Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 644/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "A" S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wa. z dnia [...] r nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. (dalej jako A, Spółka, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako SKO, Organ odwoławczy) z 22 września 2020 r., nr SKO 4121/449/2020, którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy W. (dalej jako Wójt, Organ I instancji) z 28 lipca 2020 r., nr F.3120.1.44.2019 wymierzająca Spółce podatek od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 235.803,00 zł. Wymiar podatku obejmował:

– grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej:

1) okres od stycznia do lutego 2016 r. o powierzchni 261.180 m2 x 0,89 zł/ m2 = 38.741,70 zł;

2) okres od marca do października 2016 r. o powierzchni 252.929 m2 x 0,89 zł/ m2 = 150.071,21 zł;

3) okres od listopada do grudnia 2016 r. o powierzchni 247.700 m2 x 0,89 zł/ m2 = 36.742,17 zł;

– grunty pozostałe: 1.642,00 m2 x 0,47 zł = 771,74 zł;

– budynki mieszkalne: 438,23 m2 x 0,75 zł = 328,67 zł;

– budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej:

1) za okres od stycznia do lutego 2016 r. o powierzchni 626,30 m2 x 21,85 zł/ m2 = 2.280,78 zł;

2) za okres od marca do grudnia 2016 r. o powierzchni 203,30 m2 x 21,85 zł/ m2 = 3.701,75 zł;

– budynki pozostałe: 30,00 m2 x 7,68 zł = 232,70 zł;

– budowle: 15.895,00 zł x 2% = 317,90 zł.

Różnica między zadeklarowanym przez A rozliczeniem podatku, a przyjętym w rozstrzygnięciu Wójta dotyczyła wyłącznie gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem Spółka wykazała tego rodzaju przedmiot opodatkowania o powierzchni 2.392 m2 i podatek wynikający z przemnożenia stawki 0,89 zł w wysokości 2.128,88 zł. Do opodatkowania jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej Organ I instancji przyjął oprócz zadeklarowanych przez A działek nr [...], [...], [...], [...] (część), grunty w ciągu zlikwidowanej linii kolejowej nr [...] i rozebranej linii kolejowej J. – W. zgodnie z numerami działek: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] (pozostała). Wójt wypowiedział się w zakresie możliwości zastosowania do przedmiotowych działek zwolnienia z podatku od nieruchomości regulowanego przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849) uznając, że zwolnienie to nie ma zastosowania albowiem linia kolejowa nr [...] została zlikwidowana decyzją Ministra Infrastruktury z 26 kwietnia 2004 r., a odcinek J. – W. został rozebrany w 1984 r. Ponadto wskazano na brak chociażby teoretycznej możliwości udostępniania przez zarządcę infrastruktury, wskazanych linii licencjonowanym przewoźnikom kolejowym (udostępnienie może dotyczyć jedynie istniejącej infrastruktury kolejowej, a ponadto Spółka nie jest licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym). Podniesiono, że umowa o odpłatne korzystanie z linii kolejowych oraz innych nieruchomości nr [...] z 27 września 2001 r. nie obejmowała gruntów zajętych pod wskazane linie na terenie Gminy W. Zwrócono również uwagę, że decyzję o wygaśnięciu decyzji likwidacyjnej z 26 kwietnia 2004 r., w części dotyczącej linii nr [...] wydano dopiero w 2018 r. - decyzja wygaszająca pozostaje bez znaczenia dla rozliczenia podatku za rok 2016, albowiem nie wywołuje skutków wstecz. Zdaniem Wójta również obecnie prowadzona modernizacja linii pozostaje bez wpływu na sposób opodatkowania za rok 2016. W zakresie zastosowania stawki opodatkowania, w decyzji pierwszoinstancyjnej uznano, że sporne grunty nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania stawką właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarcza z uwagi na względy techniczne, które uniemożliwiają ich wykorzystanie w działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 849) – dalej jako u.p.o.l., albowiem:

