Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3954/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba, Sędziowie WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant Kinga Płociak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi D. B.V. z siedzibą w A., Holandia na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję orzekając jednocześnie o jej niewykonywaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 2. zasądza od Urzędu Patentowego dwoje zł. 700,- (siedemset) na rzecz skarżącego D. B.V. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku D. B.V. z Holandii przeciwko Z. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe Spółka z o.o. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno – graficznego [...] nr [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. [...] wydaną na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) oddalił wniosek.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że firma D. B. V. złożyła wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego [...] zarejestrowanego na rzecz Z. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe Spółka z o.o. w W. z powodu niespełnienia przewidzianych w ustawie o znakach towarowych przesłanek rejestracji. Zdaniem wnioskodawcy przy rejestracji znaku [...] zostały naruszone przepisy art. 8 pkt 1, 2 i 3 ustawy o znakach towarowych, tj. niezgodność rejestracji z zasadami współżycia społecznego, naruszenie praw osobistych i majątkowych osób trzecich oraz, że znak zawiera dane niezgodne z prawdą. Kolegium Orzekające uznało, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku [...]. Przywołując wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1999 r. sygn. akt III RN 5/99 wskazano, że z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić tylko taki podmiot, który wskaże, że rejestracja znaku towarowego narusza jego prawa (uprawnienia) przyznane mu przepisami ustawowymi, a nadto, że nie jest dopuszczalne wszczynanie postępowania w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego celem ochrony interesu prawnego osób trzecich, w każdym przypadku wnioskodawca musi uzasadnić istnienie w sprawie własnego interesu prawnego, nie zaś nawet skądinąd uzasadnionego interesu prawnego innych podmiotów. Wnioskodawca – zdaniem Kolegium Orzekającego nie wykazał, że rejestracja znaku [...] narusza jego prawa osobiste lub majątkowe (art. 8 pkt 2 ustawy o zn. tow.). Wnioskodawca posiada szereg znaków towarowych z użyciem wyrazu [...] przeznaczonych m. in. zegarów i zegarków zarejestrowanych jako międzynarodowe rejestracje. Jak wykazało postępowanie dowodowe i co sam przyznał wnioskodawca przedmiotowy znak nie był stosowany przez uprawnionego z rejestracji. Zatem, wobec faktu, że znak [...], który jest tylko częścią podpisu [...], nie występuje na rynku polskim będąc tzw. znakiem martwym nie występuje kolizja między znakami i nie są naruszone prawa majątkowe wnioskodawcy. Wnioskodawca posiadając znaki [...] i [...] może bez ograniczeń używać znaków na terenie Polski również i dla zegarków. Wywodzony przez wnioskodawcę interes prawny w postaci posiadania wyłącznego prawa do wykorzystywania podpisu [...] do celów handlowych i przemysłowych nie jest oparty na naruszeniu praw osobistych wnioskodawcy. Wnioskodawca nie ma w swej nazwie nazwiska i imienia [...], nie jest też spadkobiercą nazwiska [...]. Wnioskodawca posiada jedynie prawo do wykorzystywania podpisu [...] jako znaku towarowego nakładanego na swoje towary i usługi. Posiadanie prawa do wykorzystania nazwiska jako znaku towarowego nie jest zdaniem Kolegium Orzekającego jednoznaczne z posiadaniem praw osobistego do nazwiska i wywodzenia z tego faktu, iż jego prawa osobiste zostały naruszone poprzez rejestrację znaku [...]. Wnioskodawca we wniosku o unieważnienie prawa podniósł, że rejestracja stanowi naruszenie prawa do nazwiska członków rodziny [...] i że więź z osobą zmarłą ([...]) jest dobrem osobistym przysługującym bliskim zmarłego. Jednakże z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku [...] nie wystąpili spadkobiercy zmarłego [...]. Wszczynanie postępowania celem ochrony interesu prawnego osób trzecich jest niedopuszczalne – co wyraźnie wskazał Sąd Najwyższy w przywołanym wyroku z dnia 27 maja 1999 r. Wobec tego, że wnioskodawca nie ma prawa do nazwiska [...] (tylko do znaku towarowego wykorzystującego nazwisko), znak [...] nie funkcjonuje na rynku polskim, wnioskodawca posiada rejestrację znaków z nazwiskiem [...] rozciągającą się i na terenie Polski – żadne z praw wnioskodawcy, ani osobiste ani majątkowe (wnioskodawca nie poniósł żadnej szkody materialnej) nie zostały naruszone poprzez istnienie "martwej" rejestracji w Polsce znaku [...].

