Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1021/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 46 par. 1, art. 52 par. 1 i 2, art. 57 par. 1 pkt 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego H.M. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie prawa do świadczenia alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta Naczelnik Wydziału Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta orzekła o nie przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla P.M. w okresie od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r.

Na skutek wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr Rep. "[...]", działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz.7, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Wyjaśniono, iż podstawą dla odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest okoliczność przekroczenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, gdyż dopuszczalne kryterium dochodowe wynosi 725 zł, zaś dochód rodziny strony wyniósł 726,30 zł.

W dniu 16 listopada 2010 r. H.M. wniosła, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pismo w którym odwołuje się od "decyzji z Urzędu Miasta - Wydział Świadczeń Rodzinnych w sprawie odmowy alimentów z funduszu alimentacyjnego nr decyzji "[...]" na córkę P.". Podniosła, że jest samotną matką wychowującą córkę, która uczęszcza do Technikum "[...]". Wyjaśniła, iż z zatrudnienia otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1000 zł, co po uregulowaniu stałych opłat za mieszkanie nie pozwala na przeżycie w godziwych warunkach. Wskazała, że w 2009 r. jej zarobki przekroczyły jedynie o 1,30 zł na osobę, gdyż pracowała w nadgodzinach oraz w dni wolne od pracy aby zabezpieczyć potrzeby związane ze szkołą córki.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 3 grudnia 2010 r. skarżąca została wezwana, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, do sprecyzowania, czy przedmiotem jego skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Rep. "[...]", czy też decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]".

Zarządzenie to skarżąca odebrała osobiście w dniu 7 grudnia 2010r. i przesłała do Sądu dwie decyzje: z dnia "[...]" Nr "[...]" oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Rep. "[...]".

Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 13 grudnia 2010 r. H.M. wezwano ponownie do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy skarży ona decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Rep. "[...]", czy też decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]", czy też ewentualnie obie te decyzje.

Zarządzenie to skarżąca odebrał osobiście w dniu 17 grudnia 2010 r. i w piśmie złożonym do Sądu w dniu 21 grudnia 2010 r. wyjaśniła, że przedmiotem jej skargi jest decyzja organu I instancji - Naczelnika Wydziału Świadczeń Rodzinnych działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Podnieść jednak należy, iż kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. -. między innymi na decyzje administracyjne.

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie.

W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji, pomimo że przez stronę skarżącą został wykorzystany tryb postępowania poprzedzający wniesienie skargi.

Jak wynika z akt sprawy aby sąd mógł dokonać kontroli legalności zaskarżonego aktu strona skarżąca musiała bezwzględnie wskazać akt administracyjny, który kwestionuje. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w swoim piśmie określonym "odwołanie" wskazała zarzuty do decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie odmowy przyznania świadczenia alimentacyjnego na córkę P.

Ponieważ jako przedmiot skargi wskazała to rozstrzygnięcie nie zaś decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a więc organu drugiej instancji skarżącą wezwano na podstawie art. 46 § 1 w związku z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy ppsa do wskazania zaskarżonego aktu oraz oznaczenia organu, którego działania dotyczy skarga. W wezwaniu z dnia 3 grudnia 2010 r. oraz 13 grudnia 2010 r. skarżąca została pouczona, iż nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy ppsa.

Jak wynika z akt spawy skarżąca dopiero po drugim wezwaniu jednoznacznie wskazała, iż przedmiotem jej skargi jest decyzja organu I instancji. Decyzja ta została wydana przez organ pierwszoinstancyjny wobec czego decyzja ta nie posiada przymiotu decyzji ostatecznej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego.

Stosownie bowiem do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwana dalej: Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym organem do złożenia odwołania od takiej decyzji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze i dopiero od decyzji wydanej przez ten organ służy skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie o możliwości wniesienia skargi na decyzję Kolegium zostało zawarte w decyzji tego organu z dnia "[...]" a pomimo pouczenia strona skarżąca jako przedmiot skargi wskazała decyzję pierwszoinstancyjną.

Z zasady określonej w art. 52 § 1 ustawy ppsa, wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 tej ustawy.

Skoro w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta jako decyzji pierwszoinstancyjnej, od której służyło odwołanie, nie spełnia wymogów o których mowa w art. 52 § 1 ustawy ppsa. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły stronie, zaś w tej sprawie skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła decyzję organu I instancji nie zaś Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.