Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 136/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 pkt 7, art. 21 ust. 1 pkt 17
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Protokolant: Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 4 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika w związku z niepobraniem podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat dokonanych w 2005 r. oraz określenia należności z tego tytułu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Skarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania A z/s w W. (dalej: Biuro/strona/płatnik), Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego) z [...] r. (nr [...]), orzekającą o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobrania od członków zarządu A (dalej: [...]/Związek) podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat dokonanych w 2005 r. i określającą wysokość należności z tego tytułu w łącznej kwocie 8.494 zł. Jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) w związku z art. 8, art. 30 § 1, § 3 i § 4 tej ustawy oraz art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 13 pkt 7, art. 21 ust. 1 pkt 17, art. 22 ust. 9 pkt 5, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej: u.p.d.f.).

W uzasadnieniu - przywołując treść art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 65 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 - dalej: u.s.g.) - organ odwoławczy wskazał, że w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych, gminy mogą tworzyć związki międzygminne, które posiadają osobowość prawną i wykonują zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Podniósł, iż prawa i obowiązki gmin uczestniczących w związku - dotyczące realizacji zadań przekazanych związkowi - przechodzą na związek z dniem ogłoszenia statutu związku oraz że związek posiada kompetencje będące pochodną uprawnień jednostek samorządu terytorialnego. Zaznaczył, że struktura organizacyjna związku zbieżna jest

ze strukturą jednostek samorządu terytorialnego, gdyż związek posiada zarówno organ stanowiący oraz kontrolny (zgromadzenie), jak i wykonawczy (zarząd). Wywiódł, iż

w skład zgromadzenia wchodzą wójtowie gmin tworzących związek (art. 70 u.s.g.). Wyjątkowo, na wniosek wójta, rada gminy może powierzyć jej reprezentowanie

w zgromadzeniu zastępcy wójta lub radnemu. Podkreślił, że w zakresie zadań zleconych zgromadzenie realizuje kompetencje przysługujące radzie gminy (art. 69 ust. 2 i 3 u.s.g.). Dodał, iż do zgromadzenia związku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rady gminy, w tym art. 18 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 4 u.s.g.

Zauważył organ, że do kompetencji rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta, a także diet oraz zwrotu kosztów podróży służbowych przysługujących radnym, wchodzącym w skład organu stanowiącego i kontrolnego gminy.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż [...] jest związkiem międzygminnym, działającym na podstawie statutu, który stanowi, że do szerokich uprawnień zgromadzenia Związku należy m. in. ustalanie wynagrodzenia członkom zarządu i innych organów Związku (§ 10 ust. 12 statutu). Dalej, organ podatkowy podniósł, że zgromadzenie [...] podjęło 21 stycznia 2003 r. uchwałę o wyborze przewodniczącego zarządu, z którym nawiązany został stosunek pracy oraz uchwałę, w której ustalono jego wynagrodzenie. Na podstawie natomiast trzech uchwał z 24 stycznia 2003 r. dokonano wyboru pozostałych członków zarządu, nie nawiązując z nimi jednak stosunku pracy i nie określając przysługującego im wynagrodzenia. W/w członkowie zarządu - w 2005 r. - uzyskiwali, z tytułu udziału

w posiedzeniach, przychody zwane dietami. Podstawę prawną wypłaty diet stanowiła uchwała zgromadzenia, podjęta na podstawie art. 25 ust. 4 u.s.g. oraz § 10 ust. 12 statutu [...]. Na mocy tej uchwały ustalono dla nieetatowych członków zarządu dietę za udział w posiedzeniach w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia bez wypłat

z zysku i nadwyżki bilansowej w sektorze przedsiębiorstw z ostatniego miesiąca kończącego kwartał (za jedno posiedzenie).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej art. 25 ust. 4 u.s.g., stanowiący o dietach

i zwrocie kosztów podróży służbowych radnym, nie ma zastosowania do członków zarządu [...] (członków organu wykonawczego związku międzygminnego). Jego zdaniem, powyższe potwierdza treść § 10 ust. 12 statutu [...], który ustanawia dla zgromadzenia Związku kompetencję do ustalania dla członków zarządu wynagrodzenia nie zaś diet.

Organ drugiej instancji nie podzielił stanowiska strony o konieczności traktowania członków zarządu [...], jako "oddelegowanych" radnych gmin tworzących Związek. Wykonywanie funkcji członka zarządu związku międzygminnego nie jest bowiem,

w jego opinii, tożsame z realizacją obowiązków radnego w samorządzie gminnym, nie mogąc być zarazem przesłanką do traktowania świadczeń otrzymywanych z tytułu członkostwa w zarządzie na równi z dietami radnych. Organ zauważył, iż z akt sprawy wynika, że w skład zarządu [...] wchodziła tylko jedna osoba będąca radnym.

