Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 776/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106,  art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 2 pkt 5,  art. 53
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Cisek Sędziowie: Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Asesor WSA - Olga Białek Protokolant: Paweł Kysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi H. R.-S. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 28 września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz H. R.-S. i R. R. kwotę 457,00 zł /czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lipca 2006 r. znak [...], podjętą na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. oraz art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113, poz. 954), Prezydent Miasta J. G. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta J. G. Nr [...] z dnia 3 sierpnia 2005 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G. W uzasadnieniu organ wskazał, iż we wniosku z dnia 13 lipca 2006 r. H. R.-S. i R. R. zarzucając naruszenie przepisów: art. 9, art. 10 § 1, art. 28 oraz art. 106 k.p.a., art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody a także art. 51 ust. 1, 2a i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną z 3 sierpnia 2005 r., równocześnie podnosząc, że zachowali termin do jego wniesienia albowiem o wydaniu decyzji i jej prawomocności dowiedzieli się 10 lipca 2006r. na rozprawie administracyjnej wyznaczonej w innym postępowaniu.

Organ podkreślił, iż postępowanie zakończone decyzją ostateczną o lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr 19/2005 z dnia 3 sierpnia 2005 r. Prezydenta Miasta J. G. toczyło się w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której to ustawie przewidziano szczególny tryb informowania stron o toczącym się postępowaniu, w tym – w szczególności o jego rozpoczęciu i zakończeniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 1 ustawy organ o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego zawiadamia się na piśmie.

Organ powołując się na przepis art. 148 k.p.a. stwierdził, iż wniosek skarżących zgłoszony w niniejszym postępowaniu jest wnioskiem spóźnionym, ponieważ organ postąpił zgodnie z w/w przepisem art. 53 ust. 1, zawiadamiając właściciela działki gruntu nr [...] przy ul. N. w J. G. pisemnie a pozostałych zainteresowanych w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie (na tablicy ogłoszeń Wydziału oraz na stronach internetowych Urzędu Miasta J. G.). Nadto zgodnie z przepisem art. 19 ust.1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. informacja o złożonym wniosku została umieszczona w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. W wykazie umieszczono również informacje o złożonym przy wniosku raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Prowadzenie wykazu zostało nakazane w art. 5 ust. 8 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157). Wykaz jest prowadzony w formie określonej rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 20 lutego 2001 r. w sprawie określenia wzoru publicznie dostępnego wykazu danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie (Dz. U. Nr 15, poz. 164). Zamiar wydania decyzji w związku z zakończeniem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego został również ogłoszony na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miasta J. G. Fakt wydania decyzji również ogłoszono w wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. Dlatego nie mają uzasadnienia – w ocenie organu - zarzuty zawarte we wniosku, że naruszono art. 9, art. 10 i art. 28 k.p.a. W tym przypadku o trybie powiadamiania stron i osób zainteresowanych decydują przepisy szczególne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prawo ochrony środowiska i ustawy o dostępie do informacji o środowisku, jako nadrzędne nad przepisami k.p.a. Zamieszczenie danych w publicznie dostępnych wykazach miało miejsce w następujących datach: dnia 9 lutego 2005 r. w sprawie informacji o wniosku, w dniu 9 lutego 2005 r. w sprawie informacji o raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3 sierpnia 2005 r. w sprawie informacji o wydanej decyzji. Zatem organ przyjął, że upłynął termin do złożenia wniosku w zakresie wznowienia postępowania, co skutkowało orzeczeniem jak wyżej.

