Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 583/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości poprzez zezwolenie na wykonanie czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta P., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 124 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, na wniosek B.P. – Zastępcy Dyrektora ds. Technicznych, Oddział we W., pełnomocnika O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w obrębie M., gmina P., oznaczonej jako działka nr 16/1, AM-2, o powierzchni 3,38 ha, stanowiącej własność A.K., przez zezwolenie O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. na wykonanie czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem na tej nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 300 mm relacji P. – Ż..

Organ podał, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości polega na prawie do wybudowania i utrzymania gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 300 mm zlokalizowanego we wschodniej części działki nr 16/1 równolegle do północno-wschodniej granicy tej działki z działką nr 15, w odległości od ok. 1 m do ok. 4 m od tej granicy, na długości ok. 26 m, który to gazociąg po zmianie kierunku trasy, przebiegać będzie przez centralną część działki nr 16/1, równolegle do działki nr 13/8 z działką nr 13/19 w odległości ok. 5 m od tej granicy, na długości ok. 76 m. Gazociąg ten ułożony zostanie w ziemi na głębokości przykrycia w granicach od 1 m do 1,3 m. W celu jego wybudowania konieczne będzie zajęcie pasa gruntu (tzw. pas montażowy) o szerokości 20 m i długości ok. 212 m, którego powierzchnia będzie wynosić ok. 3708 m². Zakres prac prowadzonych w pasie montażowym, koniecznych do wybudowania gazociągu, polegać będzie na wykonaniu wykopu na głębokości ok. 1,5 m i szerokości ok. 2 m, w którym zostanie ułożony gazociąg. Przed wykonaniem wykopu z pasa o szerokości ok. 6 m usunięta zostanie wierzchnia warstwa gleby (tzw. humus), która będzie składowana oddzielnie od ziemi pochodzącej z wykopu (tzw. martwica). Prace prowadzone będą przy użyciu sprzętu ciężkiego (koparki), który poruszał się będzie wyłącznie w pasie montażowym. Przewidywany czas budowy wynosi około 6 miesięcy. Po ułożeniu gazociągu teren zostanie przywrócony do stanu pierwotnego, a za wszelkie szkody poniesione w związku z budową, w tym także za brak możliwości korzystania z nieruchomości, wypłacone zostanie odszkodowanie, którego wysokość zostanie ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego. Koszt sporządzenia opinii rzeczoznawcy pokryje OGP.G.-S. S.A. Ponadto po wybudowaniu gazociągu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 97, poz. 1055), na przedmiotowej nieruchomości, w okresie eksploatacji gazociągu, w pasie o szerokości 6 m i długości ok. 212 m, którego powierzchnia wynosić będzie ok. 1205 m² i którego linia środkowa okrywa się z osią gazociągu, obowiązywać będzie strefa kontrolowana. Zgodnie z zapisami wyżej wymienionego rozporządzenia, w strefach kontrolowanych gazociągów nie należy wznosić budynków, urządzeń stałych, składów, magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zaszkodzić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Eksploatacja gazociągu polegać będzie na kontrolowaniu jego trasy z powietrza (tzw. obloty), raz na trzy miesiące oraz poprzez wykonanie obchodu pieszego raz w roku. Na przedmiotowej nieruchomości, na osi gazociągu, przy granicy działki nr 16/1 z działkami nr 82/9 i nr 15 posadowiony zostanie słupek znacznikowy zmiany trasy gazociągu PVC typu niskiego o średnicy 100 mm i wysokości ok. 1 m, umieszczony pionowo w ziemi. Kompensatory stanowiące element liniowy gazociągu, po zamontowaniu będą umieszczone w wykopie bez dodatkowych elementów naziemnych (w wykopie gazociągu ułożony zostanie kabel pomiarowy), są bezobsługowe i zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym nie wymaga się dla nich dodatkowych elementów konstrukcyjnych. Powyższe ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości obowiązywać będą przez cały okres eksploatacji gazociągu. Szacowany okres eksploatacji gazociągu to ok. 50 lat. Organ zaznaczył, że powyższe ograniczenie oraz przebieg planowanej inwestycji został przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując w szczególności, że wnioskiem z dnia 8 listopada 2011 r. pełnomocnik O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. wystąpił o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 300 mm relacji P. – Ż.. Starosta P. podkreślił, że w okresie od 28 kwietnia 2009 r. do 7 października 2011 r. podejmowane były próby porozumienia się z właścicielką nieruchomości i z uwagi na to, że negocjacje nie przyniosły rezultatu, inwestor podjął decyzję o skierowaniu tej sprawy na drogę postępowania administracyjnego. Przywołując przepisy art 124 ust. 1 i 2 oraz art 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ I instancji stwierdził, że O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. realizuje inwestycję celu publicznego. Starosta P. podał, że zbadał ustawowy wymóg zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej inwestycji, w zakresie rozstrzygnięcia możliwości zajęcia obszaru pod budowę gazociągu oraz że przebieg gazociągu został zaprojektowany zgodnie z zaleceniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia 16 września 1999 r. Przedstawiwszy przebieg negocjacji z właścicielką nieruchomości organ I instancji wywiódł, że A.K. miała wiedzę o przebiegu gazociągu oraz że w związku z brakiem osiągnięcia porozumienia z właścicielką przedmiotowej nieruchomości wniosek O.G.P.G.-S. S.A. został uznany za uzasadniony. Organ I instancji wskazał następnie, że w dniu [...] r. została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z wyżej wymienionej nieruchomości. Decyzja ta, po wniesieniu przez A.K. odwołania, została uchylona przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] r. i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania przedstawiciele O.G.P.G.-S. S.A. podejmowali kolejne próby uzyskania zgody właścicielki nieruchomości na zajęcie jej działki pod budowę gazociągu, jednak do porozumienia nie doszło. Dokonując w trybie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami analizy przebiegu negocjacji Starosta stwierdził, że wyczerpane zostały możliwości uzyskania zgody właściciela na wejście inwestora na nieruchomość i w związku z brakiem osiągnięcia porozumienia wniosek O.G.P.G.-S. S.A. jest uzasadniony. Zdaniem organu I instancji, w tych okolicznościach konieczne stało się wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z wyżej wymienionej nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca A.K. złożyła odwołanie, w którym decyzji powyższej zarzuciła naruszenie przepisów prawa administracyjnego, to jest art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa, "w szczególności poprzez zaniechania podjęcia przez Starostę P. czynności niezbędnych do ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego celowych dla załatwienia sprawy oraz do zebrania materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, w taki sposób by dokonać rozstrzygnięcia wyczerpującego, uwzgledniającego wszelkie okoliczności faktyczne mające znaczenia prawne". Wskazując, że zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ powinien przeprowadzić wszechstronną analizę i ocenę dowodów i dopiero na ich podstawie ocenić czy dana okoliczność została przez stronę udowodniona, skarżąca zarzuciła, że powyższe wymogi "nie zostały spełnione w związku z następującymi elementami zaskarżonej decyzji:

- w zakresie przeprowadzonych pomiędzy stronami negocjacji co do przebiegu gazociągu oraz sposobu ingerencji w nieruchomość należącą do właścicielki,

- w zakresie pkt 1 nie odniesiono się do sposobu korzystania przez właściciela z nieruchomości, a mianowicie faktu, że właściciel posiada stadninę, a działka podlegająca ograniczeniu służy do wypasu koni – zatem w decyzji ograniczającej organ powinien stwierdzić w jakim zakresie ograniczenie z nieruchomości będzie naruszać prawo właściciela do pełnego korzystania z nieruchomości,

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia poprzez nieodniesienie się do argumentacji merytorycznej przedstawionej przez właściciela co do zaproponowanego odmiennego przebiegu rurociągu oraz wysokości wynagrodzenia za korzystanie i wysokości odszkodowania za utratę wartości nieruchomości,

- błąd w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – a mianowicie stwierdzenie, że przebieg gazociągu opisany w decyzji ograniczającej oraz w załączniku graficznym został zmieniony na wniosek właściciela nieruchomości, co jest niezgodne z prawdą, bowiem właścicielka nieruchomości proponowała zupełnie inny przebieg gazociągu przez jej działkę – który minimalizowałby ingerencję w jej prawo własności, a do tej propozycji właścicielki nieruchomości organ się nie odniósł".

