Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 643/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 749/11 w sprawie ze skargi U. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od U. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w O. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami celnymi.

1.1. Wyrokiem z 18 stycznia 2012r. sygn. akt: I SA/Ol 749/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę U. M.-Firma Handlowo-Usługowa "U." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

1.2.Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z [...] kwietnia 2011r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego U. M. w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego na kwotę 2.600,00 zł.

Naczelnik Urzędu Celnego w O. ustalił w ramach czynności sprawdzających, że 20 grudnia 2010r. U. M., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Handlowo-Usługowa "U." U. M., dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki JEEP CHEROKEE LIBERTY, nr nadwozia: [...], o pojemności skokowej silnika 3.701 cm3. Deklarację uproszczoną AKC-U złożyła 1 lutego 2011r. wykazując w niej podstawę opodatkowania-7.822,00 zł, stawkę podatku akcyzowego-18,6%, kwotę podatku 1.455,00 zł. Według danych z elektronicznej wersji licencjonowanego katalogu EUROTAX średnia wartość rynkowa takiego samego pojazdu wynosiła 21.900,00zł.

Pismem z 1 lutego 2011r. organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień uzasadniających różnicę w wartości pojazdu wykazanej w deklaracji AKC–U a średnią wartością rynkową. Podatniczka z opóźnieniem złożyła wyjaśnienia, wskazując w piśmie z 1 lutego 2011r, że podana wartość wynika ze stanu w jakim się pojazd znajdował w dniu zakupu. Podała, iż pojazd nabyła za 2.000,00 Euro, na co posiada fakturę, a w deklaracji AKC-U wpisała równowartość tej kwoty w PLN wg kursu NBP. Do pisma załączyła dwie faktury dotyczące zakupu chłodnicy i naprawy jednostki napędowej i układu chłodzenia na kwotę ogółem 1.506,00 zł.

Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego. W toku postępowania strona stawiła się na wezwanie ale odmówiła składania zeznań i poinformowała, że złożyła już wszystkie dokumenty dotyczące przedmiotowej sprawy. Decyzją z [...] kwietnia 2011r. Naczelnik Urzędu Celnego określił wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu na kwotę 2.600,00zł.Organ przyjął za podstawę opodatkowania kwotę 13.980,00 zł, ustaloną po pomniejszeniu średniej wartości rynkowej samochodu JEEP CHEROKEE LIBERTY z katalogu EUROTAX tj. 21.900,00 zł, o zawarte w tej cenie kwoty podatków i o wydatki na naprawę. Do podstawy opodatkowania zastosował stawkę 18,6%.

Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił odwołania, stwierdzając, że skarżąca była podatnikiem podatku akcyzowego. Przemawiał za tym fakt nabycia przedmiotowego pojazdu za granicą udokumentowany fakturą oraz złożenie przez stronę deklaracji podatkowej AKC-U zgodnie z art. 106 ust. 2 u.p.a i zapłata akcyzy w kwocie określonej w ww. deklaracji w terminie przewidzianym w art. 106 ust. 3 u.p.a. Bezzasadnym było ustalanie, czy podatniczka przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju pojazd odsprzedała, czy też sama złożyła wniosek o rejestrację, co podniesiono w odwołaniu, gdyż podatnikiem podatku akcyzowego od samochodów osobowych zgodnie z art. 102 ust. 2 jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt. 2, tj. nabyła wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podał, że w trakcie postępowania podatkowego ustalono, iż wyjaśnienia strony nie uzasadniły w pełni znacznego odbiegania zadeklarowanej podstawy opodatkowania od średniej wartości rynkowej samochodu. Organ wskazał, że art. 104 ust.8-9 u.p.a. odpowiadają w swojej treści stanowisku zawartemu w uzasadnieniu wyroku ETS w sprawie C-313/05 (Maciej Brzeziński). Podkreślił, że obiektywnym sposobem umożliwiającym ustalenie kwoty podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym jest odniesienie do średniej wartości rynkowej danego samochodu. Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że pojazd nabyty został w stanie wymagającym napraw i obniżył jego wartość względem notowań katalogu EUROTAX, lecz pomimo to wartość przedmiotowego pojazdu w dalszym ciągu odbiegała od średniej wartości rynkowej. Ponadto z przeprowadzonych oględzin pojazdu oraz przesłuchań świadków w osobach Ł. G. oraz W. Ł. wynikało, iż pojazd znajdował się w dobrym stanie blacharsko-lakierniczym, co potwierdza fakt usunięcia uszkodzeń lakieru przez stronę poprzez woskowanie i polerowanie. Brak widocznych uszkodzeń powłoki lakierniczej oraz blacharki pojazdu został ponadto udokumentowany podczas oględzin przedmiotowego pojazdu, a także potwierdzony zeznaniem aktualnego dysponenta pojazdu, iż pojazd w dniu zakupu nie posiadał widocznych uszkodzeń za wyjątkiem niewielkiego wgniecenia na tylnej klapie bagażnika.