Na marginesie organ wskazał na fakt, że w toku postępowania nie doszło do naruszeń przepisów wskazywanych we wniosku o jego wznowienie. W ocenie Prezydenta Miasta J. G. tryb postępowania administracyjnego wynikał z faktu zaliczenia inwestycji do inwestycji celu publicznego. O tym, czy inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego rozstrzyga przepis art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozumieniu ustawy, w ocenie organu budowa wieży ze stacją bazową sieci GSM zalicza się jako budowa urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji do inwestycji celu publicznego wymienionych w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W toku postępowania o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego po upływie miesięcznego terminu od daty opublikowania informacji o wydaniu decyzji w tym zakresie nie można stwierdzić, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, na co powołują się wnioskodawcy. Organ nie miał obowiązku powiadamiać właścicieli działek sąsiednich, graniczących z działką, na której projektuje się inwestycję, natomiast wykonał wszelkie czynności nakazane prawem. W wyniku tych czynności każdy mógł nie tylko powziąć wiadomość, ale się dowiedzieć o toczących się jednocześnie postępowaniach w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń, strona internetowa) i w sprawie ochrony środowiska (publicznie dostępny wykaz). W ocenie organu - prawidłowo odbyło się ustalenie stron i doręczanie korespondencji. Uzgodnienie inwestycji nastąpiło z zachowaniem właściwości. W czasie prowadzonego postępowania organ zastosował przepisy ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw opublikowane 27 czerwca 2005 r. (Dz. U. Nr 113, poz. 954). Zgodnie z art. 19 ust. 1 w/w ustawy inwestor wyraził bowiem wolę, aby postępowanie było kontynuowane na podstawie przepisów obowiązujących w toku postępowania. W czasie prowadzonego postępowania, przed wejściem w życie w/w ustawy z dnia 18 maja 2005 r., nie występował nakazany ustawą obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do planowanych przedsięwzięć, które nie są związane z ochroną obszarów Natura 2000 lub obszarów o zgłoszonych do Komisji Europejskiej lub nie wynikają z tej ochrony, a które mogą na te obszary oddziaływać. Organ znając jednakże przepisy, które weszły w życie w dniu 27 lipca 2005 r. – po zakończeniu badanego postępowania i zawiadomieniu o tym fakcie stron w dniu 6 lipca 2005 r., miał pewność, że inwestor przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę będzie zobowiązany wystąpić do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przygotowując nowy raport uwzględniający wszelkie aspekty związane z wpływem inwestycji na środowisko w tym wynikające z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). W zakresie ochrony krajobrazu organ posiłkował się opinią prof. dr hab. Inż. arch. Aleksandra Böhma - rzeczoznawcy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie ochrony krajobrazu kulturowego w specjalności urbanistyka, architektura, budownictwo.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. R. i H. R.-S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to: art. 9, art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. poprzez niezawiadomienie w formie pisemnej sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji właścicieli nieruchomości o możliwości działania w charakterze strony i przez to naruszenie ich praw do obrony i uznanie, iż obwieszczenie, sporządzenie na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wystarczającą formą zawiadomienia stron, mimo że planowana inwestycji nie ma charakteru inwestycji celu publicznego; naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, mimo iż status obiektów i urządzeń łączności publicznej w rozumieniu w/w ustawy będą miały przynajmniej te składniki infrastruktury telekomunikacyjnej (obiekty i urządzenia), które stanowić będą elementy publicznej sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego, a więc sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej głównie do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a w konsekwencji – inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będą zamierzenia inwestycyjne dotyczące takiej sieci lub jej poszczególnych elementów, nie zaś prywatnej sieci telefonii komórkowej. Nadto zarzucono naruszenie art. 9, art. 10 oraz art. 40 i art. 106 § 5 k.p.a. poprzez brak doręczenia stronie postanowień uzgodnieniowych wydanych w trybie art. 106 § 5 k.p.a. i pozbawienie przez to stron możliwości ich zaskarżenia.

Z uwagi na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania, nie godząc się ze stanowiskiem organu, iż upłynął termin do skutecznego zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania.

Zarzucono, iż przeprowadzona przez organ administracji wykładnia celu publicznego jest niezgodna zarówno z orzecznictwem sądów administracyjnych, jak i nauką przedmiotu. O publicznym celu inwestycji o charakterze łączności publicznej można mówić tylko i wyłącznie w przypadku publicznej sieci telekomunikacyjnej. Identyczne stanowisko przedstawia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1497/03.

Nadto skarżący podkreślili, iż w identycznej sprawie, a to dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej GSM – 900 sieci B, zlokalizowanej na działce przy ul. W. [...] w J. G., inwestycja ta wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wskazuje, iż nie miała charakteru publicznego. Ponadto wszczęte aktualnie postępowanie przed Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta na podstawie art. 106 k.p.a., zawiadamia skarżącego w trybie zwyczajnym, uznając tym samym, iż właściwym do zawiadamiania jest doręczanie zgodnie z art. 40 k.p.a., nie zaś obwieszczenie. Z tych względów – w ocenie skarżących – wszystkie zarzuty o nieprawidłowym powiadomieniu strony o wszczęciu postępowania zawarte we wniosku o wznowienie są nadal aktualne i zasługują na uwzględnienie. Niezależnie od powyższych zarzutów strona skarżąca podniosła również, iż bez względu na zastosowany tryb zawiadamiania o wszczęciu postępowania, stronie zgodnie z treścią art. 106 § 5 k.p.a. przysługuje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż w ramach współdziałania organów tzw. uzgodnieniowe postanowienia, nie zostały skutecznie doręczone stronie skarżące.

