Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1197/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. koło S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. zaliczył kwotę nadpłaty podatku akcyzowego i podatku VAT wynikające z [...] w wysokości 10.071 zł oraz nadpłatę z tytułu podatku akcyzowego wynikającą z decyzji [...] i nr [...] w wysokości 89.952 zł na zaległości podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A w C. w ten sposób, że na odsetki zarachował kwotę 3.649,00 zł, a na należność główną zarachował kwotę 96.374,00 zł.

Po dokonanym naliczeniu nadal pozostał do zapłaty podatek akcyzowy wykazany w decyzji [...] w kwocie 7.053.419,64 zł oraz odsetki należne od tej kwoty, liczone od dnia 29 lipca 2006 r. do dnia 18 października 2006 r. i od dnia 9 grudnia 2006 r. do dnia zapłaty włącznie.

Uzasadniając postanowienie organ podniósł, że zgodnie z decyzją nr [...] o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe PHU B D. G., powstałe do dnia 28 grudnia 2005 r. na Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością A kwota należnego zobowiązania wynosi 8.000.000 zł, z terminem płatności do dnia 28 lipca 2006 r. Zaliczenia powyższych kwot nadpłat z tytułu podatku akcyzowego i podatku VAT dokonano z urzędu, zgodnie z art. 76 § 1, art. 76 a § 1 oraz z art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm., zwanej w dalszym tekście o. p.).

Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zarzucając mu rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 o. p. poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej i wnosząc o jego uchylenie. Podniosła, że składając wniosek o wydanie podatkowych znaków akcyzy zgodnie z art. 96 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) wpłaciła kwotę stanowiącą wartość podatkowych znaków akcyzy oraz kwotę na pokrycie kosztów ich wytworzenia. Organ I instancji w związku z odmową wydania znaków akcyzy zgodnie z wnioskiem, część tej kwoty, zdaniem skarżącej spółki bezprawnie zatrzymał, co wynika wprost z treści art. 97 § 3 ustawy z dnia 23 stycznia 204 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Spółka dodała, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania znaków akcyzy również zostało zaskarżone, bowiem zdaniem skarżącej narusza prawo. Niezależnie jednak od kwestii odmowy wydania banderol podatkowych w ilości wnioskowanej przez podatnika, kwota wpłacona na ten cel powinna być bezwarunkowo zwrócona. Organ jednak tego nie uczynił, za to wydane zostało postanowienie zaliczające dokonaną wpłatę na zaległości podatkowe innego podmiotu. Skarżąca spółka podkreśliła również, że nie posiada zaległości podatkowych, a jedynie odpowiada za cudzy dług. Ponadto zdaniem skarżącej spółki zarówno wskazany w treści postanowienia przepis art. 76 § 1 jak i art. 72 o. p. nie mogą stanowić jego podstawy prawnej, gdyż wpłata na znaki podatkowe akcyzy nie jest podatkiem. Ponadto skarżąca spółka podniosła, iż przed wydaniem postanowienia nie zapoznano strony z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszono art. 200 § 1 w zw. z art. 123 o. p. Ponadto zdaniem skarżącej, postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności, przez co ma ono wyłącznie sprawozdawczy charakter, co stanowi zdaniem spółki naruszenie art. 210 § 4 o.p., ponadto postanowienie nie powołuje podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 o.p.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu podatkowego I instancji. Stwierdził, że podstawą uznania spółki A za podmiot zalegający z podatkami jest niewykonanie zobowiązania wynikającego z odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe przedsiębiorstwa PHU B D. G., nabytego przez spółkę z o.o. A , o której orzeczono decyzją Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...]. Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję ostateczną w tym przedmiocie. Dalej organ wywiódł, że osoba trzecia nie wstępuje z chwilą przeniesienia na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe dłużnika w miejsce dłużnika, lecz jest odpowiedzialna obok niego. Podmiot ten pojawia się w zobowiązaniowych stosunkach prawnych w trakcie ich realizacji i to dopiero wówczas, gdy nie dochodzi do ich dobrowolnego wykonania. Osoba trzecia poszerza krąg podmiotów odpowiedzialnych obok podatnika, za zobowiązania podatkowe na podstawie nowo ukształtowanego stosunku prawnego, pomiędzy organem podatkowym, a osobą trzecią, innego niż wynikający z obowiązku podatkowego. Nowo ukształtowany stosunek prawny pomiędzy organem podatkowym a osobą trzecią zostaje ukonstytuowany decyzją podatkową organu podatkowego o odpowiedzialności osób trzecich za niezrealizowane przez podatnika zobowiązania podatkowe. Odpowiedzialność osoby trzeciej orzeczona w drodze decyzji organu podatkowego wiąże się więc z obowiązkiem zrealizowania określonego zobowiązania podatkowego. Realizacja tego zobowiązania powinna nastąpić we właściwym czasie, zgodnie z terminami płatności, o których mowa w art. 109 o. p. Jeżeli organ podatkowy, w przypadku uzasadnionym faktycznie i prawnie, żąda od osoby trzeciej wykonania obowiązku polegającego na uiszczeniu zaległości podatkowej solidarnie z podatnikiem, a osoba trzecia tego obowiązku nie wykonuje i nie płaci określonych należności pozostaje na równi z podatnikiem osobą zalegającą z tymi płatnościami, mimo że zobowiązanie to wynika z różnego stosunku zobowiązaniowego. Osoba trzecia od chwili doręczenia decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika na równi z podatnikiem jest zobowiązana wobec budżetu państwa, i dopóki zobowiązanie nie zostanie wykonane przez którykolwiek z podmiotów odpowiedzialnych, dopóty zobowiązanie nie wygaśnie. Organ podatkowy podniósł, że spółka w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia posiadała ponadto zaległość w podatku akcyzowym z tytułu bieżącej produkcji.

