Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 902/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 6 , art 7 i art 77 i 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SNSA Anna Szkodzińska SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "S" Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 maja 2020 r, [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 29 września 2017 r. orzekł o nakazaniu spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. usunięcia odpadów wykazujących właściwości niebezpieczne, określając sposób wykonania decyzji oraz termin jej wykonania.

W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że na teren nieruchomości przy ul. [...] w K. stanowiący działkę nr [...] obręb [...].ewid. N. H., w marcu 2017 r. został przywieziony, tirem ładunek odpadów umieszczonych w pojemnikach plastikowych i metalowych (wiaderka, kanistry, beczki) o różnej pojemności. Odpady te zostały rozładowane na placu znajdującym się na terenie działki nr [...] - bezpośrednio na utwardzonej powierzchni. Pojemniki posadowione zostały na drewnianych paletach i owinięte folią polietylenową, przy czym zdecydowana większość z tych pojemników była zamknięta, a na pojemnikach nie znajdowały się żadne opisy dotyczące rodzajów i kodów odpadów. Powyższe ustalenia zobrazowano dokumentacją fotograficzną wykonaną w dniu 22 maja 2017 r.

Wskazano również, że działka nr [...] znajduje się za halą zlokalizowaną w K. przy ul. [...], w której [...] sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą niezwiązaną z gospodarką odpadami.

Jak ustalono, przedmiotowe odpady przywiezione zostały na teren działki nr [...] na zlecenie M. K. i pochodzą z terenu nieruchomości zlokalizowanej w S. przy ul. [...], przy której [...] spółka z o. o. prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów, na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 13 lutego 2015 r. wydanej na podstawie art. 41 ustawy o odpadach. Wskazano, że przedmiotowe odpady przywiezione zostały na teren w/w działki bez zgody [...] spółka z o.o. Zgodnie z oświadczeniem W. S. - Prokurenta tej Spółki - na teren placu miały zostać przywiezione "palety z wodą destylowaną", natomiast - jak stwierdził - z pojemników unosił się zapach m.in. rozpuszczalników, który wyczuwalny był w znacznej odległości od miejsca składowania. Stąd też w dniu 13 kwietnia 2017 r. [...] spółka z o.o. zawiadomiła Komisariat Policji.

Nadto Organ I instancji wskazał, że przed wszczęciem postępowania otrzymał informację o porzuceniu odpadów również w innych miejscach na terenie K.: w dniu 3 kwietnia 2017 r. stwierdzono składowanie pojemników z odpadami na placu położonym przy ul. [...]; w dniu 22 maja 2017 r. stwierdzono składowanie pojemników z odpadami przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...] - w tej lokalizacji w znacznie większej ilości; w dniu 26 maja 2017 r. stwierdzono składowanie pojemników z odpadami na terenie nieruchomości położonej przy Al. [...].

Zgodnie z ustaleniami Organ I instancji, we wszystkich przypadkach zdeponowania pojemników z odpadami (w tym niebezpiecznymi), dostarczonych tirami, doszło z udziałem M. K..

Stwierdzono, że beczki (pojemniki) z odpadami przewiezione zostały w miejsca na ten cel nieprzeznaczone i tam pozostawione na otwartym terenie, które to miejsca nie są przystosowane do magazynowania odpadów, w tym niebezpiecznych.

Podkreślono, że dla żadnej z w.w lokalizacji Prezydent Miasta K. nie wydał decyzji administracyjnej - zezwolenia normowanego przepisem art. 41 ustawy o odpadach, które uprawniałoby do magazynowania odpadów na którejkolwiek z tych nieruchomości.

Prezydent Miasta K. nie wydał również decyzji w w/w trybie, która zezwalałaby na magazynowanie (czasowe przechowywanie) odpadów na działce nr [...] objętej tym postępowaniem, a zatem ani na zbieranie, ani na przetwarzanie odpadów. W konsekwencji stwierdzono, że odpady przywiezione z zewnątrz na teren działki nr [...] i tam pozostawione, podlegają składowaniu w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

Następnie Organ I instancji wyjaśnił, że odpadem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Natomiast na teren działki nr [...] zostały przywiezione pojemniki wypełnione odpadami i tam po rozładunku, porzucone, stąd też jak stwierdził Organ I instancji, w taki sposób odpadów tych pozbył się ich dotychczasowy posiadacz.

Organ I instancji wskazał, że odpady te zakwalifikowano zgodnie z katalogiem odpadów będącym załącznikiem do w.w rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów, do odpadów niebezpiecznych rodzaju: odpady wykazujące właściwości niebezpieczne, kod: 16 81 01*, ze względu na zdarzenie, jakim było porzucenie tych odpadów na działce nr [...], która nie jest miejscem przeznaczonym do składowania odpadów.

Organ I instancji podał również, że w dniu 22 maja 2017 r. podczas wizji przeprowadzonej na terenie działki nr [...], W. S. - Prokurent [...] Spółki z o.o. - złożył wyjaśnienia, według których na prośbę M. K. zgodził się na pozostawienie na terenie działki nr [...], na kilka dni, palet z wodą destylowaną, ale nie odpadów.

Wskazano, że w dniu 9 sierpnia 2017 r. przesłuchany został M. M. -kierowca samochodu ciężarowego z firmy [...], który podał, że na zlecenie M. K. transportował swoim samochodem ciężarowym Scania towar ze S. do K..

Towarem tym, były pojemniki z odpadami; załadunek pojemników następował na terenie [...] spółki z o.o. w S. przy ul. [...], następnie były one transportowane do kilku miejsc na terenie K., w tym na teren działki nr [...]. Zgodnie z oceną Organu I instancji, zeznania M. M. są logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Odpady przywiezione zostały jednym ładunkiem przez jednego transportującego, którym był M. M., z jednego miejsca - punktu zbierania odpadów w S. przy ul. [...] prowadzonego przez Spółkę [...] sp. z o.o.

Z ustaleń tych oraz z treści art. 27 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy o odpadach wynika zdaniem Organu I instancji, że posiadaczem wszystkich odpadów składowanych na terenie działki nr [...] jest [...] spółka z o.o. z siedzibą w S..

Jak zaznaczył dalej Organ I instancji, [...] spółka z o.o. legitymując się zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Starostę K., po odebraniu odpadów od ich wytwórców (lub innych ich posiadaczy) stawała się za nie odpowiedzialna — zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach. Oznacza to, że z chwilą przejęcia odpadów stawała się posiadaczem tych odpadów zbieranych przy ul. [...] w S.. Spółka ta zobowiązana była przekazać zbierane odpady następnemu posiadaczowi odpadów legitymującemu się zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (ewentualnie na zbieranie odpadów) - zgodnie z wymogiem z art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach, jednakże w przedmiotowym przypadku tak się nie stało.

Wskazano również, że M. M. jako podmiot wyłącznie transportujący odpady, nie posiada statusu "posiadacza" odpadów, jak to wynika m.in. z art. 3 ust. 1 pkt 19 i art. 27 ust. 4 ustawy o odpadach. Podobnie M. K. - pośrednicząc w usuwaniu odpadów z miejsca ich zbierania (magazynowania) przy ul. [...] w S., nie posiada statusu posiadacza odpadów zeskładowanych na terenie działki nr [...], gdyż nie uzyskał decyzji Prezydenta Miasta K. na zbieranie ani przetwarzanie odpadów w tym miejscu, ani w żadnym innym na terenie Miasta K., jak też nie spełnia innych przesłanek wymienionych w art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami (tj. nie posiada wpisu do rejestru, o którym mowa art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o odpadach].

Zatem [...] spółka z o.o. przekazując odpady Panu M. K., nie zwalniała się z odpowiedzialności za gospodarowanie nimi. Stąd też Organ I instancji przyjął, że Spółka ta w dalszym ciągu jest posiadaczem odpadów składowanych na terenie działki nr [...].

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. złożyła spółka [...] sp. z o.o. w S., zarzucając zaskarżonej decyzji w szczególności naruszenie przepisów: - art. 28 kpa oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie tj. niebędącej posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, co w świetle art. 156 § 1 pkt 4 kpa stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia uzasadniającą stwierdzenie jego nieważności;

- art. 7, 77 § 1 i 80 kpa polegające na poczynieniu błędnych i sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności błędnym ustaleniu, że posiadaczem części odpadów, o których mowa w zaskarżonej decyzji, jest odwołujący;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na zaniechaniu przeprowadzenia w niniejszej sprawie dowodu z przesłuchania w charakterze strony - M. K., właściciela i zarazem posiadacza odpadów objętych zaskarżoną decyzją, pomimo, iż dowód ten był niezbędny do zweryfikowania, czy przyjmując odpady od odwołującej działał w imieniu własnym, czy na rzecz innego podmiotu oraz czy w chwili przejęcia odpadów od odwołującej dysponował on lub podmiot, na rzecz którego działał stosowną decyzją administracyjną uprawniającą do zbierania odpadów.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w stosunku do Strony wnoszącej odwołanie, względnie o uchylenie wszystkich zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi w i instancji.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. [...] utrzymało w mocy decyzje Organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła spółka [...] sp. z o.o.

W wyniku rozpatrzenia złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. II SA/Kr 416/18 uchylił zaskarżona decyzję Kolegium w całości.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 maja 2020 r., znak SKO. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 z dnia 2019.11.28) oraz art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j.t. Dz.U.2020.797), § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2014.1923) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 z dnia 2019.11.28), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2020.797 t.j. z dnia 2020.05.04) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2014.1923).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 w/w ustawy, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 19) ustawy, przez "posiadacza odpadów" - rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Natomiast jak stanowi art. 26 ust. 2 w/w ustawy, z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami.

W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób ich usunięcia (art. 26 ust. 6 ustawy).

Jednocześnie zasadne jest wskazanie, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, pod pojęciem "gospodarowania odpadami' - należy rozumieć zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami.

Z kolei przez "magazynowanie odpadów" - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy - rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące:

a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,

b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów,

c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów;

Dokonując zatem rozpatrzenia całości sprawy w wyniku wykonania przywołanego w niniejszej decyzji wyroku WSA w Krakowie, Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że [...] sp. z o.o. legitymowała się zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Starostę K. dnia 13.02.2015 r. nr [...], jak również to, że Spółka na terenie swojej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] prowadziła działalność w zakresie zbierania odpadów na podstawie wskazanego zezwolenia.

