Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 389/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: +ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 art. 245 § 3 art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. N. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. p o s t a n a w i a ustanowić dla R.N. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K..


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 389/16 oddalił skargę R. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.

W dniu 5 grudnia 2016 r. R.N. (data nadania) złożył wniosek o ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dwoma synami w wieku 12 i 8 lat. Rodzina skarżącego utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego przez żonę skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 2650 zł netto miesięcznie oraz przez z skarżącego ze świadczenia z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem w kwocie 1453 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał: spłatę karty – 200-300 zł, czynsz – 500 zł, koszty dojazdu - 600 zł, koszty mediów, energii od 400 zł do 1000 zł miesięcznie, koszty gazu od 500 do 2000 zł, rehabilitacja 400 zł do każdej wolnej kwoty, dieta syna, suplementy diety – od 500 zł. Skarżący nie wykazał majątku.

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w listopadzie zmarł jego teść, co spowodowało, że teściowa nie jest w stanie dłużej pomagać finansowo jego rodzinie; właścicielka wynajmowanego przez rodzinę skarżącego mieszkania zamierza od nowego podnieść opłatę za czynsz, a choroba syna pochłania wszystkie wolne środki finansowe.

Zdaniem orzekającego, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a" od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy "p.p.s.a" powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.

Stosownie do przepisu art. 245 § 3 ustawy "p.p.s.a" prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie adwokata i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy "p.p.s.a" przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Analiza przedstawionej sytuacji materialnej skarżącego wykazała, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie.

Do pozytywnej oceny wniosku przekonuje przede wszystkim wysokość oraz źródła miesięcznych dochodów rodziny skarżącego, problemy zdrowotne dziecka skarżącego jak również brak majątku i oszczędności.

W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa skarżącego i jego rodziny nie pozwala na poniesienie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia