Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 971/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 10, art. 14
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od niezdeklarowanych i nieuregulowanych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych z grudzień 2013 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr 0222-SPV.4102.107.2017.BA55198/19 określającą E. S. (dalej: Strona, Skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz określającą odsetki za zwłokę od niezadeklarowanych i niezapłaconych zaliczek miesięcznych na ten podatek za październik i grudzień 2013 r. uchylił i umorzył postępowanie w części określającej odsetki za zwłokę od niezadeklarowanych i niezapłaconych zaliczek miesięcznych na ten podatek za października 2013 r. w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy.

Jak wynikało z akt sprawy, Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w okresie od dnia 16 października 2012 r. do dnia 6 listopada 2012 r. w zakresie usług związanych z leśnictwem i przygotowania terenu pod budowę, którą zawiesiła. Po wznowieniu działalności gospodarczej w dniu 9 września 2013 r. jako podstawowy zakres działalności wskazała: transport drogowy towarów, roboty związane z budową dróg i autostrad, wykonywanie instalacji elektrycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych Strona rozliczała się według zasad ogólnych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów, a dla potrzeb podatku towarów i usług prowadziła także ewidencje sprzedaży i zakupów VAT.

W dniu 18 marca 2014 r. Strona złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2013 r. PIT-36, w którym wykazała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 79.671,87 zł, po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 414,66 zł, (przychód 135.000 zł i koszty uzyskania przychodów kwocie 54.913,47 zł) oraz należny podatek w kwocie 13.109 zł, po odliczeniu składek na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 676,14 zł.

W dniu 13 czerwca 2016 r. Strona złożyła korektę zeznania PIT-36 za 2013 r. w której wykazała stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 54.913,47 zł z uwagi na niewykazanie przychodu i tym samym brak dochodu do opodatkowania oraz podatek w kwocie 0 zł. Jako przyczynę korekty wskazała ujęcie w pierwotnym zeznaniu dwóch faktur na sprzedaż usług dla PHU T. J. K. na łączną kwotę 135.000 zł, których to usług nie wykonała, zatem nie był to przychód uzyskany przez jej firmę.

Na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 31 sierpnia 2016 r. wyznaczeni pracownicy: T. R. i M. K. przeprowadziły kontrolę prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego za lata 2013 i 2014 oraz VAT za okres od dnia 1 października 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.

Wniosek Strony o wyłączenie ww. pracownic od prowadzenia sprawy, w związku z przekroczeniem uprawnień i niedopełnieniem obowiązków, polegający na bezzasadnym przedłużaniu przez 8 miesięcy kontroli, prowadzeniu tej kontroli w sposób pozorujący wątek i cel, jakim było oszustwo i fałszowanie dokumentów przez J. K. i działanie na szkodę Strony oraz prowadzenie kontroli z naruszeniem zasad bezstronności, został rozpoznany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. odmownie, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r.

W toku kontroli podatkowej ustalono, że Skarżąca wykonała prace budowlane na rzecz T. J. K., tj.: budowa sygnalizacji na skrzyżowaniu ulic [...] we W. (netto 45.000 zł) i na skrzyżowaniu ulic [...] we W. Etap I (10.000 zł netto) oraz sygnalizacji na skrzyżowaniu ulic [...] W. II Etap (25.600 zł netto) i na skrzyżowaniu ulic [...] we W. (54.400 zł netto), które zostały udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę D. E. S.: z dnia 28 października 2013 r. nr [...] na kwotę netto 55.000 i z dnia 27 grudnia 2013 r. nr [...] na kwotę netto 80000 zł. Ponadto ujęte w księdze podatkowej koszty uzyskania przychodów dokumentują zakup materiałów do wykonania ww. usług (47.826,58 zł netto) oraz wynagrodzenie wypłacone pracownikom: A. S., D. B. i K. S. (6.852 zł), wydatki na szkolenie pracowników (3.600 zł) oraz wydatki na biuro rachunkowe (536,59 zł) i składki ZUS (812,67 zł).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. (doręczone Stronie w dniu 20 września 2017 r.). Uwzględniając zebrane w toku kontroli podatkowej dowody, w tym z zeznań świadków J. K., D. B., W. J. i A. S., M. B., M. K.(1) oraz ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie J. K. za lata 2013 i 2014, a także dowód z zeznań K. S. i ponownych zeznań J. K. oraz uzyskane informacje i faktury od firmy P. sp. z o.o. na rzecz której wykonywane były roboty budowlane w 2013 r. i wystawione faktury przez T. J. K. stwierdził, że Strona korygując zapisy księgi podatkowej za 2013 r. oraz deklarację PIT-36 za 2013 r. zaniżyła przychody z prowadzonej działalności gospodarczej o 135.000 zł, tym samym zaniżając podlegający opodatkowaniu dochód i podatek.

Organ podatkowy I instancji wskazał też, że wniesione przez A. S. do Prokuratury Rejonowej w W. zawiadomienie o popełnieniu przez J. K. przestępstwa przez wystawienie nierzetelnych faktur za usługi wykonane przez firmę Strony na rzecz T. J. K. oraz N. sp. z o.o. czym wprowadził w błąd Urząd Skarbowy w W. i doprowadził E. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowiącym nierozliczony podatek VAT w kwocie 100.000 zł, zostało postanowieniem z 29.12.2017 r. umorzone wobec stwierdzenie braku znamion czynu zabronionego. Sąd Rejonowy w W. orzeczeniem z dnia 28 sierpnia 2018 r. ([...]) – utrzymał w mocy postanowienie Prokuratury.

W konsekwencji decyzją z dnia 25 kwietnia 2019 r. Naczelnik US określił Stronie zobowiązanie po podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za październik i grudzień 2013 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 27 listopada 2019 r., nr 0201-IOD2.492.31.2019 utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji w części dotyczącej określenia Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od niezadeklarowanych i niezapłaconych zaliczek miesięcznych na ten podatek za grudzień

2013 r. oraz uchylił i umorzył postępowanie w części określającej odsetki za zwłokę od niezadeklarowanych niezapłaconych zaliczek miesięcznych na ten podatek za października 2013 r.

