Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 676/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 200 i art. 205 § 2. art. 3 par. 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: ART. 61 UST. 1, 8, art. 50, art. 37 ust. 1, 2, art. 45 ust. 4, art. 57, ART. 66 UST. 2 PKT 1, 2,  art. 52 ust. 1art. 53 ust. 2 pkt 2, art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "U.S.- Z." M.Cz. S. Sp. j . z siedzibą w S. – Z. na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny – przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś.; 2. zasądza od Zarządu Województwa Ś. na rzecz "U. S.- Z." M.Cz. S. Sp. j . z siedzibą w S.– Z.kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Ś. jako Instytucja Zarządzająca (Zarząd, IZ) w piśmie z [...] r. nr [...] poinformował Uzdrowisko S.-z. M. CZ. S. sp. jawna w S. – Z. (Spółka), że wniosek o dofinansowanie pn. "Rozwój turystyki i poszerzenie dostępności usług prozdrowotnych w miejscowości uzdrowiskowej S.-z. poprzez modernizację, rozbudowę oraz nadbudowę obiektu Sanatoryjnego Ś. wraz z zagospodarowaniem terenu Parku Uzdrowiskowego na działce nr 75"

(nr RPSW.07.02.00-26-0021/16), złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, Działanie 7.2. "Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów", został odrzucony. Na etapie oceny merytorycznej projekt spełnił kryteria dopuszczające (ogólne i sektorowe) i otrzymał 48 punktów. Oznacza to, że projekt nie uzyskał wymaganego minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów.

Wynik oceny merytorycznej powyższego wniosku wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do ww. pisma. Z karty tej wynika, że w zakresie kryterium 1. Kompleksowość i wieloaspektowość projektu Projekt otrzymał 10 pkt po zważeniu (maks. - 15); 2. Wpływ na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem – 3 pkt (maks. - 12); 3. Wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy – 9 pkt

(maks. - 15); 4. Wpływ na rozwój turystyki kulturowej – 6 pkt (maks. - 10); 5. Wartość przyrodnicza i kulturowa obszaru objętego projektem – 6 pkt (maks. - 8);

6. Podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt – 3 pkt (maks. - 9); 7. Komplementarność projektu z innymi – 8 pkt

(maks. - 8); 8. Strategiczne znaczenie Projektu dla danego obszaru – 3 pkt

(maks. - 4).

W związku z powyższą informacją Spółka złożyła protest do Zarządu, kwestionując ocenę kryterium nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 6. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu oceny projektu z naruszeniem zasady praworządności;

art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na powierzchownym i wybiórczym rozpatrzeniu wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów; art. 7, art. 77, art. 80, art. 8 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie przepisów w zakresie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W zakresie oceny kryterium nr 1 Spółka podniosła, że w miejscu lokalizacji projektu występuje kumulacja różnego rodzaju problemów. Wskazała przy tym na niewielki rozmiar miejscowości, małą liczbę mieszkańców. Podniosła również kwestie znaczenia uzdrowiska w całościowym rozwoju miejscowości, lokalnego biznesu

i w konsekwencji całej gminy. Poruszyła problem zbyt długiego czasu oczekiwania na kurację (ponad 2 lata) W ocenie wnioskodawcy w ramach omawianego kryterium projekt powinien otrzymać maksymalną liczbę punktów. Kwestionując z kolei ocenę projektu w zakresie kryterium nr 2, wnioskodawca nie zgodził się z odrzuceniem wskazanych w dokumentacji danych szacunkowych. Przywołał dane statystyczne GUS dot. liczby turystów odwiedzających powiat buski podnosząc, że na liście rankingowej błędnie spozycjonowano projekty. Podniósł również, że w przypadku modernizacji obiektu, można wyliczyć ilość nowych miejsc i średnie obłożenia, jednak w przypadku nowych obiektów wylicza się nowe miejsca, a szacunkowo przyjmuje obłożenie. W przypadku nowych usług turystycznych nie ma już wyliczeń

z istniejących danych tylko szacunki. Szacunkowa ilość turystów, szacunkowy popyt, daje szacunkowy rezultat przyrostu ruchu turystycznego. Wnioskodawca wniósł

o sprawdzenie zgodności przedmiotowego kryterium z dokumentacją programową, np. osiami priorytetowymi. Wskazał, że zgodnie z uzyskanymi informacjami preferuje się całkowicie nowe przedsięwzięcia w momencie gdy opis naboru jasno sugeruje "rozwój potencjału endogenicznego". Odnośnie oceny kryterium nr 3 Spółka wskazała, że w Studium Wykonalności został wymieniony wpływ inwestycji na lokalny rynek. Podała, że zatrudnienie zwiększy się o 6 osób i docelowo wyniesie

27 osób. Wskazała również, że dzięki zwiększeniu liczby turystów - w miejscowości S.-z. zwiększy się zatrudnienie w lokalnych podmiotach związanych z branżą turystyczną. W konsekwencji wniosła o przyznanie maksymalnej liczby punktów. Spółka wniosła również o przyznanie maksymalnej liczby punktów za kryterium nr 4. W ocenie strony nieprawidłowo oceniono, że gabinet masażu i sala koncertowa nie są nowymi produktami turystycznymi. Wskazano, że zwiększenie dostępności masażu, w obiekcie, w którym takich zabiegów dotychczas nie przeprowadzano jest nowym produktem. Sala koncertowa, ze względu na jej stan, użytkowana jest tylko do spotkań informacyjnych na początku każdego turnusu. Dopiero jej kompleksowy remont pozwoli na organizowanie koncertów, wieczorków czy pokazów. Zdaniem Spółki pierwszy na liście konkursowej projekt - utworzenie parku, nie jest niczym nowym. Park oraz tężnia już istnieje w B. Z.. Wnioskodawca nie zgodził się również z oceną projektu w zakresie planowanych działań informacyjno - promocyjnych argumentując, że "obowiązek wstawienia tablic i znaków otrzymanego dofinansowania oraz istniejące ulotki i punkt informacji w budynku Ś. są działaniami budującymi spójny wizerunek regionu. Deklaracja utworzenia zakładki internetowej, która będzie promowała i informowała o turystyce kulturowej powinna skutkować uzyskaniem dodatkowych punktów. W zakresie kryterium nr 6 Spółka wskazała, że zasięg projektu jest ogólnokrajowy i w związku z tym powinien uzyskać maksymalną liczbę punktów w kryterium.

Zarząd nie uwzględnił protestu, o czym poinformował stronę w piśmie

z 29 listopada 2017 r. nr DPR.III-433.2.5.180.2017. Podtrzymując ocenę kryterium

nr 1 oceniający wskazali, że nie można uznać, iż projekt obejmuje całą sekwencję logicznie powiązanych etapów (elementów) niezbędnych do całościowego rozwiązania problemu i tym samym przyznać mu 3 punkty. Projekt dotyczy konkretnego obiektu sanatoryjnego Sanatorium Ś., głównego obiektu uzdrowiska S.-z. M.CZ. S. Sp. J. wraz z terenem Parku Uzdrowiskowego. Działania planowane w projekcie obejmują: wyremontowanie kameralnych przestrzeni, pokoi hotelowych, jadalni, sali koncertowej i elewacji, wymianę dachu, wyburzenie

i odbudowę kuchni z zapleczem, wymianę instalacji, w tym klimatyzacji i windy. Zgodnie z załączonym do wniosku Studium wykonalności projektu budynek zyska również 1 kondygnację mieszkalną, ogólnodostępną siłownię, gabinet masażu oraz wypożyczalnię rowerów, powiększając tym samym zakres oferowanych usług. Wyremontowana sala koncertowa będzie mogła służyć jako sala bankietowa lub konferencyjna. W wyniku realizacji projektu wnioskodawca planuje również zwiększyć zatrudnienie o 6 osób. Wskazany w dokumentacji zakres projektu należy rozumieć jako jeden wątek, ponieważ dotyczy konkretnego, pojedynczego obiektu sanatoryjnego Ś., a zaplanowane działania mają służyć zwiększeniu jego potencjału. Dlatego też rozpatrujący protest nie znajdują uzasadnienia dla podnoszonych w proteście argumentów według, których realizacja projektu przełoży się na zniwelowanie wszystkich miejscowych braków.

