Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 701/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1-3, art. 134 h ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 132a, art. 135 p ust. 1, art. 135 f, art. 135 g ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary nagany; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2011r. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Z 2007 r. Nr 43, poz. 277) stwierdził winę młodszego aspiranta S. M. - referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa Prewencji Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę nagany. Policjanta obwiniono o to, że:

1.W C., w okresie od 19.07.2010r do 14.08.2010r prowadząc postępowanie przygotowawcze oznaczone [...] dotyczące kradzieży samochodu m-ki Audi A 4 nr rej [...], pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykonał, wydanego w dniu 19.07.2010r, pisemnego polecenia Kierownika Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji asp. R. S. zakreślonego w karcie nadzoru przedmiotowego postępowania polegającego na wszczęciu postępowania oraz wykonaniu czynności zmierzających do ustalenia sprawcy przestępstwa, a także nie zarejestrował postępowania drukiem statystycznym stp 1, o którym mowa w Zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r

tj. o czyn z art. 132 ust 3 pkt 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji w związku § 197 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców w związku z § 13 ust. 1 rozdziału III Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,

2.W C., w okresie od 16.07.2010r do 14.08.2010r, prowadząc postępowanie przygotowawcze oznaczone [...] dotyczące kradzieży telefonu komórkowego, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykonał, wydanego w dniu 16.07.2010r, pisemnego polecenia Kierownika Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji asp. R. S., zakreślonego w karcie nadzoru przedmiotowego postępowania polegającego na wszczęciu dochodzenia i powiadomieniu o tym zawiadamiającego, przesłuchaniu w charakterze świadka z pouczeniem o treści art. 183 kpk osoby o nazwisku C. zam. Cz. [...], dokonaniu przeszukania mieszkania należącego do C. w celu odnalezienia utraconego telefonu, a także nie zarejestrował postępowania drukiem statystycznym stp 1, o którym mowa w Zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r.

tj o czyn z art. 132 ust 3 pkt 1 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r o Policji w związku § 197 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców w związku z § 13 ust. 1 rozdziału III Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji

3.W C. w okresie od 28.07.2010r do 14.08.2010r prowadząc postępowanie przygotowawcze oznaczone [...] dotyczące prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu oraz niezastosowania się do wyroku Sądu, pomimo ciążącego na nim obowiązku, zaniechał wykonania czynności służbowych w ten sposób, że nie zarejestrował postępowania drukiem statystycznym stp 1, o którym mowa w Zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r

tj o czyn z art. 132 ust 3 pkt 2 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r o Policji w związku § 197 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców

4.W C., w okresie od 28.07.2010r do 14.08.2010r, prowadząc postępowanie przygotowawcze oznaczone [...] dotyczące niezastosowania się do orzeczenia Sądu, pomimo ciążącego na nim obowiązku, zaniechał wykonania czynności służbowych w ten sposób, że nie zarejestrował postępowania drukiem statystycznym stp- 1, o którym mowa w Zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 01 lipca 2003r

tj o czyn z art. 132 ust 3 pkt 2 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r o Policji w związku § 197 ust. 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców

5.W C., w okresie od 31. 07.2010r do 12.08.2010r, pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wykonał polecenia z dnia 25 kwietnia 2006r Komendanta Miejskiego Policji, zawartego w Decyzji nr 43/2006 polegającego na bezzwłocznym przekazaniu za pokwitowaniem, do dalszej procedury ewidencyjnej, odcinka D mandatu karnego kredytowego nr [...]

tj. o czyn z art. 132 ust 3 pkt 1 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r o Policji w związku z § 10 pkt 3 Decyzji nr 43/2006 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 25 kwietnia 2006r. w sprawie rozprowadzania i rozliczania bloczków mandatowych, szczegółowych zasad dokumentacji i ewidencjonowania nałożonych grzywien w drodze mandatu karnego w jednostkach organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji.

W uzasadnieniu Orzeczenia wskazano, że w dniu 14 sierpnia 2010r Komendant Komisariatu Policji, zastępując Kierownika Ogniwa Kryminalnego rejestrował postępowania przygotowawcze w Rejestrze Spraw Dochodzeniowych. Wśród postępowań ujawnił 4 dochodzenia wszczęte przez mł. asp. S. M., w których stwierdził następujące uchybienia :

- w postępowaniu Ldz.[...] dotyczącym kradzieży samochodu Audi A4 nr rej [...], mł. asp. M. nie wykonał polecenia Kierownika Ogniwa Kryminalnego z dnia 19.07.2010r wpisanego w kartę nadzoru: wszczęcia dochodzenia, zarejestrowania drukiem statystycznym stp 1 oraz wykonania czynności zmierzających do wykrycia sprawcy w terminie do 30.07.2010r,

- w postępowaniu L.dz.[...] dotyczącym kradzieży telefonu komórkowego, mł. asp. M. nie wykonał pisemnego polecenia Kierownika Ogniwa Kryminalnego z dnia 16.07.2010r zakreślonego w karcie nadzoru, polegającego na wszczęciu dochodzenia, zarejestrowaniu go drukiem statystycznym stp 1, powiadomieniu o wszczęciu zawiadamiającego, przesłuchaniu w charakterze świadka z pouczeniem o treści art. 183kpk osoby o nazwisku C., dokonaniu przeszukania w miejscu zamieszkania powyższej osoby w terminie do 30.07.2010r

- w postępowaniu L.dz.[...] dotyczącym prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, mł. asp. M. zaniechał wykonania czynności służbowej polegającej na zarejestrowaniu postępowania drukiem statystycznym stp 1,

- w postępowaniu L.dz. [...] dotyczącym niezastosowania się do orzeczenia Sądu, mł. asp. M. zaniechał wykonania czynności służbowej polegającej na zarejestrowaniu postępowania drukiem statystycznym stp 1.

Z uwagi na powyższe Komendant Komisariatu Policji asp. sztab. D. W. przeprowadził czynności sprawdzające, w trakcie których ujawnił, iż funkcjonariusz mł. asp. M. w dniu 31.07.2010r nałożył mandat karny kredytowy nr [...], którego odcinek D zdał dopiero w dniu 12.08.2010r,

Stwierdzenie powyższych uchybień skutkowało wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, w toku którego w charakterze świadka przesłuchano Kierownika Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji asp. R. S.

Z jego zeznań wynika, iż po powrocie z urlopu wypoczynkowego w dniu 16 sierpnia 2010r został poinformowany przez Komendanta Komisariatu o ujawnionych nieprawidłowościach w postępowaniach przygotowawczych prowadzonych przez mł. asp. S. M., polegających na co najmniej 2 tygodniowym opóźnieniu w przekazaniu ich do zarejestrowania. Zdaniem świadka postępowania te nie były zawiłe i nie wymagały dużego nakładu pracy, nie powinny nastręczać funkcjonariuszowi kłopotów z ich prowadzeniem, tym bardziej, że mł. asp. M. od kilku lat prowadził tego rodzaju sprawy. Asp. S. zeznał, iż każde postępowanie miało założoną kartę nadzoru, w których wypisał polecenia zakreślając termin realizacji, a których to poleceń mł. asp. M. nie wykonał. Z zeznań Kierownika Ogniwa wynika nadto, że w przeszłości były stwierdzane uchybienia w pracy wym. funkcjonariusza i z tego tytułu były z nim przeprowadzane rozmowy dyscyplinujące i instruktażowe a także proponowana była pomoc, z której funkcjonariusz M. nie korzystał, twierdząc, że sam da sobie radę. Podczas jednej z rozmów, w obecności Komendanta Komisariatu, w związku z coraz liczniejszymi uchybieniami w pracy mł. asp. M., ustalono wspólnie, że najlepszym rozwiązaniem będzie przeniesienie funkcjonariusza do Ogniwa Prewencji. W dniu 01.08.2010r Komendant Miejski Policji rozpatrując pozytywnie raport funkcjonariusza przeniósł go do Ogniwa Prewencji. Jednak z uwagi na braki kadrowe, spowodowane urlopami w okresie letnim, asp. S., ustalił z mł. asp. M., iż ten do końca sierpnia 2010r, w ramach pomocy, będzie prowadził postępowania przygotowawcze-na co obwiniony wyraził zgodę.

Przesłuchany w charakterze świadka Komendant Komisariatu Policji asp. sztab. D. W. w złożonych zeznaniach potwierdził uchybienia w czterech prowadzonych przez mł. asp. S. M. postępowaniach przygotowawczych, jakie ujawnił podczas ich rejestrowania. Zeznał, iż postępowania L.dz.: [...], [...], [...] oraz [...] zostały przekazane do zarejestrowania z rażącym: opóźnieniem, oprócz tego funkcjonariusz M. nie wykonał pisemnych poleceń przełożonego zakreślonych w kartach nadzoru. W dniu 31.07.2010 r ww. policjant nałożył mandat karny kredytowy, natomiast odcinek D tego mandatu zdał w dniu 12.08.2010r. Powyższe uchybienia, zdaniem Komendanta Komisariatu, pokazują iż mł. asp. M. ma lekceważący stosunek do pracy i obowiązków.

W dalszych zeznaniach asp. sztab. W. potwierdził słowa Kierownika Ogniwa asp. S., iż powyższe zaniedbania nie są pierwszymi, których dopuścił się funkcjonariusz M., iż wcześniej były przeprowadzane z nim rozmowy instruktażowe i dyscyplinujące, które jednak nie przynosiły żadnego efektu, gdyż zaniedbania narastały, co w efekcie spowodowało, że podczas nieobecności obwinionego w służbie, z powodu opieki nad dzieckiem, wszyscy pozostali funkcjonariusze Ogniwa Kryminalnego zmuszeni byli wykonać czynności w pozostawionych przez niego postępowaniach, prostując uchybienia. Taki stan rzeczy spowodował, że Komendant Komisariatu wyraził zgodę na przejście mł. asp. M. do Ogniwa Prewencji i odstąpił od wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych. Z dniem 01.08.2010r funkcjonariusz został przeniesiony do Ogniwa Prewencji, jednak z uwagi na okres urlopowy, po uzgodnieniu z Kierownikiem Ogniwa Kryminalnego, do końca sierpnia 2010r miał prowadzić postępowania przygotowawcze. Zdaniem asp. sztab. W., postępowania przygotowawcze, które obwiniony otrzymał do prowadzenia nie były skomplikowane i nie wymagały dużego nakładu pracy.

Odnośnie niezdania przez mł. asp. M. odcinka D od nałożonego w dniu 31.07.2010r mandatu, Komendant Komisariatu zeznał, iż w dyżurce jednostki znajduje się zeszyt dostępny całą dobę, gdzie funkcjonariusze odnotowują serię i numer nałożonego mandatu, dane ukaranego oraz pozostawiają odcinek D. W bezpośredniej rozmowie z Komendantem mł. asp. M. nie potrafił wytłumaczyć zaistniałej zwłoki.

Obwiniony mł. asp. S. M. nie przyznał się do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych odmawiając jednocześnie składania wyjaśnień. Po zapoznaniu go z materiałami, w ustawowym terminie, złożył wnioski dowodowe, które nie zostały uwzględnione. Jednocześnie obwiniony, wraz z wnioskami dowodowymi, złożył pisemne wyjaśnienia, z których wynika, iż nie naruszył ustawowych terminów wyznaczonych dla czynności wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, gdyż czynił to niezwłocznie po otrzymaniu materiałów, jego zdaniem wpisy w kartach nadzoru dokonywane przez przełożonego nie mają charakteru poleceń, a jedynie służą do kontroli prawidłowości wykonanych czynności. Stwierdza ponadto, iż "określony w zarzucie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego czas jako ustawowy termin jest zupełnie abstrakcyjny i nieostry z uwagi na wielość aktów prawnych w systemie prawa rangi ustawy".

Odnośnie zarzutu nierozliczenia mandatu karnego obwiniony stwierdził, że opisał sytuację w stosownej notatce załączonej do akt postępowania.

Z notatki służbowej sporządzonej przez obwinionego w dniu 20.08.2010r, dołączonej do materiałów postępowania sprawdzającego wynika, że bloczek mandatowy użyczył funkcjonariuszowi Ogniwa Kryminalnego, który przebywał na urlopie do dnia 11.08.2010r, w związku z czym druk mandatu został zdany w dniu 12.08.2010r. W notatce funkcjonariusz M. stwierdził, iż powyższa sytuacja nie pojawi się w przyszłości.