Z uwagi na uniemożliwienie jej skorzystania z tego środka, należy również uznać, iż zostały naruszone jej podstawowe prawa do udziału w postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, a w szczególności kwestionowanie celu publicznego przedmiotowej inwestycji, skarżący stanęli na stanowisku, iż strona w sposób skuteczny nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz jego zakończeniu. Przyjmując więc, iż nie ma domniemania skutecznego powiadomienia w drodze obwieszczenia, uznano, iż skarżący wiadomość o decyzji powziął na rozprawie w dniu 10 lipca 2006 r. Z tych względów wniosek o wznowienie postępowania nie można uznać za spóźniony.

Zaskarżoną decyzja z dnia 28 września 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 6 pkt 1 tejże ustawy celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 485/05) inwestycje polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej są inwestycjami celu publicznego. Sąd uznał bowiem, "że zniesienie monopolu państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych. Za nowym szerszym rozumieniem pojęcia łączności publicznej przemawiają także zmiany w sposobie wykonywania zadań publicznych: rezygnowanie z monopolu państwa w wielu dziedzinach działalności gospodarczej, prywatyzacja zadań publicznych i związane z nią dopuszczanie na różnych zasadach podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, przekształcenia form organizacyjno-prawnych wykonywania celów publicznych. Okoliczność, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma charakter komercyjny, w świetle przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i funkcjonalnej wykładni przepisów Prawa Telekomunikacyjnego, w tym zwłaszcza celów tej ustawy (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4) nie stanowi przeszkody dla uznania takiego rodzaju inwestycji za inwestycje celu publicznego".

Również przedmiotowa budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej, lokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G., jest – zdaniem organu odwoławczego – inwestycją celu publicznego, a realizacja inwestycji wypełniających cel publiczny przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co w przedmiotowej sprawie ma miejsce) odbywa się na zasadach i w trybie określonym w art. 50-58 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Składający odwołanie są właścicielem działek sąsiadujących z działką, na której planowana jest inwestycja celu publicznego. Wobec powyższego przepis art.53 ust.1 w/w ustawy nie wymagał zawiadomienia na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również o postanowieniach i o decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Stosownie do art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Organ I instancji podał w uzasadnieniu decyzji, iż strony zawiadamiał o podejmowanych przez siebie czynnościach w sprawie w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie tj. na tablicy ogłoszeń Wydziału oraz na stronach internetowych UM J. G. Ostatnią, podaną przez niego informacją było zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych o wydanej decyzji w sprawie i miało to miejsce w dniu 3 sierpnia 2005 r. Nawet jeśliby przyjąć, że strona składająca odwołanie, dopiero wówczas powzięła informację o toczącym się w sprawie postępowaniu, a właściwie o jego zakończeniu, to – zdaniem organu II instancji – uznać bezsprzecznie należy, iż składając w dniu 13 lipca 2006 r. wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, uchybiła terminowi określonemu w art. 148 k.p.a. Wobec tego brak jest podstaw do uznania zarzutów H. R.-S. i R. R. i spełnienia żądań co do uchylenia zaskarżonej decyzji i wznowienia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli R. R. i H. R.-S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to: art. 9, art. 10 § 1, art. 28 k.p.a. poprzez niezawiadomienie w formie pisemnej sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji właścicieli nieruchomości o możliwości działania w charakterze strony i przez to naruszenie ich praw do obrony i uznanie, iż obwieszczenie sporządzone na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wystarczającą formą zawiadomienia stron, mimo że planowana inwestycji nie ma charakteru inwestycji celu publicznego; art. 9, art. 10, art. 40 i art. 106 § 5 k.p.a. poprzez brak doręczenia stronie postanowień uzgodnieniowych, wydanych w trybie art. 106 § 5 k.p.a. i pozbawienie przez to możliwości ich zaskarżenia; naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż planowana inwestycja budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mimo iż inwestycja ta stoi w sprzeczności z interesem społeczności lokalnej, dla której walory krajobrazowe i charakter turystyczny terenu mają znaczenie pierwszoplanowe albowiem głównym źródłem utrzymania mieszkańców J. jest działalność rekreacyjno-turystyczna i z tych względów nie może mieć charakteru celu publicznego. Ponadto naruszono art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne poprzez uznanie, iż planowana inwestycja ma charakter publicznej sieci telekomunikacyjnej, mimo iż o kwalifikacji tej sieci jako publicznej bądź niepublicznej decyduje sposób jej wykorzystywania, a nie zakres jej przeznaczenia bądź jej dostępność.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu, stwierdzono, iż planowana inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego.

