Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 801/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych; oddala skargę. /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001), Starosta P. orzekł (1) o uznaniu z dniem [...] lutego 2010 roku E. K. za osobę bezrobotną oraz (2) o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...] lutego 2010 roku, a zatem z tym dniem nabyła status osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji E. K. przedłożyła 2 świadectwa pracy, tj. (1) dokument, wystawiony przez M. P. Sp. z o.o., z którego wynika, że pozostawała ona zatrudniona w okresie od dnia [...] czerwca 2008 roku do dnia [...] maja 2008 roku w wymiarze ½ etatu, oraz (2) dokument, wystawiony przez A., w świetle którego pracowała ona od dnia [...] czerwca 2009 roku do dnia [...] stycznia 2010 roku również w wymiarze ½ etatu. W oparciu o przedłożone zaświadczenia o wynagrodzeniu, do okresu uprawniającego do zasiłku (tj. okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, a zatem od dnia [...] sierpnia 2008 roku do dnia [...] lutego 2010 roku) zaliczono te z nich, kiedy skarżąca osiągnęła minimalne wynagrodzenie za pracę. Są to: listopad 2008 roku, czerwiec – grudzień 2009 roku oraz styczeń 2010 roku; łącznie: 275 dni. Jednocześnie, art. 71 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje, że uzyskanie prawa do zasiłku wymaga łącznego spełnienia 2 przesłanek: (1) posiadania okresów zatrudnienia wynoszących co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji oraz (2) osiągania we wskazanym okresie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 12a tejże ustawy, minimalne wynagrodzenie za pracę to kwota najniższego wynagrodzenia za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Z art. 104 wspomnianej ustawy wynika nadto, że obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy dotyczy kwot, które w przeliczeniu na okres miesiąca wynoszą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku pracownika w okresie pierwszego roku pracy – co najmniej 80% minimalnego wynagrodzenia. Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje jednak, że płaca otrzymywana przez skarżącą nie została ustalona w oparciu o ten drugi przypadek. W okresie wykonywania pracy dla M. P. Sp. z o.o. wynagrodzenie za ½ etatu wynosiło 1100 zł, za wyjątkiem listopada, kiedy wyniosło ono 1283,33 zł. Przed miesiącem listopadem nie istniał zatem obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Kluczowe znaczenie dla otrzymania niniejszego zasiłku ma jednak osiąganie minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego należy opłacać składki na Fundusz Pracy. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, czy składki te były rzeczywiście uiszczane.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 roku E. K. odwołała się do Wojewody Wielkopolskiego, prosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji w zakresie odmowy przyznania zasiłku. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie prawa. wskazała, że nie wzięto pod uwagę tak istotnych faktów, jak opłacanie przez cały okres jej zatrudnienia składek ubezpieczeniowych oraz składek na Fundusz Pracy. E. K. potwierdziła, iż w dniu rejestracji złożyła świadectwa pracy z M. P. Sp. z o.o., gdzie była zatrudniona w okresie od dnia [...] czerwca 2008 roku do dnia [...] maja 2008 roku w wymiarze ½ etatu, oraz z A., gdzie pracowała w okresie od dnia [...] czerwca 2009 roku do dnia [...] stycznia 2010 roku, także w wymiarze ½ etatu. Wbrew jednak obliczeniom organu, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wykonywała ona pracę nie przez 275 dni, lecz przez 549 dni. Jej zdaniem, osiągała w tym czasie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Ze względu bowiem na niepełny wymiar czasu pracy wysokość najniższego wynagrodzenia winna być proporcjonalnie ustalona, tak jak to przewiduje art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. nr 200 poz. 1679). Ponadto, w okresie od sierpnia 2008 roku do czerwca 2009 roku można zastosować 80%-owy wskaźnik, o jakim mowa w odniesieniu do pracowników rozpoczynających pierwszy rok pracy w art. 6 ust. 2 powołanej ustawy. Było to bowiem jej pierwsze zatrudnienie. Wobec tego odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku stanowi w jej odczuciu naruszenie zasady równości, wyrażonej w art. 32 Konstytucji.

