Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 382/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i H. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G. i H. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WINB) z dnia [...] lutego 2014 r. nr[...], w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.

Organy obu instancji kierowały się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi: w wyniku interwencji D. S. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej PINB) przeprowadził kontrolę w dniu 18 lutego 2010 r. w zakresie zgodności wybudowania jak i użytkowania budynku gospodarczego, wybudowanego na działce nr ewid. 255/2, położonej w D. na podstawie zgłoszenia z dnia 9 grudnia 2005 r. nr [...] przyjętego przez Starostę [....] W trakcie kontroli ustalono, że na działce nr 255/2 w D. wybudowany został budynek gospodarczy o wym. 8,00 x 5,00 m, w odległości 1,70 m od ogrodzenia od strony działki nr 255/1 oraz, że inwestor posiada zgłoszenie do Starosty z dnia 9 grudnia 2005 r. dotyczące zamiaru budowy budynku gospodarczego do 25 m² oraz rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego na działce nr 255/2 w D. Z uwagi na stwierdzone podczas kontroli odstępstwa od dokonania zgłoszenia, PINB pismem z dnia 4 marca 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego na działce nr 255/2 w D.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] - PINB nakazał M. G. i H. G. rozbiórkę budynku gospodarczego (o wym. w rzucie 5,0 m x 8,0 m) wybudowanego na działce nr ewid. 255/2 w D. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa budowa narusza przepisy § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem odległość wybudowanego budynku gospodarczego od granicy działki nr ewid. 255/1 winna wynosić nie mniej niż 3,0 m, a jest 1,70 m ÷ 1,80 m. Takie usytuowanie budynku uniemożliwia legalizację przedmiotowej samowoli w oparciu o art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; zwana dalej p.b.).

Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. G. i H. G. Zwrócili uwagę, że przy budowie budynku gospodarczego zarówno oni, jak i sąsiad nie znali granic poscaleniowych, gdyż nie były one trwale oznaczone w terenie. Podali, że gdyby mieli świadomość, że granice są tak niekorzystne dla nich zapewne ww. budynek byłby wybudowany inaczej.

WINB decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że bezspornym jest, że wybudowany na działce nr 255/2, położonej w D. budynek gospodarczy jest samowolą budowlaną, która powstała w kwietniu 2006 r. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), obowiązującej w okresie budowy, na roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczego o ww. wymiarach inwestorzy zobowiązani byli posiadać pozwolenie na budowę. Inwestorzy przedmiotowego budynku gospodarczego takiego pozwolenia nie posiadali. Samowolnie wybudowany budynek usytuowany został w odległości 1,70 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Przepisy nie dopuszczały sytuowania budynku w odległości 1,70 m od granicy działki. Przedmiotowy budynek nie spełnia także wymogów usytuowania budynków w świetle obecnego brzemienia § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Długość budynku gospodarczego wynosi 8,0 m, a jego wysokość przekracza 4 m. Doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe i wykracza poza normę wynikającą z art. 48 ust. 2 pkt 2 p.b. Reasumując WINB stwierdził, że organ I instancji w rozpatrywanej sprawie słusznie zakwalifikował wykonane roboty stosując art. 48 ust. 1 p.b. i nakazał M. i H. G. rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

M. G. i H. G. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB z dnia [...] lutego 2014 r. i wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne ustalenie, że rozbiórce winien podlegać cały przedmiotowy budynek gospodarczy.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że po ugodowym ustaleniu granicy między nimi, a właścicielami sąsiedniej działki Z. K., zachowany została wymóg odległościowy między budynkiem gospodarczym skarżących, a granicą działki sąsiada. Istnieje zatem podstawa do usankcjonowania samowoli budowlanej, przy założeniu, że rozbiórka dotyczyć będzie tylko części przedmiotowego budynku gospodarczego, gdyż w tym kierunku winno zmierzać rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podnieśli, że wydając nakaz rozbiórki obiektu budowalnego nie jest obojętne, że tylko część obiektu została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z zasadą zawartą w art. 48 prawa budowlanego można nakazać rozbiórkę tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sprawie więc nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, winien objąć tylko zakres zabudowy ponad 25 m². Natomiast zakres zabudowy do 25 m² był legalny i oparty na prawidłowym zgłoszeniu. Podkreślili, że przedmiotowy budynek nikomu nie zagraża, jest wkomponowany w otoczenie i jest używany zgodnie z przeznaczeniem. Przez zabudowę segmentową może być łatwo rozebrany w części. Natomiast rozbieranie budynku w całości byłoby niepowetowaną szkodą.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. WSA wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej: p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Sąd kontrolował decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., którą na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazano całkowitą rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego na terenie działki nr ew. 255 w D.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowym obowiązkiem organów administracyjnych rozpoznających sprawę jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a.), co winno znaleźć odbicie w treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Prowadząc postępowanie o dokonanie samowoli budowlanej organy nadzoru budowlanego miały więc obowiązek ustalenia jakie prace budowlane w przedmiotowym obiekcie zostały wykonane, zakwalifikować je z punktu widzenia ustawowych definicji zawartych w art. 3 Prawo budowlane i w końcu ustalić czy inwestor te wymogi spełnił. Dopiero wówczas można ocenić, czy dokonano samowoli budowlanej i podjąć adekwatne do sytuacji środki prawne.

