Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1914/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "Komisja", "KNF") decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] , na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1267 ze zm., dalej "kpa"), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 621 ze zm., dalej "ustawa o nadzorze") oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm., dalej "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 615, dalej "ustawa zmieniająca") w związku z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek K. K. (dalej: "skarżący" "strona"), utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółę K. SA w restrukturyzacji z siedzibą w [...] (dalej: "K.", "spółka"), o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki K.:

I. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2013, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1, pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, dalej "Rozporządzenie") oraz w zw. z par. 92 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 38 "Wartości niematerialne", dalej "MSR 38", stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r. ze zm., dalej "Rozporządzenie WE Nr 1126/2008"), oraz par. 10 Interpretacji SKI-32 "Wartości niematerialne - koszt witryny internetowej", dalej "SKI-32", stanowiących załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, poprzez przyjęcie zbyt długiego okresu amortyzacji wartości niematerialnej (platformy e-commerce), przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2013,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia oraz w zw. z par. 39 lit. a i c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji", dalej "MSSF 7", stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, par. B11 i B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7, a także par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013,

3. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia oraz w zw. z par. 59 Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 3 "Połączenia jednostek", dalej "MSSF 3", stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, oraz par. B64 lit. d, e, i, o, q Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 3 poprzez niezamieszczenie ujawnień dotyczących połączeń przeprowadzonych w trakcie okresu sprawozdawczego oraz w związku z par. 61 MSSF 3 oraz par. B67 lit. a pkt iii Załącznika B do MSSF 3 poprzez niezamieszczenie ujawnień dotyczących korekt w zakresie wyceny ujętych w okresie sprawozdawczym w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013,

4. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia oraz w zw. 1 par. 18, 32 i 34-36 MSSF 3 poprzez nieprawidłową wycenę wartości towarów, która została uwzględniona w rozliczeniu transakcji połączenia jednostek, w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013;

II. w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2013, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. 1 par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B do MSSF 7, a także par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013;

III. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B do MSSF 7, a także par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w zw. z § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za rok 2014;

IV. w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2014, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B do MSSF 7, a także par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014;

V. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust.2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 34, par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B do MSSF 7 oraz par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2015,

2. w zw. z § 3 ust.1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz w zw. z § 90 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za I półrocze 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie przez spółkę K. (wcześniej funkcjonującą pod firmą H. SA zwana dalej: "K.", "Spółka", "Emitent") w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu Spółki.

Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki w okresie od dnia 9 lipca 2010 r. do dnia 18 listopada 2015 r.

Postępowanie to zostało wszczęte w związku z wydaniem przez Komisję w dniu [...] listopada 2016 r. decyzji administracyjnej o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł, wobec stwierdzenia, że spółka naruszyła obowiązki informacyjne w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2013 r. oraz 2014 r., raportu rocznego za rok 2013 oraz rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wobec Spółki jest decyzją ostateczną w związku z utrzymaniem w mocy w dniu 26 maja 2017 r. decyzji administracyjnej o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł z dnia 22 listopada 2016 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. (dalej: "Decyzja") Komisja na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na stronę karę pieniężną w wysokości 100.000 zł wobec stwierdzenia, iż doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu Spółki w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2013 r. oraz 2014 r., raportu rocznego za rok 2013 oraz rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zakwestionowała zasadność ustalenia przez Komisję, że:

- K. wielokrotnie naruszyła obowiązki informacyjne stanowiące transparentność rynku kapitałowego, w okresie gdy strona była członkiem zarządu K. S.A.,

- K. naruszyła przepisy w związku z publikacją skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za lata 2013 i 2014 oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, a więc w okresie gdy strona była członkiem zarządu K. S.A.

- powyższe naruszenia miały charakter rażący w rozumieniu ustawy o ofercie, co z kolei skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Ponadto, strona wniosła, aby na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Komisja wydała decyzję o umorzeniu nałożonej na stronę kary, alternatywnie - w przypadku uznania przez Komisję braku podstaw do powyższego - zmniejszyła wysokość kary, poprzez wymierzenie jej w dolnej granicy zagrożenia ustawowego.

We wniosku strona odniosła się do przedstawionych w treści Decyzji zarzutów, w tym w przypadku zarzutu z pkt I.3. strona zwróciła się z prośbą o ponowną weryfikację poprawności dokonanych zapisów w świetle przywołanego przez stronę paragrafu 19 MSSF 3.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, przed wydaniem niniejszej decyzji (zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2018 r.), Komisja rozpatrzyła zebrany w sprawie materiał dowodowy dokonując na nowo oceny całokształtu tego materiału.

Komisja podkreśliła, iż także w wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie znalazła podstaw do poczynienia innych ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie dokonanych przez Spółkę naruszeń prawa w okresie pełnienia przez stronę funkcji prezesa zarządu Spółki, w tym także w kontekście zarzutów postawionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W ocenie Komisji ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie potwierdzała, że w okresie kiedy sporządzone były i opublikowane zostały: skonsolidowany raport roczny za rok 2013, raport roczny za rok 2013, skonsolidowany raport roczny za rok 2014, raport roczny za rok 2014, skonsolidowany raport półroczny za I półrocze roku 2015. Strona pełniła funkcję członka zarządu Emitenta, co stanowiło przesłankę do nałożenia kary pieniężnej na stronę.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny:

Spółka jest emitentem papierów wartościowych, którego akcje od 2004 r. są notowane na rynku podstawowym Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (dalej "GPW"). Podstawowym przedmiotem działalności spółki jest produkcja i dystrybucja artykułów higienicznych dla całej rodziny oraz dystrybucja artykułów gospodarstwa domowego, toaletowych, sanitarnych i kosmetycznych.

Spółka jest jednostką dominującą grupy kapitałowej i sporządzając skonsolidowane sprawozdania finansowe oraz sprawozdania finansowe stosuje Międzynarodowe Standardy Rachunkowości, Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej oraz związane z nimi interpretacje ogłoszone w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej (dalej "MSR").

Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych K. Sp. z o.o. (dalej: "Podmiot uprawniony") zamieścił zastrzeżenia w opiniach o badanych skonsolidowanym sprawozdaniu finansowych Emitenta za rok obrotowy 2013 i sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok obrotowy 2013.

Opinie o badanych skonsolidowanym sprawozdaniu finansowych Emitenta za rok obrotowy 2014 (dalej "RS 2014") i sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok obrotowy 2014 (dalej "R 2014"), wyrażone przez E. Sp. z o.o. sp. k., także raport z przeglądu skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półroczne roku obrotowego 2015 (dalej "PS 2015"), wydany przez ten sam podmiot, nie zawierały zastrzeżeń.

Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu spółki od dnia [...] lipca 2010 r. (raport bieżący nr [...] z 7 lipca 2010 r.) do dnia [...] listopada 2015 r. (raport bieżący nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r.), czyli w okresie gdy spółka opublikowała raporty okresowe zawierające skonsolidowany raport roczny za rok 2013, raport roczny za rok 2013, skonsolidowany raport roczny za rok 2014, raport roczny za rok 2014, raport półroczny za I półrocze roku 2015.

Wydając w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję administracyjną, Komisja stwierdziła ponad wszelką wątpliwość, że spółka wielokrotnie nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zakresie wskazanym w osnowie decyzji, w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2013, skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015. Naruszenia te miały miejsce w okresie, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki.

Odnosząc się do zarzutu strony, że w okresie objętym kontrolą Komisji osobą odpowiedzialną za finanse zarówno w Spółce, jak i Grupie Kapitałowej była L.L. - członek zarządu spółki, a zarazem jej Dyrektor Finansowy oraz że to podpis L. L. jako osoby sporządzającej sprawozdania, widnieje pod wszystkimi sprawozdaniami rocznymi. Strona stwierdziła, że Komisja błędnie przypisała stronie odpowiedzialność za wskazane w treści Decyzji uchybienia.

Ponadto strona we wniosku stwierdziła, że Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych przeprowadzał badania sprawozdań finansowych przez kilka lat i nie kwestionował tychże sprawozdań oraz zasugerowała, że dopiero świadomość zakończenia współpracy spowodowała, że Podmiot uprawniony chciał zgłosić jak największą ilość nieprawidłowości w spółce.

Odnosząc się do powyższych zarzutów strony, Komisja wskazała, że podjęcie funkcji prezesa zarządu w organie zarządzającym jednostki jest jednoznaczne z przyjęciem odpowiedzialności za zapewnienie, aby sprawozdania tej jednostki spełniały wymagania wynikające z przepisów. Komisja zwróciła uwagę, że odpowiedzialność kierownictwa jednostki za sprawozdawczość finansową określona jest przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (por. art. 4a ust. 1 ustawy o rachunkowości). Dodatkowo Komisja wskazała, że spółki, których akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, będące jednostkami dominującymi, zobowiązane są do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z MSR na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz. Urz. UE L 243 z 11.9.2002. str. 1). Przyjęcie odpowiedzialności przez inną osobę lub przedsiębiorcę powinno być stwierdzone w formie pisemnej. W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest organ wieloosobowy, a nie została wskazana osoba odpowiedzialna, odpowiedzialność ponoszą wszyscy członkowie tego organu.

Komisja podkreśliła, iż ani w postępowaniu prowadzonym w stosunku do spółki, ani też w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec skarżącego zakończonym wydaniem Decyzji, ani w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stwierdzono aby w spółce istniał podział czynności pomiędzy członkami zarządu, który powinien znaleźć swoje odzwierciedlenie w statucie spółki. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1791/15) z brzmienia art. 371 § 1 k.s.h. wynika wprost, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej.