Nadto Komendant stwierdził, że wina mł. asp. S. M. nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art.132 a ust 1 i 2 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

- ma zamiar jego popełnienia tj. chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi,

- nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Mł. asp. S. M. nie zarejestrował czterech postępowań drukiem statystycznym stp. 1. Obowiązek wykonania tej czynności nakłada na funkcjonariusza § 197 ust 1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, który mówi, że "w postępowaniu policjant obowiązany jest wykonać sprawdzenia i rejestracje, o których mowa w Zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r". Obwiniony został zapoznany zarówno z Zarządzeniem nr 1426, jak i Zarządzeniem nr 350, o czym świadczą jego podpisy na kartach zapoznania z treścią dokumentu. Do dnia 31 lipca 2010r mł. asp. M. pracował na stanowisku referenta Ogniwa Prewencji-czyli jako funkcjonariusz wyznaczony do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców. Mimo iż z dniem 01.08.2010r został przeniesiony do Ogniwa Prewencji, to przez okres kolejnego miesiąca wykonywał nadal czynności dochodzeniowo-śledcze, na co wyraził zgodę, a co bezsprzecznie wynika z zeznań zarówno Kierownika Ogniwa, jak i Komendanta Komisariatu.

Obwinionemu zarzucono ponadto niewykonanie poleceń przełożonego. Dyspozycja § 13 ust 1 rozdziału III Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji mówi jednoznacznie, iż wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na: terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności i poleceń przełożonego. Bezsprzecznie asp. R. S. do dnia 31.07.2010r był bezpośrednim przełożonym obwinionego. Zgodnie z art. 1 ust 1 ustawy o Policji tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jej istota, jako formacji shierarchizowanej polega między innymi na wykonywaniu przez podwładnych poleceń przełożonych, gdyż w przeciwnym wypadku, jako taka nie mogłaby służyć celom do jakich jest powołana. Każdy policjant składając ślubowanie wypowiada słowa, iż będzie wykonywał rozkazy i polecenia przełożonych. Tak więc stanowisko obwinionego, dowolnie interpretujące kwestie poleceń przełożonego jest, w kontekście powyższego, nie do przyjęcia, tym bardziej, że mł. asp. S. M. został zapoznany z Zarządzeniem nr 21, co potwierdził podpisem na karcie zapoznania.

Obwiniony w swoich wyjaśnieniach powołuje się na treść pkt 25.1 Wytycznych nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 15 grudnia 2000r w sprawie organizacyjnych zasad prowadzenia postępowania przygotowawczego, który mówi, iż " bezpośredni przełożony policjanta w karcie nadzoru odnotowuje informacje o prawidłowym i terminowym wykonaniu sprawdzeń i kontroli", twierdząc, że wpisy w karcie nadzoru nie mają formy poleceń. Jest to dowolna interpretacja przepisów przez obwinionego, stanowiąca tylko i wyłącznie jego linię obrony. Mł. asp. M. powołuje się także na dyspozycje art. 326 kpk, który mówi o nadzorze Prokuratury na prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi. W ocenie Komendanta przyjęcie takiego toku myślenia jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż biorąc tylko ten przepis pod uwagę, wynikałoby, że w postępowaniach przygotowawczych tylko prokurator może wydawać polecenia.

Zapis w karcie nadzoru wykonany przez przełożonego zawierający datę wpisu, rodzaj i sposób czynności do wykonania a także termin ich realizacji jest niczym innym jak pisemnym poleceniem i jako takie należy je traktować.

Obwinionemu zarzucono także nie wykonanie polecenia Komendanta Miejskiego Policji polegające na bezzwłocznym przekazaniu do dalszej procedury ewidencyjnej odcinka D mandatu karnego. Taki obowiązek na funkcjonariusza nakładającego na obywatela grzywnę w drodze mandatu karnego nakładał przepis § 10 pkt 3 Decyzji nr 43/2006 Komendanta Miejskiego Policji.

W dniu 18 października 2010r weszła w życie nowa Decyzja nr 118/2010 Komendanta Miejskiego Policji regulująca powyższe kwestie. Jednak z uwagi na to, że do przewinienia dyscyplinarnego doszło w okresie od 31.07.2010r do 12.08.2010r stosuje się przepis obowiązujący w tym czasie.

Wyjaśnienia obwinionego, iż użyczył bloczka mandatowego osobie, która następnie do dnia 11.08.2010r przebywała na urlopie, w kontekście zeznań Komendanta Komisariatu nie mogą być brane pod uwagę, gdyż jak zeznał asp. sztab. W. zeszyt, w którym odnotowuje się serię, numer mandatu oraz zdaje odcinek D jest dostępny dla każdego funkcjonariusza przez całą dobę.

Reasumując, Komendant uznał, że obwiniony Policjant nie wykonał poleceń przełożonych, zaniechał dopełnienia obowiązku, jakim jest terminowe przekazywanie druków stp 1 do rejestracji oraz bezzwłoczne zdanie do dalszej procedury ewidencyjnej odcinka D mandatu karnego. Taki stan rzeczy spowodował, że zdaniem Komendanta mł. asp. S. M. naruszył przytoczone przepisy stanowiące podstawę stawianych mu zarzutów.

Odwołanie od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji złożył mł. asp. S. M. argumentując, że wielokrotnie w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniał, iż nie popełnił żadnego przewinienia dyscyplinarnego.

Policjant zarzucił, że prowadząca postępowanie w dniu 08.10.2010 r. odmówiła przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w postępowaniu. W wydanym postanowieniu prowadząca niezgodnie z przepisami Kodeksu Postępowania Karnego nie odniosła się do poszczególnych wniosków dowodowych poprzestała na "zbiorczym" uznaniu ich za nieprzydatne do stwierdzenia danej okoliczności, niestety jakiej już nie podała.

Odwołujący się wskazał, że nie jest w stanie określić dlaczego Kierownik Ogniwa Kryminalnego przetrzymywał postępowania bez ich statystycznego zarejestrowania w systemie TEMIDA. Komendant Komisariatu błędnie, określił iż postępowania zostały przedłożone do zarejestrowania w dniu 14.08.2010 r. w RSD Jednostki. Jego zdaniem postępowania te zostały przedstawione Kierownikowi Ogniwa Kryminalnego niezwłocznie po ich sporządzeniu.

