Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 706/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 175 par. 1, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant st. asyst. sędz. Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 758/10 w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. nr SKO RD-52/1645/84/2010 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 758/10 oddalił skargę M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. znak SKO RD-52/1645/84/2010 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach odmówiło M. M.przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 2 grudnia 2009 r. o skierowaniu M. M. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. ABCD z części teoretycznej i praktycznej oraz zatrzymaniu, do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu, prawa jazdy nr druku G0541814 wydanego przez Prezydenta Miasta Kielce w dniu 9 lutego 2005 r. Decyzja z dnia 2 grudnia 2009 r. została wysłana na adres pełnomocnika strony – radcy prawnego S. K. Przesyłka została odebrana w dniu 7 grudnia 2009 r., przy czym podpis osoby kwitującej odbiór przesyłki jest nieczytelny, jednakże na odwrotnej stronie potwierdzenia znajduje się adnotacja pracownika poczty, z której wynika że przesyłkę odebrał pełnomocnik (pełnomocnictwo pocztowe nr 225).

Od decyzji z 2 grudnia 2009 r. w dniu 23 kwietnia 2010 r. radca prawny S. K. wniósł w imieniu M. M. odwołanie, z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja nie została pełnomocnikowi doręczona zgodnie z rozdziałem 8 K.p.a., a podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie pochodzi od pełnomocnika ani żadnej znanej mu osoby. Tym samym za datę doręczenia decyzji, zdaniem pełnomocnika, należy uznać dzień 16 kwietnia 2010 r., kiedy pełnomocnik dowiedział się o jej wydaniu, przeglądając akta sprawy.

W związku z wnioskiem o przywrócenie terminu organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego. W jego rezultacie uzyskano odpowiedź Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2010 r., w którym potwierdzono prawidłowość doręczenia ww. przesyłki listowej skierowanej do Kancelarii Radcowskiej S. K. przy ul. Ż. w K., skrytka pocztowa nr (...) i odebranie jej w dniu 7 grudnia 2009 r. przez M. K. w placówce pocztowej. Wyjaśniono przy tym, że do korzystania z ww. skrytki pocztowej uprawnionych jest trzech adresatów: M. K., T. K. i S. K., którzy upoważnili się nawzajem do odbioru przesyłek. Z wyjaśnień S. K. złożonych w dniu 12 sierpnia 2010r. wynika, że podpis znajdujący się pod zwrotnym poświadczeniem odbioru decyzji nie należy ani do niego, ani do którejkolwiek z ww. osób, a podpis ten mógł być dokonany przez każdego. Pełnomocnik strony zwrócił także uwagę na okoliczność, że przeciwko listonoszowi toczy się postępowanie karne w sprawie fałszowania podpisów na zwrotnych poświadczeniach odbioru. Również świadek T. K. w protokole przesłuchania z dnia 20 sierpnia 2010 r. oświadczył, że nie rozpoznaje podpisu na przedmiotowym potwierdzeniu odbioru. Natomiast świadek M. K. stwierdził w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w dniu 9 sierpnia 2010 r., że przedmiotowy podpis jest "podobny do podpisów, które w tamtym czasie składał, ale nie ma stuprocentowej pewności, czy został złożony właśnie przez niego".

