Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 768/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 146 par 2 , art 151 par 2 , art 107 par 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik - Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód Tomasza Waszczuka sprawy ze skargi T.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia – po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...]na rzecz T. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...].[...] z 14 września 2018 r., znak: [...] Prezydent Miasta K., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23 września 2015, znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi z układem komunikacyjnym, parkingami naziemnymi oraz trafostacją na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Etap 2:

Budowa budynków wielorodzinnych: dwusegmentowego budynku "2" z garażem

podziemnym oraz jednosegmentowego budynku "3", wraz z instalacjami

wewnętrznymi: wod. –kan., c. o., węzłów cieplnych, wentylacji mechanicznej mieszkań i garażu, instalacjami elektrycznymi nr [...] - część południowa, [...] – część południowa, [...] - część południowa, [...] - część południowa, [...], [...], [...], [...] budowa instalacji oświetlenia terenu wraz z instalacjami teletechnicznymi na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Budowa stacji transformatorowej na działce [...].

Przebudowa linii kablowej oraz dwóch linii napowietrznych SN 15KV wraz z budową linii kablowej oraz dwóch linii napowietrzno - kablowych na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.".

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ l instancji podniósł, iż w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją nr [...] zwymiarowano wskazaną w § 36 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, odległość i wynosi ona 17.21 m. Uwzględniając ustalenia i rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ l instancji stwierdził, że odległość ta w przypadku lokalizacji okien i drzwi budynku do zbiornika o powierzchni do 10m3 spełnia warunki przepisów ww. rozporządzenia, a zatem decyzja nr [...] wydana została prawidłowo.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Ś., zarzucając naruszenie art. 97 § 4 K.p.a poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo trwającego w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MWINB z dnia 14 grudnia 2017 r. nr [...], znak: [...] Odwołująca stwierdziła, że odległość od zbiornika o pojemności 11,6m3 wyniesie 17,21 m, a zatem odległość ta nie spełnia przepisów Rozporządzenia, a decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów. Ponadto zakwestionowała możliwość podłączenia budynku Państwa Ś. do sieci kanalizacyjnej, ponieważ wbrew temu co napisał w uzasadnieniu decyzji organ l instancji taka sieć nie istnieje.

Wojewoda decyzją z 13 maja 2019 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. D.U. z 2018, poz. 1202 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: na postawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego:

– stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015r., znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi z układem komunikacyjnym, parkingami nadziemnymi oraz trafostacją na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Etap 2 - została wydana z naruszeniem prawa (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015., poz. 1422 ze zm.);

- odmówił uchylenia w/w decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015r., znak: [...], ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że pismem z 22 października 2018r., znak: [...] Prezydent Miasta K. przesłał do Wojewody odwołanie M. i T. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 września 2018r, nr [...].[...], znak: [...] Odwołanie T. Ś. zostało złożone po terminie. Wojewoda postanowieniem znak: [...] stwierdził uchybienie terminu. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda pozyskał z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do akt niniejszego postępowania uwierzytelnione kserokopie akt administracyjnych Urzędu Miasta K. znak: [...], znak: [...], akta administracyjne [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. znak: [...] oraz cztery tomy projektu budowlanego oraz dwa pliki zwrotnych potwierdzeń odbioru. Kolejno organ, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, za pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zlecił Prezydentowi Miasta K. uzupełnienie materiału dowodowego o dokumentację akt sprawy powstałą przed wydaniem postanowienia z dnia 28 kwietnia 2016r., znak: [...] o wznowieniu postępowania, tj. pismo T. Ś. z datą wpływu do organu l instancji 4.02.2016r, pisma z dnia 4.04.2016r. kierowane do T. Ś. i do M. B., protokół przyjęcia strony T. Ś. wraz z kserokopią projektu zbiornika bezodpływowego i faktury za usługę asenizacyjną dołączonych jako załączniki do protokołu) oraz wyjaśnienie czy wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...] prowadzone jest z urzędu czy na wniosek. Materiał dowodowy został uzupełniony za pismem z dnia 11 stycznia 2019r. Pismem z dnia 4 marca 2019 r. Wojewoda poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia oraz o ich uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a.

W oparciu o wskazane powyżej akta sprawy organ odwoławczy ustalił, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie jest następujący:

Pismem z dnia 4 lutego 2016 r. T. Ś. zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie kontroli inwestycji budowlanej pod nazwą [...]" przy ul. [...] w K., prowadzonej przez Firma A w związku z faktem usytuowania budynku wielorodzinnego w odległości około 12 metrów od znajdującego się na działce [...] zbiornika bezodpływowego o pojemności 15m3, co jest sprzeczne z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie.

