Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 401/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust.1, art. 10 ust.1, art. 11 ust.1, art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 10, 11, 11a, 11b, 13, 23 lit. b;
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art.14b § 1, art. 75 § 4a i 4b, art. 21 § 3, art. 23 § 3, art. 75 § 1, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. spraw ze skarg B. W.-H. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia [...] kwietnia 2021 r. – nr [...], – nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego za 2015 i 2016 rok oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 401/21

UZASADNIENIE

Przedmiotami skarg B.W. (dalej: skarżąca) są decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (organ II instancji) z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] i nr [...] utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (organ I instancji) z [...] stycznia 2021 r. nr [...] i [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 i 2016 rok.

W stanie faktycznym sprawy, skarżąca 9 maja 2017 r. złożyła do organu I instancji korekty zeznań PIT-36 za 2015 i 2016 rok. W korektach wskazano, że obejmują one korekty przychodu o wysokość zwróconych przez płatnika kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową). W ocenie skarżącej, jej pracodawca (P.) nie powinien doliczać do przychodów pracownika z tytułu umowy o pracę kwoty wypłaconego świadczenia stanowiącego zwrot kosztów. Nadpłaty wynikające z zeznań podatkowych zostały skarżącej zwrócone.

Postanowieniami z 21 lutego 2020 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych skarżącej za 2015 i 2016 rok, po czym decyzjami z [...] stycznia 2021 r., określił skarżącej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 9.116 zł oraz za 2016 r. w kwocie 7.750 zł, wskazując, że kwota wypłaconego skarżącej przez pracodawcę świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania samochodu prywatnego w celach służbowych do jazd lokalnych podlegała opodatkowaniu/wykazaniu jako przychód ze stosunku pracy w 2015 i 2016 r., niekorzystający ze zwolnienia.

W wyniku złożonych odwołań, organ II instancji decyzjami z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z [...] stycznia 2021 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do dokonanego zwrotu nadpłaty podatku na rzecz skarżącej, organ odwoławczy wyjaśnił, że dokonanie zwrotu nadpłaty podatku wynikającej z korekty zeznania, w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, tj. w ramach tzw. czynności materialno-technicznych organu podatkowego, nie stanowiło przeszkody w ponownej weryfikacji prawidłowości dokonanej korekty w toku postępowania podatkowego. Organ l instancji nie rozstrzygał bowiem o zwrocie nadpłaty decyzją. Sam fakt zwrotu nadpłaty nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz czynność materialno-techniczną i rachunkową, zatem nie zaistniał żaden stan rzeczy osądzonej.

Kolejno, organ II instancji zarysował, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymagało, czy kwoty wypłaconego świadczenia stanowiącego zwrot kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych (niebędących podróżą służbową) są przychodem z tytułu umowy o pracę. Organ zaznaczył, że pozostałe wielkości przychodów, kosztów, dochodów i odliczeń wykazane w zeznaniach nie były kwestionowane i prawidłowo przyjęto je w zadeklarowanej wysokości.

Organ odwoławczy wyłożył, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej ustawa o PIT), przychodami są – co do zasady – otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Organ zaakcentował, że skoro przychodami ze stosunku pracy są wszelkie świadczenia otrzymywane przez pracownika w związku z pozostawaniem w stosunku pracy, zaliczyć do nich należy również wypłacany pracownikowi zwrot kosztów używania pojazdu prywatnego do celów służbowych. Jednocześnie organ wskazał, że zwrot ten, przy spełnieniu warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o PIT, może korzystać ze zwolnienia od podatku. Przepis ten stanowi, że wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw – do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika. Zdaniem organu, przywołany przepis ustawy o PIT dotyczy tylko tych pracowników, dla których inne ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów lub nakładają na pracodawcę obowiązek ich zwrotu. Do tej uprzywilejowanej grupy pracowników zaliczają się m.in. listonosze, którym ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 261) przyznaje w art. 19 prawo do zwrotu kosztów związanych z używaniem prywatnych pojazdów. Jak zaznaczył organ, skarżąca nie należy do tej grupy pracowników, ponieważ z zaświadczenia wystawionego przez P. wynika, że jest zatrudniona na stanowisku menedżera usług finansowych.

Organ wyjaśnił, że przyjęcie poglądu, jakoby wypłacane skarżącej świadczenie nie jest przychodem w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT powodowałoby, że zbędnym stałby się przepis przewidujący zwolnienie z opodatkowania tego świadczenia w niektórych przypadkach.

Na powyższe rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżąca zarzuciła skarżonym decyzjom naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. poz. 1325, dalej O.p.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wydane one zostały z naruszeniem:

1. art. 208 § 1 w zw. z art. 120 i art. 165 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 75 § 4a, art. 75 § 4b, art. 212 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez wszczęcie, a następnie nieumorzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy postępowanie to od początku było bezprzedmiotowe z uwagi na to, że sprawa zwrotu nadpłaconego podatku została wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. prawomocnie rozstrzygnięta, a decyzje wydane zostały przez organ I instancji bez podstawy prawnej;

2. art. 121 § 1 w zw. art. 75 § 4a i w zw. z art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie zaskarżonych decyzji z naruszeniem zasady zaufania do organu podatkowego przez niedopełnienie obowiązku wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty, zwrot nadpłaconego podatku, a następnie żądanie jego zwrotu w sytuacji, gdy nie zaszły żadne okoliczności natury prawnej uzasadniające zmianę stanowiska zajętego przez organ dokonujący zwrotu podatku zgodnie ze złożonymi przez skarżącą wnioskami,

3. art. 208 § 1 w zw. z art. 2a O.p. poprzez nieumorzenie postępowania mimo istniejących niedających się usunąć wątpliwości co do treści normatywnej przepisu art. 12 § 1 ustawy o PIT,

4. art. 2a w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji do przedstawionej przez skarżącą wykładni art. 12 § 1 ustawy o PIT, co uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie zasady in dubio pro tributario,

5. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przez błędne uznanie zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika w związku z użytkowaniem samochodu prywatnego wyłącznie do celów służbowych za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym;

6. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez naruszenie obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne w sytuacji, gdy w identycznym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działający w imieniu Ministra Finansów w interpretacji przepisów prawa podatkowego z 14 grudnia 2015 r. oraz Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w szeregu wydanych interpretacji zajął odmienne stanowisko niż organ w skarżonych decyzjach.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowań podatkowych.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że do organu wpłynęły wnioski o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 1 O.p. Złożone korekty zeznań podatkowych stanowiły zaś załączniki do tych wniosków. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej, obowiązkiem organu było wydać decyzje na podstawie art. 75 § 4a O.p. Artykuł 75 § 4 O.p. zastosowanie może mieć jedynie w sytuacji, gdy z wnioskiem o zwrot podatku zwraca się podatnik będący jednocześnie płatnikiem oraz nie jest kwestionowana zasadność pobrania podatku. Wówczas organ podatkowy nie ma prawnego obowiązku badania zasadności składanego wniosku, ograniczając się tylko do badania poprawności złożonej korekty zeznania podatkowego. W przedmiotowej sprawie jednak organ dokonał zwrotu podatku w kwocie wynikającej z wniosków i załączonych do nich korekt zeznań, nie wydając przy tym stosownych decyzji administracyjnych. W ocenie skarżącej już samo dokonanie zwrotu stanowiło wyraz akceptacji przedstawionej we wnioskach argumentacji. Niewydanie decyzji nie stoi na przeszkodzie do uznania sprawy za ostatecznie załatwioną. Przyjąć należy bowiem fikcję prawną wyrażającą się w twierdzeniu, że decyzje w przedmiocie wynikającym z wniosków skarżącej zostały wydane (podjęte), a w międzyczasie nie zaszło nic takiego, ani w sferze prawa, ani w sferze faktów, co mogłoby wpłynąć na zmianę stanowiska organu. Skarżąca wyjaśniła, że stoi na stanowisku, że wnioski o stwierdzenie nadpłaty zostały rozpoznane, jednak organ podatkowy uchybił jedynie ciążącemu na nim obowiązkowi wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Z tych względów, mimo iż formalnie organ uchybił wynikającemu z przepisów prawa obowiązkowi załatwienia sprawy decyzją, uznać należy, że sam zwrot podatku stanowił przejaw woli organu administracji publicznej i dlatego uznać należy, że wydanie decyzji określających przez organ I instancji stanowiło naruszenie zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją.

