Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 877/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014r. spraw ze skarg A. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 roku z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 roku oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], [...]Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], określające wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2008 r.

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie postanowienia z dnia 8 marca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne wobec A.S., właściciela Firmy "S."(dalej Firma Podatnika) w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2008-2010 oraz podatku od towarów i usług za lata 2008-2010 - wyłączeniem lipca 2009 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w rejestrze sprzedaży za wrzesień i październik 2008 r. Podatnik wykazał m.in. wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów dla "A" sp. s r.o. S., z siedzibą na Słowacji (dalej Spółka Słowacka), udokumentowane fakturami VAT na wartość netto 49.111,10 zł za wrzesień i 43.044 zł za październik 2008r. z zastosowaniem 0% stawki podatku VAT. Towary będące przedmiotem tych transakcji zostały zakupione w 2006 roku a sprzedawcą był "B" sp. z o.o. Na okoliczność przedmiotowych dostaw Podatnik przedłożył:

- międzynarodowe samochodowe listy przewozowe CMR,

- specyfikacje towarowe do faktur (packing list),

-oświadczenia odbiorcy towaru o wwozie towaru na terytorium Słowacji podpisane przez Z. C. oraz kopie faksu dotyczącego zgłoszenia planowanych dostaw słowackim służbom podatkowym,

- dokumenty określone jako "vydawkowy", związane z zapłatą za towar, odpowiednio do wymienionych faktur.

Z dokumentu CMR wynikało, że przewoźnikiem była Firma Podatnika. Transportu dokonano samochodem własności "C" sp.j. w P. (dalej Zakłady). Jako miejsce załadunku wskazano P. a miejsce rozładunku R. na Słowacji. W pozycjach dotyczących wystawiającego dokument oraz przejmującego ładunek widnieje pieczęć Firmy Podatnika oraz podpis A.S. W pozycji odbiorcy - pieczęć Spółki Słowackiej i podpis Z. C.

Organ I instancji, analizując materiał dowodowy pod kątem treści art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania w stosunku do tych transakcji stawki podatku w wysokości 0%. Uznał bowiem, że transakcje z dnia 27.09.2008r., 2.10.2008r., 3.10.2008r. i 4.10.2008r. nie miały w rzeczywistości miejsca, gdyż brak jest wiarygodnego dowodu wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Organ I instancji wskazał, że z dokumentu CMR wynika, że wywozu towarów, dokonywał bezpośrednio Podatnik. Jednak środek transportu, którym według dokumentu CMR dokonywano transportu nie był własnością Podatnika dokonującego dostawy. Organ I instancji przyznał, że nieujęcie środka transportu w ewidencji Firmy Podatnika nie świadczy o tym, że towar nie został wywieziony. Za uznaniem, że do ww. transakcji nie doszło przemawiają jednak inne okoliczności, takie jak: brak dowodu udostępnienia środka transportu Firmie Podatnika, brak dowodów dokumentujących rzekome poniesienie jakichkolwiek wydatków na trasie P. – R. (np. paliwo, winiety, koszty wynajęcia kierowców i samochodu). W ocenie organu I instancji, przewoźnikiem w tym przypadku nie mógł być dostawca czyli Firma Podatnika, tym samym Firma ta nie mogła potwierdzić wywozu towaru z terytorium kraju i dostarczenia go nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. W takiej sytuacji Podatnik powinien posiadać przede wszystkim dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, ale takich nie posiada.

Organ I instancji wziął pod uwagę, że potencjalnym przewoźnikiem mogłyby być Zakłady, które była zarówno właścicielem ww. samochodu, jak również zatrudniały kierowców, którzy według Podatnika przewozili towary do słowackiego kontrahenta. Jednak wskazani kierowcy zgodnie zeznali, że nie przewozili towarów na Słowację. W ewidencjach Zakładów również nie ujęto żadnych dowodów potwierdzających transport towarów na Słowację. Ponadto brak jest faktury ze strony Zakładów na rzecz Firmy Podatnika za świadczenie usługi transportowej.

Zdaniem organu I instancji, potwierdzenie dostawy przez Z. C. (na dowodach CMR i oświadczeniach dotyczących wwozu towaru na terytorium Słowacji) jest nierzetelne. Analiza zeznań świadków prowadzi do wniosku, że Z. C. nie był na Słowacji w dniach dostawy towarów, nie mógł więc potwierdzić, że towar został wywieziony z terytorium kraju oraz wwieziony na terytorium Słowacji.

Organ I instancji w swych ustaleniach uwzględnił także odpowiedź słowackiej administracji podatkowej, która nie potwierdziła przemieszczenia towarów, nie potwierdziła też jakoby w 2008 r. przeprowadzała kontrole dostaw do Słowackiej Spółki. W ocenie organu celem tej Spółki nie było prowadzenie działalności zarobkowej na Słowacji, a jedynie deklarowanie przez krajowych przedsiębiorców rzekomych dostaw wewnątrzwspólnotowych i stosowanie stawki 0%. W rzeczywistości towary nie opuszczały terytorium kraju lecz były odprzedawane kolejnym polskim kontrahentom.

Wobec niespełnienia podstawowego warunku określonego w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT organ I instancji stwierdził, że dostawy podlegają opodatkowaniu według stawki 22%. Podatek należny od sprzedaży udokumentowanej zakwestionowanymi fakturami VAT za wrzesień 2008r. wyniósł 8.856 zł a za październik 2008 r. wyniósł łącznie 18.086,63 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w decyzjach z dnia [...] listopada 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008r. w wysokości 9.405zł a za październik 2008 r. w wysokości 17.673zł.

Od tych decyzji A. S. złożył odwołanie zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego tj.: art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, 3, 4, art. 42 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT a także,

- naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 21 § 3, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej - poprzez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym.

W ocenie Podatnika przedłożone przez niego dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie towaru do nabywcy znajdującego się na Słowacji. Przedłożono dokumenty potwierdzające zapłatę za towar wystawiony przez Słowacką Spółkę, przy czym analizowane transakcje zostały wykazane w dokumencie VAT-UE za IV kwartał 2008 r., złożonym przez Firmę Podatnika w Urzędzie Skarbowym w P. W ocenie odwołującego twierdzenie organu, że towar nie opuścił Polski nie jest poparte rzeczywistym dowodem. Odwołujący wskazał, że jako współwłaściciel Zakładów był uprawniony do dysponowania samochodem należącym do niej jak właściciel a pozostali współwłaściciele wyrazili na to zgodę. Brak dowodów na ponoszenie wydatków na zakup paliwa na Słowacji odwołujący uzasadnił wysokimi cenami paliwa i tankowaniem paliwa w polskich, przygranicznych stacjach. Odległość, jaką może pokonać Mercedes Benz, na pełnym baku wynosi ok. 700 km. Jest to zdaniem Podatnika wystarczające do pokonania trasy P.-R. i z powrotem. Przejazd nie odbywał się drogami wymagającymi zakupu winiet.

Odwołujący wskazał również na następujące, istotne jego zdaniem okoliczności. Wysyłane do Słowacji lampy są od wielu lat produkowane przez Zakłady, a częściowo sprzedawane przez Firmę Podatnika. Niektóre typy lamp nie mogły być sprzedawane na terenie Polski, co powodowało konieczność ich wywozu za granicę. Słowacka Spółka do dnia transakcji działała prawie 5 lat, handlując lampami i innymi towarami zakupionymi w Firmie Podatnika(opony, buty). Powstanie Słowackiej Spółki nie miało żadnego związku z działalnością firmy Podatnika. Odwołujący podniósł, że spełnił warunek zastosowania stawki VAT 0%, dostarczając towar do R. Ponosił przy tym tylko koszt paliwa, gdyż kierowcą był on sam.

Odwołujący podniósł, że wbrew twierdzeniu organu, została potwierdzona obecność kierowców przy wożeniu towarów do Słowackiej Spółki. Tak jest w przypadku A. K., co wynika z protokołów odbioru towaru z 26.07.2006r. i z 8.08.2006r. Odwołujący dodał także, że spełnienie przesłanek uprawniających do zastosowania stawki 0% potwierdzają faktury VAT, specyfikacje, dokumenty CMR, a także dowody wypłaty wystawione odpowiednio w dniach 2.10. i 5.10.2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej, w opisanych na wstępie decyzjach z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2008 r. Wskazał, że w dniu 29.10.2013r.Podatnik odebrał pismo od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, powiadamiające o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sprawie nierzetelnego rozliczania przez Podatnika podatku od towarów i usług jego Firmy za poszczególne miesiące 2008 i 2009 roku i zaistnieniu przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), powodującej zawieszenie z dniem 27.09.2013 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 roku. Ponadto z uwagi na nowelizację art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w oparciu o art. 70c tej ustawy, zawiadomienia dokonał również Naczelnik Urzędu Skarbowego, który w piśmie odebranym przez Podatnika w dniu10.12.2013 r. poinformował o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia m.in. w stosunku do zobowiązań będących przedmiotem postępowania. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że jest uprawniony do merytorycznego rozpatrywania sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, wedle którego w sprawie nie zaistniała przesłanka do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.

W ocenie organu odwoławczego analiza treści zeznań osób, które były zaangażowane we współpracę pomiędzy Podatnikiem a Słowacką Spółką oraz zgromadzonych dokumentów wskazuje, że nie można dać wiary okolicznościom, przedstawianym przez Kontrolowanego.

Z dokumentów jakie przedłożył Podatnik na okoliczność wwiezienia towaru na Słowację wynika, że osobą obecną na Słowacji w celu potwierdzenia dostawy miał być Z. C., bowiem to jego podpis widnieje na dokumencie CMR oraz na oświadczeniu dotyczącym wywiezienia towaru z Polski i dostarczenia go na terytorium Słowacji. Potencjalną wiedzę na temat przebiegu transakcji powinna mieć również druga strona transakcji, czyli dostawca - A. S., którego podpis widnieje na dokumencie transportowym obok podpisu Z. C.

Jednak Z. C. sam siebie przedstawiał jako osobę niemającą wiedzy na temat działalności spółki i zawieranych transakcji. Twierdził, że wszystkim zajmował się M. M., który przedkładał mu dokumenty do podpisu, zarówno w transakcjach z A. S., jak i z innymi kontrahentami. Nie wiedział, kto wystawiał faktury w języku słowackim, w języku polskim wystawiał je M. M., który dawał mu je do podpisania. Nie potrafił nic powiedzieć na temat majątku Spółki, wyników finansowych. Stwierdził że dla niego Spółka nie przynosiła żadnych zysków. Zeznał, że Spółka miała konto w banku słowackim w S., płatności dokonywał M. M., który miał pełnomocnictwo, również do zajmowania się sprawami spółki. Gotówki od kontrahentów nie przyjmował i nie płacił. Brak działań ze strony Z. C. przy tak ważnych kwestiach związanych z finansami Spółki, świadczy zdaniem organu odwoławczego o braku zainteresowania sprawami Spółki. Co prawda świadek twierdził, że jeździł na Słowację z M. M. raz na 3-4 miesiące do księgowej oraz gdy była planowana dostawa. Jednak M. M. pomimo powiązań rodzinnych ze Z. C. potwierdził tej okoliczności.