Zdaniem skarżących decyzja o lokalizacji inwestycji w J. w sposób lakoniczny i nieprzekonywujący uzasadnia publiczny charakter tej inwestycji. Z wykładni art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż inwestycja celu publicznego ma miejsce wówczas, gdy podjęte działania maja charakter zarówno lokalny jak i ponadlokalny. Zastosowana bowiem w definicji koniunkcja odnosi się łącznie do działania ponadlokalnego i lokalnego. Niespełnienie jednej z tych przesłanek pozbawia tą inwestycję celu publicznego. Ponadto stanowisko mieszkańców J., będącego dzielnicą J. G., na terenie którego ma zostać wzniesiona przedmiotowa wieża strunobetonowa, stanowczo wyklucza lokalny charakter działań inwestora. W głównej mierze sprzeciwiając się oni planowanej inwestycji, kierują się turystycznym charakterem tego regionu. Większość mieszkańców tej dzielnicy prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie usług agroturystycznych. Piękne krajobrazy, szeroka baza noclegowa, tereny objęte ochroną programu Natura 2000 oraz muzeum światowej sławy noblisty Gerharda Hauptmanna, są atrakcjami turystycznymi wpływającymi na niezwykłą popularność tego terenu. Organ wydając decyzję o lokalizacji przedmiotowej inwestycji, winien podjąć działania w celu rozważenia czy inwestycja ta nie stoi w sprzeczności z turystycznym przeznaczeniem tego regionu, a co za tym idzie, czy nie sprzeciwia się lokalnym interesom jego mieszkańców. Z tych względów strona skarżąca uznała, iż budowie planowanej inwestycji nie można przypisać lokalnego znaczenia, a w konsekwencji nie ma ona charakteru inwestycji celu publicznego.

Ponadto istnieją kolejne kryteria przesądzające o publicznym celu planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjną – jak wskazali skarżący – za publiczną sieć telekomunikacyjną należy rozumieć sieć telekomunikacyjną, wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Z definicji tej wynika jednoznacznie, zdaniem strony skarżącej, iż kwalifikacji sieci jako publicznej można dokonać dopiero w trakcie faktycznego z niej korzystania. Z tych tez względów to podmiot korzystający z sieci telekomunikacyjnej decyduje (przez sposób wykorzystywania tej sieci) czy sieć jest siecią publiczną, w rozumieniu art. 2 pkt 29 ustawy. Podobną definicję zawiera art. 2 lit. d dyrektywy ramowej, zawartej w pakiecie Dyrektyw Łączności Elektronicznej.

Ponadto, aby działania organów samorządu terytorialnego były zgodne z brzmieniem cyt. przepisu, winny kryterium celu publicznego zastosować dopiero w chwili, gdy będzie znany zakres wykorzystywania sieci. Tym samym planowana inwestycja również i w tym aspekcie nie ma charakteru publicznego.

Nadto skarżący podnieśli, iż zastosowany w niniejszej sprawie przez organ administracji tryb powiadamiania stron o wszczęciu postępowania, jego przebiegu i zakończeniu w drodze obwieszczenia, należy uznać za niewłaściwy. Z tych też względów przedstawione w petitum zarzuty o nieprawidłowym powiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, są nadal aktualne i zasługują na uwzględnienie. Strony podkreśliły również, iż bez względu na zastosowany tryb zawiadamiania o wszczęciu postępowania, stronie – zgodnie z treścią art. 106 § 5 k.p.a. – przysługuje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. W ramach współdziałania organów tzw. uzgodnieniowe postanowienia nie zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej.

Wbrew stanowisku Kolegium, wniosek skarżących o wznowienie postępowania, złożony został z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Strona w sposób skuteczny nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o jego zakończeniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż skarga wniesiona przez R. R. i H. R.-S. została uwzględniona.

W niniejszej sprawie badane decyzje zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym tj. w sprawie wznowienia postępowania, które jest uregulowane przepisami rozdziału 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaś ich podstawę prawną stanowi przepis art. 149 § 3 k.p.a.

