Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 26/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Nr [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

D. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. Nr [...]

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 29 sierpnia 2007 r. doręczonym skarżącej D.S. w dniu [...] r. skarżąca w ramach badania przez Sąd przesłanek dopuszczalności skargi została wezwana do oświadczenia się czy przed wniesieniem skargi zwróciła się ze stosownym zażaleniem na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa .

Na wezwanie Przewodniczącego D. S. oświadczyła, że nie wnosiła zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż nie było takiej możliwości skoro organ podjął stosowne czynności kontrolne lecz nie doszło do uchylenia wadliwej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie.

Podlega ona regulacji zawartej w powołanej powyżej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 wskazywanego aktu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W świetle art. 3 § 1 i 2 pkt.8 cytowanej ustawy Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej miedzy innymi orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4 niniejszego artykułu.

Wskazany w art. 52 § 1 u.p.p.s.a wymóg ustawowy wyczerpania przez skarżącego w ramach postępowania administracyjnego środków zaskarżenia określający granice dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego należy stosować odpowiednio także do przewidzianej art. 3 § 2 pkt.8 u.p.p.s.a. skargi na bezczynność organu administracji, której istotą jest zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej określonego w art. 3 § 2 pkt.1- 4 ustawy.

W tym przypadku należy przyjąć, że skarżący (oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich i prokuratora ) obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a, tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (podkreślenie Sądu ).

Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Zażalenie z art. 37 § 1 Kpa nie jest wprawdzie zażaleniem o którym mowa w art. 141 – 144 Kp , nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie.

Ponieważ do tego zażalenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące odwołań, to zawsze organem właściwym do jego rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie od tego, czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy ( por. postanowienie NSA z 21 maja 1999 r. , I SAB 118/98, LEX nr 48577).

Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa. ( por. wyrok NSA z 24 maja 2001 r , IV SA 572/99, ONSA 2002, Nr 3, poz. 116 )

Natomiast niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność w powyższym zakresie środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa prowadzi do odrzucenia przez Sąd skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z akt przedmiotowej sprawy, w szczególności ze złożonego w tutejszym Sądzie oświadczenia skarżącej z dnia [...] r. wynika, że w momencie, gdy skarżąca D.S. wniosła do Sądu skargę, w której zaskarżyła bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. Nr [...], nie wyczerpała ona wymaganego przepisem art. 37 § 1 Kpa środka zwalczania bezczynności organu administracji na drodze administracyjnej w postaci zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, mimo iż chcąc złożyć skutecznie skargę do tutejszego Sądu, winna była dopełnić wskazanej czynności i to niezależnie od podjęcia przez tenże organ ewentualnych czynności kontrolnych.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niedopuszczalną – zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt.6 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.