Z zeznań M. M. wynika natomiast, że to on, jako pełnomocnik, lub jego syn W., faktycznie prowadził Słowacką Spółkę, zarówno wtedy, gdy jej właścicielem był jego syn P., jak i po sprzedaży spółki Z. C. Wszystkie elementy dotyczące dostaw ustalał on osobiście z A. S., na Słowację jeździł w celu odbioru dostawy sam lub z osobami potrzebnymi do rozładunku towarów, informując wcześniej słowackie organy podatkowe o planowanej dostawie. W zeznaniach tych brak jest potwierdzenia dla stwierdzenia Z. C. dotyczącego wspólnych wyjazdów w celu potwierdzania dostaw na Słowacji, lub po prostu jego obecności. Podobnie zeznawał W. M. twierdząc, że wszystkimi sprawami zajmował się on i jego ojciec M. M.

Organ odwoławczy wskazał również na kolejną rozbieżność w zeznaniach Z. C., który wyjaśniał, że gdy była dostawa towarów, musiał(na Słowację) jechać dodatkowo na Słowację w celu uczestniczenia w kontroli słowackiego urzędu skarbowego. Z akt sprawy wynikało, że kontrole dostaw przeprowadzone w 2006 roku w magazynach spółki w S. dotyczyły Zakładów z siedzibą w P. W 2006 roku właścicielem spółki był jeszcze P. M. Sprzedaż Słowackiej Spółki Z. C. miała miejsce dopiero w dniu 9.08.2007 r. Jedyne kontrole miały miejsce w okresie, kiedy Z. C. nie miał nic wspólnego w działalnością Słowackiej Spółki. Dostawy w następnych latach były jedynie zgłaszane, lecz nie kontrolowane. Z tego powodu organ odwoławczy uznał, że nieprawdziwe są zeznania Z. C. dotyczące jego wyjazdów w oczekiwaniu na przybycie przedstawicieli organu podatkowego i udziale w przeprowadzanych kontrolach. Ponadto M. M. zeznał, że na Słowację jeździł sam, lub z osobami potrzebnymi do rozładowania towaru, a nie ze Z. C.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej roli Z. C. w prowadzeniu Słowackiej Spółki nie potwierdził także A. S., który wskazywał, że nie prowadził z nim żadnych transakcji a wszystkie sprawy załatwiał z pełnomocnikiem M. M. Dla Podatnika nie było istotne, że Z. C. nie zatrudniał żadnych pracowników, wynajmował jedynie pokój w S. i magazyny w różnych miejscach na Słowacji, nie miał samochodu ani telefonu słowackiego, nie potrafił wymienić żadnych kontrahentów i ich przedstawicieli, ani też nazwiska księgowej. Organ odwoławczy uznał, że informacje przekazane przez Podatnika w odwołaniu, jakoby Z. C. jeździł na Słowację w celu potwierdzenia odbioru towaru nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach M. M. oraz w poprzednich zeznaniach samego Podatnika. Wszyscy świadkowie, włącznie ze Z. C. zeznawali, że wszystkimi sprawami zajmował się M. M.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Podatnik nie posiadał wiedzy na temat dostawy, co poddaje w wątpliwość przebieg transakcji zgodnie z dokumentami. Pierwotnie Podatnik przyznawał, że współpracował z M. M. jako pełnomocnikiem Spółki by w późniejszym czasie zeznać, że nie zwracał uwagi funkcję pełnioną przez M. M. w Słowackiej Spółce. W zastrzeżeniach do protokołu kontroli (5.09.2013 r.) oraz w odwołaniu Podatnik podawał, że był kierowcą w kwestionowanym transporcie towarów do magazynu w R. Następnie, wbrew informacjom podanym we wcześniejszych pismach zeznał, że nie pamięta transportu będącego elementem spornej dostawy a dopiero po okazaniu dowodów CMR potwierdził, że był kierowcą lub był obecny przy transporcie. Podatnik nie był w stanie stwierdzić, gdzie woził towary będące przedmiotem postępowania. Zeznania Podatnika były rozbieżne również jeśli chodzi o liczbę transportów, jakie miały miejsce w 2008 r. Twierdził on, że w sumie miały miejsce 4 wyjazdy, gdy tymczasem odbyły się 2 transporty (dostawa wg faktury VAT nr 1/WDT/08 w dniu 2.10.2008 r. i wg faktur 2,3,4/WDT/2008 w dniu 5.10.2008 r.).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Podatnik zeznawał niespójnie również co do osób obecnych przy kwestionowanych dostawach na Słowacji. Z jednej strony wyjaśniał, że osób tych nie pamięta, z drugiej wskazywał na M. M. lub Z. C. Mimo braku wiedzy co do osoby obecnej przy dostawach z ramienia Słowackiej Spółki Podatnik stwierdził, że osobą wręczającą mu osobiście gotówkę był Z. C. Tymczasem wyżej wskazany zeznał, że nigdy nie płacił i nie przyjmował gotówki od kontrahentów. Podatnik, skonfrontowany z zeznaniami M. M. stwierdził także, że być może płatności dokonał M. M. Podatnik nie posiadał wiedzy także w kwestii rozładunku towarów.

Organ odwoławczy uznał, że zeznania W.M. w kwestii sposobu odbioru płatności są niewiarygodne. Świadek ten twierdził, że Podatnik odbierał płatności na Słowacji. Z kolei M. M. wyjaśniał, że zapłatę mógł zostawiać w biurze Zakładów. Przeznaczanie czasu przez Podatnika prowadzącego dwie firmy tylko w celu odebrania płatności od M. M., który ma biuro w P. w lokalu wynajętym od Podatnika jest w ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione z logicznego punktu widzenia.