W kwestii uznania za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nie wykonaniu polecenia z dnia 25.04.2006 KMP dotyczącego bezzwłocznego przekazania mandatu za pokwitowaniem do dalszej procedury ewidencyjnej. W sporządzonym zarzucie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego został niewłaściwie podany czasookres gdzie Policjant miał dopuścić się przewinienia dyscyplinarnego. Na powyższą okoliczność w dniu 18.10.2010r sporządził właściwą notatkę służbową, która znajduje się w aktach postępowania.

Następnie wyjaśnił, że w postępowaniu nr [...]

- wydał postanowienie w przedmiotowym postępowaniu o wszczęciu dochodzenia

1. wykonał wszelkie czynności do ustalenia sprawcy kradzieży pojazdu.

2. sporządził druk stp-1 dla postępowania.

W postępowaniu nr [...]

3. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia

4. o wszczęciu postępowania powiadomił ujawnionego pokrzywdzonego

5. przesłuchał z uprzedzeniem art. 183 kpk osobę M. C.

6. nie dokonał przeszukania mieszkania M. C. z uwagi, iż minął okres wykonania czynności w trybie czynności niecierpiących zwłoki. Zwrócił uwagę na fakt iż około 8 dni wcześniej Funkcjonariusze KP mając informację o kradzieży sporządzili notatkę nie wykonując w dniu kradzieży czynności przeszukania mieszkania domniemanego sprawcy kradzieży. Kierownik Ogniwa Kryminalnego nie wydał nakazu przeszukania rzeczonego pomieszczenia.

- sporządził druk stp-1 dla postępowania o czym jest mowa w notatce Komendanta W.

W postępowaniu [...] oraz [...]

- sporządził druk statystyczny stp-1 o czym jest mowa w notatce Komendanta W.

Nadto zarzucił, że w postępowaniu został nieprawidłowo pouczony o przysługujących uprawnieniach w wyniku czego został pozbawiony prawa do pełnej obrony w postępowaniu dyscyplinarnym. Dodatkowo z niewyjaśnionych przyczyn bez przeprowadzenia jakichkolwiek czynności wydano postanowienie o zmianie zarzutów dotyczących popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

W trakcie postępowania rzecznik dyscyplinarny wbrew zapisom ustawy o Policji nie wystąpił do właściwego organu o przedłużenie trwania czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym na okres powyżej dwóch miesięcy przez co w sposób dowolny kreował postępowanie niezgodnie z przepisami.

Ponownie stwierdził, że w karcie nadzoru postępowania przygotowawczego nie umieszczono zapisów w formie poleceń służbowych, które skutkowałyby odpowiedzialnością dyscyplinarną. Zdaniem obwinionego Komendant Komisariatu dowolnie wybrał zapisy umieszczone w karcie nadzoru postępowania określające, że są to polecenia służbowe. Okazało się w ten sposób, że tylko wybrana część zapisów jest poleceniem służbowym.

Następnie zarzucił, że niesłusznie w postępowaniu kreowany jest wizerunek jego osoby jako pracownika posiadającego negatywną opinię przełożonych. Wyjaśnił, że nigdy nie posiadał negatywnej opinii służbowej, nie było wobec niego prowadzone żadne postępowanie dyscyplinarne, nigdy nie był karany dyscyplinarnie. Dodatkowo oświadczył, że nigdy nie prowadzono z nim żadnych rozmów dyscyplinujących.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia [...] maja 2011r. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji utrzymał zaskarżone orzeczenie organu I instancji w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki stwierdził, ze postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w dniu 22 września 2010 roku na podstawie materiałów przesłanych do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji przez komendanta Komisariatu Policji asp. szt. D. W. W związku z tym, iż zaistniało uzasadnione przypuszczenie, że uchybienia, których dopuścił się mł. asp. S. M. nosiły znamiona naruszenia dyscypliny służbowej. Komendant Komendy Policji złożył wniosek o wszczęcie wobec tego funkcjonariusza postępowania dyscyplinarnego. W dniu 22 września 2010 roku Komendant Miejski Policji, w trybie art. 134i ust. 1 pkt 1b ustawy o Policji, wydał postanowienie nr 98/10 o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec wymienionego policjanta,

W toku niniejszego postępowania przesłuchano świadków: asp. R. S. kierownika Ogniwa Kryminalnego Komendy Policji i asp. szt. D. W. komendanta Komendy Policji. W dniu 28 września 2010 roku przesłuchano w charakterze obwinionego S. M., który nie przyznał się do przedstawionych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień. Ponownie przesłuchano obwinionego w dniu 3 listopada 2010 roku, po wydaniu postanowienia o zmianie zarzutów. S. M. po raz kolejny nie przyznał się do przedstawionych mu zarzutów dyscyplinarnych i odmówił składania wyjaśnień.

W dniu [...] listopada 2010 roku Komendant Miejski Policji wydal orzeczenie nr [...] w którym stwierdził winę policjanta w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę nagany. Obwiniony wniósł odwołanie od tego rozstrzygnięcia, po rozpatrzeniu którego Komendant Wojewódzki Policji wydał orzeczenie nr [...] z dnia 11 stycznia 2011 roku o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Miejskiego Policji. W toku dalszych czynności w dniu 25 stycznia 2011r wydano postanowienie nr [...] o zmianie zarzutów, zarzucając obwinionemu naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust 3 pkt 1 i 2 w związku §197 ust. 1 Zarządzenia 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r w związku z §13 ust 1 rozdziału III Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r w związku z §10 pkt 3 Decyzji nr 43/2006 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 25 kwietnia 2006r.

