Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 146/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust 1 i , art. 6 ust , art 37
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity
article: art. 46 ust 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1 i par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par 1, 134 par 1 art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi H. K. i E. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wydobywania kruszywa - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania H. i E. K. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], nakazującej natychmiastowe wstrzymanie wydobywania kruszywa naturalnego (piasku) z terenu działki nr ewidencyjny [...] położonej w miejscowości L., oraz podjęcie w terminie do dnia [...] grudnia 2009 r. określonych w decyzji czynności orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: decyzją z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] Starosta Powiatu W. udzielił H. i E. K. koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego — piasku — "L.", położonego w miejscowości L., na działce nr ew. [...] gmina W.

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. L. zwróciła się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o natychmiastowe wstrzymanie wydobycia pisaku na W., Natura 2000 [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zawiadomił

o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji nakazującej wstrzymanie prac i podjęcie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu Obszaru Natura 2000 W. [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nakazał natychmiastowe wstrzymanie wydobywania kruszywa naturalnego (piasku) z terenu działki nr ew. [...] położonej w miejscowości L., oraz podjęcie w terminie do dnia [...] grudnia 2009 r. wyżej oznaczonych czynności.

Od wyżej oznaczonej decyzji z dnia [...] marca 2009 r. odwołanie wnieśli H. i E. K.

Rozpatrując sprawę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż zgodnie z art. 37 ust, 1 ustawy z dnia z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220), jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszar znajdujący się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy, zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub decyzji, o której mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich -dyrektor właściwego urzędu morskiego, nakazuje ich natychmiastowe wstrzymanie i podjęcie w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków.

Teren, z którego wydobywane jest kruszywo (W. [...]) w aktualnym stanie sprawy posiada status obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty.

Odnosząc się do zarzutu Strony Skarżącej, iż nie została oznaczona strona niniejszego postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że faktycznie — zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2008 r., nie zostało doręczone H. i E. K., co stanowi niewątpliwie uchybienie formalnoprawne, jednakże z akt sprawy jednoznacznie wynika, że nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w odwołaniu, iż odwołujący się nie byli zawiadamiani "o decyzjach podjętych" w postępowaniu. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że H. i E. K. nie zostali pozbawieni udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2009r., zostali poinformowani o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. H. i E. K. złożyli oświadczenie z dnia [...] lutego 2009 r., iż zapoznali się z aktami sprawy, co czyni bezzasadnym podnoszony zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu. Inny przeciwdowód stanowią — znajdujące się w aktach sprawy — pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]: do Starosty Powiatu W. z dnia [...] lutego 2009 r., zawierające stanowisko organu w sprawie wydobywania spornych kopalin oraz do Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] lutego 2009 r., z wezwaniem

do podjęcia działań zmierzających do uporządkowania terenu chronionego z mocy ustawy o ochronie przyrody, obydwa przesłane do wiadomości Strony Skarżącej. Powyższa argumentacja zaprzecza zatem tezie jakoby H. i E. K. uniemożliwiono udział w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Za pozbawiony doniosłości prawnej organ odwoławczy uznał również zarzut dotyczący niezawiadomienia odwołujących się o ustanowieniu obszaru chronionego, ani bowiem przepisy o planowaniu przestrzennym, ani o ochronie środowiska nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku zawiadamiania podmiotów prawa posiadających tytuł prawnych do poszczególnych nieruchomości o wyznaczeniu formy ochrony przyrody, jaką stanowi Obszar Natura 2000.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska za bezzasadną uznał także argumentację Strony, zarzucającą wywłaszczeniowy charakter zaskarżonej decyzji, Zgodnie z art. 112 ust, 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r.

0 gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603),

wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu,

w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego

prawa rzeczowego na nieruchomości. Spornym rozstrzygnięciem natomiast

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] ani nie pozbawił, ani też

nie ograniczył prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa

rzeczowego na nieruchomości H. i E. K.

W przedmiotowej sprawie natomiast organ I instancji skorzystał

z przysługującego mu władztwa administracyjnego kierując się tylko i wyłącznie

ustawową troską, a jednocześnie i ustawowym obowiązkiem ochrony formy

ochrony przyrody, jaką w przedmiotowej sprawie jest obszar Natura 2000.

Organ odwoławczy podkreślił, iż u podstaw decyzji leżała dyspozycja art. 37 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, który mógł stanowić samodzielną podstawę prawną zaskarżonego aktu administracyjnego, a przywołanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 59 ust. 1 pkt 2

1 ust. 2 pkt 1 dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko ma jedynie charakter subsydiarny.

Generalny Dyrektor zaznaczył, że przed dniem wejścia w życie ustawy

udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. przed 15 listopada 2008 r.), sporne przedsięwzięcie również wymagałoby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko — na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust, 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150).

