Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 183/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Dewizowe prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art.133 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] Spółki Akcyjnej w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 76/13 w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Przedsiębiorstwa [...] Spółki Akcyjnej w Białymstoku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Bk 76/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi A. K. na bezczynność Przedsiębiorstwa [...] w Białymstoku Spółki Akcyjnej w Białymstoku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązał Przedsiębiorstwo [...] Spółkę Akcyjną w Białymstoku do załatwienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku A. K. z dnia 8 listopada 2012 roku; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; nie wymierzył organowi grzywny oraz zasądził od Przedsiębiorstwa [...] Spółka Akcyjna w Białymstoku na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

A. K. 8 listopada 2012 r. wystąpił do [...]SA w Białymstoku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania:

1/ Ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów?

2/ Czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w [...]SA w Białymstoku, czy też kontrolę realizuje podmiot zewnętrzny?

Jednocześnie wniósł o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do przeprowadzenia kontroli biletów, a w przypadku, jeżeli kontrolę realizuje podmiot zewnętrzny, o wskazanie nazwy i adresu tego podmiotu, okresu na jaki zawarto umowę o świadczenie usługi kontroli oraz informacji, na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi (stawki za kontrolę, procent od wpływów). Jako podstawę prawną podał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi [...] SA w Białymstoku, w piśmie z 16 listopada 2012 r. wskazała, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Z ostrożności stwierdziła, że gdyby nawet uznać powyższe informacje za informację publiczną, to nie mogłyby one podlegać udostępnieniu, albowiem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

Wnioskiem z 28 listopada 2012 r. A. K. zwrócił się do [...] SA w Białymstoku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie 9 sierpnia 2013 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność [...] SA w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej, o której mowa we wniosku z dnia 8 listopada 2012 r.. Skarżący wniósł o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności, o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności we wnioskowanym przedmiocie lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej.

W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że pomimo upływu 14-dniowego terminu z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, [...] SA w Białymstoku nie udzieliła mu wnioskowanej informacji, co uzasadnia zarzut bezczynności.

W odpowiedzi na skargę [...] SA w Białymstoku wniosła o jej oddalenie wskazując, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, wobec czego zarzut bezczynności nie jest zasadny.

W piśmie procesowym z 12 września 2013 r. skarżący wskazał, że rozpatrzenie przedmiotowego wniosku winno nastąpić albo poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji, co przybrałoby postać czynności materialno - technicznej, albo poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji. Każdej z tych czynności [...] SA w Białymstoku była zobowiązana dokonać w ciągu 14 dni od chwili doręczenia wniosku. Brak stosownej reakcji, w ocenie skarżącego, uzasadnia zarzut bezczynności tego podmiotu.

WSA w Białymstoku uznał skargę za uzasadnioną wskazując, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania.

Zauważył Sąd I instancji, że spór w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze, czy [...] SA w Białymstoku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej i po drugie, czy żądane przez skarżącego informacje można zaliczyć do informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p..

Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W przekonaniu Sądu I instancji nie budzi wątpliwości, że w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., [...] SA w Białymstoku zobowiązana jest, co do zasady, do udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, t.j.), zaspokojenie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu zbiorowego należy do zadań gminy. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że na mocy umów cywilnych z gminami skarżąca spółka wykonuje regularne przewozy związane z transportem publicznym, a więc realizuje obowiązek gmin wynikający z ustawy, przy czym gminy przekazują stosowną kwotę dopłat do tych przewozów i do ulg podstawowych, a więc spółka korzysta z majątku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12).

Jeśli zaś chodzi o drugą kwestię, WSA w Białymstoku podkreślił, że z art. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Wskazany przepis wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Przepis art. 6 u.d.i.p. jedynie egzemplifikuje kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym definicji tego pojęcia (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06). Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera zatem otwarty katalog możliwych informacji publicznych. Informacje dotyczące sposobu organizowania kontroli biletów dotyczą w sposób bezpośredni wydatkowanych środków publicznych, wobec czego stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie u.d.i.p.. Z akt sprawy wynika zaś, że spółka jest dysponentem wnioskowanych informacji co oznacza, że winna była rozpoznać wniosek zgodnie z przepisami u.d.i.p. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. IV SAB/Wr 2/13).