Zeznania Podatnika straciły w ocenie organu na wiarygodności również dlatego, że żaden ze wskazanych przez niego kierowców Zakładów nie potwierdził, jakoby w kontrolowanym okresie jeździł z towarem do Słowackiej Spółki, nie potwierdził znajomości Z. C., M. M. i W. M. Jedynym dowodem na dostarczenie jakiegokolwiek towaru do Słowackiej Spółki są dwa protokoły kontroli z 2006 roku, które jednak nie dotyczą kontrolowanego okresu.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dokument CMR do faktury VAT nr 1/WDT/2008 z 27.09.2008 r. wystawiony został 27.09.2008 r. (data załadowania 27.09.2008 r.), natomiast z zawiadomienia o planowanej dostawie wynika, że transport miał mieć miejsce dopiero 2.10.2008 r. (na dokumencie CMR brak jest daty odbioru przesyłki). Dokumenty wskazywałyby, że w dniu 2.10.2008r. odbył się transport na Słowację towaru wymienionego w ww. fakturze VAT, rozładunek tego towaru, powrót do Polski oraz załadunek następnej partii towaru przeznaczonego dla tego samego kontrahenta tj. towaru wymienionego w fakturze VAT Nr 2/WDT/2008, bowiem dokument CMR do faktury VAT Nr 2/WDT/2008 z 2.10.2008 r. (wystawionej na rzecz Słowackiej Spółki) został wystawiony również 2.10.2008 r. Takie planowanie i dokumentowanie przebiegu transakcji budzi w ocenie organu odwoławczego wątpliwości z uwagi na czas, jaki jest konieczny do przeprowadzenia ww. transakcji oraz z uwagi na fakt, że transport towaru udokumentowanego fakturą VAT nr 2/WDT/2008 (według zawiadomienia o planowanej dostawie) miał miejsce dopiero 5.10.2008 r. Na dzień 5.10.2008 r. zgłoszono też dostawę towarów wymienionych w fakturach VAT nr 3/WDT/08 z 3.10.2008 r. oraz nr 4/WDT/08 z 4.10.2008 r., do których 4.10.2008 r. wystawiono odrębny dokument CMR. Na każdym dokumencie CMR widnieje ten sam środek transportu tj. samochód o numerze rejestracyjnym RP 12403.Zdaniem organu odwoławczego wskazuje to na dowolność w sporządzaniu dokumentacji a w zestawieniu z analizą zeznań, prowadzi do wniosku, że dokumenty nie opisują faktycznego wywozu towaru.

W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do dokumentów określonych jako "vydawkowy". Analizując ich treść stwierdził, że ewentualnie mogłyby on stanowić polecenie wypłaty w Spółce Słowackiej, ale brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających traktować go jako dowód otrzymania zapłaty.

Odnośnie oświadczeń podpisanych przez Z. C., dotyczących dostaw na terytorium Słowacji towaru zakupionego wg faktur nr 2,3,4/WDT/08, odpowiednio z dnia 2.10,3.10, 4.10.2008 r. w Firmie Podatnika oraz zaksięgowania ww. faktur organ odwoławczy stwierdził, że nie spełniają wymogów jakie powinien spełniać dokument dotyczący transportu zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT. Z oświadczeń nie wynika, pod jaki adres zostały przewiezione towary. Poza numerem faktury nie określono jakie towary i w jakiej ilości zostały przetransportowane.

Organ odwoławczy ocenił, że Podatnik zadbał o stronę formalną transakcji, jednak po analizie całości materiału dowodowego zgromadzonego zgodnie z art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej należało uznać, że nie została spełniona przesłanka uprawniająca do zastosowania stawki 0%. Sam fakt posiadania dokumentów nie może stanowić podstawy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w sytuacji, gdy pozostałe dowody i ich ocena nie pozostawiają wątpliwości, że nie doszło do stojącej u podstaw zastosowania takiej stawki, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił również fakt, że Podatnik nie posiada dodatkowych dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT tj.: korespondencji handlowej z nabywcą, w tym zamówienia (według zeznania Podatnika kontakty były osobiste lub telefoniczne), dokumentów dotyczących ubezpieczenia towaru, dokumentów potwierdzających zapłatę za towar. Dokumenty CMR oraz oświadczenia o wwozie towaru na terytorium Słowacji (które nie zawierają wskazania miejsca, do którego dostarczono towary) nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. W aktach sprawy znajduje się zaś materiał dowodowy w postaci zeznań świadków i strony postępowania, które są sprzeczne, co uzasadnia podważenie obecności Z. C. na Słowacji, a w związku z tym wiarygodności podpisanych przez niego oraz wystawionych dokumentów.

A. S., reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył powyższe decyzje do sądu administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 5, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 pkt. 1 art. 41 ust 3, art. 42 ust. 1 pkt. 1 i 2, ust. 3 pkt. 2 i 3, ust. 4 pkt. 1, 2, 3, 4, 5, ust. 11 pkt. 3 i 4, art. 109 pkt. 3 ustawy o VAT oraz przepisów postępowania tj. art. 120 i 121 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), a także naruszenie prawa wspólnotowego tj. art. 17 ust. 2 lit.(a) i art. 1 8 ust. 1 lit.(a) VI Dyrektywy

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że dokument CMR nie zawiera informacji dotyczącej nazwiska kierowcy, dlatego po pięciu latach trudno ustalić, jaki kierowca prowadził określony samochód w danym dniu. Osoba kierowcy w żadnym stopniu nie decyduje o uznaniu istnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W przypadku dostaw wg faktur Ne 1, 2, 3, 4/WDT/2008 kierowcą był W. M., który w swoich zeznaniach potwierdził te fakty, tak jak i Skarżący. W aktach sprawy znajdują się przesłuchania kierowców, którzy zostali wskazani przez Skarżącego jako ci, którzy wyjeżdżali z towarem na Słowację. Z dokumentów Zakładów wynika, że kierowcy wyjeżdżali w 2009 r. co najmniej 19 razy na Słowację do 110 punktów zaś w 2010 r. tych wyjazdów było co najmniej 18 do 200 punktów. Zatem nie powinno budzić wątpliwości, że kierowcy ci nie byli w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na pytania organu o przyjazd do konkretnego miejsca w danym dniu 2008 r. Zdaniem Skarżącego kierowcy A. K. i W. S. w swoich zeznaniach potwierdzili fakt dostarczania towarów na Słowację.