Organ odwoławczy po analizie zebranych w sprawie dowodów za prawidłowe uznał ustalenie dotyczące uzyskanych przez Stronę przychodów. Z ustaleń dokonanych w toku postępowań wynika, że firma Strony uzyskała przychody netto 135.000 zł z tytułu prac udokumentowanych wystawianymi w dniach 28 października 2013 r. i 27 grudnia 2013 r. fakturami na rzecz T. J. K. Faktury zostały opłacone przez kontrahenta przelewam bankowym, a wykonane prace stanowiły przedmiot dalszej odsprzedaży przez J. K. do firmy P. sp. z o.o. z K. Firma T. zawarła z P. sp. z o.o. z K. umowę w dniu 13 maja 2013 r. nr [...] o wykonanie robót budowlanych polegających na budowie sygnalizacji świetlnej na trzech skrzyżowaniach we W. (ul. [...], ul. [...], ul. [...]). Z tyt. wykonania tych prac J. K. wystawił faktury na rzecz P. sp. z o.o. w łącznej kwocie netto 201.225 zł. Z informacji uzyskanych od spółki wynika, że prace miał wykonać własnymi siłami J. K., a ewentualnych podwykonawców zobowiązany był zgłaszać spółce, podwykonawców nie zgłaszał. Z zeznań J. K. wynika, że w 2013 r., na podstawie ustnej umowy współpracował z firmą Strony, 3-4 pracowników tej firmy wykonywało proste prace przy wykonaniu zlecenia na rzecz P. sp. z o.o. (kopali rowy pod rury, oprawiali rury zaprawą tynkarską, zawieszali uchwyty, wciągali kable, do wykonania tych prac używali łopat, wiertarki i kilofów). Koszty wynagrodzeń pracowników, zakupy materiałów, paliwa i inne ponosiła firma Strony, ale za wszystkie koszty płacił J. K. Później rekompensował to w wystawionej fakturze (kwota za usługę była powiększona o poniesione przez niego koszty, które były odbierane gotówką, po uprzednim przelaniu kwoty za faktury na konto bankowe firmy Strony. Odbiór gotówki następował z rachunku bankowego firmy Strony, przy użyciu karty bankomatowej, przekazanej przez Stronę. Skarżąca nie chciała się tym zajmować. Potwierdził też, że wszystkie faktury firmy Strony były wystawione przez niego, gdyż to właściwie on prowadził działalność tej firmy w zakresie załatwiania robót i wystawiania faktur, resztę robiła księgowa. Zarówno Skarżąca jak i jej brat A. S. wiedzieli o tym, bo co miesiąc przyjeżdżali do biura rachunkowego i Strona podpisywała dokumenty, robiła przelewy dla innych firm i płaciła podatki, zawoziła też faktury kosztowe. Świadek wystawiał tylko faktury przychodowe. A. S. potwierdził, że z trzema ludźmi co jakiś czas przyjeżdżał w różne miejsca we W. gdzie wykonywał prace polegając na kopaniu rowów pod kanalizację kablową, nabywał materiały, bo J. K. był zadłużony w hurtowaniach. Firma Strony rozpoczęła działalność za namową J. K., który wszystkim sterował i do którego wraz z siostrą (Skarżąca) miał bezgraniczne zaufania i właściwe przekazali prowadzenie firmy, dysponowanie kartą bankomatową, wybraniem księgowej, dostarczaniem dokumentów. J. K. wystawił zatem w imieniu firmy Strony faktury za prace, których, jak twierdzi A. S. (brat Skarżącej), firma D. nie wykonała. Pracownicy Strony potwierdzili fakt wykonywania prostych prac budowalnych na wskazany skrzyżowaniach we W. oraz fakt otrzymania z tego tytułu wynagrodzenia od A. S. Faktury zakupu materiałów związanych z wykonaniem prac na ww. skrzyżowaniach zostały zaliczone do kosztów firmy Strony. Z kontroli przeprowadzonej u J. K. wynika, że w 2013 r. nie zatrudniał on pracowników. Potwierdzeniem, że działania J. K. podejmowane były za wiedzą i zgodą Strony, w ocenie organu odwoławczego, potwierdza także fakt wpływu na konto firmy Strony płatności za ww. faktury oraz fakt, że z rachunku tego Strona dokonywała przelewów na swój rachunek prywatny. Miała zatem świadomość, że firma uzyskuje przychody, a zatem zobowiązana jest do zapłaty podatku.

Organ odwoławczy uznał, że jakkolwiek J. K. nie zgłosił firmy Strony jako podwykonawcy to faktycznie firma Strony zafakturowane prace wykonała. Potwierdza to także, Sąd Rejonowy w W., który w orzeczeniu z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt [...] stwierdził, że usługi opisane w kwestionowanych fakturach zostały faktycznie wykonane przez firmę Strony, co wynika z zeznań pracowników, zakupu materiałów przez tę firmę, które były wykorzystane do wykonania tych usług, na zakup których odliczono VAT. Ponadto Organ odwoławczy wskazał też, że nie jest jego rolą rozstrzyganie sporów między kontrahentami prowadzącymi działalność na zasadach przez siebie określonych, którzy obecnie nie mogą się porozumieć. Podkreślił, że Strona korzystała ze środków jakie wpływały na jej rachunek firmowy, w 2013 r. przelała na prywatny rachunek 1.132,50 zł, w 2014 r. 13.419 zł, pieniądze z rachunku posłużyły w 2014 r. także na zakup samochodu zaliczonego do środków trwałych. Także w 2013 r. z rachunku firmowego A. S. przelał środki na szkolenia pracowników. Strona podpisała i złożyła w dniu 18.03.2014 r. zeznanie podatkowe za 2013 r., wykazując przychody 135.000 zł. Nie są zatem wiarygodne twierdzenia o tym, że nie miała świadomości o wysokości przychodów. Zauważył też, że ani prokuratura, ani sąd nie potwierdziły zarzutów Strony o fałszownie dokumentacji przez K.

