824/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 685
law: Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, interpretacją indywidualną z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] , za nieprawidłowe uznał stanowisko Gminy– zwanej dalej skarżącą lub gminą, w zakresie zaliczenia do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyłącznie wynagrodzeń otrzymywanych od mieszkańców, w związku z realizacją projektu dotyczącego odnawialnych źródeł energii.

Wnosząc skargę na interpretację z [...] sierpnia 2021 r. gmina wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), rozstrzygając podobną sprawę, postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. I FSK 1454/18, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów wyłaniające się na tle rozpoznawanej przez niego sprawy zagadnienie, budzące wątpliwości, a mianowicie: czy otrzymane przez Gminę dofinansowanie ze środków europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii (kolektorów słonecznych) wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017, poz. 1221 ze.zm.), z tytułu świadczonej przez gminę usługi montażu kolektorów słonecznych na rzecz mieszkańców?

NSA, w składzie siedmiu sędziów, postanowieniem z 24 maja 2021 r., sygn. I FPS 4/20, zawiesił postępowanie w opisanej wyżej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) przedstawionych przez NSA, postanowieniami z 16 kwietnia 2021 r., pytań prejudycjalnych, zadanych w sprawach oznaczonych sygn.: I FSK 1645/20 oraz I FSK 1490/20.

Pierwsze z pytań prejudycjalnych, o których wyżej mowa, NSA sformułował postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. I FSK 1645/20. Jego treść brzmi: czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz – po upływie określonego czasu – do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, NSA zapytał także czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii.

Postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. I FSK 1490/20 NSA wystąpił do TSUE z następującym pytaniem prejudycjalnym: czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.j, a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT?

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W rozpatrywanej przez Sąd sprawie spór pomiędzy skarżącą gminą a organem toczy się wokół kwestii prawidłowości określenia podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, dla usług - inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii, wykonywanych przez gminę na rzecz mieszkańców, w sytuacji gdy obok wpłat mieszkańców koszty realizacji tej inwestycji pokrywane są także poprzez dofinansowanie pochodzące ze środków europejskich. Tymczasem opisana wyżej problematyka jest przedmiotem zarówno pytania prejudycjalnego, skierowanych do TSUE, jak również wniosku o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, budzącego poważne wątpliwości, skierowanego przez NSA do składu siedmiu sędziów tegoż Sądu.

Podobnie wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma także kwestia uznania gminy za podatnika, w zakresie jej aktywności, mogącej mieć charakter działalności publicznej.

Tak więc rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od mających zapaść rozstrzygnięć, przede wszystkim przed TSUE, w zakresie zadanych mu pytań prejudycjalnych, a następnie NSA, który zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie, w sprawie przedstawionego mu zagadnienia, do czasu wypowiedzenia się przez TSUE, w przedmiocie skierowanych do niego pytań prejudycjalnych.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją opisaną w przytoczonej wyżej regulacji P.p.s.a., gdyż zagadnienie będące przedmiotem pytań prejudycjalnych do TSUE oraz wniosku przedstawionego składowi siedmiu sędziów NSA, stanowi oś sporu pomiędzy skarżącą a Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej. Z tego więc względu zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia tych zagadnień, jest nie tylko celowe, ale w tych warunkach także konieczne.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowe.