Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 908/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3,  pkt 5,  ust. 3,  art. 10 ust. 2a, art. 4 ust. 2, art. 9 ust. 4 i 5,
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 7 ust. 1 ust. 8d pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 716
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - t.j.
article: art. 151a par. 2, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – j.t.), dalej jako "k.p.a.", art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 – j.t.), dalej jako "u.p.z.p.", Burmistrz K. ustalił na rzecz P. Spółki z o. o., dalej jako "strona", "skarżąca", warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji (farmy) fotowoltaicznej o mocy do 11MW – D. , na terenie części działek nr [...] i [...] w obrębie [...].

Integralną część decyzji stanowią załącznik graficzny, na którym oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Wydanie decyzji zostało poprzedzone uzyskaniem przez organ I instancji uzgodnień: przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (postanowienie z dnia [...] lutego 2022 r.), Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (postanowienie z dnia [...] stycznia 2022 r.), Starostę B. (postanowienie z dnia [...] stycznia 2022 r.).

Od decyzji odwołanie wniósł D. W. domagając się: przesunięcia linii zabudowy znajdującej pomiędzy punktami A-B farmy fotowoltaicznej do miejsca przedłużenia linii znajdującej się pomiędzy punktami K – L, wykonania zjazdu z drogi gminnej w miejscu oznaczonym literą B oraz udostępnienia zainteresowanym stronom do wglądu decyzji o warunkach przyłączenia farmy do sieci elektrycznej.

Odwołujący podniósł, że planowana budowa znajduje się zbyt blisko istniejących zabudowań gospodarczych i mieszkalnych i będzie sprawiała wrażenie osaczenia, gdyż z okien istniejącego budynku mieszkalnego będzie widać jedynie połacie paneli fotowoltaicznych. Monitoring, który zostanie zainstalowany będzie inwigilował życie prywatne mieszkańców zabudowań na działce nr [...], co można uznać za celowe działanie na szkodę osób trzecich.

Dalej wskazał, że zjazd z drogi gminnej powinien zostać przesunięty, bowiem w miejscu, w którym go zaplanowano ruch pojazdów na etapie budowy i eksploatacji farmy będzie uciążliwy dla mieszkańców działki nr [...]. W ocenie odwołującego doszło do zatajenia informacji, iż brak jest bezpośredniego dostępu do sieci elektrycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] września 2022 r., orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę na istnienie wymogu ustalenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy rozmieszczenia przewidywanych obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.). Organ zauważył, że przepisy regulujące tę kwestię uległy zmianie na mocy art. 5 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2021 r., poz. 1873) i od 30 października 2021 r. obowiązują w zmienionej formie. Zmianie uległ próg mocy urządzeń - ze 100 kW do 500 kW. Ponadto ustawodawca wprowadził wyłączenia stosowania ww. normy w odniesieniu do wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki (pkt 1); urządzeń innych niż wolnostojące (pkt 2).

Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie podjął w tym zakresie żadnych ustaleń. Brak jest informacji odnośnie zapisów studium w zw. z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., co uniemożliwia merytoryczną weryfikację zaskarżonej decyzji.

Kolegium zwróciło uwagę na to, że ukształtowały się dwie linie orzecznicze, z których jedna przyjmuje, że w sytuacji, gdy w studium nie wyznaczono obszarów pod realizację inwestycji, o której mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p., a wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Bardziej radykalna linia orzecznicza przyjmuje z kolei, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wskazany próg, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, co do zasady wykluczona jest dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju zamierzeń w drodze ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile prowadzi to do zmiany przeznaczenia terenu.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na to, że organ pierwszej instancji nie dokonał ustaleń, czy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Analiza akt postępowania nie pozwala na poczynienie przez Kolegium jednoznacznych ustaleń, czy obszar objęty wnioskiem jest przeznaczony na lokalizację odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Z ustaleń Kolegium wynika natomiast, że wnioskodawca nie może skorzystać ze zwolnienia sformułowanego w znowelizowanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ planowana moc planowanej farmy fotowoltaicznej przekracza wskazane w ustawie 1000 kW aż 11-krotnie, u ponadto jest zlokalizowana na gruntach rolnych m.in. klasy IVb.

W niniejszej sprawie wątpliwości Kolegium budził ponadto wynik przeprowadzonej analizy urbanistycznej, który przesądza o tym, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, podczas gdy w aktach postępowania brak jest potwierdzenia tej okoliczności. W treści wniosku Spółka wskazała, że nie występuje zapotrzebowanie na dostawę energii elektrycznej, a w razie potrzeby zostanie zapewnione przez agregat prądotwórczy. Okoliczności tej organ I instancji nie poddał żadnej analizie.