Organ podatkowy podkreślił, że sporne w sprawie wynagrodzenie zostało przyznane za udział w posiedzeniach, stanowiąc ekwiwalent za wykonaną pracę członka zarządu, nie zaś, jako dieta, czyli rekompensata poniesionych wydatków czy też świadczenie na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem funkcji.

Odnośnie przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. zwolnienia organ zauważył, iż interpretacja przepisów traktujących o ulgach (zwolnieniach) podatkowych nie może mieć charakteru rozszerzającego. Mając to na uwadze wywiódł, że skoro

w w/w przepisie ustawodawca zwolnił od podatku diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, zwolnienie to nie ma zastosowania do wynagrodzeń, otrzymanych z tytułu udziału w zarządzie osoby prawnej.

Organ odwoławczy wyraził stanowisko, iż uzyskiwane przez członków zarządu [...] wynagrodzenie należy zakwalifikować, jako przychód określony w art. 13 pkt 7 u.p.d.f. (przychód z działalności wykonywanej osobiście otrzymany przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów...), nie zaś wynagrodzenie osób wykonujących czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich (art. 13 pkt 5 u.p.d.f.). Zastrzegł, że pełnienie obowiązków społecznych i obywatelskich, o których mowa w art. 13 pkt 5 i art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f., odnosi się wyłącznie do realizacji zadań publicznych, nie zaś do czynności prowadzenia spraw, zarządzania jednostką, reprezentowania osoby prawnej, nawet, jeśli mają one charakter społeczny. Wskazał, iż pojęcie "obowiązki społeczne

i obywatelskie" nie zostało w prawie podatkowym zdefiniowane. Jego zdaniem, do takowych zapewne jednak można zaliczyć wykonywanie mandatu posła, radnego (...).

Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, że otrzymane przez członków zarządu [...] świadczenia nie korzystały ze zwolnienia, o którym mowa art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. Potwierdził, iż dokonując

w 2005 r. wypłat należności Biuro, jako płatnik, było zobowiązane pobrać i odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy, czego jednak nie uczyniło. Podsumował, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika

w związku z niepobraniem od tychże wypłat podatku i określił w prawidłowej wysokości należność z tego tytułu w łącznej kwocie 8.494 zł.

W skardze strona zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie:

- prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 i art. 122 O.p.;

- prawa materialnego, tzn. art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f.

W uzasadnieniu skarżąca wyraziła pogląd, iż wypłacone w 2005 r. członkom zarządu [...] - stanowiące diety - kwoty korzystają ze zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. Podkreśliła, prezentując szeroką argumentację

w tym przedmiocie, że czynności członków zarządu związku międzygminnego - wbrew stanowisku organów podatkowych - należy kwalifikować, jako wykonywane w ramach obowiązków społecznych. Dowodziła, iż [...] to związek międzygminny, utworzony przez gminy w celu wykonywania zadań publicznych.

Powołując treść art. 25 u.s.g. w związku z art. 69 ust. 3 u.s.g., mając na uwadze fakt, że organem stanowiącym [...] jest zgromadzenie, które w zakresie zadań zleconych wykonuje kompetencje przysługujące radzie gminy, strona stwierdziła, iż uchwała zgromadzenia Związku o przyznaniu i wypłacie członkom zarządu diet

z tytułu uczestnictwa w posiedzeniach była podjęta zgodnie z prawem.

Wnoszące skargę Biuro zakwestionowało stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że art. 25 ust 4 u.s.g., stanowiący o dietach i zwrocie kosztów podróży służbowych radnym, nie ma zastosowania do członków zarządu [...].

Reasumując strona wyraziła pogląd, iż nie pobierając i nie odprowadzając zaliczek na podatek od wypłacanych członkom zarządu w 2005 r. diet postępowała prawidłowo. Diety te, wypłacane w związku z pełnieniem obowiązków społecznych, korzystały bowiem ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 21 ust 1 pkt 17 u.p.d.f. Wobec powyższego, w opinii autora skargi, w sprawie brak było podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia wysokości należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

W sprawie należało rozstrzygnąć, czy wypłacone w 2005 r. członkom zarządu [...] świadczenia korzystały ze zwolnienia od opodatkowania, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f., a co za tym idzie, czy Biuro [...], jako płatnik, było obowiązane, czy też nie, obliczyć, pobrać oraz odprowadzić na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek od wypłaconych członkom zarządu kwot.

Na wstępie Sąd stwierdza jednak, iż orzekające w sprawie organy nie naruszyły powołanych w skardze zasad procesowych, jak również innych zasad, które winny znaleźć odzwierciedlenie w każdym postępowaniu podatkowym.