2.Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia podstawy opodatkowania ponad kwotę 7.822,00 zł., oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym przekraczającej kwotę 1.455,00 zł. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 2 pkt 1 u.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawy opodatkowania nie stanowi kwota, jaką zapłaciła za samochód osobowy (wynikająca z faktury dokumentującej jego nabycie), lecz średnia wartość rynkowa samochodu osobowego,

2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187§1 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej-O.p.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, pomijając jako dowód w sprawie fakturę dokumentującą nabycie pojazdu.

2.2.Uzasadniając skargę podkreślono, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest suma pieniężna, jaką podatnik uiścił za samochód za granicą. Przyjęcie przez organ podatkowy do obliczenia podstawy opodatkowania średniej wartości rynkowej było sprzeczne z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Zasady ustalania podstawy opodatkowania w oparciu o średnią wartość rynkową pojazdów wprowadzono w celu określenia tej podstawy w szczególnych sytuacjach, najczęściej, gdy podatnik nie posiada dokumentu, z którego wynika wartość pojazdu. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, przedstawiono bowiem organowi podatkowemu fakturę, z której wynika cena zakupu pojazdu i tak ustalona kwota stanowi podstawę opodatkowania. Organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania nie kwestionowały prawdziwości faktury nabycia pojazdu przedłożonej przez skarżącą do akt sprawy. Organy podatkowe posiadały wiedzę i dowody w postaci dokumentów (faktur za naprawę pojazdu), które potwierdzały fakt nabycia przez skarżącą pojazdu w stanie uszkodzonym. W takiej sytuacji zupełnie dowolne i nie znajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym jest uznanie, że nie było uzasadnionych przyczyn, z powodu których cena nabycia pojazdu odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdu.

2.3. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga była niezasadna.

3.2.W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zasadą jest, w myśl art. 104 ust.1 pkt.2 u.p.a. ustalenie jej na poziomie kwoty, jaką podatnik jest zobowiązany zapłacić. Wbrew jednak twierdzeniu skarżącej średnia wartość rynkowa samochodu tej samej marki, modelu i rocznika staje się elementem określania należnej akcyzy nie tylko w przypadku sytuacji szczególnych, gdy podatnik nie dysponuje żadnym dokumentem, z którego wynikałaby wartość pojazdu, ale także, gdy cena określona w dokumencie " bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości..." Organy podatkowe na podstawie art. 104 ust.8 u.p.a. są uprawnione do weryfikowania podstawy opodatkowania akcyzą samochodu osobowego. Decydującym kryterium, gdy idzie o podstawę opodatkowania, jest wartość pojazdu. W art. 104 ust.8-9 u.p.a. określono też tryb postępowania organów, a w ust.11 definicję średniej wartości rynkowej. Wynikający z tych przepisów tryb postępowania został zachowany.

Skarżąca w deklaracji na podatek akcyzowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu JEEP CHEROKEE LIBERTY wykazała podstawę opodatkowania 7.822,00 zł podczas gdy według danych z elektronicznej wersji licencjonowanego katalogu EUROTAX średnia wartość rynkowa takiego samego pojazdu wynosiła 21.900,00 zł. Spełniona została przesłanka "znacznej różnicy" między kwotą, jaką podatnik był zobowiązany zapłacić za samochód według dokumentu zakupu a jego wartością rynkową w kraju. Istotne zatem stało się ustalenie, czy przyczyny podane przez podatniczkę uzasadniały przyjęcie za podstawę opodatkowania kwoty zadeklarowanej. Cena zakupu za granicą pojazdu w stanie uszkodzonym podlega obniżeniu. Wbrew jednak poglądowi skarżącej, wartość zakupu części zamiennych i niezbędnych napraw w kraju, także w przypadku ich dokonywania we własnym zakresie, ma znaczenie dla oceny, czy istotnie uzasadnione jest przyjęcie podstawy opodatkowania w kwocie deklarowanej. Świadczy bowiem o rodzaju i zakresie uszkodzenia, a tym samym o ogólnym stanie i obiektywnej wartości samochodu nabytego wewnątrzwspólnotowo

