Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 38/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d,  art. 4 ust. 1 pkt 1 art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w [...] na bezczynność Dyrektora Przedszkola [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Przedszkola [...] w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2021 r. o udzielenie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Przedszkola [...] w [...] do rozpoznania wniosku; 4. zasądza od Dyrektora Przedszkola [...] w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Fundacja W z siedzibą w W. (dalej określana jako Skarżąca), reprezentowana przez prezesa zarządu, skierowała do organu - Dyrektora P. Z. S. S. N. P. NMP (zwanego dalej "Dyrektorem Przedszkola" lub "organem") w dniu [...] listopada 2021 r. drogą elektroniczną (poprzez e-mail) wniosek o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "(...) składam wniosek o udostępnienie informacji publicznej stosownie do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej:

1) Czy Państwa przedszkole(a) otrzymało (y) w 2020 roku z budżetu gminy (miasta) dotację o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych?

2) Jeśli tak - w jakiej łącznej wysokości (za cały rok 2020)?

Proszę o udostępnienie powyższych informacji mailem w odpowiedzi na niniejszą wiadomość. (...)".

Skarżąca wysłała swój wniosek na adres e-mail przedszkola

Wobec braku reakcji organu [...] stycznia 2022 r. Skarżąca wywiodła skargę na bezczynność Dyrektora Przedszkola. W jej uzasadnieniu podniesiono, że do dnia złożenia skargi podmiot zobowiązany nie udzielił żądanej informacji, o którą wnoszono, ani nie wydał decyzji o odmowie dostępu do informacji. Przedszkole znajduje się zaś w gronie organizacji zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

Skarżąca podkreśliła, że wniosek został wysłany na adres e-mail Przedszkola uwidoczniony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej.

Do skargi dołączono wydruk e-maila zawierającego ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Przedszkola wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ zaprzeczył, jakoby na jego skrzynkę e-mail dotarł wniosek Skarżącej. Wskazał, że do poczty mailowej Przedszkola mają dostęp jedynie uprawnione osoby a każda wiadomość, nawet w folderze spamowym, jest systematycznie sprawdzana. Organ zauważył, że e-mail mógł być błędnie zaadresowany – mógł mieć literówkę lub dodaną spację. Organ zwrócił uwagę, że jego adres e-mail w wydruku listu e-mail zawierającego wniosek Skarżącej, jako jedyny był podzielony (początek znajduje się w jednej, a koniec adresu e-mail w następnej linii), co mogło przełożyć się na błąd w wysyłce. W odpowiedzi na skargę wskazano także, że Dyrektorka Przedszkola jest osobą duchowną i gdyby faktycznie otrzymała wiadomość, to by to przyznała.

Ponadto organ podniósł, że wnioskodawca w liście e-mail umieścił swój adres e-mail (biuro@fundacja-w.wp.pl) zarówno w polu "Nadawca" jak też w polu "Adresat". Tak więc zarówno nadawcą jak i adresatem wiadomości była Skarżąca. Adres e-mail Przedszkola znalazł się w polu "Ukryta kopia". Ponadto jeżeli chodzi o podpisanie listu e-mail to został on podpisany jedynie w treści (rzeczywiście przez osobę figurującą w KRS jako członek zarządu Fundacji). Nie dołączono do listu e-mail chociażby skanu z podpisem i pieczęcią, a z KRS nie wynika aby adres biuro@fundacja-w.wp.pl należał do fundacji (rubryka 2 w KRS Fundacji). Trudno zatem na tej podstawie zweryfikować nie tylko kto jest adresatem, ale też kto jest nadawcą listu e-mail. Mógł to być zatem spam, przed którym ostrzega m.in. policja. Oficjalne zalecane w takim przypadku jest, aby niemożliwych do weryfikacji e-mailów nie otwierać (szczególnie załączonych plików i linków) ani na niego nie odpowiadać. Tak sporządzonego e-maila nie można zatem uznać za wniosek. Zdaniem organu podmiot wnioskujący o informację powinien dopełnić aktów staranności choćby w minimalnym zakresie tzn. przynajmniej prawidłowo określić adresata wniosku i skoro wniosek był przesłany bez poświadczonego podpisu, to przynajmniej uprawdopodobnić, że wniosek pochodzi od tego właśnie uprawnionego podmiotu. Wystarczyło wskazać w KRS adres e-mail Fundacji.

Organ podniósł także, że po otrzymaniu zweryfikowanego wniosku Fundacji (podpisem uprawnionego pełnomocnika pod skargą oraz załącznikiem nr [...] do skargi, z którego wynika, że "odbiorcą" obok kilkudziesięciu innych placówek miało być Przedszkole w A. K.), natychmiast udzielił żądanej informacji.

Organ podniósł ponadto, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., powoływana dalej jako "u.d.i.p.") na wniosek uprawnionego podmiotu udostępniana jest jedynie informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych. Informacje o której zwróciła się F. W. dużej części opublikowane są w BIP Urzędu M. w A. K..

Organ podniósł również, że Skarżąca objęła swoimi wnioskami szeroką grupę podmiotów, w tym samym czasie kierowała wnioski do wielu przedszkoli, w konsekwencji czego podobne skargi mogą trafić do sądu administracyjnego, co rodzi podejrzenie, że skargi są kierowane nie tyle celem uzyskania informacji publicznej, ile celem uzyskania zysku w postaci zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten błędnie stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Oceniając, czy adresat żądania udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, należy wziąć pod uwagę, że na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Jeżeli chodzi o charakter żądanej informacji, to należy zauważyć, że zapytanie Skarżącej obejmowało kwestię dotacji pochodzącej z majątku publicznego - budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Ustawodawca w treści art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. posługuje się pojęciem majątku w znaczeniu szerokim. Majątkiem publicznym w rozumieniu powyższego przepisu będzie majątek, który - niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem - zostaje w sposób prawny przeznaczony do użytku publicznego, w zakresie pełnego lub ograniczonego korzystania, regulowanego na podstawie lub z wyłączeniem prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., I OSK 3361/19, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie CBOSA, dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pytanie Skarżącej dotyczy zatem informacji, która zgodnie z art. 6 u.d.i.p. jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu.

Adresatem wniosku w niniejszej sprawie jest Dyrektor Przedszkola Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia NMP Niepublicznego.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przedszkole, podobnie jak szkoła, należy do systemu oświaty (art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1082). Tak więc przedszkole, podobnie jak szkoła, wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, także w sytuacji, gdy jest to przedszkole niepubliczne, stąd dyrektor takiej placówki jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 6 października 2021 r. II SAB/Sz 84/21, wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2021 r., II SAB/Wa 623/20, publ. CBOSA). Ponadto nie jest kwestionowane w sprawie, że przedmiotowe Przedszkole jest finansowane w części z budżetu gminy, na terenie której prowadzi działalność. Jest więc także podmiotem dysponującym mieniem publicznym, o którym mowa w ww. przepisie. Także z tego powodu Dyrektor Przedszkola jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W sytuacji zatem, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną i została skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, organ ma obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; albo

2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy; albo

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przedmiotowej sprawie organ utrzymuje, że nie otrzymał od Skarżącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Twierdzi, że wiadomość elektroniczna (e-mail) z [...] listopada 2021 r. nie dotarła do niego. Organ podkreślił nadto, że załączony do skargi wydruk z poczty e-mail nie stanowi potwierdzenia skierowania do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w związku ze sposobem wykorzystania programu do wysyłania poczty elektronicznej (wypełnienia pól "nadawca", "odbiorca" "ukryta kopia"). Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] listopada 2021 r. został złożony w dopuszczalnej formie jako wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej organu zamieszczony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej. Podkreślenia wymaga, że skoro po stronie organu (dyrektora placówki) istnieje obowiązek aktualizacji danych na podstawie art. 36 ust. 1 i 3 ww. ustawy, nie może się on następnie skutecznie powoływać względem podmiotów trzecich np. na błędny adres poczty elektronicznej i tym samym nieotrzymanie wniosku.