Nie jest również przedmiotem sporu przekazanie odpadów przez [...] sp. z o.o. z terenu nieruchomości zlokalizowanej w S. przy ul. [...], na której Spółka prowadzi swoją działalność, Panu M. K., który z kolei zlecił ich transport m.in. na teren nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., gdzie odpady zostały następnie zdeponowane. Podobnie ustalone zostało, że zlecającym transport przedmiotowych odpadów był M. K., zaś wykonującym transport był M. M..

Ustalenia powyższe znajdują pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym sprawy i nie są przedmiotem sporu, jak również wątpliwości bądź zastrzeżeń organu odwoławczego.

Przedmiotem sporu natomiast pozostaje, jaki podmiot - w świetle ustalonych okoliczności faktycznych sprawy - winien być uznany za posiadacza odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, a zatem za podmiot zobowiązany do ich usunięcia.

Kolejną kwestią sporną jest kwalifikacja odpadów składowanych na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w K., a w szczególności ustalenie, czy są to odpady niebezpieczne.

Kolegium zwróciło się do Organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 kpa, zgodnie z wytycznymi WSA w Krakowie zawartymi w wykonywanym wyroku.

[...] sp. z o.o. podnosiła w toku postępowania, że Spółka ta nie jest posiadaczem odpadów zdeponowanych na wskazanej nieruchomości, które to odpady zostały tam zdeponowane przez M. K.. Jednocześnie zdaniem Spółki, brak dysponowania przez M. K. decyzją Prezydenta Miasta K. na zbieranie lub przetwarzanie odpadów w jakimkolwiek miejscu na terenie K. nie oznacza jeszcze, że w ogóle nie posiadał on - w dacie odbioru odpadów od Skarżącego - decyzji uprawniającej go do zbierania odpadów. Ponadto Spółka zaznaczyła, że M. K. zgłaszając gotowość odpłatnego odbioru odpadów od [...] sp. z o.o., bez wątpienia dysponował stosowną decyzją administracyjną uprawniającą do odbioru i magazynowania odpadów, a odpis takiej decyzji został okazany pracownikom Spółki w dniu odbioru odpadów.

Z kolei jak podkreśla Organ I instancji w zaskarżonej decyzji, [...] spółka z o.o. legitymując się zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Starostę K., po odebraniu odpadów od ich wytwórców (lub innych ich posiadaczy) stawała się za nie odpowiedzialna — zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach. Stąd też zdaniem Organu I instancji oznacza to, że z chwilą przejęcia odpadów stawała się posiadaczem tych odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach i zobowiązana była przekazać zbierane odpady następnemu posiadaczowi odpadów legitymującemu się zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (ewentualnie na zbieranie odpadów) - zgodnie z wymogiem z art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach.

Jak stwierdza Organ I instancji - M. M. jako podmiot wyłącznie transportujący odpady, nie posiada statusu posiadacza odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 i art. 27 ust. 4 ustawy o odpadach.

Podobnie M. K., pośrednicząc w usuwaniu odpadów z miejsca ich zbierania (magazynowania) przy ul. [...] w S., nie posiada statusu posiadacza odpadów zeskładowanych na terenie działki nr [...], gdyż nie uzyskał decyzji Prezydenta Miasta K. na zbieranie ani przetwarzanie odpadów w tym miejscu (ani w żadnym innym na terenie K.), jak też nie spełnia innych przesłanek określonych w art. 27 ust. 3 ustawy odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami (nie posiada wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o odpadach).

W toku ponownie prowadzonego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Kolegium - zgodnie z zaleceniami WSA w Krakowie zawartymi w wykonywanym wyroku z dnia 23 maja 2018 r. sygn. II SA/Kr 416/18, w trybie art. 136 kpa - zwróciło się do Organu I instancji o przeprowadzenie dowodu z zeznań M. K., prowadzącego własną działalność gospodarczą pod nazwą [...]" z siedzibą w K., co miało na celu w szczególności ustalenie:

- jaką decyzją uprawniającą do odbioru, zbierania i magazynowania odpadów dysponował M. K., tj. czy było to wyłącznie zezwolenie na zbieranie, magazynowanie i/lub przetwarzanie odpadów, czy też była to inna decyzja np. pozwolenie zintegrowane,

- przez jaki organ decyzja ta została wydana i na czyją rzecz, tj. bezpośrednio na rzecz M. K., czy może na rzecz innego podmiotu, a jeśli tak, to

- jakim upoważnieniem legitymował się M. K. korzystając z tej decyzji tj. działał we własnym imieniu czy na rzecz innego podmiotu, a jeśli tak, to na podstawie jakiego umocowania,

- w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a), b), c) ustawy o odpadach ustalenie, czy dokonany został wpis do rejestru: posiadaczy odpadów prowadzących przetwarzanie odpadów zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, z wyjątkiem wymienionych w art. 45 ust. 1 pkt 2 i 3; transportujących odpady; sprzedawców odpadów i pośredników w obrocie odpadami, o ile nie podlegają wpisowi do rejestru na podstawie pkt 1 i 3 lub z urzędu.

Organ I instancji podjął próby przesłuchania M. K., w związku z czym wystosowano do niego wezwania z dnia 10.05.2019 r., 21.06.2019 r., 25.09.2019 r., jednakże bezskutecznie, gdyż pomimo doręczenia wezwań, nie stawił się do siedziby Organu I instancji.

Organ I instancji zaznaczył, że M. K. będąc stroną postępowania nigdy nie odpowiadał na wezwania, zawiadomienia i inne pisma w kilku postępowaniach prowadzonych przez Organ I instancji o wydanie nakazu usunięcia odpadów. Jak ustalił Organ I instancji w oparciu o dostęp do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa, w rejestrze tym brak jest wpisów dotyczących M. K..

Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego sprawy w przedmiocie tego, kto winien być uznany - w rozumieniu art. 3 pkt 1 ust. 19 ustawy o odpadach - za posiadacza odpadów, Kolegium stwierdziło, że posiadaczem odpadów nie jest Firma A, na nieruchomości której przy ul. [...] w K. odpady zostały zdeponowane, ani też M. M., który te odpady przetransportował z terenu nieruchomości Spółki [...] sp. z o.o. w S. przy ul. [...], na teren nieruchomości przy ul. [...] w K..

[...] sp. z o.o. o fakcie pozostawienia na wskazanej nieruchomości Spółki przedmiotowych odpadów powiadomiła Komisariat Policji, bowiem - jak wyjaśnili Przedstawiciele Spółki - [...] sp. z o.o. wyraziła zgodę na przyjęcie na swój teren wyłącznie pojemników z wodą destylowaną, nie zaś jakichkolwiek innych pojemników czy materiałów.

Kolegium stwierdziło, że okoliczności te poświadczane przez Przedstawicieli [...] sp. z o.o. skutecznie obalają domniemanie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, bowiem bezsporny i w żaden sposób niekwestionowany jest w tym przypadku brak zgody [...] sp. z o.o. jako użytkownika wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w K., na przywiezienie i złożenie na niej odpadów. M. M. świadczył wyłącznie transport przedmiotowych odpadów z nieruchomości przy ul. [...] w S., na nieruchomość przy ul. [...] w K., a więc z miejsca i do miejsca wskazanego przez osobę zlecającą transport, którą był M. K., w związku z czym nie ma żadnych podstaw prawnych, aby mógł być uznany za posiadacza odpadów w rozumieniu art. 27 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy.

W konsekwencji spór sprowadza się więc do tego, czy to spółka [...] sp. z o.o., czy M. K., który od Spółki odpady te odebrał, winni być uznani za posiadaczy odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

Według art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o odpadach, wytwórca odpadów jest obowiązany do gospodarowania wytworzonymi przez siebie odpadami, przy czym w myśl art. 27 ust. 2 ustawy, wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają:

1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub

2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane, decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi, zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - na podstawie odrębnych przepisów, lub

3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5

- chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru.

Natomiast jeśli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzje wymieniona w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit, a) ustawy, to odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami z chwila ich przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów (art. 27 ust. 3 ustawy).

Posiadacz odpadów, który przekazał odpady transportującemu odpady, nie zwalnia się z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie odpadów, do czasu przejęcia odpowiedzialności przez następnego posiadacza odpadów, który posiada decyzje wymieniona w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit.a) (art. 27 ust. 4 ustawy o odpadach).

Zatem w świetle całości zebranego materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że uzasadnione jest przyjęcie, iż M. K. nie dysponował stosowną decyzją zezwalającą mu na zbieranie lub przetwarzanie odpadów na nieruchomości przy ul. [...] w K., ani też w żadnym innym miejscu na terenie K., nie spełniał również innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami.

Wobec powyższego M. K. nie może być uznany za posiadacza odpadów, co skutkuje z kolei koniecznością przyjęcia, że nie był podmiotem uprawnionym do odbioru odpadów od Spółki [...] sp. z o.o., a tym samym uprawnionym do przejęcia odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami. Przekazując odpady Panu M. K., który nie był uprawniony do ich odbioru[...] sp. z o.o. nie mogła skutecznie zwolnić się z odpowiedzialności za gospodarowanie tymi odpadami. Przekazując bowiem odpady osobie nieuprawnionej do gospodarowania odpadami, Spółka [...] sp. z o.o. pozostawała nadal posiadaczem tych odpadów w rozumieniu art. 3 ust. ł pkt 19 ustawy, odpowiedzialnym za ich zdeponowanie w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

Artykuł 27 ust. 2 ustawy o odpadach wskazuje, jakie cechy winien spełniać inny podmiot, żeby posiadacz odpadów mógł zlecić temu podmiotowi wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami. W sytuacji, gdy posiadacz odpadów przekazał odpady podmiotowi niespełniającemu wymogów ustawowych, to w konsekwencji pozostaje nadal odpowiedzialnym za gospodarowanie tymi odpadami. Kolegium podkreśliło, że w takiej sytuacji posiadacz odpadów nie może zwolnić się z tej odpowiedzialności poprzez np. przeprowadzenie dowodu na okoliczność, iż pracownicy Spółki mogą potwierdzić posiadanie przez M. K. stosownej decyzji, skoro on sam żadnej z takich decyzji nie przedstawił ani w tym postępowaniu, ani w analogicznych toczących się z udziałem Spółki [...] sp. z o.o.