Skarżąca wyraziła opinię, że nawet, gdyby uznać, że z formalnego punktu widzenia organ nie naruszył przepisów postępowania prowadząc przedmiotowe postępowania zakończone zaskarżonymi decyzjami, to rażąco naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych, w związku z naruszeniem przepisu art. 75 § 4a i art. 21 § 3 O.p.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że punktem wyjścia dla organu podatkowego do prawidłowego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy powinno być ustalenie, czy otrzymane przez skarżącą świadczenie, wypłacone przez jej pracodawcę mieści się w ogóle w kategorii świadczeń zaliczających się do przedmiotu regulacji ustawy o PIT. Skarżąca zaznaczyła, że nie znajduje oparcia w przepisach twierdzenie organu, jakoby zwrot pracownikowi określonych wydatków był otrzymanym od pracodawcy świadczeniem, a co za tym idzie stanowił przychód ze stosunku pracy. Według skarżącej, organ za przychód podatkowy uznaje poniesione przez nią wydatki nie dlatego, że istnieje przepis prawa, który sporne świadczenie nakazuje uznać za przychód, lecz tylko i wyłącznie dlatego, że istnieje zwolnienie przedmiotowe dotyczące przychodu niekoniecznie odpowiadającego swoim charakterem świadczeniu uzyskiwanemu przez skarżącą.

Skarżąca na poparcie swojego stanowiska przywołała fragmenty uzasadnienia wyroku Trybunał Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca zarzuciła również organowi, że nie ustalił w sposób pewny charakteru wypłaconego świadczenia, a oparł się tylko na informacji płynącej z zaświadczenia z 5 stycznia 2017 r. o "dochodzie otrzymanym z tytułu użytkowania własnych pojazdów do celów służbowych" i zapisy tego zaświadczenia przyjął za podstawę ustalenia, że skarżąca osiągnęła dochód. W ocenie skarżącej, do ustalenia faktycznego charakteru otrzymanego przez nią świadczenia należało zajrzeć do jego źródła, czyli umowy, na podstawie której do wykonywania zadań służbowych wykorzystywała własne auto. Poszczególne zapisy tej umowy dają podstawy do twierdzenia, że wypłacane świadczenie nie miało charakteru ryczałtowego, lecz stanowiło zwrot poniesionych wydatków, które ściśle uzależnione były od ilości przejechanych kilometrów. Jedynie koszt kilometra ustalony był w sposób ryczałtowy, co jednak nie wpływa na zmianę klasyfikacji otrzymanego świadczenia, które w dalszym ciągu stanowiło zwrot poniesionych wydatków i nie generowało dla skarżącej żadnej korzyści.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zarządzić połączenie spraw ze skarg skarżącej na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. (sygn. I SA/Rz 401/21) oraz na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. (sygn. I SA/Rz 402/21) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygnaturą I SA/Rz 401/21.

Wojewódzki Sad Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skargi nie są uzasadnione bowiem organy podatkowe nie naruszyły prawa procesowego i materialnego. Zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

W pierwszej kolejności sąd odniesie się do tej grupy zarzutów zawartych w skardze w której podatniczka wskazuje na niedopuszczalność wydania decyzji w przedmiotowych sprawach z uwagi na wcześniejsze dokonanie zwrotu nadpłaty podatku w trybie czynności materialno-technicznej. Zarzuty te są nieuprawnione.

