Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1196/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych postanawia odmówić przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W. W. wezwana do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł. od wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r.

Nr [...], w złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.

Wg zawartych w nim informacji;

- prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz 2 dzieci (16 i 19 lat),

- uzyskiwane przez nich dochody pochodzą z pobieranych przez nią i męża rent

w wysokości odpowiednio 605 i 1700 zł. brutto,

- ich majątek obejmuje 2 domy o pow. 110 i 100 m² oraz nieruchomość rolną o pow.

3,6 ha.

Ponieważ powyższe dane okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawczyni, została ona wezwana do:

1. Wskazania średniej wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych przez nią

i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym na zakup żywności, opłaty związane z utrzymaniem domu (energię elektr., gaz, wodę itp.) oraz inne cele, jeżeli w istotny sposób wpływają na obciążenie domowego budżetu,

2. Wskazania wysokości kwot netto pobieranych przez siebie i męża świadczeń,

3. Wskazania sposobu wykorzystania drugiego domu (o pow. 100 m²) wykazanego

w rubryce nr 8 wniosku PPF,

4. Wskazania sposobu wykorzystania posiadanej nieruchomości rolnej oraz uzyskiwanych z niej dochodów i /lub innych korzyści (w tym dopłat do produkcji rolnej z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa),

5. Wykazania wszystkich posiadanych przez siebie i domowników pojazdów mechanicznych (marka, rok prod.),

6. Wskazania, czy korzysta ze wsparcia pomocy społecznej,

7. Przedłożenia wyciągów z posiadanych przez siebie i męża rachunków bankowych za okres od 15 listopada 2010 r. do dnia wykonania wezwania.

Skierowane do skarżącej wezwanie - zgodnie z zalegającym w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru - zostało jej doręczone za pośrednictwem dorosłego domownika 7 lutego 2011 r. Mimo zakreślonego w nim 7-dniowego terminu do jego wykonania i wskazanego rygoru rozpoznania wniosku w oparciu

o informacje zawarte w aktach sprawy (formularzu PPF) pozostało jednak bez odpowiedzi (ostatnim dniem tego terminu był 14 luty 2011 r.). W dniu 12 lutego

2011 r. przelewem bankowym na rachunek Sądu została uiszczona przez C. W. wymagana tytułem wpisu od skargi opłata w wysokości 500 zł.

W związku z powyższym stwierdzono, co następuje:

Zwolnienie od kosztów sądowych (obejmują one opłaty sądowe: wpis i opłatę kancelaryjną oraz zwrot wydatków) wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a.

Jak wynika z powyższego, wykazanie spełnienia przesłanki do przyznania prawa pomocy obciąża osobę wnioskującą, a kryterium ekonomiczne bazujące na osiąganych dochodach i sytuacji materialnej jest jedynym, na podstawie którego ocenia się zdolność osób fizycznych do poniesienia związanych ze sprawą kosztów.

Mimo powoływania się przez skarżącą w piśmie poprzedzającym złożenie wniosku PPF (oznaczonym datą 10 stycznia 2011 r.) na trudną sytuację finansową, ocena jej żądania oparta wyłącznie na informacjach zawartych w tym formularzu

nie potwierdziła spełnienia przytoczonej wyżej przesłanki przyznania prawa pomocy. Podyktowane to było głównie brakiem dokładniejszych danych nt. wysokości obciążających ją i pozostałych członków rodziny wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem siebie i domu, a także brakiem bliższych informacji nt. prowadzonego gospodarstwa rolnego i jego dochodowości oraz sposobu wykorzystania drugiego

z posiadanych budynków mieszkalnych.

Udzielenie przez skarżącą odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie pozwoliłoby w sposób nie budzący wątpliwości ocenić jej wniosek i w przypadku stwierdzenia jego zasadności, zwolnić ją od kosztów sądowych (w całości lub

w części).

Brak jakiejkolwiek odpowiedzi z jej strony skutkuje zatem uzasadnionym przypuszczeniem, że nie ma ona zamiaru ujawnienia swojej prawdziwej sytuacji materialnej i finansowej, która prawdopodobnie kształtuje się nieco odmiennie niż zostało to opisane we wniosku PPF. Okoliczność ta zestawiona z faktem opłacenia wpisu od skargi poddaje również w wątpliwość wiarygodność już zawartych we wniosku informacji sugerując, że w sposób zamierzony mogły zostać wskazane w sposób ogólnikowy i wybiórczy celem uzyskania korzystnego dla siebie orzeczenia.

Brak dostatecznych informacji pozwalających ustalić rzeczywistą sytuację materialno – bytową i możliwości płatnicze osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem braku podstaw do wyłączenia względem niej obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Finansowanie prawa pomocy ze środków publicznych powoduje, że okoliczności decydujące o jego przyznaniu nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli takie wystąpią, nie mogą być one interpretowanie na korzyść osoby wnioskującej i podlegają wyjaśnieniu w trybie art. 255 wskazanej ustawy.

Skarżąca składając stosowny wniosek musiała się liczyć z określonym stopniem ingerencji w sferę swojej prywatności. Decydując się na niewykonanie skierowanego do niej wezwania powinna też przewidywać niekorzystne dla siebie załatwienie wniosku, gdyż została pouczony o związanych z tym skutkach.

Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 171/09 "to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Strona powinna zatem podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane".

Niewywiązanie się więc przez W. W. z ciążącego na niej ustawowego obowiązku wykazania przesłanki do przyznania prawa pomocy wyłącza możliwość pozytywnego rozpoznania złożonego przez nią wniosku.

Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącej, że zgodnie z regulacją art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia wniesionej przez nią skargi przez Sąd I instancji, przysługuje jej od organu który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2

w związku z art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.