W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe dysponując dowodami zakupu części zamiennych i naprawy samochodu oraz dowodem z jego oględzin, a także zeznaniem aktualnego właściciela tego pojazdu, prawidłowo uznały, iż nie wystąpiły uzasadnione przyczyny, dla których podstawa opodatkowania miałaby być przyjęta w podanej kwocie. Proste zestawienie kwot 7.822,00 zł (deklarowanej) i 21.900,00 zł(średniej wartości rynkowej) przy ustaleniu, że w momencie sprzedaży przez podatniczkę samochód nie posiadał żadnych uszkodzeń i był w dobrym stanie technicznym, uzasadniał przyjęcie za podstawę opodatkowania wyliczonej przez organy kwoty 13.980,00 zł. Na żadnym etapie postępowania skarżąca nie powołała się np. na fakt, iż z uwagi na stan samochodu, przy jego sprzedaży nie osiągnęła średniej ceny rynkowej. W ocenie Sądu nieuzasadnione były więc zarzuty o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej przez błędną ocenę dowodów ,a także przez pominięcie faktury na zakup samochodu. Kwota wynikająca z tej faktury stanowiła podstawę do dokonywania pozostałych ustaleń w sprawie, na podstawie uprawnień przyznanych organom przepisami prawa materialnego.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżąca działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. zarzuciła:

na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego a mianowicie art. 104 ust. 2 pkt 1 u.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, że podstawy opodatkowania nie stanowi kwota jaką podatnik zapłacił za samochód osobowy, wynikająca z faktury dokumentującej jego nabycie lecz średnia wartość rynkowa samochodu osobowego jak również przez przyjęcie, że nie istnieją uzasadnione przyczyny z powodu, których podstawa opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdu

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi tj. uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej określenia wysokości podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Jeep Cherokee Liberty w części przekraczającej kwotę 7.822,00 zł oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym przekraczającej kwotę 1.455,00 zł oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

4.2.Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).

5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

5.3. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. (błędnie określonego jako art. 104 ust. 2 pkt 1 u.p.a.) należy zaznaczyć, że jest on chybiony.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zgodnie z przepisem art. 100 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy przedmiotem opodatkowania akcyzą, w przypadku samochodu osobowego, jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności opodatkowanej, jak wynika z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju.

Regulując na gruncie przepisu art. 104 u.p.a. złożoną problematykę odnoszącą się do określenia wysokości podstawy opodatkowania w przypadku samochodu osobowego, co wyraziło się zarówno w ustanowieniu w tym względzie zasad ogólnych (ust. 1), jak i szczegółowych rozwiązań determinowanych zróżnicowaniem sytuacji objętych hipotezami norm prawnych z ust. 2 – 6a art. 104, ustawodawca przewidział również dopuszczalność weryfikowania przez organ podatkowy deklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania, a w konsekwencji określenia jej oraz określenia należnego podatku akcyzowego, w prawidłowej wysokości. Z przepisu art. 104 ust. 8 i ust. 9 wymienionej ustawy wynika bowiem, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, a w razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania.