Owo postanowienie przesłano obwinionemu pocztą i w dniu 18 marca 2011 roku ponownie go przesłuchano. Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych czynów i odmówił składaniu wyjaśnień. Tego samego dnia został zapoznany z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Nie złożył wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego, wobec czego w dniu 4 kwietnia 2011 roku wydano postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, a w dniu [...] kwietnia 2011r. Komendant Miejski Policji orzeczeniem nr [...] stwierdził winę policjanta w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę nagany. Orzeczenie doręczono obwinionemu pocztą w dniu 26 kwietnia 2011 roku. Funkcjonariusz zaskarżył je, składając w dniu 2 maja 2011 roku (data stempla pocztowego) odwołanie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

Obwiniony wniósł o pozytywne rozpatrzenie odwołania, umorzenie postępowania i uznanie jego osoby jako funkcjonariusza, który nie popełnił żadnego przewinienia dyscyplinarnego. Jednocześnie zarzucił organowi I instancji, iż pozbawiono go prawa do pełnej obrony, bowiem został nieprawidłowo pouczony o przysługujących mu uprawnieniach. Istotnie prowadzący postępowanie dyscyplinarne popełnił w tym zakresie błąd, co zostało stwierdzone przez organ odwoławczy w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2011 roku o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Miejskiego Policji.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż naruszono jego prawo do obrony, poprzez umieszczenie błędnego zapisu dotyczącego ustanowienia obrońcy organ II instancji zauważył, że choć nic był do tego zobligowany, to dopełnił obowiązku pouczenia obwinionego umieszczając informację o popełnionej przez organ I instancji pomyłce i umieścił prawidłowy zapis dotyczący prawa obwinionego do ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca prawny. Dlatego w ocenie organu odwoławczego obwiniony nie może twierdzić, iż nie jest świadom swego prawa do ustanowienia obrońcy.

Ponadto obwiniony wywodził, że pomimo skierowania postępowania przez organ II instancji do ponownego rozpatrzenia organ I instancji nie wykonał żadnych wskazanych czynności w uzasadnieniu orzeczenia, a dodatkowo z niewyjaśnionych przyczyn bez przeprowadzenia jakiejkolwiek czynności wydano postanowienie o zmianie zarzutów. Komendant Miejski Policji ustosunkowując się do tego zarzutu słusznie stwierdził, iż orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, uchylono orzeczenie Komendanta Miejskiego, a sprawę skierowano do ponownego rozpatrzenia z powodu błędnej kwalifikacji prawnej czynów, których popełnienie zarzucono. Dlatego uznano, iż posiadany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania postanowienia o zamianie zarzutów. W ocenie organu rozpatrującego odwołanie, zgromadzone w toku postępowania dyscyplinarnego dowody były dostateczną podstawą do wydania w dniu 25 stycznia 2011roku postanowienia o zmianie zarzutów i przyjęcia nowej kwalifikacji prawnej czynów.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego jakoby rzecznik dyscyplinarny wbrew przepisom ustawy nie wystąpił do właściwego organu o przedłużenie trwania czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym na okres powyżej dwóch miesięcy, przez co w sposób dowolny kreował postępowanie niezgodnie z przepisami, należy uznać, iż zarzut ten jest chybiony. Zgodnie bowiem z art. 135h ust. 1 ustawy o Policji wyższy przełożony dyscyplinarny, na wniosek Komendanta Miejskiego Policji, postanowieniem z dnia [....] października 2010 roku przedłużył czynności dowodowe do 2 miesięcy. Natomiast po wydaniu orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2011 roku o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia i skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, czynności dowodowe zostały- zakończone w ustawowym terminie i nie zachodziła koniczność ponownego wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie czynności dowodowych.

Obwiniony w swym odwołaniu dowodzi ponadto, że w karcie nadzoru postępowania przygotowawczego nie umieszczono zapisów w formie poleceń służbowych, które skutkowałyby odpowiedzialnością dyscyplinarną. Twierdzenie takie jest zupełnie bezpodstawne, gdyż materiał dowodowy, w tym także zeznania świadków, dowodzi niezbicie, iż obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej właśnie poprzez m.in. niewykonanie pisemnego polecenia przełożonego. Nie można przyjąć argumentacji policjanta, iż zapisy sporządzone w karcie nadzoru, przez przełożonego - kierownika Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji, nie mają charakteru polecenia. Sprawowanie nadzoru nad prowadzonymi przez podległych funkcjonariuszy postępowaniami przygotowawczymi polega przede wszystkim na wydawaniu poleceń, zakreślaniu terminów ich realizacji i egzekwowaniu wykonania wskazanych czynności. W analizowanej sprawie przełożony wydał polecenia wpisując je do kart nadzoru i w dniu 14 sierpnia 2011 roku komendant Komisariatu Policji ujawnił (w ramach sprawowanego nadzoru), iż niektóre z nich nic zostały wykonane.

Pojęcie "naruszenie dyscypliny służbowej" definiuje art. 132 ust.2 ustawy o Policji i określa, iż naruszeniem takim jest niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie przepisów prawa do ich wydawania. Dlatego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznano, iż obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzutach sformułowanych przez organ 1 instancji.

Zachowanie obwinionego policjanta należy rozpatrywać w kontekście instytucji, której człowiek ten jest funkcjonariuszem, albowiem Policja jest organizacją hierarchiczną. Oznacza to wewnętrzny stan zorganizowania w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Każdy policjant podlega więc dyscyplinie, zasadom podległości służbowej, jak również zwyczajom i normom kulturowym formacji w której służy, jednym z podstawowych elementów zhierarchizowania jest sprawowanie nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami, poprzez m.in. wydawanie poleceń oraz egzekwowanie ich wykonywania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacja służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązkiem przełożonych jest więc dołożenie wszelkich starań zmierzających do zapewnienia sprawnej realizacji nałożonych na Policję zadań m.in. poprzez sprawowanie nadzoru i egzekwowanie terminowej i prawidłowej realizacji wydawanych poleceń i rozkazów. W świetle powyższego wydaje się, iż wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko obwinionemu było w pełni uzasadnione, a wymierzona kara nagany najniższa z katalogu kar dyscyplinarnych. Odniesie zamierzony skutek wychowawczy oraz wpłynie mobilizująco na policjanta i pomimo popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jego dalsza służba będzie miała nienaganny przebieg.

Organ II instancji wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenie organu I instancji uwzględnia dotychczasowy przebieg służby oraz opinię przełożonych o obwinionym.

Skargę na orzeczenie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł mł. asp. S. M. domagając się jego uchylenia w całości.