Stosownie zaś do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /§ 2/. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.

Jak wynika z uzasadnień badanych decyzji, podstawą odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta J. G. Nr [...] z dnia 3 sierpnia 2005 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G., jest uchybienie przez skarżących terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

W tym miejscu należy wskazać, iż podstawą wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu zwykłym były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./.

Zgodnie zaś z treścią art. 50 ust. 1 powyższej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Istotną zatem kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie jaki charakter w świetle postanowień omawianej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma sporna inwestycja.

Otóż Sąd nie podzielając w tym względzie stanowiska skarżących przyjął, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G. należało uznać, jak uczyniły to organy za inwestycję celu publicznego.

Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym /gminnym/ i ponadlokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/ stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm./. Stosownie zaś do pkt 1 art. 6 celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Mając na względzie, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odwołując się do definicji "celu publicznego" zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, poprzestaje jedynie na oparciu pojęcia inwestycji celu publicznego na kryterium przedmiotowym, warunkami uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony /dostępny/ dla wszystkich /G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, pod (red.), Warszawa 2005, s. 396/. Dlatego też budowa stacji bazowej telefonii komórkowej może być uznana za inwestycję celu publicznego tylko wtedy, gdy ma być przeznaczona do użytku powszechnego. Jeżeli inwestor zamierza realizować wspomnianą inwestycję na własny użytek lub dla ściele określonych podmiotów /użytkowników/, to z prawnego punktu widzenia będzie to przedsięwzięcie należące do kategorii inwestycji niepublicznych.

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, ze swej istoty, ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług publicznej sieci telefonicznej. Służy zatem zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Jak wskazał Tomasz Grossmann /zob. Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności, PiP 2005/9, s. 81 i n./ pojęcie "obiektów i urządzeń łączności publicznej", użyte w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, obejmuje swym zakresem m.in. "obiekty i urządzenia telekomunikacji publicznej", a objaśnienia znaczenia tego ostatniego terminu należy poszukiwać na gruncie właściwej regulacji sektorowej. Obecnie taką regulację w dziedzinie telekomunikacji zawiera ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm./. Wprawdzie nie definiuje ona pojęcia "telekomunikacji publicznej", jednak określenie "publiczny pojawia się w innych terminach zdefiniowanych ustawowym słowniczku, jak choćby: "publiczna sieć telekomunikacyjna" /art. 2 pkt 29/ czy "publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna" /art. 2 pkt 31/. W każdym z tych terminów określenie "publiczny" znaczy ostatecznie tyle, co "dostępny dla ogółu użytkowników".

Autor ten sformułował wniosek, iż "status obiektów i urządzeń łączności publicznej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami będą miały przynajmniej te składniki infrastruktury telekomunikacyjnej /"obiekty i urządzenia"), które stanowić będą elementy publicznej sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego, a więc sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej głównie do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. W konsekwencji, inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będą zamierzenia inwestycyjne dotyczące takiej sieci lub jej poszczególnych elementów". Z uwagi bowiem na specyfikę publicznych sieci telekomunikacyjnych praktycznie każdemu przedsięwzięciu inwestycyjnemu dotyczącemu takiej sieci będzie można przypisać co najmniej lokalne /gminne/ znaczenie. Jako przykład inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie urządzenia łączności publicznej, podają Z. Kostka i J. Hyla /zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz i przepisy wykonawcze, Gdańsk 2004, s. 81/ budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Przykład ten uznać należy za trafny, wszakże z tym doprecyzowaniem, iż w świetle sformułowanego wyżej wniosku, o zakwalifikowaniu zamierzenia dotyczącego budowy stacji bazowej do kategorii inwestycji celu publicznego /w dziedzinie łączności publicznej/ przesądza okoliczność, że taka stacja stanowi element ruchomej publicznej sieci telefonicznej, będącej szczególnym rodzajem publicznej sieci telekomunikacyjnej.

Skoro zatem wymienia się wśród celów publicznych m.in. budowę i utrzymanie łączności publicznej /art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami/, a stacja bazowa telefonii komórkowej jest działaniem o znaczeniu co najmniej lokalnym bowiem jest wykorzystywana do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników (działanie z zakresu łączności publicznej), należy uznać, że jej budowa spełnia kryterium pozwalające na zaliczenie jej do inwestycji celu publicznego.