Organ zaznaczył, że z akt kontroli prowadzonej wobec J. K. za 2013 r. wynika, że T. w całości przeksięgowała poniesione wydatki, wynikające z faktur zakupowych od firmy Strony, na E. S.A. (wcześniej P. sp. z o.o.), a uzyskany przychód z realizacji umowy z dnia 13.05.2013 r. był o 1/3 wyższy niż przychód firmy Strony, przy czym wydatki zaksięgowane w kosztach podatkowych stanowił 1/5 wydatków zaksięgowanych w firmie Strony, ale w 2013 r. T. realizował także inne inwestycje w W.

Wykazane przez Stronę koszty uzyskania przychodów w całości przyjęte przez organ podatkowy I instancji nie budzą wątpliwości organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie zakwestionował ustaleń organ podatkowego I instancji w zakresie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. jak również w zakresie odsetek od zaliczek na ten podatek za grudzień 2013 r. Uchylając decyzję w części dotyczącej odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych za października 2013 r. i umarzając w tym zakresie postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że wynikało to z faktu, iż zobowiązanie w tym zakresie się przedawniło z końcem 2018 r. Wydany w dniu 30 kwietnia 2015 r. tytuł wykonawczy SM1/3967/14 dotyczył zobowiązania za 2013 r. w kwocie 13.109 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia 1 maja 2014 r. tj. dnia wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 107,80 zł i nie spowodował przerwania bieg terminu przedawniania w odsetkach od zaliczek na ten podatek. Natomiast odsetki od zaliczki za grudzień 2013 r., której termin płatności upływał w 2014 r., przedawniły się z końcem 2019 r., tj. po wydaniu decyzji przez organy obu instancji.

Odnośnie odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że należne są za od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 19 września 2017 r. następnie od dnia 7 maja 2019 r. do dnia 5 sierpnia 2019 r., dalsze odsetki Strona zobowiązana jest naliczyć od następnego dnia po doręczeniu decyzji organu odwoławczego.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, zarzucając naruszenia art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej: O.p.) przez: brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenie kto wykonał roboty i kto uzyskał przychód za te prace, wobec sprzecznych ze sobą zeznań świadka J. K., M. B. w zestawieniu z zeznaniami A. S.; brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez zaniechanie ponownego przesłuchania świadka M. B. z udziałem pełnomocników Skarżącej w celu wyjaśnienia istotnych sprzeczności w tych zeznaniach i umożliwienie pełnomocnikom zadawanie pytań.

Ponadto zarzucono, sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją wydaną przez ten sam organ w oparciu o ten sam materiał dowodowy z 30 września 2019 r. nr 0201-IOD2.4102.41.2019 dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie z 26 czerwca 2020 r. oraz złożony ustnie do protokołu wniosek o dopuszczenie jako dowód wyroku karnego o sygn. akt [...] na okoliczność, że J. K. został skazany za fałszowanie faktur, które w niniejszej sprawie zostały uwzględnione jako przychód firmy D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem bowiem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, stanowisko organu odwoławczego uznać należy za prawidłowe, zaś skargę – za pozbawioną uzasadnionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się uchybień w sposobie procedowania organu, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Niezasadna jest przede wszystkim argumentacja strony skarżącej ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wedle art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona, po pierwsze, wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym. Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). Stosownie do art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, który w logiczny sposób oceniły, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte.