Decyzją z dnia [...] września 2010 roku, znak [...], Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił argumentację Starosty P., wskazując ponadto, że E. K. otrzymała z tytułu wykonywania pracy za okres od sierpnia do października 2008 roku i w grudniu 2008 roku kwotę 1100 zł, gdy tymczasem kwota minimalnego wynagrodzenia wynosiła 1126 zł. Podobnie, w czasie od stycznia do maja 2009 roku skarżąca otrzymała kwotę 1100 zł wynagrodzenia, podczas gdy wynosiło ono minimalnie 1276 zł. Wojewoda Wielkopolski nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia przeliczania wynagrodzenia, zaproponowanego przez E. K., powołując się przy tym na stanowisko Departamentu Rynku Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej oraz na orzeczenia sądów administracyjnych. Wynika z nich, że przepis art. 71 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy interpretować literalnie, gdyż funkcją tej regulacji jest ograniczenie kręgu osób uprawnionych do otrzymania rozważanego zasiłku jedynie do osób, które uzyskały co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę, bez zabiegu jego proporcjonalnej obniżki. Z kolei z użytego przez ustawodawcę zwrotu "osiągnął" wynika, że przepis ten odnosi się wyłącznie do płacy faktycznie otrzymanej, a tej, jaką pracownik mógłby otrzymać, gdyby pracował w innym wymiarze czasu pracy. Ponadto, organ podniósł, że sam fakt uiszczania określonych przez ustawodawcę składek pozostaje bez znaczenia dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Istotne jest tylko wykazania przez podmiot zainteresowany osiągania co najmniej najniższego wynagrodzenia w okresie 365 dni. Nie można także zgodzić się, iż art. 6 ust. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu pozwala na zabieg, proponowany przez skarżąca. Przepis ten określa tylko obowiązek ustalania wynagrodzenia dla pracowników w pierwszym roku pracy w kwocie nie niższej niż 80% najniższego wynagrodzenia. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że niższa kwota wynagrodzenia skarżącej nie miała swej podstawy w tym przepisu, lecz po prostu wynikała z faktu wykonywania pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy.

E. K. wniosła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Skarżąca podniosła sformułowany już wcześniej zarzut wybiórczego zaliczenia okresów, od których zależy przyznanie zasiłku. Dotychczasowa argumentacja została poszerzona o uwagę, iż w ocenie skarżącej, bardziej restrykcyjna wykładania winna być zastosowana tylko w odniesieniu do okresów zatrudniania po dniu [...] lutego 2009 roku. Wtedy to bowiem weszła w życia nowelizacja cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dodająca definicję legalną pojęcia "minimalne wynagrodzenia". W pozostałym zakresie, E. K. powtórzyła swoją wcześniejszą argumentację.

W odpowiedzi na skargę Wojdewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Podstawę rozstrzygnięcie w rozważanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 31 grudnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, (1) jeśli nie ma dla niej propozycji odpowiedniej pracy, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz (2) jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez co najmniej 365 dni, osoba ta była zatrudniona i osiągała minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego co do zasady istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu tego nie uwzględnia się urlopu bezpłatnego, trwającego łącznie dłużej niż 30 dni.

Trzeba jednocześnie zauważyć, że użycie przez ustawodawcę w treści wyżej wymienionego przepisu spójnika koniunkcji ("oraz") oznacza, iż wspomniane warunki powinny być spełnione łącznie. Niezachowanie zatem choćby jednego z nich stanowi wystarczającą podstawę do wydania negatywnej decyzji w przedmiocie przyznania omawianego świadczenia. W tej sytuacji za bezsporne należy uznać spełnienie się przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Okoliczność ta nie była bowiem kwestionowana przez skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem. Kontrowersje wzbudziła natomiast kwestia poprawności wyliczenia przez organy okresów, od których zależy przyznanie przedmiotowego zasiłku.

Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi E. K. Jak wynika z treści decyzji Starosty P. z [...] lipca 2010 roku, skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...] lutego 2010 roku, a zatem 18-miesięczny okres, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, liczy się od dnia [...] sierpnia 2008 roku. W tym okresie, jak wynika z zaświadczenia wystawionego przez firmę M. Sp. z o.o. (k. 8 i 9 akt administracyjnych), skarżąca pracowała na podstawie kolejnych umów czasowych od dnia [...] czerwca 2008 roku do dnia [...] maja 2009 roku w wymiarze ½ etatu. Osiągane przez nią wynagrodzenie wynosiło 1100 zł, poza miesiącem listopadem 2008 roku, kiedy to E. K. uzyskała 1283,33 zł. Ponadto zaświadczenie, jakie sporządziła firma A. S.A. (k. 9 i 10 akt administracyjnych), wskazuje, że w okresie od dnia [...] czerwca 2009 roku do dnia [...] stycznia 2010 roku skarżąca była zatrudniona w wymiarze ½ etatu, przy czym jej wynagrodzenie kształtowało się następująco: za czerwiec 2009 roku – 1329,40 zł, za lipiec 2009 roku – 1392,00 zł, za sierpień 2009 roku – 1380,94 zł, za wrzesień 2009 roku – 1346,00 zł, za październik 2009 roku – 1366,00 zł, za listopad 2009 roku – 1436,00 zł, za grudzień 2009 roku – 1616,00 zł, za styczeń 2010 roku – 1517,81 zł, w tym 131,81 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Łącznie okres zatrudnienia wyniósł: 549 dni.

Ustawodawca nakazuje jednak uwzględnić przy obliczaniu okresu, od którego zależy przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, nie ogół przepracowanych dni, lecz tylko te, za które osoba zainteresowana uzyskała co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 12a cytowanej ustawy wynika, iż zwrot "minimalne wynagrodzenia za pracę" trzeba rozumieć jako (1) najniższe wynagrodzenia za pracę pracowników, (2) przysługujące za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, (3) ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200 poz. 1679). W świetle tak jednoznacznie ujętej definicji legalnej nie ulega wątpliwości, iż jedynie okresy, w których skarżąca otrzymała co najmniej najniższe wynagrodzenia za pracę na pełen etat mogły być wzięte przez organy administracji publicznej pod rozwagę.

Należy przy tym zauważyć, że powołany powyżej art. 2 ust. 1 pkt 12 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został wprowadzony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 6 poz. 33). Ustawa nowelizująca weszła w życie z dniem 2 lutego 2009 roku. Oznacza to, że zarówno Sąd, jak i organy są w niniejszej sprawie związane brzmieniem nadanym przez nowelę, które ma zastosowanie do wszystkich okresów zatrudnienia. Nie ma w takiej sytuacji możliwości by okresy pracy, jakie przypadły pod rządami ustawy w jej poprzednim kształcie, były oceniane według nieobowiązującego już prawa.

Zgodnie zatem z art. 2 ust. 4 powołanej ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, wysokość najniższego wynagrodzenia podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów w terminie do 15 września każdego roku. W tej mierze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 roku (Dz. U. Nr 171 poz. 1209) przewidywało kwotę 1126 zł, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 roku (M.P. Nr 55 poz. 499) – kwotę 1276 zł, obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 roku (M.P. Nr 48 poz. 709) – kwotę 1317 zł. Zestawiając zatem okresy zatrudnienia skarżącej z wymogiem uzyskania co najmniej płacy minimalnej, należy dojść do przekonania, że zaliczeniu podlegały następujące przedziały czasu: miesiąc listopad 2008 roku oraz miesiące od czerwca 2009 roku do stycznia 2010 roku. Okres ten sumarycznie wynosi 275 dni, a zatem nie był wystarczający do przyznania przedmiotowego zasiłku.

Skarżąca twierdziła jednak, że w jej przypadku kwota płacy minimalnej, od której zależy zaliczenie danego okresu, powinna być obliczona proporcjonalnie ze względu na zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy. Z takim stanowiskiem w ocenie Sądu trudno się zgodzić. Prowadzi ono bowiem do naruszenie językowych reguł wykładni, zakazujących przełamywania znaczenia, jakie ustawodawca nadaje określonemu zwrotowi w definicji legalnej. Ponadto, podstawy prawnej do dokonania takiego stosunkowego obniżenia ustawowego progu dochodu nie można wywieść z art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Przepis ten bowiem jedynie uszczegóławia wysokość pensji dla konkretnych warunków pracy. Z tej racji, pojęcie "kwoty minimalnego wynagrodzenia", o jakim mowa na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie jest tożsame z pojęciem "wysokości minimalnego wynagrodzenia", jakim posługuje się art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Taki pogląd wyraził również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 stycznia 2007 roku, sygn. akt III UK 123/06, OSNP 2008 nr 3-4, LEX nr 347625).