Odnośnie oceny kryterium nr 2 Zarząd wskazał, że wnioskodawca został wezwany do doprecyzowania danych ujętych w dokumentacji projektowej (w zakresie analizy popytu) i podania informacji dotyczących: przewidywanego ruchu turystycznego na obszarze objętym projektem (Uzdrowisko S.-z.)

w odniesieniu do stanu początkowego. W piśmie tym wnioskodawca został szczegółowo poinformowany jakie dane ma uzupełnić i w jaki sposób. W odpowiedzi wnioskodawca dokonał uzupełnienia danych w Studium Wykonalności, wskazując, że w wyniku realizacji projektu roczne obłożenie obiektu zwiększy się o ok. 805 osób (str. 37). W uzupełnieniu Studium Wykonalności wnioskodawca wskazał ponadto, że nie są dostępne oficjalne dane dotyczące wpływu kuracjuszy uzdrowiska na branże okołoturystyczne, oszacował, że obroty tej branży zwiększą się statystycznie

o 34,5%, a ścieżka rowerowa od S. Z. do Buska Z. w połączeniu

z wypożyczalnią rowerową przy budynku Ś. wygeneruje "teoretycznie bardzo duży ruch turystyczny". Ponadto wskazał, szacowane w osobodniach, wizyty w Parku Zdrojowym. Z danych tych nie można jednak wywnioskować jaki będzie rzeczywisty wpływ realizacji projektu - rozumiany jako przewidywany wzrost liczby odwiedzających obszar objęty wsparciem. Dlatego też, oceniający do ustalenia punktacji w ramach przedmiotowego kryterium, zgodnie z uzasadnieniem zawartym w karcie oceny, przyjęli, jako wzrost liczby odwiedzających obszar objęty projektem, wartość 805 osób. Zgodnie z definicją kryterium, złożone w odpowiedzi na konkurs projekty zostały uszeregowane zgodnie z wykazanym przewidywanym wzrostem liczby odwiedzających obszar objęty projektem i podzielonej przez liczbę projektów. W wyniku tego wniosek uzyskał 1 punkt (po zważeniu 3 punkty). Mając na uwadze powyższe, ocena kryterium została przeprowadzona w sposób poprawny, jednakowo dla wszystkich projektów. Odnośnie podnoszonej w proteście błędnej oceny innych projektów, organ wskazał, że zgodnie z art. 53.1 ustawy wdrożeniowej prawo wniesienia protestu daje wnioskodawcy możliwość ponownego sprawdzenia złożonego przez niego projektu w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Dlatego też poruszona przez wnioskodawcę kwestia oceny innych projektów nie może być przedmiotem oceny rozpatrujących protest, tak samo jak wnoszona

w proteście weryfikacja treści kryterium z dokumentacją programową. Kryteria wyboru projektów, zgodnie z ustawą wdrożeniową, zostały zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPOWŚ 2014 - 2020.

Ustosunkowując się do zarzutów w zakresie kryterium nr 3 Zarząd wskazał, że wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie (str. 10, IX. Wskaźniki) wskazał, że

w wyniku realizacji projektu nastąpi przyrost zatrudnienia o 6 osób, z 21 do 27. Analogiczne dane zostały wykazane w Studium Wykonalności. W tym dokumencie wskazane zostały dane dot. poziomu zatrudnienia, bezrobocia i struktury zatrudnienia według sektorów ekonomicznych w gminie S. - Z., (str. 9), jednak są to jedynie dane statystyczne, nie pozwalające ocenić, jaki wpływ na zatrudnienie w otoczeniu będzie miała realizacja projektu. Założenia ujęte w studium stanowią jedynie przykłady, gdzie potencjalnie mogłyby powstać nowe miejsca pracy. Mając na uwadze powyższe, Zarząd stwierdził, że oceniający przyznali punkty w sposób prawidłowy, oceniając konkretne dane wskazane w przez wnioskodawcę w dokumentacji projektowej. Pomimo wskazania znaczenia realizacji projektu dla lokalnego rynku pracy, sam wnioskodawca wskazał, że ocena efektu zewnętrznego, w tym spadku bezrobocia i utworzenia nowych miejsc pracy będących wynikiem planowanego projektu i podanie ich w liczbach jest niemożliwe. Zatem, oceniający nie mieli podstaw do przyznania w ramach przedmiotowego kryterium dodatkowych punktów.

Oceniający protest podtrzymali także ocenę kryterium nr 4. Przychylili się do stanowiska nieuznania za nowe produkty turystyczne: gabinetu masażu oraz sali koncertowej/konferencyjnej. Z weryfikacji lokalnego rynku (strony internetowej) jednoznacznie wynika, że na terenie miejscowości S. - Z. funkcjonują już gabinety masażu, dlatego też produkt ten (pomimo niewątpliwego znaczenia dla wnioskodawcy) nie może zostać uznany za nowy produkt turystyczny, który zgodnie z definicją kryterium powinien być rozpatrywany w kontekście poszerzenia oferty danego obszaru. W tym przypadku jest to poszerzenie oferty w ramach działalności wnioskodawcy. Odnośnie sali koncertowej/konferencyjnej, ze złożonej dokumentacji projektowej, jednoznacznie wynika, że sala koncertowa jest w posiadaniu wnioskodawcy, jednakże wymaga remontu (np. wyburzenia słupów). Podobnie jak

w przypadku gabinetu masażu, rozpatrujący protest zweryfikowali, że na terenie S. - Z. funkcjonują inne sale mogące pełnić analogiczne funkcje,

np. konferencyjne. Remont sali koncertowej/konferencyjnej, a w konsekwencji poprawa i zwiększenie jej funkcjonalności mogą być uznane jako nowy produkt jedynie w ramach działalności wnioskodawcy, a nie w odniesieniu do danego obszaru (w tym przypadku miejscowości S.-z.). Odnośnie podniesionej

w proteście kwestii umieszczenia na pierwszym miejscu listy projektów wybranych do dofinansowania projektu wnioskodawcy - Gmina B. Z., Zarząd zauważył, że

z zakresu informacji tej listy, zamieszczonej na stronie internetowej, nie można wnioskować jak projekt został oceniony na poziomie poszczególnych kryteriów. Lista ta wskazuje bowiem ogólną uzyskaną liczbę punktów, bez podziału na poszczególne kryteria. Jednocześnie zgodnie z art. 53.1 ustawy wdrożeniowej prawo wniesienia protestu daje wnioskodawcy możliwość ponownego sprawdzenia złożonego przez niego projektu w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Dlatego, też kwestia oceny projektu innego wnioskodawcy nie może być przedmiotem oceny rozpatrujących protest. W kwestii nie otrzymania przez projekt punktów za uwzględnienie w projekcie działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu Zarząd wskazał, że z definicji kryterium jasno wynika, że otrzymanie dodatkowego 1 punktu uwarunkowane jest zaprojektowaniem działań informacyjno - promocyjnych przyczyniających do stworzenia spójnego wizerunku regionu. W dokumentacji projektowej wnioskodawca wskazał jedynie, że podjęte zostaną działania promocyjne i informacyjne w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu. Zostanie utworzona zakładka na stronie internetowej, która będzie promowała i informowała o turystyce kulturowej. W ocenie organu wnioskodawca nie przedstawił argumentów, z których wynikałoby w jaki sposób zaplanowane działania (zakładka na stronie internetowej) wpłynie na tworzenie spójnego wizerunku regionu. Zarząd wyjaśnił, że działania promocyjne podlegające ocenie w ramach niniejszego kryterium nie są równoważne z obowiązkami informacyjnymi Beneficjenta realizującego projekt, które stanowią zał. nr 2 do wzoru umowy o dofinansowanie projektu (załącznik nr 12 do Regulaminu Konkursu). Obowiązki wskazane

w przywołanym załączniku, dotyczące obligatoryjnego oznaczania znakiem Unii Europejskiej, znakiem Funduszy Europejskich oraz herbem województwa wszystkich prowadzonych działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących projektu w tym np. ulotek, broszur, publikacji, stron internetowych, dokumentów związanych

z realizacją projektu, podawanych do wiadomości publicznej, a także obowiązki umieszczenia plakatu lub tablicy (informacyjnej i/lub pamiątkowej) w miejscu realizacji projektu i opisu projektu na stronie internetowej, wynikają z art. 115 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1303/2013 oraz załącznika XII do tego rozporządzenia i dotyczą wszystkich Beneficjentów w takim samym zakresie.