Organ odwoławczy za pozbawioną wartości dowodowej uznał również argumentację rozpatrywanego środka zaskarżenia dotyczącą prawidłowości postępowania w przedmiocie wydania koncesji. Ani bowiem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], ani też Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie są organami właściwymi do kontroli legalności decyzji koncesyjnej. Organ ochrony środowiska może jedynie zwrócić się do organu nadzoru właściwego w sprawie (tu: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O.) z wnioskiem o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej koncesję, co też uczynił.

Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. H. i E. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając zaskarżonej decyzji:

nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a z uwagi na rażące naruszenie

prawa, poprzez błędne zastosowanie do działalności Skarżących i przyjęcie

jako podstawy prawnej decyzji I instancji art. 59 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko pomimo, iż Skarżący rozpoczęli działalność

w zakresie wydobywania piasku z terenu działki przed dniem wejścia w życie ww.

ustawy tj. przed dniem 7 listopada 2008 roku, na podstawie koncesji na

wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego - piasku wydanej zgodnie

z prawem w dniu [...] maja 2008 roku;

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie

sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego;

b) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

* niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji I Instancji

podstaw faktycznych i prawnych dokonanego przez organy ustalenia, jakoby działalność

Skarżących prowadzona na terenie działki mogła znacząco negatywnie oddziaływać na

obszar Natura 2000;

* brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji I Instancji do

dowodu w postaci oświadczenia M. F. z Z. w S. z dnia [...] sierpnia 2009 roku, a tym samym brak wyjaśnienia

dlaczego organ, a także organ I Instancji, odmówił powyższemu dokumentowi mocy

dowodowej;

- błędy w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji oraz decyzji I Instancji,

polegające na powołaniu, jako podstawy prawnej decyzji I Instancji, art. 59 ust. 1 pkt 2

oraz ust. 2 pkt 1 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (..),

a także na braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw prawnych

do przyjęcia, że zarzut odwoławczy Skarżących dotyczący nieprawidłowego

powołania przez organ I Instancji powyższego przepisu nie zasługuje na

uwzględnienie z uwagi na jego rzekomą "subsydiarność";

3.naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 37 i art. 33 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędne jego

zastosowanie, pomimo braku przesłanek do wszczęcia postępowania;

b) art. 33 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędną jego wykładnię, polegającą

na bezzasadnym przyjęciu, że działalność Skarżących prowadzona na podstawie

Koncesji na terenie działki wypełnia znamiona działania, które może znacząco

oddziaływać na obszar Natura 2000;

art. 36 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo, że

miał on kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy, i ewentualnie w jakim

zakresie, działalność gospodarcza Skarżących prowadzona na terenie działki może

podlegać ograniczeniom z uwagi na objęcie działki obszarem Natura 2000;

art. 59 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (..),

poprzez błędne jego zastosowanie, pomimo, że w dniu wejścia w życie tej ustawy

działalność Skarżących prowadzona zgodnie z Koncesją na terenie działki nie była

działalnością "planowaną", lecz już prowadzoną;

e) § 3 ust. 1 pkt 40 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez błędne jego zastosowanie jako podstawy prawnej dla przyjęcia, że działalność Skarżących, zgodnie z koncesją może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, pomimo, że § 3 ust. 1 Rozporządzenia dotyczy innego rodzaju działalności, tj. rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie

0 uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli powyższe zarzuty podkreślając, iż sam fakt

włączenia działki na której wydobywali kruszywo do obszarów Natura 2000, nie oznacza

automatycznie ograniczeń w prowadzeniu indywidualnej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

W dniu [...] kwietnia 2010r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu zatytułowanego "Informacja z wizji terenowej" na okoliczność, iż prowadzona przez nich działalność nie stwarza ryzyka wystąpienia negatywnego oddziaływania na walory przyrodnicze chronione w ramach obszaru Natura 2000.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152} poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania

i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 w/w ustawy

sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., nakazująca natychmiastowe wstrzymanie wydobywania kruszywa naturalnego (piasku) z terenu działki nr ew. [...] położonej w miejscowości L., oraz podjęcie w terminie do dnia [...] grudnia 2009 r. określonych w decyzji czynności.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest fakt, iż złoże kruszywa naturalnego "L." położone jest w granicach obszaru Natura 2000 W. [...], który zgodnie z art. 6 ust, 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, stanowi jedną z chronionych prawem form ochrony przyrody.