Kolegium powołując się na ustalenia Organu I instancji poczynione zarówno w tym, jak i w analogicznych postępowaniach wskazuje, że M. K. żadnej z wymaganych decyzji na gospodarowanie odpadami nie uzyskał w odniesieniu do przedmiotowej lokalizacji, jak też jakiejkolwiek innej na terenie K., tj. nie posiadał decyzji wymienionej w art. 27 ust. 2 pkt 1 lub 2 albo wpisu do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy.

W ocenie Kolegium nawet brak uzyskania dowodu z zeznań M. K. nie wyłącza słuszności twierdzenia, iż nie może on być uznany za posiadacza odpadów, a to z uwagi na ustalony przez Organ I instancji w oparciu o dostęp do właściwych rejestrów, fakt braku wydania przez uprawniony organ odpowiednich decyzji na rzecz M. K., bądź dokonania odpowiednich wpisów.

Z tych samych przyczyn nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań A. N. (prokurenta Spółki) nie może być traktowane jako naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie Kolegium wskazało, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 02.10.2019 r. sygn. II OSK 3138/18 wydanym w analogicznej sprawie (również z udziałem [...] sp. z o.o.), zauważył, iż prawidłowo funkcjonujący podmiot gospodarczy będący posiadaczem odpadów nie może zezwolić na odbiór i zlecenie ich przetransponowania osobie, która w wymagany sposób nie wylegitymuje się posiadaniem prawidłowej decyzji w tym zakresie, a fakt ten nie zostanie skrupulatnie odnotowany w dokumentach Spółki, co jest podstawowym elementem prawidłowego gospodarowania odpadami.

Kolegium stwierdza ponad wszelką wątpliwość, że posiadaczem odpadów pozostaje [...] sp. z o.o., która nie zwolniła się skutecznie z odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami przekazując je Panu M. K., który nie był osobą uprawnioną do ich odbioru.

W toku ponownie prowadzonego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Organ I instancji przeprowadził oględziny w terenie tj. na nieruchomości przy ul. [...] w K. w dniu 12 czerwca 2019 r., z których sporządzono protokół, do którego dołączono obszerną dokumentację fotograficzną z miejsca oględzin.

Jak wynika z protokołu oględzin nieruchomości przy ul. [...] w K. przeprowadzonych dnia 12 czerwca 2019 r. odpady magazynowane są na tyłach posesji przy ul. [...] - na placu manewrowym. Odpady magazynowane są w pojemnikach o pojemności ok. 20 l -30 l, takich jak wiadra plastikowe i beczki metalowe, przy czym większość tych pojemników jest zamknięta i poukładana na paletach jedne na drugich; niewielka część jest odfoliowana. Zaznaczono przy tym, że żaden z tych pojemników nie jest opisany kodem odpadów, o którym mowa w katalogu odpadów, ani w żaden inny sposób umożliwiający identyfikację ich zawartości.

Jednocześnie zauważono, że część z pojemników posiada na zewnątrz zacieki wskazujące, że w środku znajdują się lakiery lub oleje; nadto niektóre pojemniki były odkryte, a w środku widoczne były różnego rodzaju zmieszane odpady przypominające odpady pobudowlane.

W protokole również stwierdzono, że próba ustalenia rodzaju odpadów nie powiodła się, gdyż nie jest możliwe dokonanie identyfikacji metodą organoleptyczną tj. bez badań laboratoryjnych.

Jednocześnie Przedstawiciele [...] sp. z o.o. potwierdzili, że odpady pozostające w przedmiotowym miejscu zostały złożone z końcem marca 2017 r., a jedyna różnica polega na tym, że folia, którą były owinięte pojemniki, uległa zniszczeniu.

Celem ustalenia jak najbardziej prawdopodobnych kodów odpadów, Organ I instancji uzyskał stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż organem właściwym do przeprowadzenia oględzin miejsca, celem ustalenia rodzaju zdeponowanych tam odpadów oraz posiadającym niezbędną wiedzę w tym zakresie, jest [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K..

Stąd też kolejne oględziny przeprowadzone zostały w dniu 28 listopada 2019 r. na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w K. przez Panią D. R. -Głównego Specjalistę i S. C. - Starszego referenta, reprezentujących Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K., w których to oględzinach również uczestniczyli: Pracownicy Wydziału Kształtowania Środowiska UMK Pani C. J. i Pani A. C., Przedstawiciele Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. Specjalistyczna Grupa Ratownictwa Chemiczno - Ekologicznego [...] oraz W. S. - właściciel spółki Firma A.

Z protokołu oględzin wynika, że na terenie nieruchomości znajduje się hala magazynowa należąca do firmy [...] sp. z o.o., przy której na utwardzonym placu manewrowym znajdują się pojemniki (metalowe beczki - hoboki, wiaderka z tworzywa sztucznego) na drewnianych paletach, częściowo owinięte folią stretch. Stwierdzono, że większość pojemników jest zamknięta, metalowe częściowo są pokryte rdzą, przy czym na pojemnikach nie stwierdzono opisów kodów odpadów. W trakcie oględzin dokonano podziału miejsca składowania odpadów na sektory.

W sektorze 1 - jak zaznaczono w protokole - na dwóch drewnianych paletach umieszczone są pojemniki z odpadami w tzw. hobokach, większość pojemników jest zamknięta, część pojemników zabrudzona farbami i powłokami bitumicznymi. W sektorze 2 stwierdzono pozostawienie beczek metalowych zamkniętych, obok beczek widoczne plamy substancji czarnej o wyczuwalnym zapachu ropopochodnym, oleju napędowego. Zaznaczono, że jeden pojemnik był rozszczelniony, w środku znajdowała się biała substancja o konsystencji stałej.

W sektorze 3 stwierdzono pojemniki metalowe ułożone na drewnianych paletach, na beczkach umieszczony napis: [...]

W sektorze 4 znajdowały się beczki metalowe umieszczone piętrowo na drewnianych paletach, pojemniki na górnym poziomie otwarte, częściowo pokryte liśćmi i porośnięte mchem, w jednym z pojemników substancja koloru czerwonego o konsystencji stałej. W sektorze 5 stwierdzono pojemniki metalowe oraz z tworzywa sztucznego; po otwarciu jednego z pojemników z tworzywa sztucznego okazało się, że znajdują się tam popłuczyny farb i lakierów, wyczuwalny zapach farb i lakierów.

W sektorze 6 znajdowały się dwa pojemniki z tworzywa sztucznego otwarte, stwierdzono w nich widoczną substancję ciekłą o kolorze brunatnym i wyczuwalnym zapachu ropopochodnym; po otwarciu z kolei pojemnika metalowego stwierdzono zapach emulsji. W sektorze 7 stwierdzono beczki metalowe, pojemniki z tworzywa sztucznego, na beczce umieszczony napis [...]; otwarto pojemnik metalowy z napisem [...], znajdując w środku substancję koloru czerwonego, rozwarstwioną. W sektorze 8 ustawione były na 3 drewnianych paletach za blaszanym garażem metalowe pojemniki zamknięte z napisem [...].

Do protokołu dołączono również dokumentację fotograficzną, z oznaczeniem numerami poszczególnych sektorów opisanych w protokole.

W trakcie oględzin Przedstawiciele Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. pobrali 4 próbki substancji z pojemników, zaś po ich przebadaniu okazało się, że stanowią: składniki kosmetyków (w dwóch przypadkach), przeciwutleniacze - kwas metawinowy oraz polimer syntetyczny używany do wytwarzania tworzyw sztucznych.

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w oparciu o powyższe oględziny stwierdził w odniesieniu do zapachu magazynowanych odpadów: zapach chemiczny farb i lakierów, rozpuszczalników, substancji ropopochodnych; stan skupienia ciekły: olejowe, uwodnione, farb i lakierów.

W oparciu o przeprowadzone oględziny oraz wyniki przebadanych próbek WIOŚ ustalił, iż wśród odpadów składowanych na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., najbardziej prawdopodobne - według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów - znajdują się odpady z grupy:

- 07 odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania produktów przemysłu chemii organicznej, kod odpadu 07 06 99 inne niewymienione odpady,

- 08 odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania powłok ochronnych (farb, lakierów, emalii ceramicznych), kitu, klejów, szczeliw i farb drukarskich; kod odpadu: 08 01 99 inne niewymienione odpady; kod odpadu: 08 01 11* odpady farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne; kod odpadu: 08 01 12 odpady farb i lakierów inne niż wymienione w 08 01 11,

- 13 oleje odpadowe i odpady ciekłych paliw (z wyłączeniem olejów jadalnych oraz grup 05, 12, 19); kod odpadu: 13 02 07* oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe.

Jednocześnie WIOŚ podkreślił, iż z uwagi na brak wiedzy co do źródła wytwarzania składowanych odpadów (zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach), określono najbardziej prawdopodobny rodzaj składowanych odpadów.

Dokonując zatem oceny powyższego materiału dowodowego Kolegium stwierdza wpierw, iż Organ I instancji dokonał niezbędnych ustaleń w przedmiocie jak najbardziej prawdopodobnych kodów odpadów składowanych na terenie w/w nieruchomości i przypisania im jak najbardziej prawdopodobnych kodów, według kodu odpadów zgodnie z art. 4 w zw. z art. 6 ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów.

Jednocześnie w oparciu o zebrany materiał dowodowy Kolegium stwierdza, iż jak wynika z dokumentacji fotograficznej dołączonej do protokołu oględzin z dnia 12 czerwca 2019 r., dokumentacja ta obrazuje liczne pojemniki metalowe i plastikowe, w formie wiader i beczek, które poukładane są "piętrowo" jedne na drugich; jak wynika ze zdjęć, niektóre są pootwierane i zawierają materiały charakterystyczne dla prac budowlanych, na innych zaś widoczne są zacieki charakterystyczne dla farb, klejów czy lakierów, przy czym na niektórych znajdują się też oznakowania np. [...] - jest to nazwa kleju cementowego; [...] - produktami tej firmy są farby kredowe, pasty metalizujące, lakiery; [...] - produktami tej firmy są farby, emalie, lakiery i produkty do drewna.

Natomiast w protokole z oględzin z dnia 28 listopada 2019 r. zaznaczono, iż w sektorze 7 na beczce umieszczony został napis [...] - produktami są nowoczesne powłoki ochronne zapewniające ochronę np. przed korozją, wysokimi temperaturami, ogniem itp.; następnie w sektorze 8 oznaczono metalowe pojemniki zamknięte z napisem [...], która to firma zajmuje się produkcją i sprzedażą lakierów do drewna, farb stosowanych w budownictwie i dekoracji oraz przemyśle obróbki metali.