W zakresie oceny kryterium nr 6 oceniający protest przychylili się do stanowiska oceniających, wskazanego w karcie oceny, gdzie wyjaśniono, że realizacja samodzielnie jednej inwestycji nie wpłynie w znaczący sposób na podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt. Projekt ukierunkowany jest przede wszystkim na rozwój przedsiębiorstwa wnioskodawcy, a na obszarze oddziaływania występują obiekty z podobną ofertą.

Z kolei odnośnie zarzutów naruszenia art. 27 wnioskodawca nie wskazał ustawy, której zarzuty dotyczą, jak również dla zarzutów o charakterze proceduralnym nie podał uzasadnienia, do czego zobowiązany jest na mocy art. 54.2 pkt 5 ustawy wdrożeniowej. W związku z tym rozpatrujący protest nie mogą

w jednoznaczny sposób stwierdzić, czego dotyczą przedmiotowe zarzuty

i w konsekwencji odnieść się do nich we właściwy sposób. Odnośnie zarzutów dotyczących błędnego zastosowania przy ocenie projektów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Zarząd wyjaśnił natomiast, że do oceny projektu, zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej, nie stosuje się przepisów tego kodeksu.

Na powyższą informację Zarządu, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Jednocześnie wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 4 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (Dz.U.2017.1460 ze zm.) dalej "ustawa wdrożeniowa"

w powiązaniu z art. 16 rozdziału VIII Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów

i art. 2 ust. 15 roz. III Regulaminu dwuetapowego konkursu zamkniętego, a także

art. 57 ustawy wdrożeniowej, polegające na dokonaniu nieprzejrzystej

i niewyczerpującej oceny spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów oceny projektu, która to ocena została wnioskodawcy przedstawiona w sposób lakoniczny, szablonowy i w postaci nazbyt zgeneralizowanych tez składających się na całość uzasadnienia oceny i przyznania wartości punktowych w odniesieniu do spełnienia przez projekt poszczególnych kryteriów oceny - zarówno w ramach pierwotnej oceny projektu, jak i w ramach rozpoznania protestu;

2. art. 37 ust. 1 w zw. z art. 44 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem VIII punkt 6, 10, 16 i 17 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów, stanowiącego załącznik

nr 17 do Regulaminu poprzez brak przejrzystej i rzetelnej oceny wniosku przez komisję oceny projektów polegający na niesporządzeniu wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia jak i nie wykazaniu przeprowadzenia badania wniosku niezależnie przez dwóch ekspertów;

3. art. 37 ust. 1 w zw. z art. 45 w zw. z art. 56 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie niewłaściwej, nierzetelnej i nieprzejrzystej weryfikacji oceny wyników projektu w zakresie kryteriów i podniesionych przez skarżącą zarzutów, co skutkuje nieprzyznaniem maksymalnej liczby punktów względnie punktów dodatkowych,

w zakresie kryteriów: kompleksowość i wieloaspektowość projektu, wpływ na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem, wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy, wpływ na rozwój turystyki kulturowej, podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt;

4. art. 55 ustawy wdrożeniowej poprzez nie rozpoznanie protestu przez Instytucję Zarządzającą - Zarząd Województwa Ś.;

5. art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości

i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu, polegający na powieleniu argumentów Komisji Oceny Projektu i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych

i merytorycznych poczynionych w ramach oceny wniosku.

Uzasadniając zarzuty skarżąca opisała zawarte w art. 37 ustawy wdrożeniowej zasady oceny projektów do dofinansowania oraz obowiązek uzasadnienia oceny projektu wynikający z art. 45 ust. 4 tej ustawy.

Zarzuciła, że uzasadnienie oceny kryterium nr 1 zostało przedstawione

w sposób abstrakcyjny i niewyczerpujący. Z treści uzasadnienia nie wynika, czy zespół oceniający wziął pod uwagę wszystkie działania planowane przez wnioskodawcę w ramach realizacji projektu oraz wszystkie założenia projektu, gdyż w treści uzasadnienia oceny poprzestano jedynie na przykładowym i wybiórczym wskazaniu niektórych z tych działań. Zgodnie z definicją kryterium nr 1 preferowane są projekty kompleksowe, tj. takie, które przewidują całościowe rozwiązanie problemu. Zespół oceniający wskazał, że projekt wnioskodawcy prowadzi do całościowego rozwiązania problemu. Przyczyną nieprzyznania przez oceniających maksymalnej liczby punktów za spełnienie wskazanego kryterium było uznanie, że

w kontekście potencjału endogenicznego zachodzi przypadek problemu

o stosunkowo małej złożoności, ze względu na ograniczenie do jednego, konkretnego przedsiębiorstwa. Użycie przez oceniających zwrotu stosunkowo sugeruje, że oceniający dokonali zestawienia projektu (a raczej jego złożoności)

z czymś, porównania, badania proporcji lub stosunku między dwoma pojęciami - zgodnie z potocznym i przyjętym znaczeniem tego słowa. Z uzasadnienia oceny nie wynika jednak z czym zestawiono projekt w kontekście złożoności projektu i czy

w ogóle takiego zestawienia dokonano. W ocenie wnioskodawcy uzasadnienie zakwalifikowania projektu jako obejmującego pojedynczy wątek lub etap a więc jako dotyczącego przypadku problemu o małej złożoności jest niewystarczające

i niejasne. Zwłaszcza mając na uwadze, że skoro z definicji kryterium kompleksowości i wieloaspektowości projektu nie wynika znaczenie przypadku problemu o małej złożoności, to organ powinien był w sposób szczegółowy

i przekonujący uzasadnić, dlaczego problemy, których dotyczy projekt, uznane zostały za przypadki o małej złożoności, czym jest problem o małej złożoności oraz jak to się konkretnie przekłada na ocenę projektu wnioskodawcy. W szczególności nie zostało wytłumaczone, dlaczego uznano, że projekt został ograniczony do jednego przedsiębiorstwa - pomimo wykazywania przez wnioskodawcę wpływu realizacji projektu na cały obszar objęty programem, a nawet wykazując jego zasięg ogólnokrajowy; idąc dalej, nie wytłumaczono, dlaczego fakt ograniczenia przypadku do jednego przedsiębiorstwa przesądza o zakwalifikowaniu projektu jako dotyczącego problemu o małej złożoności. Dodatkowo, uzasadnienie oceny kryterium nr 1 jest niespójne z uzasadnieniem oceny kryterium nr 4, w którym wskazano, że zakres oddziaływania projektu jest zdecydowanie szerszy, niż samo przedsiębiorstwo wnioskodawcy.

Zdaniem skarżącej również ocena kryterium nr 2 została dokonana w sposób dowolny, a uzasadnienie jest nieprzejrzyste i niepełne. W szczególności

z uzasadnienia nie wynika, na czym polega nieprecyzyjność informacji zawartych

w projekcie, skoro wnioskodawca podał przewidywaną konkretną liczbę dodatkowych osób (1860) miesięcznie, które w jego ocenie i na podstawie analizy statystycznej przedstawionej w projekcie odwiedzą obszar objęty projektem. Skarżąca wskazała ponadto, że w związku z nieprecyzyjnie sformułowaną definicją kryterium, nie można dokonywać tak definitywnych i zerojedynkowych ocen, jak dokonane przez oceniających. Nie wskazano na podstawie jakich danych przesądzono, że na przykład nie można uznać, że powiększona jadłodajnia/ścieżka rowerowa/wypożyczalnia rowerów przyciągnie nowych odwiedzających; nawet jeśli poszczególne wyżej wskazane elementy nie będą wystarczające, to już w połączeniu mogą stanowić tak znaczne uatrakcyjnienie obszaru, że wpłyną na decyzję nowych odwiedzających do przyjazdu do S. Z.. W uzasadnieniu brak analizy informacji zawartych w projekcie w odniesieniu do całości planowanych działań.

Odnosząc się do argumentacji oceniających w zakresie kryterium nr 3 skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom oceniających, wnioskodawca w Studium Wykonalności wskazał w sposób szczegółowy i bazując na danych statystycznych dane dotyczące poziomu zatrudnienia, bezrobocia i struktury zatrudnienia według sektorów ekonomicznych w gminie S. Z. oraz wskazał znaczenie realizacji projektu dla lokalnego rynku pracy. W definicji kryterium i instrukcji przyznawania punktacji nie został przewidziany wymóg podania konkretnych podmiotów gospodarczych - niezależnych od wnioskodawcy - w których utworzone zostaną miejsca pracy. W ocenie skarżącej sformułowanie takiego wymogu od wnioskodawcy jest wręcz absurdalne. W uzasadnieniu oceny w szczególności nie wskazano, jakich wymogów analizy ekonomicznej wnioskodawca nie dochował, w czym przejawiały się braki, skutkujące odmową przyznania nawet jednego z dwóch dodatkowych punktów w ramach podanego kryterium.

