Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 823/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit  c
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi C. SA w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Naczelnik Podlaskiego Urzędu Skarbowego w B. dokonał C. S.A. w B. (zwanej dalej: "Spółką") rozliczenia w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą takiego rozstrzygnięcia było zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 79.653,66 zł wynikającego z 7 faktur VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o. we W. (zwana dalej: "S. Sp. z o.o."). W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że faktury VAT, w których jako ich wystawca figuruje S. Sp. z o.o. w świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u.") nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 21 § 1

pkt 1, art. 180, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, zwanej dalej: "o.p.") oraz art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lita, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit c, art. 99 ust. 12 u.p.t.u. Ponadto Spółka wniosła

o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka E. R.na okoliczność potwierdzenia, że wynagrodzenie za pracę było płacone bezpośrednio przelewem na konto pracowników przez K. Sp. z o.o. w O. (zwana dalej: "K. Sp. z o.o.") oraz dowodu z dokumentu, tj. przykładowego wydruku przelewu bankowego dokonanego przez K. Sp. z o.o. na konto pracownika E. R. Spółka wniosła również o wystąpienie do Naczelnika W. Urzędu Skarbowego w O., Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W., Naczelnika Urzędu Skarbowego W. we W., o przesłanie tytułów wykonawczych wystawionych na K. Sp. z.o.o., R. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o., jak również do Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego miejscowo S. Sp. z o.o. o przekazanie wszystkich dokumentów wystawionych na ww. Spółkę. W ocenie skarżącej Spółki przeprowadzenie dowodów z tytułów wykonawczych powinno wykazać, że organ podatkowy z naruszeniem wcześniejszych rozstrzygnięć innych organów podatkowych w tym samym zakresie błędnie uznał kontrolowanego za płatnika mimo tego, że wcześniej inne organy podatkowe właściwe w tej sprawie uznały za płatnika Spółkę K. Sp. z o.o. oraz S. Sp. z o.o., a nie kontrolowaną.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją

z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w okresie objętym kontrolą skarżąca Spółka prowadziła działalność gospodarczą, przedmiotem której była produkcja mrożonych artykułów spożywczych, działalność usługowa związana z przetwórstwem i konserwowaniem owoców, warzyw i mięsa, produkcja kulinarna, produkcja owocowo- warzywna, usługi składowania artykułów żywnościowych podmiotom obcym w chłodniach i sprzedaż produktów własnych innych firm. Wskazano, że Spółka w dniu [...] lipca 2013 r. zawarła umowę z S. Sp. z o.o. na świadczenie przez S. Sp. z o.o. na jej rzecz usług będących przedmiotem działalności skarżącej. Z zapisów umowy wynika, że Spółka miała udostępnić bezpłatnie S. Sp. z o.o. niezbędny sprzęt, zgodnie ze standardami obowiązującymi u niej dla danego stanowiska pracy oraz umożliwić stały dostęp do pomieszczeń socjalnych. Skierowani zaś do Spółki wykonawcy, zobowiązani byli do wykonywania obowiązków odpowiednich do stanowisk i działów skierowania Podniesiono, że zgodnie z wyjaśnieniami Spółki miała ona na podstawie ustnej umowy przekazać swoich pracowników, zgodnie z art. 23¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, zwanej dalej: "k.p."), na rzecz K. Sp. z o.o. Do realizacji usług świadczonych przez S. Sp. z o.o. miały być skierowane osoby "przejęte" od Skarżącej przez K. Sp. z o.o. Podstawą wystawienia faktury miało być rozliczenie realizacji usług. Jednocześnie S.Sp. z o.o. przyznała skarżącej Spółce dotację w wysokości 40 % kosztów w okresie 5 lat obowiązywania umowy. Z kolei wynagrodzenie z tytułu zawartej z S. Sp. z o.o. umowy było płatne w dwóch ratach na wskazane przez S. Sp. z o.o. w spornych fakturach konto w P. S.A. z dopiskiem "CESJA WIERZYTELNOŚCI K. Sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy w sprawie sąd powszechny w zakresie, czy umowy outsourcingu pracowniczego są ważne i legalne w świetle obowiązujących przepisów prawa i czy doszło do przejęcia pracowników na podstawie art. 23¹ k.p., gdyż organ podatkowy nie jest upoważniony do badania i dokonywania ocen w tych zakresach.

Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie dowodzi,

że sporne faktury VAT, w których jako ich wystawca figuruje S. Sp. z o.o. dokumentują czynności, które należy uznać za nieważne z mocy prawa, jako czynności pozorne, o których mowa w art. 83 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121, zwanej dalej: "k.c.") i dlatego

na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c u.p.t.u. nie stanowią one podstawy

do obniżenia podatku należnego.

