Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 175/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 92a ust. 3, ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 46, art. 15 ust. 2, ust. 8
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Dnia 17 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 roku sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), lp. 2 rozdz. II załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o nałożeniu na W. W. kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe naruszenie stwierdzono w dniu 26 sierpnia 2014 r. podczas kontroli drogowej, w miejscowości R. na drodze krajowej nr 3, pojazdu marki MAN o nr rej. [...]. Pojazdem kierował T. L. Pojazdem wykonywany był krajowy zarobkowy przewóz drogowy na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Kierowca realizował zadanie przewozowe w imieniu i na rzecz W. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A W. W. z siedzibą w Ł. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 26 sierpnia 2014 r.

Strona pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów procesowych poprzez podjęcie w trakcie kontroli działań wykraczających poza kompetencje organu. Ponadto wskazała, iż przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem art. 75 § 1, oraz art. 107 § 3 kpa. W jej ocenie organ stwierdził powstanie naruszenia na podstawie niejednoznacznych dowodów, czyli głównie w oparciu o protokół reklamacyjny z dnia 26 sierpnia 2014 r. znaleziony w pojeździe w trakcie kontroli. Skarżący wskazał, iż inspektor naruszył przepisy art. 55 § 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przeprowadzenie przeszukania pojazdu w trakcie kontroli. Zdaniem strony, powyższa czynność nie nosi znamion oględzin. Przedsiębiorca zwrócił również uwagę, iż wydana decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie przedmiotowego postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006.

Zgodnie z art. 15 ust. 8 ww. rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Organ odwoławczy poinformował, iż w dniu 2 marca 2015 roku wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1) zgodnie, z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Stosownie do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego jednocześnie zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014.

Organ stwierdził, iż wejście w życie rozporządzenia należy rozumieć w kontekście bezpośredniego stosowania prawa UE, co oznacza że dla jego obowiązywania nie jest wymagana zgoda Państw Członkowskich UE, czy też dodatkowe czynności po stronie Państw Członkowskich. Bezpośrednie obowiązywanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa od dnia wejścia w życie stają się częścią porządku prawnego, który obowiązuje w państwie członkowskim (są elementem krajowego porządku prawnego), obok norm prawa krajowego. Normy te nie wymagają inkorporacji do krajowego porządku prawnego. Jednakże stosowanie rozporządzenia zawsze może być ograniczone i odłożone w czasie, stosownie do postanowień szczególnych rozporządzenia. Skutkiem zawieszenia odłożenia stosowania w czasie rozporządzenia jest zaś jego nieobowiązanie w znaczeniu wąskim, tj. niewywoływanie skutków prawnych w określonym zakresie. Bezpośrednie stosowanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa stanowią podstawę prawną działań organów państw członkowskich (organów krajowych).

Organ powołał brzmienie lp. 2 rozdziału II załącznika IB rozporządzenia nr 3821/1985, który wymienia poszczególne funkcje realizowane przez urządzenie rejestrujące. Wskazał, iż konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5 000 złotych.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu oględzin pojazdu o nr rej. [...], w wyniku których ujawniony został protokół reklamacyjny z dnia 26 sierpnia 2014 r. oraz danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca T. L. w okresach od godz. 20:21 do godz. 20:38, od godz. 20:40 do godz. 21:22, od godz. 21:35 do godz. 21:59, od godz. 22:09 do godz. 22:38 dnia 25.08.2014 r., od godz. 23:28 dnia 25.08.2014 r. do godz. 00:30 dnia 26.08.2014 r.; od godz. 01:11 do godz. 01:21, od godz. 01:40 do godz. 01:47, od godz. 05:52 do godz. 06:07, od godz. 06:22 do godz. 06:30 dnia 26.08.2014 r. prowadził pojazd z wyciągnięta kartą kierowcy, celem nierejestrowania swojej prawdziwej aktywności.

Prowadzenie pojazdu z wyciągniętą kartą kierowcy powodowało, iż na niniejszej karcie nie rejestrowały się wskazania dotyczące faktycznej aktywności kierowcy. Powyższe działanie powodowało nierejestrowanie na karcie kierowcy T. L. prawidłowych i rzeczywistych wskazań w zakresie zarówno prędkości pojazdu, aktywności kierowcy, jak również przebytej drogi. Organ odwoławczy zważył, iż analiza zapisów cyfrowych z karty pojazdu, oraz z urządzenia rejestrującego, jak również na podstawie protokołu reklamacyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r. do faktury nr [...] z adnotacją "towar dostarczony zbyt późno, dostawa 00:33, awizacja 22:00", gdzie w pozycji dotyczącej osoby przyjmującej reklamację widnieje czytelny podpis kierowcy T. L., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż kierowca prowadził pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy. Ponadto organ odwoławczy zwraca uwagę, iż organ I instancji pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. o wszczęciu postępowania wezwał stronę do złożenia wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień, w związku ze stwierdzonym podczas kontroli drogowej naruszeniem przepisów. Pomimo wezwania, do momentu wydania decyzji strona nie odniosła się do żądania organu I instancji i nie przedstawiła dowodów na okoliczności wyjaśniające charakter kwestionowanych przejazdów. Tym samym nie udowodniła, iż przejazdy w ww. okresach pojazdem o nr rej [...] były wykonywane przez innych kierowców, lub też były wykonywane na rzecz innych podmiotów, bądź też były wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., Powyższe potwierdza, iż w opisanych okresach czasu ww. pojazd prowadził T. L.

