Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 819/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 270, art. 271 ust. 2, art. 273 par. 2, par. 1 i par. 3, art. 274, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B.J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2007r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 407/07 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 listopada 2007 r. pani B. J. wniosła o wznowienie, na podstawie art. 271 ust. 2 oraz art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2007 r. (sygn. akt II SA/Gd 407/07) o odrzuceniu skargi.

Jednocześnie skarżąca zażądała uchylenia tego postanowienia i rozpoznania skargi złożonej w sprawie II SA/Gd 407/07, z uwzględnieniem nowych okoliczności i dowodów. Ponownie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2007 r., oraz decyzji Starosty z dnia 8 grudnia 2006 r., zezwalającej na odprowadzanie do środowiska hałasu z terenu bazy przemysłowej należącej do spółki A. i B. położonej w K.

Skarżąca wskazała, że Minister Budownictwa postanowieniem z dnia 23 października 2007 r. unieważnił uzgodnioną przez Wojewodę lokalizację bazy przemysłowej spółki A. w K. W ocenie skarżącej przedmiotowe postanowienie stanowi podstawę do unieważnienia wszystkich decyzji wydanych po 14 kwietnia 2004 r. w sprawie rozbudowy tej bazy.

Ponadto pani B. J. zarzuciła, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2007 r. zostało wydane w czasie jej choroby. Okres leczenia udokumentowała zwolnieniami lekarskimi. Podkreśliła, że przez czas choroby nie doręczono jej szeregu postanowień i decyzji, o podjęciu których w ogóle nie została poinformowana. W konsekwencji została pozbawiona możliwości zapoznania się z aktami, oraz nie mogła wskazać okoliczności faktycznych, niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. O prawomocnym postanowieniu z dnia 10 lipca 2007 r. skarżąca dowiedziała się dopiero po zakończeniu zwolnienia lekarskiego.

Skarżąca wyjaśniła, że zachowała trzymiesięczny termin określony w art. 277 p.p.s.a, bowiem od dnia doręczenia jej postanowienia Ministra Budownictwa z dnia 23 października 2007 r., unieważniającego postanowienie Wojewody do dnia wniesienia skargi o wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego nie upłynął miesiąc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w tej ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu.

Z treści przepisu art. 271 ust. 2 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Zgodnie z treścią przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a., na który powołuje się skarżąca, wznowienia postępowania można żądać także w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis art. 273 § 3 p.p.s.a. daje natomiast możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.

Sąd bada podstawy wznowienia sprawdzając, miedzy innymi, czy wskazana podstawa odpowiada jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek uzasadniających żądanie wznowienia. Wskazać należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie, jeżeli podnoszona podstawa nie zachodzi.

Skarżąca w treści skargi powołała się kolejno na trzy podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W pierwszej kolejności wskazała na art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a., zgodnie z którym wznowienia można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jako nowy dowód, który zdaniem skarżącej jest jednocześnie orzeczeniem dotyczącym sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r., przedstawiła postanowienie Ministra Budownictwa z dnia 23 października 2007 r..

Ponadto, w oparciu o przepis 271 ust. 2 p.p.s.a., wskazała na pozbawienie jej możliwości działania w sprawie. Zarzuciła, że przez czas choroby nie doręczano jej postanowień i decyzji, o podjęciu których w ogóle nie została poinformowana. W konsekwencji została pozbawiona możliwości zapoznania się z aktami, oraz nie mogła wskazać okoliczności faktycznych, niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. O prawomocnym postanowieniu z dnia 10 lipca 2007 r. dowiedziała się dopiero po zakończeniu zwolnienia lekarskiego.

Po zapoznaniu się okolicznościami sprawy stwierdzić należy, że żadna ze wskazanych przez skarżących okoliczności nie spełnia określonych w ustawie przesłanek.

Ocena zarzutów skarżącej została dokonana przez Sąd w odwrotnej kolejności, niż wynika z treści skargi , że względu na ich różną wagę wskazanych okoliczności.

W pierwszej kolejności Sąd rozważył zarzut pozbawienia skarżącej możliwości działania w sprawie, skutkujący stwierdzeniem nieważności postępowania sądowego. Należy zauważyć, że skuteczności tego zarzutu zależy od ustalenia, że skarżąca pozbawiona została możliwości działania, oraz że sytuacja ta nastąpiła wskutek naruszenia przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie uzasadniając powyższy zarzut skarżąca przedstawiła szereg zwolnień lekarskich, z których wynika, że w dniach od 15 marca do 17 maja 2007 r. przebywała w szpitalu w K. Od dnia 18 maja do dnia 10 września 2007 r. nadal pozostawała na zwolnieniu lekarskim. Z treści przedstawionych zwolnień wynika, że w okresie rekonwalescencji skarżąca mogła chodzić. Postępowanie w sprawie II SA/Gd 407/07 rozpoczęło się wniesieniem skargi w dniu 24 kwietnia 2007 r.. Następnie zarządzeniem z dnia 28 maja 2007 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu. Odpis zarządzenia, po dwukrotnym awizowaniu, został pozostawiony w aktach ze skutkiem doręczenia. W konsekwencji nieuiszczenia wpisu postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r. skarga została odrzucona.

Trudno zatem stwierdzić, że w wyżej opisanym okresie skarżąca była pozbawiona możliwości działania. Nie wykazała, że cierpiała na schorzenia mogące ograniczyć zdolność właściwej oceny swojej sytuacji. Ponadto z treści zaświadczeń wynikało, że mogła chodzić, zatem nie była także ograniczona w możliwości poruszania się.

Brak działania wynikał zatem nie z braku możliwości działania a jedynie z braku należytej dbałości o swoje interesy.

Powyższy pogląd potwierdza także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 lutego 2008 r., oddalającego zażalenie pani B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2007 r. oddalające wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie II SA/Gd 407/07. NSA stwierdził jednoznacznie, że skarżąca, która przedstawiła analogiczne zaświadczenia dotyczące swojej choroby, nie wykazała braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu.

Podstawą wznowienia nie może być również zarzut zgłoszony w oparciu o przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym wznowienia można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W szczególności, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą postanowienie Ministra Budownictwa z dnia 23 października 2007 r. nie jest środkiem dowodowym, którego wcześniejsze ujawnienie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. mogą być jedynie takie okoliczności faktyczne i dowodowe, które istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Z porównania daty postanowienia o odrzuceniu skargi, które wydane zostało w dniu 10 lipca 2007 r. z datą wydanego w dniu 23 października 2007 r. postanowienia Ministra Budownictwa jednoznacznie wynika, że zostało ono wydane po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. art. 273 § 2 p.p.s.a..

Wydanie przez Ministra Budownictwa przedmiotowego postanowienia nie może być także podstawą do wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 273 § 3 p.p.s.a.. Powyższy przepis łączy wznowienie postępowania z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej jaka jest powaga rzeczy osądzonej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy pełni aktualne jest postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1867 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967 nr 11, poz.209), przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda.

W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 271 § 1, art. 272 § 1, art. 273 § 1 i 3, oraz art. 274 p.p.s.a

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.