Organ drugiej instancji, odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania podkreślił, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., co oznacza że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Natomiast podniesiony we wniosku ogólny zarzut o toczącym się przeciwko listonoszowi postępowaniu karnym nie może być podstawą do podważenia wiarygodności informacji przekazanych przez Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w Kielcach. Organ wskazał jednocześnie, że M. K. nie zaprzeczył, że to on odebrał ww. przesyłkę, a jego wątpliwości co do autentyczności złożonego podpisu, nie poparte żadnymi dodatkowymi argumentami lub dowodami, nie są wystarczające do jego podważenia. Mając na powyższe względzie Kolegium stwierdziło, że decyzja z dnia 2 grudnia 2009 r. została doręczona pełnomocnikowi strony prawidłowo w dniu 7 grudnia 2009 r. Tym samym przewidziany w art. 129 § 2 K.p.a. czternastodniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 21 grudnia 2009r., a odwołanie od decyzji złożone w dniu 23 kwietnia 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. M. M. wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości oraz o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wskazując, że z dosłownego brzmienia art. 58 K.p.a. wynika, iż dla przywrócenia terminu nie jest konieczne udowodnienie braku winy w złożeniu odwołania po terminie. Natomiast w niniejszej sprawie zostało uprawdopodobnione, że S. K. nie otrzymał przesyłki, a tym samym nie był w stanie odwołać się od decyzji, bowiem jej nie otrzymał. Nie udowodniono przy tym, czy faktycznie przesyłkę odebrał M. K. Skarżący zakwestionował przy tym zasadność uznania pocztowego dowodu doręczenia przesyłki za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Dokument może być uznany za urzędowy tylko wtedy, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez organy państwowe. Natomiast poczta nie jest organem państwowym, a jedynie przedsiębiorstwem państwowym. Ponadto organ nie wykazał, że zwrotne potwierdzenie odbioru zostało sporządzone w przepisanej formie i dlatego ww. przepis nie może mieć zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z pragmatyką pocztową zwrotne potwierdzenie odbioru musi być bowiem sporządzone w taki sposób, aby zawierało czytelny podpis z imienia i nazwiska osoby odbierającej przesyłkę oraz numer jej dowodu osobistego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 19 stycznia 2011 r. skarżący złożył odpis postanowienia Policji z dnia 27 października 2010 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia w dniu 2 grudnia 2009 r. w Kielcach podpisu na zbiorowym dowodzie odbioru przesyłki listowej poleconej na szkodę Kancelarii Radcowskiej S. K., tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., wobec niewykrycia sprawcy czynu zabronionego.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Wniosek M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 2 grudnia 2009 r., skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, podlega ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 58 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1) oraz gdy prośba o przywrócenie terminu zostanie wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby dopełniona zostanie czynność, dla której określony był termin (§ 2).

Mając na uwadze treść cytowanego przepisu Sąd stwierdził, że ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy. Z tego też względu osoba zainteresowana przywróceniem terminu powinna uwiarygodnić zaistnienie niezależnej od niej przeszkody w dochowaniu terminu. Sąd podkreślił, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, niedającym pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. Dlatego uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do podjęcia czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym ma na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego przekonania o prawdopodobieństwie (wiarygodności) wskazywanych przez stronę okoliczności. Jednocześnie wyjątkowy charakter tej instytucji procesowej przemawia za przyjęciem możliwości przywrócenia terminu jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swej winy.

