Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 47/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej
Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny
Powołane przepisy: article: art 1 ust 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4, art.6
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par 1 pkt 1, art. 200, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T.L. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do załatwienia wniosku T. L. z dnia [...]. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...] ; 4. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz T. L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

T. L. wnioskiem z dnia [...] r., powołując przepisy art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust.1 i ust. 2, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176); dalej: "u.d.i.p." - wystąpił do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie:

1. liczby osób będących pracownikami lub funkcjonariuszami Izby Administracji Skarbowej, u których stwierdzono zakażenie SARS-CoV-2 w okresie od 1 sierpnia 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek (dane oddzielnie dla pracowników cywilnych i funkcjonariuszy);

2. w których jednostkach organizacyjnych świadczyły pracę lub pełniły służbę ww. osoby; należy podać nazwy tych jednostek organizacyjnych (urzędy skarbowe, urzędy celno-skarbowe, siedziba lzby Administracji Skarbowej) oraz liczbę osób, u których stwierdzono zakażenie z podziałem na rodzaj jednostek organizacyjnych.

Nadto wnioskodawca wniósł, aby żądane informacje przekazać w formie elektronicznej na podany adres e-mail.

W odpowiedzi na ww. wniosek, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia 20 listopada 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że informacje dotyczące stwierdzonych u pracowników lub funkcjonariuszy zakażeń SARS-CoV-2 nie stanowią informacji publicznej, gdyż żądane informacje nie odnoszą się do wykonywania funkcji publicznych w tym zakresie przez Izbę Administracji Skarbowej w S., a nadto wskazał, że rejestr zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi prowadzą podmioty wskazane w ustawie z dnia [...] grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów:

1. art. 7, art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP;

2. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. d, art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na jego wniosek przez udostępnienie informacji publicznej;

2. przekazanie sądowi przykładowych raportów składanych przez organ do Ministerstwa Finansów w sprawie zakażeń koronawirusem na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

4. wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, natomiast podał informację, o którą nie wnosił (poinformował, które podmioty prowadzą rejestr zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi).

W ocenie skarżącego, stanowisko organu, jakoby wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest nieuprawnione, gdyż wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, albowiem świadczą o możliwym stanie zagrożenia realizacji zadań przez organy administracji publicznej. Za takim stanowiskiem przemawia także oświadczenie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (https://uodo.gov.pl/pl/138/1456), zgodnie z którym przepisy o ochronie danych osobowych nie mogą być stawiane jako przeszkoda w realizacji działań w związku z walką z koronawirusem. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że organ w udzielonej odpowiedzi nie wskazał przepisów o ochronie danych osobowych jako przeszkody w udostępnieniu wnioskowanych informacji i nie wskazał żadnego przepisu, na podstawie którego odmówił przekazania żądanych informacji.

Ponadto skarżący podniósł, że organ jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, ponieważ w izbach administracji skarbowej sporządzane są raporty statystyczne i zbiorcze, przekazywane do Ministerstwa Finansów oraz do Szefa Służby Cywilnej i powołał dołączone do skargi pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., pismo Dyrektora Wydziału Organizacyjnego i Kadr Urzędu Miejskiego we W., radcy Szefa KPRM, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O.; komunikat Starosty [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, organ wskazał, że - na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP - za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika wprost z art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Dokonując dalej oceny charakteru prawnego żądanej informacji, tj., czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, organ odwołał się do doktryny i wskazał, że próbę zdefiniowania terminu "sprawa publiczna" podjął się H. Izdebski (H. Izdebski, Samorząd terytorialny, s. 209-210), który stwierdził, że pod pojęciem tym należy rozumieć każdy "przejaw aktywności władzy publicznej (jej organów), osób pełniących funkcje publiczne i samorządów oraz już tylko niektóre działania innych osób, jednostek organizacyjnych, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych, przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym, przez które należy rozumieć również środki publiczne w rozumieniu przepisów o finansach publicznych". Zatem, do traktowania danej informacji jako publicznej decydujące powinno być nie samo jej "wytworzenie", lecz fakt, że została pozyskana, zachowana lub przetworzona w celu realizacji zadań publicznych.