Zatem mając na uwadze wyżej opisany stan faktyczny organ I instancji prawidłowo stwierdził zaistnienie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, tym samym nałożona kara w wysokości 5 000 złotych jest zasadna.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji przyjął, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Wskazał, iż w trakcie wykonywania kontroli drogowej, inspektor zgodnie z art. 55 § 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ma prawo wstępu do pojazdu, a na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli. W ocenie organu odwoławczego, to w trakcie oględzin pojazdu, na okoliczność którą został sporządzony protokół oględzin pojazdu z dnia 26 sierpnia 2014 r. został ujawniony protokół reklamacyjny z dnia 26 sierpnia 2014 r., a tym samym nie sposób się zgodzić z twierdzeniem strony, że dowód ten został pozyskany w sposób sprzeczny z prawem. W ocenie organu nie został naruszony art. 75 § 1 k.p.a. Ponadto inspektor wykonując swoje zadania nie naruszył przepisów art. 55 § 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem gdyby przekroczył swoje kompetencje na niniejszą okoliczność nie sporządziłby dokumentu urzędowego w postaci protokołu oględzin pojazdu, który jest integralną częścią protokołu kontroli. Dodatkowo organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa, dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 kpa.

W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Organ wskazał, iż znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 1 stycznia 2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ powołał orzecznictwo NSA, zgodnie z którym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami ww. przepisów – że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których skarżący nie mógł przewidzieć. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć.

Na powyższą decyzję W. W. wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez podjęcie czynności nie objętych zakresem kompetencji funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie jako dowód w sprawie dokumentu uzyskanego w sposób niezgodny z prawem, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w treści decyzji do uwag i adnotacji zamieszczonych przez kontrolowanego kierowcę w treści protokołu kontroli. Podniósł, że w kontroli drogowej, która odbyła się w dniu 26 sierpnia 2014 r. w miejscowości R. funkcjonariusz inspekcji transportu drogowego przeprowadził czynność przeszukania kabiny pojazdu oraz prywatnych rzeczy kierowcy na co kierowca nie wyraził zgody. W wyniku przeszukania teczki kierowcy funkcjonariusz znalazł dokument reklamacyjny zwrotu ładunku. W jego ocenie zaskarżona decyzja wydana została w wyniku podjęcia przez organ czynności wykraczającej poza przyznane uprawnienia, tym samym doszło do rażącego naruszenia prawa. Powołując treść art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazał, iż z treści przytoczonego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca nie nadał funkcjonariuszom inspekcji transportu drogowego uprawnień do dokonania przeszukania. Prawo do wstępu do pojazdu upoważnia funkcjonariusza inspekcji do dokonania oględzin w zakresie: poprawności działania i użytkowania tachografu, poprawności zabezpieczenia ładunku. Czynności oględzin nie można utożsamiać z próbą szukania czegokolwiek w pojeździe lub prywatnych rzeczach kierowcy, w szczególności szukania dokumentów, gdyż wówczas nie jest to już czynność oględzin lecz czynność przeszukania. Powołał się na art. 15 ust. 4 ustawy o Policji. Wskazał, iż art. 75 § 1 kpa zastrzega aby dowód był zgodny z prawem. Ponadto w ocenie skarżącego w treści uzasadnienia faktycznego decyzji organ odwoławczy nie odnosi się do treści uwag wpisanych przez kierowcę do protokołu kontroli drogowej.

Skarżący podniósł, że dokument reklamacyjny zwrotu towaru znaleziony w kontrolowanym samochodzie nie stanowi dowodu na okoliczność odebrania przez kontrolowanego kierowcę ładunku będącego przedmiotem zwrotu. W rzeczywistości ładunek ten odebrał inny kierowca, a kontrolowany kierowca posiadał jedynie dokument, który odebrał od innego kierowcy. Dokument ten, jako niezwiązany z dokonywanym przewozem schował do teczki nie w celu ukrycia go przed kontrolującym lecz w celu przekazania go właścicielowi firmy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92 a ust. 3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

W myśl art. 92 a ust. 6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został ukarany za naruszenie przepisów transportu drogowego polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Powyższe stwierdzono w dniu 26 sierpnia 2014 r. podczas kontroli drogowej pojazdu należącego do W. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A W. W. z siedzibą w Ł. Pojazdem kierował T. L.

