Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 64/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par 1, art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 127, art. 228 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 25 ust. 1 pkt2, art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1947
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant asystent sędziego Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. Uchyla zaskarżone postanowienie w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca, R Sp. z o.o., wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] listopada 2017 r., stwierdzające niedopuszczalność wniesionego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zarządzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwoju przewożonych towarów.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] września 2017 r. o godz. 07:50 na byłym przejściu graniczne PL/DE patrol Służby Celno-Skarbowej zatrzymał do kontroli drogowej zestaw samochodowy o nr rejestracyjnych [...] należący do przewoźnika - R Sp. z o.o., kierowany przez K.Y., obywatel Ukrainy, legitymującego się paszportem nr [...]. Pojazdem przewożony był towar w postaci odzieży w kartonach (171 kartonów) - waga brutto 11208 kg w oparciu o międzynarodowy list przewozowy CMR z Firmy F LTD, do odbiorcy F Sp. z o.o..

Po analizie dokumentów towarzyszących przesyłce ustalono, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż przewożony towar nie zostanie dostarczony do deklarowanego odbiorcy. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego korzystając z uprawnień określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016 poz. 1947 ze zm.), zwaną dalej "ustawą o KAS" lub "KAS", podjął działania związane z nadzorowaniem trasy przewozu poprzez zarządzenie konwoju towaru do miejsca, w którym winien opuścić terytorium kraju, gdyż przewóz dotyczy towaru związanego z dużym ryzykiem i decyzja z [...] września 2017 r.:

- zarządził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwój towarów,

- zobowiązał przewoźnika, aby przejazd pojazdu z towarem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odbył się pod osłoną wyspecjalizowanej jednostki działającej w zakresie ochrony osób i mienia, wynajętej przez przewoźnika,

- zobowiązał przewoźnika do przekazania Naczelnikowi Urzędu Celno-Skarbowego, przed rozpoczęciem konwoju, danych agencji ochrony mienia, która będzie sprawowała konwój,

- zobowiązał przewoźnika do powiadomienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, za pośrednictwem agencji sprawującej konwój, na 2 godziny przed przyjazdem do miejsca przeznaczenia.

Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że korzystając z uprawnień określonych w art. 67 ust. 1 pkt. 5 ustawy o KAS może zarządzić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwój towarów, w przypadku gdy przewóz towaru jest związany ze zwiększonym ryzykiem. Podkreślił, że przepis zawarty w art. 67 ust. 2, 2a i ust. 3 ustawy stanowi, że naczelnik urzędu celno-skarbowego może zobowiązać przewoźnika, aby konwój lub określone czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie ochrony osób lub mienia, natomiast koszty konwoju ponoszą solidarnie przewoźnik będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, realizującą usługę przewozu towaru oraz nadawca towarów będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wysyłki towaru będącego przedmiotem przewozu.

W pouczeniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 67 ust. 2a ustawy o KAS decyzję o zarządzeniu konwoju, która jest natychmiast wykonalna, doręcza się kierującemu pojazdem. Decyzja została doręczona kierowcy pojazdu w dniu 3 września 2017 r. o godz. 22.30.

W dniu 9 października 2017 r. do Izby Administracji Skarbowej wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego przekazujące odwołanie z dnia [...] września 2017 r. od decyzji z dnia [...] września 2017r, złożone przez pełnomocnika skarżącej. W odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS, poprzez jego zastosowanie pomimo braku przesłanek do jego zastosowania,

- art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdził, że odwołanie z dnia [...] września 2017 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zarządzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwoju przewożonych towarów - jest niedopuszczalne.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zdanie drugie art. 78 Konstytucji RP przewiduje możliwość wprowadzenia wyjątków od prawa zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji, które powinny być ustanowione w ustawie. Zapisy Konstytucji nie określają charakteru tych wyjątków, nie wskazują zakresu podmiotowego i przedmiotowego, w jakim odstępstwo od tej zasady jest dopuszczalne. Wyjątki od zasady zaskarżalności orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji mogą polegać przede wszystkim na wyłączeniu możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w niniejszym przypadku występuje właśnie taki wyjątek, stąd złożone odwołanie uznać należy za niedopuszczalne. Na wstępie organ wskazał, że postępowanie odwoławcze należy podzielić na trzy etapy: postępowanie wstępne, postępowanie rozpoznawcze i etap podjęcia decyzji. Na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej to przepis art. 228 wskazuje na istnienie obowiązku przeprowadzenia postępowania wstępnego w celu ustalenia czy wniesienie środka zaskarżenia jest dopuszczalne. Zgodnie z wyżej powołanym artykułem badanie przesłanek skutecznego wniesienia środka zaskarżenia zostało zastrzeżone dla organu odwoławczego. Zatem to organ, który otrzymał odwołanie wraz z aktami sprawy, ma obowiązek dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Organ wskazał, że środek zaskarżenia będzie niedopuszczalny, między innymi, gdy ustawa wyłącza możliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji.