Odpowiedzialności tej nie wyłącza także zakres czynności wynikający z kontraktu menedżerskiego, bowiem tylko statut spółki może zakreślić zakres spraw przypisanych wyłącznie danemu członkowi zarządu. Faktyczny podział obowiązków nie modyfikuje zatem zasady odpowiedzialności wynikającej z art. 371 § 1 k.s.h. W takiej sytuacji, wobec braku również żadnych zastrzeżeń w statucie spółki w tym względzie, odpowiedzialność strony nie budzi wątpliwości.

Podsumowując zagadnienie odpowiedzialności strony za postawione w Decyzji zarzuty, Komisja stwierdziła, że podniesiona w powyższych zeznaniach kwestia podziału obowiązków nie stanowi argumentu dla ograniczenia odpowiedzialności strony za ustalony przez Komisję zakres naruszeń dokonanych w okresie, gdy strona pełniła funkcję prezesa zarządu.

Zdaniem Komisji nietrafiony jest także argument z badaniem sprawozdań finansowych spółki przez Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych, gdyż nie ma to znaczenia dla kwestii odpowiedzialności kierownictwa za zgodne z przepisami sporządzenie sprawozdań finansowych, w szczególności argument ten nie jest zasadny biorąc pod uwagę, że właśnie Podmiot uprawniony zwrócił uwagę na wiele kwestii objętych zarzutami.

Odnosząc się do zarzutu pkt I.1, tj. Przyjęcie zbyt długiego okresu amortyzacji wartości niematerialnej (platformy e-commerce) przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2013, Komisja zauważyła, iż - wbrew twierdzeniom strony - nie wskazała w treści Decyzji, że platforma e-commerce jest programem komputerowym.

W ocenie Komisji, nie ma podstaw zakładania, że okres oczekiwanego wykorzystania przedmiotowego składnika aktywów będzie trwał 30 lat. Podany przez stronę przykład powstałej w 1999 r. platformy Allegro nie stanowi odpowiedniego odniesienia, biorąc pod uwagę utrzymującą się, wiodącą pozycję rynkową tej platformy. Natomiast platforma będąca własnością grupy Emitenta w omawianym okresie dopiero rozpoczynała działalność i nie było w tamtym czasie przesłanek przemawiających za tak optymistycznym podejściem i podstaw do stwierdzenia, czy założony model przyjmie się na rynku czy nie. Istotne jest również zwrócenie uwagi na konieczność okresowej weryfikacji przyjętego oczekiwanego okresu użyteczności ekonomicznej w kolejnych okresach sprawozdawczych. Zatem argumenty strony nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego słuszność zastosowanego przez stronę podejścia.

Odnosząc się do pkt I.2 wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013, Komisja analizując przedmiotowe sprawozdanie dokonała analizy pozycji wyodrębnionych w skonsolidowanym sprawozdaniu z sytuacji finansowej pod kątem identyfikacji instrumentów finansowych oraz ujawnień w tym zakresie w opisie zasad (polityki) rachunkowości. W ocenie Komisji twierdzenia strony nie wpływają na zmianę oceny Komisji w zakresie przedmiotowego naruszenia.

Odnosząc się do argumentu strony, że spółka stosowała wewnętrzne procedury zarządzania ryzykiem płynności Komisja stwierdziła, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Komisja wskazała, że sam fakt stosowania przez spółkę procedur dotyczących zarządzania ryzykiem płynności nie jest jednoznaczny z wypełnieniem obowiązków informacyjnych, gdyż informacje te nie zostały ujawnione. Zarzut dotyczący braku ujawnienia opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności, stwierdzony w postępowaniach wobec spółki i strony, został w niniejszym postępowaniu potwierdzony. Spółka nie ujawniła informacji wymaganych przepisami MSSF, które zostały przez Komisję wskazane w treści Decyzji. Komisja nie zgodziła się z zawartą w pkt I.2. wniosku sugestią strony, że podstawą zarzutu dotyczącego braku ujawnienia informacji z zakresu ryzyka płynności był fakt niezatytułowania w sprawozdaniu punktu jako opisu ryzyka płynności, na którą to okoliczność wskazywała strona w postępowaniu zakończonym Decyzją. Przywołane przez stronę ujawnienia nie wypełniają wymogów wskazanych przepisów MSR i ta okoliczność jest powodem stwierdzenia wystąpienia naruszenia. Wyniki ponownej analizy ujawnień zawartych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2013 potwierdziły występowanie zarzucanych braków ujawnieniowych. Wbrew twierdzeniu spółki, Komisja w Decyzji w żaden sposób nie potwierdziła, że spółka zamieściła kompletne dane i informacje dotyczące należności i zobowiązań, w tym wiekowanie i terminy zapadalności. Przyczyną stwierdzenia przez Komisję naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych nie jest fakt braku odpowiedniego zatytułowania punktu przedmiotowego sprawozdania, lecz stwierdzone braki w ujawnieniach.

Następnie Komisja wskazała, że zamieszczenie ujawnień innych niż wymagane przez dany przepis nie może stanowić o wypełnieniu obowiązku zawartego w tym przepisie. Przytoczone twierdzenie strony o braku aktywów finansowych, z których wpływ miałby miejsce w najbliższej przyszłości, byłoby informacją istotną, która powinna znaleźć się w sprawozdaniu finansowym Emitenta. Podsumowując, Komisja stwierdziła, że argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie, gdyż przepisy wskazują jasno jakie informacje powinny zostać przez jednostkę ujawnione, gdy ze względu na sytuację jednostki i występujące ryzyko płynności jest to niezbędne, co w tym przypadku miało miejsce i zostało przez Komisję wskazane w Decyzji.

Odnosząc się do pkt 1.3. wniosku, tj. Niezamieszczenie ujawnień dotyczących połączeń przeprowadzonych w trakcie okresu sprawozdawczego oraz niezamieszczenie ujawnień dotyczących korekt w okresie wyceny ujętych w okresie sprawozdawczym w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013. Komisja zauważyła, że nawiązywanie przez stronę do faktu nabycia pierwszych 50% udziałów (jako udziałów niekontrolujących) jest niezasadne i bez znaczenia w kontekście przedmiotowego zarzutu zważywszy, że Emitent objął spółkę D. konsolidacją już od dnia 1 marca 2013 r. i w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2013 spółka ta również podlegała konsolidacji. Ponadto przedmiotowy zarzut dotyczy ujawnień związanych z przeprowadzonym połączeniem oraz korektami w okresie wyceny, a kwestia wyceny stanowi odrębny zarzut wniosku.

Zatem, w kontekście powyższego, twierdzenie strony o wypełnieniu obowiązku wynikającego z par. B64 lit. c) MSSF 3 poprzez ujawnienie informacji w liście Zarządu spółki do akcjonariuszy jest niezasadne. Wymogi MSSF odnoszą się do sprawozdań finansowych i właśnie w sprawozdaniach powinny zostać wypełnione.

Nietrafiony jest również argument strony, że uwzględnienie danych spółki zależnej w wartościach ujętych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym stanowi wypełnienie par. B64 lit. i MSSF 3, gdyż wbrew twierdzeniu strony nie można stawiać równości pomiędzy ujawnieniem informacji a ujęciem danych w sprawozdaniu finansowym, w tym przypadku ujęciem danych jednostek wchodzących w skład grupy kapitałowej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Analogicznie jak w przypadku pozostałych wymogów MSSF 3 wymóg par. B64 lit. q) MSSF 3 ma umożliwić użytkownikom ocenę charakteru i skutków finansowych przeprowadzonego połączenia jednostek i dlatego takie informacje powinny być wyodrębnione, stąd też odrębny wymóg ujawnieniowy określony tym przepisem. Zatem powyższe argumenty strony są niezasadne.

Bezpodstawny jest również kolejny argument strony dotyczący ujawnień na temat połączenia, tj. stwierdzenie, że prawidłowość ujęcia wszystkich połączeń potwierdza brak uwag biegłego rewidenta co do kompletności skonsolidowanego sprawozdania finansowego oraz wskazanie przez biegłego rewidenta (w raporcie uzupełniającym opinię z badania), że "nie stwierdzono istotnych braków i nieprawidłowości w informacji dodatkowej, mogących ujemnie wpłynąć na rzetelność skonsolidowanego sprawozdania finansowego". Powyższe stwierdzenia, nie świadczą jednak o prawidłowym wypełnieniu obowiązków przez Emitenta w sytuacji, gdy stwierdzono brak zamieszczenia wymaganych ujawnień, które są istotne, tak jak to ma miejsce w omawianym przypadku.

Odnosząc się do pkt I.4. wniosku, tj. Nieprawidłowa wycena wartości towarów przy rozliczeniu transakcji połączenia jednostek w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013, Komisja wskazała, że odpis w ramach rozliczenia połączenia ujęto na podstawie uchwały Zarządu z lutego 2014 r., który to fakt strona pominęła we wniosku. Nadzorowi Komisji podlegają jedynie spółki publiczne, a przy tym należy zauważyć, że za sporządzenie skonsolidowanego sprawozdania finansowego zgodnie z obowiązującymi przepisami odpowiada kierownictwo jednostki dominującej, a nie kierownictwo poszczególnych spółek zależnych. Nie tylko sam osiągnięty wynik jest istotny, lecz również sposób w jaki powstał. Zdaniem Komisji ujęcie odpisu w ramach rozliczenia połączeń w momencie, gdy po zakończeniu inwentaryzacji już wiadomo było, że jest on bezzasadny, a następnie jego rozwiązanie poprzez bieżące przychody, w istotny sposób zniekształciło obraz dokonań spółki.

