Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 732/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "DB" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 14 września 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga "DB" Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] znak [...] z dnia [...] kwietnia 2009r., którym wymierzył inwestorowi "DB" Sp. z o.o. karę w kwocie 50,000zł. (pięćdziesiąt tysięcy złotych) z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania lokali mieszkalnych nr [...] w kamienicy mieszkalno-usługowej, położonej w [...].

Razem ze skargą do Sądu wpłynął wniosek z 20 sierpnia 2009r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu tego wniosku strona podniosła, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem norm materialnych i proceduralnych. Jednocześnie skarżąca wskazała, że kara jest zbyt wysoka w stosunku do naruszenia oraz stwierdziła, iż jej wyegzekwowanie może doprowadzić do nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Postanowieniem z dnia [...] września 2009r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania własnego postanowienia.

Następnie 2 października 2009r. do Sądu wpłynął wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącej adwokata A.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał merytoryczne zarzuty materialne jak i proceduralne do zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz podniósł, iż zła sytuacja finansowa Spółki stwarza ryzyko iż wykonanie postanowienia WINB narazi Spółkę na niepowetowaną szkodę

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 Nr 152, poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego, Sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

We wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł szereg zarzutów zarówno materialnych jak i procesowych jednak nie zostały przytoczone żadne okoliczności, czy dowody wskazujące na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo stwierdzenie, że spółka "znajduje się w trudnej sytuacji" oraz realizuje wiele projektów nie może być uznane za wystarczające uzasadnienie.

Mając na uwadze powyższe warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3, w szczególności nie wystarczy samo lakoniczne powtórzenie treści przepisu. Trzeba zauważyć, że samo orzeczenie o nałożeniu kary i związana z tym nieunikniona dolegliwość nie może stanowić sama w sobie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.). Niezbędne jest zatem poparcie wniosku stosowną argumentacją w tym w szczególności dowodzącą istnienie wskazanych wyżej przesłanek, to jest w przypadku zagrożenia o charakterze majątkowym również odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej strony skarżącej.

Ponadto należy wskazać, iż Sąd rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek wymienionych w tym przepisie i nie może dokonywać oceny zawartości samej skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.) czy też niezgodności aktu z prawem, (a głównie takimi zarzutami strona argumentuje wniosek), bowiem jest to przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i takie rozstrzygnięcie niweczyłoby sądową kontrolę legalności decyzji administracyjnej.

W sytuacji zatem gdy strona nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła, iż szkoda może zostać faktycznie wyrządzona, bądź trudne do odwrócenia skutki

rzeczywiście wystąpią, nie było podstaw do uwzględnienia wniosku. Niewątpliwie wykonanie postanowienia może łączyć się z dolegliwością dla strony np. z obniżeniem dochodu strony, jednak nie oznacza to automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu.

Wobec tego na podstawie art.61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji.