Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 717/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. par. 3 par. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 83 poz 578
law: Rozporządzenie MInistra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego G. P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządzie zawodowym architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001r. Nr 5 poz. 42 z późn. zm.) , art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.) i § 7 ust.6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U Nr 83poz. 578 z późn. zm.) odmówiła G. P. nadania uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej- bez przeprowadzenia egzaminu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że G. P. ukończył studia wyższe na kierunku budownictwo i uzyskał tytuł magistra inżyniera, praktyka zawodowa została przedstawiona w książce praktyki zawodowej.

Stwierdzono, że G. P. w zakresie wymaganego przygotowania zawodowego nie spełnił jednak warunków niezbędnych do uzyskania uprawnień budowlanych. Książkę praktyki zawodowej, została zarejestrowana w dniu 8 czerwca 2006r. w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa w [...], ta zaś uchwałą nr [...] Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. z dniem 26 lutego 2006r., została zlikwidowana. [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa z siedzibą w [...] objęła swoim obszarem działania obszar Województwa [...].

Zdaniem organu - książka praktyk zarejestrowana w jednostce organizacyjnej, która wcześniej została zlikwidowana, nie jest dokumentem zarejestrowanym i nie może być uznana praktyka zawodowa wpisana w książkę formalnie nie zarejestrowanej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010r., znak:[...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, po rozpatrzeniu odwołania G. P. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji powtórzył jako zasadną argumentację organu pierwszej instancji. Podkreślił, że przedłożona książka praktyki zawodowej, jako nie spełniająca warunków związanych z jej rejestracją, nie może stanowić dowodu w sprawie.

Na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył G. P. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z późn zm. - tekst jednolity) w związku z § 7 ust. 6 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. (Dz. U. Nr 83, poz. 578 z późn. zm.) w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż opieczętowanie i zarejestrowanie książki praktyk przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w [...] stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. Ponadto stwierdził naruszenie przepisów art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - tekst jednolity) poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w braku stosownego pouczenia przez następcę prawnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...], o konieczności dokonania zmian w zakresie opieczętowania i zarejestrowania książki praktyk wskutek przekształceń organizacyjnych Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.

G. P. podniósł, że jako osoba nie należąca do samorządu zawodowego inżynierów budownictwa uchwała w sprawie obszarów działania okręgowych izb oraz ich siedzib nie była znana, tym bardziej, iż ma ona charakter aktu prawnego wewnętrznie obowiązującego. Wskazał, że powołana uchwała weszła w życie z dniem 26 lutego 2006r. Skarżący złożył książkę praktyk w czerwcu 2006r., natomiast postępowanie sądowe dotyczące ważności przedmiotowej uchwały zostało ostatecznie zakończone dopiero postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia

[...] stycznia 2009r. sygn. akt [...]. Żaden z przepisów prawa nie daje podstawy do odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu z powodu opieczętowania i zarejestrowania książki praktyk przez niewłaściwy podmiot.

[...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa w [...], działając jako następca prawny [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] musiała dysponować rejestrami książek praktyk zawodowych zgłoszonych do swojego poprzednika. Jednakże nie pouczono skarżącego o fakcie zmian organizacyjnych jakie zaszły w samorządzie, czy ewentualnym obowiązku ponownego opieczętowania i zarejestrowania książki praktyki zawodowej. Skarżący stwierdził, że spełnił wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa do dopuszczenia go do egzaminu, w tym także przedłożył do opieczętowania i zarejestrowania książkę praktyki zawodowej. Działał w zaufaniu do organu samorządu zawodowego i nie miał wpływu na zmiany organizacyjne powstałe w krótkim czasie przed złożeniem przez niego książki praktyki zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a ponadto stwierdził, że skarżący może dochodzić roszczeń cywilnoprawnych, jeżeli został wprowadzony w błąd co do istnienia Izby w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem prawa.

Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno – budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu, oparta na przepisie § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r., w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 83 poz. 578 ze zm.).

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 14. 1. ustawy Prawo budowlane - uprawnienia budowlane są udzielane w określonych specjalnościach. Do uzyskania uprawnień do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymagane jest ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane.

