Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 118/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: rt. 33 , 34 , 59
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 7 , 8 , 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 11.09.2015 r., na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 §1 pkt 5, art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2014 r. póz. 1619, ze zm.) uznał za nieuzasadniony zarzut M.B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 21.07.2015 r.

W uzasadnieniu organ podał, że po uprzednim wysłaniu upomnienia z 25.03.2015 r. wszczął postępowanie egzekucyjne w związku z niewykonaniem przez zobowiązanych: M.B. , Ł.B. , K.B. i M.N. , obowiązku nałożonego w decyzji PINB w K. - Powiat Grodzki nr [...] z 21.02.2013 r. znak: [...] tj. "rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 5 x 4 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr [...] w K. przy ul. [...] zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, usytuowanego na czynnym osuwisku".

W dniu 21.07.2015 r. organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy nr [...] , w którym zgodnie z treścią w/w decyzji jako osoby zobowiązane wskazał M.B. , Ł.B. , K.B. i M.N.

W dniu 06.08.2015 r. wpłynęło podanie M.B. w którym podniosła zarzut niewykonalności obowiązku. W ocenie zobowiązanej rozbiórka nie może zostać wykonana z uwagi na grożącą sąsiednim działkom możliwość osunięcia się ziemi - zagrożenie życia i zdrowia, a także zniszczenie budynków niżej położonych. Zgodnie z art. 3 pkt 7) ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowy należy rozumieć również prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Teren, na którym znajduje się budynek gospodarczy posiada kartę osuwiska, gdzie wyraźnie zaznaczono zakaz jakichkolwiek prac mających na celu prace budowlane.

Organ wskazał, że obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego wynikający z decyzji z 21.02.2013 r. znak: [...] stał się wymagalny i nie doszło do wstrzymania jego wykonania. Ponadto decyzją nr [...] z 05.06.2014 r., znak: [...] po przeprowadzeniu na wniosek W.F.-F. i T.F. postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 §1 pkt 4 i 5 kpa odmówił uchylenia w/w ostatecznej decyzji.

1

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

Przedstawiając poglądy prezentowane w doktrynie oraz orzecznictwie organ stwierdził, że okoliczności podniesione przez zobowiązaną dotyczą subiektywnej niemożności wykonania obowiązku i nie stanowią o faktycznej, jak i prawnej niewykonalności nałożonego na zobowiązanych obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającym z decyzji nr [...] z 21.02.2013 r. Wyjaśnił, że uchwała Rady Miasta K. z 30.03.2011 r. w sprawie wyznaczenia obszaru położonego w rejonie ul.[...] w K. na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków (Dz. Urz. Woj. [...] ) wydana na podstawie art. 13c i 13b ustawy z 11.08.2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. Nr 84, póz. 906) wyznacza obszar położony w rejonie ul. [...] w K. , na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków - wpisanych w pozycji 92 rejestru zawierającego informacje o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenach, na których występują te ruchy. Przepisy uchwały [...] w sprawie wyznaczenia obszaru położonego w rejonie ul. [...] w K. nie wymieniają w §1 ust. 1 rozbiórki obiektu budowlanego i nie wprowadzają zakazu na wyznaczonym obszarze rozbiórek obiektów budowlanych. Niezasadne jest więc podnoszenie przez zobowiązaną niewykonalności z przyczyn prawnych.

Odnośnie niewykonalności z przyczyn faktycznych, organ wskazał, że zgodnie z rozstrzygnięciem decyzji nr [...] z 21.02.2013 r, organ nadzoru budowlanego miał wiedzę w dniu jej wydawania, że obiekt podlegający rozbiórce zlokalizowany jest na czynnym osuwisku. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania, nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Niezasadne jest więc również argumenty dotyczące niewykonalności z przyczyn faktycznych.

