Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2346/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1409/14 w sprawie ze skargi T. S. i J. S. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2346/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1409/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Bydgoszczy oddalił skargę T. S. i J. S. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ustalił to sąd I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] Starosta Bydgoski, działając na podstawie art. 11a ust. 1, 11f, 11i, 12 ust. 1-4, 4c-f i art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, dalej "specustawa drogowa"), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013. poz. 267, dalej K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany, podział nieruchomości i zezwolił Wójtowi Gminy Białe Błota na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] w m. [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 26 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w Bydgoszczy wpłynęło pismo T. S. i J. S. (właścicieli działki nr [...] w obrębie Murowaniec, gmina Białe Błota), w którym złożyli oni sprzeciw wobec działania Urzędu Gminy Białe Błota wobec zamiaru rozbudowy ulicy [...] oraz podziału działki nr [...]. Podnieśli również, że przedmiotowa inwestycja w ich ocenie nie jest inwestycją publiczną, a dojazd do podzielonej sąsiedniej działki, winien być wykonany w całości z ziemi sąsiada. Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. Starosta Bydgoski przekazał Wójtowi Gminy Białe Błota kserokopię pisma stron w celu ustosunkowania się do zawartych w nim uwag.

Wójt Gminy Białe Błota w piśmie z dnia 27 czerwca 2014 r. poinformował Starostę Bydgoskiego, że lokalizacja skrzyżowania w tym miejscu była przewidziana już w projekcie budowy drogi ekspresowej S-5. O włączenie ul. [...] w układ drogowy realizowany przy okazji projektowania drogi ekspresowej - drogi serwisowej nr DD 18, Gmina Białe Błota zabiegała w związku z postulatami lokalnej społeczności. W 2013 r. prywatny inwestor zobowiązał się wesprzeć jej poczynania w realizacji budowy wyjazdu z ul. [...] na drogę serwisową nr DD 18. Lokalizację skrzyżowania uzgodniono z administratorem drogi DD 18 - Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA). W opinii Wójta Gminy Białe Błota jest to lokalizacja najbardziej racjonalna i nie naruszająca istniejącego układu w drodze serwisowej (przystanek komunikacji publicznej, przejście dla pieszych oraz kąt skrzyżowania 90°). Zdaniem wójta ulica [...] jest drogą publiczną i wymaga podłączenia do istniejącego układu drogowego.

W związku ze sprzeciwem stron postępowania na realizację przedmiotowej inwestycji orzekający organ podkreślił, że zgodnie z art. 11e specustawy drogowej, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, a regulacje zawarte w tej ustawie nie upoważniają organów wydających na jej podstawie decyzje do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, ani też do korygowania trasy inwestycji. Ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały Nr RGK.0007.61.2014 Rady Gminy Białe Błota z dnia 24 kwietnia 2014 r., zatem przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy drogi publicznej.

Jak wskazano dalej w motywach wyroku Starosta Bydgoski uznał, że projekt budowlany jest kompletny, ma wymaganą formę i zawiera oświadczenia projektantów i sprawdzających sporządzenie projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Uzyskał on niezbędne opinie i uzgodnienia, został wykonany oraz sprawdzony. W konsekwencji zatwierdzono projekt budowlany, podział nieruchomości i udzielono Wójtowi Gminy Białe Błota zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli T. S. i J. S., podnosząc, że z przedstawionych dokumentów nie wynika, jakoby lokalizacja skrzyżowania objętego skarżoną decyzją była uwzględniona w projekcie drogi ekspresowej S-5, a ul. [...] ma już połączenie z istniejącym systemem drogowym przez ul. [...]. Nadto skarżący zwrócili uwagę, że nie poczyniono z nimi wcześniej ustaleń dotyczących wykupu stanowiącego ich własność gruntu na potrzeby rozbudowy ul. [...]. Podnieśli także, że realizacja przedmiotowej inwestycji godzi w ich interesy.

Wojewoda Kujawsko – Pomorski rozpoznając wniesione odwołanie, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone w sprawie postępowanie uwzględniało zasady określone w specustawie drogowej, a wydana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa we wskazanych przepisach; w uzasadnieniu decyzji zgodnie z przyjętymi w tym wypadku standardami, opisano wszystkie etapy postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

W skardze do WSA w Bydgoszczy na powyższą decyzję T. S. i J. S. nie zgodzili się z argumentacją organu odwoławczego i wskazali, że ul. [...] ma bezpośrednie połączenie z utwardzoną ul. [...], która to ulica jest włączona w drogę serwisową nr 18. Zdaniem skarżących ul. [...] nie została przewidziana w projekcie budowy drogi ekspresowej S-5, o czym świadczy brak projektu przedłużenia i włączenia jej w drogę serwisową nr 18, a ponadto na etapie projektowania drogi ekspresowej S-5 został poczyniony szereg ustaleń z GDDKiA, wśród których nie było mowy o włączeniu ul. [...] w drogę serwisową nr 18, a w miejscu rzekomo zaprojektowanego jej włączenia zostało zaprojektowane i wykonane przejście dla pieszych, co zostało potwierdzone w zał. nr 1 do decyzji nr [...], znak: [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Skarżący zauważyli też, że nie było utrudnień z ich strony odnośnie oddzielenia części ich działki na potrzeby budowy drogi S-5, nie stwarzali również problemów, gdy Urząd Gminy Białe Błota poszerzał ul. [...], oddzielony został wtedy pas ich terenu w celu stworzenia dojazdu do sąsiednich działek, lecz ich zdaniem przedłużenie ul. [...] powinno zostać uzgodnione przy projektowaniu inwestycji w tamtym czasie.

Strony skarżące zwróciły uwagę, że w 2011 r. zwracały się do starostwa powiatowego o wydanie pozwolenia na wybudowanie ogrodzenia, które zostało pozytywnie rozpatrzone ze względu na brak innych planów odnośnie ich terenu.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Bydgoszczy stwierdził, że nie można zarzucić organowi niedopuszczalnego naruszenia prawa własności i uzasadnionego interesu strony przez wydanie decyzji, która w nadmierny sposób ograniczyłaby przysługujące skarżącym prawo własności. W sprawie dokonano oceny optymalnego przebiegu drogi (ułatwienie dojścia do przystanku autobusowego) skutkiem czego wydzielono i przejęto na własność gminy działki, które najkorzystniej wpływają na realizację inwestycji drogowej służącej ogółowi mieszkańców. Niedopuszczalną ingerencją w przysługujące skarżącym prawo własności – w ocenie tegoż sądu − byłoby przeznaczenie przejętej nieruchomości na inwestycję nie mającą charakteru inwestycji drogowej. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu − zdaniem sądu I instancji − nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest realizacja przedmiotowej inwestycji.

W niniejszej sprawie, po dokonaniu kontroli decyzji, sąd I instancji nie dopatrzył się żadnych uchybień, które stanowiłby o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Skargą kasacyjną, reprezentowany przez pełnomocnika, J. S. zaskarżył ww. orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy − art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) oraz art. 145 § 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 1 "ust. 1 i 2" ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. − Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej Pusa) − przejawiające się błędnym ustaleniem przez sąd I instancji, że zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2014 r. odpowiada prawu i bezzasadnym oddaleniem skargi w sytuacji, gdy organ administracji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz przepisy postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak również poprzez nie wyjaśnienie, który ze złożonych przez inwestora wniosków podlega rozpoznaniu w sprawie; z treści karty 24 akt administracyjnych wynikać ma, iż braki formalne wniosku uzupełniła osoba nie będąca pełnomocnikiem w sprawie, dokonując m. in. korekty pierwotnego wniosku poprzez parafowanie zmian, nie wykazując w żaden sposób swego umocowania do działania;

2) przepisów prawa materialnego:

a) art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2 specustawy drogowej polegające na wadliwym przyjęciu, że załączona do akt mapa przedstawiająca proponowany przebieg inwestycji drogowej jest mapą odzwierciedlającą układ drogowy w obrębie planowanej inwestycji, a co za tym idzie przyjęcie, iż przedłożona analiza powiązania drogi z innymi drogami publicznymi spełnia kryteria tego dokumentu; skarżący podnosi, że kwestionowane przez niego rozstrzygnięcia zostały wydane na podstawie dokumentu (mapy), który nie odzwierciedla stosunków drogowych obowiązujących w obszarze wnioskowanej inwestycji; skarżący podaje, że już po wydaniu wyroku sądu I instancji uzyskał od jednego z podwykonawców GDDKiA plan sytuacyjny obrębu budowy drogi S-5 z treści którego wynika, że zaznaczony na mapie dołączonej do projektu budowlanego zjazd został w ramach przeprojektowywania inwestycji zlikwidowany, co wynika również z projektu powykonawczego sporządzonego przez GDDKiA dla inwestycji polegającej na budowie drogi S-5 oraz wydruku z portalu Goplan; mając na uwadze powyższe J. S. wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów tj.: planu sytuacyjnego z grudnia 2004 r. oraz mapy projektu powykonawczego drogi S-5 GDDKiA oraz wydruku z portalu Goplan;

