Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1539/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska, Edward Janeczko, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 817/03 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie została oddalona skarga Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2003 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że decyzja zaskarżona nie narusza prawa. Zauważył przy tym, iż w sprawie sporna była data wybudowania przez skarżącego budynku gospodarczego, samowolnie dobudowanego do werandy budynku mieszkalnego. Przeprowadzone oględziny przedmiotowego obiektu wykazały, iż roboty budowlane były wykonywane w 1995 roku, w związku z czym w sprawie miał zastosowanie przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. B. reprezentowany przez radcę prawnego J. Ł., jako podstawę tej skargi wskazując "naruszenie przepisów prawa procesowego" /art. 174 pkt 1 ppsa/:

- "poprzez błędną jego wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy", a mianowicie art. 7 kpa, przez "wąsko przyjęte pojęcie" interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 8 kpa, poprzez podważenie zasady zaufania obywateli do organów państwa,

- poprzez "przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - a więc art. 77 kpa".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż podpisując protokół z oględzin skarżący "nie był w pełni świadomy co podpisuje - działał bowiem na własną szkodę". Ponadto nie naruszył interesu społecznego, zaś osoba, która zainicjowała postępowanie administracyjne w sprawie, sprzedała dom i wyjechała.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.

W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdzie w skardze kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania, o której mowa jest w art. 174 pkt 2 ppsa, jednakże przytacza się przepis art. 174 pkt 1 ppsa, który wskazuje jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego. Podaje się przy tym, iż naruszenie prawa procesowego - art. 7 i 8 kpa nastąpiło przez "błędną wykładnię", co miało wpływ na wynik sprawy. A więc nie tylko, że jako wadę zaskarżonego wyroku wskazano zastosowanie prawa procesowego /cytując nieprawidłowo art. 174 pkt 1 ppsa/ przez błędną jego wykładnię, co na dodatek miało wpływ, lecz nie istotny, na wynik sprawy, to przy tym przytoczono takie przepisy, których Sąd I instancji w ogóle nie stosował, a to art. 7, 8 i 77 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny bowiem prowadząc postępowanie stosuje przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lub przepisy kpc, jeżeli ustawa to przewiduje. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w tym art. 7, 8 i 77 kpa mają zastosowanie natomiast w postępowaniu administracyjnym. Naruszenia konkretnego przepisu ppsa w skardze kasacyjnej nie zarzucono ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu.

Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.