W rozpoznawanej sprawie, organy podatkowe uczyniły zadość zasadzie praworządności (legalizmu), ukonstytuowanej w art. 120 O.p., nakazującej tym organom działanie na podstawie przepisów prawa. Sąd zauważa, że prowadząc postępowanie

a następnie podejmując w sprawie rozstrzygnięcia, w obu instancjach, organy działały

w oparciu o obowiązujące przepisy prawa procesowego i materialnego, tj. ustawę - Ordynacja podatkowa i ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych (także prawidłowo zastosowały ustawę o samorządzie gminnym). Aktywność organów

w żadnym wypadku nie naruszyła również zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Skład orzekający w sprawie nie stwierdził bowiem, aby organy podatkowe dopuściły się uchybień powodując w ten sposób ujemne dla podatnika następstwa. Naruszenia w/w zasady nie stanowi natomiast sama tylko okoliczność podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, wyczerpująco uzasadnionego w zaskarżonej decyzji, lecz sprzecznego

z oczekiwaniami strony. Zdaniem Sądu, akta niniejszej sprawy niewątpliwie wskazują, że prowadząc postępowanie organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy zgodny ze stanem rzeczywistym, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 O.p. W sprawie znalazła poza tym pełne odzwierciedlenie zasada przekonywania, ukształtowana w art. 124 O.p. Organy podatkowe wyjaśniły bowiem stronie przesłanki, które stały u podstaw takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Z uzasadnienia decyzji wynika w sposób przekonywujący, iż sprawa nie mogła być załatwiona inaczej. Należy zaakcentować, że zebrany materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie. Organy podatkowe dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania. W sprawie znalazła zatem pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) a organy podatkowe przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego.

Dalej podkreślenia wymaga, co słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, iż zwolnienia i ulgi w opłacaniu podatków stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i - jako takie - przepisy je regulujące muszą być interpretowane ściśle. Teza ta została jednogłośnie przyjęta w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrokach sądów administracyjnych.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. wolne od podatku są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich - do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 2.280 zł. Powyższe zwolnienie odnosi się wyłącznie do przychodów określonych w art. 13 pkt 5 u.p.d.f., zgodnie z którym, za przychody

z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów,

o których mowa w pkt 7 (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 496/08, publ. LEX 513316). Omawiane zwolnienie nie dotyczy zatem przychodów otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (pkt 7 art. 13 u.p.d.f.).

Zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. nie obejmuje wszystkich przychodów należących do kategorii zdefiniowanej w art. 13 pkt 5 u.p.d.f. lecz tylko te, które są dietami lub kwotami stanowiącymi zwrot kosztów i nie przekraczają miesięcznie kwoty 2.280 zł.

W rozpoznawanej sprawie strona wywodzi, iż przyznane członkom zarządu [...] należności stanowią diety za udział w posiedzeniach, wypłacane z tytułu pełnienia obowiązków społecznych (obywatelskich). Dokonując wykładni pojęcia "dieta" trzeba zauważyć, że w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i innych przepisach prawa, nie zamieszczono definicji tego terminu. Zatem, aby ustalić jego znaczenie, wskazane jest sięgnięcie do definicji słownikowej (językowej) tego pojęcia. "Dieta" oznacza zarówno "sumę przeznaczoną na koszty utrzymania pracownika w podróży służbowej", jak

i "wynagrodzenie za pełnienie szczególnych funkcji, np. dieta poselska" (Mały Słownik Języka Polskiego - Wydanie Nowe. Wydawnictwo Naukowe PWN 2000).

Należy podzielić także pogląd, iż o tym, czy świadczenie jest dietą decyduje istota tego świadczenia a nie jego nazwa.

Skład Sądu rozpatrujący niniejszą sprawę uznaje, iż do przyjęcia określonego świadczenia za "dietę", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f., konieczne jest, aby świadczenie to następowało w wykonaniu ustawowego uprawnienia do tego świadczenia. Uściślając, chodzi o to, aby ustawa przewidywała konieczność lub możliwość wypłaty takiego świadczenia. To z ustawy musi wynikać, za co jest otrzymywane świadczenie. Przyjęcie odmiennego poglądu, a w szczególności, że za dietę - w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. - mogą być uznane świadczenia wynikające jedynie z uchwał odpowiednich organów samorządowych, prowadziłoby do uznania, że kreowanie zwolnień podatkowych pozostawiono również innym, poza ustawodawcą, podmiotom. Z ostatnim z poglądów nie sposób się zgodzić. Sąd zauważa, że podstawy do przyznania członkom zarządu [...] diet nie stanowi art. 25 ust. 4 u.s.g., traktujący o dietach i zwrocie kosztów podróży służbowych radnym. Stanowisko to potwierdza także treść § 10 ust. 12 statutu ustanawiająca dla zgromadzenia [...] kompetencję do ustanawiania wynagrodzenia - nie diety - członkom zarządu tego Związku. Podkreślić również trzeba, że sporne wynagrodzenie przyznane zostało członkom zarządu Związku za udział w posiedzeniach, a więc jako swego rodzaju wynagrodzenie za pracę, nie zaś, jako świadczenie z tytułu pełnionej funkcji. W opinii Sądu dieta, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f., nie jest terminem tak pojemnym, aby objąć nim rekompensatę, ekwiwalent, czy też wynagrodzenie za udział w posiedzeniach organu wykonawczego osoby prawnej.