W związku z wezwaniem z dnia 4 kwietna 2016 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że przygotowując projekt dokonano wizji w terenie, a wskutek braku udostępnienia przez właścicieli działki [...] dokumentacji technicznej zbiornika lub jakiejkolwiek innej pozwalającej na określenie pojemności, oparto się na analizie zakładając jaką pojemność powinien mieć taki zbiornik biorąc pod uwagę wielkość przedmiotowego budynku oraz stan jego zasiedlenia. Objętość wynosząca 10m3 została określona i przejęta w oparciu o wizję terenową oraz wiedzę o liczbie osób zamieszkałych w tym budynku (2 osoby) i zakładanym średnim realnym zużyciem wody oraz dobowej ilości odprowadzanych ścieków, z uwzględnieniem dodatkowego zapasu na potrzeby tzw. marginesu bezpieczeństwa (między innymi w zakresie liczby mieszkańców budynku).

Kolejno dnia 15 kwietnia 2016r. T. Ś. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 kwietnia 2016r. przedłożył do wglądu projekt budowlany zbiornika zatwierdzony do realizacji dnia 30 grudnia 1966 r. oraz fakturę za wywóz nieczystości.

Wobec powyższego postanowieniem wydanym dnia 28 kwietnia 2016r. znak: [...] na podstawie art. 145§1 pkt 5 w zw. z art. 149 §1 K.p.a Prezydent Miasta K. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi z układem komunikacyjnym, parkingami nadziemnymi oraz trafostacją na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Etap 2.

Kolejno postanowieniem datowanym również na 28 kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta K. z urzędu wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015r., znak: [...] W wyniku postępowania zażaleniowego Wojewoda postanowieniem wydanym dnia 24 czerwca 2016r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu l instancji z dnia 28 kwietnia 2016r. i przekazał sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wskazał, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji jest przedwczesne, jego uzasadnienie budzi wątpliwości, a w aktach sprawy brak jest bezspornego dowodu istnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a.

Za pismem z dnia 17 maja 2016 r. [...] S.A. przedłożył raport z badań próbek wody, pobranej na terenie nieruchomości stanowiącej działkę geodezyjną nr [...] (przed podziałem i scaleniem działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), na której realizowana jest inwestycja w oparciu o weryfikowaną decyzję, z którego wynika całkowity brak zanieczyszczenia wody gruntowej bakteriami e.coli, a pozostałe parametry nie odbiegają w żaden sposób od wartości średnich, mieszcząc się w dolnych przedziałach według odpowiednich norm dla wód powierzchniowych.

Postanowieniem z 20 maja 2016 r. Prezydent Miasta K. wstrzymał wykonanie postanowienia z dnia 28 kwietnia 2016r. o wstrzymaniu wykonania decyzji nr [...] z 23.09.2016 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ l instancji podniósł, że okoliczności nakreślone przez T. Ś. budzą poważne wątpliwości, co do opisanego zbiornika bezodpływowego (szamba), dotyczące jego pojemności oraz przeznaczenia, natomiast firma [...] S.A. przedstawiła dowody potwierdzające prawidłowe funkcjonowanie zbiornika bez jego wpływu na środowiska i warstwy gruntowe oraz wody podziemne i jak wynika z pisma pełnomocnika inwestora firma [...] S.A w ramach swojej inwestycji zrealizowała rozbudowę sieci kanalizacyjnej i zaproponowała T. Ś. włączenie jego posesji do ww. sieci, co zdaniem Prezydenta Miasta K. zmienia kierunek postępowania wznowieniowego i na tym etapie postępowania brak jest podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż organ nie może w sposób jednoznaczny stwierdzić, że decyzja na podstawie, której prowadzone były roboty budowlane będzie uchylona w trybie postępowania wznowieniowego. Wojewoda postanowieniem wydanym dnia 24 czerwca 2016r, znak: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia T. Ś. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 20 maja 2016r.

Kolejno organ l instancji postanowieniem z 18 sierpnia 2016 r. znak: [...] wstrzymał wykonanie decyzji nr [...] z dnia 23.09.2015r, znak: [...] Przedmiotowe postanowienie zostało uchylone przez Wojewodę postanowieniem wydanym dnia 21 września 2016r., znak: [...], jako wydane bez należytego wyjaśnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z 18 sierpnia 2016r. zawiesił z urzędu postępowanie wznowienie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015r, znak: [...] do czasu uzyskania rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie uzyskania upoważnienia do udzielenia odstępstwa, z uwagi na fakt złożenia przez inwestora wniosku o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, którego uzyskanie wpłynie na wynik wznowionego postępowania, co zdaniem organu l instancji stanowi zagadnienie wstępne.