Odwołując się także do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ wskazał, że prawo do informacji dotyczy spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności ukierunkowanej na wypełnienie określonych zadań publicznych, tak jak stanowi art. 61 Konstytucji RP (wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] września 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa [...]). Ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Pomocne kryteria określające, że żądana informacji ma charakter publiczny, zawarto w art. 6 u.d.i.p. statuującym rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 u.d.i.p. łączącego pojęcie "informacja publiczna" z pojęciem "sprawa publiczna", a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem państwa (wyrok NSA z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt I OSK [...]).

W ocenie organu, informacja o konkretnej jednostce chorobowej nie wiąże się z funkcjonowaniem instytucji ani z działalnością publiczną, a zatem nie jest informacją publiczną i nie może zostać udostępniona. Informacja ta odnosi się bezpośrednio i wyłącznie do indywidualnie określonej osoby zatrudnionej w administracji publicznej. Nie ma znaczenia, czy chodzi o testy na koronawirusa, badania lekarskie czy inne choroby.

Nadto organ wyjaśnił, że - na podstawie kryterium interesu jednostkowego i ogólnego - można przyjąć podział na "sprawy prywatne" (niepubliczne) oraz "sprawy publiczne". Sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danych osób.

W ocenie organu, żądana przez skarżącego informacja nie dotyczy sprawy publicznej. Powoływanie się przez skarżącego na fakt składania czy sporządzania przez organ raportów o stanie związanym z epidemią do Szefa Służby Cywilnej czy Ministerstwa Finansów nie powoduje, że informacja dotyczące liczby zakażeń na SARS-CoV-2 jest informacją publiczną. Informacje dotyczące liczby zakażeń na SARS-CoV-2 w organie i w jej podległych jednostkach organizacyjnych nie stanowią informacji publicznej. Informacje o liczbie przypadków danego schorzenia wśród pracowników nie dotyczą aktywności tych podmiotów w zakresie zadań publicznych, nie służą realizowaniu tych zadań. Natomiast, informacja wykraczająca poza granice działalności publicznej nie jest informacja publiczną. Raporty dotyczące pracowników i ich danych wrażliwych należą do sfery ściśle prywatnej i nie mają związku z pełnioną funkcją i nie są wykorzystywane przez organ w celu realizacji zadań publicznych. Zatem, nie stanowią informacji publicznej. W związku z tym, brak cech informacji publicznej stanowi brak podstawy do wydania decyzji w trybie przepisów u.d.i.p., dlatego też skarżący otrzymał odmowne stanowisko, wyrażone w formie pisma z dnia 20 listopada 2020 r. Odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zatem organ nie pozostawał w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.".

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny, czy organ w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] r., skierowanego w trybie dostępu do informacji publicznej, pozostawał w bezczynności.

Skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmującej liczbę osób będących pracownikami lub funkcjonariuszami Izby Administracji Skarbowej w S., u których stwierdzono zakażenie SARS-CoV-2 w okresie od 1 sierpnia 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek (dane oddzielnie dla pracowników cywilnych i funkcjonariuszy) oraz informacji, w których jednostkach organizacyjnych świadczyły pracę lub pełniły służbę ww. osoby, z podaniem nazwy tych jednostek organizacyjnych (urzędy skarbowe, urzędy celno-skarbowe, siedziba Izby Administracji Skarbowej) oraz liczbę osób, u których stwierdzono zakażenie z podziałem na rodzaj jednostek organizacyjnych.

Według organu, żądane informacje wykraczająca poza granice działalności publicznej, zatem nie jest informacja publiczną. W związku z tym, brak cech informacji publicznej stanowi brak podstawy do wydania decyzji w trybie przepisów u.d.i.p., dlatego też skarżący otrzymał odmowne stanowisko, wyrażone w formie pisma z dnia 20 listopada 2020 r. Odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zatem - w ocenie organu - nie pozostawał on w bezczynności.

