Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SO/Ol 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 ustawy P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 55 par. 1,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na rozprawie sprawy z wniosku I. Ż. o wymierzenie Burmistrzowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. wymierzyć Burmistrzowi grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) za nieprzekazanie Sądowi w terminie akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę. 2. zasądzić od Burmistrza na rzecz wnioskodawcy I. Ż. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" I. Ż. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza "[...]" w sprawie udzielenia informacji publicznej z żądaniem zobowiązania organu do wydania w określonym terminie informacji publicznych określonych wnioskiem z dnia "[...]".

Następnie, w dniu "[...]" I. Ż. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Burmistrzowi "[...]" za nieprzekazanie jego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Żądanie ukarania organu grzywną I. Ż. powtórzył w piśmie procesowym z dnia "[...]".

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, ewentualnie o wymierzenie grzywny w możliwie najniższej wysokości. Wyjaśnił, iż bezspornym pozostaje fakt nieprzekazania w terminie skargi, a powodem takiego stanu rzeczy była niewiedza i brak doświadczenia pracownika odpowiadającego za udostępnianie informacji publicznej. Dodano, że niczym nie usprawiedliwia organu jego wewnętrzna organizacja pracy, niemniej jednak podjęto stosowne środki celem zapobieżenia wystąpienia podobnych sytuacji w przyszłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

Mając jednak na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej, jako publicznego prawa podmiotowego gwarantowanego m.in. w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. termin do 15 dni.

W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wniosek o wymierzenie grzywny rozpatrywany w niniejszej sprawie dotyczy nieterminowego wykonania obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w sprawie dostępu do informacji publicznej, a więc ustalenia terminowości wykonania tego obowiązku należy dokonać mając na względzie wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej termin piętnastodniowy.

Przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnia skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy), ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 p.p.s.a., jak i w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że Burmistrz "[...]" przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy z uchybieniem piętnastodniowego terminu. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Ol 31/12) wpłynęła do organu w dniu "[...]", a zatem ostatnim dniem terminu do przekazania skargi wraz z odpowiedzą na skargę i aktami sprawy, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był dzień "[...]". Tymczasem skarga przekazana została Sądowi dopiero w dniu "[...]", a zatem dwa miesiące po upływie wskazanego terminu.

Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (v: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. dokumenty, jednak uczynił to z uchybieniem. Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter restrykcyjny, co jest także zgodne z ratio legis uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której tak ustalono terminy postępowania w sprawach prawa dostępu do informacji publicznej oraz jego ochrony sądowej, aby jej udzielenie, odmowa, czy też kontrola sądowa następowała stosunkowo szybko, a tym samym, aby utrzymany był jej prawno-podmiotowy, gwarancyjny charakter.

Sąd uznał wniosek I. Ż. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 100 zł. Ustalając jej wysokość Sąd wziął przy tym pod uwagę okoliczność przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, a także fakt że zaistniała sytuacja nie była wynikiem złej woli organu a jedynie zaniechania pracownika wynikającego z jego niedoświadczenia. Nie bez znaczenia jest też to, że pracownik ten został ukarany karą nagany co oznacza, że organ nie pozostaje obojętny na tego typu zachowania. Zatem organ podjął niezbędne prewencyjne działania celem zapobieżenia wystąpieniu podobnych przypadków w przyszłości.

Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.

O kosztach, sprowadzających się w niniejszej sprawie do uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.