W dyspozycji organów podatkowych znalazły się dowody, które w sposób bezsporny potwierdzały fakt wykonania prac budowlanych zafakturowanych przez Skarżącą. Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do podważenia wniosków, do jakich doszły organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Fakt wykonania prac budowlanych udokumentowany spornymi fakturami potwierdzili przede wszystkim pracownicy Skarżącej wykonujący te prace: D. B., K. S., W. J. W zeznaniach wskazali zarówno miejsce wykonywania prac jak i ich zakres, które pokrywają się z miejscami wykonywania prac i zakresem prac wykonanych przez pracowników Skarżącej wskazanymi w zeznaniach J. K. Także brat Skarżącej potwierdził wykonywanie przez firmę Skarżącej prac zleconych przez firmę T. J. K. Fakt wykonania prac budowlanych udokumentowanymi spornymi fakturami potwierdza też zakup przez firmę Skarżącej materiałów na ich wykonanie oraz ujęcie tych zakupów w kosztach uzyskania przychodu i rozliczenie podatku VAT. O uzyskaniu przychodów w określonych na fakturach VAT [...] oraz [...] kwotach świadczą także wpłaty na rachunek bankowy firmy Skarżącej, z którego to rachunku Strona dokonywała przelewów na własny rachunek, a brat Skarżącej na pokrycie kosztów szkolenia pracowników. Tłumaczenia Strony o braku świadomości w kwestii wysokości uzyskania przychodu dotyczącego firmy, z uwagi na powierzenie kontroli nad jej prowadzeniem J. K. z pełnym dostępem do rachunków bankowych (udostępnienie karty bankomatowej) nie może zatem wpływać na ocenę, co do wykonywania prac budowlanych wynikających ze spornych faktur. Jakkolwiek powierzenie kontroli nad firmą i dostępu do rachunku bankowego firmy kontrahentowi jest działaniem wysoce ryzykownym, to jednakże mieści się w ramach ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie może oznaczać, w okolicznościach niniejszej sprawy, braku uzyskania przychodu z wykonanych prac. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361; dalej: u.p.d.o.f.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochód, z zastrzeżeniem m.in. art. 24 ust. 1, jest nadwyżką sumy przychodów ze źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). W myśl 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Wobec prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sąd uznał za słuszne stanowisko organów obu instancji, że firma D. E. S. uzyskała przychody z tytułu wykonania w 2013 r. prac budowlanych udokumentowanych spornymi fakturami w wysokości 135.000 netto, tj. z tytułu budowy sygnalizacji na skrzyżowaniu ulic [...] we W. (netto 45.000 zł) i na skrzyżowaniu ulic [...] we W. Etap I (10.000 zł netto) oraz sygnalizacji na skrzyżowaniu ulic [...] we W. II Etap (25.600 zł netto) i na skrzyżowaniu ulic [...] we W. (54.400 zł netto). Stanowisko takie jest oparte na zgromadzonym materiale dowodowym i jest zgodne z zasadami wynikającymi z art. 14 u.p.d.o.f. Z kolei w świetle art. 193 § 1 O.p. księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Natomiast zgodnie z § 4 powyższego przepisu organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. Konsekwencją odrzucenia ksiąg podatkowych jest utrata przez nie szczególnej mocy dowodowej. Jakkolwiek są one nadal dowodem w postępowaniu, to podlegają, tak jak inne dokumenty, swobodnej ocenie pod kątem prawdziwości zawartych w nich zapisów. W sytuacji, gdy prowadzona dokumentacja oraz inne dowody uzyskane w toku postępowania zawierają dane wystarczające do ustalenia podstawy opodatkowania, to następuje to zgodnie z art. 23 § 2 O.p. - na podstawie tych danych. Jeśli te dane nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, organ podatkowy, stosownie do art. 23 § 1 pkt 2 O.p., określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania organ jest zobowiązany do uzasadnienia wyboru metody oszacowania. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W toku postępowania potwierdzono bowiem, że Strona uzyskała przychód w wysokości wynikającej z faktur wystawionych na rzecz firmy J. K., ujętych w pierwotnej księdze przychodów i rozchodów (przed korektą).