Organ zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nie zawarł w pouczeniu decyzji przepisów prawa będących podstawą złożenia odwołania. Dalej organ stwierdził, że decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, wydana została między innymi, w oparciu o normę prawną zawartą w art. 67 ust.1 pkt 5, ust. 2, 2a i 3 w związku z art. 94 ust.1 ustawy o KAS. Przepis ust. 2 i 3 art. 67 zostały zmienione, a przepis ust. 2a został dodany przez art. 36 pkt. 2 lit. a, b, c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. 2017.708 z dnia 3 kwietnia 2017 r.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że w myśl przepisów art. 67 wyżej cytowanej ustawy o KAS, naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej konwój towarów, między innymi, w przypadku, gdy przewożone są towary, których przewóz jest związany ze zwiększonym ryzykiem. Następuje to w drodze decyzji, która jest doręczona kierującemu pojazdem. Decyzja ta jest natychmiast wykonalna. Zaznaczył, że zgodnie z założeniem ustawodawcy, w Dziale V ustawy o KAS, zawarto kompletny zbiór przepisów normujących zasady przeprowadzania kontroli, audytu, czynności audytowych, urzędowego sprawdzenia oraz szczególnych uprawnień organów KAS i funkcjonariuszy, do których - jak wskazał ustawodawca - odpowiednie zastosowanie będą miały enumeratywnie wymienione przepisy Ordynacji podatkowej.

Jednym z elementów ww. kontroli (uregulowanie w art. 67 ustawy o KAS) jest zarządzanie konwoju towarów. Ten element kontroli jest dopuszczalny wyłącznie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i może mieć zastosowanie wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej naczelnika urzędu celno-skarbowego. Ponadto zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu naczelnik może zobowiązać przewoźnika, aby konwój lub określone czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie ochrony osób lub mienia. Koszty konwoju ponoszą solidarnie przewoźnik i nadawca towaru. Decyzja ta (ust. 2a) doręczana jest kierującemu pojazdem i jest ona natychmiast wykonalna. Ustawodawca nie zawarł w art. 67 ustawy o KAS przepisów regulujących możliwość odbiorcy przedmiotowej decyzji do zrealizowania swoich praw w zakresie złożenia odwołania.

Podkreślił, że art. 94 ustawy o KAS zawiera katalog przepisów Ordynacji podatkowej, które są stosowane w zakresie nieuregulowanym w Dziale V, rozdział 1 ustawy o KAS. Katalog ten nie uwzględnia jednak rozdziału 3 i 13 Działu IV Ordynacji podatkowej, w których określono pojęcie strony postępowania oraz orzekania przez organ podatkowy w drodze decyzji. Stwierdził tym samym, że do zarządzenia konwoju (art. 67 ustawy o KAS) nie będą miały zastosowania przepisy rozdziału 3, 13 Działu IV Ordynacji podatkowej. Omawiany przepis nie zawiera również odesłania do rozdziału 15 Działu IV tej ustawy, regulującego odwołania oraz stanowiącego konkretyzację zasady dwuinstancyjności przez określenie przedmiotu i podmiotów uprawnionych do wniesienia tego środka zaskarżenia oraz organy podatkowe właściwe do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia odwołania.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zasadnym jest przyjęcie stanowiska, że powyższe zagadnienia reguluje sam przepis art. 67 ustawy o KAS. Stanowi on bowiem podstawę materialno - prawną zarządzenia konwoju towaru oraz w ust. 1 zawiera przesłanki jego zastosowania, a w ust. 2a określa formę prawną ww. aktu, którego podmiot (adresata) zobowiązano do realizacji konwoju wskazanego w ust. 2. Przepis ust. 3 określa natomiast podmioty odpowiedzialne jedynie za pokrycie kosztów konwoju.