Ustawodawca przyjął taki tryb weryfikacji podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, który może przebiegać dwuetapowo. Mianowicie, w sytuacji powzięcia przez organ podatkowy wątpliwości odnośnie do (prawidłowości) deklarowanej wysokości podstawy opodatkowania, podatnik-na wezwanie organu- jest zobowiązany do wskazania przyczyn, z powodu których - zdeterminowana ceną nabycia odzwierciedloną w fakturze - zadeklarowana przez niego wysokość podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu odnoszonej do notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, jego średniej ceny. Na tym, (pierwszym) etapie postępowania podatnik powinien przedstawić dowody uzasadniające i uwiarygodniające, jako prawidłową, zadeklarowaną przez niego wysokość podstawy opodatkowania, a organ podatkowy operując na podstawie tak przedstawionych dowodów zobowiązany jest ocenić, czy dowody te rzeczywiście potwierdzają zaistnienie sytuacji uzasadniającej kwalifikowanie jej, jako "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu przepisu art. 104 ust. 8 u.p.a. Z powyższego wynika, że to podatnik dysponując wiedzą odnośnie do konkretnych okoliczności towarzyszących nabyciu danego samochodu osobowego po cenie odbiegającej od jego średniej wartości na rynku krajowym, ustalanej na podstawie notowanej na rynku krajowym jego średniej ceny, okoliczności te powinien wykazać i uprawdopodobnić. Na nim spoczywa bowiem ciężar dowodu odnośnie do wykazania okoliczności, że różnica pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 wymienionej ustawy, jest uzasadniona uwarunkowaniami rynku aut używanych, na którym samochód osobowy stanowiący przedmiot nabycia wewnątrzwspólnotowego został zakupiony, i na którym ceny tych aut są niższe, niż na rynku krajowym (tj. na rynku polskim), co powinno nastąpić poprzez odwołanie się do konkretnych dowodów danych i faktów, w świetle których można byłoby uznać, że stanowią one przekonującą i tym samym uzasadnioną przyczynę istnienia wskazanej powyżej różnicy. W sytuacji natomiast, gdy podatnik nie przedstawi przekonujących wyjaśnień odnośnie do uzasadnionej przyczyny istnienia różnicy pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 wymienionej ustawy, ani nie dokona zmiany pierwotnie deklarowanej wysokości podstawy opodatkowania, to wskazane powyżej wątpliwości, co do jej prawidłowości, będą uzasadniały (na drugim etapie postępowania weryfikacyjnego) wszczęcie z urzędu, przez organ podatkowy, postępowania podatkowego w sprawie określenia podstawy opodatkowania i należnego podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości. W postępowaniu tym, organ podatkowy jest zobowiązany do wykazania, że kwota nabycia samochodu osobowego zadeklarowana przez podatnika, jako podstawa opodatkowania, bez uzasadnionej przyczyny, odbiega od średniej wartości tego samochodu ustalonej w oparciu o jego średnią cenę notowaną na rynku krajowym uwzględniającą, w oparciu o dostępne dane katalogowe, kryteria wskazane w przepisie art. 104 ust. 11 u.p.a. W postępowaniu prowadzonym na tym etapie, podatnik nie jest również pozbawiony prawa do wykazywania okoliczności, że deklarowana przez niego wysokość podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, nie odbiega, bez nieuzasadnionej przyczyny, od średniej wartości tego samochodu na rynku krajowym, co w konsekwencji czyni (czyniłoby) niezasadnym jej weryfikację, i to nawet w sytuacji istnienia znacznej różnicy pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 wymienionej ustawy ustaloną (ustalaną) przez organ podatkowy. Również więc i ten etap postępowania weryfikacyjnego, gdy chodzi o jego rezultat, jest w dużej mierze zdeterminowany aktywnością strony tego postępowania zainteresowanej w wykazaniu, że wskazana powyżej różnica nie jest nieuzasadniona i znajduje swoje źródło w konkretnej i racjonalnie dającej się wyjaśnić przyczynie. Brak aktywności samego podatnika w wykazaniu istnienia wskazanej powyżej okoliczności nie może więc, w świetle przepisu art. 104 ust. 8 i ust. 9 u.p.a. podważać, nie dość, że określonej tym przepisem kompetencji organu podatkowego do przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego w zakresie odnoszącym się do prawidłowości deklarowanej podstawy opodatkowania, to również i jego rezultatu wyrażającego się w przyjęciu za tę podstawę średniej wartości rynkowej nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, ustalanej na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej jego ceny na rynku krajowym.

5.4. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie zapłata przez Skarżącą Spółkę ceny wynikającej z faktury nie była kwestionowana. Organy podjęły czynności w celu ustalenia przyczyn, dla których podana przez Spółkę wysokość podstawy opodatkowania odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego.

Jeżeli chodzi o wybór narzędzi do określenia wartości rynkowej samochodu osobowego to pozostawiony on został organom podatkowym. Dlatego wykorzystanie programów komputerowych takich jak EUROTAX odpowiada wymaganiom art. 140 ust. 8 u.p.a. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania danych z zastosowanego przez organy informatora EUROTAX jako wiarygodnych notowań wartości rynkowej samochodów używanych na terytorium kraju.

5.5. Naczelny Sąd Administracyjny po wnikliwej analizie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zauważył, że jej autor uzasadnia zarzutu naruszenia prawa materialnego (przez jego błędną wykładnię) w drodze podważania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Ustalenia faktyczne nie mogą być kwestionowane w drodze zarzutu naruszenia prawa materialnego, a dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego albowiem tego rodzaju rezultat może być ewentualnie osiągnięty wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Jeżeli zaś strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, to tym samym wytycza granice stanu faktycznego sprawy, który stanowi również podstawę faktyczną samego żądania.

Skoro ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyrokowania Sądu I instancji, nie zostały podważone w skardze kasacyjnej, to brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego.

5.6. Uwzględniając powyższe uwagi dotyczące bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i §14 ust.2 pkt 2 lit. c w zw z §6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).