Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2093/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi D. wspólnika spółki cywilnej "D." . z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2093/06

Uzasadnienie

D. L. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] nałożył na D. L. i D. M. wspólników spółki cywilnej "D." s.c. [...] karę pieniężną w łącznej wysokości 10.100 zł, w tym: karę pieniężną 8.000 zł - za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, karę pieniężną 2.000 zł - za brak aktualnej legalizacji tachografu oraz karę pieniężną 100 zł - za brak wpisanego imienia kierowcy na wykresówkach. Decyzja ta została doręczona stronom w dniu 29 września 2005 r.

W dniu [...] listopada 2005 r. pełnomocnik wspólnika spółki cywilnej "D." D. L. skierował do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zarzucając jej:

naruszenie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej za brak licencji, mimo iż D. L. będący wspólnikiem s. c. "D." posiadał odpowiednią licencję na wykonywanie transportu drogowego, bowiem firma "D." s.c. posiada licencję na krajowy transport drogowy rzeczy – licencja nr [...], a obecnie nr [...] – wydana w dniu [...] kwietnia 2004 r. ważna do dnia [...] kwietnia 2034 r., zgodnie z którą uprawnienia licencyjne przysługują wszystkim wspólnikom;

naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie zebranie całego materiału dowodowego, przy jednocześnie wadliwej interpretacji istotnych fragmentów ocenianego stanu faktycznego polegającą na: nieustaleniu komu przysługują uprawnienia z licencji o nr [...], nieokreśleniu dowodów, które należało przeprowadzić celem udowodnienia, czy D. L. posiada uprawnienia licencyjne; błędnym ustaleniu stanu faktycznego i uznaniu, iż D. L. nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego;

naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, tj. niewskazanie dlaczego nie uznano uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego przysługujących D. L., w sytuacji gdy organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne stwierdzające, iż kierujący pojazdem przedstawił licencję o nr [...] wystawioną dla "D." s. c. na nazwisko D. M., a jednocześnie stwierdził, iż D. L. jest jedynym ze wspólników "D." s.c.

W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazano, iż decyzja w części dotyczącej nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ uznał iż D. L.i wykonywał transport drogowy bez uzyskania licencji, a przecież spółka cywilna "D." w dniu [...] kwietnia 2004 r. otrzymała licencję na krajowy transport drogowy. Licencja została wydana dla firmy "D." s. c., a zatem pomimo, iż w dokumentach wskazano wyłącznie nazwisko jednego ze wspólników, stosownymi uprawnieniami w transporcie drogowym dysponowali obaj wspólnicy tej spółki, a potwierdzeniem tego jest zaświadczenie Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2005r. z którego wynika, iż licencja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. wydana została dla firmy "D." s.c, wobec czego uprawnienia licencyjne przysługują całemu podmiotowi, jakim w tym przypadku jest spółka cywilna "D.", a tym samym również D. L.. W ocenie pełnomocnika brak nazwiska drugiego wspólnika w licencji był oczywistą omyłką organów właściwych do wystawienia licencji. Podkreślił też, że w chwili obecnej firma "D." s. c. posiada już licencję wystawioną na nazwiska obu wspólników (licencja nr [...]), która jest poprawioną licencją nr [...], bowiem obie licencje zostały wydane w tym samym dniu, na taki sam okres ważności, na tej samej podstawie prawnej, w tym samym zakresie i dla tego samego podmiotu. D. L. w dniu nałożenia kary pieniężnej posiadał więc odpowiednią licencję na wykonywanie transportu drogowego, a w związku z tym nałożenie na niego kary pozostaje w sprzeczności z art. 93 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Decyzja została ponadto wydana z rażącym naruszeniem przepisów formalnych, gdyż organ nie doprowadził do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co więcej nie starał się zebrać żadnych dowodów, opierając się wyłącznie na przedstawionych w dniu kontroli. Ustalenia zaś i rozważenie przez organ kwestii posiadania lub braku licencji powinno być uznane przy wydaniu takiej decyzji za konieczne. Organ nie określił, czy i jakie dowody należało przeprowadzić celem sprawdzenia, czy D. L. posiada uprawnienia licencyjne do wykonywania transportu drogowego. Wystosowanie odpowiedniego zapytania do Starosty [...] wystarczałoby natomiast, dla stwierdzenia, że D. L. posiada wymaganą przepisami prawa licencję. Organ naruszył także art. 107 k.p.a., bowiem nie wyjaśnił w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, dlaczego uznano, iż D. L. nie posiada uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego.

Do wniosku załączone zostało zaświadczenie wystawione przez Starostę [...] z dnia [...] października 2005 r. oraz kopia licencji Nr [...].

Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił wspólnika spółki cywilnej "D." D. M. o wszczęciu na wniosek pełnomocnika D. L. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji przez D. M. oraz odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji przez D. L..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż po przeanalizowaniu zaskarżonej części decyzji oraz materiału dowodowego na podstawie którego została ona wydana stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana jedynie w stosunku do D. M. z rażącym naruszeniem prawa. Jak bowiem wynika z okazanego do kontroli wypisu z licencji nr [...] D. M. jako wspólnik spółki cywilnej "D." miał uprawnienia do wykonywania krajowego transportu drogowego, a okoliczność ta była znana organowi który wydawał kwestionowaną decyzję. W uzasadnianiu decyzji powołano się bowiem na okazany przez kontrolowanego kierowcę wypis z licencji przewozowej wystawionej dla D. M.. Tym samym nałożenie na osobę posiadającej uprawnienia do wykonywania transportu drogowego – w sytuacji gdy organ dysponuje wiedzą na ten temat - kary pieniężnej za brak uprawnień do wykonywania transportu drogowego rażąco narusza prawo i wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przesłanka rażącego naruszenia prawa nie występuje natomiast w stosunku do drugiego wspólnika spółki cywilnej "D." – D. L., gdyż przyjęta przez pełnomocnika strony interpretacja przepisów zakładająca możliwości udzielenia licencji przewozowej spółce cywilnej jest błędna. Spółka cywilna to jedynie umowa co najmniej dwóch osób, które działają w celu osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony. Jednakże strony umowy nazwanej "spółką cywilną" nie kreują nowej osoby (jednostki organizacyjnej), która może być podmiotem praw i obowiązków. Jakkolwiek zatem wspólnicy spółki cywilnej prowadzą jedno przedsiębiorstwo rozumiane przedmiotowo, czyli jako zespół składników materialnych i niematerialnych, to jednak to przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym jest prowadzone przez dwóch przedsiębiorców rozumianych podmiotowo, czyli jako podmioty posiadające zdolność prawną. Spółka cywilna nie może więc być stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 29 k.p.a., który w generalny sposób określa podmioty, którym przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie przyznają natomiast jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej uprawnienia do występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego, dlatego też w powiązaniu z przepisem art. 29 k.p.a. spółka cywilna nie może być stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia licencji przewozowej. Organ podkreślił przy tym, że przepisy określające pojęcie przedsiębiorcy zarówno w chwili uchwalenia, jak również w chwili wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym stanowiły, iż przedsiębiorcą może być jedynie wspólnik spółki cywilnej, a obecnie obowiązująca ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej również stanowi, iż przedsiębiorcą jest wspólnik spółki cywilnej, a nie spółka cywilna. Załączone do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zaświadczenie Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r. - nie jest natomiast dowodem na to, iż wspólnik spółki cywilnej D. L. w chwili kontroli posiadał licencję przewozową. Z okoliczności przytoczonych we wniosku o stwierdzenie nieważności wynika bowiem, iż okoliczności wskazane w tym zaświadczeniu powstały po już wydaniu kwestionowanej decyzji.

Pełnomocnik D. L. wystąpił do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej pkt 2 decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktu, iż przy wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] września 2005 r. doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz rażącego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 10 k.p.a.

Według pełnomocnika skarżącego w toku postępowania w wystarczający sposób zostało udokumentowane, iż D. L. w dacie kontroli drogowej posiadał licencję na wykonywanie transport drogowego. Pełnomocnik skarżącego zwrócił przy tym uwagę na fakt, iż wprawdzie wniosek o wydanie licencji został podpisany przez jednego ze wspólników spółki cywilnej D. M., to jednak do tego wniosku załączony został certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym wydany dla drugiego wspólnika spółki cywilnej D. L.. Zarzucił ponadto, że organ bezpodstawnie odmówił wiary zaświadczeniu Starosty Powiatowego w [...] wydanemu w trybie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., kwestionując tym samym ustalenia i stwierdzenia leżące we właściwości innego organu. Gdyby bowiem D.L. nie przysługiwała licencja wówczas organ administracji samorządowej nie wydałby takiego zaświadczenia stwierdzając, iż żądanie strony co do treści zaświadczenia nie znajduje oparcia w dokumentach posiadanych przez organ. Pełnomocnik skarżącego zarzucił też, że w przedmiotowej sprawie zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jak również Główny Inspektor Transportu Drogowego, dopuścili się naruszenia norm procedury administracyjnej nie czyniąc żadnych ustaleń celem dokładnego wyjaśnienia wątpliwości oraz nie zapewniając stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. w kwestionowanym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż podstawową zasadą kodeksu postępowania administracyjnego jest określona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznej. Decyzje administracyjne ostateczne mogą więc być zmienione lub uchylone tylko wówczas, gdy wynika to wprost z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bądź z przepisów prawnych szczególnych, do których kodeks odsyła.

We wniosku o stwierdzenie nieważności jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, wskazano treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. rażące naruszenie prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, iż działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. polega na innym podejściu do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym, czy też w innych trybach nadzwyczajnych. Organ administracyjny staje bowiem wobec kwestii czysto prawnych, które winny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji. W tym kontekście zarzut naruszenia przepisów postępowania, wymienionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, których zdaniem skarżącego dopuścił się organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, są całkowicie nietrafne. Przedmiotem postępowania jest bowiem jedynie badanie, czy doszło we wcześniej poprowadzonym postępowaniu do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za brak licencji przewozowej w stosunku do wspólnika spółki cywilnej "D." D. L.. Przyjęta przez pełnomocnika skarżącego interpretacja przepisów zakładająca możliwości udzielenia licencji przewozowej spółce cywilnej jest bowiem błędna. Organ powtórzył wywody, które przedstawił w tym zakresie w swojej wcześniejszej decyzji z dnia 30 czerwca 2006 r. podkreślając ponownie, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przyznają jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej uprawnienia do występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego, a więc spółka cywilna nie może być stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia licencji przewozowej. Odnosząc się natomiast do załączonego do wniosku o stwierdzenie nieważności zaświadczenia z dnia 11 listopada 2005 r. wystawionego przez Starostę [...] organ stwierdził, iż treść tego zaświadczenia wykracza ponad osnowę decyzji o przyznaniu licencji przewozowej. Fakt załączenia do wniosku o wydanie licencji przewozowej certyfikatu kompetencji zawodowej D. L. nie zmienia natomiast prawnej sytuacji skarżącego, skoro jego uprawnienia do wykonywania transportu nie wynikają z treści licencji przewozowej.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego D. L. zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskutek nieuwzględnienia faktu, iż przy wydawaniu decyzji z [...] września 2006 r. doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, a w szczególności:

art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym - wskutek przyjęcia, iż skarżący naruszył warunki przewozu wynikające z ustawy poprzez jego wykonywanie bez wymaganej licencji;

art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - wskutek naruszenia zasady kompetencyjności i praworządności poprzez wkroczenie w kompetencję organów wydających decyzje administracyjne w zakresie udzielania licencji na wykonywanie transportu drogowego;

art. 50 ustawy o transporcie drogowym – wskutek dokonania faktycznej kontroli i interpretacji decyzji administracyjnej (licencji na wykonywanie transportu drogowego) przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w sytuacji ustawowego upoważnienia do dokonywania kontroli dokumentów enumeratywnie wymienionych w tym przepisie;

art. 84 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – wskutek dokonania kontroli w zakresie, w którym uprawnione są jedynie organy udzielającej licencji.