Mając na uwadze wyżej wspomniane przepisy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] września 2017 r. o zarządzeniu konwoju nie przysługuje odwołanie, pomimo zawartego pouczenia w tej decyzji. Podkreślił, że błędne pouczenie przez organ w wydanej decyzji o prawie wniesienia odwołania, nie tworzy prawa do zaskarżenia aktu administracyjnego, ponieważ takie prawo musi wynikać wprost z przepisów prawnie obowiązujących. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w wyniku jego wstępnej oceny, zachodzi konieczność stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym.

Powyższe postanowienie skarżone zostało przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 78 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, że odwołanie złożone na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego było niedopuszczalne, w sytuacji, w której ustawa nie przewiduje wyraźnego wyjątku od zasady, że każda ze stron ma prawo zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej instancji,

- art. 220 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że odwołanie skarżącej jest niedopuszczalne w sytuacji, w której skarżącej przysługuje odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do organu podatkowego wyższego stopnia,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego ustalenia okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie i w konsekwencji przeprowadzenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób fragmentaryczny, nie odnoszący się do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi, przywołując art. 78 Konstytucji RP skarżąca podniosła, że każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Organ niejako odwrócił zasadę, iż wyjątki od zasady dwuinstancyjności określa ustawa - wskazując, że art. 67 ustawy o KAS nie zawiera przepisów regulujących możliwość złożenia odwołania. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 220 Ordynacji podatkowej, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Wydana w niniejsze sprawie decyzja nałożyła na skarżącą szereg obowiązków finansowych a brak możliwości odwołania w rażący sposób narusza jej prawa i umożliwia organowi dowolne ustalanie obowiązków strony bez żadnej kontroli.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych, i który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Niniejsza sprawa dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydanego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego wydanej w przedmiocie zarządzenia na terytorium RP konwoju przewożonych towarów. W ocenie organu od decyzji tego rodzaju ustawodawca nie przewidział możliwości odwołania, a do niedopuszczalności odwołania zachodzi z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Postanowienie organu zostało wydane m.in. na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z kolei strona skarżąca jest odmiennego zdania twierdząc, że od decyzji o zarządzeniu konwoju przewożonych towarów odwołanie przysługuje.

Zwrócić jednak należy uwagę, że kwestia zaskarżalności decyzji wydawanych w trybie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS, była już rozstrzygana przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Go 451/17, a stanowisko Sądu wyrażone w prawomocnym wyroku z 18 stycznia 2018 r., uznające za nieprawidłowy pogląd organu, że od decyzji wydanej w trybie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS nie przysługuje odwołanie, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Sąd zgadza się z organem, że środek zaskarżenia będzie niedopuszczalny m.in. gdy ustawa wyłącza możliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji. Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Ustawa wprost takiej możliwości nie wyłącza, co najwyżej nie precyzuje sposobu i trybu zaskarżenia m.in. decyzji wydanych w trybie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS. Podobna sytuacja ma miejsce odniesieniu do decyzji wydawanych w trybie art. 80 ust. 1 cyt. ustawy.

Sąd podziela stanowisko organu, że ustawodawca może wyłączyć zasadę zaskarżania rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji. Jednak organ pominął istotną okoliczność, zgodnie z którą w takim przypadku ustawodawca zobowiązany jest wyraźnie wskazać na brak możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia organu w pierwszej instancji. Wynika to z przepisu art. 78 Konstytucji RP (powołanego również przez organ), który stanowi, iż "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Zdanie drugie art. 78 Konstytucji RP przewiduje więc możliwość wprowadzenia wyjątków od tej zasady dwuinstancyjności, które jednak powinny być ustanowione w ustawie. Zapisy Konstytucji nie określają charakteru tych wyjątków, nie wskazują zakresu podmiotowego i przedmiotowego, w jakim odstępstwo od tej zasady jest dopuszczalne. Wyjątki od zasady zaskarżalności orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji mogą polegać przede wszystkim na wyłączeniu możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji. W ustawie o KAS przepisu wyłączającego prawo zaskarżenia decyzji wydanej na podstawie art. 67 ust. 1 - nie ma. Brak wyraźnego wskazania trybu odwołania (zaskarżenia) nie powoduje, że w takiej sytuacji strona tego uprawnienia (odwołania, zaskarżenia decyzji organu I instancji) jest pozbawiona.

