Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 244/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., wskazaną w sentencji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), uchyliło decyzję Burmistrza Z. S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia L.K., prowadzącej w Z. S. Przedszkole Niepubliczne "A", wysokości zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. i umorzyło postępowanie w sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Kolegium wniósł Burmistrz Z. S. – domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 67 ust. 1 i art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz art. 21 § 1, art. 70 § 1, art. 70c i art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skargę wniósł organ I instancji. Zdaniem Kolegium organ gminny – Burmistrz Z.S., który w danej sprawie występował jako organ wydający decyzję administracyjną w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzać musi sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym legitymacji skargowej podmiotu, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne. Podmioty powołane do ochrony obiektywnego porządku prawnego mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić

w postępowaniu wstępnym. Brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi.

Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") postępowanie sądowoadministracyjne jest wszczynane na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 § 1 p.p.s.a. jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego legitymującego do wniesienia skargi decyduje przepis prawa materialnego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego

w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Nałożonych na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też

w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

W doktrynie i judykaturze podkreśla się, że organ powołany do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i - co za tym idzie - nie ma prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 68/18 oraz z dnia 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 182/18, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK 387/05, z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt II GSK 263/09, z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 773/10, z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2500/10; dostępne

w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków

a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi.

Z podanych powodów, organ powołany do wydania decyzji (postanowienia)

w postępowaniu administracyjnym nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postepowaniu.

W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Z. S. - który jako organ pierwszej instancji wydał w postępowaniu zwykłym decyzję z dnia [...] r. określającą wysokość zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2012 r. - jest organem samorządu terytorialnego, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie. Burmistrz Z.S. nie posiada zatem legitymacji do wniesienia do Sądu skargi na rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym, dotyczące uchylenia jego decyzji przez organ wyższego stopnia, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tym samym skarga, wniesiona w przedmiotowej sprawie przez Burmistrza Z.S., jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.