M.B. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, domagając jego zmiany zaskarżonego i uznania zarzutu za uzasadniony oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego, ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

* art. 33 § i pkt 5) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutu dotyczącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, podczas gdy obowiązek nałożony na skarżącą jest niewykonalny z przyczyn prawnych oraz faktycznych;

* art. 59 § 1 pkt 5) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez

jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji trwałej niewykonalności nałożonego na skarżącą obowiązku;

* art. 3 pkt 7) ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków nie jest rozbiórką obiektu budowlanego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 11.11.2015 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego i

trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku. Adresat obowiązku musi być trwale pozbawiony możliwości jego wykonania. Trwała niewykonałność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Przeszkody skutkujące niewykonalnością obowiązku mogą mieć więc charakter faktyczny lub prawny.

Podnosząc zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zobowiązana, M.B. , argumentowała, że rozbiórka jest objęta zakazem ustanowionym uchwałą Rady Miasta K. z 30.03.2011 r. Organ podniósł, że ww. uchwała wydana została w oparciu o przepisy ustawy z 11.08.2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. Czynności wymienione w art. 13c ust. 1 tej ustawy mają swoje znaczenie na gruncie ustawy Prawo budowlane. Ponadto w art. 3 ustawy o szczególnych zasadach (...) zawarto odwołanie do ustawy Prawo budowlane wskazując, że do odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku powodzi,

wiatru, osunięcia ziemi lub działania innego żywiołu w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane. W ustawie Prawo budowlane wyjaśnione zostało, jakie roboty mieszczą się w zakresie pojęcia "budowa", a jakie w zakresie pojęcia "roboty budowlane". Organ II instancji podkreślił, że ustawodawca w art. 13c ust. 1 ww. ustawy nie posłużył się ogólnymi pojęciami: budowa i roboty budowlane, ale wymienił konkretne roboty, które mogą zostać objęte zakazem, l tak z robót stanowiących budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane ustawodawca wybrał: budowę nowego budynku, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę budynków istniejących. Natomiast z robót stanowiących roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane ustawodawca wybrał tylko i wyłącznie przebudowę istniejących budynków. Wobec takiego uszczegółowienia brak jest podstaw, aby twierdzić, że zakazem z art. 13c ust. 1 objęta jest również rozbiórka istniejącego budynku. Organ odwoławczy dodał, że na gruncie ustawy o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu ustawodawca wyraźnie rozróżnia takie pojęcia jak odbudowa, remont, rozbiórka, więc gdyby jego wolą było, aby rozbiórka wchodziła w zakres zakazu z art. 13c ust. 1, to byłaby wprost wymieniona w tym przepisie. Dlatego uchwała Rady Miasta K. z 30.03.2011 r. nie powoduje, że obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. jest niewykonalny z przyczyn prawnych.

Zgłaszając zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym zobowiązana M.B. wskazała, że rozwój osuwiska zatrzymany jest na linii budynku gospodarczego i uzasadnione jest przypuszczenie, że wykonanie rozbiórki tego budynku wpłynie na masowe osunięcie się, a w konsekwencji może stanowić zagrożenie dla znajdujących się na sąsiednich działkach budynków i substancji, które znacznie przekraczają wartość budynku gospodarczego. Zobowiązana podniosła także, że rozbiórka budynku gospodarczego nie jest możliwa, gdyż nie może nastąpić w sposób niezagrażający życiu, zdrowiu i mieniu innych osób. W związku z przedstawioną argumentacją organ II instancji podał, że PINB wydając decyzję [...] z 21.02.2013 r, miał wiedzę na temat tego, że podlegający rozbiórce budynek gospodarczy usytuowany jest w strefie czynnego osuwiska. Dlatego też mając świadomość, że podlegający rozbiórce budynek posadowiony jest terenie czynnego osuwiska, zawarł w decyzji pouczenie, że roboty rozbiórkowe należy