Odnosząc się do zarzutu z pkt II. wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok 2013, Komisja podniosła, że wskazane w zarzucie przepisy standardu MSSF 7 zawierają wymogi o charakterze ujawnieniowym i to właśnie zakres i jakość ujawnień były w trakcie postępowania oceniane przez Komisję. Teza postawiona przez stronę, że stwierdzenie przez Komisję naruszenia wynika z niezatytułowania punktu jako opisu ryzyka płynności przy jednoczesnym ujawnieniu wszystkich informacji przez Emitenta, jest błędna. W wyniku ponownej oceny Komisja stwierdziła, że ujawnienia zamieszczone przez spółkę w jej sprawozdaniach finansowych były niewystraczające, przede wszystkim nie zamieszczono ujawnień, o których mowa w par. 39 lit. a) i c) oraz odpowiednio par. 811 i B11E MSSF 7, które umożliwiłyby dokonanie przez użytkowników oceny charakteru i zakresu ryzyka płynności. Spółka nie przedstawiła opisu, w jaki sposób zarządza nieodłącznym ryzykiem płynności, właściwym dla zobowiązań finansowych, dotyczącym pozycji w ramach ujawnień ilościowych, w tym analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności, a także nie ujawniła analizy wymagalności zobowiązań finansowych prezentującej pozostałe umowne terminy wymagalności, w szczególności zobowiązań krótkoterminowych, z uwzględnieniem odpowiednich do sytuacji Grupy Kapitałowej Emitenta przedziałów czasowych, co zdaniem Komisji było niezbędne aby umożliwić użytkownikom skonsolidowanego sprawozdania finansowego dokonanie oceny charakteru i zakresu ryzyka płynności.

Komisja stwierdziła także, że podniesione przez stronę kwestie o finansowaniu przez nią spółki, co zdaniem strony ograniczało w istotny sposób ryzyko płynnościowe oraz informacje o rodzaju stosowanych wewnętrznych procedur zarządzania ryzykiem płynności i innych działaniach podejmowanych "dla poprawy płynności Spółki", nie mają znaczenia dla oceny wypełnienia przedmiotowych obowiązków, gdyż informacje takie nie znalazły odzwierciedlenia w formie ujawnień dotyczących ryzyka płynności w sprawozdaniu finansowym, zatem nie wpływają na zmianę dotychczasowej oceny Komisji w tym zakresie. Ujawnienie jedynie informacji o zawarciu umowy pożyczki w części sprawozdania finansowego dotyczącej zdarzeń po dniu bilansowym, zwłaszcza bez odpowiedniego komentarza w kontekście ryzyka płynności, nie przekłada się na wypełnienie przedmiotowych obowiązków. W nocie 10 "Należności i rozliczenia międzyokresowe", wbrew wskazaniu strony zawartemu we wniosku, spółka nie zamieściła wiekowania należności w kontekście zarządzania ryzykiem płynności, lecz analizę wiekową należności, które są przeterminowane na koniec okresu sprawozdawczego. Ujawnienie to stanowi wypełnienie innego obowiązku, o którym mowa w par. 37 MSSF 7, mającego na celu zobrazowanie sytuacji pod kątem ryzyka kredytowego i jednocześnie nie wypełniającego oczekiwań w odniesieniu do ryzyka płynności.

Odnosząc się do zarzutu z pkt III.1 wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, Komisja wskazała, że wskazany w tym pkt III zakres i sposób ujawnienia informacji w wyniku ponownej analizy został uznany za niewystarczający. Przeprowadzona ponownie analiza potwierdziła dotychczasowe ustalenia co do zakresu i jakości ujawnień. W omawianym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie zamieszczono opisu zarządzania ryzykiem płynności, a wskazane ujawnienia terminów wymagalności nie wypełniają obowiązku ujawnienia analizy wymagalności na potrzeby ryzyka płynności. Odnosząc się również do kwestii stosowania wewnętrznych procedur zarządzania ryzykiem płynności KNF podniosła, iż nie ma ona znaczenia dla sprawy, gdyż nie zostało to ujawnione w sprawozdaniu finansowym.

Odnosząc się do zarzutu z pkt III.2 wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, w sprawozdaniu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta za rok 2014, Komisja podniosła, że w przedmiotowym sprawozdaniu z działalności nie zamieszczono oceny wraz z uzasadnieniem dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, ani nie określono ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, analizie poddano ujawnienia zawarte w skonsolidowanym raporcie okresowym za rok 2014. W ocenie Komisji zamieszczonych w sprawozdaniu z działalności Grupy Kapitałowej za rok 2014 ujawnień nie można uznać za spełniające wymagania wskazanego przepisu. Po pierwsze w związku z nieuwzględnieniem w nich istotnych informacji, a przede wszystkim ze względu na brak przedstawienia oceny co do możliwości wywiązywania się z zobowiązań.

Odnosząc się do zarzutu z pkt IV wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014, Komisja stwierdziła, że w omawianym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 nie zamieszczono opisu zarządzania ryzykiem płynności, a wskazane ujawnienia terminów wymagalności nie wypełniają obowiązku ujawnienia analizy wymagalności na potrzeby ryzyka płynności. Ponadto informacja o rodzaju stosowanych wewnętrznych procedur zarządzania ryzykiem płynności nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż nie zostało to ujawnione w sprawozdaniu finansowym.

Bezpodstawny - w ocenie Komisji - jest również argument strony, sugerujący małą istotność ujawnień potwierdzoną brakiem uwag biegłego rewidenta co do kompletności skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

Odnosząc się do zarzutu z pkt V.1. wniosku, tj. Niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2015, Komisja stwierdziła, że podniesione w tym zakresie argumenty są analogiczne jak w odniesieniu do wcześniejszych zarzutów dotyczących ujawnień z obszaru ryzyka płynności zawartych w pkt. I.2., II., III.1, IV.

Odnosząc się do zarzutu z pkt V.2. wniosku, tj. Niezamieszczenie przez Spółkę rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta w sprawozdaniu z działalności Grupy Kapitałowej Emitenta za I półrocze 2015 r. W ocenie Komisji ujawnienia zawarte w przedmiotowym sprawozdaniu nie zawierały istotnych informacji, które pozwoliłyby inwestorom na dokonanie oceny co do możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta. Zarząd Emitenta podejmując działania i decyzje kluczowe dla jednostki i Grupy Kapitałowej ma najpełniejszy obraz na całokształt okoliczności związanych z tą jednostką/grupą kapitałową. Analiza ujawnień pokazała, że ujawnienia skupiły się na pozytywnym aspekcie wszelkich podejmowanych przez kierownictwo działań pomijając ewentualne negatywne skutki. Biorąc pod uwagę termin sporządzenia skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r., Komisja nie może się zgodzić z argumentem strony, że na dzień sporządzenia tego sprawozdania Zarząd nie stwierdził wystąpienia zagrożeń odnośnie zdolności do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz że fakt, że takie trudności w kolejnych okresach nastąpiły nie dowodzi, że "były łatwo przewidywalne". Jako przyczynę zaistniałej sytuacji strona wskazała postępowanie finansującego spółkę zależną tj. Banku [...]. Zdaniem Komisji, jeśli w momencie sporządzania raportu okresowego jednostka jest w trakcie uzgodnień czy to z finansującymi, czy z potencjalnymi inwestorami w momencie, gdy możliwy wpływ jest na tyle istotny, że od powodzenia tych działań zależy dalsza sytuacja emitenta, kierownictwo jest zobowiązane do przedstawienia takich informacji w odpowiedni sposób w raporcie okresowym.

Sporządzenie raportu okresowego półrocznego miało miejsce w drugiej połowie roku, a omawiane zdarzenia wystąpiły już w ciągu niecałych 3 miesięcy od daty sporządzenia przedmiotowego raportu półrocznego. Skarżący rozpoczął pozbywanie się posiadanych już akcji już we wrześniu, a z informacji prasowych wynika, że przewidywał już negatywne skutki swoich działań. Zaistnienie problemów z pozyskaniem inwestora dla podmiotów powiązanych i prowadzenie negocjacji z bankiem stanowiły kluczowe zagadnienia dla Emitenta w tamtym czasie i powinny zostać zasygnalizowane w skonsolidowanym raporcie okresowym za I półrocze 2015 r., gdyż miały istotny wpływ na najbliższą przyszłość Emitenta i jego Grupy Kapitałowej, w szczególności dotyczy to spłaty zobowiązań D. wobec B..poręczonych przez K. S.A.

Odnosząc się do twierdzeń strony, iż nałożona na stronę kara administracyjna jest niesłuszna oraz, że Komisja przy wymiarze kary nie wzięła pod uwagę takich czynników działających na korzyść strony jak brak jakichkolwiek kar administracyjnych, Komisja wskazała, że w jej ocenie nałożona na stronę kara pieniężna jest adekwatna i proporcjonalna do dokonanych przez spółkę, w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu, naruszeń prawa. Ponadto kara wymierzana jest według uznania administracyjnego w ramach wysokości określonej w przepisie prawa. We wskazanym okresie spółka wielokrotnie rażąco naruszyła prawo, co w ocenie Komisji determinuje nałożenie dotkliwej sankcji administracyjnej, gdyż nie było to jednokrotne naruszenie prawa.

Następnie Komisja wskazała, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie znalazła podstaw do zmiany ustalonego w Decyzji stanu faktycznego, oraz stanu prawnego, które to Komisja przyjęła jako właściwe także w niniejszej decyzji. Ustalony w sprawie stan faktyczny Komisja oceniła w sposób przedstawiony w niniejszej decyzji na podstawie zgromadzonego i kompletnego materiału dowodowego, także w kontekście zarzutów i twierdzeń przedstawionych przez stronę we wniosku.