Kontrolę drogową (o której mowa w art. 62 ust. 5 pkt 1 ustawy o KAS) należy zaliczyć do kontroli celno-skarbowej - jest podejmowana w ramach kontroli celno-skarbowej. W ramach tej kontroli na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS wydano rozstrzygnięcie dotyczące zarządzenia konwoju na przewożony towar. W tym miejscu należy wyjaśnić jaki jest charakter aktu wydanego przez naczelnika urzędu celno-skarbowego na podstawie art. 67 ust. 1 ww. ustawy. Treść art. 67 ust. 2a ustawy o KAS wskazuje, że jest to decyzja, która z mocy prawa jest natychmiast wykonalna. Tym samym stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] września 2017 r. wydana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS, wydana została w ramach kontroli celno-skarbowej. Z treści art. 94 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej należy zastosować przepisy Ordynacji podatkowej we wskazanym w tym przepisie zakresie.

W przepisie tym nie wymieniono przepisów rozdziału 15 działu IV Ordynacji podatkowej dotyczącego odwołania. W treści art. 83 ust. 6 przewidziano tryb odwołania od decyzji wydanej w toku kontroli celno-skarbowej, jak i wskazano organ odwoławczy – naczelnika urzędu celno-skarbowego. Przewidziany w art. 83 ust. 6 ustaw o KAS tryb nie dotyczy jednak decyzji określonej w art. 67 ust. 1. Oznacza to, że zgodnie z ustawą o KAS do decyzji wydanej na podstawie art. 67 ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 83 ust. 6 ani przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących odwołania - działu IV rozdział 15. Na powyższe zwrócił uwagę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu. Jednak postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – czyli na podstawie przepisu który jest wyłączony z zastosowania, albowiem znajduje się w dziale IV rozdziale 15 Ordynacji podatkowej.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS – do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach należących w pierwszej instancji do (...) naczelników urzędów celno-skarbowych z wyjątkiem spraw o których mowa w art. 83 ust. 1.

Decyzja wydana w trybie art. 67 ust. 1 ustawy o KAS nie jest decyzją wydaną

w sprawie o której mowa w art. 83 ust. 1. Ponadto do kontroli celno-skarbowej ma zastosowanie zasada określona w art. 127 Ordynacji podatkowej – znajduje się w rozdziale 1 działu IV (a więc jest wymieniony w treści art. 94 ust. 1 ustawy o KAS)- zasada dwuinstancyjności.

Przyjęcie przez organ, że odwołanie od decyzji wydanej w trybie art. 67 ust 1 ustawy o KAS jest niedopuszczalne - w świetle powołanych przepisów – art. 127 Ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS – stanowi naruszenie zagwarantowanych w art. 78 Konstytucji RP praw strony do zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji. Dokonana przez organ wykładnia przepisów ustawy o KAS doprowadziła do sytuacji w której strona, na którą zostały nałożone określone obowiązki, w tym związane z obciążeniem finansowym, nie ma możliwości jej zakwestionowania w trybie instancyjnym, pomimo, że ustawa nie wskazuje wprost, że takiego uprawnienia została pozbawiona. W konsekwencji strona została pozbawiona możliwości dokonania kontroli prawidłowości działania organu. Nie ma przy tym znaczenia, że decyzja ma charakter natychmiast wykonalnej. Natychmiastowa wykonalność decyzji oznacza tylko, że organ nałożone obowiązki może egzekwować bezpośrednio po jej doręczeniu. Natychmiastowa wykonalność nie pozbawia jednak strony prawa do poddania ocenie prawidłowości decyzji zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Jest to jedno z podstawowych praw strony w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego.

Z tego też względu organ wydając zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania naruszył przepisy postępowania, to jest art. 127 oraz art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 94 ust. 1 ustawy KAS. Oznacza to, że organ zobowiązany jest do rozpoznania złożonego przez stronę odwołania.

Podkreślić wypada, że w dniu 4 stycznia 2018 r. w sejmie został złożony projekt ustawy zmieniającej ustawę o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw w tym ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (nr druku 2156). W projekcie, w art. 8 pkt 3 postuluje się dodanie w ustawie o KAS art. 67 ust. 2b w brzmieniu: do decyzji, o której mowa w ust. 2a, stosuje się przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 165 § 2 i art. 200 § 1. W ocenie Sądu, powyższa inicjatywa legislacyjna nie tylko wskazuje na braki w ustawie, ale także potwierdza przyjęte przez Sąd stanowisko.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 oraz 209 P.p.s.a.