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący A. K. występował wielokrotnie do przedsiębiorstw komunikacji samochodowej w różnych miastach Polski o udzielenie mu identycznych informacji i także tam sądy administracyjne, rozpoznając jego skargi, stawały na stanowisku, że żądane przez niego informacje należą do kategorii informacji publicznej.

W przekonaniu Sądu I instancji, [...] SA w Białymstoku odmawiając udzielenia informacji publicznej w formie zwykłego pisma nie zastosował w sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w istocie nie rozpoznał wniosku skarżącego w wymaganym terminie, pozostaje zatem w bezczynności.

W rezultacie Sąd I instancji zobowiązał [...] SA w Białymstoku do załatwienia wniosku skarżącego z 8 listopada 2012 r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, Jednocześnie Sąd Wojewódzki uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie dopatrzył się bowiem w działaniu spółki lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych naruszeń prawa, poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Przedsiębiorstwo [...] w Białymstoku. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskazało na przepisy:

art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że [...] na mocy umów cywilnych z gminami wykonuje regularne przewozy i otrzymuje z tego tytułu dopłaty, mimo że nie wynika to z akt sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik, bowiem prowadziło do orzeczenia, iż [...] obowiązany jest udostępnić informacje publiczne jako podmiot, który mieści się w kategorii podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym;

art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i orzeczenie o bezczynności [...] w sytuacji, kiedy nie było do tego podstaw;

art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy były podstawy do oddalenia skargi na bezczynność.

Skarżąca kasacyjnie sformułowała również zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczące przepisów:

art. 1 w zw. z art. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2001.112.1198, ze zm.), przez błędną wykładnię pojęcia informacji publicznej prowadzącą do przyjęcia, że wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, wobec czego wniosek o jej udostępnienie podlega załatwieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej;

art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że [...] wykonuje zadania publiczne;

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wskazała, że uchybienie art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. nastąpiło poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że [...] otrzymuje w ramach umów wiążących Spółkę z gminami dopłaty do przewozów wykonywanych na ich terenie pomimo, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek umów, które wskazywałyby na realizowanie na ich podstawie przewozów na rzecz gmin oraz na dokonywanie przez gminy na rzecz [...] płatności z tego tytułu. W aktach sprawy nie znajdują się również inne dokumenty w tym zakresie, takie jak np. oświadczenia wójtów. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem Sąd zakwalifikował na tej podstawie [...] jako podmiot dysponujący majątkiem publicznym i stwierdził w związku z tym, że Spółka obowiązana jest udostępnić informacje publiczne, które dotyczą wydatkowania tych środków.

W treści skargi kasacyjnej podniesiono także, że żaden z przepisów prawa nie nakłada na przewoźników, w tym na [...], obowiązku realizacji określonego zadania publicznego w zakresie przewozów. Kwestia wyboru formy i sposobu realizacji określonych zadań jednostki samorządu terytorialnego przez gminę jest sprawą samej gminy, która za właściwe wywiązanie się z tych obowiązków jest odpowiedzialna. W tym stanie nie można uznać, że to Spółka realizuje bezpośrednio zadania publiczne i podlega na tej zasadzie kwalifikacji jako podmiot obowiązany udostępniać informacje publiczne.