Przepisy wykonawcze do ww. ustawy zawiera rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. (Dz. U. Nr 83, poz. 578 z późn. zm.) w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na podstawie delegacji z art. 16 ww. ustawy.

Zgodnie z przepisem § 4. ww. rozporządzenia osoba odbywająca praktykę zawodową dokumentuje przebieg praktyki w książce praktyki zawodowej. Osoba, która zamierza odbyć praktykę zawodową, składa w izbie książkę praktyki zawodowej do jej opieczętowania i zarejestrowania. Izba zwraca opieczętowaną książkę praktyki zawodowej w terminie 7 dni od dnia jej złożenia. Następnie w myśl § 6. ww. rozporządzenia Izba prowadzi postępowanie kwalifikacyjne składające się z 2 etapów: kwalifikowania wykształcenia i praktyki zawodowej oraz egzaminu na uprawnienia budowlane.

Jak wynika z przepisu § 7. ww. rozporządzenia do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych należy dołączyć obok odpisu dyplomu ukończenia studiów dowodu uiszczenia opłaty - książkę praktyki zawodowej.

Paragraf 7 ust 6 ww. rozporządzenia stanowi, że Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu:

1) po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 4;

2) jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3;

3) po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej lub w zaświadczeniu potwierdzającym odbycie praktyki za granicą.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wykazano, by zaistniały ww. przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu.

I tak, wnioskujący o nadanie mu uprawnień nie był wzywany do uzupełnienia braków w dokumentach dołączonych do wniosków w terminie 30 dni - nie zachodziła zatem okoliczność uchybienia temu terminowi.

Nie dokonano analizy praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane, która prowadziłaby do przyjęcia, że nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 ww. rozporządzenia.

Nie wykazano też, że podano nieprawdziwe lub fałszywe dane w książce praktyki zawodowej.

Zdaniem Sądu, to że książka praktyk nie została wydana i opieczętowana przez formalnie, a tylko faktycznie funkcjonującą na danym terenie Izbę nie uzasadnia przyjęcia, że zaistniała przesłanka do rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Nie jest uprawniony pogląd, że przedłożona książka praktyk i zawodowej jako nie spełniająca warunków jej rejestracji nie może stanowić dowodu w sprawie i że nie można uznać, że skarżący odbył dwuletnią praktykę na budowie w sposób odpowiadający warunkom przewidzianym w art. 14 ustawy Prawo budowlane i w ww. rozporządzeniu.

Książka praktyk, jak wskazano wyżej, ma być opieczętowana i zarejestrowana w Izbie. Chodzi o czynność, która ma znaczenie porządkowe – pozwala np. ustalić, że wpisy dotyczące praktyki zawodowej miały miejsce po fakcie jej rejestracji.

W ocenie Sądu, rzeczą organu wydającego decyzję w sprawie było zbadanie tego, czy praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane, opisana w książce praktyk odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 ww. rozporządzenia. W szczególności, czy praktyka zawodowa, odbyła się po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego wreszcie, czy w książce praktyk zawarte są prawdziwe dane.

W tym miejscu podkreślenia wymaga dyspozycja § 7. 5 ww. rozporządzenia - Izba może żądać od organu administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego potwierdzenia zakresu robót budowlanych, w których uczestniczyła osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawione powyżej stanowisko Sądu.

Już tylko na marginesie wskazać należy, że ubiegający się o uprawnienia budowlane – nie zrzeszony w Izbie, nie może ponosić konsekwencji za to, że formalnie rozwiązana Izba działa w terenie, dysponowała siedzibą, stosownymi pieczęciami, a przejmująca jej uprawnienia inna Izba nie dysponuje dokumentacją np. w zakresie rejestracji ksiąg praktyk.

O nadaniu uprawnień powinny decydować ściśle przewidziane w przepisach prawnych wymogi - w okolicznościach niniejszej sprawy, wstępnie tylko te, które wprost wynikają z przepisu § 7 ww. rozporządzenia.

Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) uznając, że doszło do naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.