Skarżący następnie podniósł, że przedstawione przez niego dokumenty tj. dokumenty CMR, faktury VAT, specyfikacje towarowe do ww. faktur (packing list), oświadczenia odbiorcy towaru o zakupie towaru, dokumenty potwierdzające zapłatę za dostarczony towar, zawiadomienia wysyłane faksem przez Słowacką Spółkę do słowackiego Urzędu Skarbowego w przeddzień dostawy, o planowanych w następnym dniu dostawach towarów do magazynu w R. w sposób pełny i jednoznaczny dokumentują dostawę. Dodatkowo Skarżący przedstawił potwierdzenia zapłaty za towar wystawione przez Słowacką Spółkę na rzecz Firmy Podatnika. Cała dokumentacja łącznie potwierdza dostawy.

Skarżący zakwestionował twierdzenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji podnosząc, że z faktu, że jest tylko częściowym a nie jedynym właścicielem użytego środka transportu (RP 12403) nie wynika, że nie miał prawa wykorzystać samochodu do przewozów towaru na Słowację. Skarżący podniósł, że mógł wykorzystywać samochody zarejestrowane na Zakłady do transportu swoich towarów, gdyż jest ich współwłaścicielem a pozostali wspólnicy wyrażali na to zgodę.

Odnośnie przeprowadzanych kontroli skarbowych Skarżący podniósł, że protokoły odbioru towarów z 26.07.2006 r. i 08.08.2006 r. potwierdzają, że obecność słowackich inspektorów kontroli zależała od ich woli a nie od tego, kiedy wpłynęły informacje o dostawach. Doręczanie zawiadomień po godzinie 15 nie przekreślało możliwości obecności inspektorów już w dniu następnym, gdyż w słowackim urzędzie skarbowym obowiązuje ruchomy czas pracy. Nieprawdą jest również, że słowacki organ skarbowy przeprowadził tylko dwie kontrole. Kontroli było więcej, jednak protokół był sporządzany jedynie w razie stwierdzenia nieprawidłowości w sprawie.

Skarżący podważył prawidłowość udzielonych przez słowacką administrację podatkową odpowiedzi dotyczących działalności Słowackiej Spółki. Nie jest bowiem jasne, którego roku 2004, 2005 czy też może 2008 dotyczy wspomniana odpowiedź. Słowacka administracja nie była w stanie potwierdzić jakiejkolwiek działalności Słowackiej Spółki ale jednocześnie stwierdziła, że zadeklarowane towary nabyte od polskich firm zostały odsprzedane z powrotem do innych firm. Skarżący wyraził wątpliwość co do możliwości potwierdzenia przez słowacki urząd skarbowy w 2012 r. transakcji, które miały miejsce w 2008 r., skoro przy przeprowadzaniu tych dostaw nie był obecny. Słowacka administracja nie miał również dostępu do dokumentów księgowych.

Następnym uchybieniem organu podatkowego, podniesionym przez Skarżącego był brak zwrócenia się przez organ podatkowy do Komendy Głównej Straży Granicznej o potwierdzenie wyjazdów na Słowację kierowców i pojazdów określonych przez Podatnika. Takie posunięcie było uzasadnione tym, że do grudnia 2008 r. wjazdy na Słowację polskich obywateli były rejestrowane przez polską i słowacką Straż Graniczną. W ocenie Skarżącego należało również przesłuchać kontrahentów Słowackiej Spółki, którzy odkupili od niej towary dostarczone przez Skarżącego na okoliczność miejsca, w którym kupili przedmiotowy towar. Organ nie zakwestionował bowiem transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pomiędzy Słowacką Spółką a "D" w T.

Skarżący zarzucił również szereg innych błędnych ustaleń organu w tym że:

- był kierowcą transportu towarów do magazynu w R., gdy tymczasem w zastrzeżeniach do protokołu stwierdził jedynie, że miedzy innymi kierował transportem,

- dostawa z faktury nr 1/WDT/2008 miała miejsce w dniu 02.10.2008 r. a z faktur 2,3,4/WDT/2008 w dniu 05.10.2008 r., gdy tymczasem dostawy odbyły się odpowiednio w dniach 27.09.008 r., 02.10.2008 r. i 05.10.2008 r. Organ więc bezpodstawnie przyjął, że dokumenty nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego,

- informacja o dostawach dotarła do słowackiego urzędu skarbowego w dniach 01.10.2008 r. (faktura nr 1/WDT/2008) i 04.10.2008 r. (w zakresie pozostałych faktur). W rzeczywistości zawiadomienia wysłano 26.09.2008 r. co do faktury nr 1, 01.10.2008 r. co do faktury nr 2 i 04.10.2008 r. co do faktury nr 3 i 4

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skargi nie są uzasadnione.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy w niniejszej sprawie, składających się zarówno z zeznań świadków, jak i różnorakich dokumentów przedłożonych przez stronę, bądź uzyskanych z urzędu, a następnie materiał ten poddały wszechstronnej analizie.

Przepis art 187 § 1 ord. pod. nakazuje organowi podatkowemu wszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Oznacza to, że rozpatrując materiał dowodowy organ podatkowy jest zobowiązany uwzględnić wszystkie aspekty sprawy, biorąc pod uwagę zarówno okoliczności korzystne jak także niekorzystne dla podatnika.