– brak jest przyczyn o charakterze technicznym tkwiących w gruncie, które eliminują ten grunt z działalności gospodarczej – zachodzą natomiast przyczyny ekonomiczne jak decyzja o likwidacji linii, z uwagi na jej nierentowność, a ponadto przyczyny te dotyczą nie samego gruntu lecz zlokalizowanych na nim budowli;

– brak jest trwałej niemożności wykorzystania gruntu, albowiem Spółka w każdym momencie może doprowadzić grunt do należytego porządku;

– brak jest również obiektywnych przyczyn niewykorzystywania gruntu w działalności gospodarczej – grunt może być bowiem wykorzystywany w działalności spółki takiej jak wynajem, zarządzanie nieruchomościami, czy też sprzedaż nieruchomości;

– brak jest niezależnej od woli podatnika przyczyny niewykorzystywania gruntu - stan gruntu jest decyzją biznesową Spółki.

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji Spółka złożyła odwołanie, zarzucając w szczególności nieuzasadnione pominięcie przy opodatkowaniu - infrastruktury kolejowej położonej na opodatkowanym gruncie, gdy na budowlę kolejowa składają się urządzenia i instalacje wraz z gruntem, na którym są posadowione. Zdaniem Spółki grunt związany z linią kolejową nie może stanowić odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu winna podlegać cała budowla – linia kolejowa, na którą składają się tory kolejowe, nawierzchnia kolejowa, podtorze, budowle inżynierskie, grunt zajęty pod torem wraz z przyległym, a nie sam grunt. Przyjęcie do opodatkowania jedynie gruntu, stanowiącego element budowli zdaniem Spółki jest błędne. Wskazano na pominięcie przy rozpoznawaniu stanu faktycznego okoliczności, że poprzez podjęcie uchwały przez Zarząd Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2014 r. o woli przejęcia odcinków linii kolejowych położonych w granicach województwa dolnośląskiego zablokowana została fizyczna likwidacja linii kolejowej nr [...] (W.(1)– J.(1)). Wskazano również, że na linii kolejowej nr [...] odbywały się od wielu lat zawody drezyn. Podniesiono również, że brak elektryfikacji uniemożliwia prowadzenie przewozów kolejowych. Podniesiono, że pomimo prawnej likwidacji linii nr [...] Wójt nie uznaje gruntów pod taką linią za gruntu po zlikwidowanych liniach kolejowych. Spółka podniosła również, że linia kolejowa nr [...] w 2016 r. nie mogła być wykorzystywana do przewozów kolejowych ze względów technicznych i dopiero jej modernizacja umożliwi wykorzystanie tej budowli w działalności Spółki. W sprawie grunty nie podlegają opodatkowaniu najwyższą stawką, albowiem dotyczą ich względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W wyniku rozpoznania sprawy w drugiej instancji SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta. W szczególności Organ odwoławczy podniósł, że sporne grunty nie mogły podlegać zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na decyzję o likwidacji linii kolejowej nr [...] oraz fizyczne rozebranie odcinka J. W. Tym samym nie można mówić, by grunty te były zajęte pod linie kolejową rozumiana jako element sieci kolejowej wraz z niezbędna infrastruktura przeznaczoną do prowadzenia ruchu kolejowego. Na gruntach tych po likwidacji linii jak i faktycznym rozebraniu nie było również możliwości udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, o którym to obowiązku udostępniania mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazano również, że przedmiotem opodatkowania w sprawie jest wyłącznie grunt, jako odrębny od budowli przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy nie uznał, by przedmiotowe grunty przed opodatkowaniem najwyższą stawką podatku chroniło wyłączenie w postaci braku możliwości ich wykorzystywania w działalności gospodarczej z uwagi na względy techniczne. Zaakcentowano w decyzji drugoinstancyjnej, że należy oddzielić stan techniczny, względy techniczne budynków, czy też budowli znajdujących się na gruncie od stanu technicznego względów technicznych gruntów, albowiem są to dwa odrębne przedmioty opodatkowania. Ponadto decyzji przedsiębiorcy o niewykorzystywaniu gruntów w działalności gospodarczej nie można zakwalifikować do względów technicznych. Za względy techniczne uważa się natomiast czynnik wpływający na to, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale i w przyszłości nie może zostać wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Względy te nie mogą mieć również charakteru przejściowego. Zdaniem Organu odwoławczego nic nie stoi natomiast na przeszkodzie, by sporne grunty zostały wykorzystane przez Spółkę, jako przedsiębiorcę we własnej działalności gospodarczej.

Z decyzją SKO Spółka się nie zgodziła i wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła naruszenie przepisów:

– art. 120, art. 121, art. 122, art, 180, art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej jako o.p., przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych oraz przez nie rozpoznanie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego;

– art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 191 o.p. z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy i wszechstronnej oceny dowodów;

– art. 210 § 4 o.p. przez braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję o utrzymaniu zaskarżonej decyzji podatkowej w mocy, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów;

– art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. D ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. O podatkach i opłatach lokalnych – dalej jako: u.p.o.l. przez jego zastosowanie w sprawie opodatkowania działki gruntu nr [...], stawką podatku przewidzianych dla gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, podczas gdy nie został spełniony warunek upływu czteroletniego terminu od podjęcia uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przez pominięcie tych przepisów w sprawie i uznanie, że grunt związany z linią kolejową stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a nie budowla - linia kolejowa, na którą składają się tory kolejowe oraz grunt zajęty pod te tory, a także przyległy pas gruntu oraz budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami;

– art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a i b u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy część spornych gruntów jest elementem infrastruktury oraz stanowi element linii kolejowej nr [...], dla której wydana została decyzja o wygaśnięciu jej likwidacji.

W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie skargi wskazując na argumentacje w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, czy to procesowego czy materialnego w stopniu, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. – w tym zarzuty skargi są nieuzasadnione. Odnosząc się do poszczególnych kwestii zaistniałych w sporze między organami, a Spółką brak jest podstaw do ponownej ich weryfikacji w postępowaniu podatkowym z poniższych względów.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestię przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje art. 2 ust. 1 u.p.o.l., który wskazywał (w brzmieniu obowiązującym w 2016 r.) na objęcie opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości wymienionych w tym przepisie nieruchomości i budowli tzn.: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyłącznie gruntu bez znajdującej się na niej infrastruktury – która i tak potencjalnie powinna zostać zakwalifikowana do odpowiedniego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ma więc oparcie w przytoczonym przepisie skoro wskazuje on właśnie grunt jako przedmiotem opodatkowania. Sąd wyrażą przy tym stanowisko, że wymiar podatku może obejmować oddzielnie różne przedmioty opodatkowania - innymi słowy organ podatkowy nie musi objąć wszystkich przedmiotów opodatkowania podatnika jedną decyzją. Ponadto Sąd zauważa, że "dołożenie" jeszcze opodatkowania budowli do wymiaru objętego zaskarżoną decyzją byłoby działaniem na niekorzyść Skarżącej, czego Sądowi nie wolno robić z uwagi na przepis art. 134 § 2 p.p.s.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wady o wspomnianym charakterze Sąd nie stwierdził w postepowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zastrzeżeń w zakresie ustaleń dotyczących statusu gruntów Sąd wskazuje, że:

1. Informacja o rozebraniu w 1984 r. linii J. – W. jest powszechnie dostępna w sieci (Internecie):

https://p[...]pl/

https://www.a[...]net/

Sąd nie znajduje podstaw – mając na uwadze przepis art. 180 § 1 o.p. statuujący otwarty katalog środków dowodowych – do zakwestionowania internetu jako źródła informacji, przy równoczesnym braku przedstawienia przez Skarżącą jakichkolwiek dowodów przeciwnych popierających tezę że w 2016 r. linia J. – W. nie była rozebrana. Sąd nadto wskazuje, że ze znajdujących się w aktach wypowiedzi Skarżącej wynika Jej nikła wiedza o stanie linii kolejowej J. W. – pismo z 13 grudnia 2019 r. Zauważyć również należy, że zasada prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 o.p. nie może być wykładana, jako obowiązek organu podatkowego poszukiwania za stronę postępowania dowodów na potwierdzenie stawianych przez nią i korzystnych podatkowo dla niej tez.