b) w konsekwencji zarzutu jak w ppkt a przepisów naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej poprzez zatwierdzenie decyzji o inwestycji drogowej w sytuacji, gdy załączone do wniosku dokumenty nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy.

Mając na uwadze powyższe J. S. wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracji kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie ustalenia faktyczne poczynione w trakcie postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego co do przebiegu drogi opierały się na mapie, która nie odzwierciedlać ma rzeczywistych powiązań drogowych w obszarze planowanej inwestycji. Już po wydaniu wyroku skarżący miał uzyskać od jednego z podwykonawców GDDKiA plan sytuacyjny budowy drogi S-5, z którego wynika, że zrezygnowano w ramach tej inwestycji z budowy zjazdu, uwzględniając wniosek J. S. z 2009 r. Obecnie projektowana inwestycja ma być realizowana na potrzeby prywatnego inwestora, a w konsekwencji nie powinno się stosować rozwiązań zawartych w specustawie drogowej.

Umknąć miało uwadze sądu wojewódzkiego, że wniosek w toku postępowania był uzupełniany i poprawiany, a dokonywała tego osoba nie posiadająca legitymacji do takiego działania. J. S. podkreśla, że źródłowy wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mógł złożyć wyłącznie zarządca drogi. W konkluzji podkreślono nakaz wobec organów prowadzących postępowanie w trybie specustawy drogowej transparentnego działania i opierania się na rzetelnych dokumentach.

Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r., II OSK 2346/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawami skargi kasacyjnej wymaga precyzyjnego ich sformułowania. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, musi w niej znaleźć się m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (por. art. 176 Ppsa). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych w art. 174 Ppsa podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 Ppsa. Są nimi naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie ‒ dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 Ppsa ‒ naruszenie przepisów postępowania ‒ może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje ostatnio wymienione zarzuty. Jednakże w przedmiotowej sprawie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego zależą od rozstrzygnięcia zarzutów odnoszących się do prawa materialnego, dlatego też Sąd odstąpi od ww. reguły i w pierwszej kolejności rozpozna zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.

Formułując zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej, nie powołując się zresztą na przepis art. 174 pkt 1 Ppsa, nie wskazał o jaką formę naruszenia przywołanych przepisów chodzi – czy o błędną wykładnię, czy o niewłaściwe zastosowanie. Uwzględnić jednak należy w tym aspekcie stanowisko wyrażone w uchwale Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono m. in., że w sytuacji gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez WSA, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 Ppsa ("przytoczenie podstaw kasacyjnych"). W każdym bowiem postępowaniu przed organem władzy publicznej ‒ a w szczególności przed sądem ‒ obowiązuje zasada falsa demonstratio non nocet, zgodnie z którą błędne oznaczenie sprawy nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy jej rozpoznania. Biorąc pod uwagę sposób sformułowania zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przyjąć zatem wypadnie, że skarżący kasacyjnie w istocie zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 151 Ppsa, który został wskazany w wyroku II SA/Bd 1409/14 jako podstawa oddalenia skargi, poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej przepisów specustawy drogowej.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego podlegają łącznemu rozpoznaniu, a sprowadzają się do uchybienia przepisom art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej. Pierwszy z przytoczonych przepisów określa, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (pkt 1), analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (pkt 2). Art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej z kolei przewiduje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności zatwierdzenie projektu budowlanego. Niesporne jest, ze decyzja Starosty Bydgoskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera rozstrzygnięcie, które w oznaczonej części zatwierdza projekt budowlany rozbudowy ulicy [...] w m. [...], przeto chybiony jest zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej.

Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2 specustawy drogowej, to motywy skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania mapy złożonej wraz ze źródłowym wnioskiem przez inwestora, na której to mapie odzwierciedlono, zdaniem J. S. nieprawidłowo, powiązania ulicy [...] z istniejącym układem drogowym. Dowodem na takie twierdzenie ma być, uzyskany już po wydaniu wyroku przez sąd I instancji przez skarżącego kasacyjnie dokument w postaci planu sytuacyjnego budowy drogi S-5 wraz z jej projektem powykonawczym. Wbrew tym twierdzeniom J. S. przedstawione dokumenty odnoszą się do realizacji drogi S-5 i braku zrealizowania w ramach tamtej inwestycji zjazdu z ulicy [...] na drogę serwisową DD nr 18, co nie dowodzi a priori, że przedłożona przez inwestora mapa przy źródłowym wniosku odzwierciedla istniejące powiązania z innymi drogami publicznymi. Jak to wynika zresztą z treści decyzji organu I instancji ulica [...] istotnie łączy się z ulicą [...], ale także z drogą serwisową DD nr 18, która rozprowadza ruch kołowy równolegle do drogi ekspresowej S-5. Z wniosku oraz z mapy, a także z innych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że dla potrzeb realizacji rozbudowy drogi konieczne będzie zajęcie części nieruchomości (działki nr [...] wydzielonej z działki [...]) należącej do J. S. i T. S. o pow. 138 m². Argumentacja J. S. zdaje się negować potrzebę zrealizowania zamierzonej inwestycji, polegającej na rozbudowie ulicy [...] i innego włączenie jej do drogi serwisowej DD nr 18, skoro zjazdu takiego zaniechano przy okazji realizacji drogi S-5. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej wniosek złożony do Starosty Bydgoskiego zawiera wymaganą mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, a także analizę powiązania ulicy [...] z innymi drogami publicznymi. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia art. 11d ust. 1 pkt 1 i 2 specustawy drogowej.

W konsekwencji nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ograniczone zostały do powołania się na art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa oraz art. 1 "ust. 1 i 2" Pusa. Gdy idzie o przepisy Pusa, to artykuły tej ustawy dzielą się nie na ustępy, jak to wskazano w skardze kasacyjnej, ale na paragrafy. Przyjdzie zatem uznać, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o naruszenie art. 1 § 1 pkt 1 i 2 Pusa. Cyt. przepisy stanowią odpowiednio, że "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej", oraz "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej". O naruszeniu tych przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Skoro zatem sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa.

Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa stanowi o jednej z podstaw do uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, gdy jej przedmiotem jest decyzja (postanowienie), a dopatrzono by się innego, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 135 Ppsa określa, że "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". WSA w Bydgoszczy obu tych przepisów nie stosował, skoro skargę oddalił na podstawie art. 151 Ppsa.

Nie jest skuteczna argumentacja J. S. zawarta w skardze kasacyjnej, jakoby sąd wojewódzki uchybić miał wskazanym w niej przepisom Ppsa, skoro nie wyjaśniono w postępowaniu, który z wniosków podlega rozpatrzeniu, gdy braki formalne wniosku źródłowego uzupełniła osoba nie będąca pełnomocnikiem w sprawie, nie wykazując przy tym umocowania do działania. Niezależnie od tego, że w skardze kasacyjnej nie wskazano, którym to przepisom postępowania miał w ten sposób uchybić orzekający w sprawie administracyjnej Wojewoda Kujawsko-Pomorski, a których to uchybień nie dostrzegł WSA w Bydgoszczy, to wbrew dyspozycji art. 174 pkt 2 Ppsa nie wskazano, aby to uchybienie miało nie tylko istotny wpływ na wynik sprawy, ale jakikolwiek wpływ. Istotnie, w aktach administracyjnych znajduje się odręczne pismo, które sygnowała osoba nie będąca pełnomocnikiem zarządcy drogi – ulicy [...], Wójta Gminy Białe Błota, przy którym przekazano Staroście Bydgoskiemu żądane przezeń uzupełnienia oznaczonych dokumentów w sprawie (k. 24 akta administracyjnych organu I instancji). Niemniej jednak akta zawierają prawidłowo podpisany przez osobę stosownie umocowaną przez wójta wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (k. 25-26). Udział osoby, którą posłużono się do przekazania dokumentów Staroście Bydgoskiemu ograniczył się wyłącznie do ich przekazania, a co wynika z treści pisma znajdującego się na k. 24 akt administracyjnych. Z tego względu chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa.

Uwzględniając powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.