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o "zmianę zaskarżonej decyzji i jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście P.".

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 124 ust. 1 i 2 w związku z art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł:

1) ograniczyć sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości poprzez zezwolenie O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. na wykonanie czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem na części tej nieruchomości – działce nr 16/1, gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 300 mm relacji P. – Ż. wraz z urządzeniem naziemnym niezbędnym do korzystania z tego gazociągu – słupkiem znacznikowym typu GD11-NP/GD11-NPO, o całkowitej wysokości 3 m (z czego 2,2 m będzie przypadać na część nadziemną), który posadowiony zostanie pionowo w ziemi na osi gazociągu, przy granicy działki nr 16/1 z działkami nr 82/9 i nr 15;

2) ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości polega na prawie do wybudowania i utrzymania gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 300 mm zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki na 16/1, przy granicy z działką nr 15, który to gazociąg po zmianie kierunku trasy przebiegać będzie przez północną część działki nr 16/1, równolegle do granicy działki nr 13/18 z działką nr 13/19, w odległości ok. 5 m od tej granicy na długości ok. 76 m. Gazociąg ułożony zostanie w ziemi na głębokości przykrycia w granicach 1,0-1,3 m. Przebieg gazociągu przez część działki nr 16/1 został przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji;

3) przewidywany okres budowy gazociągu w granicach działki nr 16/1 będzie wynosił 6 miesięcy".

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, dostrzegając niekompletność zgromadzonego w sprawie przez Starostę P. materiału dowodowego, uniemożliwiającą zajecie merytorycznego stanowiska, Wojewoda D. przeprowadził w trybie art. 136 kpa uzupełniające postępowanie dowodowe. Organ przedstawił przeprowadzone w tym zakresie czynności oraz uzyskane dowody, po czym przywołując art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz art. 124 ust.1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywiódł, że analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez pryzmat przywołanych przepisów pozwoliła dojść do przekonania, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały warunki niezbędne dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Wojewoda zaznaczył, że inwestor do wniosku z dnia 8 listopada 2011 r. dołączył protokoły z negocjacji, jakie przeprowadzone zostały z A.K. w dniach 28 kwietnia 2009 r., 22 sierpnia 2009 r., 18 marca 2010 r. oraz 17 czerwca 2010 r. Wskazując na wyniki przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego organ odwoławczy wywiódł, że rozmowy, jakie odbyły się w dniach 28 kwietnia 2009 r., 22 sierpnia 2009 r. i 18 marca 2010 r. ze względu na zastrzeżenia co do właściwej reprezentacji po stronie inwestora nie mogą być uznane za spełniające wymóg prawidłowo przeprowadzonych negocjacji. Z kolei protokół z rozmowy mającej miejsce w dniu 17 czerwca 2010 r. ze względu na lakoniczność również nie mógł zostać uznany za wystarczający co do faktu przeprowadzenia negocjacji z właścicielką. W ocenie organu II instancji, późniejsze działania podejmowane przez inwestora spełniają jednak wymagane cechy rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem pismami z dnia 7 września 2012 r., 18 października 2012 r. i 6 lutego 2013 r. OGP.G-S. S.A. wystąpił do A.K. z propozycją spotkania, określając jego czas i miejsce, w celu zawarcia umowy o udostępnienie nieruchomości w związku z budową gazociągu oraz o ustalenie warunków ustanowienia służebności przesyłu. Zauważając, ze takiego postulatu nie zawarto w piśmie z dnia 7 maja 2012 r. organ odwoławczy doszedł do wniosku, że w związku z tym nie mogło ono zostać uznane za zaproszenie do negocjacji.