2. W 2016 w obrocie prawnym istniała decyzja Ministra Infrastruktury z 26 kwietnia 2004 r. o likwidacji linii kolejowej nr [...]. Tym samym doszło do likwidacji linii kolejowej w rozumieniu art. 9 ust. 1-4 u.t.k. i dalsze rozważania choćby dotyczące jej stanu technicznego – muszą być uznane za nieistotne. Na linii kolejowej, która została formalnie zlikwidowana, brak jest możliwości dokonywania przewozów nawet gdyby istniała tam jakakolwiek infrastruktura. Stan istnienia gruntów po zlikwidowanej linii kolejowej potwierdza nawet treść decyzji Ministra Infrastruktury z 16 maja 2018 r. nr DTK.2.0111.2.1.2018.JM.1 - wygaszającej decyzję o likwidacji linii kolejowej nr [...], gdzie wprost wskazano, że grunty stanowiące zlikwidowaną linie kolejową nr [...] znajdują się na stanie Skarżącej.

Wyżej wymienione ustalenia Sąd uznaje za wystarczające również dla uznania, że Skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.o.l. Zastosowania nie mógł również znaleźć wobec stanu faktycznego dotyczącego roku 2016 r. przepis art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., albowiem przewidziany nim 3 letni okres w przypadku linii kolejowej nr [...] nie obejmował już roku 2016 r., natomiast w przypadku odcinka linii J.–W. do formalnej likwidacji nie doszło. Na marginesie wskazać należy, że przedmiotem skargi Spółka nie uczyniła kwestii zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.p.o.l.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zakwalifikowania spornych gruntów jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to niewątpliwie ich dysponentem jest Spółka jako przedsiębiorca. Stosownie zaś do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych już samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę jest wystarczające do uznania, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając zaś na uwadze końcowe brzmienie wskazanego przepisu, wyłączające z kwalifikacji gruntów związanych z działalnością gospodarczą te z nich, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych Sąd uznaję, że jako powołane względy techniczne nie może być kwalifikowana okoliczność wyłączenia z ruchu linii kolejowej znajdującej się na takich gruntach, czy też likwidacja linii zarówno formalna jak i fizyczna. Zdaniem Sądu, wskazane w art. 1a ust. pkt 3 u.p.o.l. względy techniczne mają uniemożliwiać prowadzenie działalności gospodarczej w ogóle, w oparciu o przedmiot opodatkowania, a nie o określonym profilu. Tak też wskazuje się w orzecznictwie: "... analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy.

Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie: (...) nie są i nie mogą być wykorzystywane (wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 1059/12).

Względy techniczne w rozumieniu ustawy to takie, które mają tego rodzaju związek z przedmiotem opodatkowania, że ze swej natury nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że pojęcie względów technicznych nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych i prawnych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, ma ono bowiem normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II FSK 472/11, LEX nr 1234087; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2457/10, LEX nr 1217389)." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2020 r., o sygn. akt II FSK 1561/18)

Z przytoczonym poglądem Sąd w pełni się zgadza, równocześnie stwierdzając, że wyłączenie z eksploatacji linii kolejowej nr [...] oraz jej likwidacja motywowane było względami ekonomicznymi, a nie technicznymi. Potwierdza to wprost treść decyzji Ministra Infrastruktury z 26 kwietnia 2004 r. nr TK 1 – 500 – 50/2004, w której uzasadnieniu wskazano, że:

• z przyczyn ekonomicznych zawieszono ruch pasażerski i towarowy,

• zarządca infrastruktury nie uzyskuje żadnych przychodów,

• przewoźnicy kolejowi nie zamierzają wykonywać przewozów,

• decyzja o likwidacji pozwoli na ograniczenie kosztów utrzymania.