W przedmiotowej sprawie nie jest zasadniczo kwestionowane przez organy podatkowe, że skarżący w prowadzący "S", A. S. wystawił dokumenty, które powinny zostać wystawione w myśl przepisu art 42 ust. 1 i następne w ustawy o podatku od towarów i usług. Dokumenty te to faktury wystawione dla mających być dokonanymi wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów o kolejnych numerach 1,2, 3,4/WDT/08, a także dokumenty CMR oraz packing list. Do dokumentów tych zostały dołączone dokumenty pochodzące z firmy która miała dokonać zakupu tychże towarów, a mianowicie "A" z siedzibą w Ś. o nazwie "vydawkovy" oraz oświadczenie w tejże firmy, że towar opisany w poszczególnych fakturach został przez tę firmę zakupiony. Dokumenty te zostały sporządzone i zasadniczą poprawnie pod względem formalnym - jeżeli chodzi o dokumenty sporządzone przez firmę S. (poza niepotrzebnym sporządzeniem dokumentu CMR) i jako takie mogłyby co do zasady dokumentować dokonanie przez A.S. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na Słowację.

Dokumenty, jakie powinny zostać sporządzone w takim przypadku zostały wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym ustawy o podatku od towarów i usług, który przewiduje że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu w wg stawki podatku 0 % pod warunkiem, że podatnik:

- dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy,

- przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody , że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawie w zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium państwa członkowskiego w innego niż terytorium kraju.

W myśl art. 42 ust. 3 i ust. 4 tej ustawy z podatnik powinien posiadać przede wszystkim dokument w z którego jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Sam fakt sporządzenia przez przedsiębiorcę A.S. dokumentów, z których ma wynikać, że dokonał on wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do spółki posiadającej swoją siedzibę na Słowacji nie jest jednak niepodważalnym dowodem, że transakcja taka rzeczywiście miała miejsce, a towary zostały do tej spółki dostarczone. Oczywiście zgodnie z przepisem art. 193 § 1 ord. pod. księgi podatkowe prowadzone w sposób niewadliwy stanowią dowód tego , co w nich stwierdzono, jednakże mogą być one w czasie postępowania kontrolnego czy też postępowania podatkowego skutecznie podważone i uznane za nierzetelne , jeżeli z przeprowadzonych w tymże postępowaniu dowodów wynika, że transakcje takie w rzeczywistości nie miały miejsca.

W przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe, w wyniku którego słusznie uznały, że przedmiotowe faktury, jak również inne dokumenty sporządzone przez A. S., jakkolwiek poprawne pod względem formalnym, to jednak nie odzwierciedlają one rzeczywistych czynności gospodarczych, a mianowicie dokonania przez tegoż przedsiębiorcę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Wynikające z tych dokumentów fakty nie znajdują bowiem potwierdzenia w żadnych innych dowodach przeprowadzonych przez organy, zaś dowody w postaci zeznań A. S. czy innych osób które miały brać udział w tychże transakcjach są pomiędzy sobą sprzeczne, co słusznie zauważyły organy w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a fakt ten uniemożliwia uznanie ich za wiarygodne. Przeciwko przyjęciu tych transakcji za rzeczywiste świadczą bowiem po pierwsze okoliczności w których miały być one dokonane, po drugie firma do której towar ten miał być na Słowacji dostarczone, po trzecie zaś rodzaj zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się to firmy będącej odbiorcą towarów rzekomo dostarczonych na Słowacji.

Przedsiębiorstwo zostało założone w Republice Słowackiej przez P. M. M. a następnie sprzedane Z. C. we wrześniu 2007 roku po przeprowadzeniu transakcji opisanych w zaskarżonych decyzjach zostało ponownie odsprzedane. Kupujący ten, jak sam zresztą wskazał w swoich zeznaniach nie prowadził w nim żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej. Wszystkimi sprawami tej spółki zajmował się w albo jej poprzedni właściciel albo ktoś z jego rodziny. Rola Z. C. prowadzeniu działalności gospodarczej przez tę spółkę ograniczała się jedynie w do podpisywania dokumentów przedkładanych mu przez któregoś z panów M. Z. C., jak to wynika z jego zeznań, a także dokumentów zgromadzonych do akt sprawy jakichkolwiek w przeszłości prowadził działalność gospodarczą, to jednak w pewnym momencie zaprzestał jej prowadzenia. Jak wynika z dokumentów załączonego do akt sprawy cierpi on na zespół zależności alkoholowej. Jest on więc osobą, która pozornie prowadzi działalność gospodarczą pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki, osobą którą często określa się mianem "słupa". W ten sposób określa się bowiem osobę, która figuruje w rejestrach osoby prawnej jako członek jej zarządu, jednakże nie prowadzi sama działalności gospodarczej, a jedynie jest kierowana przez inne osoby. Ten sposób prowadzenia działalności jest często używany, co sądowi wiadomo z urzędu, do prowadzenia nieuczciwej działalności gospodarczej, kiedy ewentualna odpowiedzialność za tego typu działania spada właśnie na taką osobę, nie zaś na rzeczywistych prowadzących takie działania.

Po drugie, jak wynika z informacji przedstawionych przez słowackie służby podatkowe w spółka "A" nie prowadziła zasadniczo dużej działalności na terenie Republiki Słowackiej. Jej siedziba w mieściła się w miejscowości S., w miejscowości tej posiadała też swoje magazyny. Przedmiotowe dostawy miały zostać dokonane do miejscowości R., a więc miejscowości położonej w odległości około dwustu kilometrów od siedziby spółki. Brak jest logicznego uzasadnienia dla takiego dokonania transportu towarów, zwłaszcza, że lokalizacja tegoż magazynu była bardziej odległa niż Ś., także dla miejsca wyjazdu towarów, a to w miejscowości w P. w Polsce. Towary miały być więc przywiezione do miejscowości dużo bardziej odległej niż S., przy czym jak wynika z informacji słowackiej służby podatkowej towary te zostały następnie z powrotem sprzedane firmie z P. Brak jest logicznego wytłumaczenia dla takiego przewożenia towarów.