Przechodząc do analizy projektu umowy trzykrotnie przesłanego A.K., Wojewoda stwierdził, że został w niej określony m.in. przedmiot inwestycji, elementy składające się na służebność przesyłu oraz wysokość wynagrodzenia. Przebieg gazociągu przez działkę przedstawiała załączona mapka. Z kolei w pismach z dnia 7 maja 2012 r. i 6 lutego 2013 r. inwestor udzielił właścicielce działki nr 16/1 szczegółowych informacji dotyczących parametrów technicznych zamierzonej inwestycji, takich jak wymiary pasa montażowego, wykopu i zakresu planowanych prac montażowych. Zakresem propozycji zostały więc objęte wszystkie elementy przedmiotowo istotne, a właścicielka miała pełną wiedzę co do zakresu ograniczenia oraz jego skutków. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w toku prowadzonych ze skarżącą rozmów inwestor zwiększył dwukrotnie (z 2000 zł do 4000 zł) propozycję wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu.

Podkreślając, że fakt, iż A.K. nie zdecydowała się odpowiedzieć na którekolwiek z wystąpień nie może być interpretowany jako świadczący o nieprzeprowadzeniu negocjacji, lecz winien być traktowany jako brak zgody na propozycje inwestora, składane kilkakrotnie z zachowaniem odpowiedniej staranności, Wojewoda doszedł do przekonania, że w rozpatrywanym przypadku spełniona została przesłanka przeprowadzenia przez OGP.G.-S. S.A. negocjacji przed wydaniem zezwolenia przez organ administracji publicznej.

Przywołując unormowanie zawarte w art. 124 ust. 1 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu M., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia 16 września 1999 r. (Dz.Urz.Woj.D.. Nr [...], poz. [...]). Wykorzystując uwierzytelnioną część graficzną planu, na którą nałożony został opracowany w tej samej skali wyrys z mapy ewidencyjnej, organ ustalił, że funkcję podstawową działki nr 16/1 stanowią "tereny gruntów ornych i trwałych użytków zielonych, grunty orne i trwałe użytki zielone z dopuszczalnymi zalesieniami oraz istniejące i projektowane napowietrzne linie EE 220 kV i 110 kV z korytarzami niebudowlanymi", przy czym § 5 ust. 2 uchwały zatwierdzającej plan stanowi, że na terenach otwartych nie ogranicza się możliwości lokalizacji niezbędnych urządzeń komunalnych, radiotelekomunikacyjnych, pompowni, trafostacji itp. oraz prowadzenia sieci infrastruktury technicznej, zalecając prowadzenie nowych sieci wzdłuż pasów drogowych lub równolegle do sieci istniejących. W ocenie Wojewody, powyższy zapis przesądza o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził, że analiza wyrysu z rejestru gruntów i mapy zasadniczej pozwala ustalić, że działka nr 16/1 sąsiaduje z działką nr 15 oznaczoną symbolem "dr" (droga), a kopia mapy zasadniczej stanowi dowód potwierdzający przebieg w granicach działki nr 16/1 linii elektroenergetycznej.

Wojewoda D. podkreślił, że w toku prowadzonych z A.K. rozmów doszło – w związku z prośbą wyrażoną na spotkaniu w dniu 28 kwietnia 2009 r. – do modyfikacji trasy gazociągu, tak aby przebiegał on krótszym odcinkiem przez działkę nr 16/1, a następnie przechodził wzdłuż ścieżki leśnej. Z informacji udzielonych przez OGP.G.-S. S.A. wynikało, że zmieniona trasa nadal nie odpowiadała właścicielce. W piśmie z dnia 5 września 2012 r. inwestor podkreślił, że kierując się tym faktem "projektant jeszcze raz wprowadził korektę do projektu maksymalnie przesuwając gazociąg do drogi o numerze ewidencyjnym nr 15", ale ta zmiana również nie została zaaprobowana przez skarżącą.