Komisja wskazała także, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie znalazła podstaw, aby kwestionować ustalenia faktyczne i prawne poczynione w postępowaniu przeprowadzonym wobec spółki, zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., w której zostało stwierdzone jednoznacznie, że działania i zaniechania spółki wypełniły przesłanki określone w art. 96 ust 1 pkt 1 ustawy o ofercie, co uzasadniało nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł i jednocześnie stanowiło podstawę wszczęcia postępowania wobec strony.

Następnie Komisja wskazała, że w dniu 4 czerwca 2016 r weszła w życie ustawa zmieniająca, na mocy której artykułem 33 tejże ustawy, doszło do zmiany ustawy ofercie publicznej.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724), za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie tej ustawy stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu nadanym ww. ustawy z dnia 10 lutego 2017 r., byłaby względniejsza dla strony postępowania. Ww. ustawa nowelizująca nie dokonała zmian w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w innym zakresie niż wskazany powyżej, w szczególności w zakresie wysokości kary pieniężnej, dlatego też art. 96 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym od 6 maja 2017 r. również nie byłby zatem względniejszy dla strony niniejszego postępowania.

Komisja wskazała, że do naruszeń dotyczących skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2013, skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 zastosowanie mają przepisy ustawy o ofercie przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Następnie Komisja wskazała, że działania spółki, polegające na naruszeniach wskazanych na str. 1 - 3 niniejszej decyzji noszą znamiona rażącego naruszenia art. 56 ustawy o ofercie. Za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych uznaje się takie naruszenie, kiedy waga nieprzekazanej lub niewłaściwie przekazanej do publicznej wiadomości informacji jest znaczna, a tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone.

Naruszenia, wskazane na str. 1 - 3 niniejszej decyzji, związane z przekazaniem skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za 2013 r., skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za 2014 r. oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r. dokonane zostały w okresie kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu w spółce, a ich rażący charakter został potwierdzony w niniejszym postępowaniu administracyjnym ze względu na poniżej przedstawione okoliczności.

Jako rażące naruszenie należy uznać przyjęcie 30-letniego okresu amortyzacji dla wartości niematerialnej podatnej na technologiczną utratę wartości. Spółka nierealnie oceniła okres użytkowania platformy e-commerce i w konsekwencji przyjęła nieodpowiednie podejście dotyczące okresu amortyzacji. Powyższe działanie spowodowało zawyżenie wartości aktywów prezentowanych w skonsolidowanym sprawozdaniu z sytuacji finansowej, tak więc spółka zaprezentowała uczestnikom rynku zniekształconą sytuację finansową grupy kapitałowej.

Naruszenie polegające na niezamieszczeniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności: opisu w jaki sposób zarządza nieodłącznym ryzykiem płynności, właściwym dla zobowiązań finansowych, dotyczącym pozycji w ramach ujawnień ilościowych, w tym analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności, a także analizy wymagalności zobowiązań finansowych prezentującej pozostałe umowne terminy wymagalności, w szczególności zobowiązań krótkoterminowych, z uwzględnieniem odpowiednich do sytuacji Grupy Kapitałowej Emitenta przedziałów czasowych (i odpowiednio braku aktualizacji ujawnień związanych z ryzykiem płynności) ma charakter rażący, ponieważ brak powyższych ujawnień uniemożliwił inwestorom dokonanie oceny charakteru i zakresu ryzyka płynności, co w kontekście trudnej sytuacji finansowej Emitenta było dla nich szczególnie istotne. Na rażący charakter tego naruszenia wskazuje również jego wielokrotność.

Naruszenie polegające na zamieszczeniu ujawnień dotyczących połączeń przeprowadzonych w trakcie okresu sprawozdawczego oraz niezamieszczenie ujawnień dotyczących korekt w okresie wyceny ujętych w okresie sprawozdawczym ma charakter rażący, ponieważ biorąc pod uwagę, że transakcje połączeń były istotne i miały doprowadzić do znaczących zmian w przyszłej działalności spółki, brak przedmiotowych ujawnień uniemożliwił dokonanie przez inwestorów właściwej oceny charakteru i skutków finansowych przeprowadzonych transakcji, co mogło prowadzić do niewłaściwych decyzji inwestycyjnych.

Charakter rażący ma również naruszenie polegające na nieprawidłowej wycenie wartości towarów przy rozliczeniu transakcji połączenia jednostek. Wpłynęło to na ustalenie wartości firmy podczas, gdy w świetle stanu faktycznego w sprawie spółka powinna była rozpoznać zysk na okazjonalnym nabyciu, a także wpłynęło to na wynik finansowy zaprezentowany w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Tak więc spółka zaprezentowała uczestnikom rynku zniekształconą sytuację finansową Grupy Kapitałowej.

Naruszenie polegające na niezamieszczeniu rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom ma charakter rażący, gdyż spółka zaprezentowała uczestnikom rynku zniekształcony obraz sytuacji finansowej Grupy Kapitałowej. Spółka nie zapewniła inwestorom dostępu do pełnej informacji na temat trudności finansowych spółki oraz działań zmierzających do poprawy spłacalności zobowiązań. Ujawnienia w tym zakresie są szczególnie ważne w przypadku spółek, które mają trudną sytuację finansową. W wyniku powyższych działań akcjonariusze spółki zostali pozbawieni możliwości podjęcia decyzji inwestycyjnych na podstawie rzetelnych i prawdziwych informacji finansowych.

Organ wskazał, że obowiązek informacyjny z art. 56 ustawy o ofercie należy rozpatrywać wraz z ogólnymi dyrektywami dotyczącymi raportów bieżących i okresowych, wynikającymi z § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanymi ogólnymi dyrektywami, raporty okresowe powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny, a także w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Należyte wypełnianie obowiązków informacyjnych związane z przekazywaniem raportów okresowych przez spółkę, za które odpowiedzialność ponosi członek zarządu, a które spółka wykonała z naruszeniem przepisów prawa, należą do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków emitentów. Raporty okresowe umożliwiają dokonanie analizy porównawczej w okresach sprawozdawczych, co pozwala ocenić sytuację finansową, w jakiej znajduje się dana spółka, czy też porównać ją z sytuacją innych spółek.

Komisja wskazała, że realizacja obowiązków informacyjnych przez spółki publiczne jest podstawowym rozwiązaniem prawnym pozwalającym niwelować skutki asymetrii informacyjnej pomiędzy inwestorami i oszacować część ryzyka ponoszonego przez akcjonariuszy. W opinii Komisji brak przepływu rzetelnej i aktualnej informacji pomiędzy emitentem akcji a rynkiem nie pozwala racjonalną alokację kapitału w gospodarce, gdyż cena instrumentów finansowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego tego emitenta.

Kwalifikując naruszenie przez spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie jako rażące, Komisja wzięła zatem także pod uwagę fakt sprzeczności przedmiotowych działań spółki z obowiązującymi przepisami prawa. Należy podkreślić, że wymogi dotyczące zamieszczenia w raportach okresowych informacji w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny zostały jednoznacznie określone w przepisach Rozporządzenia. Tym samym działanie strony było w sposób oczywisty nieprawidłowe i szczególnie naganne.

Komisja ponownie podkreśliła, że ustalenia faktyczne, jak i prawne dotyczące dokonanych przez spółkę naruszeń prawa były przedmiotem ustalenia w odrębnym postępowaniu prowadzonym wobec spółki i stanowią one podstawę do przeprowadzenia postępowania wobec strony. Komisja zaznaczyła, że strona we wniosku, jak i w dalszym toku postępowania, nie przedstawiła żadnych dowodów ani nowych argumentów, które mogłyby wpłynąć na ewentualną zmianę tej oceny.

Kolejną przesłanką nałożenia kary pieniężnej, wskazanej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, jest pełnienie funkcji członka zarządu spółki w momencie dokonania przez spółkę rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych.

W okresie dokonania przez spółkę opisanych powyżej rażących naruszeń ustawy o ofercie, skarżący sprawował funkcję Prezesa Zarządu spółki. W skład zarządu skarżący został powołany w dniu [...] lipca 2010 r. (raport bieżący spółki nr [...] ), a jego odwołanie nastąpiło [...] listopada 2015 r. (raport bieżący spółki nr [...] ).

Organ wskazał, że przyjąć należy, że prowadzenie spraw jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii oraz organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań. Niewątpliwie za prowadzenie spraw spółki należy uznać przygotowywanie i przekazywanie w trybie określonym ustawą, raportów okresowych. Dlatego też odpowiedzialność skarżącego za dokonanie przez spółkę rażącego naruszenia art. 56 ustawy o ofercie nie budzi wątpliwości.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komisja ustaliła, iż to działania skarżącego jako członka zarządu spółki doprowadziły bezpośrednio do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę. Dlatego na podstawie przywołanych okoliczności, Komisja nałożyła na stronę karę pieniężną w wysokości 100.000 zł, odpowiadającej 100% ustawowego zagrożenia za opisane naruszenie, co stanowi adekwatny i współmierny środek represji za dopuszczenie do nienależytego wypełnienia obowiązków, w których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Następną przesłanką nałożenia kary pieniężnej, stosownie do regulacji art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, jest orzeczenie jej przed upływem 6 miesięcy od wydania decyzji stwierdzającej rażące naruszenie prawa przez spółkę. Organ wskazał, iż decyzja nakładająca na spółkę karę pieniężną została wydana w dniu [...] listopada 2016 r., w związku z tym termin, o którym mowa powyżej, został przez Komisję zachowany.