Po trzecie należy wziąć pod uwagę, że towar miał być przewożony osobiście przez skarżącego A.S. Należy tutaj wskazać, że A. S. jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą w co najmniej w dwóch przedsiębiorstwach, przy czym jedno z nich zatrudnia wielu kierowców, którzy za pomocą firmowych samochodów dokonują przewozu, rozwożenie towarów do poszczególnych kontrahentów spółki jawnej S. bądź też przedsiębiorstwa A.S. Skala i wielkość działalności prowadzonej przez A.S. nie wskazuje więc, aby musiał on osobiście dokonywać transportu towarów do kontrahentów jego firmy w tym na Słowacji. Trzeba jednak w tym zakresie wskazać, że żaden z przesłuchanych kierowców pracujących w spółce jawnej, w której wspólnikiem jest A. S. i która jest właścicielem samochodu użytego do dokonania rzekomych dostaw nie potwierdził, aby kierował pojazdem w czasie kiedy towary te miały być przewożone. W swoich zeznaniach wskazują oni na to, że rzeczywiście wozili towary na Słowację jednakże żaden z nich nie podaje, aby odbiorcą tychże towarów były była spółka "A" i towary te były dostarczane do miejscowości R. Podają, że dostarczali towary, ale do przedsiębiorstwa "E" i były to nie buty i opony, ale oprawy oświetleniowe czyli towary, które wytwarzane są w przedsiębiorstwie A.S.

Po czwarte, przedsiębiorstwo "A" zobowiązane było z uwagi na liczne wątpliwości związane z jego działalnością do zawiadamiania urzędu podatkowego na Słowacji o mających nastąpić wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów, co miało umożliwić dokonanie kontroli czy takie dostawy rzeczywiście zostały dokonane. Przedsiębiorstwo to w latach poprzedzających dostawy objęte niniejszą sprawą wywiązywało się z tego obowiązku i urząd podatkowy na Słowacji o takich dostawach był zawiadamiany i przeprowadzał stosowne kontrole. W przedmiotowej sprawie urząd podatkowy w Ś. został zawiadomiony w sposób zasadniczo uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli. Co do pierwszej dostawy został zawiadomiony w dniu poprzednim o godzinie14.18, przy czym z zawiadomienia wynikało, że dostawa odbędzie się w dniu następnym do magazynu w miejscowości położonej około 200 km od siedziby urzędu słowackiego, zaś odnośnie drugiej dostawy poinformowano o tym w sobotę, kiedy urząd jest nieczynny, zaś dostawa miała być dokonaną w niedzielę. Również ten sposób zawiadomienia uniemożliwiał słowackim urzędnikom podatkowym dokonanie kontroli dokonanej dostawy.

Kolejne wątpliwości dotyczą wykorzystanego do transportu samochodu ciężarowego stanowiącego własność ze spółki jawnej "C". ("C" sp.j. w P.).

Nie jest oczywiście tak, jak twierdzi to A. S., że samochód ten stanowi jego własność niezależnie od tego, czy posiada on go w swojej firmie czy też w spółce jawnej. Spółka jawna jest bowiem właścicielem swojego mienia i mienie tej spółki nie stanowi mienia wspólników tejże spółki. Samochód będący własnością tejże spółki z nie jest własnością A.S. Może on korzystać z tego samochodu do swojej odrębnej od spółki działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna, jednakże do korzystania z mienia spółki w takim przypadku potrzebne jest stosowne porozumienie, umowa. Umowę taką można oczywiście zawrzeć w najprostszej nawet w formie, a więc w ramach porozumienia w ustnego jednakże z pewnością takie wynajęcie czy też wydzierżawienie pojazdu przez jedno przedsiębiorstwo z drugiego przedsiębiorstwa generować będzie koszty. Koszty te mogą opiewać bądź to na koszty wynajmu pojazdu, bądź to na koszt paliwa czy też kosztów eksploatacji takiego pojazdu. W związku z przedmiotowymi dostawami przedsiębiorstwo A.S. rozumianej jako firma handlowo - produkcyjna "S".- A. S. ani też sp.j. "C" nie wykazały żadnych kosztów związanych z przedmiotowymi dostawami. Oczywiście przedsiębiorca może nie wykazywać kosztów związanych z daną dostawą czy też częścią działalności gospodarczej jednakże brak wykazania tychże kosztów może być uwzględniony przez organy podatkowe jako okoliczność wskazująca na wątpliwości czy dostawa, co do której kosztów takich nie wykazano rzeczywiście miała miejsce. Brak wykazania tychże kosztów jest przy tym o tyle w dziwny, że odnośnie pozostałych dostaw w ramach prowadzonej działalności gospodarczej koszty te były wykazywane, a kierowcy dokonujący rozłożenia towarów do poszczególnych kontrahentów A.S. mieli określone warunki w których musieli koszty te rozliczać. Tłumaczenie skarżącego, że na Słowacji w nie wystawiano faktur wykazujących VAT nie jawi się przy tym jako wiarygodne, gdyż po pierwsze Słowacja jak to kraj będący członkiem Unii Europejskiej jest zobowiązana do respektowania unijnych uregulowań dotyczących tego podatku, zaś po drugie możliwy był zakup paliwa w Polsce, co uprawniałoby do rozliczenia kosztów takiego wyjazdu.

Dalej należy wskazać na wzajemne powiązania A.S. oraz Z. C. oraz M. czy W. M. Dokumenty spółki "A" były przechowywane w P. w pomieszczeniach wynajmowanych od A.S.