Ponadto, w uzasadnieniu decyzji wskazano, że nawet uznając, że wnioskodawca posiada interes prawny to i tak brak byłoby podstaw do unieważnienia prawa z rejestracji znaku [...].

Wnioskodawca powołał we wniosku naruszenie art. 8 pkt 1 ustawy o zn. tow., tzn., że rejestracja jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego, ponieważ zgłoszenia dokonano w złej wierze, w celu zablokowania możliwości wejścia na rynek polski firmie D. a zgłoszenie do rejestracji jako znaku towarowego cudzego podpisu, a w szczególności osoby sławnej, by wykorzystać jej renomę, jak i żądanie pieniędzy za zrzeczenie się bezprawnie zarejestrowanego znaku jest niezgodne z dobrymi obyczajami w obrocie gospodarczym. Trudno przyjąć, że zamiarem towarzyszącym zgłoszeniu znaku [...] do rejestracji było zablokowanie firmie D. dostępu do rynku w Polsce skoro z akt sprawy wynika, że w 1994 r., tj. w dacie zgłoszenia firma holenderska nie występowała na rynku polskim i jej międzynarodowa rejestracja znaków [...] nie rozciągała się na rynek polski. Dowody złożone w postaci faktur, z których wynika, że licencjobiorca wnioskodawcy wprowadził na rynek polski pewną ilość kosmetyków opatrzonych znakiem [...] nie mogą być dowodami, że znak [...] uzyskał renomę i stał się znakiem powszechnie znanym w Polsce. Z faktur tych wynika, że towary te (kosmetyki) były dostępne w nielicznych sklepach Pewex i Baltony. Trudno z tego faktu wywieść, że uczestnik postępowania wykorzystał renomę znaków wnioskodawcy podczas, gdy znaki [...] i [...] nie były w Polsce obecne na rynku i nie była też na rynku obecna firma wnioskodawcy. Argument, że uczestnik zablokował wnioskodawcy uzyskaniem rejestracji znaku [...] jest niesłuszny. Uczestnik postępowania w ogóle nie wprowadził znaku [...] na rynek polski i nie zablokował wejścia na rynek wnioskodawcy, czego najlepszym dowodem jest uznanie w Polsce rejestracji międzynarodowych znaków [...] i [...]. Wnioskodawca bez przeszkód używa swoich znaków i wprowadza swoje towary na rynek polski. Twierdzenie, że żądanie pieniędzy za zrzeczenie się prawa do znaku [...] świadczy o złej wierze jest stanowiskiem chybionym. Podstawę unieważnienia prawa z rejestracji stanowią ustawowe przeszkody dla tej rejestracji, istniejące najpóźniej w dacie rejestracji. Wskazana przeszkoda miała miejsce po dacie rejestracji i nie może stanowić przesłanki do udowodnienia złej wiary w momencie zgłoszenia znaku do rejestracji. Kolegium Orzekające nie przeczy, że nazwisko i imię [...] występujące łącznie może kojarzyć się z [...], osobą znaną, ale gdy zostanie wymieniona tylko część podpisu [...] [...] to tu mogą wystąpić wątpliwości co do skojarzenia, że chodzi o nazwisko [...] hiszpańskiego. Również zdaniem Kolegium nie został naruszony przepis art. 8 pkt 3 ustawy o zn. tow. Uznając, że znak składa się tylko z części podpisu osoby – przy czym ta część może być uznana za mającą charakter fantazyjny, nie może wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów – zważywszy, że w ogóle znak nie występuje na rynku polskim. Reasumując – zdaniem Kolegium Orzekającego firma D. B.V. występując z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku [...][...] nie wykazała, na jakiego rodzaju interesie opiera swoje żądanie, tzn. nie wskazała przepisu prawa materialnego i swojego prawa opartego na tym przepisie, którego nie może realizować w związku z istnieniem prawa z rejestracji znaku [...] udzielonego wbrew ustawowym warunkom. Rejestracja międzynarodowa znaków wnioskodawcy ([...]) jest uznana w Polsce, wnioskodawca może bez ograniczeń korzystać w Polsce ze swych znaków i wprowadzać swoje towary na rynek. Znaki wnioskodawcy nie są mylone przez odbiorców w Polsce ze znakiem [...], ponieważ ten nie występuje na rynku, co jest jednoznaczne z brakiem wykorzystywania przez uprawnionego z rejestracji znaku [...] – renomy znaków i towarów wnioskodawcy.