Następnie postanowieniem z 10 września 2016r. Prezydent Miasta K. odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 18 sierpnia 2016r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Nr [...] z 23.09.2016r.

Pismem z dnia 5 października 2016r, znak: [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił udzielenia Prezydentowi Miasta K. wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisu § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Kolejno postanowieniem wydanym dnia 14 listopada 2016r. Prezydent Miasta K. postanowił nałożyć na wnioskującego pismem z dnia 6 października 2016r. o ponowne wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 28 kwietnia 2016r. znak; [...] T. Ś., obowiązek przedłożenia dowodów w sprawie - potwierdzających jednoznacznie, iż na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] tj. w 23.09.2015r. bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe znajdujący się na nieruchomości będącej jego współwłasnością, tj. [...] obręb [...] ewidencyjna K. w K. posiadał objętość powyżej 10m2 w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego pisma pod rygorem rozpoznania wniosku bez żądanego dowodu.

Dnia 24 października 2016r. organ l instancji podjął zawieszone postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016r. postępowanie wznowieniowe.

W związku z postanowieniem Wojewody z dnia 24 czerwca 2016r. znak: [...] oraz z dnia 21 września 2016r. znak: [...] oraz wnioskami T. Ś. z dnia 28 maja 2016r., 5 lipca 2016r., 6 października 2016r. Prezydent Miasta K. postanowieniem wydanym dnia 17.02.2017r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji nr [...] z dnia 23 września 2015r, znak: [...] Przedmiotowe postanowienie zostało utrzymanie przez Wojewodę wydanym w dniu 11 maja 2017r. postanowieniem znak: [...]

Postanowieniem z 17 lutego 2017r. organ l instancji działając na podstawie art. 97§1 pkt 4 K.p.a ponownie zawiesił w urzędu postępowanie wznowieniowe z uwagi na prowadzone przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z wybudowaniem zbiornika na ścieki, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...]. ewid. K., przy ul. [...] w K., zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczne - budowlanej. Zdaniem Prezydenta Miasta K. postępowanie dotyczące legalności istniejącego szamba będzie miało znaczenie rozstrzygające dla przedmiotowego postępowania, gdyż zostanie w nim zbadane czy istniejące szambo powstało przed datą wydania decyzji pozwolenia na budowę z dnia 23.09.2015r. dla przedmiotowej inwestycji oraz jaką posiada objętość. Przedmiotowe postanowienie zostało utrzymanie przez Wojewodę wydanym w dniu 11 maja 2017r. postanowieniem znak: [...]

Dnia 29 sierpnia 2017r. Wojewoda wszczął na wniosek T. Ś. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 września 2015r. nr [...], znak: [...], które zostało zakończone decyzją z 13 grudnia 2017r. znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 23 września 2015r.

W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 20 kwietnia 2018r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu l instancji.

W międzyczasie zostało zakończone postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 14 grudnia 2017r., nr [...], znak: [...] uchylił w całości decyzję PINB w K. - Powiat Grodzki z dnia 18 maja 2017r., znak: ROiK [...] i orzekł o nakazaniu współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. M. Ś. i T. Ś. wykonanie robót budowlanych polegających na podniesieniu poziomu dna szamba, znajdującego się na działce nr [...] obr[...] w K. o 0,70m, tak aby pojemność czynna szamba zmniejszyła się z 13,40m3 do 10,00m3. Nakazane roboty należy wykonać do dnia 30 maja 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018r, sygn. akt II SA/Kr 266/18 oddalił skargę T. Ś. na decyzję MWINB z dnia 14 grudnia 2017r, nr [...], znak: [...] Wyrok jest prawomocny.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2018r. Prezydent Miasta K. podjął zawieszone z urzędu w dniu 17 lutego 2017r. postępowanie wznowieniowe. Zawiadomieniem datowanym również na dzień 24 sierpnia 2018r. organ l instancji poinformował strony o ich uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a.

Decyzją z 14 września 2018r. nr [...].[...] znak: [...] Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...]

Wojewoda po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał, że dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego organ l instancji wydał skarżoną decyzję nieprawidłowo.

Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest tzw. nadzwyczajnym trybem postępowania, który daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, której przysługuje przymiot ostateczności, w myśl przepisu art. 16 § 1 Kpa (Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych).

Podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia jest kwalifikowana wadliwość postępowania jurysdykcyjnego, w którym zapadła decyzja ostateczna. W przepisach art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 Kpa wymieniono w sposób enumeratywny przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przywołany przepis wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179).