W ocenie organu odwoławczego, warunek "wystarczającego uzbrojenia" musi być odniesiony do możliwości obsługi planowanej inwestycji, zarówno w zakresie zapotrzebowania na energię, ale i w zakresie jej odbioru- w przypadku odnawialnych źródeł energii, które tę energię produkują. Wynika to pośrednio również z art. 52 ust. 2 pkt. 2 lit. a u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą nie tylko określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, ale również innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, do których niewątpliwie należy odbiór wyprodukowanej energii, bowiem bez tego inwestycja nie może funkcjonować. W przedmiotowej sprawie taka dostępność infrastruktury technicznej (uzbrojenia) nie została wykazana, nie było zatem podstaw do stwierdzenia w analizie urbanistycznej, że przesłanka ta jest spełniona.

Odnosząc się do stanowiska strony, jakoby zapotrzebowanie na energię elektryczną mogło zostać zapewnione przez agregat prądotwórczy Kolegium uznało, że okoliczność ta nie została właściwie wykazana, nie spełnia zatem celu art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p., jakim jest zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Stanowisko to odnosi się tylko częściowo do zagadnienia zapewnienia stosownego uzbrojenia – jedynie w zakresie poboru energii elektrycznej, z pominięciem odbioru energii wyprodukowanej. Nie zostało również wykazane przez inwestora, że planowana inwestycja nie będzie wymagała współpracy z siecią energetyczną na etapie użytkowania (w zakresie poboru energii), co należy uznać za konieczne, biorąc pod uwagę występowanie różnych typów instalacji fotowoltaicznych. W tym stanie faktycznym organ uznał, że nie został spełniony warunek, wynikający z art. 61 ust. 1 pkt. 3 oraz ust. 5 u.p.z.p.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie zbadano bowiem i nie wykazano, czy zapisy studium przewidują wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Brak tych ustaleń uniemożliwia podjęcie merytorycznej weryfikacji zaskarżonej decyzji. Ponadto organ winien ponownie podjąć ustalenia w zakresie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5,jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Odnosząc się do wniosku odwołania w przedmiocie przesunięcia ustalonej linii zabudowy oraz zmiany lokalizacji zjazdu z drogi gminnej, organ stwierdził, że wobec stwierdzonych braków postępowania, które skutkują nieustaleniem w stopniu wyczerpującym stanu faktycznego, wniosek ten nie może zostać merytorycznie rozpatrzony. Natomiast wniosek odwołującego o udostępnienie do wglądu decyzji o warunkach przyłączenia przedmiotowej farmy do sieci elektrycznej należy uznać za bezpodstawny ponieważ dokument o wskazanej treści nie znajduje się w aktach postępowania.

P. Spółka z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw od decyzji Kolegium zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie podczas gdy nie zaistniały postawy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji;

2) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że inwestycja wskazana we wniosku - elektrownia fotowoltaiczna, wymaga zapotrzebowania w energię elektryczną, podczas gdy wnioskodawca we wniosku wyraźnie wskazał, że zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej nie występuje, a ewentualne zapotrzebowanie na energię elektryczną wnioskodawca pokryje we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego, materiału dowodowego i przyjęciu, iż w związku z tym, że polityka określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczna z celem przedsięwzięcia (inwestycji), nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej lokalizacji, podczas gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest indywidualnym orzeczeniem organu co do określonej lokalizacji - bez uwzględniania studium, którego treść obliguje jedynie co do kierunków polityki, a nie co do konkretnych decyzji w oparciu o politykę zagospodarowania przestrzennego,

Skarżąca podniosła ponadto zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spawy, tj. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowani i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu że wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi wskazywać zapotrzebowanie na energię elektryczną, podczas gdy nie wszystkie zamierzenia inwestycyjne wymagają energii elektrycznej.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

Organ, w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs[4] ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 – j.t.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W świetle przytoczonego przepisu wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania w taki sposób, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności dotyczy to niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Warto przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż organ odwoławczy posiada własną inicjatywę dowodową, o czym mowa w art. 136 k.p.a. Stosownie do art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy jest wykluczone jedynie w takich przypadkach, gdy postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji zawiera takie braki, których uzupełnienie prowadziłoby w istocie do przeprowadzenia postępowania w znacznej jego części, a w konsekwencji mogłoby skutkować całkowicie odmiennymi ustaleniami co do stanu faktycznego. W pozostałych przypadkach, gdy zakres materiału dowodowego, który należy uzupełnić jest niewielki, to rzeczą organu odwoławczego jest jego uzupełnienie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Oceną Sądu w badanej sprawie została zatem objęta wyłącznie kwestia prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania, że narusza ona prawo w stopniu nakazującym jej usunięcie z obiegu prawnego.

Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ ten uchylił decyzję Burmistrza K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 11 MW w miejscowości D., na części działek oznaczonych nr [...] i [...] w obrębie [...].