Wskazać należy, że - zgodnie z przepisem art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176); dalej: "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem, na gruncie przepisów art.1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Realizacja tego prawa spoczywa na podmiotach wymienionych w art. 4 u.d.i.p., tj. na organach władzy publicznej oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne. Zatem, podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest również umorzenie postępowania poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Nadto niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jej przepisy nie znajdują wówczas zastosowania (por. wyroki NSA: z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt I OSK [...]; z dnia [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK [...]). Jeżeli zatem wnioskodawca żąda informacji publicznych, które nie mają charakteru informacji publicznych, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

Natomiast, pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 u.d.i.p. terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia.

Zgodnie natomiast z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Wskazać także należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, poza przypadkami wskazanymi w art. 16, nie mają zastosowania do czynności związanych z udostępnianiem informacji publicznej, które podejmowane są w formie czynności materialno-technicznej.

Uwzględniając przywołaną regulację prawną, należy wskazać, że skierowany przez skarżącego do organu wniosek w zakresie ww. informacji - w ocenie sądu - dotyczy informacji o sprawach publicznych organu i skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia.

Wskazany wniosek wpłynął do organu [...] listopada 2020 r. i - jak wynika z akt sprawy - informacja organu w żądanym zakresie nie została udzielona skarżącemu, natomiast, pismem z dnia [...] listopada 2020 r. a zatem w terminie dni 14, liczonym od dnia złożenia wniosku, organ poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Wskazać należy, że - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, bowiem, na mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 442); dalej: "u.o.KAS", stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych, a w ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze (art. 4 ust. 3). Zadania KAS normuje art. 2 u.o.KAS.

Na gruncie ww. uregulowań, należy zgodzić się ze skarżącym, że żądane przez niego informacje mają walor informacji publicznej, jako, że odnoszą się one do zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. do organów władzy publicznej, w tym o trybie działania tych władz publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. Należy bowiem przyjąć, że dane związane z wykonywanymi (ewentualnie ich czasowym, usprawiedliwionym brakiem) czynnościami służbowymi przez osoby pełniące funkcje publiczne, a są nimi niewątpliwie pracownicy KAS, jako pracownikami administracji rządowej, a zatem także funkcjonariuszami publicznymi - w rozumieniu art. 115 § 13 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 2020 r. poz. 1444) - służą jawności życia publicznego i mogą zostać udostępnione każdemu zainteresowanemu. Sprawy związane z administracją publiczną są zatem sprawami publicznymi. Nadto, nie sposób nie dostrzec faktu, że funkcjonariusze publiczni za czas usprawiedliwionej nieobecności w pracy otrzymują wynagrodzenie finansowe ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna. Dane te mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Resumując, żądanie udostępnienia informacji dotyczącej liczby osób będących pracownikami lub funkcjonariuszami organu, u których stwierdzono zakażenie SARS-CoV-2 oraz informacji, w których jednostkach organizacyjnych świadczyły pracę lub pełniły służbę ww. osoby jest informacją publiczną i znajduje normatywne potwierdzenie w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z pkt 5 lit. h u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol [...]).

Nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano już, że informacja dotycząca absencji pracowników (samorządowych) pełniących (w gminie) funkcje publiczne stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] lipca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa [...])

W ocenie sądu, wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] r. informacje stanowią informację publiczną. Informacja ta wiąże się bowiem z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych wynikających z powołanych przepisów. Tym samym działanie organu, który odmówił udzielenia informacji w zakresie wskazanym we wniosku z tego względu, że - w jego ocenie - żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie znajdowało podstaw prawnych.

Skoro zatem organ zobowiązany był udzielić żądanej informacji, czego nie uczynił, wadliwie uznając, że żądna informacja nie stanowi informacji publicznej, to zachodzą podstawy do stwierdzenia, że organ ten dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r., dlatego też - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - orzeczono jak w pkt 1. sentencji wyroku.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2. wyroku. Oceniając tę kwestę sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie oczywistego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie organu wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

Odstępując z kolei w pkt 3. sentencji wyroku od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia organowi grzywny, sąd stwierdził, że regulacja ta stanowi dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK [...]). W ocenie sądu, w tej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 4. wyroku, na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. Koszty te obejmują kwotę [...]zł tytułem wpisu od skargi.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - [...]