Organ administracji winien dokonać oceny stanu faktycznego nie później niż w dniu podjęcia decyzji (wyr. NSA z dnia 8 września 1989r, II SA 390/89, OSP 1991, z. 6, poz. 140). Pojawienie się zatem nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania.

W wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2008r. (III SA/Wr 142/08, LEX nr 496255), podzielanym przez Wojewodę zwrócono uwagę, że przy ocenie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa najistotniejszym warunkiem jest istnienie okoliczności (lub dowodów) w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania, lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Z kolei warunek "ujawnienia" nowych okoliczności lub dowodów odnieść należy do organu, a nie do strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były mu one znane. Zagadnieniem drugorzędnym jest, czy brak ujawnienia należy wiązać z niedopatrzeniem strony, jej niedbalstwem czy wprost z zawinionym nieujawnieniem tych okoliczności lub dowodów.

Ponadto o istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Tym samym nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA w Łodzi z 19.03.2013r, II SA/Łd 1120/12, wyrok NSA z dnia 12.12.2017).

Wojewoda podkreślił także, iż instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w przepisach prawa procesowego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy po dokonaniu analizy merytorycznej między innymi wniosku T. Ś. z dnia 4 lutego 2016r., dokumentów przedłożonych przez T. Ś. w organie l instancji w dniu 15 kwietnia 2016r., pisma pełnomocnika inwestora z dnia 19 kwietnia 2016r., stwierdził, że zawarte w w/w pismach informacje dotyczące istnienia na działce nr [...] obr. [...] ewidencyjna K. bezodpływowego zbiornika na ścieki o objętości powyżej 10m3 stanowią nowe okoliczności w sprawie, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane Prezydentowi Miasta K..

W momencie wszczęcia postępowania wznowieniowego przez organ instancji wynikało, że wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja z dnia 23 września 2015r., nr [...], znak: [...] mogła zostać wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem zatwierdzony przedmiotową decyzją projekt budowlany naruszał § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że odległość pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10m3 do 50m3 powinny wynosić co najmniej: od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych - 30m. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego przedmiotową decyzją wynika, że odległość zbiornika od okien i drzwi mającego powstać budynku wielorodzinnego wynosi 17,21 m. Tym samym, aby uznać tę odległość jako normatywną zbiornik na nieczystości ciekłe nie powinien przekraczać objętości 10m3.

Wobec powyższego przedstawione nowe okoliczności faktyczne po pierwsze dotyczyły przedmiotu sprawy, którym jest m. in. udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi z układem komunikacyjnym, parkingami nadziemnymi oraz trafostacją na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Etap 2. Po drugie mają wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, po trzecie nie były one znane organowi w dniu wydania decyzji.

W przedmiotowej sprawie istnienie nowych okoliczności, tj. istnienia na działce nr [...] obr. [...] ewidencyjna K. bezodpływowego zbiornika na ścieki o objętości powyżej 10m3 zostały ujawnione w związku z pismami i dokumentacją przedłożoną przez T. Ś..

Kolejno przed organami nadzoru budowalnego toczyło się postępowanie w przedmiocie legalności bezodpływowego zbiornika na ścieki zlokalizowanego na działce nr [...] obr[...] ewid. K.. W toku w/w postępowań ustalono, że przedmiotowy bezodpływowy zbiornik na nieczystości (szambo) został zrealizowany samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed czerwcem 1978 r., a na terenie obecnej działki nr [...] obr [...] w okresie realizacji szamba istniała możliwość budowy tego rodzaju obiektów, ponieważ wykonanie szamba (ale w innej lokalizacji i o innym kształcie przewidywała przedłożona do akt administracyjnych sprawy przed organami nadzoru budowlanego dokumentacja techniczna projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Z. z dnia 9 maja 1968 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu instalacji wodno-kanalizacyjnej. Stwierdzono też, iż zbiornik jest szczelny, a jego objętość czynna wynosi 13,4m3.

Postępowanie legalizacyjne zostało zakończone ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2017r., nr [...], znak: [...], którą orzeczono o nakazaniu współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. M. Ś. i T. Ś. wykonanie robót budowlanych polegających na podniesieniu poziomu dna szamba, znajdującego się na działce nr [...] obr[...] w K. o 0,70m, tak aby pojemność czynna szamba zmniejszyła się z 13,40m3 do 10,00m3 w terminie do 30 maja 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018r., sygn. akt II SA/Kr 266/18 oddalił skargę T. Ś. na decyzję MWINB z dnia 14 grudnia 2017r., nr [...], znak: [...] Wyrok jest prawomocny.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa stwierdził, że w dacie wydawania przez organ l instancji decyzji z dnia 23 września 2015r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej w odległości 17,21 m od okien i drzwi mającego powstać budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdowało się szambo o pojemności czynnej 13,40m3. Zatem decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem prawa art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7, art. 77 Kpa poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie objętości szamba na działce nr [...] przed zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Istnienie podstawy wznowieniowej z art. 145§1 pkt 5 Kpa tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, powinno co do zasady skutkować podjęciem decyzji z art. 151§1 pkt 2 Kpa, tj. uchylającej dotychczasową decyzję i na nowo rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba, że organ stwierdza, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 §1 Kpa). Wówczas prawidłową formą rozstrzygnięcia jest decyzja przewidziana w art. 151 §2 Kpa. Przesłanka wynikająca z art. 146 §2 Kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i usunięcie ich we wznowionym postępowaniu prowadzi często do wniosku, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 §2Kpa należy wykazać, jakiego naruszenia prawa dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz, ze naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszeń prawa tj. art. 7, art. 77 Kpa w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z zw. z § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie objętości szamba na działce nr [...] przed zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Jednakże w toku wznowionego postępowania zostało przeprowadzone postępowanie legalizacyjne zakończone ostateczną i prawomocną decyzją nakazującą zmniejszenie pojemności szamba do 10m3 poprzez podwyższenie dna szamba. Tym samym odległość szamba, które zgodnie z decyzją MWINB w K. z dnia 14 grudnia 2017r. winno mieć objętość 10m3 od okien i drzwi projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23 września 2015r., nr [...], znak: [...] [...] na dzień orzekania w trybie wznowienia będzie zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto Wojewoda podniósł, że stan faktyczny wynikający z niezgodnych z prawem działań (samowolne wybudowanie zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr [...] ) nie może stanowić przeszkody dla podejmowanej przez właściciela działki sąsiedniej Firma A działalności inwestycyjnej.

Zatem nawet gdyby Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję z powodu ziszczenia się przesłanek wznowieniowych, które w dacie wydawania decyzji z dnia 23 września 2015r. mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie, w związku z wydaniem przez MWINB w K. ostatecznej decyzji z dnia 14 grudnia 2017r., nr [...], znak: [...], byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym.

Powyższe okoliczności uzasadniają orzeczenie reformatoryjne, bowiem Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta K. wyrażonym w decyzji będącej przedmiotem odwołania, wydanej na podstawie art. 151§1 pkt 1 Kpa, że w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją nr [...] zwymiarowano odległość wskazaną w § 36 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie i wynosi ona 17,21 m. Uwzględniając ustalenia i rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ l instancji stwierdził, że odległość ta w przypadku lokalizacji okien i drzwi budynku do zbiornika o powierzchni do 10m2 spełnia warunki przepisów ww. rozporządzenia, a zatem decyzja nr [...] wydana została prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewoda podniósł, że nie było podstaw do zawieszania postępowania w przedmiocie wznowienia do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MWINB w K. z dnia 14 grudnia 2017r., nr [...], znak: [...] Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że w toku w/w postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną dnia 5 grudnia 2018r., znak: [...], umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], z dnia 14 grudnia 2017r, znak: [...] Kolejno decyzją z dnia 28 stycznia 2018r., znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 5 grudnia 2018r, znak: [...]

Ponadto, zdaniem Wojewody, § 36 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi o pojemnościach czynnych zbiorników na nieczystości ciekłe. Ponadto decyzja MWINB w K. z dnia 14 grudnia 2017r., podzielona przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018r., wydana w stanie prawnym, w którym w obrocie prawnym była już decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 23 września 2015r. legalizująca samowolnie wykonany zbiornik na nieczystości ciekłe by był zgodny między innymi z § 36 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w Rozporządzenia, nakazywała zmniejszenie pojemności czynnej szamba z 13,40m3 do 10,00m3 poprzez podniesienie poziomu dna o 0,70 m oraz korektę usytuowania pokrywy w taki sposób, aby jej środek był oddalony od granicy działki o 7,50m.

Wobec powyższego Wojewoda, stwierdzając w/w naruszenia przepisów postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a oceniając zgromadzony materiał dowodowy uznał, że jest wystarczający do wydania decyzji merytorycznej, mając na względzie art. 138 §1 pkt 2 Kpa orzekł jak w sentencji decyzji.

