Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Gminy C. na uchwałę Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., Gmina C. (zwana dalej w skrócie "Gminą", "stroną" lub "stroną skarżącą") skierowała do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. (zwanego dalej w skrócie "WFOŚiGW" lub "Funduszem") wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia Funduszu z dnia (...) r. "co do prawa zażalenia." W jego uzasadnieniu wskazała, że powyższym postanowieniem nr (...), WFOŚiGW postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów za 2008-2011 z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne.

W dniu (...) r. Zarząd Funduszu wydał uchwałę nr (...), w której odmówił uwzględnienia wniosku Gminy o przywrócenie terminu. W jej treści wskazał między innymi, że na dzień podjęcia uchwały, nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 877/13.

Na skutek złożonego przez stronę zażalenia, uchwałą nr (...) z dnia (...) r., Zarząd WFOŚiGW, postanowił utrzymać zaskarżone stanowisko w mocy.

Pismem z dnia (...) r. Gmina wniosła skargę do sądu administracyjnego na powyższe "postanowienie" [uchwałę – dopisek własny] Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K., wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1085/15, Naczelny Sad Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 877/13 i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest stanowisko Funduszu z dnia (...) r. odmawiające gminie zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, co do którego kognicja sądu administracyjnego winna być oceniona z uwzględnieniem treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Po przekazaniu sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 1038/14.

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 364/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: "Czy na odmowę zwrotu, o którym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) gminie utraconych dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, przysługuje skarga do sądu administracyjnego?".

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie wobec uchylenia powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 296/14 .

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1038/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Gminy na czynność Funduszu z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu zapadłego wyroku Sąd I instancji po uznaniu dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej i zakwalifikowaniu stanowiska Funduszu jako aktu, zgodnie z wytycznymi zawartymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1085/15, uznał terminu do złożenia wniosku o zwrot utraconych dochodów za termin prawa materialnego. Tym samym, w okolicznościach badanej sprawy, ze względu na wcześniej składane przez Gminę wnioski stwierdził, że wniosek złożony przez stronę skarżącą z przekroczeniem terminów, co do każdego z objętych nim lat podatkowych, nie mógł wywołać żądanego skutku i zasadnie Fundusz odmówił jego merytorycznego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na zgodny wniosek stron w związku z toczącym się postępowaniem ze skargi kasacyjnej strony wniesionej od wyroku tego Sądu z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1038/14. Strony wskazały bowiem, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zgodności z prawem aktu Funduszu z dnia (...) r. sprawa o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego aktu jest zagadnieniem wtórnym. W przypadku bowiem wyeliminowania z obrotu prawnego tego aktu postępowanie o przywrócenie terminu do dokonania czynności wobec aktu nieistniejącego byłoby bezprzedmiotowe.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1038/14 stał się prawomocny wobec oddalenia skargi kasacyjnej Gminy C. wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1085/15.

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 42/17.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę, zaś pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi, bądź o umorzenie postępowania wskazując, że rozpatrzenie sprawy uzupełnienia decyzji o środek zaskarżenia jest bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Należy zatem wskazać, że użycie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie przed sądem staje się zatem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., II OSK 378/13, LEX nr 1582107).

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy bowiem wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1085/15 oddalił skargę kasacyjną Gminy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1038/14 kwalifikującego stanowisko Funduszu jako akt, zgodnie z wytycznymi zawartymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1085/15 i stwierdzającego, że wniosek złożony przez stronę skarżącą z przekroczeniem terminów, co do każdego z objętych nim lat podatkowych, nie mógł wywołać żądanego skutku.

Niezależnie od powyższego przyjdzie wskazać, że w postanowieniu z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II GW 24/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "należy zgodzić się z postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2014 r. (sygn. akt II GSK 296/14), zgodnie z którym czynność określona w przepisie prawa jako "zwrot utraconych dochodów" w przypadku odmowy tego zwrotu przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, którego adresatem jest gmina, jest formą władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, którego adresatem jest określony podmiot. Akt taki powinien zatem przybrać formę decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie spór o tyle dotyczył kwestii formy rozstrzygnięcia o odmowie zwrotu utraconych dochodów, że WFOŚiGW nie uwzględnił wniosku Gminy C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przyjmując, że rozstrzygnięcie WFOŚiGW powinno przybrać formę decyzji administracyjnej należało uznać, że co do zasady strona może wnieść odwołanie od decyzji, żądać jej uzupełnienia a także przywrócenia terminu do dokonania tych czynności". W przedmiotowej sprawie pismo Gminy z dnia 27 stycznia 2014 r. należy uznać za odwołanie, które nie zostało uwzględnione przez Fundusz, co znalazło wyraz w Uchwale nr (...) z dnia (...) r. Tym samym wyczerpany został tryb odwoławczy w administracyjnym toku instancji, a zatem przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie powyższego rozstrzygnięcia "co do prawa zażalenia" rozumianego jako pouczenie o środku zaskarżenia jest bezprzedmiotowe. Skoro bowiem Gmina wyczerpała – pomimo braku pouczenia – przysługujący jej środek zaskarżenia, to złożenia wniosku o uzupełnienie uchwały o przysługujący środek zaskarżenia uznać należy za bezprzedmiotowe.

Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.