Za prawidłowe należy również uznać stanowisko organu odwoławczego w zakresie odmowy ponownego przesłuchania świadka M. B. Ponowne przesłuchanie ww. świadka nie mogło w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik sprawy. M. B. została w sprawie przesłuchana w charakterze świadka w dniu 3 lutego 2017 r. oraz w dniu 30 stycznia 2017 w charakterze świadka w postępowaniu prowadzonym wobec J. K. W obu postępowaniach zeznała, że dokumenty firmy D. w 2013 r. i 2014 r. przywoził do biura rachunkowego J. K., który zaproponował współpracę dotyczącą prowadzenia księgowości Skarżącej oraz dostarczył umowę podpisaną przez Skarżącą na usługi księgowe. Fakt prowadzenia przez świadka księgowości Skarżącej jest zatem niesporny. W tych okolicznościach zasadnie uznano, że wniosek dowodowy Skarżącej o ponowne przesłuchanie ww. świadka był bezpodstawny, gdyż okoliczności współpracy firmy Skarżącej zostały wyjaśnione. Należy zwrócić uwagę, że wniosek Strony o ponowne przeprowadzenie dowodu z zeznań M. B. dotyczył rozliczenia za 2014 r. a nie za 2013 r. dlatego postanowienie o odmowie przeprowadzenia tego dowodu dotyczyło tylko 2014 r. Podkreślenia wymaga przy tym, że żądanie Strony przeprowadzenia dowodu z art. 188 O.p. musi być poparte wskazaniem uchybień, nieścisłości, bądź wadliwości tych przesłuchań lub ewentualnie powstaniem w toku postępowania podatkowego wątpliwości co do przydatności albo rzetelności takiego dowodu (tak wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1281/17, CBOSA). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Należy też wskazać, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał oceny zeznań wszystkich świadków.

W świetle powyższego nie mogły być uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: art. 121, § 1, 123, 187 § 1 O.p., oraz zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 O.p. W ocenie Sądu, dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Poza zakresem zainteresowania organów orzekających nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego istotnego w sprawie. Natomiast inna niż oczekiwana przez Skarżącą ocena zebranych dowodów (w tym wyjaśnień składanych przez Skarżącą, świadków, czy też dokumentów) nie stanowi podstawy skutecznego zarzutu braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Prawidłowo ustalony dochód z prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, w tym wysokość zaliczki za grudzień 2013 r. i odsetek od tej zaliczki. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności zaskarżonej decyzji z decyzją dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. należy stwierdzić, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja za 2013 r. Sąd nie bada zatem legalności decyzji dotyczących innych okresów rozliczeniowych.

Odnośnie wniosków dowodowych Strony, których Sąd nie uwzględnił, tj. wniosków zawartych w piśmie z 26 czerwca 2020 r. oraz na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu zgłoszone wnioski dowodowe nie były niezbędne do wyjaśnienia sprawy ponieważ okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia, w szczególności fakt uzyskanie przychodu z tytułu prac wykonanych przez firmę Skarżącej na rzecz firmy J. K. nie budziły wątpliwości, zostały wykonania prac potwierdzili pracownicy Skarżącej, kontrahent dokonał zapłaty za wykonane na jego przez Skarżąca usługi (wpłaty na rachunek bankowy), Skarżąca poniosła wydatki na wykonanie tych usług, które uwzględniła jako koszty uzyskania przychodu.

W ocenie Sądu zarzuty skargi są w istocie polemiką z ustaleniami organu i nie zasługują na uwzględnienie.

Konkludując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta w zaskarżonej części odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.