4

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

prowadzić pod nadzorem osoby uprawnionej, zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, zasadami wiedzy technicznej, z zachowaniem warunków bhp. Zatem w praktyce wykonanie obowiązku rozbiórki w/w budynku będzie wiązać się ze zleceniem czynności rozbiórkowych uprawnionym osobom, zapewniającym bezpieczeństwo wykonywanego przedsięwzięcia. Nie ma wątpliwości co do tego, że zapewnienie bezpieczeństwa przy wykonywaniu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego spowoduje dodatkowe utrudnienia natury zarówno technicznej, jak i ekonomicznej, jednak te dodatkowe utrudnienia nie oznaczają, że obowiązek wynikający z w/w decyzji jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 upea. Organ odwoławczy podkreślił, że M.B. , powołując się na niewykonalność obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego, nie oparła swojego twierdzenia o fakty, które bezsprzecznie świadczyłyby o tym, że nie istnieją żadne techniczne możliwości wykonania tego obowiązku. Zobowiązana nie powołała żadnej okoliczności, z której można by wnioskować, że dopiero po wydaniu decyzji z21.02.2013 r. nastąpiło jakieś zdarzenie mające wpływ na wykonalność obowiązku rozbiórki. Twierdząc, że egzekwowany obowiązek jest niewykonalny, zobowiązana w rzeczywistości kwestionuje więc zasadność decyzji, z której obowiązek wynika. Tymczasem kwestia zasadności i legalności decyzji, z której wynika obowiązek, nie może być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 upea, organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach trybu przewidzianego w art. 59 § 1 pkt 5 upea, który może być zainicjowany wnioskiem zobowiązanego, niewykonałność obowiązku o charakterze niepieniężnym można podnosić w każdym czasie trwania postępowania egzekucyjnego. Inaczej jest w przypadku zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, który skutecznie można zgłosić jedynie w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt. 9 upea). Zgłoszenie zarzutu z art. 33 § 1 upea otwiera procedurę, którą organ egzekucyjny zakończyć może jedynie w oparciu o art. 34 § 4 upea. Tryb umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowany w art. 59 upea jest trybem odrębnym w stosunku do procedury rozpoczętej zgłoszeniem zarzutu. Brzmienie art. 59 § 3 upea pozwala przyjąć, że w przypadku złożenia przez zobowiązanego podania, w którym zgłasza zarzuty z art. 33 § 1 upea i jednocześnie powołuje się na przesłankę z art. 59 § 1 upea wskazując jako uzasadnienie tą samą okoliczność, organ egzekucyjny wydaje postanowienie na podstawie art. 34 § 4 upea.

5

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

Wreszcie organ II instancji wskazał na treść art. 35 § 1 upea, informując, że samo wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawiesza postępowanie egzekucyjne z mocy prawa do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Powyższe czyni wniosek o wstrzymanie wykonania bezpodstawnym.

M.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przedmiotowemu postanowieniu zarzuciła:

- naruszenie art. 33 § i pkt 5) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżącej dotyczącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, podczas gdy obowiązek jest niewykonalny z przyczyn prawnych oraz faktycznych;

- naruszenie art. 59 § i pkt 5) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji trwałej niewykonalności nałożonego na skarżącą obowiązku;

- naruszenie art. 3 pkt 7) ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków nie jest rozbiórką obiektu budowlanego.

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez niewyciągnięcie spójnych i prawidłowych wniosków z uwzględnionego materiału dowodowego co skutkowało wydaniem postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu l instancji.

naruszenie art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy organ ustala okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz potrzebne dowody, a postępowanie organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, tymczasem w ocenie skarżącej postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ budzi wiele zastrzeżeń, a przede wszystkim sprowadza się do błędnych konkluzji skutkujących prowadzeniem względem skarżącej postępowania egzekucyjnego w sytuacji kiedy jest ono bezprzedmiotowe, a obowiązek ma charakter niewykonalny.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu l i II instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organu l i II instancji i przekazanie