Zgodnie z art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku już sama korekta wywołuje skutki prawne. Z powołanych przepisów nie wynika jednak, jakoby zwrot nadpłaty wynikającej z żądania stwierdzenia nadpłaty bez wydawania decyzji rodził skutek w postaci "powagi rzeczy osądzonej" w zakresie złożonego wniosku i skorygowanej deklaracji.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i stosownej korekty deklaracji (zeznania podatkowego) rodzi po stronie organu podatkowego obowiązek przeprowadzenia postępowania, które jest ograniczone treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. Ograniczone jest ono do konkretnych okoliczności faktycznych i dowodów potwierdzających ich zaistnienie, nie oznacza jednak wiążącej oceny prawnej co do istnienia i wysokości zobowiązania podatkowego. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że zwrot nadpłaty bez wydawania decyzji powoduje, że korekta wywołuje skutki prawne. Innymi słowy następuje skorygowanie złożonego zeznania podatkowego, który to stan jest wiążący dla organu do chwili, w której wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w innej wysokości. Trzeba podkreślić, że żaden przepis prawa pozytywnego nie ogranicza organu podatkowego co do prawa wydania decyzji w trybie art. 21 § 3 O.p. z tego względy, że dokonał on wcześniej "bezdecyzyjnego" zwrotu nadpłaty.

Należy przy tym podnieść, że zgodnie z art. 75 § 4a O.p. w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Według zaś art. 75 § 4b O.p. przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę. Skoro zatem rozstrzygnięcie o nadpłacie w formie decyzji nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 23 § 3 O.p. to tym bardziej czynność materialno –techniczna nie może stanowić takiej przeszkody. W sytuacji, gdy organ załatwia wniosek w drodze czynności materialno –technicznej, stosownie do treści i zakresu żądania strony nie oznacza to, że organ kształtuje sytuację prawną strony. Stwierdza jedynie, że wniosek jako taki nie budzi wątpliwości, zaś zobowiązanie w dalszym ciągu wynika ze złożonej deklaracji (zeznania), a nie z rozstrzygnięcia organu.

Nie ma na gruncie ordynacji podatkowej żadnych normatywnych racji, w tym także wywodzonych z treści art. 121 § 1 O.p., na podstawie których można by wnioskować, że przymiot trwałości, jaki posiadają decyzje, dotyczy także skutków czynności materialno – technicznej.

Dlatego też wszystkie zarzuty związane z brakiem prawnej możliwości wydania decyzji sąd uznał za nieuprawnione.

Nie są również trafne zarzuty dotyczące materialnoprawnej podstawy wydanych decyzji a to przepisów art. 9 ust.1, 10 ust.1, 11 ust.1 i 12 ust.1 updof.

Skarżąca otrzymywała wypłacane ryczałtem wynagrodzenie za wykorzystywanie samochodu prywatnego do wykonywania przejazdów lokalnych związanych w wykonywaniem czynności zawodowych w ramach stosunku pracy. Przejazdy te nie stanowiły podróży służbowych. Jednocześnie skarżąca nie jest pracownikiem, któremu przepisy ustawy przyznawały uprawnienie do otrzymywania takiego zwrotu kosztów wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych. Przepisy ustawy nie przewidywały w odniesieniu do pracownika zatrudnionego na stanowisku managera projektu w przedsiębiorstwie P. obowiązku lub chociażby możliwości zwrotu kosztów wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych ( jak chociażby w przypadku listonoszy ).

Brak uprawnienia przewidzianego przez ustawy nie wyklucza oczywiście możliwości przyznania pracownikowi w ramach umowy o prace takiego świadczenia, jednak dobrowolność świadczenia wywodzi skutki prawnopodatkowe dla pracownika.

Przychód którego przedmiotem jest świadczenie za wykorzystywanie samochodu prywatnego jest przychodem ze stosunku pracy.

Przepis art. 9 ust.1 updof stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jednocześnie art. Art. 10 ust. 1.updof stanowi, że źródłami przychodów jest m.in. stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Art.12 ust.1 updof zawiera przy tym bardzo szeroką definicję przychodu ze stosunku pracy wskazując, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychodem ze stosunku pracy są zatem wszelkie kwoty otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, których źródłem jest wykonywana przez niego praca. Nie jest to tylko wynagrodzenie zasadnicze, ale wszystkie kwoty pieniężne znajdujące swoja podstawę w świadczonej pracy. Takim też uposażeniem jest świadczenie ryczałtowe otrzymywane przez pracownika w związku z wykorzystywaniem przez niego do celów służbowych samochody prywatnego. Istota tego świadczenia wiąże się z wykonywana przez pracownika działalnością związaną z pracą.

Przychód ten musi być zakwalifikowany jako przychód ze stosunku pracy. Brak istnienia stosunku pracy powodowałby brak wypłacanego świadczenia, a tym samym brak powstania przychodu.,

Słusznie w tym zakresie organy stwierdziły, że przychód był spełniony z zgoda pracownika, został przyznany w jego interesie, jak także przychód miał charakter wymiernej , wyindywidualizowanej korzyści , jak także ma charakter definitywny.

W tych okolicznościach w ocenie sądu organy nie naruszyły prawa stwierdzając, że otrzymywane kwoty z tytułu wykorzystania samochodu są przychodem ze stosunku pracy

Kwoty te nie podlegają zwolnieniu w ramach przepisu art. 21 ust.1 pkt 23 lit. b updof.

Przepis ten zakreślając zwolnienie dla kwot otrzymywanych przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych ogranicza je jednak do takich sytuacji gdy obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw.

Tylko zatem pracownicy, którzy posiadają uprawnienie do otrzymania takich środków wynikające z ustawy mogą skorzystać ze zwolnienia z art. 21 ust.1 pkt 23 lit b updof.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane to, ze skarżąca do tej kategorii osób zatrudnionych w Przedsiębiorstwie P. nie należy.

Reasumując zatem powyższe rozważania należy podkreślić, że szeroka definicja przychodu ze stosunku pracy obejmuje również przychód wynikający ze zwrotu przez pracodawcę kosztów wykorzystania samochodu do jazd lokalnych, zaś skarżąca nie jest w grupie pracowników, którym przysługuje zwolnienie z art., 21 ust.1 opkt 23 lit b updof.

Należy także podnieść, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 10, 11, 11a, 11b, 13 u.p.d.o.f. ustanowił zwolnienie dla świadczeń w tym także wypłat pieniężnych, otrzymywanych przez pracowników od pracodawców, które ponoszone są w celu prawidłowego wykonania przez pracowników obowiązków wchodzących w zakres wykonywanej pracy a także w celu wypełnienia obowiązków obciążających pracodawców na podstawie przepisów prawa, które mieszczą się w zakresie obowiązku prawidłowego zorganizowania pracy. Świadczenia te mają wspólną cechę a mianowicie ponoszone są w interesie pracodawcy i służą prawidłowej realizacji zadań zleconych pracownikowi. Objęcie tych świadczeń zwolnieniem od podatku oznacza, że wskazana cecha świadczeń na rzecz pracowników sama w sobie nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że świadczenia te nie mieszczą się w zakresie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Dlatego też okoliczność, dokonywania takiego świadczenia przez pracodawcę w celu właściwego zorganizowania wykonania pracy nie może być uznana za okoliczność skutkującą wyłączeniem tego świadczenia spod działania przepisu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

Kwestia dodatkowych świadczeń została przy tym rozważona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn., akt K 7/13 który stwierdził, że "sytuacja jest zupełnie oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie traktując je jako - stanowiący część dochodu - element wynagrodzenia za pracę".

Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji: przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Również zatem w tym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W końcu nie są zasadne zarzuty dotyczące wydanych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, które zdaniem skarżącej mają odmiennie oceniać sytuacje zainteresowanych w tamtych sprawach, niż została oceniona przez organ jej sytuacja , w sprawie niniejszej.

W tym zakresie należy wskazać na treść przepisu art.14b § 1 o.p., który stanowi, że interpretację wydaje się w indywidualnej sprawie podatnika. Podstawę wydanej interpretacji stanowi stan faktyczny lub opis zdarzenia przyszłego w niej wskazany. Zgodnie z art. 14 m i 14 l podmiot który uzyskał interpretację i zastosował się do niej jest chroniony przed negatywnymi skutkami zmiany interpretacji. Dotyczy to jednak tylko tego podmiotu.

Interpretacja ma więc zastosowanie tylko do tych osób, które ją uzyskały. Nie chroni ona innych podatników. Interpretacja indywidualna nie daje ochrony innym podatnikom.

Wydanie jednostkowego aktu intepretującego nie wiąże organów w innych sprawach.

Z tych względów sad uznał też ten zarzut skargi za nieuzasadniony.

Z tych względów skargi oddalił w myśl art. 151 ppsa.