Zdaniem skarżącej również uzasadnienie oceny kryterium nr 6 jest całkowicie ogólnikowe, zgeneralizowane i abstrakcyjne, nie odzwierciedla jakiejkolwiek analizy zakresu oddziaływania projektu na podniesienie atrakcyjności turystycznej i wskazuje na jednopłaszczyznowy i arbitralny tok rozumowania organu. Oceniający nie wskazali żadnych argumentów, które pozwoliłyby zanegować twierdzenie wnioskodawcy

o ogólnokrajowym zasięgu oddziaływania projektu. Oceniający nie skonkretyzowali jaki jest zasięg lokalny oddziaływania projektu, ile gmin obejmuje, jakie to gminy i - co najbardziej rażące - co przyjmują za oddziaływanie powodujące podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie sporządził kompleksowego uzasadnienia oceny punktowej. Strona 8 Wzoru Karty Oceny Merytorycznej pozostała pusta.

Wskazując na sosowne przepisy ustawy wdrożeniowej oraz postanowienia Regulaminu strona podniosła, że w ramach komisji oceny projektu projekt powinien zostać oceniony przez co najmniej dwóch je członków. Dokumenty przesłane wnioskodawcy w żaden sposób nie spełniają postulatu przejrzystości procedury naborowej. Zespół oceniający nie przesłał wnioskodawcy poszczególnych ocen dokonanych przez członków KOP, toteż wnioskodawcy nie są znane stanowiska poszczególnych członków KOP, z których to ocen wyciągnięto średnią arytmetyczną, która wynosił 48. Dopiero przedstawienie karty oceny projektu każdego z członków KOP umożliwia wnioskodawcy weryfikację każdej z ocen i prowadzi do przejrzystości procedur wyłonienia projektów. Bez kart oceny projektów wnioskodawca nie jest także w stanie stwierdzić czy faktycznie oceny dokonało dwóch niezależnych ekspertów.

Skarżąca wskazała, że na karcie 6 oceny merytorycznej (stanowiącej załącznik do pisma z dnia 25 października 2017 r.) w rubryce "Uwagi do oceny dopuszczającej ogólnej/sektorowej" nie wpisano żadnych uwag, a następnie wpisano adnotację, iż "Na II etapie oceny merytorycznej karta kończy się w tym miejscu" - przy czym str. 6 nie dotyczy etapu II. Z kolei na karcie 8 oceny merytorycznej znajduje się puste pole w rubryce "uzasadnienie oceny punktowej". Nie tyle zatem organ niewyczerpująco uzasadnił podjętą decyzję, co w ogóle jej nie uzasadnił

w zakresie uzasadnienia całkowitej oceny punktowej.

W ocenie strony skarżącej Instytucja Zarządzająca dokonała niewłaściwej weryfikacji oceny wyników projektu i nie uwzględniła protestu.

W ocenie skarżącej, wbrew stanowisku KOP oraz stanowisku rozpatrujących protest, spełnienie kryterium nr 1 winno uzyskać maksymalną ocenę, tj. 3 punkty. Prawidłowa analiza dokumentacji projektowej powinna prowadzić do przyjęcia wniosku, iż projekt obejmuje całą sekwencję logicznie powiązanych etapów (elementów) niezbędnych do całościowego rozwiązania problemu. Zgodnie

z regulaminem w kryterium tym powinna być oceniana relacja projektowanych działań i ich rezultatów do zdefiniowanego problemu (pakietu celów). W studium wykonalności poruszono cały wachlarz problemów borykających uzdrowisko, przedsiębiorców oraz gminę i jej mieszkańców. S.-z. jest niewielką miejscowością gdzie niewiele ponad 500 osób, a cała gmina to ok. 5000 ludzi. Uzdrowisko jest jej bijącym sercem dzięki, któremu żyje. Ma jednak ogromny potencjał, jakim są wody siarkowe. Właśnie dzięki temu rozwój działalności leczniczej, polepszanie bazy hotelowej, zwiększanie standardów, dostosowywanie do współczesnych wymagań jest tak potrzebne. Ludzie z całego kraju przyjeżdżają na leczenie. Niestety z powodu małej liczby miejsc, średni czas oczekiwania na kuracje to ponad 2 lata. Właśnie ogromna rzesza pacjentów przyjeżdżająca na trzytygodniowe turnusy jest kołem zamachowym dla miejscowych biznesów.

W strefie A, B oraz C, pokrywających się z granicami całej gminy, istnieje zakaz prowadzenia zakładów przemysłowych. Dlatego okolica jest przepełniona usługami

z branży około turystycznej. Rozbudowa, przebudowa, modernizacja zabytkowego obiektu Ś., wraz z parkiem uzdrowiskowym przekłada się na zniwelowanie wszystkich miejscowych braków. W ocenie skarżącej oceniający dokonują niezrozumiałego uproszczenia i podnoszą, że wskazany w dokumentacji zakres projektu należy rozumieć jako jeden wątek, ponieważ dotyczy on konkretnego, pojedynczego obiektu sanatoryjnego. Projekt dotyczy nie tylko pojedynczego obiektu sanatoryjnego, ale też parku uzdrowiskowego, co zostało pominięte w ocenie.

Zdaniem skarżącej ponadto, wbrew stanowisku KOP oraz rozpatrujących protest, kryterium nr 2 powinno zostać ocenione na poziomie wyższym niż 1 pkt.

W ocenie zostały pominięte szacunkowe wskaźniki wskazywane przez skarżącą,

a poprzestano jedynie na przyjęciu wskaźnika 805 osób, przyjętego w studium wykonalności. W ocenie odrzucono dane szacunkowe, nakazując konkretne wyliczenia, na podstawie obecnie istniejącego obłożenia, rotacji, długości turnusów itp. W przypadku modernizacji obiektu, można wyliczyć ilość nowych miejsc i średnie obłożenie, jednak w przypadku nowych obiektów wylicza się nowe miejsca,

a szacunkowo przyjmuje obłożenie. W przypadku nowych usług turystycznych nie ma już wyliczeń z istniejących danych tylko szacunki. Szacunkowa ilość turystów, szacunkowy popyt, daje szacunkowy rezultat przyrostu ruchu turystycznego. Wbrew stanowisku rozpatrujących protest, z danych przedłożonych przez skarżącą można wywnioskować o ile wzrośnie liczba odwiedzających obszar objęty wsparciem. Na str. 7 oceny projektu, w uzasadnieniu oceny przedmiotowego kryterium, podniesiono, że skarżąca wskazała, iż realizacja projektu pozwoli przyjąć dodatkowo 1860 osób. Co więcej, w piśmie z 21 sierpnia 2017 r. skarżąca została wezwana do przedłożenia informacji dotyczących przewidywanego ruchu turystycznego. Coś co ma zostać przewidziane trudno ustalić na podstawie twardych danych, jest to możliwe w oparciu o dane szacunkowe.

W ocenie skarżącej również za kryterium nr 3 powinny zostać przyznane dodatkowe punkty albowiem przedstawiła ona analizę ekonomiczną wpływu projektu na tworzenie nowych miejsc pracy w otoczeniu. W definicji kryterium nie sprecyzowano elementów jakie powinna zawierać rzeczona analiza ekonomiczna, zaś analiza sporządzona przez skarżącą jest w ocenie instytucji niepełna. Jeśli by uznać ww. stanowisko za zasadne, to w konsekwencji beneficjent winien zostać wezwany w trybie określonym w pkt 14 rozdziału VIII Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów do uzupełnienia sporządzonej analizy o dane, które pozwolą instytucji w sposób prawidłowy ocenić to kryterium. W niniejszej prawie zaniechano tej czynności.

