Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 286/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6164 Wspólnoty gruntowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Lu 34/22 o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia na własność nieruchomości gruntowych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Lu 34/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw B. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 15 marca 2022 r. w przedmiocie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 15 marca 2022 r., starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Zdaniem Sądu powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 marca 2022 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący w dniu 6 kwietnia 2022 r. osobiście wniósł sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucając ww. sprzeciw przytoczył treść art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i wskazał, że korespondencja zawierająca odpis postanowienia z dnia 15 marca 2022 r. została doręczona skarżącemu w dniu 22 marca 2022 r. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 29 marca 2022 r. W związku z tym wnosząc osobiście sprzeciw w dniu 6 kwietnia 2022 r., skarżący uczynił to po upływie ustawowego terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B. B.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 P.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wadliwie przyjął, że sprzeciw od postanowienia starszego referendarza z dnia 15 marca 2022 r. został wniesiony po upływie ustawowego terminu.

W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że odpis wskazanego orzeczenia został przesłany przez Sąd B. B. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia przy piśmie przewodnim z dnia 23 marca 2022 r., a zatem niemożliwym jest aby przesyłka zawierająca odpis ww. orzeczenia została doręczona stronie w dniu 22 marca 2022 r., tj. przed dniem jej nadania. Z akt sprawy jednoznacznie natomiast wynika, że odpis postanowienia z dnia 15 marca 2022 r. został doręczony skarżącemu w dniu 30 marca 2022 r., na co wskazuje zarówno data umieszczona przez adresata na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jak i data określona na ww. dokumencie przez wydającego przesyłkę.

W tej sytuacji sprzeciw wniesiony przez stronę w dniu 6 kwietnia 2022 r. należało uznać za wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.