Ponadto zarzucił, że organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 16 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego ponownie podniósł, iż w dniu wydania decyzji nakładającej karę pieniężną D. L. dysponował licencją na wykonywanie transportu drogowego, co wykazał przedkładając zaświadczenie z dnia [...] października 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego kwestionując fakt posiadania przez skarżącego licencji przekroczył zakres swoich kompetencji wkraczając w sferę uprawnień Starosty Powiatowego i uzurpując sobie prawo do merytorycznej oceny prawidłowości tej decyzji. Organ powinien natomiast respektować decyzję Starosty Powiatowego w przedmiocie wydania licencji na wykonywanie transportu drogowego do czasu wyeliminowania tej decyzji z obrotu. Pełnomocnik skarżącego zarzucił też, że organ rozpoznając ponownie sprawę nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących naruszenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przepisów postępowania administracyjnego, które powinny mieć w tym postępowaniu w pełni zastosowanie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2006 r. nie naruszają prawa.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym.

Strona skarżąca wystąpiła do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zarzucając, że decyzja w tej części została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95). Nie chodzi tu bowiem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. III SA 422/96).

Podniesiona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. kwestia, czy każdy wspólnik spółki cywilnej prowadzącej działalność w zakresie transportu drogowego powinien mieć własną licencję na prowadzenie tej działalności nie jest jednolicie interpretowana, w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Pojawiają się zarówno interpretacje, że każdy wspólnik spółki cywilnej musi mieć własną licencję na prowadzenie tej działalności, jak też interpretacje przeciwne, że licencja udzielona jednemu wspólnikowi spółki cywilnej uprawnia wszystkich wspólników tej spółki do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 120/06).

W tej sytuacji nie można postawić skutecznie zarzutu oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z treścią przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Licencja nr [...], której wypis został okazany w czasie kontroli drogowej wystawiona była na nazwisko wspólnika spółki cywilnej "D." D. M.. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził w związku z tym nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji przez D. M. wskazując na fakt, iż D. M. w dacie kontroli miał uprawnienia do wykonywania krajowego transportu drogowego, a okoliczność ta była znana organowi wydającemu kwestionowaną decyzję. Ocena, czy licencja ta upoważniała do prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego także przez drugiego wspólnika spółki cywilnej "D." D. L. nie jest natomiast jednoznaczna w świetle uregulowań ustawy o transporcie drogowym, a w związku z tym nie można stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu w zakresie nakładającym karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji przez wspólnika spółki cywilnej D. L. także rażąco narusza prawo.

Do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji załączona została kopia zmienionej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy o Nr [...], w której wymienione zostały nazwiska obydwu wspólników spółki cywilnej "D." D. L. i D. M., a także zaświadczenie Starosty [...] stwierdzające, że na podstawie licencji Nr [...] wystawionej na nazwisko D. M. (okazanej w czasie kontroli) uprawnienia licencyjne przysługiwały wszystkim wspólnikom spółki cywilnej "D.".

Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo jednak ocenił, iż dokumenty te nie mogą stanowić w świetle art. 156 §1 k.p.a. przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest tylko w sytuacji zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. przy jednoczesnym braku okoliczności, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 2 k.p.a.).

Jak natomiast wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, a więc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. (vide: wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r. I SA 636/87).

Nie znajdują też, w ocenie Sądu, uzasadnienia zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przepisów postępowania administracyjnego. Postępowanie to zostało wszczęte na wniosek skarżącego i miał on możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu, natomiast organ rozpoznając wniosek odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonał jego należytej oceny w kontekście zastosowanych przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.