Jak wskazano w orzecznictwie NSA. "Wyjaśnić też należy, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną" (por. NSA w postanowieniu z 20 października 2017 r., I OSK 1777/17). Ponadto skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; por. też: wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15, publ. CBOSA).

Z orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji.

Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwała przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W przywoływanym wyżej orzecznictwie NSA przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r., I OSK 1924/16). Błędna jest zatem taka wykładnia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., według której przesłanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną dla uznania, że został on skutecznie złożony, wymaga od wnioskodawcy potwierdzenia otrzymania wniosku przez organ.

W przedmiotowej sprawie do skargi dołączono wydruk listu e-mail od Skarżącego. Organ podważając fakt, iż doszło do jego skutecznego wysłania do organu ogranicza się jedynie do przypuszczeń, że "być może" w adresie e-mail adresata (tj. organu) pojawiła się literówka lub spacja, które sprawiły, że list nie dotarł do adresata. W wydruku e-maila dołączonym do skargi niczego takiego dostrzec nie sposób – adres organu to kolejne znaki, pomiędzy którymi nie ma żadnych odstępów, litery rozdzielone są ściśle do nich przylegającymi kropkami i myślnikami i znakiem "@". Organ nie wskazuje także na żadne instrukcje obsługi czy innego tego rodzaju dokumenty, z których by wynikało, że podzielenie przez program pocztowy adresu e-mail pomiędzy dwa wersy skutkuje niemożnością przesłania e-maila na właściwy adres.

Należy także wskazać, że skuteczność zgłoszenia żądania udostępnienia informacji publicznej nie może być oceniana według reguł obowiązujących w klasycznym postępowaniu administracyjnym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej do stosowania Kodeksu postepowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") odsyła jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostepnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku - poza utrwaleniem go w formie pisemnej (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 708/17). W konsekwencji wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem.

Odnośnie kwestii zidentyfikowania nadawcy wniosku należy zauważyć, że z przepisów u.d.i.p. nie wynika konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej, nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Uznać należy zatem, że dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty kwalifikowany podpis elektroniczny, albowiem - w świetle stanowiska judykatury - brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08; 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1991/12; 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1013/12, publ. CBOSA).

W świetle powyższego niezasadne są zarzuty Dyrektora Przedszkola odnośnie zredagowania e-maila w taki sposób, że utrudniona była weryfikacja autora wniosku. Taka weryfikacja do skuteczności złożenia wniosku nie jest bowiem w ogóle potrzebna. Opisanemu przez organ ryzyku związanemu z koniecznością odpowiedzi na wnioski sformułowane w taki sposób jak w niniejszej sprawie można zaś zapobiec poprzez publikowanie informacji publicznych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej – co zwalania z obowiązku udzielania takich informacji na wniosek.

Organ nie wykazał także (wskazując na np. instrukcje obsługi) aby umieszczenie jego adresu e-mail w polu "ukryta kopia" wykluczało możliwość wysłania do organu e-maila o treści przedstawionej w wydruku dołączonym do skargi. Z dołączonej do skargi kopii e-maila Skarżącej wynika, że pole oznaczone jako "ukryta kopia" jest odpowiednikiem pola "UDW" czyli "ukryte do wiadomości". Powszechnie dostępna informacją jest, że "ukryte do wiadomości:" to "funkcja poczty elektronicznej, umożliwiająca wysłanie wiadomości do wielu odbiorców naraz. Pole UDW pozwala na wysyłkę wiadomości w taki sposób, że odbiorcy nie widzą wzajemnie swoich adresów. UDW jest zalecanym sposobem wysyłki do większej liczby odbiorców, zapobiegającym ujawnieniu w niektórych przypadkach danych wrażliwych (możliwości skojarzenia osób i firm z daną instytucją oraz wysyłki niechcianej poczty przez współadresatów) (por. Wikipedia - https://pl.wikipedia.org, hasło "Ukryte do wiadomości").

