Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 211/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.1, par.3 i par.5;
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" S.A. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie gospodarowania odpadami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[...]" S.A. w P. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa "[...]" z dnia "[...]" w sprawie zobowiązania do korekty zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilościach odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2015, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że utrzymanie w mocy postanowienia mogłoby narazić skarżącego na obniżenie jego pozycji konkurencyjnej oraz możliwość nałożenia kar finansowych, przed ostatecznym rozstrzygnięciem Sądu. Podano, że minął okres 4 lat od chwili złożenia sprawozdania, zaś masa ewentualnego odpadu jest trudna do oszacowania. Podkreślono, że w związku z licznymi oskarżeniami dotyczącymi działalności skarżącego, które natychmiast są publikowane może dojść do utraty zaufania kontrahentów skarżącego i utraty kontraktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Podnieść przede wszystkim należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Pamiętać należy również, iż zgodnie z regułami wykładni i stosowania prawa, przepisy formułujące wyjątki lub odstępstwa od generalnej reguły stosowane muszą być z dużą dozą ostrożności i zakazana jest ich wykładnia rozszerzająca (patrz L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010r. s. 193). Nie wolno zatem w drodze wykładni uzupełniać, bądź rozszerzać znaczenia tych regulacji, w których wyliczenie podane przez normodawcę ma charakter wyczerpujący. Natomiast użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Jeśli skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Uzasadnienie wniosku powinno zatem się odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających na ocenę, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym rozstrzygnięciem mogłoby ją narazić na obniżenie jej pozycji konkurencyjnej oraz możliwość nałożenia kar finansowych, a także na utratę zaufania kontrahentów i utratę kontraktów. Wskazać zatem należy, że okoliczności te trudno uznać za spełniające przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca bowiem w żaden sposób nie wykazała, ani nie poparła żadnymi dokumentami swoich twierdzeń, dotyczących negatywnych skutków, jakie potencjalnie wywołać może dla jej funkcjonowanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Zawarła bowiem jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące ewentualnego wpływu wykonania decyzji na jej sytuację jako podmiotu działającego na rynku i związane z tym konsekwencje finansowe. Takie ogólne stwierdzenie może być odniesione do każdego aktu stosowania prawa nakładającego na podmiot określony obowiązek, a zatem uzasadniałoby wstrzymanie każdego zaskarżonego aktu o takim charakterze. Tymczasem - jak wskazano wyżej – instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a nie powszechny. Podkreślić również należy, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnego obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kar pieniężnych, zaś Sąd może oceniać tylko skutki wynikające bezpośrednio z zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie takie które mogą być dalszym następstwem jego wykonania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.