W ocenie Sądu orzekającego niniejszej sprawie w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej powinno być prowadzone w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Organy prawidłowo ustaliły, że zgłoszenie inwestora obejmowało rozebranie istniejącej konstrukcji i budowę budynku o pow. do 25m2.

Natomiast przedmiotowa inwestycja to budynek gospodarczy o konstrukcji murowanej o wymiarach 5-8m, na budowę którego nie uzyskano wymaganej prawem zgody właściwego organu i samowolnie dokonano budowy ww. budynku. Powyższe oznacza, że zakres zgłoszonych robót budowlanych jest zdecydowanie różny od faktycznie wykonanych.

Warto w tym miejscu przytoczyć orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w podobnych stanach faktycznych. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1375/05 stwierdził, że "Jeżeli strona zgłosiła wykonanie remontu i na tej podstawie wykonał rozbudowę czy przebudowę budynku wymagającą pozwolenia na budowę, to dopuścił się samowoli budowlanej podlegającej ocenie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Zakres prac objętych remontem jest zdecydowanie różny od przebudowy budynku i przyjęcie, że zgłoszenie odniosło by skutek prawny, chociaż konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do niedopuszczalnego obchodzenia prawa." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, iż ,,Jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 p.b. i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach p.b. dla tej instytucji. Dokonanie "zgłoszenia" przez inwestora i brak reakcji organu w terminie 30 dni od tej daty nie może stanowić usprawiedliwienia i legalizacji każdej inwestycji, nawet gdyby wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." (por wyrok z dnia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1286/09, LEX nr 574343). Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że "Zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza, co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 p.b., chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę." (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 311/10, LEX nr 607715).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela zaprezentowane powyżej poglądy.

Z uwagi na zdecydowanie różny od zgłaszanego zakres wykonanych prac i wymiarów budynku, tj. powyżej 25 m2 Sąd stwierdza, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie inwestor nie dokonał skutecznego zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem dopuścił się samowoli budowlanej, którą reguluje art. 48 Prawa budowlanego.

Według brzmienia przepisu art. 48 ust.2 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ nadzoru budowlanego, po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej winien w pierwszym rzędzie ustalić i ocenić czy budowa:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie umożliwiaj ącym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Jeżeli obiekt budowlany (lub jego część), zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej będzie spełniał powyższe kryteria zawarte w pkt. 1 i 2 przywołanego artykułu łącznie, organ nadzoru budowlanego powinien podjąć czynności zmierzające do jego legalizacji.

Z całości zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że samowolnie wybudowany budynek usytuowany został w odległości 1,70m od granicy sąsiedniej działki budowlanej.

W chwili budowy przedmiotowego budynku gospodarczego obowiązywało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Zgodnie z § 12 ust.l pkt.2 tego rozporządzenia w brzmieniu z kwietnia 2006 r., budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy w odległości nie mniejszej niż 3m.

W myśl § 12 ust.3 przywołanego rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie ściany budynku w przypadku o którym mowa w ust. 1 § 12 w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt.2, ze względu na rozmiary działki.

Przepisy nie dopuszczały sytuowania budynku w odległości 1,70 m od granicy

działki.

Przedmiotowy budynek nie spełnia także innych wymogów usytuowania budynków w świetle obecnego brzmienia § 12 przywołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz.690 z późn. zm.). Zgodnie z § 12 ust.3 pkt.4 tego rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne w § 13, 60 i 271-273 dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5m i o wysokości mniejszej niż 3,0m bezpośrednio przy granicy z sąsiednia działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

Długość budynku gospodarczego wynosi 8,0m, a jego wysokość przekracza 4m. Doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe i wykracza poza normę wynikającą z art.48 ust.2 pkt.2 ustawy Prawo budowlane.

W myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku, gdy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i nie jest możliwa jego legalizacja, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do nakazania rozbiórki tego obiektu.

Sąd w tym zakresie podziela niesporne ustalenia jak i ocenę prawną zaprezentowaną przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że wydając decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 tej ustawy nie jest obojętne czy nakaz ten dotyczy obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, czy też istniejącego obiektu budowlanego lub jego części w zależności od zakresu robót, który został wykonany i wymagał pozwolenia na budowę. W przypadku ustalenia, że cały (od podstaw) obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, należy nakazać rozbiórkę całego obiektu. Nie można jednak nakazać rozbiórki całego obiektu w przypadku ustalenia, że tylko pewna jego część została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z zasadą zawartą w tym przepisie można nakazać rozbiórkę tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa zasada jest szczególnie istotna właśnie w tych sytuacjach, kiedy tylko część obiektu została wzniesiona w warunkach samowoli budowlanej.

