Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1699/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia działki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane nakazał R. T. dokonanie rozbiórki zrealizowanego ogrodzenia z siatki stalowej działki przy ul. [...], zlokalizowanego przy istniejącej drodze dojazdowej do sąsiadujących nieruchomości.

W uzasadnieniu podał, iż w wyniku kontroli ustalono, że przy drodze dojazdowej do sąsiadujących działek, inwestor R.T. wykonał ogrodzenie z siatki na słupkach stalowych, będące częściowym wygrodzeniem nieruchomości przy ul. [...], które według złożonego oświadczenia traktuje jako ogrodzenie tymczasowe , które usunie na własny koszt z chwilą budowy drogi.

Inwestor wykonał również ogrodzenie docelowe ze słupków żelbetonowych i przęseł stalowych, na którego realizację dokonał zgłoszenia i Urząd Miasta P. pismem z dnia 7 listopada 2000 r przyjął zgłoszenie określając lokalizację i przebieg ogrodzenia, które można zrealizować. Stąd też, zdaniem organu pierwszej instancji wykonane dodatkowe ogrodzenie z siatki stalowej jest niezgodne z powyższymi ustaleniami i należy je traktować jako samowolę budowlaną.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania R. T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych stosownie do przepisu art. 30 ust 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust 1 pkt 7 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Z uwagi na fakt, że inwestor nie dopełnił zgłoszenia budowy ogrodzenia organ pierwszej instancji był zobligowany na podstawie art. 48 prawa budowlanego orzec jego rozbiórkę.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. T. wnosząc o jej uchylenie.

W skardze zarzucił organom nadzoru budowlanego zakwalifikowanie tymczasowego ogrodzenia składającego się z siatki stalowej na słupkach stalowych bez fundamentu jako obiektu budowlanego przez co doszło do naruszenia art. 3 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane.

Skarżący wyjaśnia również, że nie występował o pozwolenie na budowę ogrodzenia stałego bowiem w planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. pas gruntu na jego działce o szerokości 6,5m zarezerwowano pod przyszłe potrzeby drogi wewnętrznej. Obecnie pas ten nie jest drogą i zdaniem skarżącego nie mogą mieć w sprawie zastosowanie przepisy art. 35 i art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Na podstawie art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1271 z późn. zm.) niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarga jest zasadna.

Organy nadzoru budowlanego wbrew treści art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. nie zebrały wyczerpująco całego materiału dowodowego i dokładnie nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy.

Zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie kiedy przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane oraz jaki charakter ma droga przy której się ono znajduje.

Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 25 października 2002r przez organ pierwszej instancji wynika, iż ogrodzenie wykonane zostało z siatki stalowej i umieszczone na słupkach stalowych bez fundamentów oraz, że stanowi ono częściowe wygrodzenie działki skarżącego od strony drogi dojazdowej do sąsiadujących nieruchomości.

Organ nadzoru budowlanego nie ustalił, kiedy inwestor wybudował ogrodzenie jak również nie wyjaśnił, czy droga dojazdowa o której mowa w protokole oględzin jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 marca 1962r o drogach publicznych (Dz. U. Nr 20, poz.90 z późn. zm.).

Należy podkreślić, iż do nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111. poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997r, budowa ogrodzeń przylegających do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust 1 pkt 7).

Od dnia 24 grudnia 1997 r już żadne ogrodzenia nie wymagają uzyskania pozwolenia na ich budowę.

Natomiast stosownie do art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 1997 r , zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20m.

Reasumując, Wojewódzki Sad Administracyjny stwierdza, że w sprawie będącej przedmiotem skargi nie wyjaśniono stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stanowczego rozstrzygnięcia.

Naruszono więc art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. art. 9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., które stanowią, iż w toku postępowania organy administracyjne stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes stron i słuszny interes społeczny.

Dokonanie tych wyjaśnień umożliwi także właściwe ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego.

Wskazane naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, stosownie do 145§ 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art.152 wyżej powołanej ustawy.