Kolejne wątpliwości wiążą się z dokumentami wystawionymi przez słowacką spółkę. Po pierwsze dotyczą one dokumentu "vydawkovy" czyli dokumentu odpowiadającego polskiemu dokumentowi kasa wyda. Wynika z niego, że spółka ta miała wypłacić Firmie "S". stosowne kwoty pieniędzy z tytułu dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Na dokumentach tych nie ma jednak podpisu osoby przyjmującej zapłatę, a jedynie jest podpis Z. C. reprezentującego firmę słowacką. Takie dokumentowanie wypłaty pieniędzy nie jest jednak standardowe, gdyż na tego typu dokumencie główne znaczenie ma podpis osoby przyjmującej środki pieniężne. Wątpliwości budzi też oświadczenie o zakupie towarów wg poszczególnych faktur wystawionych przez firmę, gdyż jak wynika z niego miało zostać ono sporządzone w miejscowości S. Jak natomiast wynika z materiału akt sprawy towar był stworzony do miejscowości R., nie zaś do miejscowości S. Z. C. w swoich zeznaniach nie podawał przy tym aby jeździł do tej miejscowości w dniach w których dokonywano dostawy towarów. Podawał on jedynie że miał jeździć tam gdzie towar ten był dostarczony. Miejscowością tą w był R. Na oświadczeniach tych nie wskazano również miejsca do którego zostały dostarczone te towary. Dokumenty wystawione przez firmę "A" budzą więc wątpliwości.

Powyżej przedstawione okoliczności wskazują, że brak jest jakichkolwiek niepochodzących od skarżącego A.S. lub współpracujących z nim osób dowodów, które w sposób obiektywny pozwoliłyby na potwierdzenie faktów wynikających z wystawionych przez A.S. w faktur oraz dokumentów CMR, a mianowicie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na Słowacji. Wszystkie powyżej przedstawione okoliczności nie potwierdzają, aby dostawy takie były dokonane powodując powstanie w tym zakresie bardzo poważnych wątpliwości.

Oczywiście rozpatrywanie każdego z nich osobno nie prowadziłoby do takiego wniosku, jednak rozpatrywane łącznie do takiego wniosku prowadzą.

Wątpliwości tych nie wyjaśniają przy tym zeznania A.S., Z. C. i M. czy W. M. Zostali oni przesłuchani na okoliczność zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem, niektórzy słuchani byli wielokrotnie. W zeznaniach swoich nie przedstawili jednak jednolitej wersji przebiegu zdarzeń, a w szczególności dotyczy to dokonywania konkretnych dostaw na Słowację, z uwzględnieniem tego kto dostał tych dokonywał, kto dostawy te odbierał, kto dokonywał płatności, kto był przy tym obecny. Organ podatkowy w tym zakresie w sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji wskazał na rozbieżności pomiędzy relacjami poszczególnych osób, a kto A.S., Z. C. czy też M. i W. M. Wskazania te są bardzo szczegółowe i wykazują, że pomiędzy tymi zeznaniami są sprzeczności co do kwestii nawet tak podstawowych, jak to: kto konkretnie odbierał ten towar oraz kto był przy tym obecny, kto płacił za poszczególne dostawy. Argumentacja w tym zakresie jest wszechstronna i rozważa wszystkie okoliczności sprawy. Brak jest powodów aby ją ponownie powtarzać.

Zatem i zeznania osób bezpośrednio zainteresowanych, a to A.S., Z. C. oraz zeznania M. czy W.M. również nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że dostawy takie zostały dokonane bowiem świadkowie ci w swoich zeznaniach nie przedstawiają jednolitej, potwierdzającej się wzajemnie wersji przebiegu zdarzeń. Rozbieżności występujące pomiędzy nimi pozwalały organom na przyjęcie, że zeznania te nie potwierdzają, iż dostawy takie jak objęte przedmiotową sprawą w rzeczywistości miały miejsce.

Dokonując podsumowania powyższych rozważań należy stwierdzić że organy podatkowe nie dysponowały bezpośrednim dowodem który wskazywałby na to, że dostawy do przedsiębiorstwa "A" nie miały w rzeczywistości miejsca. W nagromadzeniu jednak pozostałych dowodów o charakterze pośrednim oraz okoliczności pozwalających dokonać oceny rzeczywistości dokonanych dostaw prowadzą do jednolitej oceny że, przedmiotowe dostawy i nie miały miejsca. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów pochodzących od osób innych niż zainteresowane w sprawie które potwierdziłyby fakt dokonania dostaw, zaś dowody z osób zainteresowanych w sprawie w postaci zeznań są wewnętrznie sprzeczne. Ta okoliczność w powiązaniu z powyżej wskazanymi faktami budzącymi wątpliwości co do rzeczywistości dostaw pozwoliły organom na skuteczne zakwestionowanie dokonania tychże dostaw. W tych okolicznościach pomimo posiadania przez A.S. wystawionych przez niego dokumentów potwierdzających fakt dostaw sąd uznał, że stanowisko organów sprowadzające się do odmowy wiary dania odmowy wiary tym dokumentom, a więc uznania ich za nierzetelne jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa procesowego, świadcząc o wszechstronnym rozpatrzeniu sprawy.

Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przewiduje bowiem z zerową stawkę tego podatku jedynie dla dostaw mających charakter wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Dostawa taka ma miejsce tylko w przypadku wywozu towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Jak wynika z powyższych rozważań organy podatkowe słusznie przyjęły, że do wywozu towaru na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju nie doszło, a więc w takim przypadku nie jest spełnione wymaganie określone w tym przepisie. W takiej zaś sytuacji dostawa tychże towarów powinna zostać potraktowana jako dostawa opodatkowana stawką podatkową podstawową, a więc 22 procent.

W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi z i oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 roku poz. 270 ze zm.).