Obwiniony zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów zawartych w ustawie o Policji (Dz. U. z 1990 Nr 30 poz. 179), w szczególności art. 135f ust. 1 pkt 4a, art. 135g ust 1 i 2, art. 135h ust 2, art. 135i ust 7, art. 134i ust. 6 pkt 4 oraz art. 135e ust 1 ustawy o Policji.

W swym meritum skarga jest tożsama z odwołaniem od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Skarżący ponownie zarzucił naruszenie prawa do obrony, brak przeprowadzenia dowodów na jego korzyść, zarzucił, że organ poprzestał na jednostronnych zeznaniach funkcjonariuszy. Podniósł, że sporządzał druki statystyczne i przekazywał do kontroli. Organ I instancji nie dokonał natomiast kontroli akt postępowań w tym względzie. Nie wskazano dokładnie spraw, w których przekroczono termin wykonania polecenia.

Nadto skarżący zarzucił wielokrotną zmianę zrzutów, co ma świadczyć o uchybieniach w akcie subsumcji. Także przyjęta przez organ I instancji kwalifikacja prawna czynów opisanych w punktach od 1 do 4 jest błędna i brak jest prawidłowego aktu subsumcji, dlatego konieczne jest kontynuowanie postępowania dyscyplinarnego celem usunięcia uchybień i wydania orzeczenie zgodnego z przepisami ustawy o Policji.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji pomimo wytknięcia w orzeczeniu organowi prowadzącemu postępowanie tego, że nie sporządzono sprawozdania pominął ten fakt w zaskarżonym orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego.

Wywodził, iż organ dyscyplinarny winien dołożyć szczególnej staranności w formułowaniu zarzutu, jak i kwalifikacji prawnej. W jego przekonaniu do zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest jednoznaczne wskazanie zarzucanego czynu oraz jego kwalifikacji prawnej.

Odpowiedź na skargę złożył Komendant Wojewódzki wnosząc o jej oddalenie i powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu orzeczenia II instancji.

Nadto wskazano, że organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonym orzeczeniu do większości argumentów podniesionych przez obwinionego. Ponadto zauważono, iż w dniu 12 kwietnia 2011 roku, zgodnie z dyspozycja art. 135i ust. 7 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny sporządziła sprawozdanie, które znajduje się w aktach niniejszego postępowania (karty nr 84-87). W odczuciu organu odwoławczego ostatecznie sformułowane zarzuty są prawidłowe i odzwierciedlają sposób w jaki doszło do naruszenia dyscypliny służbowej. Obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez niewykonanie polecenia przełożonego (zarzuty nr 1, 2 i 5) oraz zaniechanie wykonania czynności służbowej, do której wykonania był zobowiązany ( zarzuty nr 3 i 4).

Podkreślono, iż nawet brak przepisu szczegółowego stanowiącego źródło

obowiązku policjanta nie powinien mieć wpływu na ocenę zachowania obwinionego

funkcjonariusza, gdyż opis naruszenia dyscypliny służbowej znajduje się w części opisowej zarzutu. Artykuł 132 ust 3 pkt 2 Ustawy jest przepisem o charakterze ogólnym po to, by objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania czynności służbowej lub wykonania jej w sposób nieprawidłowy, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych, określających konkretne obowiązki służbowe.

W świetle zgromadzonego materiału w sprawie, stwierdzenie winy i wymierzenie kary nagany wydaje się rozstrzygnięciem adekwatnym do stopnia zawinienia. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazał fakty, jakie uznał za udowodnione i dowody na jakich się oparł. Uzasadnienie wydanego orzeczenia zawiera także uzasadnienie prawne tj. wyjaśnienie przepisów, które naruszył swoim postępowaniem obwiniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Nadto wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozważania Sądu Administracyjnego rozpocząć należy od oceny stanu faktycznego, jaki ustaliły organy administracji w przedmiotowej sprawie.

Spór między stronami polega na ocenie okoliczności popełnienia zarzucanych skarżącemu czynów. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia, czy nastąpiło naruszenie dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), a w przypadku stwierdzenia, że takie naruszenie nastąpiło, także dla ustalenia kary "odpowiedniej", tj. m. in. zgodnie z zasadą proporcjonalności (art. 134h ust. 1 ustawy).

Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma treść kart nadzoru sporządzonych w czterech postępowaniach przygotowawczych kontrolowanych w dniu 14 sierpnia 2010r., w szczególności zawarte w nich polecenia służbowe wskazujące na czynności jakie obwiniony miał wykonać w tych sprawach oraz terminy ich realizacji. A następnie wnioski przełożonego dotyczące wykonania tych poleceń i ich terminowość, wskazane w tych kartach w dniu 14 sierpnia 2010r. W istocie, bowiem te okoliczności dały asumpt do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu.

W tym miejscu należy podkreślić, że nie powinno budzić wątpliwości zwłaszcza w odczuciu skarżącego, który jest policjantem, że pisemne wskazania co do czynności jakie należało wykonać w poszczególnych sprawach, które miał obowiązek prowadzić w ramach swoich obowiązków służbowych, mają charakter poleceń służbowych. Słusznie w tym względzie argumentuje organ II instancji, że wewnętrzny stan zorganizowania formacji, jaką jest policja, w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji przesądza, że każdy policjant podlega dyscyplinie i zasadom podległości służbowej. Jednym z podstawowych elementów zhierarchizowania jest sprawowanie nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami, poprzez wydawanie poleceń i rozkazów oraz egzekwowanie terminowej i prawidłowej realizacji ich wykonywania. Przyjęcie takiej zasady postępowania służyć ma, bowiem zapewnieniu sprawnej realizacji nałożonych na Policję zadań (art. 1 ust. 1 ustawy).

W sprawie kradzieży samochodu objętej zarzutem nr 1 orzeczenia dyscyplinarnego Kierownik Ogniwa Kryminalnego mł. asp. R. S. wydał skarżącemu pisemne polecenie wszczęcia dochodzenia oraz wykonania czynności zmierzających do ustalenia sprawcy przestępstwa w terminie do 30 lipca 2010r. Po kontroli przeprowadzonej przez Komendanta Komisariatu asp. szt. D. W. stwierdził on, że do dnia kontroli, tj. 14 sierpnia 2010r. skarżący nie wykonał żadnej czynności. Pomimo polecenia Kierownika wszczęcie dochodzenia nastąpiło w dniu 14 sierpnia 2010r. a postanowienie o wszczęciu wydano z datą 20 lipca 2010r. (k. 6 akt adm.).