Nie budziło wątpliwości Sądu, że opisana sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, co przesądza o zgodności z prawem postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Twierdzenie skarżącego, że decyzja z dnia 2 grudnia 2009 r. nie została doręczona jego pełnomocnikowi, w ocenie Sądu, pozostaje w sprzeczności ze znajdującym się w aktach administracyjnych materiałem dowodowym. Decyzja z dnia 2 grudnia 2009 r. została wysłana na skrytkę pocztową nr 225 należącą do pełnomocnika strony – radcy prawnego S. K. prowadzącego Kancelarię Radcowską przy ul. Ż. w K. Przedmiotowa przesyłka została odebrana w dniu 7 grudnia 2009 r. Jak wynika z pisma Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2010 r. zwrotne poświadczenie odbioru ww. listu poleconego pokwitował w Urzędzie Pocztowym nr (...) w K. M. K. Była to osoba upoważniona do odbioru korespondencji przeznaczonej dla S. K., jako że do korzystania ze skrytki pocztowej nr 225 uprawnionych było trzech adresatów – M. K., T. K. i S. K. – którzy upoważnili siebie nawzajem do odbioru przesyłek na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. W świetle wyjaśnień Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w Kielcach nie ma znaczenia okoliczność, że złożony podpis był nieczytelny.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom strony, pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 555/08, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Jakkolwiek domniemanie to może zostać obalone, to brak jest podstaw, aby przyjąć za wystarczające w tym względzie ogólne twierdzenia strony, że przesyłkę doręczono (wbrew temu, na co wskazuje pocztowy dowód doręczenia) osobie nieupoważnionej do jej odbioru. Sąd jednocześnie podkreślił, że z zeznań M. K., złożonych w dniu 9 sierpnia 2010 r. nie wynika, że podpis złożony pod zwrotnym poświadczeniem odbioru z dnia 7 grudnia 2009r. nie należy do niego. Wręcz przeciwnie, świadek ten nie zauważa różnicy w charakterze podpisu mówiąc, że jest on "podobny do podpisów, które w tamtym czasie składał". Bezsporne jest przy tym, że decyzji organu pierwszej instancji nie odebrali pozostali uprawnieni – T. K. i S. K. Jednocześnie za niewystarczające Sąd uznał powoływane przez pełnomocnika skarżącego na etapie postępowania administracyjnego twierdzenia o postępowaniu karnym, jakie ma toczyć się przeciwko listonoszowi w sprawie fałszowania podpisów na zwrotnych poświadczeniach odbioru tym bardziej, że postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. złożonym przez skarżącego na rozprawie, dochodzenie w sprawie podrobienia podpisu na poświadczeniu odbioru zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy czynu zabronionego.

Reasumując Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji prawidłowo wskazał na brak uprawdopodobnienia przez M. M. braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, zasadnie odmawiając mu przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 stycznia 2011 r. złożył M. M., reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm ustawowych.

Pełnomocnik wskazał, że skargę kasacyjną wywodzi "w oparciu o art. 174 punkt 1 i 2 u.p.p.s.a.".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach naruszył art. 3 § 1 oraz art. 135 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie w rozważaniach zapisu § 35 punkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych w związku z art. 176 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 1 pkt 1 do 4 K.p.a. Z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że dokumentami urzędowymi są jedynie te, które zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania oraz w oparciu o art. 1 K.p.a. organami administracji publicznej i innymi organami państwowymi a także innymi podmiotami jednakże pod warunkiem, że są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Prawo nie przyznaje zatem przymiotu dokumentu urzędowego żadnemu dokumentowi przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na jego formę organizacyjną. Poczta Polska jako przedsiębiorstwo państwowe nie korzysta z domniemania stworzonego przez art. 76 w zw. z art. 1 K.p.a.; wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna.

Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że zwrotne poświadczenie odbioru zgodnie z powołanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury nie zostało sporządzone w przepisanej formie i choćby tylko z tego powodu nie może korzystać z przymiotu dokumentu urzędowego, zaś oświadczenie Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej nie ma żadnego formalnego znaczenia w sprawie, gdyż Dyrektor nie wydawał bezpośrednio przesyłki, nie był świadkiem zdarzenia i zajmuje stanowisko w sprawie, o której mógł się jedynie dowiedzieć na drodze służbowej. W przedstawionej sytuacji nie istnieje prawem przewidziany dowód doręczenia przesyłki pocztowej. Nie ma żadnych powodów opisanych przepisami by uznać doręczenie za prawidłowe skoro zostało one dokonane w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości prawnych, że uchybienie terminowi zostało nie tylko uprawdopodobnione, ale udowodnione, zatem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach jak i poprzedzające je decyzje administracyjne są sprzeczne z obowiązującym prawem i jako takie nie mogą się ostać.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, nie została bowiem oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 tego artykułu. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego wskutek jego błędnej wykładni polega na nadaniu treści normy prawnej zastosowanej w sprawie innego znaczenia, inaczej mówiąc - to mylne zrozumienie treści zastosowanego przepisu prawa, natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa - to błąd w subsumcji, sytuacja, gdy do ustalonego stanu faktycznego błędnie nie zastosowano konkretnej właściwej normy prawnej, albo gdy ustalony stan faktyczny błędnie został uznany za odpowiadający hipotezie określonej normy prawnej. Swoje przekonanie o wyżej opisanej wadliwości zaskarżonego wyroku sporządzający skargę kasacyjną pełnomocnik winien odpowiednio uzasadnić - w przypadku zarzutu błędnej wykładni wskazać, jak dany przepis należy wykładać i dlaczego przyjęta w zaskarżonym wyroku interpretacja jest błędna, a w razie zakwestionowania prawidłowości zastosowania danego przepisu wyjaśnić, dlaczego przepis przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia nie ma związku ze stanem faktycznym sprawy i jaki inny przepis powinien być zastosowany. Zgłaszając natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną powinien podać, które przepisy postępowania sądowoadministracyjnego (P.p.s.a.) naruszył sąd pierwszej instancji oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei wymogi formalne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej określone zostały w 176 P.p.s.a. Do niezbędnych elementów konstruujących skargę kasacyjną należą: wskazanie, czy orzeczenie jest zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ze względu na te właśnie wymogi ustawodawca ustanowił przymus adwokacko - radcowski postanawiając w art. 175 § 1 P.p.s.a., że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Opiera się to na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym pełnomocnikom zapewni odpowiedni poziom formalny i merytoryczny takiemu środkowi zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest władny do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, ani uzupełniania braków wniesionej do Sądu skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie odpowiada opisanym wyżej wymogom ustawowym; po pierwsze nie oznacza zakresu, w jakim zaskarża wyrok pierwszej instancji (w całości, czy w części), nie zawiera także przytoczenia podstaw kasacyjnych, gdyż stwierdzenie: "Skargę wywodzę w oparciu o art. 174 punkt 1 i 2 u.p.p.s.a." nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 oraz art. 135 § 1 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie w rozważaniach zapisu § 35 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych w związku z art. 176 § 1 K.p.a. art. 76 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 1 pkt 1 - 4 K.p.a. Z dalszych jednak wywodów uzasadnienia nie wynika, jaki związek zachodzi pomiędzy treścią art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. określających zakres kognicji sądu administracyjnego pierwszej instancji, a § 35 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych. Poza tym nieporozumieniem jest powołanie w tym kontekście przepisu art. 176 § K.p.a., gdyż cały art. 176 K.p.a. utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 1998 r., tj. z dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej.

Wywód uzasadnienia skupia się natomiast na zakwestionowaniu oceny przez Sąd pierwszej instancji dowodów w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma w dniu 7 grudnia 2009 r. oraz pisemnego wyjaśnienia Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2004 r., w rezultacie której to oceny Sąd przyjął, że doręczenie w dniu 7 grudnia pełnomocnikowi skarżącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 grudnia 2009 r. było skuteczne. Nie zgadzając się z tym poglądem pełnomocnik uważa, iż nie ma żadnych powodów by uznać doręczenie za prawidłowe. Niezrozumiałe jest w tej sytuacji stwierdzenie w konkluzji uzasadnienia, że "W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości prawnych, że uchybienie terminowi zostało nie tylko uprawdopodobnione, ale udowodnione, zatem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach jak i poprzedzające je decyzje administracyjne są sprzeczne z obowiązującym prawem i jako takie nie mogą się ostać.". Co do tego, że uchybienie terminu jest udowodnione, ani Sąd pierwszej instancji, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, nie miały żadnych wątpliwości. Nie ta jednak kwestia prawna była przedmiotem oceny przez Sąd pierwszej instancji. Przedmiotem zaskarżonego przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 października 2010 r. była odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 2 grudnia 2009 r. z powodu nieuprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia. Tej kwestii jednak skarga kasacyjna nie podnosi.

Wobec tego, że zarówno konstrukcja skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnienie wykazują wady nie pozwalające na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, skargę tę należało oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.