Organ II instancji podał, że w piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. inwestor wyjaśnił, że przebieg gazociągu oznaczony jako "projekt nr 2", z którym skarżąca zapoznała się w dniu 22 sierpnia 2009 r., nie spotkał się z jej akceptacją, w związku z czym zaproponowała, aby gazociąg przebiegał poza granicami jej nieruchomości. Natomiast na spotkaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. A.K. zwróciła się o dokonanie korekty trasy, tak aby przebiegała bliżej granicy działki. Organ podał, że oba te postulaty nie mogły zostać uwzględnione przez OGP.G.-S. S.A. z uwagi na zaawansowanie procesu inwestycyjnego, "co skutkowało koniecznością przyjęcia trasy gazociągu zgodnej z postulatami wyrażonymi podczas rozmów przeprowadzonych w dniu 28 kwietnia 2009 r.". Podnosząc, że "Tożsame informacje Spółka przekazała w piśmie z dnia 15 maja 2013 r.", organ odwoławczy stwierdził, że "Z przedstawionych informacji nie wynika zatem w sposób jednoznaczny, czy trasa gazociągu modyfikowana była dwukrotnie, na co wskazuje pismo z dnia 5 września 2012 r., czy też inwestor dokonał jedynie jednorazowej korekty, jak sugerowane jest to w piśmie z dnia 21 lutego 2013 r.".

Wojewoda zaznaczył, że zastrzeżenia co do przebiegu gazociągu stały się przedmiotem głównego zarzutu podniesionego w odwołaniu. Przedstawiwszy proponowany przez skarżącą przebieg gazociągu organ podał, że z przekazanej przez inwestora wraz z pismem z dnia 21 lutego 2013 r. opinii Generalnego Projektanta wynika, że proponowana przez właścicielkę korekta trasy nie jest możliwa, jednak całościowa analiza zebranego materiału dowodowego pozwala przyjąć, że inwestor dążył do modyfikacji trasy gazociągu tak, aby była ona zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i mogłaby zostać uznana przez właścicielkę za najbardziej korzystną z punktu widzenia ochrony jej interesów. Zdaniem Wojewody, ostateczny przebieg inwestycji spełnia oba te kryteria.

Przedstawiając szczegółowe rozwiązania projektowanego przebiegu gazociągu organ II instancji zaznaczył, że wszelkie parametry inwestycji podawane w niniejszym rozstrzygnięciu zostały zaczerpnięte z korespondencji wytworzonej przez OGP.G.-S. S.A. i pism wytworzonych w toku postępowania administracyjnego.

Przytoczywszy unormowania zawarte w art. 124 ust. 4 i ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami Wojewoda podkreślił, że realizowaną przez OGP.G.-S. S.A. inwestycję zakwalifikować należy jako inwestycję celu publicznego. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 648/09 organ odwoławczy wywiódł, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. W art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako jeden z celów publicznych wskazano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Bazując zaś na informacjach zawartych we wniosku inwestora z dnia 8 listopada 2011 r. uznać należy, że planowana inwestycja, z racji wpływu na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego Państwa, ma znaczenie ponadlokalne.

Odnosząc się do pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 2 maja 2013 r., skierowanego do OGP.G.-S. S.A., organ odwoławczy stwierdził, że wystąpienie to nie może – z racji przekroczenia granic udzielonego przez A.K. pełnomocnictwa – zostać uznane za skuteczne wezwanie do podjęcia negocjacji w przedmiocie alternatywnej trasy gazociągu, gdyż prowadzone w trybie cywilnoprawnym rokowania nie mogą zostać zakwalifikowane jako "element" postępowania odwoławczego toczącego się na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewoda podał, że zastosowanie w rozpatrywanej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wynika "z odnotowanych w osnowie badanego rozstrzygnięcia uchybień, które wykluczają możliwość jego funkcjonowania w obrocie prawnym. Do błędów tego rodzaju zaliczyć trzeba powtórzenie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami (...), czy też zamieszczenie informacji zbędnych dla orzeczenia". Omawiana osnowa zawiera też błędy będące efektem powtórzenia informacji podawanych w toku postępowania przez inwestora bez uprzedniego skonfrontowania ich ze zgromadzoną dokumentacją. Zdaniem Wojewody, organ I instancji niepoprawnie wskazał wysokość słupka, jaki ma zostać posadowiony na granicy części opisanej nieruchomości. Formułując rozstrzygnięcie drugoinstancyjne przyjęto ponadto, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w swej zasadniczej treści, zezwalającej nie tylko na założenie, ale i na funkcjonowanie określonych urządzeń przesyłowych w granicach nieruchomości stanowiącej własność innej osoby aniżeli przedsiębiorstwo przesyłowe, posiada ze swej istoty charakter bezterminowy. Z decyzji wydawanej w tym trybie wynika tytuł prawny do stałego korzystania przez przedsiębiorstwo przesyłowe z określonej nieruchomości – następuje tutaj bowiem trwałe ograniczenie sposobu korzystania z gruntu przez właściciela, w zakresie przedmiotowym określonym w decyzji, porównywane pod względem skutków prawnych do ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości, a w szczególności do służebności gruntowej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 r., II CZP 116/09, Biul. SN2010/1/10). Organ odwoławczy podał, że wskazany przez inwestora, szacowany okres eksploatacji przedmiotowego gazociągu wynosi ok. 50 lat. Określono natomiast okres zajęcia nieruchomości w celu wykonania przez inwestora prac budowlanych, uwzględniając fakt, że inwestycja ma charakter liniowy, a jej realizacja jest uzależniona od uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje, że wyznaczenie konkretnego, dziennego terminu początkowego prac w granicach przedmiotowej nieruchomości nie jest – na obecnym etapie – możliwe.