W sprawie kradzieży telefonu komórkowego wydano skarżącemu polecenie służbowe polegające na wszczęciu dochodzenia i powiadomieniu o tym zainteresowanego, przesłuchaniu w charakterze świadka osoby o nazwisku C., dokonaniu przeszukania mieszkania zajmowanego przez C., podjęcia dalszych czynności w zależności od poczynionych ustaleń, a wszystko w terminie do 30 lipca 2010r. W czasie kontroli w dniu 14 sierpnia 2010r. Komendant stwierdził brak wykonania punktów 1, 3 i 5 mimo wyraźnie zakreślonego terminu realizacji czynności w sprawie (k. 9 akt adm.).

W sprawie zatrzymania nietrzeźwego rowerzysty i niezastosowania się do orzeczenia sądu wydano polecenie wszczęcia dochodzenia, ponownego wezwania podejrzanego i przestawienia mu zarzutów, uzyskania karty karnej oraz odpisu wyroku, zebrania danych osobopoznawczych, oraz sporządzenia aktu oskarżenia do dnia 25 sierpnia 2010r. W tej sprawie Komendant stwierdził, że jedyną czynności podjętą przez skarżącego od dnia 28 lipca 2010r. do dnia 14 sierpnia 2010r. było przedstawienie zarzutów i przesłuchanie policyjne (k. 7 akt adm.).

Natomiast w sprawie niezastosowania się do orzeczenia sądowego Kierownik polecił wszcząć dochodzenie, uzyskać kartę karną, odpis wyroku, przesłuchać żonę podejrzanego, sporządzić akt oskarżenia uwzględniając dobrowolne poddanie się karze, a wszystko do dnia 25 sierpnia 2010r. W tej sprawie Komendant stwierdził, że od dnia 28 lipca 2010r. do dnia kontroli, tj. 14 sierpnia 2010r. skarżący nie wykonał żadnej z czynności, tym samym nie wykonał poleceń wyszczególnionych w punktach od 1 do 4 (k. 8 akt adm.).

Nadto z Karty Stanowiska Pracy skarżącego, gdzie wyraźnie określono zakres zadań/obowiązków skarżącego jako policjanta wynika obowiązek prawidłowego sporządzania druków statystycznych zgodnie z policyjnym systemem o postępowaniach przygotowawczych i sprawach operacyjnych zgodnie z Zarządzeniem nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r. (k. 8 akt adm.). Obowiązek ten ma swoje źródło w treści §197 ust.1 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców. Przepis ten w ust. 1 nakazuje wprost, że w postępowaniu policjant obowiązany jest wykonać sprawozdanie i rejestracje, o których mowa w zarządzeniu 350 Komendanta Ggłównego Policji z 1 lipca 2003r.

Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że wykonanie tego obowiązku wiąże się wykonaniem go w terminie określonym przez przepisy nawet gdy to określenie czasu następuje w sposób opisowy "bezpośrednio po", jak to precyzuje §8 Zarządzenie nr 350. Z paragrafu tego wynika obowiązek wypełnienia formularza stp-1 bezpośrednio po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania, który następnie włącza się do materiałów postępowania przygotowawczego. Akta postępowań przedkłada się następnie niezwłocznie do zarejestrowania w Rejestrze Dochodzeniowo-Śledczym. Tymczasem Skarżący akta postępowań wraz z drukiem statystycznym stp-1 do zarejestrowania przedłożył z opóźnieniem bo dopiero 14 sierpnia 2010r., kiedy miała miejsce ich kontrola.

W kwestii zarzutu zawartego w punkcie 5 orzeczenia dyscyplinarnego skarżący w dniu 18 sierpnia 2010r. sporządził notatkę służbową, w której sam wskazał, że w dniu 31 lipca 2010r. nałożył mandat karny, którego druk został zdany dopiero w dniu 12 sierpnia 2010r. (k. 18 akt adm.). Nadmienił, że sytuacja powyższa nie pojawi się w przyszłości. Skarżący miał zatem świadomość ciążących na nim obowiązków oraz to, że działał z ich naruszeniem. Z polecenia Komendanta Miejskiego Policji zawartego w Decyzji nr 43/2006 Komendanta z dnia 25 kwietnia 2006r. wynika, bowiem obowiązek bezzwłocznego przekazania za pokwitowaniem do dalszej procedury ewidencyjnej odcinka D mandatu karnego kredytowego (§10 pkt 3 Decyzji 43/2006). Skarżący uchybił temu obowiązkowi.

Mając powyższe na uwadze Sąd Administracyjny uznał, że organ I, jak i II instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń, co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, w szczególności przepisy Rozdziału 10 ustawy o Policji regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów (art. 132 i nast. ustawy o Policji).

Za naruszenie obowiązków służbowych funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zgodnie z art. 132 ustawy o Policji - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (ust. 1). Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Przepis art. 132 ust. 3 powołanej ustawy wylicza natomiast przykłady naruszenia dyscypliny służbowej, stanowiąc, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego,

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy,

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (...).

Przy czym przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi oraz nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (art. 132a ustawy o Policji). Wina skarżącego również nie budzi wątpliwości, skoro skarżący wiedząc o ciążącym obowiązku wykonania poleceń i czynności służbowych w poszczególnych sprawach nie wykonał wszystkich tych poleceń, a czynności służbowe wykonał po zakreślonym terminie.

Mając na uwadze powyżej przytoczone podstawy prawne materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdza fakt, że skarżący nie wykonał wszystkich poleceń przełożonego dotyczących prowadzonych postępowań przygotowawczych, a czynności służbowe zarejestrowania tych postępowań w systemie wykonał nieprawidłowo. Tym samym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej.

Przyjmując, iż celem postępowania dyscyplinarnego jest ustalenie ciążących na funkcjonariuszu obowiązków i wykazanie faktu zawinionego ich niewykonania, stwierdzić należy, iż organy administracji dopełniły obowiązku ustalenia faktów, gromadząc i badając materiał dowodowy. Następnie w oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ administracji dokonał aktu subsumcji.