Organ podatkowy podniósł również, że art. 19 ustawy o podatku akcyzowym stanowi konstrukcję, zgodnie z którą wpłacone przez podatnika kwoty stanowiące wartość podatkowych znaków akcyzy przekształcają się w kwoty podatku akcyzowego, rozliczane w deklaracjach miesięcznych. Kwota stanowiąca nadwyżkę pomiędzy kwotą wpłaconą przez podatnika, stanowiąca wartość wnioskowanych podatkowych znaków akcyzy i kwota na pokrycie kosztów wytworzenia znaków akcyzy wpłacona w celu uzyskania znaków, które mają być umieszczone na wyrobach akcyzowych, a wartością znaków, które mają być umieszczone na wyrobach akcyzowych a wartością znaków akcyzy, jaka została przyznana podatnikowi, stanowi kwotę nadpłaconego podatku akcyzowego. W świetle powyższego organ uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 97 § 3 ustawy o podatku akcyzowym.

Ponadto organ podatkowy poinformował, że odwołanie skarżącej spółki od decyzji nr [...] z dnia [...] zostało rozpatrzone decyzją nr [...] z dnia [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy. Tę decyzję spółka odebrała 5 czerwca 2007 r., zaś termin na jej zaskarżenie upłynął w dniu 6 lipca 2007 r.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest możliwości odniesienia się do zarzutu spółki, że w sprawie naruszono większość przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego, skoro nie został on przez spółkę sprecyzowany. Natomiast postanowienie wydane w trybie art. 200 o. p. powinno być wydane tylko w sytuacji, gdyby w sprawie wydawana była decyzja. Tymczasem ustawodawca w art. 76 a § 1 o. p. określił formę prawną, w jakiej powinno nastąpić zaliczenie nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zaległości podatkowych. Zarzut spółki, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i ma charakter wyłącznie sprawozdawczy jest bezpodstawny, bowiem w uzasadnieniu wskazano tytuł, z jakiego powstała zaległość podatkowa spółki A oraz tytuły, z których powstały nadpłaty w podatku akcyzowym. Ponadto w podstawie prawnej postanowienia podano art. 216, art. 76 § 1 i art. 76 a § 1, art. 55 § 2 i art. 62 § 1 o. p.

Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając mu rażące naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 § 1 o. p. poprzez błędne przyjęcie, że odpowiedzialność za cudzy dług stanowi zaległość podatkową, art. 19 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 97 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez zaliczenie kwoty stanowiącej wartość podatkowych znaków akcyzy wpłaconej przez skarżącą spółkę na poczet zaległości podatkowych PHU B D. G. w sytuacji, gdy kwota ta powinna zostać zwrócona spółce w związku z odmową wydania podatkowych znaków akcyzy. Ponadto strona skarżąca zarzuciła postanowieniu rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1 o. p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o niepełny i nie w pełni rozparzony materiał dowodowy w zakresie posiadania zaległości podatkowych przez spółkę, art. 191 o. p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała w sprawie niniejszej cechy oceny dowolnej, w szczególności w zakresie charakteru prawnego kwot stanowiących wartość podatkowych znaków akcyzy, art. 217 § 1 pkt 4 o. p. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie organu I instancji zawiera prawidłową podstawę prawną oraz art. 210 § 4 o. p. w zw. z art. 219 o. p. poprzez nieuwzględnienie zarzutu braku uzasadnienia faktycznego postanowienia organu I instancji, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, przez co wydane postanowienie ma wyłącznie charakter sprawozdawczy. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 121 § 1 o. p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz brak jakiejkolwiek dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy, art. 122 o. p. poprzez brak jakiegokolwiek dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości oraz naruszenie art. 7 Konstytucji RP, poprzez podejmowanie działań wykraczających poza obowiązujące przepisy prawa. Podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Skarżąca stwierdziła, że wskazana w postanowieniu zaległość w kwocie 8.000.000zł. nie stanowi zaległości podatkowej, a organy celne obu instancji pomyliły dwie zasadniczo różne kategorie długu podatkowego, tzn. zaległość podatkową z odpowiedzialnością za cudzy dług. Wymieniona kwota stanowi bowiem zdaniem skarżącej spółki przeniesioną na nią w drodze decyzji odpowiedzialność za cudzy dług podatkowy na podstawie przepisów rozdziału 15 o. p., zatem nie jest to dług osoby trzeciej, który można uznać za zaległość podatkową.