Pogląd taki jest prezentowany w orzecznictwie. I tak w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. /sygn. akt II SA/Sz 1189/04, publ. ZNSA 2006/4-5/130/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm./.

Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2005r., II OSK 345/05 / niepublik./, stwierdzając: " Art.26 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 16 października 1991r.o ochronie przyrody /Dz. U. 2001 nr 99, poz.1079 ze zm./ wiąże kwestie ochrony krajobrazu z zaspokajaniem potrzeb związanych z masową turystką i wypoczynkiem, przy czym inwestycja telefonii komórkowej jak należąca do inwestycji celu publicznego, a więc istotna nie tylko dla potrzeb turystki czy wypoczynku, ale także zapewnienia koniecznej łączności chociażby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, wymaga dogłębnej analizy nie tylko w świetle ustawy o ochronie przyrody, ale także szczegółowych unormowań miejscowych w przedmiocie ochrony przyrody".

Jeżeli zatem , jak to Sąd wyżej wywiódł, sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego, to w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji tejże inwestycji, organy zobowiązane są przestrzegać ściśle określonej w art. 53 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedury zawiadomień stron o czynnościach procesowych, która to zaś regulacja ma charakter szczególny względem przepisów kodeksu posterowania administracyjnego.

Z przepisu tego wynika, iż organ administracji publicznej w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zobowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania w sprawie oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie na piśmie tylko inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego.

Pozostałe strony zawiadamia się natomiast poprzez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Istotne jest jednak przy tym, iż użyty przez ustawodawcę w w/w art.53 ust.1 ustawy zwrot "a także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie, jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty /zob. T. Grossmann, Postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – wybrane zagadnienia, Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny 2005/4/183/.

Zwrot "a także" składa się ze spójnika przeciwstawnego "a" oraz modulanta "także". W logicznym rachunku zdań zwrot ten pełni rolę funktora koniunkcji /zob. M. Szewczyk, Ogłaszanie przepisów gminnych i ich wchodzenie w życie, Zeszyty Naukowe WZSiB w Poznaniu, 1996/1, s. 207-208/. Wobec tego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycje celu publicznego wymaga jednoczesnego obwieszczenia oraz poinformowania w sposób zwyczajowo przyjęty /zob. M. Szewczyk, Lokalizacja inwestycji publicznych w świetle nowej ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Casus 2003/28, s. 9/.

Zastosowanie w tej sytuacji tylko jednego ze wskazanych sposobów zawiadomień, będzie stanowić wadliwość postępowania.

W tym miejscu należy wskazać, iż organ II instancji w uzasadnieniu decyzji powołał się niezasadnie na treść art. 49 k.p.a., co spowodowało, iż przyjął on, że strony mogą być alternatywnie zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta J. G. wprawdzie wydał obwieszczenie w dnia 24 lutego 2005 r., którym zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, jednakże brak jest zawiadomienia w tym zakresie dokonanego w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wprawdzie organ wskazał, iż zawiadomił pozostałych zainteresowanych w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie na tablicy ogłoszeń Wydziału oraz na stronach internetowych, jednakże w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo z dnia 14 lutego 2005 r., umieszczone również na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta J. G., którym poinformowano na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, że w publicznie dostępnym wykazie został zamieszczony wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu wypełnienie przez organ administracyjny przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm./, ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. Nr 109, poz. 1157/, czy też rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lutego 2001 r. w sprawie określenia wzoru publicznie dostępnego wykazu danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie /Dz. U. Nr 15, poz. 164/, a o których wspomniał organ I instancji w swojej decyzji, nie zwalnia organu z obowiązku wypełnienia dyspozycji art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie czyni zadość temu przepisowi. Takie działanie organu nie może być zaś podstawą przyjęcia, iż w ten sposób skarżący uzyskali informacje o toczącym się postępowaniu, wydanych postanowieniach, jak i jego zakończeniu poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W okolicznościach niniejszej sprawy, organ niezasadnie przyjął, że skarżący uzyskali wiadomość o podjęciu decyzji Prezydenta Miasta J. G. z dnia 3 sierpnia 2005 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G., wcześniej niż na rozprawie administracyjnej w dniu 10 lipca 2006 r. Przy czym organ zajmując takie stanowisko – przy wcześniej wskazanych uchybieniach - nie wykazał, że skarżący rzeczywiście podjęli taką informację w/w sposób.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wymienionymi w tym artykule organami. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego /ust. 5/. Art. 106 w § 1 stanowi, iż jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę /§ 2/. Na podstawie zaś § 5 zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Z powyższych przepisów wynika, iż o podjęciu postanowień o uzgodnieniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego strony postępowania winny zostać powiadomione przez organ tj. inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego - na piśmie, zaś pozostałe strony - w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