Skarżąca nie zgodziła się również z oceną kryterium nr 4. W tym zakresie całkowicie pomięto wyjaśnienia, że wzmiankowane pomieszczenie jest salą koncertową jedynie z nazwy, albowiem od lat nie jest wykorzystywane w tym celu, ani nie jest do tego celu przystosowane. Co więcej stanowisko rozpatrujących protest nie może zostać właściwie ocenione i nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, chociażby z uwagi na fakt, że wskazano, iż rozpatrujący protest zweryfikowali, że na terenie miasta S. - Z. funkcjonują inne sale mogące pełnić analogiczne funkcje, jednak nie wskazano w jaki sposób dokonano tejże weryfikacji, dlatego skarżąca nie może we właściwy sposób odnieść się do tego stanowiska. To samo dotyczy kwestii uznania za nowy produkt gabinetu masażu, albowiem trudno poddać kontroli tok rozumowania rozpatrujących protest, którzy nie wskazują chociażby, na jakich stronach internetowych weryfikowano lokalny rynek pod tym kątem.

W ramach punktacji studium wykonalności mówi o podjęciu działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu. Zdaniem skarżącej uznać należy, że obowiązek wstawienia tablic i znaków otrzymanego dofinansowania oraz istniejące ulotki i punkt informacji o budynku Ś., jest budowaniem takich działań. Jako że zgodnie z regulaminem samo "podjęcie" działań musi skutkować uzyskaniem odpowiedniej punktacji, również deklaracja

o utworzeniu zakładki na stronie internetowej, która będzie promowała i informowała o turystyce kulturowej jest wystarczającą przesłanką do uzyskania punktów.

W ocenie skarżącej także weryfikacja kryterium nr 6 jest niepełna i nierzetelna. Oceniającym protest zabrakło spojrzenia na wzmiankowane kryterium z szerszej perspektywy, ich ocena została dokonana w oderwaniu od oczywistych konsekwencji realizacji projektu. Realizacja projektu w zakładanej formie, przyczyni się do rozwiązania wielu problemów, z którymi boryka się gmina, ale również cały region,

a nie tylko pojedynczy obiekt sanatoryjny, jak to sugerują rozpatrujący protest.

Skarżącej niewiadomym ponadto jest kto faktycznie rozpoznał protest wnioskodawcy i czy był umocowany do wydawania rozstrzygnięć w ramach postępowania odwoławczego. Zwróciła uwagę, że pełnienie funkcji Instytucji Zarządzającej nie zostało powierzone samorządowi województwa, a jedynie jego zarządowi (art. 5 pkt 2 u.s.w.). Decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 2a u.s.w.,

a więc i zaskarżona decyzja, są decyzjami wydawanymi przez organ wykonawczy województwa jakim jest zarząd województwa. Skoro zaskarżoną decyzję (rozstrzygnięcie) miał wydać organ kolegialny, to decyzja, winna być także podpisana przez wszystkie osoby biorące udział w jej wydaniu. Z przepisów art. 31

i art. 41 ust. 2 pkt 4 u.s.w. wynika, że zarząd województwa jest organem wykonawczym województwa, do którego zadań należy m.in. przygotowanie regionalnych programów operacyjnych i ich wykonywanie. W skład zarządu, liczącego 5 osób, wchodzi marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie. Ustawa o samorządzie województwa nie określa sposobu podpisywania uchwał zarządu, stanowiąc, że zasady i tryb działania zarządu województwa określa statut województwa. Zgodnie zaś z art. 50 i 67 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się

o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy i do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Z kolei zgodnie z art. 60 ustawy wdrożeniowej w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Dla wnioskodawcy istotna jest informacja dotycząca osób biorących udział w ocenie wniosku i rozpoznaniu protestu, czy nie podlegały one wyłączeniu z mocy ustawy.

W odpowiedzi na skargę Zarząd uznał skargę za niezasadną, podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na protest i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że kwestie dotyczące podpisywania informacji zawierających rozstrzygnięcie w przedmiocie m.in. nieuwzględnienia protestu oraz sporządzenia tych informacji bez zachowania wymaganej przepisami prawa odpowiedniej formy prawa zostały uregulowane uchwałami Zarządu Województwa Ś.

z 5 kwietnia 2017 r. nr 2476/17, nr 2477/17, nr 2478/17. Zgodnie z tymi uchwałami dyrektorzy Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. w K. byli prawomocnie umocowani do podpisywania przedmiotowego protestu w imieniu Zarządu Województwa Ś. pełniącego funkcję Instytucji Zarządzającej RPOW

Ś. na lata 2014-2020. Organ wskazał ponadto na wyroki

I SA/Ke 440/17 i I SA/Ke 348/17 w świetle, których protesty rozpatrywane są przez Instytucję Zarządzającą RPOWŚ 2014-2020, w imieniu której działa upoważniona przez tę instytucję osoba.

Jednocześnie Zarząd poinformował, że podejmując 1 grudnia 2017 r. uchwałę nr 3293/17, przeznaczył całą alokację (łącznie z rezerwą wykonania) przewidzianą na działanie 7.2 RPOWŚ 2014-2010 na wsparcie projektów, które zostały wybrane do dofinansowania w ramach konkursu nr RPSW.07.02-IZ.00-26-078/16. W związku z tym zostały wyczerpane środki przewidziane na wsparcie wnioskodawców

w ramach przedmiotowego konkursu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem.

Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej: ,,ustawy p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014 r., poz. 1146 ze zm. – dalej: ustawa wdrożeniowa), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., o czym mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Przystępując do kontroli oceny projektu należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Spółka po otrzymaniu informacji o odrzuceniu projektu na etapie oceny merytorycznej (informacja z 25 października 2017 r.) wniosła w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony (informacja z 29 listopada 2017 r.). W ustawowym terminie 14 dni Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Powyższe oznacza, że możliwa jest merytoryczna ocena przez Sąd złożonej skargi.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że ustawa wdrożeniowa, określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1). Zgodnie z przyjętymi w ustawie wdrożeniowej zasadami realizacji programów operacyjnych, wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym albo pozakonkursowym. Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej).

Do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów (art. 50 ustawy wdrożeniowej). Podstawę sądowej kontroli zgodności z prawem dokonanej oceny projektu przez Instytucję Zarządzającą stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego łącznie z postanowieniami aktów, dokumentów, wchodzących w skład tzw. systemu realizacji programu (art. 6 ustawy wdrożeniowej). W tej materii podkreślić należy, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz akty wydane przez Instytucję Zarządzającą, składające się na system realizacji programu operacyjnego, w tym m.in. Regulamin dwuetapowego konkursu zamkniętego nr RPSW.07.02.00-IZ.00-26-078/16, w ramach Działania 7.2, Instrukcja Wykonawcza Instytucji Zarządzającej oraz Instytucji Certyfikującej Regionalny Program Operacyjny Województwa Ś. na lata 2014-2010.

Skarga jest częściowo zasadna.

Spółka kwestionuje ocenę punktową kryteriów nr 1, 2, 3, 4, 6 i zarzuca naruszenie art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej w powiązaniu z art. 16 rozdziału VIII Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów

i art. 2 ust. 15 roz. III Regulaminu dwuetapowego konkursu zamkniętego, a także

art. 57 ustawy wdrożeniowej - polegające na dokonaniu nieprzejrzystej

i niewyczerpującej oceny spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów oceny projektu, która to ocena została wnioskodawcy przedstawiona w sposób lakoniczny, szablonowy i w postaci nazbyt zgeneralizowanych tez składających się na całość uzasadnienia oceny i przyznania wartości punktowych w odniesieniu do spełnienia przez projekt poszczególnych kryteriów oceny - zarówno w ramach pierwotnej oceny projektu, jak i w ramach rozpoznania protestu. Powołując art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skarżąca zarzuca także naruszenie zasady przejrzystości

i rzetelności przeprowadzonej oceny poprzez brak przesłania wnioskodawcy protokołu i wyników oceny merytorycznej.