T. Ś. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 13 maja 2019 r. znak [...], skargę do WSA w Krakowie. Zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...] zarzucając, że w trakcie postępowania nie zebrano w sposób wyczerpujący i rzetelny materiału dowodowego oraz nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że obowiązek prawidłowego ustalenia pojemności szamba ciążył na inwestorze, który obowiązku tego nie dopełnił. Według skarżącego w toku postępowania wznowionego istniała możliwość doprowadzenia wydanego pozwolenia na budowę do zgodności z prawem, ponieważ w trakcie postępowania dokonywał wszelkich możliwych czynności mogących przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji bierność w postępowaniu, natomiast inwestorowi zarzucił wprowadzanie w błąd organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. T. Ś. utrzymał stanowisko, że decyzja WINB nr [...] z 14 grudnia 2017 r. znak: [...] nie uczyniło zadość przepisom prawa budowlanego, ponieważ ewentualne wykonanie tej decyzji nie wyeliminuje wady prawnej pozwolenia na budowę nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta K., gdyż przepisy prawa budowlanego, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszą się do pojemności zbiorników, a nie do ich pojemności czynnej. Skarżący podniósł, że na jego posesji zgodnie z pozwoleniem na budowę z 9 maja 1968 r. wybudowany został zbiornik typowy, typu [...], który powinien mieć pojemność wynoszącą 15m3.Skarżący podkreślił, iż według ustaleń inspektorów PINB oraz WINB wybudowany na posesji skarżącego zbiornik ma wymiary: 2,40m x 3.50m x 1,84m wysokości, co daje pojemność wynoszącą 15 mł. Z ustalonych przez inspektorów wymiarów wynika, że pojemność zbiornika wynosi 15m3 co jest zgodne z treścią cytowanego powyżej pozwolenia na budowę.

Wydaną prawomocną decyzją WINB nr [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...], w której nałożono na skarżącego obowiązek pomniejszenia zbiornika o pojemności 15mł o 3,4m3 zalegalizowano na jego posesji zbiornik o pojemności 11,6m3 w odległości 17,21 m od okien nowo wybudowanego budynku, co dalej narusza treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda ma zatem, zdaniem skarżącego, obowiązek uchylić decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta K.. Odmowa uchylenia przez Wojewodę wydanej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...], wydanej z naruszeniem prawa budowlanego, jest przedwczesne, ponieważ stwierdzenie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej nie jest jednoznaczne i oczywiste.

Dalej skarżący wskazał, że nie wykonał decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 14 grudnia 2017 roku znak [...], ponieważ jest to decyzja niewykonalna w sposób trwały, ponieważ pojemność czynna zbiornika została wyliczona w oparciu o jego pomniejszone wymiary, co daje objętość wynoszącą 13,44 m3 (karta nr.53 i 54 akt PINB). Poprzez podniesienie dna zbiornika o 0,70m nie jest możliwe uzyskanie pojemności czynnej szamba wynoszącej 10 m3 i wobec tego, zgodnie z art. 156 pkt 5 K.p.a. GINB winien stwierdzić nieważność tej decyzji, zatem Wojewoda nieprawidłowo zastosował art. 146 § 2, odmawiając uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015 r. Ponadto decyzja WINB wydana została bez podstawy prawnej, ponieważ instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpustami odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od strony budynku, zaś przyłączem kanalizacyjnym jest odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną za pierwszą studzienką licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej. Powyższe oznacza, że za pierwszą studzienką od strony budynku rozpoczyna się przyłącze kanalizacyjne, a w przypadku braku studzienki przyłączem jest odcinek do granicy nieruchomości kończący się włączeniem do sieci. W przypadku gdy ścieki bytowo-gospodarcze odprowadzane są do zbiornika bezodpływowego zwanego szambem i znajdującego się na terenie nieruchomości, pod pojęciem instalacji kanalizacyjnej w świetle prawa budowlanego rozumie się również jej część wyprowadzoną na zewnątrz budynku i doprowadzającą ścieki do szamba. Rozróżnienie pomiędzy kanalizacją zewnętrzną, a wewnętrzną opiera się zatem na podziale na przyłącze kanalizacyjne i instalację kanalizacyjną. Budowa instalacji kanalizacyjnych wewnątrz budynków nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, co zostało również podzielone przez MPWiK w K.. Zatem na budowę zbiornika bezodpływowego zlokalizowanego na posesji skarżącego nie było wymagane pozwolenie na budowę. Bezpodstawne było zatem stwierdzenie zawarte w wyżej wymienionej decyzji, że na posesji skarżącego wybudowany został zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowo-gospodarcze bez pozwolenia na budowę, ponieważ nie można mówić o samowoli budowlanej w przypadku budowy obiektów, na które pozwolenie na budowę nie jest wymagane. Powołując się na art. 156 pkt 2 K.p.a. skarżący wskazał, że GINB winien w tej sytuacji stwierdzić nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Wojewoda błędnie zatem podnosi, że na posesji skarżącego doszło do samowoli budowlanej, a co za tym idzie, błędnie został zastosowany art. 146 § 2, gdyż nie można mieć pewności, że nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym.

Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest stwierdzenie, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a decyzja Wojewody i WINB stanowi próbę obciążenia jego osoby konsekwencjami nieprawidłowo wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie widząc podstaw do jej zmiany lub uchylenia z powodu zarzutów podnoszonych w skardze. Organ podniósł, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, który daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej tak jak w tym przypadku decyzją ostateczną. Wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje w przypadku kwalifikowanej wadliwości postępowania jurysdykcyjnego. Wznowienie postępowania następuje wówczas, jeśli ziszczą się przesłanki wznowienia enumeratywnie określone w art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 K.p.a. Postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W dacie wydawania przez organ I instancji decyzji z dnia 23 września 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej w odległości 17,21 m od okien i drzwi mającego powstać budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdowało się szambo o pojemności czynnej 13,40 mł. Zatem decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa, a to art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 7, 77 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie objętości szamba na działce nr [...] przed zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Istnienie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ma miejsce w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Co do zasady taka sytuacja powinna skutkować podjęciem decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. uchylającej dotychczasową decyzję i na nowo rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba, że organ stwierdza, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 1 K.p.a.). Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 K.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i usunięcie ich we wznowionym postępowaniu prowadzi często do wniosku, że pomimo usunięcia tych wad, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 K.p.a. należy wskazać, jakiego naruszenia prawa dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów procedury organ nie podzielił ich zasadności wskazując, że w ramach zakończonego postępowania skarżony organ dokonał szczegółowej analizy własnej na etapie postępowania odwoławczego. Odzwierciedleniem tych analiz jest m.in. treść uzasadnienia skarżonej decyzji, w której Wojewoda nie pomijając żadnego z aspektów sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez skarżącego uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 6 listopada 2019 r. Prokurator, który zgłosił udział w postępowaniu, wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji wskazując, że § 36 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i wymogi z niego wynikające odnoszą się do działki mającej być zainwestowaną, a nie do działek sąsiednich i obiektów budowlanych na nich się znajdujących. Wadliwe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem Prokuratora postępowanie w ogóle nie powinno być wznowione, gdyż decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody – wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego

- stwierdzająca, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana z naruszeniem prawa oraz

- odmawiająca uchylenia w/w decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015 r., ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a..

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. w zw. z 107 § 3 K.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W niniejszej sprawie postanowieniem z 28 kwietnia 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 1 K.p.a. Prezydent Miasta K. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 23.09.2015, znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 146 K.p.a., ograniczającym dopuszczalność uchylenia decyzji w wyniku wznowienia:

§ 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

§ 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Zgodnie natomiast z art. 151 K.p.a., określającym rodzaje decyzji kończących postępowanie:

§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W ślad za komentarzem do art. 146 i 151 K.p.a. Tadeusza Kiełkowskiego [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. II, pod red. Knysiak-Sudyka Hanna, opublikowano: WKP 2019, należy wskazać, że wznowione postępowanie kończy się zawsze wydaniem jednej decyzji, ale jej zakres – z natury rzeczy zależny od przedmiotu orzekania – kształtuje się różnie. Obejmuje on przede wszystkim kwestię istnienia przyczyn wznowienia i kwestię dalszego bytu decyzji dotychczasowej, a gdy ta ostatnia zostaje rozstrzygnięta negatywnie – nadto istotę sprawy administracyjnej. K.p.a. przewiduje w art. 151 trzy typy rozstrzygnięć kończących wznowione postępowanie:

1) odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej (§ 1 pkt 1);

2) uchylenie decyzji dotychczasowej połączone z wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (§ 1 pkt 2);

3) stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa połączone ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie została ona uchylona (§ 2).

Organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1. Rozstrzygnięcie to jest podejmowane bez przechodzenia do etapu, w którym sprawa administracyjna mogłaby być rozpatrywana co do istoty; nie wymaga też rozważania przesłanek z art. 146. Negatywna weryfikacja przyczyn wznowienia jest tu przesłanką samoistną i wystarczającą, ponieważ oznacza, że nie zachodzi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej i wzruszenie takiej decyzji ani ponowne rozstrzyganie sprawy nią zakończonej nie jest dopuszczalne.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9.04.2014 r., II SA/Gd 108/14, LEX nr 1470095).