W konsekwencji w sprawie przyjąć należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 19 listopada 2021 r. został w tym dniu skutecznie do organu złożony, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (k. nr 7 akt sądowych). Wydruk z poczty elektronicznej nadawcy (Skarżącej) stanowi bowiem wystarczający dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana. Należy przy tym zaznaczyć, odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę twierdzenia, że "Dyrektorka Przedszkola jest osobą duchowną i gdyby fatycznie otrzymała wiadomość, to by to przyznała", że żaden przepis polskiego prawa nie przyznaje oświadczeniu organu, w tym oświadczeniu osoby duchownej specjalnej mocy dowodowej. Należy także zauważyć, że sam organ przyznaje, że do poczty organu ma dostęp nie tylko Dyrektor Przedszkola, ale także inne osoby ("dostęp do poczty mailowej Przedszkola mają jedynie uprawnione osoby"), które mogły choćby przypadkowo usunąć ze skrzynki pocztowej e-mail Skarżącej. Jak wyżej jednakże wskazano – to podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej ponosi konsekwencje sposobu obsługi jego skrzynki pocztowej e-mail, w tym ponosi odpowiedzialność za błędy osób obsługujących taką skrzynkę pocztową.

Odnośnie podnoszonej przez organ okoliczności, że żądana przez Skarżącą informacja została już udostępnienia w BIP, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. na wniosek udostępniania jest tylko informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jednakże załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim przypadku (tj. gdy jest ona dostępna w BIP) odbywa się poprzez wskazanie stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, na których znajdują się informacje objęte wnioskiem (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 marca 2022 r., II SAB/Łd 229/21, publ. CBOSA; G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18). Takiej informacji w rozpoznawanej sprawie organ nie udzielił Skarżącemu. Ponadto należy zauważyć, że jak stwierdza art. 9 ust. 2 u.d.i.p. - podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, przez zastosowanie systemu, o którym mowa w ust. 4a, albo innego systemu teleinformatycznego, tworzą własne strony Biuletynu Informacji Publicznej, na których udostępniają informacje podlegające udostępnieniu w tej drodze. Występujący w niniejszej sprawie organ, jak wyżej już wskazywano, jest podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (jest przedszkolem niepublicznym wykonującym zadanie publiczne w zakresie edukacji), powinno zatem posiadać własną stronę BIP, na której powinien publikować informacje publiczne i do której mógłby ewentualnie odesłać w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z powyższym należało uznać, że organ po upływie terminu 14 dni, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od dnia złożenia wniosku tj. od [...] listopada 2021r.) popadł w bezczynność.

Istotna jednakże w sprawie jest okoliczność, że organ udostępnił Skarżącej żądaną informację listem e-mail z [...] marca 2020 r. (k. 14 akt sądowych), jako że z tym momentem bezczynność organu ustała.

W sytuacji załatwienia sprawy po wniesieniu skargi na bezczynność organu sąd umarza postępowanie, jednak wyłącznie w zakresie przewidzianego art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") środka w postaci zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w pkt 3 sentencji wyroku o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku Skarżącej.

W rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. np. wyrok NSA z 22.09.2021 r., III OSK 995/21). Należy mieć bowiem na względzie, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie stanowiło przejawu złej woli organu, lecz było wynikiem niedostrzeżenia e-maila z wnioskiem w skrzynce poczty elektronicznej organu, co spowodowało brak udzielenia odpowiedzi w terminie.

O zwrocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu (100 zł), wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego (50 zł). Wynagrodzenie pełnomocnika Sąd, stosownie do art. 206 p.p.s.a. pomniejszył mając na względzie, iż jest to kolejna sprawa w serii spraw w przedmiocie bezczynności organu, związana z wnioskiem Skarżącej z [...] listopada 2021 r., a więc taka, w której nakład pracy pełnomocnika jest z natury rzeczy mniejszy niż przy pierwszym sformułowaniu skargi, której schemat jest wykorzystywany w kolejnych sprawach.