W związku z tymi zarzutami należy stwierdzić, że ustawa wdrożeniowa nie określa niezbędnych treści uzasadnienia negatywnej oceny po rozpoznaniu przez

IZ protestu od wyników oceny wniosku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że uzasadnienie informacji musi zawierać taką treść, która pozwoli jej spełnić ustawową rolę tzn. umożliwić stronie wniesienie w skardze do sądu umotywowanych zarzutów do oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Instytucja nie ma obowiązku załączania do informacji kart wypełnionych przez poszczególnych ekspertów i nie dołącza protokołu z oceny merytorycznej. Takie dokumenty pozostają w dokumentacji konkursowej i w każdej chwili mogą być udostępnione. Wnioskodawcy doręcza się natomiast pismo o wyniku oceny zawierające pełną informację o powodach odrzucenia wniosku oraz o możliwości wniesienia protestu. Powyższych kwestia uregulowana została w Rozdziale III

ust. 2 pkt 20 Regulaminu konkursu oraz w rozdziale VIII pkt 22 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów. Instytucja Zarządzająca wypełniła obowiązek wynikający

z powołanego zapisu Regulaminu, doręczyła skarżącej wskazane wyżej dokumenty

i w informacji z 29 listopada 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu na odrzucenie wniosku, odniosła się do zarzutów protestu oraz potwierdziła okoliczność nie uzyskania w wyniku oceny merytorycznej wymaganego minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów.

Skarżąca podniosła następnie w skardze zarzuty dotyczące braku należytych umocowań osób, których podpisy zostały złożone pod informacjami. W ocenie Sądu wątpliwości skarżącej są bezzasadne, ponieważ jak wynika z § 2 Regulaminu konkursu Zarząd Województwa Ś. pełni funkcję Instytucji Zarządzającej dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020 i jest jednocześnie Instytucją Organizującą Konkurs (IOK). Obsługiwany jest przez Departament Wdrażania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś.. Z akt sprawy wynika, że protest rozpoznała Instytucja Zarządzająca, w imieniu której działał upoważniony przez tę instytucję Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej T.J. i jego podpis widnieje pod tym rozstrzygnięciem. Uwzględniając zatem powyższe ramy prawne - tzw. systemu realizacji programu (art. 6 ustawy wdrożeniowej), Sąd nie dopatrzył się naruszeń formalnych wskazanych w skardze (pkt V).

Przechodząc do oceny merytorycznej spornych kryteriów wskazać należy, że w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Reguły

i kryteria wyboru projektów powinny być jasne, jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji. Tym samym, również rozstrzygnięcie protestu przez właściwą instytucję zarządzającą powinno zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelną i przejrzystą analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen projektu,

z rozważeniem zarzutów oraz uwag zarówno osób oceniających projekt (ekspertów) w kartach oceny merytorycznej jak i argumentacji i zarzutów zamieszczonych w proteście. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz wszystkie dokumenty w sprawie, a przede wszystkim wniosek skarżącej, załączniki do niego oraz oświadczenia Sąd uznaje stanowisko przedstawione w zaskarżonej informacji o nieuwzględnieniu protestu za nieprawidłowe w odniesieniu do oceny kryterium nr 1, a za prawidłowe w odniesieniu do kryteriów o nr: 2, 3, 4, 6.

Uzasadnienie oceny kryterium nr 1, zdaniem Sądu zostało przedstawione w sposób abstrakcyjny i niewyczerpujący. Zgodnie z definicją kryterium nr 1 – kompleksowość i wieloaspektowość, preferowane będą projekty kompleksowe,

tj. te które przewidują rozwiązanie problemu w całości, a nie tylko niektórych elementów. Spółka kwestionując ocenę tego kryterium trafnie podnosi, że w miejscu lokalizacji projektu występuje kumulacja różnego rodzaju problemów. Wskazała na nie zarówno w opisie projektu jak i w studium wykonalności. Na str. 58 tego dokumentu zapisała, że projekt jest kompletną odpowiedzią na szereg problemów scharakteryzowanych w planie działań poprzez wykonanie zamierzonych inwestycji. Zwróciła uwagę na: zwiększenie dostępności do usług turystycznych

i prozdrowotnych; zmniejszenie długości kolejek NFZ dotyczących pobytów sanatoryjnych i ambulatoryjnych; zwiększenie dostępności do zabytkowego Parku Zdrojowego znajdującego się na terenie chronionego krajobrazu; zmniejszenie bezrobocia bezpośrednio i pośrednio; powstanie 4 nowych produktów turystycznych – gabinetu masażu, wypożyczalni rowerów, siłowni ogólnodostępnej, sali koncertowej/konferencyjnej do wynajmu; wzrost roli kultury i turystyki jako czynnika stymulującego rozwój społeczny i gospodarczy S. – Z.. Podniosła w ten sposób kwestie znaczenia uzdrowiska w całościowym rozwoju miejscowości, lokalnego biznesu i w konsekwencji całej gminy. Spółka wyeksponowała więc wiele wątków (zdrowotnych, turystycznych, społecznych) determinujących wpływ projektu na cały obszar objęty programem. Wskazanie przez skarżącą wielu inwestycji, których wykonanie zaplanowała, pozwala na ocenę projektu jako kompleksowego

i wielowątkowego obejmującego wielość wątków i etapów, a nie pojedynczy wątek lub etap ograniczający się do jednego przedsiębiorstwa. Rozbudowa, przebudowa, modernizacja zabytkowego obiektu Ś., wraz z parkiem uzdrowiskowym, jak trafnie argumentuje skarżąca, przekłada się na zniwelowanie potencjalnie wszystkich miejscowych braków. Zarząd dokonując oceny punktowej kryterium nr 1

i ograniczając przypadek do jednego przedsiębiorstwa, dowolnie i z naruszeniem zasady rzetelności przesądził o zakwalifikowaniu projektu jako dotyczącego problemu o małej złożoności. Niewątpliwie powyższa ocena jest konsekwencją pominięcia przez organ wszystkich aspektów wskazywanych przez skarżącą w dokumentacji konkursowej, a odnoszących się do kompleksowości

i wieloaspektowości projektu. W dokumentacji projektowej, o czym była mowa wyżej przedstawiono całą sekwencję logicznie powiązanych etapów niezbędnych do całościowego rozwiązania problemu, którym jest realizacja projektu w zakresie rozwoju turystyki i poszerzenie dostępności usług prozdrowotnych w miejscowości uzdrowiskowej S.-z.. Zespół oceniający nie wziął zatem pod uwagę wszystkich działań planowanych przez wnioskodawcę w ramach realizacji projektu oraz wszystkie założenia projektu. Projekt nie dotyczy zatem tylko pojedynczego obiektu sanatoryjnego, ale też wielu innych rozwiązań co zostało pominięte w ocenie. Występuje zatem przypadek problemu o znacznej złożoności, co wskazuje na trafność zarzutu skargi. Stwierdzone przez Sąd naruszenie przez IZ zasady rzetelności i równego dostępu do pomocy, przy ocenie punktowej kryterium nr 1 miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie zasadnego wniosku Spółki o przyznania za to kryterium 3 pkt po zważeniu 5 (15 maks. pkt) spowodowałoby, że projekt uzyskałby 53 pkt. Oznacza to, że przekroczyłby wymagane 60 % maksymalnej liczby punktów i taka ocena dawałaby organowi podstawę do zmiany sposobu rozstrzygnięcia protestu.

Bezzasadne są natomiast zarzuty skargi o naruszeniu wymienionych w jej petitum, przepisów ustawy wdrożeniowej w zakresie oceny punktowej pozostałych kryteriów nr 2, 3, 4 i 6.

Spółka kwestionując wcześniej w proteście, a następnie w skardze ocenę punktową kryterium nr 2 - wpływ na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem, wnioskowała o jego ocenę na poziomie wyższym niż 1 pkt. W opisie kryterium nr 2 zostało wskazane, że ocenie podlegać będzie analiza popytu na usługi – produkty oferowane przez podmioty publiczne

i gospodarcze funkcjonujące na obszarze objętym wnioskiem. Punktacja w ramach tego kryterium będzie przyznawana z uwzględnieniem nr rankingowego każdego projektu na liście ułożonej malejąco według liczby odwiedzających obszar objęty projektem, dzielonego przez liczbę projektów. Z analizy dokumentacji konkursowej wynika, że przedmiotowy projekt, przy uwzględnieniu wskazanej w odpowiedzi na pismo organu z 21 sierpnia 2017 r. informacji co do przewidywanego wzrostu liczby odwiedzających obszar objęty projektem – 805 osób, został umieszczony na liście rankingowej pod poz.39 przy wskaźniku porządkującym 0,95. W przypadku tego projektu wynik zawiera się w przedziale powyżej 0,75 co daje podstawę do przyznania 1 pkt. Z opisu kryterium nr 2 ewidentnie wynika, że punktacja zależeć będzie od liczby odwiedzających obszar objęty projektem, to dane w tym zakresie zależą od wskazań wnioskodawcy, a te zostały przez niego zweryfikowane w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu. W tym przypadku chodziło

o wskazanie wielkości przewidywanej, a nie twardych danych. Dlatego też, oceniający do ustalenia punktacji w ramach przedmiotowego kryterium, zgodnie

z uzasadnieniem zawartym w karcie oceny, zasadnie przyjęli jako wzrost liczby odwiedzających obszar objęty projektem, wartość 805 osób. Wyłącznie według danych dotyczących wzrostu ruchu turystycznego, a nie innych danych na które zwraca skarżąca w skardze, zostały uszeregowane projekty na liście rankingowej.

