Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 299/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 59 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie sędzia WSA Marzenna Kosewska asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS) postanowieniem z 17 stycznia 2022 r., na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: Kpa) oraz art. 59 § 2-4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: upea) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070, dalej: u.zm.pea) umorzył postępowanie egzekucyjne podjęte wobec W. N. na podstawie 31 tytułów wykonawczych nr [...] – [...] dotyczących składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne na łączną kwotę 4.838,90 zł należności głównej.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że NUS w M. na podstawie ww. tytułów wykonawczych podjął postępowanie egzekucyjne wobec majątku W. N.. W toku postępowania, począwszy od kwietnia 2011 r., dokonano zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności z tytułu zwrotu podatku dochodowego. Czynności te pozwoliły jedynie w niewielkiej części na pokrycie należności wierzyciela na łączną kwotę 467 zł. Wobec nieefektywnej egzekucji administracyjnej pod wskazany przez wierzyciela adres skierowano pracownika organu egzekucyjnego, który ustalił, że zobowiązany nie mieszka w M. przy ul. [...] od ok. 10 lat. Po rozstaniu się z konkubiną wyprowadził się. Nie stwierdzono żadnego majątku ruchomego należącego do niego, do którego można by skierować egzekucję. Podejmowane próby ustalenia miejsca zamieszkania zobowiązanego pod adresem [...] w M. nie przyniosły rezultatu. W oparciu o dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że zobowiązany nie posiada pojazdów. W Elektronicznej Bazie Ksiąg Wieczystych nie widnieje jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości. Z informacji ZUS wynika zaś, że aktualnie W. N. podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako emeryt. Na podstawie własnych danych NUS ustalił, że w 2020 r. zobowiązany uzyskał wyłącznie dochód z ww. źródła. Nadto ustalono, że postępowanie egzekucyjne wobec W. N. prowadzi również [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. L. S., na co wskazują zawiadomienia o zajęciu potencjalnych wierzytelności z tytułu nadpłat podatku, aktualnie widniejące w bazie organu podatkowego.

NUS wskazał, iż zgodnie z art. 59 § 2 upea postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. O umorzeniu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wydaje na żądanie zobowiązanego, wierzyciela lub z urzędu postanowienie (art. 59 § 3 i 4 upea). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.zm.pea do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej (upea) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W świetle powyższego NUS stwierdził, że egzekucja nie doprowadziła do zaspokojenia kosztów egzekucyjnych oraz roszczeń wierzyciela. Ewentualne uregulowanie tychże należności może nastąpić ze świadczeń emerytalno-rentowych. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 423 ze zm., dalej: usus) składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, zwane dalej "należnościami z tytułu składek", nieopłacone w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Na podstawie art. 13 ust. 1 u.zm.pea przepis art. 24 ust. 2 usus w brzmieniu dotychczasowym stosuje się do egzekucji ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Wobec braku, poza świadczeniem emerytalnym, składników majątkowych W. N. organ egzekucyjny stwierdził, że egzekucja jest bezskuteczna, a ZUS może dokonywać potrąceń ze świadczeń emerytalnych na poczet zaległości z tytułu składek. Wyczerpane więc zostały przesłanki określone w art. 59 § 2 upea.

ZUS I Oddział w P. jako wierzyciel wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia i dalszego prowadzenia egzekucji. Podniesiono, iż brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 2 upea, albowiem zobowiązany pobiera świadczenie z ubezpieczenia społecznego oraz został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od 3 stycznia 2022 r. z tytułu umowy agencyjnej/zlecenia przez [...] sp. z o.o. z s. we W.. Bezpodstawne jest więc twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne jest bezskuteczne. ZUS wskazał nadto, że należności publicznoprawne korzystają z pierwszeństwa zaspokajania przed należnościami prywatnymi. Organ egzekucyjny winien więc kontynuować postępowanie egzekucyjne tym bardziej, że możliwe jest odzyskanie części należności Zakładu jako wierzyciela uprzywilejowanego. Organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne przez przeszło 10 lat nie podjął dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego wypłacanego od 2019 r. Nie można wykluczyć, że egzekucja prowadza ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego nie będzie skuteczna oraz że zobowiązany nie uzyska przychodu z tytułu zatrudnienia w [...] sp. z o.o.

Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: DIAS) postanowieniem z 7 marca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa w zw. z art. 18 i art. 59 § 2 i 5 upea i art. 13 ust. 1 u.zm.pea, po rozpatrzeniu zażalenia ZUS I Oddział w P., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji potwierdził ustalenia stanu faktycznego dokonane przez NUS tj. co do stanu majątkowego zobowiązanego, wysokości uzyskanych kwot w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, okoliczności zgłoszenia go jako emeryta do ubezpieczeń w ZUS, a także co do ustalenia jego miejsca zamieszkania.

DIAS wskazał, że z uwagi na brzmienie art. 13 ust. 1 u.zm.pea w niniejszej sprawie, wszczętej przed 30 lipca 2020 r., znajdują zastosowanie przepisu upea w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Organ odwoławczy na gruncie art. 59 § upea stwierdził, że warunkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest dokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn braku możliwości zaspokojenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Podkreślił, że pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane ustawowo, a zgodnie z wykładnią językową należy je wiązać z przymusowym ściągnięciem należności przypisanych wierzycielom. W konsekwencji, o bezskuteczności egzekucji można mówić tylko wtedy, gdy postępowanie było wszczęte i przeprowadzone, a egzekucja dotyczyła całego majątku dłużnika, jednak cel egzekucji – jakim jest wyegzekwowanie wszystkich należności – nie został osiągnięty. Chodzi więc o taką sytuację, w której nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku dłużnika.

W świetle powyższego DIAS uznał, że organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec W. N.. NUS dołożył bowiem wszelkiej staranności w celu ustalenia majątku zobowiązanego mogącego stanowić przedmiot egzekucji, a także dokonał szeregu czynności dążących do wyegzekwowania zaległości. W toku postępowania zajęto wynagrodzenie za pracę przysługujące zobowiązanemu oraz inne wierzytelności pieniężne w US, jednakże zajęcia te pozwoliły na wyegzekwowanie w przeciągu ponad 10 lat tylko kwoty 467 zł. Na podstawie centralnych baz danych (KW i CEPiK) ustalono, że zobowiązany nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości, ani właścicielem żadnego pojazdu. Niemożliwym stało się również ustalenie jego miejsca pobytu.

DIAS podkreślił, że wierzyciel dopiero w 2021 r. (akta przekazano organowi egzekucyjnemu w 2011 r.) udzielił organowi egzekucyjnemu informacji, że zobowiązany pobiera emeryturę, do której można by skierować egzekucję, a w rozpatrywanym zażaleniu - informację o jego zatrudnieniu w [...] sp. z o.o. Z powyższego wynika, że z uwagi na bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego należało je umorzyć na podstawie art. 59 § upea. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Jednocześnie wskazano, że umorzenie postępowania egzekucyjnego przez NUS nie pozbawia ZUS I Oddział w P. możliwości dochodzenia należności przez własny organ egzekucyjny na podstawie art. 19 § 4 upea, do czego jest on ustawowo zobowiązany. Dyrektor Oddziału ZUS w oparciu o ten przepis może sam prowadzić postępowanie egzekucyjne i stosować środki egzekucyjne przewidziane dla siebie przez ustawodawcę.

ZUS I Oddział w P. w skardze do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie DIAS zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 59 § upea, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z 17 stycznia 2022 r.

Skarżący podniósł, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem zobowiązany od 11 maja 2019 r. pobiera wypłacane przez ZUS świadczenie emerytalne w kwocie brutto 2.058 zł (netto 1358,28 zł), z którego dokonywane są potrącenia w kwocie 514,50 zł. Ponadto zobowiązany został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od 3 stycznia 2022 r. z tytułu umowy agencyjnej/zlecenia ze spółką [...] sp. z o.o. Bezpodstawne jest więc twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne stało się bezskuteczne. Organ egzekucyjny powinien kontynuować postępowanie egzekucyjne do całkowitego zaspokojenia należności wierzyciela tym bardziej, że są to jedyne składniki majątkowe zobowiązanego, z których możliwe jest odzyskanie chociażby części należności Zakładu jako wierzyciela uprzywilejowanego.