Stosownie do treści art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w dacie podjęcia przez skarżących działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa (przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 3 października 2008 r.), istniał zakaz podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Art. 33 ust. 3 ww. ustawy stanowił, iż planowane przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, a które mogą na te obszary znacząco oddziaływać, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z obowiązującą do dnia 15 listopada 2008 r. ustawą Prawo ochrony środowiska, realizacja zamierzeń mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 dopuszczana była dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje, której wydanie następowało przed uzyskaniem decyzji koniecznej do realizacji zamierzenia -w danym przypadku koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Sporne przedsięwzięcie stanowi wydobywanie kopalin w rozumieniu § 3 ust, 1 pkt 40 ppkt a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową z wyłączeniem wydobywania kopalin pospolitych na obszarze powierzchni nieprzekraczajacej 2 ha i wydobyciu nieprzekraczającym 20.000 m3 rocznie, jeżeli działalność jest prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych i poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe oznacza, że wydobycie kruszywa mogło wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a następnie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodzić należy się z orzekającymi w sprawie organami, iż o tym, że sporne przedsięwzięcie wymagało sporządzenia takiego raportu świadczy okoliczność, iż — jak wynika z akt sprawy — konieczne było zniszczenie powierzchni ziemi w celu eksploatacji kruszywa, w tym wszelkiej roślinności występującej na danym terenie, zwałowanie nadkładu na tymczasowych zwałowiskach zwiększające skalę oddziaływania na siedliska chronione, nieznana w dłuższej perspektywie skala prac, nieznane szczegółowe warunki prowadzenia robót oraz lokalizacja przedsięwzięcia w granicach obszaru Natura 2000. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że na terenie prowadzenia wydobycia kruszywa stwierdzono występowanie trzech siedlisk przyrodniczych, określonych w Załączniku ł Dyrektywy Rady 92/43/EWG, tj.: wydm śródlądowych z murawami napiaskowymi (kod 2330) — zbiorowisko murawa szczotlichowa; suche wrzosowiska (kod 4030) — zbiorowisko wrzosowiska janowcowe oraz wrzosowiska mącznicowe; śródlądowy bór suchy (kod 91 TO) — zbiorowisko śródlądowy bór chrobotkowy.

Podkreślenia wymaga, iż pomimo nowelizacji art. 33 ustawy o ochronie przyrody, przedmiotowa inwestycja jako że nie jest związana z bezpośrednią ochroną danego obszaru, ani nie wynika z tej ochrony, a może na ten obszar znacząco oddziaływać, wymagała i nadal wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. W sytuacji podjęcia takiej działalności na obszarze Natura 2000 bez stosownej

oceny środowiskowej organy wymienione w ustawie zobowiązane są do natychmiastowego wstrzymania i podjęcia w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu danego obszaru, jego części lub chronionych na nim gatunków, co też w niniejszej sprawie uczyniły.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługują zarzuty strony co do nieuzasadnionego powoływania się organu I instancji na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na okoliczność, że postępowanie koncesyjne zakończone decyzją ostateczną zakończyło się przed datą obowiązywania powołanej ustawy. Organ wydając zaskarżoną decyzję odwołał się do przepisów obowiązujących w dacie podejmowanych przez siebie rozstrzygnięć, co nie zmienia faktu, iż w dacie podejmowania przez skarżących działalności gospodarczej przepisy ustawy bezwzględnie zabraniały podejmowania określonych działań na obszarze Natura 2000 bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

W świetle powyższego za bezzasadne uznać należy także zarzuty strony skarżącej dotyczące dokonania przez organy błędnego ustalenia faktycznego, jakoby prowadzona przez skarżących na terenie działki działalność objęta koncesją mogła znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, w rozumieniu przepisów powołanej ustawy oraz przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r, o ochronie przyrody, brak przeprowadzenie z urzędu dowodów w celu ustalenia, czy prowadzona przez Skarżących na terenie ich działki działalność objęta koncesją może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy dowodu w postaci oświadczenia M. F. z Z. w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., z którego wynika, że ewentualne uszkodzenia krzewinek mącznicy lekarskiej, które mogłyby wynikać z działalności Skarżących, nie mają większego znaczenia dla egzystencji tego gatunku w obrębie całego obszaru Natura 2000, a tym samym, że działalności Skarżących nie można przypisać znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Podkreślić bowiem należy, iż stosownie do powołanych przepisów to ustawodawca ustanowił kolejność podejmowanych czynności w związku z planowaniem podjęcia działalności, która nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 oraz nie wynika z tej ochrony, a może na ten obszar znacząco oddziaływać,

wskazując, iż w pierwszej kolejności wymagane jest przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. A zatem ocena oddziaływania planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 musi poprzedzać jej podjęcie i nie może być dokonana już rozpoczęciu działalności na tym obszarze. Dlatego na tym etapie postępowania bez znaczenia dla sprawy są składane przez stronę dokumenty mające wykazać, iż w istocie prowadzona przez nich działalność nie stwarza ryzyka wystąpienia negatywnego oddziaływania na walory przyrodnicze chronione w ramach obszaru Natura 2000.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.