Podatniczka podniosła również, że zaskarżonym postanowieniu organ celny opisał swoje stanowisko, w którym uznał, ze zobowiązanie wynikające z przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatnika na osobę trzecią, należy traktować tak, jak zaległość podatkową, pomijając całkowicie wszelkie argumenty przytoczone przez nią w zażaleniu, jednakże nie zakwestionował twierdzenia spółki, że zobowiązanie związane z przeniesieniem odpowiedzialności za zaległości podatkowe nie jest w istocie zaległością podatkową. Ponadto spółka podniosła, że z żadnego z przytoczonych przez organ celny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów nie wynika przekształcenie kwot wpłaconych na znaki akcyzy w kwoty podatku. Spółka podkreśliła, że w treści art. 97 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym zawarto wyraźny nakaz zwrotu przez organy celne uiszczonych przez podatnika kwot stanowiących wartość podatkowych znaków akcyzy oraz kwot na pokrycie kosztów wytworzenia znaków akcyzy. Spółka działając w oparciu o art. 96 powołanej ustawy złożyła wniosek o wydanie podatkowych znaków akcyzy, wpłacając jednocześnie kwotę stanowiącą wartość podatkowych znaków akcyzy i kwotę na pokrycie kosztów ich wytworzenia. W związku z wydaniem decyzji odmownej w przedmiocie wydania znaków akcyzy, wpłacone przez podatniczkę kwoty powinny jej zdaniem zostać jej zwrócone przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. Wpłacona kwota musi być zdaniem spółki zwrócona podatnikowi, bez względu na to, czy posiada on zaległości podatkowe. Gdyby bowiem zwrot przedmiotowej kwoty był uzależniony od niezalegania z podatkami, stanowiącymi dochód budżetu państwa, to warunek ten byłby expressis verbis wyrażony w ustawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, zaskarżone postanowienie narusza bowiem przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze stan faktyczny jest niesporny- sporna jest jedynie wykładnia przepisów prawa dotyczących pojęcia podatku, nadpłaty i zaległości podatkowej. Zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących kwestię postępowania dowodowego należy zatem uznać za nietrafne.

Podstawę prawną wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego stanowił art. 76 § 1 i art. 76 a § 1 o.p. Pierwszy z powołanych przepisów reguluje sposób zwrotu nadpłaty i ich oprocentowania. Nakazuje on organowi w pierwszej kolejności zaliczyć je na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Dopiero w ich braku nadpłata podlega zwrotowi, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Drugi z powołanych przepisów wskazuje formę dokonania zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych i bieżących zobowiązań podatkowych. Warunkiem dokonania zaliczenia jest więc istnienie nadpłaty oraz istnienie zaległości czy bieżących zobowiązań podatkowych.

W tym przypadku za nadpłatę organy podatkowe uznały dokonaną przez stronę skarżącą wpłatę stanowiącą wartość podatkowych znaków akcyzy oraz kwoty na pokrycie kosztów ich wytworzenia. Należność tę podatnik wpłacił stosownie do art. 96 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym , składając wniosek o wydanie mu tych znaków. Jest też okolicznością bezsporną, iż odmówiono mu wydania znaków akcyzy za tę kwotę.