Organ odwoławczy powołał treść art. 23¹ k.p. oraz treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt I PK 210/09, a następnie stwierdził,

że słuszne jest stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły łącznie okoliczności świadczące o faktycznym przejęciu przez K. Sp. z o.o. zakładu pracy lub jego części i zmianie pracodawcy. Pracodawcą w rozumieniu art. 23¹ k.p. była w dalszym ciągu skarżąca Spółka. W związku z tym, że nie doszło

do przejęcia przez K. Sp. z o. o. pracowników, to zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, nie można uznać, iż S. Sp. z o. o. świadczyła na rzecz skarżącej Spółki przy udziale tych pracowników usługi przetwarzania i konserwowania owoców i warzyw, usługi kulinarne, składowania towarów powierzonych przez podmioty trzecie oraz usługi technicznego zabezpieczenia funkcjonowania zakładu (§ 1 umowy z dnia [...] lipca 2013 r.).

W ocenie organu odwoławczego rola K. Sp. z o.o. w niniejszej sprawie ograniczała się do wypłaty (wcześniej przekazanych przez skarżącą Spółkę) kwot netto wynagrodzeń pracownikom, zaś rola S. Sp. z o.o. do zawarcia umowy o świadczenie usług i wystawiania faktur za te usługi. Pracę świadczyli tak naprawdę pracownicy skarżącej Spółki, korzystając z maszyn i urządzeń, budynków, linii produkcyjnych, narzędzi receptur kulinarnych i procesów technologicznych, będących własnością skarżącej Spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że o pozorności spornej umowy świadczy również ekonomiczna niemożliwość, zgodnego z prawem jej wykonania.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy, za słuszne uznał stanowisko organu I instancji, że sporne faktury VAT, w których jako wystawca figuruje S. Sp. z o.o. dokumentują czynności, które należy uznać za nieważne z mocy prawa, jako czynności pozorne, o których mowa w art. 83 k.c. i dlatego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit c u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Sporne faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Kontrahent strony nie wykonał usług wynikających z umowy.

Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy

w sprawie sąd powszechny. Organ odwoławczy zaznaczył, że stanowisko organu

I instancji i dokonane rozstrzygnięcie wynika z analizy i oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonych w toku kontroli faktów, które

nie budzą żadnych wątpliwości. Wskazał, ze w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał je za bezzasadne. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie zasługują na uwzględnienie wnioski o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka E. R. oraz przykładowego wydruku przelewu bankowego dokonanego przez K. Sp. z o.o., gdyż w skarżonej decyzji nie kwestionowano dokonywania, bądź niedokonywania przez ww. firmę wypłat wynagrodzeń.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także wniosek

m.in. o przeprowadzenie dowodu z ww. tytułów wykonawczych na okoliczność,

iż inny organ podatkowy za ten sam okres i z tego samego tytułu uznał płatnika składek ww. Spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ww. tytuły wykonawcze

nie dotyczą składek, lecz podatków stanowiących dochód państwa, a mianowicie podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób fizycznych płaconego przez płatnika oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazano, że w przypadku tytułu wykonawczego dotyczącego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych płaconego przez płatnika nie ma danych dotyczących pracowników, dla których płatnikiem jest zobowiązany.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również wniosek o przeprowadzenie czynności sprawdzających S. Sp. z o.o. oraz K. Sp. z o.o.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji nie naruszył też wskazanych w odwołaniu art. 121, art. 180 oraz art. 187 o.p.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu

I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 21 § 1 pkt 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p.,

2) art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c, art. 99 ust. 12 u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że organ podatkowy nie jest upoważniony do badania, czy zawierane przez nią umowy outsourcingu pracowniczego są ważne i legalne w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz czy w rozpoznawanej sprawie doszło do przejęcia pracowników na podstawie art. 23¹ k.p. Powyższe zdaniem strony skarżącej doprowadziło do naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Ponadto Spółka zarzuciła, że organ dokonał oceny w oparciu

o niepełny materiał dowodowy, z pominięciem istotnych dowodów możliwych

do uzyskania we wskazanych powyżej firmach w zakresie, że kontrolowany jest faktycznym płatnikiem, a R. Sp. z o.o., K. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o. funkcjonowały faktycznie nie jako pracodawca, ale jako pośrednik finansowy, dokonujący tylko technicznych operacji przelewów bankowych w granicach udostępnionych przez klientów środków. Strona skarżąca przywołała też wyroki Sądu Najwyższego odnośnie kwestii przejęcia części zakładu pracy na nowego pracodawcę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 24 lutego 2016 r. pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi oraz wskazała na orzeczenia Sądu Apelacyjnego w B. w sprawach o sygn. akt [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżąca Spółka miała prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający

ze spornych faktur wystawionych na jej rzecz przez S. Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. z tytułu nabycia towarów

i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Od tej zasady ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje szereg wyjątków, a jeden z nich uregulowany został w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem

nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne potwierdzają czynności, do których zastosowanie mają przepisy art. 58 i 83 k.c. w części dotyczącej tych czynności.