Skarżący zarzucał, że dokonał rejestracji postępowań drukiem statystycznym, stp-1. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że sporządził on te druki, gdyż wraz z tymi drukami skarżący przedłożył akta postępowań przygotowawczych przełożonemu do zarejestrowania, ale bezspornie druki te przedłożył do zarejestrowania po terminie do wykonania tej czynności. Organ uznał skarżącego winnym zaniechania czynności służbowej, podczas gdy de facto dopuścił się wykonania czynności służbowej w sposób nieprawidłowy. Faktem jednak jest, że swoim zachowaniem naruszył dyscyplinę służbową także i w tym zakresie. W ocenie Sądu zaistniałe uchybienie zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, gdyż uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy.

Słusznie wskazuje organ II instancji, że zawarty w art. 132 ust. 3 ustawy katalog zachowań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest otwarty, na co wskazuje użyte sformułowanie "w szczególności". Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów jest bowiem uregulowana w sposób całościowy i pełny przez ustawę o Policji. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości stosowania kar porządkowych. Oznacza to, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Nawet niewłaściwa, bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż - inaczej niż w prawie karnym - naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. Z kart kontroli wynika bezspornie, że skarżący nie wykonał wszystkich poleceń przełożonego, a czynności służbowe zarejestrowania postępowania drukami statystycznymi wykonał nieprawidłowo, bo po zakreślonym terminie.

Nadto nie można czynić organowi zarzutu z faktu, że dokonuje zmiany kwalifikacji czynu, tym bardziej gdy zachowana zostaje procedura dokonania tej zmiany, w szczególności gdy skarżący zostaje prawidłowo powiadomiony o tym fakcie i ponownie przesłuchany (k. 77, 78, 81 akt adm.). Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu fakt zmiany kwalifikacji czynu świadczy o dogłębnym zbadaniu sprawy przez organ dyscyplinarny w zakresie materiału dowodowego i dokonanego na jego podstawie aktu subsumcji.

W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się istotnych błędów w dokonanym przez organy akcie subsumcji skutkujących koniecznością uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego, z uwzględnieniem uchybienia, o którym wskazano powyżej.

W myśl art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego są:

1) nagana,

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania,

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

5) obniżenie stopnia,

6) wydalenie ze służby.

Wymierzona kara, jak stanowi o tym art. 134h ust. 1 ustawy o Policji powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Oczywistym w świetle art. 134h ust. 1 ustawy jest, że kara nagany jest karą najłagodniejszą. Sąd zauważył, że w odniesieniu do skarżącego organ I instancji uwzględnił dotychczasowy przebieg jego służby i jej ocenę. Przy czym należy mieć na względzie, że nie było to pierwsze naruszenia dyscypliny przez skarżącego. Jak wynika już z notatki służbowej Komendanta Komisariatu z dnia 14 sierpnia 2010r. oraz Kierownika Ogniwa z dnia 6 września 2010r. zauważyli oni już wcześniej uchybienia w prowadzonych przez skarżącego postępowaniach, prowadzili z nim rozmowy dyscyplinujące. Ostatecznie, skutkiem powyższego zdecydowano, w porozumieniu ze skarżącym, o przeniesieniu go do Ogniwa Prewencji. Potwierdzeniem tego faktu, jest notatka służbowa sporządzona przez skarżącego w dniu 16 sierpnia 2010r., mimo, że skarżący podkreślał w niej inne powody dla których zdecydował się na przeniesienie na inne stanowisko (k. 10 akt adm.).

Nie znalazły także uzasadnienia pozostałe zarzuty w tym w szczególności zarzut naruszenia art. 135f ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe pouczenie o przysługującym prawie do ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat albo radca prawny. Słusznie zauważa organ II instancji, że powodem uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 24 listopada 2010r. był właśnie brak prawidłowego pouczenia w tym zakresie. W ocenie Sądu wytknięcie tego uchybienia organowi I instancji i wskazanie tej okoliczności uznać można za pouczenie skarżącego w tym względzie, zwłaszcza, że orzeczenie uchylające zostało mu prawidłowo doręczone wraz z uzasadnieniem (k. 73, 74 akt adm.). Od tego momentu bezsprzecznie skarżący posiadał wiedzę o przysługującym mu prawie do obrony w nowym brzmieniu przepisu art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji.

Nadto w toku ponownego rozpoznania sprawy, z protokołu przesłuchania skarżącego z dnia 18 marca 2011r., a więc już gdy obowiązywała nowa treść przepisu art. 135f ust. 1 pkt 4a ustawy o Policji wynika, że został on prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie w tym zakresie (k. 81 akt adm.).

Prawidłowo organ II instancji wyjaśnił, że czynności dowodowe zostały wykonane w zakreślonym przez art. 135h ustawowym terminie. Przez co należy również rozumień zgodne z tym przepisem przedłużenie postępowania, a także i to, że do czasu trwania postępowania nie wlicza się okresu, kiedy postępowanie było zawieszone (od 25 stycznia 2011r. do 18 marca 2011r.). Zatem skoro akta sprawy wróciły do organu I instancji w dniu 19 stycznia 2011r. po uchyleniu orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2011r., a następnie w dniu 25 stycznia 2011r. zawieszono postępowanie do dnia 18 marca 2011r., to oczywistym jest, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia 15 kwietnia 2011r. wydane zostało w ustawowym terminie miesiąca.

Następnie skarżący zarzucił, że organy nie uwzględniły okoliczności na jego korzyść, a dotyczącej tego, że sporządził druki stp-1 (art. 135g ust. 1 ustawy). Jak wskazano powyżej druki zostały wprawie sporządzone, ale po terminie wynikającym z polecenia służbowego, a nadto po terminie przedłożone do zarejestrowania co również mieści się w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym. Zatem fakt wypełnienia druków nie uwolnił skarżącego od zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej, gdyż czynności służbowe wykonał nieprawidłowo.

Bezpodstawny jest także zarzut skarżącego dotyczący braku sprawozdania, o czym świadczą zebrane akta administracyjne (k. 84).

Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 134 ust. 1 p.p.s.a. nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego II instancji, jak i I instancji.

Wobec powyższego, Sąd z mocy art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.