Podobne motywy towarzyszyły wstrzymaniu przewozów na linii J. - W., co wynika z powszechnie dostępnych źródeł informacji zawartych w internecie i wskazanych wyżej, czego efektem było rozebranie infrastruktury tej linii na długo przed rokiem 2016.. W przedmiotowej sprawie wobec gruntów, których dotyczy spór o opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie wystąpiły względy techniczne gruntów uniemożliwiające ich wykorzystanie w działalności gospodarczej. Nie jest przy tym rolą organów podatkowych doradzanie przedsiębiorcy w jaki sposób sporne grunty miałby wykorzystywać w działalności gospodarczej, aczkolwiek już sam deklarowany przedmiot działalności Spółki sugerował w 2016 r. chociażby ich sprzedaż.

W kwestii powołanej przez Spółkę uchwały Zarządu Województwa Dolnośląskiego z [...] lipca 2014 r. w sprawie wyrażenia woli przejęci m.in. odcinka linii kolejowej nr [...] W.(1) – J.(1), zdaniem Sądu owa uchwała jest jedynie deklaracją bez wpływu na ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny. Z treści decyzji Ministra Infrastruktury z 16 maja 2018 r. nr DTK.2.0111.2.1.2018.JM.1, ani z innych dowodów nie wynika, by wspomniana uchwała spowodowała jakiekolwiek działanie (w tym Skarżącej) na gruntach po zlikwidowanej linii nr [...].

Jak wynika z treści tej decyzji dopiero: "... pismem z 28 listopada 2017 r. A SA zaakceptowała wdrożenie procedury uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2004 r., Nr TK1-500-50/2004 w ww. części i zadeklarowała, ze po jej uchyleniu, podjęte zostaną czynności związane z ponownym włączeniem linii kolejowej nr [...] W.(1) – J.(1) do zawartej pomiędzy B SA i A SA umowy [...]."

Jeśli Spółka miała wiedzę o innych czynnościach istotnych dla gruntów po ww. linii (a powinna taką wiedzę posiadać z racji tego, że znajdowały się one na stanie Spółki) winna tą wiedza podzielić się z organem prowadzącym postępowanie celem ustalenia stanu faktycznego.

Sąd uznaje, że w przeprowadzonym postępowaniu zakończonym w drugiej instancji zaskarżoną decyzją honorowane były przez organy zasady: legalizmu, postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, prawdy obiektywnej, zupełności zebranego materiału dowodowego oraz jego oceny, a także konstrukcji decyzji. Sąd uznaje tym samym za pozbawione realnych podstaw postawione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postepowania. Z drugiej strony analizując udział Spółki w przeprowadzonym postępowaniu Sąd zauważa wstrzemięźliwą postawę Skarżącej. Tymczasem nikt inny właśnie jak podmiot, w którego dyspozycji znajdują się grunty, których dotyczy spór o podatkowanie podatkiem od nieruchomości, winien posiadać informacje o stanie faktycznym tych gruntów. Tymczasem postawa Spółki sprowadza się właściwie wyłącznie do negowania stanowiska organów przy braku poparcia własnej argumentacji stosownymi dowodami. Mając zaś na uwadze zarówno zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 o.p., zupełności postępowania dowodowego z art. 187 § 1 o.p. oraz poczynione starania celem pozyskania materiału dowodowego, w tym wystosowywane wezwania do Spółki, Sąd uznaje, zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczającą podstawę ustalonego stanu faktycznego. Ów materiał dowodowy został również oceniony przez organy bez przekroczenia ram zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 o.p., a niezadowolenie z takiej oceny organu - przedstawionej w decyzji, nie może stanowić samo w sobie wady takiej oceny. W opinii Sądu ocena odzwierciedlona w treści zaskarżonej decyzji nie ma znamion oceny dowolnej. Również analiza konstrukcji formalnej i merytorycznej decyzji SKO nie doprowadziła skład orzekający do stwierdzenia wad formalnych, czy też merytorycznych Skarżonego tego rozstrzygnięcia. Status linii, związany z gruntami, których dotyczy spór został wyjaśniony i do ustalonego stanu faktycznego odniesiono odpowiednie przepisy prawa materialnego wyjaśniając zasadność ich zastosowania.

Podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznaje, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji SKO z 1 czerwca 2020 r. nr SKO 4121/333/2020, czego konsekwencją jest oddalenie skargi zgodnie z art. 151 p.p.s.a.