Wyjaśniono, że w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego ZUS będzie zobowiązany ponownie wystawić tytułu wykonawcze i dokonać zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz wierzytelności co spowoduje powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających dłużnika oraz przyczyni się do dodatkowego wydłużenia okresu przymusowego dochodzenia należności. Nadto możliwość dalszego dochodzenia należności w ramach egzekucji prowadzonej przez ZUS I Oddział w P. nie jest przesłanką uzasadniającą umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 upea. Tą jest bezskuteczność egzekucji. Zaniechanie zaś wyjaśnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W postępowaniu tym organ nie jest zobowiązany ani uprawniony do czynienia ustaleń w zakresie skuteczności prowadzonej egzekucji jako takiej; ma jedynie ustalić, czy możliwe jest uzyskanie kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Dopóki istnieje majątek zobowiązanego, z którego można prowadzić egzekucję, brak jest podstaw do zastosowania art. 59 § upea.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: Ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotową sprawę - dotyczącą postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i Ppsa, który to przepis uprawnia sąd do rozpoznania sprawy w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 Ppsa).

Skargę jako zasadną należało uwzględnić.

Na wstępie należy stwierdzić, że okoliczności przedmiotowej sprawy są jasne i niekwestionowane przez strony. Na podstawie 31 tytułów wykonawczych z 18 stycznia 2011 r. dotyczących należności pieniężnych - składek na ubezpieczenie społecznej i ubezpieczenie zdrowotne na łączną kwotę 4.838,90 zł organ egzekucyjny wszczął wobec zobowiązanego W. N. postępowanie egzekucyjne. Spór pomiędzy organem egzekucyjnym a wierzycielem powstał zaś na kanwie zagadnienia, czy istniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 upea.

Z uwagi na okoliczność wszczęcia i prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego przeszło 10 lat, prawidłowo organy orzekające przyjęły, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 u.zm.pea, zgodnie z którym do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (uw. Sądu: upea) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (uw. Sądu: przed 30 lipca 2020 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organy egzekucyjne za podstawę normatywną umorzenia postępowania egzekucyjnego przyjęły przepis art. 59 § 2 upea we wskazanym wyżej brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r. Określa on, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany w judykaturze i doktrynie pogląd, zgodnie z którym żeby organ egzekucyjny mógł umorzyć postępowanie egzekucyjnie musi wystąpić brak jakiegokolwiek majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast aby ocenić, czy faktycznie brak jest tego majątku, organ powinien wszechstronnie rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne sprawy egzekucyjnej, prowadzące do ustalenia przez organ egzekucyjny, w myśl zasady swobodnej oceny dowodów, że osoba zobowiązana nie posiada majątku wystarczającego do zaspokojenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Aby podjąć prawidłowo określone rozstrzygniecie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania w zakresie istnienia przesłanki umorzenia z art. 59 § 2 upea, a następnie przedstawienie na ten temat rozważań w uzasadnieniu postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2020 r., sygn. II FSK 1504/19, powołane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest dokładne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn braku możliwości zaspokojenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z 30 listopada 2017 r., sygn. II FSK 3161/15). Jak trafnie wskazuje P. M. Przybysz rozstrzygnięcie o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego musi być poprzedzone przeprowadzeniem przez organ egzekucyjny postępowania wyjaśniającego, spełniającego wymagania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa w zw. z art. 18 upea. Organ powinien w pierwszej kolejności ustalić stan majątkowy zobowiązanego (P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, opubl. WKP 2021, źródło: Lex online).