Jednocześnie należy pamiętać, że nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego można wydać tylko wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości (por. wyroki NSA z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. II OSK 958/05, LEX nr 275477 i z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. II OSK 788/05, LEX nr 209457). Użyte bowiem w art. 48 Prawa budowlanego sformułowanie "część obiektu budowlanego" należy rozumieć przede wszystkim jako samodzielny obiekt budowlany, którego budowa nie została jeszcze zakończona lub jako część innego obiektu, która jest na tyle samodzielna i niezależna od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem, że może być rozebrana bez istotnej ingerencji w tą pozostałą część obiektu budowlanego (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. II SA/Gd 2399/98, LEX nr 62130).

Zatem rozbiórkę obiektu budowlanego można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak również musi istnieć możliwość wydzielenia części obiektu budowlanego, która ma zostać poddana rozbiórce, bez uszczerbku dla pozostałej części obiektu.

Zarzut skarżących sprowadzający się do przyjęcia, że wybudowany budynek "w części objętej zgłoszeniem" został zrealizowany zgodnie z prawem jest niezasadny. Zgłoszenie inwestorów w ustalonym stanie faktycznym, jak już wyżej wspomniano, nie wywołało skutków prawnych.

Warto w tym miejscu wskazać powołany trafnie w odpowiedzi na skargę wyrok NSA z 21 listopada 2006 r. (II OSK 1375/05, LEX nr 321523), w którym Sąd stwierdził, że "jeżeli strona zgłosiła wykonanie remontu i na tej podstawie wykonała rozbudowę czy przebudowę budynku wymagającą pozwolenia na budowę, to dopuściła się samowoli budowlanej podlegającej ocenie na podstawie art. 48 pb. [...] przyjęcie, że zgłoszenie odniosłoby skutek prawny, chociaż konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do niedopuszczalnego obchodzenia prawa". NSA podkreśla, że organy nadzoru budowlanego szczególnie mocno powinny w związku z powyższym piętnować sytuację, w której przepis art. 50 ust. 1 pkt 3 pb mógłby być stosowany jako środek do obchodzenia przepisów prawa budowlanego przez próbę fałszywego kwalifikowania zamierzeń inwestycyjnych, by skorzystać z prostszej i tańszej procedury zgłoszeniowej a nie ubiegać się o pozwolenia na budowę.

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., P 11/00 (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 207) stwierdzono, że usunięcie z przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normy uzależniającej wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia na to zgody przez właściciela działki sąsiedniej powoduje, iż w takich sytuacjach będą miały zastosowanie przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego, Pomimo iż przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest samowola budowlana a więc rozstrzygnięcie (decyzja administracyjna) należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków legalizacji obiektu budowlanego względem granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby niż inwestor należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego jak i w przepisach prawa cywilnego (prawa sąsiedzkiego).

Nie ma bezwzględnego zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, a także zbliżenia obiektu do granicy, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę, albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Z uzasadnienia wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika jednoznacznie, iż pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny.

W realiach niniejszej sprawy należy mieć na uwadze następujące niesporne okoliczności:

1. Przedmiotowy budynek został wzniesiony przez skarżących w ówczesnej granicy ich działki. Jak sami przyznali w odwołaniu – w wyniku wznowienia granic przedmiotowy budynek dotykał granicy scaleniowej, zaś ogrodzenie za budynkiem znajdowało się w całości na działce 255/1. Dopiero na skutek ugody z dnia 5.04.2011 r. w sprawie [...] Sądu Rejonowego w [...] doszło de facto do przeniesienia własności między stronami, właścicielami graniczących ze sobą dz. 255/1 i 255/2 za wynagrodzeniem (k.21).

Skutkiem tejże ugody granica własności pomiędzy dotychczasowymi działkami 255/1 i 255/2 przebiega po istniejącym ogrodzeniu trwałym. Usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 1,70 od granicy sąsiada było wynikiem ugody z 5.04.2011 r.

2. Jak wynika z mapy zalegającej w aktach organu II instancji (k.16 in) wielkość działki 255/2 i dz. 255/1 nie uzasadnia konieczności budowania w granicy bądź w zbliżeniu do niej. W treści tejże ugody sąsiad Z. K. wyraził zgodę na usytuowanie budynku gospodarczego przy jego granicy. Zgodę tą następnie cofnął w piśmie z 24.01.2014 r. (k.23 akt II instancji). Podniósł, że takie usytuowanie budynku wyklucza, jego działkę z rolniczego użytkowania, a skarżący sąsiedzi w podobnej sytuacji w stosunku do budynków na jego działce pisali na niego donosy oraz że poniósł koszty w kwocie 10 000zł.

Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani postępowania sądowego nie zaprzeczyli w/w twierdzeniom uczestnika.

Pozytywnie można rozstrzygnąć sprawę tej strony, która wykaże, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego, społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości a także w zależności od konkretnej sprawy, wynika to z zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (tak NSA w wyroku z 7.02.08 r. II OSK 006/06, WSA w Rzeszowie w wyroku z 13listopada 2008 r. II SA/Rz 236/08).

Sytuacja taka w sprawie nie zachodzi. Nawet ustanowiony w sprawie fachowy pełnomocnik skarżących nie uzasadnił w żaden sposób prawidłowości - w świetle podanych kryteriów - aktualnego usytuowania obiektu względem granicy sąsiada.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.