Na powyższą decyzję A.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa w związku z art. 80 kpa i w związku z art. 107 § 3 kpa – poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu sprawy w zakresie spełnienia przesłanki do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, dotyczącej kwalifikacji budowy gazociągu przez OGP.G.-S. jako inwestycji celu publicznego, co czyni decyzję wadliwą i uniemożliwia weryfikację jej prawidłowości;

- art. 8 kpa – poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący u uczestników zaufania do władzy publicznej, polegające na pominięciu pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 2 maja 2013 r., które stanowiło wezwanie do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia alternatywnej trasy gazociągu;

- art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6 pkt 2 tej ustawy – przez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości strony skarżącej przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń;

- art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 8 kpa – przez przedwczesne wydanie decyzji z pominięciem trybu rokowań w sposób wyczerpujący;

- art. 107 § 1 i § 2 kpa w związku z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami – poprzez nienałożenie w decyzji obowiązku przywrócenia przez O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót budowlanych gazociągu oraz niewskazania w uzasadnieniu sposobu wejścia inwestora na grunt skarżącego oraz sposobu konserwacji wybudowanego gazociągu.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając powyższe zarzuty, podniesiono w szczególności, że organy obu instancji ustaliły, że OGP.G.-S. S.A. przeprowadził skutecznie i w sposób wyczerpujący negocjacje ze stroną skarżącą w zakresie wyrażenia zgody lub jej braku na przeprowadzenie inwestycji budowy gazociągu. Organy administracji pominęły jednak fakt, że skarżąca pismem z dnia 2 maja 2013 r., sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła o podjęcie negocjacji w przedmiocie ustalenia alternatywnej trasy gazociągu. Odnosząc się do stanowiska Wojewody D., że z uwagi na przekroczenie granic udzielonego pełnomocnictwa nie można uznać za skuteczne wezwanie do podjęcia negocjacji, skarżąca podniosła, że mając wątpliwości co do zakresu umocowania organ powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia pełnomocnictwa zamiast pomijać złożone oświadczenie woli, mogące wywrzeć istotny wpływ na dalszy bieg przedmiotowej sprawy.

Następnie w skardze podkreślono, że wynikające z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na tym gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji strukturalnej, a negocjacje miedzy inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Ograniczenie to następuje zgodnie z zapisem w planie miejscowym, opracowanym dla danego obszaru. Ponadto organy przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości obowiązane są dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości. Musi to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Analizując spełnienie powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie skarżąca stwierdziła, że wprawdzie inwestor OGP.G.-S. S.A. podjął czynności stanowiące negocjacje czy rokowania z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, jednak – w opinii skarżącej – nie można uznać, że zakończyły się one odmową skarżącej na przeprowadzenie na jej nieruchomości planowanej inwestycji. Skarżąca była zainteresowana polubownym ustaleniem przebiegu planowanej inwestycji i wielokrotnie podejmowała próby porozumienia się z inwestorem, a pismem z dnia 2 maja 2013 r. ponowiła propozycję podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia trasy gazociągu. Nie można więc przyjąć, że doszło między stronami do rokowań wymaganych zapisem ustawowym, a prowadzone "rozmowy" miały charakter jednostronny. Skarżąca zarzuciła, że w sprawie tej organy pozornie poddały analizie jej interes, a kierowały się przede wszystkim interesem inwestora. W opinii skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, co stanowi również naruszenie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ istniała szansa na polubowne załatwienie sporu.