W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego jednym z rodzajów rozstrzygnięcia może być też decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Organ wydaje ją wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 K.p.a.. Taka decyzja powinna wskazywać zarówno pozytywną, jak i negatywną przesłankę (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. II SA/Rz 166/14, LEX nr 1507926, zgodnie z którym organ, działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania). Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. I SA 1289/99, LEX nr 54527, organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 K.p.a. wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego).

Decyzję, o jakiej mowa w art. art. 151 § 2 K.p.a. organ wydaje w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146. Wówczas organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Gdy zachodzi okoliczność opisana w art. 146 § 2, rozstrzygnięcie organu obejmuje tę sprawę administracyjną – organ rozstrzyga ją wówczas merytorycznie, tyle tylko, że podjęte przezeń rozstrzygnięcie – inaczej niż w decyzji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 2 – jest identyczne z dotychczasowym.

Ilekroć decyzja z art. 151 § 2 jest podejmowana w związku z upływem terminów określonych w art. 146 § 1, tylekroć przypomina – oczywiście tylko pod względem przedmiotu i zakresu rozstrzygnięcia – decyzję z art. 151 § 1 pkt 1, natomiast gdy podstawą jej wydania jest okoliczność opisana w art. 146 § 2 – decyzję z art. 151 § 1 pkt 2. W pierwszym przypadku z pewnością przysługuje od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w drugim pojawiają się te same wątpliwości, z którymi mamy do czynienia w odniesieniu do decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i nowym rozstrzygnięciu sprawy co do istoty.

"Decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowi podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym" (wyrok WSA w Gdańsku z 17.10.2012 r., II SA/Gd 323/12, LEX nr 1248753).

Negatywna przesłanka uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, określona w art. 146 § 2 nie wyłącza dopuszczalności ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a wręcz przeciwnie – może być brana pod uwagę dopiero wówczas, gdy ono już nastąpiło. Z zagadnieniem dopuszczalności wznowienia postępowania nie ma ona zatem – ani na pierwszej, ani na drugiej płaszczyźnie – żadnego związku; jest wyłącznie czynnikiem determinującym brzmienie rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. W celu zweryfikowania tej przesłanki konieczne jest porównanie decyzji dotychczasowej z decyzją antycypowaną – tą, która ma być podjęta w wyniku wznowienia postępowania, na podstawie aktualnych przesłanek faktycznych i prawnych (por. wyrok SN z 7.07.1994 r., III ARN 26/94, OSNP 1995/11, poz. 127). Decyzja antycypowana nie zawsze będzie pokrywać się z decyzją, którą naówczas powinien był podjąć właściwy organ i która naówczas byłaby prawidłowa. Problem nie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy stwierdzona już przyczyna wznowienia postępowania miała wpływ na treść rozstrzygnięcia. Liczy się coś innego – to, czy obecnie należy podjąć takie samo rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Warszawie z 14.10.2011 r., VII SA/Wa 1766/11, LEX nr 1155910).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wydana przez Wojewodę w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jest zatem oczywiście wadliwa, bowiem jednocześnie stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, co - na tle cytowanego wyżej art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. - nie jest możliwe.

W ponownie prowadzonym wznowionym postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe rozważania prawne i po rozważeniu okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wyda jedną z trzech możliwych na podstawie art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. decyzji. Sąd przy tym wskazuje, że organ drugiej instancji - organ odwoławczy jest organem mającym obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, w tym dokonać analizy zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 23 września 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – w aspekcie regulacji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ odwoławczy naruszył art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest przy tym rolą Sądu zastępowanie organów administracyjnych w akcie stosowania prawa, lecz kontrola tego aktu. Organ, naruszając w zaskarżonej decyzji przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwił Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. Warto też zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. I OSK 23/09). Dlatego też Sąd nie odnosi się do kwestii związanych z pojemnością szamba skarżącego, czy też innych wydanych skarżącemu decyzji organów nadzoru budowlanego.

Co do stanowiska Prokuratora Sąd wskazuje, że obecnie przedwczesne jest stwierdzenie, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Ponadto, zdaniem Sądu, mające zastosowanie w niniejszej sprawie wymogi wynikające z normy § 36 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) odnoszą się zarówno do działki mającej być zainwestowaną, jak i do działek sąsiednich. Określone tym przepisem wymagane odległości mają stanowić wzajemne gwarancje zarówno dla obiektów budowlanych już istniejących, jak i mających dopiero powstać.

Trzeba tu też zaznaczyć, że niniejszy wyrok nie rozstrzyga, jaka będzie decyzja organu po rzetelnej analizie sprawy i prawidłowym zastosowaniu przepisu art. 151 K.p.a.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.