W związku z powyższym przy ocenie przedmiotowego kryterium, zasadnie nie wzięto pod uwagę przedstawionych w studium wykonalności i piśmie strony danych szacunkowych wyliczonych na podstawie obecnie istniejącego obłożenia, rotacji, długości turnusów itp. Oznacza to, że projekt w kontekście tego kryterium, został oceniony prawidłowo bez naruszenia zasad określonych w powołanych w skardze przepisach ustawy wdrożeniowej. Dlatego zarzut skargi odnoszący się do oceny kryterium nr 2, nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze została zakwestionowana ocena punktowa kryterium nr 3 – wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy, a to wobec przyznania wnioskodawcy – 9 pkt (maks. 15). Spór w związku z oceną tego kryterium sprowadza się do możliwości przyznania dodatkowych 2 punktów, które może otrzymać projekt za wpływ na tworzenie miejsc pracy w otoczeniu. Zgodnie z opisem tego kryterium weryfikacja spełnienia powyższego warunku nastąpi w oparciu o wyniki analizy ekonomicznej. Wnioskodawca winien w ten sposób udokumentować, że cel określony w tym kryterium będzie realizowany. Należy zatem rozstrzygnąć czy Spółka, jak to podnosi w skardze przedstawiła analizę ekonomiczną w oparciu o która IZ mogła ocenić wpływ projektu na tworzenie nowych miejsc pracy w otoczeniu. Aby udzielić odpowiedzi na tak postawione zarzuty, należy odwołać się do dokumentu obowiązującego stronę postępowania konkursowego. Dokumentem tym jest Instrukcja Sporządzania Studium Wykonalności Inwestycji dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie w ramach przedmiotowego konkursu. W słowniku pojęć

i skrótów tego dokumentu została wprowadza instytucja analizy ekonomicznej.

W definicji kryterium nie sprecyzowano jednakże elementów jakie powinna zawierać analiza ekonomiczna i przez jaki podmiot powinna być sporządzona

i o jakim stopniu szczegółowości. Należy zatem przyjąć, że w tym przypadku nie jest wymagana analiza sporządzona przez wyspecjalizowane do tego instytucje, rzeczoznawców. Wystarczy, że zawierać będzie ona dane liczbowe obrazujące wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy w otoczeniu, a takich danych w projekcie brak. W studium wykonalności w pkt 3 lit. b na str. 59/60 wskazano jedynie, że dzięki zwiększeniu liczby turystów w miejscowości S. – Z. zwiększy się zatrudnienie pośrednio u ludzi zwiąnych z branżą turystyczną tj. sklepach, domkach na wynajem, prywatnych gabinetach, fryzjerach, kosmetyczkach. Podano jedynie przykłady, gdzie potencjalnie mogłyby powstać nowe miejsca pracy. Rację ma także organ stwierdzając, że wskazane w tym dokumencie na str. 9 dane dot. poziomu zatrudnienia, bezrobocia i struktury zatrudnienia według sektorów ekonomicznych w gminie S. - Z., stanowią jedynie dane statystyczne, nie pozwalające ocenić, jaki wpływ na zatrudnienie w otoczeniu będzie miała realizacja projektu. Zarząd w oparciu o tak ogólną deklarację wnioskodawcy nie mógł ocenić ile miejsc pracy mogłoby powstać w otoczeniu projektu, a następnie na podstawie tych założeń zweryfikować wyniki tej analizy. Skarżąca nie ma racji zarzucając, że nie została wezwana w trybie określonym w pkt 14 rozdziału VIII Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów do uzupełnienia sporządzonej analizy o dane, które pozwolą instytucji w sposób prawidłowy ocenić to kryterium. Z powyższym zapisem zbieżny jest zapis w § 1112 rozdział III ust 13 Regulaminu konkursu, gdzie wskazano, że oceniający mogą zwrócić się do wnioskodawcy o dokonanie wyjaśnień, i uzupełnień lub poprawy ocenianego projektu. Z postanowień przywołanych Regulaminów wynika jednoznacznie, że oceniający mogą ale nie mają obowiązku wzywać wnioskodawcę o dodatkowe wyjaśnienia. Uczestnik konkursu nie może więc przystępować do konkursu zakładając, że z pewnością dostanie szansę na uzupełnienie wniosku czy złożenie dodatkowych wyjaśnień, zasadą jest bowiem, że ocenie podlega pierwotna treść wniosku o dofinansowanie wraz załącznikami, który składa się w zakreślonym terminie. Skoro więc, tak jak w niniejszej sprawie, oceniający nie powzięli wątpliwości co do braku spełniania danego kryterium w zakresie przedstawienia wyników analizy ekonomicznej, to nie istniał po stronie organu obowiązek wzywania skarżącej do składania jakichkolwiek uzupełnień, a tym samym nie sposób mówić o naruszeniu zasad przeprowadzenia konkursu w stosunku do jej wniosku o dofinansowanie wynikających z dokumentacji konkursowej. Zarząd na etapie oceny merytorycznej postawił przed uczestnikiem konkursu wymóg podawania informacji, które wynikały z opisu kryterium. W świetle powyższego, oceniający nie mieli podstaw do przyznania w ramach przedmiotowego kryterium dodatkowych punktów. Tym samym zarzuty skargi odnoszące się do oceny kryterium nr 3, nie znajdują uzasadnienia.

Podobnie zarzuty skargi odnoszące się do oceny kryterium nr 4 - wpływ na rozwój turystyki kulturowej - są niezasadne. W opisie tego kryterium wskazano, że punkty przyznawane są za nowe produkty turystyczne, rozwój turystyki kulturowej, poprawę dostępu do zabytków, obiektów i atrakcji turystycznych oraz inne poszerzenie oferty dostępnej na danym obszarze (projekt uzyska 1 punkt za każdy nowy produkt). Suma punktów za nowe produkty nie może przekroczyć 3 (trzech), ale jeśli w grę wchodzi poprawa dostępu do zabytków, obiektów i atrakcji turystycznych projektowi przysługuje dodatkowy punkt. Ponadto za uwzględnienie działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu przysługuje kolejny dodatkowy 1 punkt. W sumie beneficjent może uzyskać maksymalną ilość punktów – 10 (5 pkt po zważeniu 2). W kryterium tym przyznano

3 punkty, w tym 2 punkty za nowe produkty i 1 punkt za poprawę dostępu do zabytków. Za nowe produkty turystyczne uznano wypożyczalnię rowerów i siłownię ogólnodostępną. Jak wynika z opisu znaczenia kryteriów, suma punktów za nowe produkty nie może przekroczyć 3 punktów. Spółka nie uzyskała więc najwyższej z możliwych sumy punktów ponieważ do nowych produktów nie zaliczono gabinetu masażu i sali koncertowej, przez co nie mógł być już doliczony kolejny punkt.