6

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że teren, na którym znajduje się budynek gospodarczy posiada kartę osuwiska. Z treści karty osuwiskowej jednoznacznie wynika zakaz jakichkolwiek prac mających na celu prace budowlane budynków w strefie zagrożenia, (prace rozbiórkowe objęte są takim samym ryzykiem). Organ nadzoru budowlanego powinien odstąpić od nakazania obowiązku rozbiórki obiektu w sytuacji, gdy od decyzji zależy bezpieczeństwo życia, zdrowia ludzi a także ich mienia. Zgodnie z obecnym stanem prawnym nie istnieje jednoznaczna definicja rozbiórki, ale stosownie do brzmienia art. 3 ust. 7 ustawy Prawo budowlane rozbiórka jest traktowana jako rodzaj robót budowlanych. Rodzi to konsekwencje związane między innymi z wymaganiami dotyczącymi procedur oraz pozwoleń administracyjnych na rozbiórkę poprzedzających rozpoczęcie robót rozbiórkowych i wyburzeniowych. Zatem błędne są ustalenia organu administracji, które prowadzą do przyjęcia, iż zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków nie jest rozbiórką obiektu budowlanego.

Ponadto, zdaniem skarżącej, wykonanie rozbiórki budynku gospodarczego,

który stoi w tym miejscu od ponad 30 lat i posiada bardzo głębokie fundamenty wpłynie na masowe osunięcie się ziemi, a w konsekwencji może stanowić zagrożenie dla znajdujących się na sąsiednich działkach budynków i innych substancji, które znacznie przekraczają wartość budynku gospodarczego. Skarżąca nadmieniła, że kontaktowała się z osobami posiadającymi odpowiednie uprawnienia potrzebne do nadzorowania rozbiórki, jednakże osoby te po powzięciu informacji o tym, że budynek gospodarczy posiada kartę osuwiska odmówiły podjęcia się rozbiórki. Wobec powyższego, nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki nie jest możliwa rozbiórka budynku.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z 17. 06. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2014 r., póz. 1619 ze zm., dalej w skrócie u.p.e.a.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji w postępowaniu administracyjnym może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i taki zarzut został zgłoszony przez skarżącą.

Jak wynika z treści zarzutów skargi oraz zaskarżonych postanowień organu l i II instancji zasadniczą kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest powinność organów administracyjnych skorzystania z kompetencji zawartych w art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którymi postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Zgodnie bowiem z przepisem art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w przypadku zaistnienia okoliczności, o których stanowi ten przepis właściwy organ administracyjny ma obowiązek skorzystania z kompetencji zawartej w tym przepisie. Należy zauważyć, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego o jakiej mowa w przepisie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie oznacza niewykonalności obowiązku istniejącej tylko i wyłącznie w dniu wydania decyzji określającej dany obowiązek administracyjny, ale z zasady także niewykonalność obowiązku, która z różnych przyczyn powstała już po wydaniu ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu.

Z treści ostatecznej decyzji nr [...] wydanej przez PINB w K. Powiat Grodzki w dniu 21 lutego 2013 r. o nakazie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego o wymiarach 5 x 4 m, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...] zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, usytuowanego na czynnym osuwisku wynika, że organ miał świadomość, że budynek ten znajduje się na obszarze, na którym - stosownie do uchwały Rady Miasta K. z 30 marca 2011 r. obowiązuje zakaz budowy nowych budynków,

8

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 226, póz. 1827). Powyższa uchwała ta został wydana na podstawie art. 13c i 13b ustawy z 11.08.2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. Nr 84, póz. 906) i obejmuje obszar położony w rejonie ul. [...] w K. , a na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków - wpisanych w pozycji 92 rejestru zawierającego informacje o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenach, na których występują te ruchy. W związku z powyższym należy jednak podkreślić, że ww. uchwała nie wprowadza w rejonie ul. [...] zakazu dokonywania rozbiórki obiektów sytuowanych w tym rejonie. W konsekwencji zarzut podniesiony w skardze, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie może być rozebrany ponieważ nie jest to dopuszczalne w świetle obowiązujących uregulowań nie zasługuje na uwzględnienie. A zatem, w sprawie nie zachodzi niewykonałność nałożonego obowiązku ze względów prawnych.