Organy podatkowe uznały, iż wpłata ta, po częściowej odmowie wydania znaków akcyzy, stanowi nadpłatę podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów o.p. Poglądu tego nie można podzielić. Przede wszystkim należy zauważyć, iż w odniesieniu do kwot wpłacanych jako wartość podatkowych znaków akcyzy ustawodawca w żadnym miejscu ustawy nie używa określenia "podatek akcyzowy" ( por. chociażby art. 85 ust. 1 ,art. 96 ust.3 art. 97 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym). Zauważyć zaś należy, iż np. w nieobowiązującej już ustawie z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz.U. Nr 127,poz. 584 ze zm.) używał w odniesieniu do wydanych banderol określenia, iż stanowią one dowód wpłaty zaliczki na podatek akcyzowy ( art. 7 ust. 1 tej ustawy). Wpłata wartości znaków akcyzy i kosztów ich wytworzenia nie wiąże się też z czynnością podlegającą opodatkowaniu. Przedmiot opodatkowania wskazano w art. 5 i 6 ustawy o podatku akcyzowym, wśród czynności wymienionych tam nie wskazuje się oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy , a takiej czynności służą podatkowe znaki akcyzy( art. 83 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym). Wpłata wartości znaków podatkowych akcyzy nie ma też cechy bezzwrotności, jaką powinien cechować się podatek ( art. 6 o.p.). Wpłacone kwoty podlegają bowiem zwrotowi na rzecz podatnika poprzez pomniejszenie kwoty podatku ( art. 19 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym), mogą też zostać zwrócone w przypadku ich niewykorzystania( art.106 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym) , utraty lub zniszczenia czy uszkodzenia ( art. 109 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym). Ponadto mają one elementy odpłatności ( w zamian strona otrzymuje znaki akcyzy), a podatek ma charakter nieodpłatny ( art. 6 o.p.). Wpłata wartości podatkowych znaków akcyzy nie może więc być równoznaczna z wpłatą podatku akcyzowego.

Kwot wpłacanych z tego tytułu nie można też uznać za wpłatę niepodatkowej należności budżetowej ( do należności tych, z mocy art. 3 pkt 3 lit. c o.p. stosować się winno przepisy o nadpłacie podatku), skoro mają one charakter zwrotny, noszą pewne cechy odpłatności, a ponadto wpłaty stanowiące wartość znaków akcyzy nie stanowią dochodu budżetu państwa ( art. 96 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym).

Zauważyć też należy, iż wpłacając wartość znaków i równowartość kosztów ich wytworzenia w wysokości wynikającej z wniosku podatnik nie dokonuje nienależnej wpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 o.p. Do wpłaty w tej wysokości zobowiązuje go bowiem przepis prawa ( art. 96 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym). Moment dokonania wpłaty nie odpowiada zatem żadnej z sytuacji, opisanych w art. 73 § 1 i § 2 oraz art. 74 o.p. Również z tego względu brak jest podstaw do stosowania w stosunku do wpłat wartości podatkowych znaków akcyzy oraz kosztów ich wytworzenia przepisów dotyczących nadpłaty.

Zauważyć też należy, iż w odniesieniu do tych należności ustawodawca, jak trafnie wskazuje strona skarżąca, uregulował w sposób odrębny, szczególny kwestię ich zwrotu w sytuacji wydania mniejszej niż żądana ilości znaków. W art. 97 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym wskazano zarówno organ zobowiązany do zwrotu, sytuację, w jakiej kwoty te podlegają zwrotowi, jak i termin zwrotu. Przepis ten nie odwołuje się do przepisów dotyczących nadpłaty.

Powyższe argumenty wskazują na to, iż kwoty wpłacone tytułem wartości podatkowych znaków akcyzy oraz kosztów wytworzenia tych znaków w zakresie, w jakim podatnikowi odmówiono wydania tych znaków, nie stanowią nadpłaty podatku w rozumieniu art. 72 § 1 o.p. Nie można zatem dokonać ich zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.

Zaskarżone postanowienie narusza zatem zarówno art. 76 § 1 o.p. i 97 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, jak i art. 76 a § 1 o.p. Wobec nieistnienia nadpłaty brak bowiem było podstaw do wydania postanowienia o ich zaliczeniu na zaległość podatkową.

Z tych względów zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a). Uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił także postanowienie organu I instancji.

Wobec niestwierdzenia nadpłaty zbędne było odniesienie się do zarzutu nieistnienia zaległości podatkowej. W tym zakresie Sąd jedynie zauważa, iż nieprawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie o sygn. akt I SA/łd 786/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatku akcyzowym, uznając za zaległość podatkową należność, za jaką strona skarżąca odpowiada jako osoba trzecia. Nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2007 r. , sygn. akt I S.A./Łd 142/07oddalono też skargę podatniczki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie przeniesienia na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe B D. G.

Zauważyć też należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniesiono się do zarzutów odwołania. Fakt, że ich nie podzielono, nie powoduje wadliwości tego uzasadnienia pod względem formalnym.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163,poz. 1348 ze zm.).

Wstrzymanie wykonania postanowienia uzasadnia art. 152 p.p.s.a.

A.B.