Sąd stwierdza, że treść art. 69 ust 3 u.s.g. w powiązaniu z art. 25 tej ustawy, traktująca "o odpowiednim" stosowaniu do zgromadzenia związku przepisów dotyczących rady gminy, pozwala zgromadzeniu ustanowić na rzecz członków zarządu, jako organu wykonawczego związku, wynagrodzenie "za pracę" na rzecz związku, nie zaś podlegającej zwolnieniu od opodatkowania diety w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f.

Pełnienie obowiązków społecznych i obywatelskich, o którym mowa w cyt. wyżej art. 13 pkt 5 i art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f., odnosi się - zdaniem Sądu - wyłącznie do bezpośredniego realizowania zadań społecznych (obywatelskich), np. przez wykonującego mandat posła (senatora, radnego), a nie do czynności związanych

z prowadzeniem spraw, zarządzaniem i reprezentowaniem osoby prawnej, nawet jeżeli osoba prawna, jako taka, została powołana dla realizowania zadań publicznych (społecznych), co w przypadku związku międzygminnego jest niewątpliwe. Według Sądu, działając w ramach składu organu wykonawczego związku międzygminnego (osoby prawnej), prowadząc sprawy związku (reprezentując związek)

i otrzymując wynagrodzenie za udział w posiedzeniach zarządu, członek zarządu nie wykonuje bezpośrednio, wbrew zarzutom skargi, czynności związanych z pełnieniem obowiązków społecznych (obywatelskich). Aktywności tej w żadnym wypadku nie można utożsamiać z funkcją obywatelską (społeczną) radnego gminy, który z tytułu sprawowania funkcji otrzymuje dietę. Funkcja członka zarządu związku międzygminnego (organu wykonawczego związku) nie jest bowiem odpowiednikiem funkcji, jaką sprawuje radny w organie stanowiącym i kontrolnym gminy (radzie gminy). Sąd stwierdza, że wypłacane w 2005 r. członkom zarządu [...], tj. posiadającego osobowość prawną związku międzygminnego, kwoty, należy traktować jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, tj. przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7 u.p.d.f.), nie zaś jako przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób (art. 13 pkt 5 u.p.d.f.), a w konsekwencji za przychody zwolnione od opodatkowania zgodnie

z art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. Należy zauważyć, iż członków zarządu [...] nie można uznać za oddelegowanych radnych gmin tworzących Związek również dlatego, że w skład zgromadzenia Związku, z którego wybierany jest zarząd, wchodzą zasadniczo wójtowie gmin (art. 70 u.s.g.), w wyjątkowych przypadkach inne osoby (w skład [...] wchodził tylko jeden radny). Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że wybór na członka zarządu związku międzygminnego nie jest związany z wykonywaniem obowiązków radnego.

Podsumowując, wypłacone w 2005 r. członkom zarządu [...] świadczenia należy kwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 13 ust. 7 u.p.d.f., nie zaś do źródła, o którym mowa w pkt. 5 art. 13 tej ustawy. Po pierwsze: dlatego, że świadczenia te nie stanowiły diet, po drugie: członkowie zarządu nie wykonują bezpośrednio czynności związanych z pełnieniem obowiązków społecznych

i obywatelskich. Tym samym, przychody te nie podlegały zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.f. W konsekwencji chybiony jest zarzut skargi traktujący o naruszeniu w/w przepisu. Mając na uwadze powyższe, w sprawie zasadnie orzeczono o odpowiedzialności podatkowej Biura [...], jako płatnika, z uwagi na niepobranie od członków zarządu Związku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłat dokonanych w 2005 r. oraz prawidłowo określono należność z tego tytułu w łącznej kwocie 8.494 zł. Powyższe znajduje oparcie w art. 8, art. 30 § 1, 3 i 4 O.p. oraz art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 13 pkt 7, art. 21 ust. 1 pkt 17, art. 22 ust. 9 pkt 5, art. 41 ust. 1 i art. 42 u.p.d.f.

Wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.