Powołując się na unormowania zawarte w art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie zawierała zobowiązania inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie pod dokonaniu inwestycji. Ponadto w uzasadnieniu decyzji nie wskazano sposobu wejścia inwestora na grunt oraz zasad i sposobu konserwacji urządzeń doprowadzających gaz. W skardze zauważono, że integralnym elementem umów cywilnoprawnych regulujących kwestie ustanowienia służebności przesyłu jest regulacja w zakresie dostępu do urządzeń przesyłowych w celu przeprowadzania ich konserwacji lub bieżących napraw. Podkreślono przy tym, że udzielenie zezwolenia na ograniczenie władztwa nad nieruchomością stanowi ograniczenie konstytucyjnej zasady ochrony własności, wynikającej z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, dlatego też wymaga precyzyjnego określenia jego zakresu, sprowadzonego do niezbędnego minimum.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.).

Zgodnie zaś z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.).

Przepis art. 124 ust. 1 tej ustawy stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W myśl ust. 3 tego artykułu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Wedle ust. 4 omawianego artykułu, na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.

Stosownie do dalszych unormowań zawartych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (ust. 5).

Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust. 6).

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (ust. 7).

W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 8).

Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W myśl art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Stosownie do przytoczonych wyżej unormowań, udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.

Zauważyć wypada, że w istocie jest poza sporem, że pomiędzy skarżącą a O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. w przeszłości prowadzone były rokowania o uzyskanie zgody na wykonanie prac związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia oraz że rokowania te nie przyniosły rezultatu. Jak trafnie wykazał organ odwoławczy, nie wszystkie czynności podejmowane w celu uzyskania przez OGP.G.-S. S.A. stosownej zgody spełniały niezbędne wymogi, niemniej jednak – co również prawidłowo ustalił Wojewoda D. – w rozpatrywanym przypadku spełniona została przesłanka przeprowadzenia przez OGP.G.-S. S.A. negocjacji przed wydaniem zezwolenia przez organ administracji publicznej. Istotne bowiem jest to, że zanim zapadła decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości poprzez zezwolenie na wykonanie czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia, przez kilka lat prowadzone były rokowania wymagane przez art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Abstrahując od nienależytej reprezentacji OGP.G.-S. S.A. w toku niektórych czynności zmierzających do zawarcia stosownego porozumienia podkreślić trzeba, że również w czasie ich podejmowania nie doszło do zaakceptowania przez skarżącą składanych jej propozycji. Nie doszło też wówczas do uzgodnienia określonego stanowiska. Tak więc nawet gdyby podczas wspomnianych czynności wskazana wyżej Spółka była należycie reprezentowana, efekt prowadzonych w tym zakresie czynności byłby taki sam. Inaczej bowiem należałoby ocenić sytuację, w której podczas wadliwie prowadzonych rozmów doszłoby do porozumienia, a tylko wobec nienależytego reprezentowania inwestora porozumienie to nie zostałoby zrealizowane, a inaczej gdy nigdy do takiego porozumienia nie doszło.