Kwestionując uznanie przez Sąd I instancji za informację publiczną treści, jakich uzyskania domagał się A. K. w swoim wniosku, wskazała skarżąca kasacyjnie, że zakres informacji, które można kwalifikować jako informację publiczną należy odnosić do każdej kategorii podmiotów wymienionych w ustawie indywidualnie, uwzględniając specyfikę tej kategorii podmiotów, charakter i sposób ich funkcjonowania. Jedna informacja może stanowić informację, która ma znaczenie publiczne, gdy dotyczy określonej grupy podmiotów, a jednocześnie nie być taką informacją, gdy dotyczy innej. WSA w Białymstoku nie przeprowadził odpowiedniej wykładni przepisów, która prowadziłaby do zbadania, czy konkretne wnioskowane przez skarżącego informacje o kontroli biletów określonego podmiotu ([...]) mają znaczenie zewnętrzne (przymiot sprawy publicznej). Sąd I instancji przyjął, że skoro Spółka dysponuje dopłatami do przewozów, to automatycznie powinna udostępnić informacje o kontroli biletów. Ewentualne dopłaty gmin do przewozów (na mocy umów) mogą być uregulowane w bardzo różnorodny sposób. W takim stanie rzeczy trudno uznać, że znaczenie publiczne mogą mieć obszary, które nie mają ze środkami publicznymi żadnego związku. W ocenie skarżącej kasacyjnie, charakteru informacji publicznej nie można przyznać informacjom o zasadach funkcjonowania Spółki, mających zaledwie znaczenie wewnętrzne dla Spółki - są to sprawy [...], które dotyczą jego działań jako przedsiębiorcy realizującego własne cele zarobkowe, nie mające bezpośredniego znaczenia dla ogółu podmiotów zewnętrznych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. K. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał na orzeczenia wydane w sprawach podobnych, z których wynika, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Sąd ten kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W skardze kasacyjnej [...] SA w Białymstoku, nie zgadzając się z zaskarżonym wyrokiem w całości, powołała się na obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.).

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 133 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, ponieważ bezpodstawnie przyjął, że [...] SA w Białymstoku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej z uwagi na wykonywanie zadań publicznych, choć nie wynika to z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy.

Ustosunkowując się do tych zarzutów, dotyczących strony dowodowej postępowania i w konsekwencji przyjętych ustaleń faktycznych, orzekający w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że szereg faktów odnoszących się do skarżącej kasacyjnie Spółki uznać można za powszechnie znane w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a.. Na stronie internetowej Spółki ([...]) publikowane są między innymi informacje, że [...] SA w Białymstoku realizuje swoją działalność zapewniając transport na terenie gmin województwa podlaskiego, w tym zapewnia przewozy szkolne i okolicznościowe, współpracując z gminami na tym terenie w zakresie organizacji transportu w ramach obowiązków samorządów. Odniesienie tych informacji do obowiązującego ustawodawstwa w zakresie zbiorowego transportu pozwala wysnuć wnioski co do statusu [...] Białystok SA jako przewoźnika w transporcie drogowym. Z kolei dane powszechnie dostępne oraz ogólna wiedza i doświadczenie życiowe, a zwłaszcza ugruntowane stanowisko orzecznictwa co do statusu przewoźnika w publicznym transporcie drogowym, mogły stanowić podstawę do przyjęcia takiego stanowiska co do statusu [...] Białystok SA, jak w zaskarżonym wyroku, które sprowadza się do uznania, że Spółka wykonuje zadania publiczne w wyniku czego dysponuje majątkiem publicznym, a zatem jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznych.

Ponadto w skardze kasacyjnej [...] Białystok nie stwierdził jednoznacznie, że nie otrzymuje dofinansowania z racji umów łączących go z gminami, nie przedstawił także dokumentów mogących zakwestionować przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny. Tym samym skarga kasacyjna nie mogła skutecznie podważyć przyjętych przez Sąd Wojewódzki ustaleń, ani też spowodować uznania przez Sąd kasacyjny, że Spółka świadcząca na terenie województwa podlaskiego usługi o charakterze użyteczności publicznej w zakresie publicznego transportu zbiorowego nie korzysta ze środków publicznych. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca kasacyjnie korzysta z dofinansowania ze środków publicznych w ramach organizowanego transportu zbiorowego.