W myśl art. 58 § 1 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca

na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Z kolei zgodnie z art. 83 § 1 k.c. nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo stwierdził,

że sporne faktury VAT, w których jako wystawca figuruje S. Sp. z o.o. dokumentują czynności, które należy uznać za nieważne z mocy prawa,

jako czynności pozorne, o których mowa w art. 83 k.c. i na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

W tym miejscu należy wskazać, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma wykładnia art. 231 k.p. Zgodnie z powołanym artykułem w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną

w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. Zagadnienie to wymaga szerszego omówienia, zwłaszcza że regulacja dotycząca transferu czerpie swoje źródła z prawodawstwa UE (dyrektywa konsolidująca Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b tej dyrektywy z transferem mamy do czynienia wtedy, kiedy przejmowana jest jednostka gospodarcza, która zachowuje swoją tożsamość, oznaczającą zorganizowane połączenie zasobów, którego celem jest prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest to działalność podstawowa czy pomocnicza. O tym, czy przesłanki przejęcia zostały spełnione, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne w konkretnym wypadku. Istotne pozostaje, z jakim rodzajem przedsiębiorstwa lub zakładu mamy do czynienia,

czy doszło do przejęcia składników majątkowych (budynki, ruchomości, wyposażenie, narzędzia). Elementy te muszą być zawsze oceniane całościowo

w kontekście konkretnej sprawy i żaden z nich nie może być samodzielnie podstawą przyjęcia, że jednostka (przedsiębiorstwo, zakład lub część zakładu) zachowała tożsamość. Istotna jest również wartość składników niematerialnych w chwili przejęcia, przejęcie lub brak przejęcia większości pracowników przez nowego pracodawcę, przejęcie lub brak przejęcia klientów, a także stopień podobieństwa działalności prowadzonej przed i po przejęciu oraz czas ewentualnego zawieszenia tej działalności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt

I PK 210/09, opubl. Lex nr 987058, wyroki Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt III AUa 428/14 opubl. Lex nr 1500746 oraz z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt III AUa 867/14, opubl. Lex nr 1623843).

Mając na względzie powyższe rozważania Sąd stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że w przedmiotowej sprawie okoliczności świadczące o faktycznym przejęciu przez K. Sp. z o.o. zakładu pracy lub jego części nie wystąpiły łącznie. Po pierwsze organ prawidłowo wykazał, że rodzaj prowadzonej działalności skarżącej Spółki jest inny aniżeli K. Sp. z o.o. Przedmiotem działalności strony skarżącej w okresie objętym postępowaniem była produkcja mrożonych artykułów spożywczych, działalność usługowa związana z przetwórstwem i konserwowaniem owoców, warzyw i mięsa, produkcja kulinarna, produkcja owocowo- warzywna, usługi składowania artykułów żywnościowych podmiotom obcym w chłodniach i sprzedaż produktów własnych innych firm, podczas gdy K. Sp. z o.o. była wpisana do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia jako agencja zatrudnienia. Po drugie Dyrektor Izby Skarbowej trafnie stwierdził, że nie doszło do przejęcia składników materialnych (budynki, linie produkcyjne, narzędzia środki transportu) oraz niematerialnych (receptury kulinarne, procesy technologiczne, logo) strony skarżącej. Po trzecie organ wykazał, że akta sprawy nie zawierają żadnych dokumentów potwierdzających przekazanie załogi. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. (k. 381 akt admin.) Spółka wyjaśniła jedynie, że na podstawie umowy ustnej doszło do przekazania pracowników. Do pisma dołączono wprawdzie dokument "porozumienie dotychczasowe pracodawcy z pracownikami, w sprawie skrócenia okresu przejścia do nowego pracodawcy- na podstawie art. 23¹ k.p.". Jednakże jak słusznie stwierdził organ odwoławczy ww. dokument nie zawierał daty jego sporządzenia, danych pracodawcy przejmującego. Był on jedynie opatrzony pieczątką firmową skarżącej Spółki i podpisem Prezesa Zarządu W. C. jako osoby przyjmującej oświadczenie. Po czwarte organy prawidłowo wykazały, że obsługą klientów strony skarżącej zajmowali się ci sami pracownicy, przedstawiciele handlowi w kontaktach z klientami reprezentowali skarżącą. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, że nie doszło do przejęcia przez K. Sp. z o.o. tej samej działalności. Spółka ta nie posiadała wiedzy, doświadczenia, ani zaplecza technicznego

do prowadzenia działalności w zakresie podstawowej działalności skarżącej Spółki. Odnośnie czasu ewentualnego zawieszenia działalności skarżącej, to zgodnie

z wyjaśnieniami W. C. złożonymi w decyzjach wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przerwa w świadczeniu pracy miała miejsce w dniach [...] listopada 2013 r. w związku z nieotrzymaniem wynagrodzenia od firmy K. (k.41-294 akt. admin.).

W ocenie Sądu, organy trafnie stwierdziły, że skoro nie doszło do przejęcia przez K. Sp. z o.o. pracowników, to nie można uznać, że Spółka S. Sp. z o.o. świadczyła na rzecz skarżącej Spółki usługi przewidziane w umowie.

Ponadto organy słusznie wywiodły, że rola K. Sp. z o. o. w niniejszej sprawie ograniczała się do wypłaty (wcześniej przekazanych przez skarżącą Spółkę) kwot netto wynagrodzeń pracownikom, zaś rola S. Sp. z o. o. do zawarcia umowy o świadczenie usług i wystawiania faktur za te usługi.

Organy słusznie też stwierdziły, że o pozorności spornej umowy świadczy ekonomiczna niemożliwość, zgodnego z prawem jej wykonania. Z umowy tej bowiem wynika przyznanie przez S. Sp. z o. o. dla skarżącej Spółki 40% zniżki dotyczącej kosztów, na które składają się należności na rzecz ZUS oraz podatek dochodowy od wynagrodzeń, przy gwarancjach zachowania dotychczasowych warunków pracy (a więc również płacowych). Powyższe skutkowało niewypłaceniem części należnych wynagrodzeń pracownikom, niesporządzeniem informacji PIT-11 oraz świadectw pracy, a także jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych brakiem wpłat składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne poszczególnych pracowników.

Mając powyższe Sąd stwierdził, że organy w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że sporne faktury dokumentują czynności, jako czynności pozorne,

o których mowa w art. 83 k.c. i dlatego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c

nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Stąd też nie zasługuje

na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c, art. 99 ust. 12 u.p.t.u.

W przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego,

a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że dowodem

w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.).

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie, organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy słusznie stwierdziły, że nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przeprowadzenie czynności sprawdzających S. Sp. z o.o. oraz K. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika bowiem, że Marszałek Województwa W. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzekł o wykreśleniu z Krajowego Rejestru Zatrudnienia K. Sp. z o.o. w O., gdyż,

co należy podkreślić, w lokalu Spółki nigdy nie była prowadzona działalność

w zakresie agencji zatrudnienia oraz nie była przechowywana dokumentacja związana z ww. działalnością. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika również,

że pomimo wielu pism kierowanych do K. Sp. z o.o. w celu udostępniania dokumentacji umożliwiającej sprawdzenie przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia oraz wezwań kierowanych do osób obsługujących biuro

do stawienia się w charakterze świadków na okoliczność prowadzenia agencji zatrudnienia przez ww. podmiot, K. Sp. z o.o. nie udostępniła żadnej dokumentacji oraz nie doszło do przesłuchania wezwanych świadków (k. 366-367 akt admin.). Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy podatkowe nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o zebrane dowody, zrekonstruowano ciąg zdarzeń mających miejsce w sprawie. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, w szczególności przedstawiono tam argumenty, jakimi kierowały się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć. Sposób prowadzenia postępowania w kontrolowanej sprawie w pełni odpowiada też wymogom stawianym przez zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych.

Stąd też w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że organ podatkowy nie jest upoważniony do badania, czy zawierane przez skarżącą Spółkę umowy outsourcingu pracowniczego są ważne i legalne w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz czy w rozpoznawanej sprawie doszło do przejęcia pracowników, gdyż jest to zagadnienie wstępne wynikłe w toku kontroli. Jak to już zostało wcześniej podkreślone zebrany materiał dowodowy organy podatkowe oceniają z punktu widzenia skutków podatkowych. Po drugie w przedmiotowej sprawie, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy nie wystąpiło zagadnienie wstępne, a tym samym nie było podstaw do zawieszenia postepowania. Co więcej, problematyka przejęcia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę została szeroko omówiona, jak to już zostało podkreślone we wcześniejszej części uzasadnienia, w orzecznictwie sądów powszechnych. Nie doszło zatem

do naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził również naruszenia innych przepisów prawa, które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.