Odnosząc się do pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 2 maja 2013 r., skierowanego do OGP.G.-S. S.A., zgodzić się co prawda należy ze stroną skarżącą, że mając wątpliwości co do zakresu umocowania organ powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia pełnomocnictwa, jednak zauważyć trzeba, że pismo to zostało skierowane już po wydaniu decyzji przez organ I instancji (zapadła ona w dniu 19 listopada 2012 r., a więc pół roku przed złożeniem wspomnianego pisma). Fakt ten sprawia, że nie można mówić, by nawet skuteczne złożenie w tym czasie propozycji ponownego podjęcia rokowań mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewyrażenie zgody, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie musi polegać na wyraźnym i jednoznacznym oświadczeniu o braku tej zgody, ale może też wynikać z długotrwałej niemożności osiągnięcia porozumienia w zakresie niezbędnym do wykonania prac związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Prowadzenie rokowań nie może być nieograniczone w czasie i chociaż ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych terminów, to jednak jeżeli w ciągu kilku lat nie uda się osiągnąć stosownego porozumienia, uznać trzeba, że rokowania nie przyniosły rezultatu i może zostać wydana decyzja, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Inaczej właściciel, który nie chciałby wyrazić zgody i nie chciałby jednocześnie, aby doszło do wydania decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jedynie pozorując chęć zawarcia porozumienia zablokowałby możliwość zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Nie może być tak, że w sytuacji, gdy ma dojść do podjęcia wspomnianej decyzji, właściciel nieruchomości składa nową propozycję rokowań i w ten sposób blokuje możliwość wydania tej decyzji. Powyższy wywód nie stanowi sugestii, że skarżąca jest właścicielem niechcącym wyrazić zgody i jedynie pozorującym chęć zawarcia porozumienia, gdyż jej dobra wola nie jest w żadnym stopniu kwestionowana. Wywód ten ma jedynie uwypuklić stanowisko, że prowadzenie rokowań nie może być nieograniczone w czasie, a zgłoszenie zamiaru dalszego prowadzenia rokowań w toku podejmowania decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może automatycznie zablokować jej wydania i cofnąć postępowania do fazy rokowań.

Nie są zatem uzasadnione zarzuty naruszenia art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 8 kpa – przez przedwczesne wydanie decyzji z pominięciem trybu rokowań w sposób wyczerpujący oraz art. 8 kpa – poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący u uczestników zaufania do władzy publicznej, polegające na pominięciu pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 2 maja 2013 r., które stanowiło wezwanie do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia alternatywnej trasy gazociągu.

Odnosząc się do dalszych podnoszonych w skardze zarzutów stwierdzić trzeba, że wbrew wywodom strony skarżącej organy administracyjne prawidłowo w tej sprawie uznały, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.

Jak trafnie wywiódł Wojewoda, na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego, co wynika z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako jeden z celów publicznych wskazano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa gazociągu jest więc inwestycją wymienioną w art. 6 pkt 2 cytowanej ustawy. Wojewoda słusznie też uznał, że planowana inwestycja, z racji wpływu na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego Państwa, ma znaczenie ponadlokalne. Nie budzi bowiem wątpliwości, że rozwinięta sieć gazociągów zwiększa bezpieczeństwo energetyczne Państwa, co ma znaczenie nie tylko dla danego terenu, ale wykracza poza jego granice. Przesłanka wynikająca z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została więc również spełniona. Realizowaną przez OGP.G.-S. S.A. inwestycję należy zatem zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego.

W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa w związku z art. 80 kpa i w związku z art. 107 § 3 kpa – poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu sprawy w zakresie spełnienia przesłanki do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, dotyczącej kwalifikacji budowy gazociągu przez OGP.G.-S. jako inwestycji celu publicznego – oraz art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 6 pkt 2 tej ustawy – nie są w realiach niniejszej sprawy uzasadnione.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 2 kpa w związku z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami – poprzez nienałożenie w decyzji obowiązku przywrócenia przez O.G.P.G.-S. S.A. z siedzibą w W. stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót budowlanych gazociągu oraz niewskazanie w uzasadnieniu sposobu wejścia inwestora na grunt skarżącego i sposobu konserwacji wybudowanego gazociągu – zauważyć wypada, że – jak trafnie podniósł organ II instancji – do uchybień rozstrzygnięcia, które wykluczają możliwość jego funkcjonowania w obrocie prawnym, zaliczyć trzeba powtórzenie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, to jest przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzenia, a także zamieszczenie informacji zbędnych dla orzeczenia. Skoro zatem obowiązujące przepisy prawa zawierają regulacje dotyczące obowiązku przywrócenia przez inwestora stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót budowlanych gazociągu oraz regulują kwestie wejścia inwestora na grunt stanowiący własność innego podmiotu i sposobu konserwacji wybudowanego gazociągu, wadliwe i niezgodne z prawem byłoby zawieranie tych zagadnień w treści decyzji. Powyższy zarzut zatem też nie jest uzasadniony.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.