Organ odwoławczy uchylił decyzję o warunkach zabudowy dostrzegając, iż w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Przede wszystkim dotyczy to nieustalenia przez organ I instancji, czy w obowiązującym studium kierunków zagospodarowania przestrzennego tereny, na których ma zostać zlokalizowana inwestycja zostały przeznaczone pod budowę instalacji odnawialnych źródeł energii, a także niezbadania, czy istniejące bądź planowane uzbrojenie terenu jest wystarczające. Dotyczy to zarówno zapotrzebowania na energię elektryczną na etapie budowy i eksploatacji instalacji, jak i promesy na odbiór energii wyprodukowanej przez farmę.

Według art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., o treści obowiązującej w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie takiego rozstrzygnięcia jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów.

W myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie farmy fotowoltaicznej zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii określonych w ww. przepisie.

W ocenie organu, inwestor nie wykazał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie energii elektrycznej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Oświadczenie inwestora, z którego wynika, że zapotrzebowanie na energię elektryczną wystąpi jedynie na etapie budowy farmy fotowoltaicznej i zostanie ono zapewnione przy użyciu agregatu prądotwórczego zostało przez ten organ ocenione w ten sposób, że uznał on wyjaśnienia inwestora w tym zakresie za niewiarygodne.

Zdaniem Sądu obowiązek oceny, czy deklaracja złożona przez inwestora w tym zakresie wypełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. obejmował ustalenie, czy taki sposób zapewnienia energii na etapie realizacji przedsięwzięcia jest wystarczający. Organ I instancji kwestii tej nie poruszył, co oznacza, że uznał wyjaśnienia inwestora w tym zakresie za wystarczające. Jeżeli natomiast organ odwoławczy powziął wątpliwość, czy deklarowana przez inwestora konieczność korzystania z energii elektrycznej dotyczy wyłącznie samego etapu budowy, to powinien wskazać z jakich względów uznaje twierdzenia inwestora w tym zakresie za niewiarygodne. Przede wszystkim jednak powinien dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii i wskazać, czego oczekuje od inwestora, aby uznać, deklarowany sposób korzystania z energii elektrycznej na etapie budowy i eksploatacji farmy za wystarczający. Takich wskazań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma. Organ odwoławczy w ramach własnej inicjatywy dowodowej nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy wykorzystanie agregatu prądotwórczego jest wystarczające dla etapu budowy farmy, a także czy na etapie jej funkcjonowania dostarczenie energii elektrycznej z zewnętrznego źródła będzie konieczne, przy uwzględnieniu tego, że farma będzie producentem takiej energii.

Odnosząc się do wyrażonego przez Kolegium oczekiwania, aby inwestor wylegitymował się oświadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu odbioru wyprodukowanej przez instalacje energii elektrycznej, Sąd uważa, że jest ono nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i należało je poddać dokładnej analizie.

Stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej - dopisek Sądu), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22).

Sąd nie podzielił także rozważań organu dotyczących tego, że konieczne jest ustalenie przez organ I instancji, czy obszar objęty wnioskiem jest przeznaczony pod lokalizację farmy wiatrowej w myśl art. 10 ust. 2a u.p.z.p.

Zgodnie z ww. przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:

1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2) urządzeń innych niż wolnostojące.

W ocenie Sądu, przytoczony przepis i określone w nim uwarunkowania nie mają jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem jej przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy. W tym zakresie skład orzekający w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, w którym wskazano, że "Dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Poza tym ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (określanym mianem aktu polityki planowania przestrzennego oraz aktem kierownictwa wewnętrznego i niebędącym, w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p., aktem prawa miejscowego, wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (zob. art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących".

Z powyższych względów rozważania i wnioski organu w kontekście przeznaczenia terenu w studium na budowę farmy fotowoltaicznej i ewentualnego wyłączenia stosowania przepisu art. 10 ust. 2a u.p.z.p., były chybione. Przepis art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jest kierowany do organów przygotowujących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie zaś do organów umocowanych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, dla których to decyzji przesłanki zostały określone w art. 61 i następnych u.p.z.p.

W realiach badanej sprawy została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ uzyskał stosowne uzgodnienia, w tym również od Starosty [...], w zakresie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i rzeczą organu odwoławczego było dokonanie oceny tych dokumentów i ustalenie, czy stanowiły one wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym, w ocenie Sądu, sporządzenie analizy architektoniczno – urbanistycznej nie było w niniejszej sprawie konieczne z uwagi na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Przepis ten nie zawiera bowiem wyłączeń dotyczących mocy instalacji odnawialnego źródła energii.

Nie było zatem, w świetle powyższych rozważań podstaw do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Nie było bowiem potrzeby badania przez organ I instancji okoliczności, o których mowa w zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.