W tym miejscu wskazać należy, że dotychczas obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady (EWG nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. UE.L nr 370, poz. 8). Wymienione rozporządzenie zostało uchylone przez przepis art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. nr 60 poz. 1). Zgodnie z treścią tego przepisu uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia.

W myśl zaś art. 48 rozporządzenia nr 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (tzn. 1 marca 2014 r.). Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r.

W myśl art. 46 rozporządzenia nr 165/2014 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

Analiza przepisu art. 46 rozporządzenia nr 165/2014 wskazuje, że przejściowo (do 2 marca 2015 r.) nadal obowiązywało rozporządzenie nr 3821/85. Wobec tego, że naruszenie przepisów transportu drogowego w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 25 i 26 sierpnia 2014 r. mają do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 3821/85.

W myśl art. 13 rozporządzenia nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 wymienionego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 8 cytowanego rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Konsekwencją powyższych regulacji jest treść l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która sankcjonuje nierejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca T. L. w okresach od godz. 20:21 do godz. 20:38, od godz. 20:40 do godz. 21:22, od godz. 21:35 do godz. 21:59, od godz. 22:09 do godz. 22:38 dnia 25 sierpnia 2014 r., od godz. 23:28 dnia 25.08.2014 r. do godz. 00:30 dnia 26.08.2014 r.; od godz. 01:11 do godz. 01:21, od godz. 01:40 do godz. 01:47, od godz. 05:52 do godz. 06:07, od godz. 06:22 do godz. 06:30 dnia 26 sierpnia 2014 r. prowadził pojazd z wyciągnięta kartą kierowcy. Prowadzenie pojazdu z wyciągniętą kartą kierowcy powodowało, iż na niniejszej karcie nie rejestrowały się wskazania dotyczące faktycznej aktywności kierowcy. Powyższe działanie powodowało nierejestrowanie na karcie kierowcy prawidłowych i rzeczywistych wskazań w zakresie zarówno prędkości pojazdu, aktywności kierowcy, jak również przebytej drogi. Analiza zapisów cyfrowych z karty pojazdu, oraz z urządzenia rejestrującego, jak również na podstawie protokołu reklamacyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r. do faktury nr [...] z adnotacją "towar dostarczony zbyt późno, dostawa 00:33, awizacja 22:00", gdzie w pozycji dotyczącej osoby przyjmującej reklamację widnieje czytelny podpis kierowcy T. L., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż kierowca prowadził pojazd z wyciągniętą kartą kierowcy.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż organ I instancji pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. o wszczęciu postępowania wezwał stronę do złożenia wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień, w związku ze stwierdzonym podczas kontroli drogowej naruszeniem przepisów. Pomimo wezwania, do momentu wydania decyzji strona nie odniosła się do żądania organu I instancji i nie przedstawiła dowodów na okoliczności wyjaśniające charakter kwestionowanych przejazdów. Tym samym strona nie udowodniła, iż przejazdy w ww. okresach pojazdem o nr rej [...] były wykonywane przez innych kierowców, lub też były wykonywane na rzecz innych podmiotów, bądź też były wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., Powyższe potwierdza, iż w opisanych okresach czasu ww. pojazd prowadził T. L.

Wobec powyższych ustaleń organy administracji trafnie uznały, że doszło do naruszenia przepisów transportu drogowego polegającego na nierejestrowaniu za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Słusznie zatem nałożyły za to naruszenie karę 5000 zł (l.p.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Nieuzasadniony jest podnoszony w skardze zarzut braku uprawnienia organu do przeprowadzenia kontroli oraz przekroczenie jego kompetencji. Podkreślić należy, że inspektor transportu drogowego zgodnie z art. 55 § 1 u.t.d. ma prawo do:

1) wstępu do pojazdu;

2) kontroli dokumentów;

2a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa;

3) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego;

3a) kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;

5) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

6) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność.

1a. Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, w obecności przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej.

1b. Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego przemieszczającym się środkiem transportu.

Inspektor ma również prawo do używania i wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

W trakcie oględzin pojazdu na okoliczność, którą został sporządzony protokół oględzin pojazdu z dnia 26 sierpnia 2014 r. został ujawniony protokół reklamacyjny z dnia 26 sierpnia 2014 r., a tym samym niemożliwe było przyznanie racji skarżącemu, że dowód ten został pozyskany w sposób sprzeczny z prawem.