Istota zarzutów naruszenia prawa materialnego w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, że wnioskowana przez A. K. informacja jest informacją publiczną, a Przedsiębiorstwo [...] wykonuje zadania publiczne. W tym zakresie skarżąca kasacyjnie Spółka wskazała na błędną wykładnię art. 1 w zw. z art. art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Mając na uwadze treść przywołanego wyżej przepisu należy przyjąć, że Przedsiębiorstwo [...] jest zobowiązane do udzielenia żądanej informacji, o ile spełnia jeden z warunków wskazanych w tym przepisie. Nie zostało podważone ustalenie Sądu I instancji, że przedsiębiorstwo to wykonuje regularne przewozy związane z transportem publicznym, a więc realizuje obowiązek gminy wynikający z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zaspokojenie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego transportu zbiorowego należy do zadań gminy. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji przyjął, że skarżąca kasacyjnie jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Powyższe nie oznacza jednak, że przedsiębiorstwo to wykonuje zadania publiczne w zakresie transportu zbiorowego, ponieważ do realizacji tego zadania zobowiązana jest gmina, która nie przekazuje w tym zakresie przedsiębiorstwu swoich kompetencji, a jedynie realizację własnego obowiązku. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie jest słuszna.

Istotna jest jednakże okoliczność, że przedsiębiorstwo, realizując obowiązek gminy w zakresie transportu publicznego, korzysta z majątku publicznego otrzymując ustaloną kwotę dopłat do tych przewozów i do ulg podstawowych. Stosownie bowiem do powyżej przesądzonego stanu faktycznego przedsiębiorstwo otrzymuje dopłaty od gmin dla których wykonuje usługi transportowe. Przedsiębiorstwo [...] dysponuje zatem majątkiem publicznym pozyskiwanym z budżetu gmin, a w konsekwencji jest podmiotem zobowiązanym udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przechodząc do kwestii przedmiotowej, w odpowiedzi na zawarty w skardze kasacyjnej zarzut, że żądane dane nie są informacją publiczną, ponieważ dotyczą wewnętrznych praw Spółki przypomnieć należy, że w tym zakresie orzecznictwo NSA wypowiedziało się, co do zasady, pozytywnie odnośnie kwalifikacji żądanych danych jako informacji publicznej. To jednak, czy sprecyzowana informacja w tym zakresie powinna być uznana za informację publiczną, zależy od ustalenia, czy dotyczy ona publicznej sfery działania podmiotu, czy dotyczy interesów gospodarczych spółki, lub dokumentów wewnętrznych (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 18 sierpień 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, cbois). Inną kwestią jest ustalenie, czy żądana informacja publiczna nie podlega ustawowym ograniczeniom (art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.), a także ustalenie, czy nie jest to w istocie informacja przetworzona (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Co do zasady informacja dotycząca liczby osób posiadających uprawnienia do kontroli biletów w pojazdach skarżącej kasacyjnie, danych podmiotu dokonującego kontroli oraz zasad jego wynagradzania dotyczą publicznej sfery działania Spółki. Stanowisko powyższe nie oznacza jednak, że informacja taka musi być udostępniona w pełnym żądanym w niniejszej sprawie zakresie, a także, że udostępnienie wnioskowanej informacji nie będzie wymagało jej przetworzenia. W obu przypadkach należy rozważyć okoliczności przemawiające za konkretną kwalifikacją. Odnośne argumenty należy przedstawić, uzasadniając bądź odpowiedź, że wnioskowana informacja w jakiejś części nie jest informacją publiczną bądź wzywając wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego w przypadku informacji publicznej, która może być udostępniona jako przetworzona.

Podkreślić należy, że Sąd Wojewódzki zobowiązał skarżącą kasacyjnie do rozpoznania wniosku, nie przesądzając końcowego sposobu załatwienia sprawy. Zatem jeżeli skarżąca kasacyjnie Spółka uzna, że część żądanej informacji nie może być udostępniona z powodu ograniczeń zawartych w art. 5 u.d.i.p. powinna w tym zakresie wydać decyzję w oparciu o art. 16 i 17 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.