Komisja wskazała, iż art. 96 ustawy o ofercie został skonstruowany w oparciu o uznanie administracyjne i oznacza, że w przypadku, gdy dojdzie do naruszenia prawa, korzystając z uprawnień do nałożenia sankcji, Komisja powinna zbadać wszystkie okoliczności sprawy, albowiem uprawnienie organu administracji do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia go od obowiązku wszechstronnego zebrania i zbadania materiału dowodowego, całkowitego wyjaśnienia sprawy i wydania decyzji przekonującej pod względem prawnym i faktycznym.

Ponadto wbrew twierdzeniu strony, kara na nią nałożona Decyzją jest karą adekwatną i proporcjonalną do stwierdzonych naruszeń prawa będących podstawą nałożenia na stronę przedmiotowej sankcji, a nadto mieści się w granicach przewidzianych w przepisach prawa. Przedmiotowe naruszenia dokonane przez spółkę miały miejsce w okresie kiedy strona była Prezesem Zarządu.

Komisja wskazała, iż przy wyborze rozmiaru kary w ramach uznania administracyjnego Komisja powinna wziąć w szczególności pod uwagę - w myśl art. 96 ust. 16 w zw. z ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej - okoliczności wskazane w art. 96 ust. 1h ww. ustawy, tj. wagę naruszenia, czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy o ofercie popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara.

Komisja za okoliczności obciążające stronę uznała: wagę naruszeń, tj. ich rażący charakter oraz wielokrotność naruszeń, które miały miejsce w momencie pełnienia przez stronę stanowiska Prezesa Zarządu spółki.

Natomiast za przesłanki łagodzące Komisja uznała: brak uprzedniego ukarania za delikt administracyjny o podobnym charakterze i współpracę strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Komisja jednak wskazała, że przesłanka w postaci współpracy strony nie może być w świetle pozostałych okoliczności wpływających na wymiar kary traktowana w kategoriach przesłanki kluczowej, która ma decydujące znaczenie dla określenia wysokości kary pieniężnej.

Z uwagi na charakter dokonanych przez spółkę naruszeń obowiązków informacyjnych w ocenie Komisji nie można ustalić skali korzyści uzyskanych przez stronę lub unikniętych przez nią strat w związku z dokonanymi przez spółkę naruszeniami, jak również nie można ustalić strat osób trzecich poniesionych w związku z dokonanymi przez spółkę naruszeniami, dlatego też Komisja nie mogła ich uwzględnić przy wymiarze kary.

Ustalając wysokość kary pieniężnej Komisja uwzględniła okoliczność, że w toku postępowania zidentyfikowano rażące naruszenia ustawy o ofercie, w związku ze sprawozdaniami finansowymi spółki, które zostały opublikowane w formie skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za lata 2013 i 2014 oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, w okresie kiedy skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu spółki.

Komisja zaznaczyła, że wzięła pod uwagę sytuację finansową strony. Jednakże przesłanka sytuacji majątkowej strony jest tylko jedną z przesłanek, jakie Komisja uwzględnia przy miarkowaniu kary pieniężnej. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego posiada on zadłużenie w związku z dokonanymi inwestycjami w akcje oraz obligacje Grupy K. Strata poniesiona przez stronę w 2015 r. na inwestycjach w akcje wyniosła: 7.186.000 zł. Dochód strony po odliczeniach za 2016 r. zgodnie z PIT 37 wyniósł 559 000 zł, a po obciążeniu podatkiem wyniósł 424.000 zł. Źródło utrzymania strony stanowiło wynagrodzenie Prezesa Zarządu spółki H. SA. w wysokości 36 100 zł netto/miesiąc.

Komisja w dniu 15 czerwca 2018 r. zwróciła się o aktualizację stanu majątkowego strony. Strona przekazała w dniu 9 lipca 2018 r. informacje, z których wynika, że dochód po odliczeniach za 2017 r., zgodnie z PIT 37 wyniósł 526 747, 31 zł, a po obciążeniu podatkiem wyniósł 370.162, 31 zł. Dochód osiągnięty przez stronę w 2018 r. do dnia 28 czerwca 2018 r. wyniósł 264.000 zł. Obecnie źródłem utrzymania strony jest wynagrodzenie Prezesa Zarządu spółki H. S.A. w wysokości 44.000 zł brutto/miesiąc.

W związku z przekazanymi przez stronę informacjami organ stwierdził, że nie zaszły w jej sytuacji finansowej i majątkowej zmiany w stosunku do przedstawionej przed wydaniem Decyzji w pierwszej instancji, za wyjątkiem znaczącego spadku zadłużenia z kwoty 2,3 mln zł (dane na sierpień 2017 r.) do 562.942,24 zł (dane na czerwiec 2018 r.).

Organ wskazał, że kara pieniężna nałożona Decyzją i utrzymana w zaskarżonej decyzji, jako instrument ochrony interesu uczestników rynku kapitałowego, spełnia także postulat niezbędności, a także ze względu na jej represyjno-prewencyjny charakter również postulat skuteczności. Sankcja ta jest dolegliwa dla strony, przez co stanowi skuteczny środek motywujący, by w przyszłości strona z większą starannością podchodziła do wypełniania ustawowych obowiązków przez spółki publiczne, w których będzie pełnić funkcję członka zarządu. Organ podkreślił, że strona pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki posiadała pełną wiedzę na temat działalności spółki i najbardziej istotnych zdarzeń związanych ze spółką. Oznacza to, że strona ponosi pełną odpowiedzialność za dokonanie przez spółkę rażące naruszenia art. 56 ustawy o ofercie we wskazanym powyżej okresie. Natomiast prewencja ogólna kary pieniężnej realizuje się poprzez uświadomienie innym podmiotom nieuchronności sankcji, tym samym nieopłacalność popełniania naruszeń.

Zdaniem Komisji kara w wysokości 100.000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości.

Konkludując, Komisja wskazała, że spółka wielokrotnie naruszyła obowiązki informacyjne stanowiące podstawowy środek zapewniający transparentność rynku kapitałowego. W okresie, gdy członkiem zarządu Emitenta był skarżący spółka naruszyła przepisy w związku z publikacją skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za lata 2013 i 2014 oraz skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015.

Mając na uwadze powyższe, kara w wysokości 100.000 zł, tj. w wysokości 100% maksymalnego ustawowego zagrożenia, jest w ocenie Komisji karą adekwatną, współmierną do stwierdzonych naruszeń i spełnia wymóg celowości. Tym samym nie zachodzą przesłanki do zmniejszenia czy umorzenia nałożonej kary, tak jak to wniosła strona.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego skarżący K. K.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek faktów ani dowodów, na jakich oparł się organ administracji ustalając, że to m.in. działania strony jako prezesa zarządu emitenta doprowadziły bezpośrednio do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez emitenta, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ odpowiedzialność administracyjno-kama jest odpowiedzialnością za czyn, a brak określenia tego czynu i wskazania dowodów jego popełnienia sugeruje, że organ administracji w ogóle nie ustalił, że taki czyn miał miejsce;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że naruszenie obowiązków może mieć charakter rażący także wówczas, gdy strona nie miała pełnej świadomości dokonanego naruszenia i nie dokonała go osobiście; naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w świetle ww. przepisu w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie ustalenie, że strona w sposób rażący naruszyła obowiązki stanowi przesłankę powstania po jej stronie odpowiedzialności;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 6 w zw. z ust. 1 ustawy o ofercie przez nałożenie na stronę niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej, pozostającej w rażącej dysproporcji w stosunku do kary nałożonej na emitenta, podczas gdy sankcja nakładana na członka zarządu spółki jest sankcją wtórną i nie może przekraczać zakresu sankcji zastosowanej pierwotnie, określanego nie tyle przez porównanie kwot bezwzględnych nakładanych kar, ale przede wszystkim w odniesieniu do proporcji, w jakiej zastosowana sankcja pozostaje do ustawowych granic zagrożenia karą; naruszenie to miało wpływ na wynik spraw, a w szczególności umożliwiło nałożenie na stronę kary pieniężnej w maksymalnej wysokości.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi strona skarżąca rozwinęła i uszczegółowiła podniesione zarzuty.

Strona skarżąca wskazała m. in., iż prawdą jest, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, a więc opiera się na zasadzie winy. Nie oznacza to jednak, że nie jest odpowiedzialnością za własny czyn sprawcy - strony postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie oznacza to tyle, że skarżący może odpowiadać nie tyle za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez K., ale rażące naruszenie własnego obowiązku jako członka zarządu K. zapewnienia, aby zarządzana przez niego spółka działała zgodnie z prawem. W tym kontekście strona skarżąca podkreśliła, że w zaskarżonej decyzji Komisja ani razu nie wskazała konkretnych działań lub zaniechań skarżącego, które można by zakwalifikować jako rażące naruszenie ciążących na nim obowiązków, zwłaszcza w kontekście art. 483 § 2 k.s.h., który stanowi, że członek zarządu, rady nadzorczej oraz likwidator powinien przy wykonywaniu swoich obowiązków dołożyć staranności wynikającej z zawodowego charakteru swojej działalności. Brak zatem wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów i dowodów, które świadczyłyby o tym, że skarżący popełnił czyn zabroniony lub dopuścił się określonego zaniechania naruszając tym samym swoje obowiązki wobec K., stanowi - w ocenie strony skarżącej - jaskrawe naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Następnie strona skarżąca podniosła, iż bezspornym jest, że skarżący nie pełnił w zarządzie K. funkcji członka zarządu, odpowiedzialnego za prowadzenie ksiąg rachunkowych spółki i sporządzanie sprawozdań finansowych. Co więcej, nie miał do tego odpowiednich kompetencji. Nie kwestionując tego faktu Komisja odwołała się do treści art. 371 § 1 k.s.h., który stanowi, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Z tego z kolei wyciąga całkowicie nieuprawniony wniosek, że skoro statut K. nie zawierał postanowień, co do podziału kompetencji pomiędzy poszczególnych członków zarządu, to nie ma znaczenia, że skarżący nie brał udziału w sporządzaniu sprawozdań finansowych tej spółki, ponieważ ponosi odpowiedzialność za jej funkcjonowanie jako całości.