Należy wskazać, że organ prowadzący postępowanie jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organy sprostały powyższym wymaganiom.

Sąd podziela stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 75 § 1 k.p.a. nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe, na co wskazuje użycie zwrotu "w szczególności" w zdaniu drugim tego przepisu. Przepis art. 75 § 1 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz "wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. W odniesieniu do pozostałych środków dowodowych, tzw. dowodów nienazwanych, sposób ich przeprowadzenia powinien określić organ administracji publicznej, stosując odpowiednio przepisy o dowodach (art. 309 k.p.c.). Należy opowiedzieć się za odpowiednim stosowaniem powyższych przepisów kodeksu postępowania cywilnego w postępowaniu administracyjnym, bowiem także w zakresie dowodów nieprzewidzianych w kodeksie organ administracji publicznej powinien kierować się regułami określonymi przez prawo (Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny na dzień 2 lutego 2016 r., System Informacji Prawnej LEX).

Wobec powyższego organ trafnie przyjął, że inspektor wykonując swoje zadania nie naruszył przepisów art. 55 § 1 u.t.d., bowiem gdyby przekroczył swoje kompetencje na niniejszą okoliczność nie sporządziłby dokumentu urzędowego w postaci protokołu oględzin pojazdu, który jest integralną częścią protokołu kontroli. Dodatkowo należy podzielić stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obalenie ustaleń kontroli wymagałoby przeprowadzenia dowodu na poparcie twierdzeń strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu. Domniemanie takie może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu powinna tę okoliczność udowodnić. Skarżący mimo pouczenia, zawartego w doręczonym mu zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, o przysługującym mu uprawnieniu składania popartych dowodami wyjaśnień nie przedstawił dowodów ani nie złożył wniosków dowodowych zmierzających do wykazania, iż w rzeczywistości doszło do niezgodnego z prawem przeszukania pojazdu, choć z treści dokumentu urzędowego wynika dokonanie oględzin pojazdu.

Strona nie wykazała również, by o nieprawidłowym jej zdaniem działaniu funkcjonariusza dokonującego kontroli zawiadomiła jego przełożonych lub prokuraturę. Złożenie takich zawiadomień mogłoby doprowadzić do uzyskania dowodu, który ewentualnie obaliłby domniemanie zgodności z prawdą treści dokumentu urzędowego stwierdzającego przeprowadzenie oględzin samochodu, a nie jego przeszukania jak podnosi skarżący.

W ocenie Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zgłoszony po raz pierwszy w skardze zarzut błędnego przyjęcia przez organ administracji publicznej, iż przedmiotowy ładunek odebrał inny kierowca, a kontrolowany kierowca posiadał jedynie dokument reklamacyjny odebrany od innego kierowcy.

Powyższy zarzut strona powinna podnieść w trakcie postępowania przed organami administracji. Wówczas organ prowadzący postępowanie zobowiązany byłby rozważyć zasadność zgłoszonego zarzutu i ustosunkować się do niego. Skoro strona nie wykazała się inicjatywą w powyższym zakresie, to obecnie nie może zarzucać organom prowadzącym postepowanie niewyjaśnienie okoliczności dotyczących odbioru protokołu reklamacyjnego.

Odnosząc się do argumentu strony, iż organ nie odniósł się w treści decyzji do uwag i adnotacji zamieszczonych przez kontrolowanego kierowcę w treści protokołu kontroli należy mieć na uwadze przepis art. 107 § 3, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. W rozpatrywanej sprawie należy uznać, iż organ działał w granicach powierzonych mu ustawowych obowiązków. Ponadto organy oceniły wiarygodność relacji kontrolowanego kierowcy i ocena ta nie ma charakteru dowolnego lecz mieści się w granicach swobodnej oceny, o której mowa w art. 80 K.p.a. Należy podkreślić, że analiza zapisów cyfrowych z karty pojazdu jak również urządzenia rejestrującego oraz treści protokołu reklamacyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r., na którym widnieje czytelny podpis kierowcy wskazuje w sposób jednoznaczny, że prowadził on pojazd z wyciągniętą kartą pojazdu. Ponadto jak już wskazano, pomimo wezwania skarżącego pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r., nie przedstawił on żadnych dowodów pozwalających na wyjaśnienie charakteru kwestionowanych przejazdów oraz wykazania, że przejazdy pojazdem o nr rej. [...] były w ww. okresach wykonywane przez innych kierowców, na rzecz innych podmiotów bądź też były wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym polegającego na nierejestrowaniu za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań co do prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organy administracji prawidłowo zatem wymierzyły karę pieniężną za to naruszenie. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.

k.ż.