Z definicji kryterium wynika jasno, że punkty będą przyznawane za nowe produkty,

a nie takie które istnieją a jedynie wymagają modernizacji, unowocześnieniu. Niewątpliwie, na co wskazuje skarżąca w opisie projektu oraz w studium wykonalności, posiada ona już salę koncertową wymagającą modernizacji. Produkt ten niewątpliwie turystyczny, nie spełnia jednak wymogu nowego pomimo tego jak wskazano w skardze, że wzmiankowane pomieszczenie jest salą koncertową jedynie z nazwy, albowiem od lat nie jest wykorzystywane w tym celu, ani nie jest do tego celu przystosowane. Podobnie na terenie oddziaływania projektu nie można uznać, że wnioskodawca poprzez realizację swojego projektu wprowadzi nowy produkt turystyczny – gabinet masażu. Bez wskazywania konkretnego adresu strony internetowej czy uzdrowiska, faktem bezspornym jest, tak jak przyjęto

w uzasadnieniu oceny, że gabinety masażu istnieją w ofercie lokalnej konkurencji. Dlatego też produkt ten nie spełnia definicji nowego na obszarze projektu

tj. na terenie S. – Z.. Z tych przyczyn, wbrew zarzutowi skargi, nie można poddać w wątpliwość tok rozumowania rozpatrujących protest w kwestii nieuznania za nowy produkt gabinetu masażu i sali koncertowej. Trafna jest także ocena Zarządu w zakresie nieprzyznania Spółce dodatkowego punktu w ramach przedmiotowego kryterium, a to wobec nie wskazania w dokumentacji konkursowej działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu. Podkreślić należy, że Zarząd w uzasadnieniu oceny odnosi się jedynie do wymogu koniecznego, który przewidziano w definicji kryterium i nie stawia innych wymogów w tym opisie nie przewidzianym. Z definicji kryterium wynika wprost, że wnioskodawca ma uwzględnić działania promocyjne i informacyjne w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu i dopiero o takich konkretnych działaniach Spółka mogłaby informować przy wykorzystaniu zakładki na stronie internetowej. Działania promocyjne podlegające ocenie w ramach niniejszego kryterium, jak trafnie Zarząd wyjaśnił, że nie są równoważne z obowiązkami informacyjnymi Beneficjenta realizującego projekt, które stanowią zał. nr 2 do wzoru umowy o dofinansowanie projektu (załącznik nr 12 do Regulaminu Konkursu). Obowiązki wskazane w przywołanym załączniku, dotyczące obligatoryjnego oznaczania znakiem Unii Europejskiej, znakiem Funduszy Europejskich oraz herbem województwa wszystkich prowadzonych działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących projektu w tym np. ulotek, broszur, publikacji, stron internetowych, dokumentów związanych

z realizacją projektu, podawanych do wiadomości publicznej, a także obowiązki umieszczenia plakatu lub tablicy (informacyjnej i/lub pamiątkowej) w miejscu realizacji projektu i opisu projektu na stronie internetowej, wynikają z art. 115 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1303/2013 oraz załącznika XII do tego rozporządzenia i dotyczą wszystkich Beneficjentów w takim samym zakresie. Za budowanie działań, o których mowa w kryterium nr 4, nie można zatem uznać jak tego oczekuje skarżąca, wypełnianie obowiązku wstawienia tablic i znaków otrzymanego dofinansowania oraz istniejących ulotek i punktu informacji o budynku Ś.. Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do oceny kryterium nr 4,

nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi odnoszącego się do oceny punktowej kryterium nr 6 – podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym jest realizowany projekt. Zarząd za to kryterium przyznał Spółce 3 pkt (1 pkt po zważeniu 3) na maksymalną ilość 9 pkt przyjmując, że realizacja projektu wpłynie na podniesienie atrakcyjności turystycznej na skalę lokalną – do 5 gmin. W opisie kryterium wskazano, że oceniane będzie ono na podstawie zasięgu terytorialnego projektu i służy promowaniu projektów o najszerszym zasięgu terytorialnym. Sąd zauważa, że wnioskodawca w opisie projektu oraz w studium wykonalności wielokrotnie podkreśla: atrakcyjność turystyczną miejsca, w którym znajduje się sanatorium ,,Ś." mogący stanowić bazę wypadową dla turystów nastawionych na wyjazdy weekendowe; największe walory zabytkowe i kulturowe S. – Z.; bliskość do centrum przez to łatwy dostęp do wszelkiego rodzaju rozrywek, spacerów po deptaku. W ocenie Sądu, mimo walorów turystycznych wynikających z samego miejsca położenia hotelu, realizowany projekt nie wpłynie w sposób znaczący na podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru poza zasięg lokalny. Przy czym opis kryterium, wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie nakazuje wskazywać

w uzasadnieniu oceny nazw gmin, na który miałby oddziaływać przedmiotowy projekt. Ocena tego kryterium, wbrew zarzutowi skargi, nie została dokonana w oderwaniu od oczywistych konsekwencji realizacji projektu. Realizacja projektu zakłada już w swoim tytule: rozwój turystyki i poszerzenie dostępności usług prozdrowotnych w miejscowości uzdrowiskowej S. – Z.. Niewątpliwie poprzez realizację zakładanego projektu zwiększy się atrakcyjność turystyczna obszaru o zasięgu do 5 gmin. W realizacji takiego zadania, pomocniczą rolę spełniać będzie projektowana przez Gminę ścieżka rowerowa łącząca miejscowości uzdrowiskowe: B. – Z. i S. – Z.. Oznacza to, że na podniesienie atrakcyjności obszaru na którym jest planowana realizacja projektu poza zasięg ponadlokalny czy zasięg co najmniej regionalny (obejmujący całe województwo) będzie miało wpływ nie tylko przedsięwzięcie wnioskodawcy, a szereg innych działań podejmowanych przez Gminę S. – Z. i istniejące w zasięgu lokalnych inne uzdrowiska. Zdaniem Sądu, prawidłowa jest więc ocena kryterium nr 6, w której przyznano w sumie

3 punkty, a wobec tego zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za bezzasadne.

Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku, gdy w działaniu występują poddziałania – w ramach poddziałania: sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wskazując w odpowiedzi na skargę na wyczerpanie środków na finansowanie przedmiotowego projektu, Instytucja Zarządzająca ograniczyła się jedynie do przywołania treści uchwały z 1 grudnia 2017 r. nr 3293/17. W niniejszej sprawie, zarówno z treści tej uchwały jak i z przesłanej do Sądu odpowiedzi na skargę nie wynika, że doszło do zawarcia umów bądź wydania decyzji o dofinansowanie wybranych projektów na kwotę, która uprawniałaby do stwierdzenia rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie przedmiotowego zadania na dzień wyrokowania.

Tymczasem w ocenie Sądu pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty. Użyte w ustawie pojęcie wskazuje na konieczność faktycznego "wyczerpania" kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, nie zaś jedynie przeznaczenia jej do zużycia -

(por. wyrok NSA II GSK 3096/17). Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja o dofinansowanie projektu. Rzeczywiste wyczerpanie środków musi zatem nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a nie jedynie poprzez wykazanie kwoty przeznaczonej na poszczególne projekty (wnioski). Za takim stanowiskiem przemawia też użycie przez ustawodawcę w innym przepisie ustawy – art. 53 ust. 2 pkt 2 – sformułowania: "kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania". O ile przeznaczenie kwoty na dofinansowanie projektu dokonuje się w formie listy projektów przeznaczonych do dofinansowania, to jej wyczerpanie następuje dopiero w chwili jej rzeczywistego wydatkowania – rozumianego jako zawarcie umów, zobowiązujących do płatności kwot przeznaczonych na dofinansowanie projektów. Wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania determinuje sposób załatwienia sprawy i zakończenie postępowania, wobec czego musi ono być wykazane przez organ dokumentem urzędowym, z którego wynika rzeczywiste wyczerpanie środków na finansowanie przedmiotowego zadania. Należy mieć na uwadze, że nie można akceptować poglądu prawnego prowadzącego do tego, że ochrona sądowa stałaby się czysto iluzoryczna w każdym przypadku sporządzenia listy projektów przeznaczonych do dofinansowania z wykorzystaniem pełnej kwoty środków finansowych przeznaczonych na określone zadanie. Po sporządzeniu przez IZ listy projektów wybranych do dofinansowania oraz utworzeniu listy rezerwowej projektów, wnoszenie skarg do sądu od merytorycznej oceny wniosku, pozbawione byłoby jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla wyniku konkursu.

W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, zarówno z uzasadnienia uchwały

z 1 grudnia 2017 r. nr 3293/17 i z przesłanej przez organ do Sądu odpowiedzi na skargę nie wynika, że w chwili wyrokowania doszło do zawarcia umów bądź wydania decyzji o dofinansowanie wybranych projektów na kwotę, która uprawniałaby do stwierdzenia rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie przedmiotowego zadania. Instytucja Zarządzająca ograniczyła się jedynie do podania kwoty wsparcia Unii Europejskiej przeznaczonej na realizację Działania 7.2.

W tej sytuacji w ocenie Sądu koniecznym było orzeczenie - zgodnie z

art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. O zwrocie kosztów postępowania (wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł) Sąd orzekł na podstawie zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.