Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 331/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz odsetkami za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, październik oraz grudzień 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia "A" Sp. z o.o. z/s we W. (dalej: Skarżąca) wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków w zakresie wydolności finansowej Skarżącej.

Uzasadniając wniosek, Skarżąca podniosła, że prowadzi działalność w zakresie handlu detalicznego w obszarze opanowanym przez wielkie sieci. W rezultacie spółka musi stosować niewielkie marże, aby być konkurencyjną jednostką na rynku, dlatego też zapłata kwoty podatku w kwocie ponad 15.000 zł wraz z odsetkami jest dla niej bardzo dużym obciążeniem. Co więcej, zdaniem Skarżącej, z uwagi na przedstawione w skardze zarzuty płatność przedmiotowego podatku byłaby nieuzasadniona ekonomicznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku

z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki

i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05).

Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).

W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Skarżąca upatruje jego zasadności w tym, że uiszczenie podatku dochodowego w kwocie wynikającej z zaskarżonej decyzji wraz

z odsetkami stanowi znaczne obciążenie dla spółki, która z uwagi na konkurencję

w handlu detalicznym stosuje niskie marże.

Podkreślić należy, że sytuacja ekonomiczna Spółki z uwzględnieniem konkurencji w obszarze jej działalności oraz wysokość należnego podatku nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I FZ 347/14 (dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż to, że należność określona

w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oceniając tak przedstawioną argumentację wniosku oraz brak przedstawienia jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o sytuacji majątkowej Skarżącej, Sąd stwierdził, że Skarżąca nie wykazała prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Argumentem, który uzasadniałby wstrzymanie wykonania decyzji nie może być również twierdzenie Skarżącej, że przedstawione w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji przesądzają o braku ekonomicznego uzasadnienia zapłaty podatku. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie rozpoznaje merytorycznie sprawy w zakresie zarzutów przedstawionych w skardze, bada jedynie ryzyko rzeczywistego zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu. Co więcej, ciężar wykazania okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek uregulowanych w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy, rola sądu ograniczona została tym samym do oceny realnego ryzyka zaistnienia wspomnianych okoliczności.

Wobec powyższego, nie można więc uznać, by skarżący uprawdopodobnił, że zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko powstania poważnej szkody

i nieodwracalnych skutków.

W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.