W ocenie Sądu organ odwoławczy rozpatrując zażalenie nie spełnił powyższych wymogów rzetelnego i wyczerpującego wyjaśnienia, czy faktycznie w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Kluczowym dla uznania powyższego jest okoliczność, iż wnosząc zażalenie wierzyciel podał nowe źródło dochodu zobowiązanego. W zażaleniu podano bowiem, że zobowiązany poza pobieraniem świadczenia z ubezpieczenia społecznego wypłacanego przez ZUS I Oddział w P. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych w dniu 3 stycznia 2022 r. z tytułu umowy agencyjnej/zlecenia zawartą z [...] sp. z o.o. z s. we W.. DIAS rozpatrując zażalenie wprawdzie deklaratywnie uwzględnił zmianę stanu faktycznego sprawy dostrzegając, że zobowiązany zatrudniony jest w [...] sp. z o.o., lecz w żaden sposób okoliczności tej nie zbadał, tj. nie ustalił wysokości uzyskiwanego przez W. N. dochodu z tytułu umowy agencyjnej/zlecenia zawartej z [...] sp. z o.o., co dałoby podstawy do stwierdzenia, czy możliwe jest uzyskanie od zobowiązanego kwot przewyższających wydatki egzekucyjne.

Organ odwoławczy nie ustaliwszy, czy, w jaki sposób i na ile trwale od 3 stycznia 2022 r. zmieniła się sytuacja dochodowa zobowiązanego, stwierdził lapidarnie, że z uwagi na bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego postępowanie należało umorzyć w myśl art. 59 § 2 upea. DIAS przedstawiając przy tym stan faktyczny sprawy, w szczególności obrazując sytuację majątkową i dochodową zobowiązanego odwołał się do okoliczności ustalonych uprzednio w postępowaniu przed organem I instancji: wyegzekwowanej na przestrzeni 10 lat łącznie jedynie kwoty 467 zł, nieposiadania przez zobowiązanego żadnego zarejestrowanego pojazdu, braku tytułu własności lub współwłasności do nieruchomości i pobierania emerytury. Nie podjął zaś żadnych czynności procesowych celem zbadania, czy nowy dochód W. N. nie zmienia istotnie jego sytuacji dochodowej umożliwiając tym samym egzekucję.

W ocenie Sądu czyniąc w ten sposób organ odwoławczy zignorował relewantną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, której normatywną podstawę stanowił przepis art. 59 § 2 upea, tj. ustalenia, czy aktualnie, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym przedmiotowych należności pieniężnych (z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie o zdrowotne) nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania zaskarżonego postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje konieczność jego uchylenia.

Wobec informacji uzyskanej od wierzyciela w zażaleniu o nowym źródle dochodu W. N., obowiązkiem organu II instancji było podjęcie stosownych czynności procesowych na podstawie art. 136 § 1 Kpa w zw. z art. 18 upea, w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. W szczególności DIAS mógł wezwać wierzyciela o uszczegółowienie informacji co do ujawnionej umowy agencyjnej/zlecenia pomiędzy zobowiązanego a spółką [...], ewentualnie, na ile było to możliwe, samodzielnie ustalić wysokość aktualnego dochodu zobowiązanego, korzystając z dostępu do różnego rodzaju baz danych. Brak wyjaśnień w tym zakresie świadczy – w ocenie Sądu – o naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § i art. 80 Kpa w zw. z art. 18 upea), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ II instancji ustalił, że zmieniona od 3 stycznia 2022 r. sytuacja dochodowa zobowiązanego pozwala na uzyskanie w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, brak byłoby podstaw do zastosowania art. 59 § 2 upea i umorzenia tegoż postępowania.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa uchylił zaskarżone postanowienie, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy, kierując się normą określoną w art. 153 Ppsa, zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku. DIAS powinien przy tym wziąć pod uwagę, że ZUS jako organ emerytalno-rentowy dokonuje już potrąceń z emerytury skarżącego (w kwocie 514,50 zł, co wynika z odpowiedzi na skargę), a określona w art. 19 § 4 upea kompetencja wyznaczonego Dyrektora Zakładu do bycia organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego (...), w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń, nie jest przesłanką uzasadniającą umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 upea.