Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1071/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 7 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: uchylenia decyzji w całości i określenie zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zaskarżona decyzja nakłada na skarżącego obowiązek dokonania zapłaty wysokiej, przekraczającej 12.000,00 zł, kwoty pieniężnej. Podniesiono, że przy założeniu zasadności skargi, wykonanie tej decyzji spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa tak wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wyjaśniono, że w chwili obecnej skarżący pozostaje bez pracy, a od miesiąca sierpnia nie będzie mu przysługiwać prawo do pobierania wskazanego świadczenia. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, której dochody miesięczne od miesiąca września nie będą przekraczać kwoty 2.000,00 zł. na ich utrzymaniu pozostaje dwoje małoletnich dzieci (2 i 4 lata).

Zdaniem wnioskodawcy pozbawienie małżonków w tym okresie możliwości dysponowania kwotą zgromadzonych w latach ubiegłych oszczędności, spowoduje niemożliwość pełnego zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych rodziny, oraz może opóźnić rozpoczęcie przez małoletnich edukacji na poziomie przedszkolnym.

Stwierdzono, ze uzyskiwane przez skarżącego, oraz jego małżonkę, miesięczne dochody są niewspółmiernie niskie w stosunku do kwoty, za zapłacenie której według organów podatkowych jest odpowiedzialny, a ich ewentualne pomniejszenie w drodze egzekucji wyrządziłoby mu znaczną szkodę. W opinii strony skarżącej następstwa takiej sytuacji, nawet po uzyskaniu korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, byłyby właściwie nieodwracalne.

Wobec powyższego, ponownie wskazano, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej w ocenie skarżącego, z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego, może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw w sytuacji materialnej skarżącego. Ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie bowiem wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o zobowiązaniu skarżącego do zapłaty kwoty przekraczającej 12.000,00 zł, a w takim przypadku, pozostawanie w obrocie prawnym skarżonej decyzji wymagać będzie podjęcia kroków zmierzających do egzekucji od organu podatkowego bezprawie pobranych środków, uwzględniając zarówno ilość środków pieniężnych, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, w ocenie skarżącego, zasadne jest uniemożliwienie realizacji postanowień spornej decyzji do czasu wydania przez Sąd Administracyjny wyroku w niniejszej spawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.

Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę. Nawet jeśli przyjąć, iż argumentacja podniesiona w skardze zasługuje na aprobatę skutkującą uchyleniem zaskarżonego aktu to na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zaskarżanej decyzji Sąd nie zajmuje się zasadnością skargi. O tym czy skarga jest zasadna Sąd merytorycznie orzeknie na rozprawie.

Przechodząc do argumentacji wniosku, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.

Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia.

Mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zwrócić przy tym wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, niepubl.).

Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

P.Z-C.