Wobec wszystkich powyższych ustaleń, w ocenie Kolegium znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości odpady, a przynajmniej znaczna część z pozostawionych tam odpadów, to odpady, które zasadnie Organ I instancji zakwalifikował jako niebezpieczne o kodzie 16 81 01*.

Zasadnie przyjęto również, że posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach pozostaje [...] sp. z o.o., która nie zwolniła się skutecznie z odpowiedzialności za odpady poprzez ich przekazanie Panu M. K., gdyż ten nie był osobą uprawnioną do gospodarowania odpadami, jak również prawidłowo ustalono, że nieruchomość położona przy ul. [...] w K. jest miejscem nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania tego typu odpadów.

Podkreślono , że Sąd Rejonowy dla K. -Ś. w K. postanowieniem z dnia 06 września 2019 r. sygn. [...] ogłosił upadłość dłużnika spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., w związku z czym na rzecz upadłego obecnie w postępowaniach, w tym administracyjnych, występuje syndyk masy upadłości D. G..

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Syndyk Masy Upadłości [...] Sp. z o.o. w S..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 6 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady legalności polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji na podstawie nieobowiązujących w dacie orzekania przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), które zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 2422 ze zm.) utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz., 10) czyli z dniem 6 stycznia 2020 r.,

b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na błędnym i sprzecznym z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, ustaleniu rodzaju spornych odpadów, jako odpadów o kodzie 16 81 01*, czyli odpadów z grupy 16 katalogu odpadów, w sytuacji gdy przeprowadzony w toku ponownego postępowania odwoławczego – z udziałem m.in. pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. - dowód z oględzin nieruchomości oraz wyniki badań laboratoryjnych próbek odpadów wykazały, że na terenie nieruchomości znajdują się odpady zaliczające się wyłącznie do grup: 07, 08 i 13 katalogu odpadów,

c) art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach) polegające na skierowaniu zaskarżonej decyzji o nakazie usunięcia odpadów do podmiotu niebędącego stroną w sprawie tj. niebędącego posiadaczem odpadów, podczas gdy w ustalonym przez organy stanie faktycznym nie zostało obalone domniemanie, iż posiadaczem tych odpadów jest podmiot (podmioty) władające nieruchomością, a tym samym ewentualny nakaz usunięcia odpadów winien zostać skierowany solidarnie do spółki Firma A będącej, jak wynika z uzasadnienia organu pierwszej instancji, użytkownikiem wieczystym nieruchomości oraz M. K., który na podstawie bliżej nieokreślonej umowy zawartej z ww. spółką legitymował się uprawnieniem do korzystania z tej nieruchomością lub jej części i zdeponował odpady na jej terenie,

d) art. 153 P.p.s.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji przy braku zrealizowania przez organ odwoławczy wytycznych sformułowanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 416/18, w zakresie konieczności ustaleniu prawidłowego rodzaju odpadów stanowiących przedmiot postępowania, wskazania w uzasadnieniu co przesądziło o przypisaniu im danego kodu oraz ustaleniu faktycznego posiadacza opadów.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 listopada 2020 r. (k – 43-44) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Ponadto należy zwrócić uwagę, że sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji, rozpoznawana była przez organ w ramach związania wynikającego z rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 416/18, którym uchylono uprzednio wydaną decyzję.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się, zatem w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej i wskazaniom wyrażonym w poprzednim wyroku, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji.

Między oceną prawną a wskazaniami, co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek, ponieważ ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organu administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości (wyr. NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r I GSK 2395/05 Legalis). Wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. ( Komentarz do p.p.s.a. pod red. prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2013 , str. 593 ).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 416/18 uchylającym decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że przy uzasadnieniu przypisania konkretnego kodu do odpadu organ winien wyjaśnić, co przesądziło o takiej klasyfikacji, uwzględniając przy tym instrukcje zawarte w objaśnieniach do załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r w sprawie katalogu odpadów. Jednocześnie Sąd nie wykluczył, że określony w decyzji rodzaj odpadów jest właściwy, natomiast organ winien wskazać, czym konkretnie kierował się przy jego ustalaniu. Nie wyjaśniono, jaką rolę odegrał M. K., który niewątpliwie był organizatorem transportu i deponowania odpadów a przeprowadzenie dowodu z jego zeznań wnioskowano w odwołaniu. Jednocześnie nagannie oceniono sposób działania Spółki, polegający na fizycznym przekazaniu odpadów osobie bez należytego jej wylegitymowania i utrwalenia stosownych danych. Sąd powołał się na art. 27 ust 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z jego treścią, posiadacz odpadów może się zwolnić z odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami tylko i wyłącznie poprzez przekazanie ich następnemu posiadaczowi, legitymującemu się decyzją zezwalającą na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, decyzją wymienioną w ust. 2 pkt 2 tego przepisu lub wpisem do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach. Skarżąca spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów w celu wykazania, że tracąc status posiadacza odpadów, skutecznie zwolniła się z odpowiedzialności, a organ wniosek ten pominął milczeniem.