Ustawodawca wykorzystuje ponadto w treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zwrot "osiągnął". Sformułowanie to z kolei wskazuje, iż w omawianym przepisie chodzi o wynagrodzenie, jakie pracownik faktycznie otrzymał, a nie jakie mógłby otrzymać, gdyby pracował w innym wymiarze czasu pracy. W przeciwnym wypadku doszłoby do pokrzywdzenia osób wskazanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c – f powołanej ustawy. Podmioty te nie mogłoby się w istocie nigdy powołać na zmniejszony wymiar czasu pracy ze względu na specyfikę swojego zatrudnienia. Takie zróżnicowanie sytuacji prawnej nie daje się natomiast pogodzić z założeniem o racjonalności ustawodawcy. W rezultacie trzeba przyjąć, że omawiany przepis pełni funkcję ograniczającą, polegającą na limitowaniu kręgu osób, które chciałyby ubiegać się o zasiłek dla bezrobotnych.

Należy również zauważyć, że w wyniku proporcjonalnego obliczania kwoty minimalnego wynagrodzenie kryterium to stałoby się bezprzedmiotowe. Jak wynika bowiem z prawa pracy, każda pensja stanowi pochodną najniższego wynagrodzenia, a zatem analogiczne stosowanie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu oznaczałoby, iż omawiany próg kwoty najniższego wynagrodzenia byłby zawsze spełniony, a więc w istocie niepotrzebny. Zgodnie natomiast z zasadami wykładni literalnej, przepisów nie można tak interpretować by określone ich części okazały się zbędne. Powyższą argumentację aprobuje również judykatura (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2009 roku, sygn. akt I OSK 330/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2010 roku, sygn. akt IV SA/GL 873/09, tamże; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006 roku, sygn. akt I OSK 333/06, niepubl.).

Nie można poza tym przychylić się do poglądu skarżącej, która powołując się na art. 6 ust. 2 wspomnianej już ustawy o minimalnym wynagrodzeniu twierdziła, iż z uwagi na podjęcie przez nią po raz pierwszy pracy, ustawowy wymóg osiągnięcia co najmniej najniższego wynagrodzenia za pracę powinien być obniżony do poziomu 80%. Powołany przepis dopuszcza wprawdzie wypłacanie osobom zatrudnionym po raz pierwszy pensji, stanowiącej co najmniej 80% płacy minimalnej. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, nie statuuje on alternatywnej definicji legalnej minimalnego wynagrodzenia, lecz jedynie wskazuje przypadki, w których ustawodawca zezwala pracodawcy na wypłacenie wynagrodzenie poniżej ustawowego minimum. Przepis ten nie jest zatem wyjątkiem dla art. 2 ust. 1 pkt 12a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lecz dla art. 6 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Elementy definiujące pojęcie minimalnego wynagrodzenie za pracę zostały natomiast wyczerpująco opisane w art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Podobny pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyroku z dnia 9 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Op 509/06 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca powołała się nadto na okoliczność rzeczywistego opłacania składki na Fundusz Pracy z jej wynagrodzenia, co jej zdaniem pominęły organy administracji publicznej. Fakt ten nie ma jednak na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a cytowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy kluczowego znaczenia dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wspomniane świadczenie zależy bowiem od osiągania co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Tym samym istotną rolę odgrywa nie tyle sama partycypacja w tym Funduszu, co kwota otrzymywanej pensji, od której powstaje obowiązek takiego uczestnictwa.

W tej sytuacji nie można zarzucić organom administracji publicznej błędu przy obliczaniu okresów, od których zależy przyznanie omawianego zasiłku. Sąd pragnie zarazem zwrócić uwagę, iż kontrolowane decyzje nie miały charakter uznaniowego. Rola organów administracji publicznej ogranicza się w takim przypadku jedynie do zbadania, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki przyznania przedmiotowego świadczenia. W razie negatywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie, organy są zobowiązane do wydania decyzji odmownej, co też uczyniły.

Wobec powyższego, Sąd wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie znalazł podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).

/-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ E. Podrazik