Na powyższą decyzję firma D. B.V. zwana w dalszej części skarżącą złożyła skargę zarzucając wydanej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 pkt 1, 2 i 3, art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o zn. tow. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 i art. 10 ust. 1 kpa poprzez uniemożliwienie ustosunkowania się do zarzutu braku interesu prawnego i przedstawienia dodatkowych materiałów dowodowych oraz błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, dotyczący przyjęcia, że znak [...] nie jest tożsamy (identyczny) z podpisem [...]. Urząd Patentowy błędnie przyjął, że przedmiotowy znak [...] składa się tylko z części podpisu [...]. Pełnomocnik skarżącej okazał na rozprawie w dniu [...] lipca 2002 r. album poświęcony twórczości [...], który na okładce zawierał facsimile podpisu artysty identyczne z podpisem będącym przedmiotem rejestracji oraz złożonych do akt wydruków internetowych jednoznacznie wykazał, że znak ten jest wiernym odwzorowaniem podpisu artysty. Nie przeczy temu okoliczność, że [...] mógł pewne swoje dzieła sygnować podpisem różniącym się w szczegółach od spornego podpisu, jak również używać wersji podpisu zawierającej pełne imię i nazwisko. Problem istnienia interesu prawnego nie był przedmiotem sporu między stronami, nie był kwestionowany przez Kolegium Orzekające w trakcie rozprawy, a został podniesiony dopiero po zamknięciu rozprawy przez co skarżąca została pozbawiona wykazania istnienia interesu prawnego poprzez przedstawienie dodatkowych wyjaśnień i dowodów. Stanowi to naruszenie podstawowej zasady kpa zawartej w art. 10 ust. 1, który nakazuje organowi administracji publicznej zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Interes prawny skarżąca wywodzi z zezwolenia artysty potwierdzonego dokumentem z [...] października 1987 r.. Odmowa uznania interesu prawnego skarżącej prowadzi do wniosku, że w polskim systemie prawnym niemożliwe jest skuteczne powierzenie przez osobę sławną wykonywania autorskich praw osobistych i majątkowych oraz praw osobistych prawa cywilnego profesjonalnym podmiotom. Interes prawny skarżącej do występowania w związku z naruszeniami powierzonych mu w zarząd praw wynika z woli osoby uprawnionej, która korzystając z obowiązującej w prawie cywilnym zasady swobody umów i kształtowania stosunków prawnych, przeniosła swoje uprawnienia do gospodarczej eksploatacji takich dóbr, jak imię, nazwisko i podpis na podmiot, którego zadaniem jest nadzorowanie ich wykorzystywania w obrocie gospodarczym i przekazywania osobie uprawnionej uzyskiwanych z tego tytułu korzyści. Skarżąca podnosiła, że niepowtarzalny i nacechowany wysokim stopniem artyzmu podpis [...] jest utworem w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U z 20000 r. Nr 80, poz. 904 z późn. zm.), na którego wykorzystywanie w obrocie gospodarczym na zasadzie wyłączności udzielił skarżącej zezwolenia [...]. Zgodnie z art. 17 powyższej ustawy twórcy oraz jego następcom prawnym, którzy nabyli prawo majątkowe w drodze umowy lub dziedziczenia przysługuje wyłączne prawo do korzystania i rozporządzania nim we wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Podmiotowi prawa autorskiego służy prawo decydowania, czy i w jaki sposób utwór może być wykorzystywany przez osoby trzecie. Korzystanie bez zezwolenia osoby uprawnionej ma charakter bezprawny. Formami bezprawnego korzystania jest używanie cudzego utworu w obrocie gospodarczym jako znaku towarowego oraz ubieganie się o rejestrację jako znaku towarowego. Zdaniem skarżącej naruszenie zasad współżycia społecznego nastąpiło poprzez zgłoszenie i rejestrację jako znaku towarowego cudzego podpisu (osoby sławnej) w celu wykorzystania jej renomy jak i późniejsze żądanie rekompensaty finansowej za zrzeczenie się uzyskanej rejestracji. Nie można mówić o przypadkowej zbieżności, skoro znak jest identyczny z podpisem. Ponadto skarżąca podnosiła, że Urząd Patentowy błędnie przyjął, że skoro rejestracja [...] dotyczy znaku nieużywanego w obrocie, to nie stanowi przeszkody do używania znaków przez skarżącą. Do czasu unieważnienia przedmiotowego znaku jest narażona na zarzut naruszania cudzego prawa z rejestracji, ryzyko strat związanych z wszczęciem długotrwałego i kosztownego postępowania sądowego, tymczasowego zabezpieczenia lub zatrzymania na granicy towarów o znacznej wartości, a przez to znaczne straty materialne. Skarżąca jest również narażona na uniemożliwienie czynienia użytku ze swoich rejestracji, które uzyskała w Polsce. Sam fakt uznania przez Urząd Patentowy rejestracji międzynarodowych [...],[...],[...],[...] nie wyłącza możliwości wystąpienia z wnioskami o unieważnienie wskazanych rejestracji jako znaków myląco podobnych do znaku [...]. Ocena podobieństwa dokonana przy rejestracji znaku nie jest wiążąca dla Urzędu Patentowego orzekającego w trybie postępowania spornego.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionego zarzutu nie kwestionowania w trakcie rozprawy interesu prawnego, który nie był przedmiotem sporu między stronami wyjaśnił, że Urząd Patentowy ma obowiązek oceny interesu prawnego po przeprowadzeniu rozprawy merytorycznej, tj. po zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wskazał swój interes prawny w żądaniu wniosku, którego po przeprowadzeniu postępowania organ nie uznał. Właściwej oceny interesu prawnego można dokonać dopiero po przeprowadzeniu rozprawy, zebraniu wszystkich dowodów, wysłuchaniu stron i ustosunkowaniu się do ich wniosków i wyjaśnień. W stosunku do pozostałych zarzutów powtórzył swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsze sprawy zostały przekazane do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, w myśl której ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów dotychczasowych. Przepisami tymi przed 22 sierpnia 2001 r. (data wejścia w życie powyższej ustawy – p.w.p.) są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.).

Postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się na wniosek osoby, która wykaże się interesem prawnym. (art. 30 ustawy o zn. tow.) Wnioskodawca składając wniosek o unieważnienie prawa rejestracji znaku towarowego musi wykazać swój interes prawny. Sąd podziela stanowisko organu, że ocenę interesu prawnego dokonuje się w oparciu o całościowy materiał dowodowy.

W oparciu o całościowy materiał w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy oddalił na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych złożony wniosek uznając, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...]. W ocenie Sądu stwierdzenie braku interesu prawnego przez wnioskodawcę (skarżącą) w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego jest niezasadne i stoi w sprzeczności z materiałami (dowodami) przedłożonymi przez niego w sprawie.

Sąd podziela stanowisko Urzędu Patentowego wyrażone wcześniej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1999 r. III RN 5/99, że użyte w art. 30 ust. 1 ustawy o zn. tow. pojęcie interesu prawnego, stanowiącego przesłankę żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego jest tożsame z pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa. Nie zgadza się natomiast z wyprowadzonymi z tego i zastosowanymi w sprawie wnioskami. Źródłem interesu prawnego jest konkretna norma prawa materialnego, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem.

Skarżąca posiada przekazane jej przez [...] wyłączne prawo używania imienia, nazwiska, jego podpisu jako znaku towarowego i nazwy handlowej we wszystkich krajach dla wszystkich towarów i usług.

Podpis jest dobrem osobistym chronionym na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Zawarta umowa, która nie jest kwestionowana przez stronę przeciwną daje skarżącej wyłączne prawo posługiwania się imieniem, nazwiskiem, podpisem artysty w charakterze znaku towarowego i nazwy handlowej. Umowa ma charakter przyzwolenia na używanie wymienionych dóbr osobistych. Oceniając charakter umowy z punktu widzenia jej celu, sensu należy stwierdzić, iż ma charakter gospodarczy (używanie znaku towarowego i nazwy handlowej). Z charakteru gospodarczego umowy wynika, że wyłączność używania może być w pełni realizowana, jeżeli skarżąca będzie posiadać także prawo ochrony swojej wyłączności poprzez unieważnienie praw naruszających jej wyłączność.

Na podstawie umowy zawartej z [...] firma holenderska ma nie tylko przyzwolenie na wyłączne używanie m. inn. podpisu ale także ochrony swojej wyłączności. Ma zatem prawo ubiegania się o rejestracje znaków zawierających powyższe oznaczenia jak również prawo żądania unieważnienia praw uzyskanych przez inne podmioty a stanowiących imię, nazwisko lub podpis [...].

Skarżąca podniosła w skardze naruszenie przy rejestracji znaku [...] art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o zn. tow. Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż był związany wnioskiem o unieważnienie (jego zakresem) i wobec nie wskazania w nim naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 nie mógł oceniać rejestracji z punktu naruszenia tego przepisu. Odnosząc się natomiast do podstaw unieważnienia wskazanych we wniosku, do których Urząd Patentowy odniósł się pomimo jego oddalenia, Sąd nie podziela dokonanej oceny o braku podstaw do unieważnienia udzielonego prawa. Dotyczy to zwłaszcza naruszenia art. 8 pkt. 1 ustawy o zn. tow., w myśl którego niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Przepis ten rozumiany szeroko uznaje za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego również postępowanie zgłaszającego polegające na dokonaniu zgłoszenia na swoją rzecz znaku stanowiącego cudzą własność, oznaczenia do którego prawa posiada inna osoba. Taka sytuacja występuje odnośnie przedmiotowego znaku, zgłoszenie na swoją rzecz oznaczenia stanowiącego podpis (część podpisu) znanego [...] w ocenie Sądu jest działaniem naruszającym zasady współżycia społecznego czy wręcz działaniem w złej wierze. Od przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą i zgłaszającego do rejestracji znak towarowy należy oczekiwać podstawowej wiedzy, że nie można zgłaszać na swoją rzecz w celu uzyskania wyłączności oznaczenia stanowiącego podpis lub część podpisu znanego artysty. Zgłaszający nie posiadał prawa (zezwolenia) na użycie w charakterze znaku towarowego podpisu artysty do oznaczania swoich towarów. Jednocześnie, Sąd nie podziela stanowiska Urzędu Patentowego, iż brak stosowania zarejestrowanego znaku [...] wyklucza możliwość naruszenia powyższego przepisu i pozbawia legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie.

Urząd Patentowy rozpoznając ponownie sprawę powinien ocenić sporny znak z punktu widzenia umowy, jaką zawarła skarżąca z [...]. Kwestię tę zupełnie pominął w trakcie dotychczasowego postępowania ograniczając się do stwierdzenia, że znak [...] jest tylko częścią podpisu [...].

Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). W myśl art. 77 § 1 kpa zobowiązany jest rozpatrzyć w całości zebrany materiał dowodowy.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) i wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. podlega uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litery b) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na zasadzie art. 152 wyżej powołanej ustawy Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.