W rozpatrywanej sprawie wprawdzie wydano postanowienia o uzgodnieniu przedmiotowej inwestycji, ale o tym fakcie Prezydent Miasta J. G. nie powiadomił stron w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z akt sprawy wynika, iż organ ten w dniu 18 kwietnia 2005 r. zwrócił się do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. Delegatura w J. G. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce przy ul. N. w J. G. na działce nr [...]. Pismo z dnia 18 kwietnia 2005 r. zostało doręczone do wiadomości jedynie inwestorowi.

Organy te uzgodniły przedmiotową inwestycję w zakresie ochrony środowiska /postanowienie Wojewody D. z dnia 20 maja 2005 r./ oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych /postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 9 maja 2005 r./. Postanowienia te zostały jedynie doręczone inwestorowi i właścicielowi działki. Natomiast o ich podjęciu organ nie zawiadomił w sposób określony w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostałych stron, w tym skarżących. W ten sposób skarżący zostali pozbawieni możliwości wniesienia od tych postanowień zażaleń zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. Stanowi to zaś naruszenie nie tylko art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale i art. 10 § 1 k.p.a., na podstawie którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania.

Ponadto należy wskazać, iż decyzja Prezydenta Miasta J. G. z dnia 3 sierpnia 2005 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A na wieży strunobetonowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. N. w J. G., została doręczona wnioskodawcy i właścicielowi działki nr [...] oraz do D. Urzędu Wojewódzkiego we W., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. i Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta w J. G. W ten sposób organ wypełnił tylko część dyspozycji art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest natomiast zawiadomienia pozostałych stron o decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Mimo nie zastosowania się do przepisu art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy ustalając termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta J. G. z dnia 3 sierpnia 2005 r. Nr [...], przyjęły, że skarżący dowiedzieli się o jej podjęciu poprzez ogłoszenie na tablicy i stronie internetowej Urzędu Miasta J. G.

Reasumując powyższe rozważania, należało stwierdzić, iż organ administracji w postępowaniu zwykłym o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wykazał, iż wypełnił dyspozycję art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to zaś przepis zobowiązuje organ do zawiadomienia stron /poza inwestorem i właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego/ :

- o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

- o podjęciu postanowień o uzgodnieniu tej decyzji, jak i

- o decyzji kończącej postępowanie.

Istotne jest przy tym, że przedmiotowe zawiadomienia organ dokonuje na każdym z w/w etapów postępowania, tak w formie obwieszczenia, jak i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że ponieważ dokonanie czynności na podstawie tego przepisu ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem od nich zależało ustalenie, czy wniosek skarżących o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego został złożony w terminie określonym w art.148 & 1 k.p.a., bez wyjaśnienia tych okoliczności podjęcie w niniejszej sprawie decyzji było co najmniej przedwczesne.

Zauważyć przy tym również należy, iż w art. 53 ust. 1 ustawy jest mowa o sposobie zawiadamiania stron m.in. o podjęciu decyzji kończącej postępowanie zwyczajowo przyjętym w "danej miejscowości". Planowana inwestycja, jak podnosili skarżący, dotyczy natomiast terenu, który położony jest w J. - dzielnicy J. G. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę cel, jakiemu ma służyć lokalne ogłoszenie, tj. dotarcie informacji np. o wydaniu decyzji administracyjnej do tych wszystkich adresatów, w stosunku do których podjęcie określonej decyzji będzie wywoływać określone skutki /tu właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości pozostających w obszarze oddziaływania inwestycji celu publicznego/, zawiadomienie takie powinno być dokonywane z uwzględnieniem zarówno wielkości miasta, jak również usytuowania inwestycji celu publicznego na danym obszarze. Zawiadomienie takie winno mieć zatem formę np. rozplakatowania obwieszczeń na tablicach ogłoszeń innych placówek użyteczności publicznej niż tylko urzędu gminy, a znajdujących się w pobliżu miejsca położenia planowanej inwestycji, jak również ogłoszenia z ambony, czy też poprzez lokalne środki masowego przekazu itp.

Mając na uwadze powyższe, Sąd opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit. c oraz art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.