Niezasadny jest również zarzut niewykonalności rozbiórki ze względów faktycznych. Odnośnie niewykonalności z przyczyn faktycznych, organ odwoławczy, którego postanowienie kwestionuje skarżąca wskazał zasadnie, że zgodnie z

rozstrzygnięciem decyzji nr [...] z 21.02.2013 r., organ l instancji nadzoru budowlanego miał wiedzę w dniu jej wydania, że obiekt podlegający rozbiórce zlokalizowany jest na czynnym osuwisku. Znajduje to dodatkowe potwierdzenie w treści pouczenia ww. decyzji z 21.02. 2013 r., w którym w punkcie 3 wskazano na obowiązek prowadzenia robót rozbiórkowych pod nadzorem osoby uprawnionej, zgodnie z obowiązującymi przepisami tech. - bud., zasadami wiedzy technicznej, z zachowaniem warunków bhp. Trzeba podkreślić, że niewykonałność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania, nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, czy prowadzenie rozbiórki pod nadzorem osoby uprawnionej. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym obowiązek niepieniężny jest niewykonalny z przyczyn faktycznych jeżeli jest niemożliwy do wykonania, nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku są koszty jakie w związku z tym

9

Sygn. akt II SA/Kr 118/16

ponosi podmiot zobowiązany do rozbiórki, ponieważ przeszkody powodującej niewykonalność decyzji nie stanowią ani względy ekonomiczne i finansowe, ani utrudnienia techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów- decyzji czy innych podmiotów decyzji (wyrok NSAz 14. 05. 2013 r. , sygn. akt l OSK 75/13).

Należy zauważyć, że zarzut skargi dotyczący legalnej definicji rozbiórki

stanowiącej roboty budowlane (art. 3 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane) nie ma

znaczenia dla rozpoznawanej sprawy natomiast zarzut nieuwzględnienia "ryzyka

rozbiórkowego" związanego z objęciem kartą osuwiskową terenu, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek gospodarczy był rozważany w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nakazującej wykonanie jego rozbiórki.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, w których wskazano na uchybienie

normom z art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu

faktycznego trzeba uznać je za niezasadne gdyż po uostatecznieniu się ww. decyzji

nakazującej wykonanie przedmiotowej rozbiórki organ l instancji dokonał czynności kontrolnych w dniu 6 marca 2015 r. i 29 maja 2015 r, a po wystawieniu tytułu wykonawczego - co miało miejsce w dniu 21 lipca 2015 r. – przeprowadził ponownie czynności kontrolne na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul.[...] w K. i wykonał również dokumentację fotograficzną (przedłożoną w aktach administracyjnych sprawy). Miał zatem uaktualnioną wiedzę na temat przedmiotowego budynku gospodarczego. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia normy z art. 8 kpa nakazującej pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa oraz kultury prawnej. Trzeba przy tym wskazać, że w przedmiotowej sprawie występuje konflikt dwóch wartości tj. chronionego przez prawo porządku prawnego, jego stabilności i pewności z czym związany jest obowiązek egzekwowania ostatecznych decyzji z chwilą, kiedy nie nastąpiło dobrowolne wykonanie obowiązku administracyjnego poprzedzone upomnieniem zobowiązanego przez właściwy organu, - obowiązek doprowadzenia do realizacji nakazu rozbiórki, a z drugiej strony przewidzianą w prawie (u.p.e.a.) instytucją umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi "niewykonalności obowiązku". Z treści kontrolowanych aktów prawnych oraz przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów nie wynika jednak, aby nałożony decyzją nr [...]

r. PINB w K. - Powiat Grodzki z 21 lutego 2013 r. nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego był niewykonalny. W ocenie Sądu nie doszło do zawężonej wykładni przepisu art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a.. W

konsekwencji organy obu instancji nie naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w sposób mający istotne znaczenie dla kontrolowanej sprawy, nie pominęły istotnych dowodów dla rozpatrzenia sprawy i ustaliły prawidłowo stan faktyczny, a w uzasadnieniu wyjaśniły skarżącej podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, ustosunkowując się do twierdzeń strony, organ odwoławczy odniósł się nadto do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powyższe pozwala przyjąć , że organy działały zgodnie z prawem.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.