Po pierwsze, ogólne uprawnienia i obowiązki w zakresie prowadzenia spraw spółki przez członków jej zarządu nie są tym samym, co podział kompetencji pomiędzy członkami zarządu, czyli tzw. schemat organizacyjny. Dla skuteczności tego ostatniego nie są potrzebne zmiany w statucie.

Po drugie, ile faktyczny podział kompetencji w zarządzie spółki co do zasady nie skutkuje zwolnieniem jednego członka zarządu z prawnej odpowiedzialności za naruszenie obowiązków wchodzących w zakres obszaru działania spółki prowadzonego przez innego członka zarządu, o tyle absurdem jest twierdzenie, że ciężar naruszenia w przypadku obu tych członków zarządu jest taki sam. Tymczasem pojęcie "rażącego naruszenia prawa" odnosi się właśnie do ciężaru naruszenia.

Po trzecie, tylko przy takim podejściu do problemu, jakie prezentuje strona skarżąca widać różnicę pomiędzy odpowiedzialnością emitenta art. 96 ust. 1 ustawy

o ofercie a odpowiedzialnością członków zarządu emitenta z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Jeżeli np. członek zarządu spółki będący jednocześnie jej dyrektorem finansowym z pełną świadomością narusza zasady rachunkowości i wpisuje do projektu sprawozdania finansowego dane nieprawdziwe lub nierzetelne, to z pewnością jego delikt można określić jako rażący, tzn. wyjątkowo karygodny. Jeżeli ten sam dyrektor finansowy przedkłada następnie wadliwy projekt sprawozdania finansowego do podpisu pozostałym członkom zarządu, a oni go podpisują, to choć także dopuszczają się deliktu (kwestia winy jest tu irrelewantna), na pewno ocena ich działania musi być łagodniejsza. Jednocześnie naruszenie odpowiednich obowiązków nałożonych na spółkę nadal będzie rażące, bo dla określenia naruszenia prawa przez spółkę jako rażącego wystarczy wykazanie, że tylko jeden z członków zarządu zachował się w sposób zasługujący na szczególne potępienie.

W dalszej kolejności strona skarżąca zarzuciła Komisji, że za te same, tak samo rażące i tak samo szkodliwe naruszenia obowiązków informacyjnych skarżący otrzymał karę w wysokości 100% ustawowego zagrożenia, a K. - jedynie 30% ustawowego zagrożenia.

Jeżeli przyjąć, że kara nakładana na członka zarządu jest prostą pochodną kary nałożonej na emitenta, to nie może ona przekraczać kwoty stanowiącej proporcjonalny odpowiednik wysokości kary nałożonej na emitenta. Stosunek tych kar do ustawowej wysokości zagrożenia powinien być identyczny, bo tylko wtedy można mówić o logicznej transpozycji zasad odpowiedzialności emitenta na członka jego zarządu.

Jeżeli zaś kara nakładana na członka zarządu ma mieć charakter zindywidualizowany, to również jej podstawy powinny mieć taki charakter. W takim wypadku nie sposób uznać, że skarżący zasługuje na najwyższy wymiar kary, podczas gdy K., na odpowiedzialność której składają się przecież działania także, a może przede wszystkim L. L., może korzystać ze swego rodzaju "nadzwyczajnego załagodzenia kary", tj. obniżenia jej w stosunku do ustawowego maksimum aż o 70%.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2019 r. strona skarżąca podtrzymała argumentację zaprezentowaną we wniesionej do Sądu skardze. Jednocześnie wskazała na naruszenie następujących przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w tym na zaistnienie uchybień opisanych we wniesionej skardze, tj.:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, co prowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy jak również poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny zebranych dowodów skutkujące uznaniem, że spółka K.:

- w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2013,

- w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2013,

- w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014,

- w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2014,

- w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, nienależycie wykonała obowiązki, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie poprzez:

a) poprzez przyjęcie zbyt długiego okresu amortyzacji wartości niematerialnej (platformy e-commerce)

b) poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności,

c) poprzez niezamieszczenie ujawnień dotyczących korekt w zakresie wyceny ujętych w okresie sprawozdawczym,

d) poprzez nieprawidłową wycenę wartości towarów, która została uwzględniona w rozliczeniu transakcji połączenia jednostek,

e) poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi,

f) poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta

w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że spółka K. (pośrednio skarżący jako członek zarządu) należycie wykonał przedmiotowe obowiązki.

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych, pomimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne z zakresu rachunkowości, MSR, MSSF oraz doradztwa inwestycyjnego w celu ustalenia, czy zarzucane spółce K. naruszenia rzeczywiście miały miejsce oraz czy mogły, pojedynczo lub razem, wpłynąć na decyzje gospodarcze podejmowane przez inwestorów giełdowych oraz decyzje inwestycyjne użytkowników sprawozdań finansowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do uznania, że K. dopuściła się naruszeń wskazanych w zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy:

a) zgodnie z opinią Podmiotu uprawnionego z badania skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok 2013 - "z wyjątkiem zgłoszonych wyżej zastrzeżeń, zbadane skonsolidowane sprawozdanie finansowe we wszystkich istotnych aspektach przedstawia rzetelnie i jasno informacje istotne dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej grupy kapitałowej na dzień 31 grudnia 2013 roku jak też jej wyniku finansowego za rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 roku", a ponadto "sporządzone zostało zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej oraz związanymi z nimi interpretacjami ogłoszonymi w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej";

b) opinie sporządzone przez podmiot – E. Sp. z o.o. sp. k. nie zawierały żadnych zastrzeżeń i wskazują wprost, że zbadane sprawozdania finansowe przedstawiają rzetelnie i jasno wszystkie informacje istotne dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej badanej jednostki;

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, na której przesłuchani byliby świadkowie czyli podmioty sporządzające opinie o sprawozdaniach finansowych, dzięki czemu skarżący oraz organ administracji mogliby zadawać świadkom pytania na bieżąco celem dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie przez Komisję decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 roku, mimo tego, iż Komisja w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 roku r. naruszyła wskazane przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Komisja zebrała materiał dowodowy w sposób niewyczerpujący i tym samym nie mogła dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy okoliczności sprawy zostały udowodnione, w konsekwencji czego stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wadliwy, a czego efektem było między innymi przekroczenie granic uznania administracyjnego co do okoliczności, że naruszenie przez K. obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o ofercie miało charakter rażący;

5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny opinii rzeczoznawcy Podmiotu uprawnionego, a to poprzez bezkrytyczne oparcie się na złożonych przez biegłego rewidenta zastrzeżeniach w sytuacji gdy podmiot ten przez wiele lat wydawał opinie nie zawierające zastrzeżeń, a jedyną opinią w której pojawiły się tego typu komentarze jest opinia wydawana w obliczu zakończenia współpracy spółki z tym podmiotem;

6. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niedostateczne rozważenie opinii o badanych skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok obrotowy 2014 i sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok obrotowy 2014, raportu z przeglądu skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2015, które to dokumenty sporządzone zostały przez podmiot – E. Sp. z o.o. sp. k., a które to opinie nie zawierały żadnych zastrzeżeń, co doprowadziło do uznania, że K. dopuściła się naruszeń obowiązków informacyjnych w sytuacji gdy Komisja nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu dla niezawierających zastrzeżeń opinii podmiotu badającego sprawozdania;

7. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że "działania K, K, jako Prezesa Zarządu spółki doprowadziły bezpośrednio do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę" w sytuacji gdy Komisja nie wskazała ani jednego dowodu potwierdzającego tezę, że to właśnie konkretne działania lub zaniechania skarżącego doprowadziły do rzekomych naruszeń obowiązków informacyjnych spółki;

8. art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez ustalenie wymiaru kary administracyjnej z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności, a także pominięciem przez Komisję przesłanek łagodzących, o których organ wspomniał w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, poprzez nałożenie kary niewspółmiernie wysokiej do rodzaju i skali ustalonych przez organ naruszeń, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

9. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej, co  doprowadziło do nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób pełny i wyczerpujący, naruszenia swobodnej oceny dowodów poprzez nieuwzględnienie okoliczności i dowodów przemawiających na korzyść strony (brak zastrzeżeń w opiniach za rok 2014 i 2015 czy wyjaśnienia pisemne skarżącego), a które to okoliczności mają istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie poprawności dokonania ustaleń, czy doszło do nieprawidłowości przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2013, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2013, skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2014, sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2014 oraz skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze roku obrotowego 2015;

10. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego Decyzji i niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie wskazanie dowodów na których oparła się Komisja oraz nie wskazaniu powodów, dla których nie obdarzyła walorem wiarygodności pisemnych wyjaśnień skarżącego, pisemnych wyjaśnień R. K. oraz opinii sporządzonych przez podmiot – E. Sp. z o.o. sp. k., które to opinie nie zawierały żadnych zastrzeżeń do sprawozdań finansowych sporządzonych przez spółkę K.;

W wyniku wydania zaskarżonej decyzji doszło również do naruszenia prawa materialnego, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie:

11. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. Rozporządzenia oraz w zw. par. 92 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 38 "Wartości niematerialne''' (dalej: "MSR 38"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz par. 10 Interpretacji SKI-32 "Wartości niematerialne - koszt witryny internetowej (dalej: "SKI-32") w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy w wyniku przyjęcia zbyt długiego okresu amortyzacji wartości niematerialnej (platformy e-commerce), przy sporządzaniu skonsolidowanego sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2013 w sytuacji, gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) par. 92 MSR 38 brzmi "Zważywszy na tempo zmian technologicznych, programy komputerowe i wiele innych wartości niematerialnych jest podatnych na technologiczną utratę przydatności. W związku z tym prawdopodobne jest, że ich okres użytkowania będzie krótki" wobec czego:

- nie sposób uznać, że każdy okres użytkowania musi być krótki skoro przepis mówi jedynie o prawdopodobieństwie;

- KNF nie sprecyzowała w toku postępowania, jaki okres użytkowania uznaje w tym przypadku za krótki;

- KNF nie sprecyzowała jaki okres użytkowania można uznać za rażąco krótki i kiedy dochodzi do rażącego naruszenia przepisu;

- KNF nie ustosunkowała się merytorycznie do uzasadnienia dla przyjętego 30-letniego okresu użytkowania;

c) zgodnie z par. 10 SKI 32 "najlepszy szacunkowy okres użytkowania witryny internetowej powinien być krótki", jednak wskazany przepis nie obliguje do właśnie takiego ustalania okresu użytkowania witryny internetowej, nie precyzuje również co należy rozumieć przez wyrażenie krótki i kiedy taki okres można uznać za długi;

d) skarżący w toku postępowania obszernie uzasadnił przyjęty 30- letni okres użytkowania platformy e-commerce, do czego KNF nie odniosła się merytorycznie, wskazane przepisy nie zabraniają zaś przyjęcia takiego okresu użytkowania;

e) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

f) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

12. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013 w sytuacji gdy: a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) zgodnie z par. B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 wymóg opisania sposobu zarządzania nieodłącznym ryzykiem płynności dotyczącym pozycji ujawnianych w ramach ujawnień ilościowych dotyczy wyłącznie sytuacji, w których informacje te są niezbędne, aby umożliwić użytkownikom sprawozdań finansowych ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności, zaś Komisja stwierdzając naruszenie przedmiotowego przepisu przez K. nie wskazał powodów dla których nieujawnione rzekomo przez spółkę informacje są niezbędne dla użytkowników sprawozdań finansowych;

c) w raporcie finansowym za rok 2013 ujawnione zostały daty wymagalności zobowiązań finansowych poprzez podanie dokładnych terminów spłaty wynikających z umów kredytowych oraz umów pożyczek, wskazane zostały kwoty oraz oprocentowanie;

d) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

e) zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania złożonymi przez emitenta "ze względu na małą Istotność informacyjną spółka odstąpiła od ujawniania wskazanej informacji dodatkowej zaś Komisja nie wskazała konkretnych powodów, dla których uznała te informacje za istotne (oraz czy w ogóle te informacje są istotne) oraz dlaczego uznała popełnione rzekomo w tym aspekcie naruszenie za rażące;

f) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

13. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 59 MSSF 3 oraz par. B64 lit. d, e, i, o, q Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 3 oraz par. 61 MSSF 3, par. B67 lit. a pkt iii Załącznika B do MSSF 3 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie ujawnień dotyczących połączeń przeprowadzonych w trakcie okresu sprawozdawczego oraz niezamieszczenie ujawnień dotyczących korekt w zakresie wyceny ujętych w okresie sprawozdawczym w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013, w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

c) zgodnie z opinią biegłego rewidenta w zakresie kompletności skonsolidowanego sprawozdania finansowego "nie stwierdzono istotnych braków i nieprawidłowości w informacji dodatkowej, mogących ujemnie wpłynąć na rzetelność skonsolidowanego sprawozdania finansowego" zaś KNF nie wskazała dlaczego uznała, że rzekome braki mogą ujemnie wpłynąć na rzetelność oraz tym bardzie dlaczego rzekome braki KNF uznała za rażące;

d) wszelkie istotne informacje o połączeniu zostały ujawnione w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013;

e) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

14. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 18, 32, 34-36 MSSF 3 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez nieprawidłową wycenę wartości towarów, która została uwzględniona w rozliczeniu transakcji połączenia jednostek, w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013, w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

c) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

15. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 39 lit. a i c dalej: "MSSF 7", par. B11 i B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2013 w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) zgodnie z par. B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 wymóg opisania sposobu zarządzania nieodłącznym ryzykiem płynności dotyczącym pozycji ujawnianych w ramach ujawnień ilościowych dotyczy wyłącznie sytuacji, w których informacje te są niezbędne, aby umożliwić użytkownikom sprawozdań finansowych ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności, zaś Komisja stwierdzając naruszenie przedmiotowego przepisu przez K. nie wskazała powodów dla których nieujawnione rzekomo przez spółkę informacje są niezbędne dla użytkowników sprawozdań finansowych;

c) w raporcie finansowym za rok 2013 ujawnione zostały daty wymagalności zobowiązań finansowych poprzez podanie dokładnych terminów spłaty wynikających z umów kredytowych oraz umów pożyczek, wskazane zostały kwoty oraz oprocentowanie;

d) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

e) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

16. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11 E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) zgodnie z par. B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 wymóg opisania sposobu zarządzania nieodłącznym ryzykiem płynności dotyczącym pozycji ujawnianych w ramach ujawnień ilościowych dotyczy wyłącznie sytuacji, w których informacje te są niezbędne, aby umożliwić użytkownikom sprawozdań finansowych ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności, zaś Komisja stwierdzając naruszenie przedmiotowego przepisu przez K. nie wskazał powodów dla których nieujawnione rzekomo przez spółkę informacje są niezbędne dla użytkowników sprawozdań finansowych;

c) w raporcie finansowym za rok 2014 ujawnione zostały daty wymagalności zobowiązań finansowych poprzez podanie dokładnych terminów spłaty wynikających z umów kredytowych oraz umów pożyczek, wskazane zostały kwoty oraz oprocentowanie;

d) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

e) zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania złożonymi przez emitenta "ze względu na małą istotność informacyjną spółka odstąpiła od ujawniania wskazanej informacji dodatkowej", zaś Komisja nie wskazała konkretnych powodów, dla których uznała te informacje za istotne (oraz dlaczego te informacje są Istotne) oraz dlaczego uznała popełnione rzekomo w tym aspekcie naruszenie za rażące;

f) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

17. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że spółka K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań jakie emitent podjął i zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za rok 2014, w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

c) ocena wraz z jej uzasadnieniem dotycząca zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz określania ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom został zamieszczony w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej za rok 2014;

d) na dzień sporządzania sprawozdania zarząd spółki nie stwierdził wystąpienia zagrożeń odnośnie do zdolności do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań;

e) rzetelność i kompletność danych w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej została potwierdzona przez biegłego rewidenta, który nie wniósł do sprawozdania żadnych zastrzeżeń;

f) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

18. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 39 lit. a i c dalej: "MSSF 7", par. B11 i B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że K. naruszyła wskazane przepisy poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 w sytuacji gdy:

a) § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia dotyczą obowiązku przekazywania rocznych raportów okresowych oraz raportów skonsolidowanych wobec czego naruszenie tego przepisu polegać może wyłącznie na nie przekazaniu raportu rocznego, a zgodnie z poczynionymi przez KNF ustaleniami faktycznymi, przedmiotowe raporty okresowe zostały w sposób należyty przekazane;

b) zgodnie z par. B11E Załącznika B stanowiącego integralną część MSSF 7 oraz par. 31 i 32 A MSSF 7 wymóg opisania sposobu zarządzania nieodłącznym ryzykiem płynności dotyczącym pozycji ujawnianych w ramach ujawnień ilościowych dotyczy wyłącznie sytuacji, w których informacje te są niezbędne, aby umożliwić użytkownikom sprawozdań finansowych ocenę charakteru i zakresu ryzyka płynności, zaś Komisja stwierdzając naruszenie przedmiotowego przepisu przez K. nie wskazała powodów dla których nieujawnione rzekomo przez spółkę informacje są niezbędne dla użytkowników sprawozdań finansowych;

c) w jednostkowym sprawozdaniu finansowym za rok 2014 opisane zostały terminy wymagalności istotnych zobowiązań finansowych zarówno dla zobowiązań kredytowych jak i zobowiązań z tytułu umów leasingu oraz zobowiązań z tytułu dłużnych papierów wartościowych;

d) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

e) rzetelność i kompletność danych w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2014 została potwierdzona przez biegłego rewidenta, który nie wniósł do sprawozdania żadnych zastrzeżeń;

f) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

19. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit b Rozporządzenia oraz w zw. par. 39 lit. a i c dalej: "MSSF 7", par. Bil i Bil E Załącznika B stanowiącego

b) Komisja nie wskazała powodów, dla których uznała, że stwierdzone naruszenie popełnione rzekomo przez K. miało charakter rażący;

c) zgodnie z § 90 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia skonsolidowany raport półroczny powinien zawierać sprawozdanie zarządu na temat działalności grupy kapitałowej zawierające opis podstawowych zagrożeń i ryzyka związanych z pozostałymi miesiącami roku obrotowego, jednak na dzień sporządzania sprawozdania zarząd spółki nie stwierdził wystąpienia zagrożeń odnośnie zdolności do wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań wobec czego spółka nie mogła naruszyć przewidzianego obowiązku poprzez zaniechanie dokonania stosownego opisu zagrożeń gdy żadnych nie stwierdziła;

d) opisane przez Komisję naruszenie nie ma charakteru rażącego, co było przesłanką konieczną do nałożenia kary na skarżącego;

21. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez błędną wykładnię i przyjęcie, że:

a) rzekome błędy w sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez spółkę K. w kształcie ustalonym przez Komisję w zaskarżonej decyzji stanowią nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych polegających na przekazywaniu raportów bieżących i okresowych w rozumieniu powołanych przepisów w sytuacji gdy zarówno K. jak i skarżący dochowywali wszelkich starań aby obowiązki informacyjne

spełniane były w sposób należyty, co potwierdzają zgromadzone w sprawie dowody, w tym zwłaszcza wyjaśnienia oskarżonego i opinie sporządzone przez podmiot – E. Sp. z o.o. sp. k., które to opinie nie zawierały żadnych zastrzeżeń, zaś opinia sporządzona przez biegłego rewidenta – K. Sp. z o.o. została ujawniona razem ze sprawozdaniem;

b) popełnienie rzekomych błędów w sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez K. w kształcie ustalonym przez Komisję w zaskarżonej decyzji stanowi rażące naruszenie obowiązków informacyjnych w sytuacji gdy rzekome uchybienia nie mają charakteru rażącego, zaś Komisja nie uzasadniła uznania ich za rażące;

22. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary w górnej granicy kary, przewidzianej niniejszym przepisem w sytuacji gdy Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała przesłanki łagodzące dotyczące Skarżącego, tj. "brak uprzedniego ukarania za delikt administracyjny o podobnym charakterze oraz współpracę Strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego" co prowadzi do uznania, że Komisja nieprawidłowo zważyła dyrektywy wymiary nałożonej kary, nie biorąc w ogóle pod uwagę przesłanek łagodzących oraz że nałożona kara nie jest proporcjonalna i konieczna w demokratycznym państwie dla porządku publicznego, tym samym naruszając zasadę proporcjonalności ograniczeń korzystania z wolności i praw przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i w konsekwencji prowadzi do naruszenia praw majątkowych skarżącego, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, skutkowało bowiem nałożeniem na skarżącego kary rażąco wysokiej.

W obszernym uzasadnieniu pisma skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty.

W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zawarł wnioski dowodowe wnosząc o przeprowadzenie dowodu z komunikatu z 404 posiedzenia KNF z dnia 18 września 2018 r. na okoliczność kary nałożonej przez KNF na J. S. za naruszenie tych samych obowiązków informacyjnych, które miał naruszyć skarżący (20.000 zł) oraz odpowiedzi KNF na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 lutego 2019 r. na okoliczność próby uzyskania przez skarżącego treści decyzji KNF dotyczącej nałożenia kary na J. S.

Sąd na rozprawie oddalił ww. wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.").

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja KNF w przedmiocie nałożenia na K. K. kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł za rażące naruszenie przez K.S.A., obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny stanowiska KNF o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, a tym samym ocena czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do ww. członka zarządu spółki (Prezesa Zarządu) ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Stosownie do tego przepisu - w brzmieniu obowiązującym w sprawie - w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych.

Przesłanką warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę, która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę, pełniła funkcję członka zarządu tej spółki jest zatem wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków przez samą spółkę.

Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF - z mocy powołanego przepisu - może zastosować stosowną sankcję, tj. wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 złotych, albo zastosowanie obu sankcji łącznie.

Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (M. Dyl, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297).

Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

KNF ustaliła w postępowaniu dotyczącym spółki, iż podmiot ten naruszył określone obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w sposób rażący.

Tak więc naruszenie ww. obowiązków przez spółkę w stopniu rażącym zostało już stwierdzone decyzją Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymaną w mocy w decyzji KNF z dnia [...] maja 2017 r. Jak wskazał pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. od ww. decyzji spółka nie wniosła skargi do sądu.

Powyższe okoliczności uprawniały KNF do nałożenia na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Przepis ten nie wymaga dokonywania oceny charakteru naruszenia dokonanego przez samego skarżącego ani ponownych ustaleń co do charakteru naruszeń popełnionych przez spółkę.

Podkreślić należy, że w przepisie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie chodzi o nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, który pełnił tę funkcję w czasie gdy emitent w sposób rażący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy. Prowadzenie jeszcze raz - tym razem w postępowaniu wobec członka zarządu spółki - ustaleń w zakresie charakteru naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, nie ma racjonalnych podstaw. Dlatego zarzuty podnoszone w tym zakresie przez skarżącego są niedopuszczalne. Nawet nowe, niepowołane wcześniej przez samą spółkę argumenty nie mogłyby zmienić oceny organu co do zakwalifikowania stwierdzonych w analizowanym zakresie nieprawidłowości w działalności spółki jako emitenta. Ta kwestia została już - wiążąco także dla sprawy skarżącego - przesądzona w postępowaniu prowadzonym wobec spółki.

Niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Ta uznaniowość pozwala organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia obowiązku, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 przez emitenta, nie nakładać kary na członka zarządu jeżeli nie miał on wpływu na takie naruszenie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r., II GSK 1091/13).

W niniejszej sprawie skarżący nie powoływał takich prawnie doniosłych okoliczności, które wskazywałyby, iż nie miał wpływu na takie naruszenie. Nie ulega zaś wątpliwości, że w dacie opracowywania i ujawnienia wskazanych wyżej raportów skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki, a jego dane i podpis widnieją pod ww. raportami. Na marginesie wskazać należy, że te okoliczności uzasadniały stanowisko organu o bezpośrednim wpływie skarżącego na naruszenie przez emitenta obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie.

Brak w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za działania spółki w okresie, w którym pełnił on funkcję jej członka zarządu. Z brzmienia art. 371 § 1 k.s.h. wynika, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. W tej sprawie statut spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Faktyczny zaś podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie zmodyfikował zasad odpowiedzialności wynikających z k.s.h.

Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Komisja nakładając sankcję administracyjną ustaliła jej wysokość kierując się zasadą adekwatności i określiła ją stosownie do stopnia naruszenia wskazanych przepisów.

Sąd zdaje sobie sprawę, że nałożona kara jest dotkliwa dla skarżącego. Niemniej tylko taka kara może przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku ustawowego przez spółkę, której skarżący był członkiem zarządu. W literaturze przedmiotu znaleźć można adekwatny w tym zakresie wywód, że kara administracyjna, stanowiąc istotny bodziec ekonomiczny, zniechęcający do niewykonywania obowiązków o charakterze administracyjnym, ma w zamierzeniu ustawodawcy być skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobiec powstawaniu bezprawia administracyjnego (J. Jendrośka, Kary administracyjne (w:) R. Mastalski (red.), Księga Jubileuszowa Profesora Marka Mazurkiewicza. Studia z dziedziny prawa finansowego, prawa konstytucyjnego i ochrony środowiska, Wrocław 2001, s. 50-51).

Komisja wydając zaskarżoną decyzję w ramach uznania administracyjnego, gdzie wysokość sankcji administracyjnej ustalana jest w oparciu o ocenę organu administracji publicznej, ustaliła wszystkie istotne dla wymiaru kary okoliczności - w tym także dane obrazujące sytuację finansową i majątkową skarżącego - stosując pomocniczo w ww. zakresie kryteria wynikające z nieobowiązującego w sprawie, ale indywidualizującego wymiar nakładanej kary - przepisu art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie.

Przy wymiarze kary wyważono wszystkie te okoliczności. Organ wskazał bowiem, że nie uznał ustalonych okoliczności łagodzących oraz tych związanych z sytuacją finansową (majątkową) skarżącego za "kluczowe" dla wymiaru kary. O nałożeniu kary w maksymalnej wysokości zdecydowały waga, rodzaj i wielokrotność stwierdzonych naruszeń spółki. Wbrew stanowisku skarżącego, Komisja stwierdziła ponad wszelką wątpliwość, że spółka - w okresie kiedy był prezesem jej zarządu, wielokrotnie nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, tj. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2013, skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015.

Zauważyć przy tym należy, że przepisy nie przewidują w ww. zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych nagannych zachowań spółki oraz okoliczności odnoszących się wprost do osoby karanej. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji poprzez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji strony.

W tym zaś zakresie argumentacja organu jest prawidłowa. Powyższe zaś uniemożliwia Sądowi podważenie stanowiska organu jako prawidłowo wywiedzionego.

Nie mogły odnieść także skutku zarzuty skarżącego związane z wymiarem kary dokonanym wobec innego członka zarządu. Tak jak wskazał organ, przy obowiązującym w postępowaniu administracyjnym indywidualnym podejściu do każdej sprawy oraz w związku z oczywistymi odrębnościami każdej z nich (wynikającymi chociażby z innej funkcji pełnionej w zarządzie spółki, czy innego okresu sprawowania tych funkcji albo odmiennej sytuacji osobistej i majątkowej) nie można porównywać wysokości kar nakładanych na poszczególnych członków zarządu spółki. Dlatego Sąd - w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. - oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 22 marca 2019 r.

Nietrafny jest zatem zarzut sprowadzający się do niewłaściwego zastosowana art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez ustalenie kary niewspółmiernej, czy nieadekwatnej.

Wreszcie, wskazać należy, że decyzja nakładająca karę na skarżącego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu wskazanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie.

W niniejszej sprawie 6-miesięczny termin pomiędzy wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną na spółkę (decyzja z dnia [...] listopada 2016 r.) a nałożeniem kary na skarżącego (decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r.) został dochowany.

Tak więc w tej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowo określone przesłanki warunkujące wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Gdy zatem zostały prawidłowo wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.