Organ II instancji ponownie merytorycznie rozpoznając sprawę sprostał wszystkim wskazaniom, o jakich mowa w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2018 r, sygn. akt II SA/Kr 416/18.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Organ trafnie odwołał się do uzasadnienia wyroku z dnia 02.10.2019 r. sygn. II OSK 3138/18 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w analogicznej sprawie (również z udziałem [...]f sp. z o.o.) i zawartego w nim poglądu, że prawidłowo funkcjonujący podmiot gospodarczy będący posiadaczem odpadów nie może zezwolić na odbiór i zlecenie ich przetransponowania osobie, która w wymagany sposób nie wylegitymuje się posiadaniem prawidłowej decyzji w tym zakresie, a fakt ten nie zostanie skrupulatnie odnotowany w dokumentach Spółki, co jest podstawowym elementem prawidłowego gospodarowania odpadami.

Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, dokonane na podstawie wszechstronnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w świetle przepisów ustawy o odpadach M. K. może być uznany za posiadacza odpadów. Oznacza to, że posiadaczem odpadów pozostaje [...] sp. z o.o., która nie zwolniła się skutecznie z odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami i ona odpowiada za ich należytą gospodarkę. [...] spółka z o.o. legitymując się zezwoleniem na zbieranie odpadów wydanym przez Starostę K., po odebraniu odpadów od ich wytwórców (lub innych ich posiadaczy) stawała się za nie odpowiedzialna — zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2020.797 t.j. z dnia 2020.05.04). Z chwilą przejęcia odpadów Spółka [...] stawała się posiadaczem tych odpadów zbieranych przy ul. [...] w S., a następnie przywiezionych na teren nieruchomości stanowiącej działkę [...] położoną obok posesji przy ul. [...] w K.. Spółka [...] zobowiązana była przekazać zbierane odpady następnemu posiadaczowi odpadów legitymującemu się zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (ewentualnie na zbieranie odpadów) - zgodnie z wymogiem z art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach, jednakże tak się nie stało.

Wbrew twierdzeniom skargi rodzaj odpadów stanowiący przedmiot postępowania w sprawie został ustalony i prawidłowo zakwalifikowany, w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, w ramach, którego w dniach 10 maja 2019 r i 28 listopada 2019 r przeprowadzono oględziny, z których sporządzono protokoły wraz z dokumentacją fotograficzną. W trakcie oględzin otwarto pojemniki z odpadami, pobierano próbki cieczy, analizowano wygląd i zapach substancji oraz napisy na pojemnikach i ich stan.

W oparciu o przeprowadzone oględziny oraz wyniki przebadanych próbek ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że wśród odpadów składowanych na terenie działki nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K., najbardziej prawdopodobne - według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów - znajdują się odpady wykazujące właściwości niebezpieczne ,kod: 16 81 01*, z grupy:

- 07 odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania produktów przemysłu chemii organicznej, kod odpadu 07 06 99 inne niewymienione odpady,

- 08 odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania powłok ochronnych (farb, lakierów, emalii ceramicznych), kitu, klejów, szczeliw i farb drukarskich; kod odpadu: 08 01 99 inne niewymienione odpady; kod odpadu: 08 01 11* odpady farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne; kod odpadu: 08 01 12 odpady farb i lakierów inne niż wymienione w 08 01 11,

- 13 oleje odpadowe i odpady ciekłych paliw (z wyłączeniem olejów jadalnych oraz grup 05, 12, 19); kod odpadu: 13 02 07* oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe.

W tej sytuacji decyzja o nakazie usunięcia odpadów została wydana prawidłowo i skierowana do ich posiadacza w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r o odpadach, jakim jest skarżąca spółka, stosownie do art. 26 ust 2 tej ustawy.

W prowadzonym postępowaniu nie było możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. K., lecz istotne dla sprawy okoliczności, jakie miały być objęte tym dowodem, zostały w sposób nie budzący wątpliwości ustalone na podstawie innych dowodów przeprowadzonych w sprawie. Jednocześnie w analogicznych postępowaniach, jak w sprawie rozpatrywanej, wypowiadały się sądy administracyjne obu instancji (II SA/Kr 424/18 i II OSK 3138/18 ) aprobując ustalenie, że M. K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, ani nie spełniał innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami.

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 2422 ze zm.) utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz., 10) z dniem 6 stycznia 2020 r, które zapewnia wykonanie decyzji Komisji Europejskiej. Ta zmiana przepisów nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej decyzji, bowiem rodzaje odpadów pozostały takie same, nie zmienił się ich skład chemiczny. Określony w nowym rozporządzeniu katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych nie zmienił się. Jak stanowią objaśnienia do katalogu odpadów - odpadami niebezpiecznymi z katalogu odpadów są odpady oznakowane indeksem górnym w postaci "* " przy kodzie rodzaju odpadów, a odpady wykazujące właściwości niebezpieczne oznaczono, jako 16 81 01*.

Argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji odnosi się do pełnego zakresu okoliczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ustaleń przeprowadzonych oględzin wskazujących na składowanie przez spółkę [...] Sp. z o.o. odpadów niebezpiecznych - w sprzeczności z przepisami ustawy o odpadach. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony w zgodzie z wymogami wyrażonymi w art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.)

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325)