Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5285/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
658
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zobowiązano organ do załatwienia wniosku oraz stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. S. i Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 14/16 w sprawie ze skargi Z. S. i Z. W. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie bezczynności organu w sprawie przedłużenia okresu ochronnego znaku towarowego 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) stwierdza bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przedłużenia okresu ochronnego znaku towarowego "RAVEL"; 3) stwierdza, że bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 4) zobowiązuje Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej do rozpoznania wniosku w przedmiocie przedłużenia okresu ochronnego znaku towarowego "RAVEL" w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt sprawy; 5) zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej solidarnie na rzecz Z. S. i Z. W. 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r. o sygn. akt VI SAB/Wa 14/16, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. S. oraz Z. W. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego "RAVEL" nr R-99034, oddalił skargę.

W sprawie poczyniono następujące ustalenia:

Z. S. oraz Z. W., dalej "skarżący", są uprawnionymi ze znaku towarowego "RAVEL" nr R-99034".

Przed końcem upływającego okresu ochrony wspomnianego znaku towarowego skarżący wnieśli do Urzędu Patentowego wymaganą opłatę w wysokości 400 zł za kolejny okres ochrony tego znaku. Na blankiecie opłaty wskazano, iż wniesiono ją tytułem: "opłata za kolejny 10 – letni okres ochrony dot. znaku towarowego nr R-099034". Jednakże w dniu 28 stycznia 2016 r. Urząd Patentowy dokonał zwrotu kwoty 400 zł, gdyż według tego organu nie został złożony wniosek o przedłużenie prawa ochronnego, jak również nie została uiszczona należna opłata od samego wniosku w kwocie 200 zł

Wezwany do usunięcia naruszenia prawa Urząd Patentowy podtrzymał stanowisko o braku złożenia przez skarżących wniosku o przedłużenie okresu ochrony omawianego znaku.

Rozpoznając skargę na bezczynność Urzędu Patentowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę tę oddalił, o czym była mowa na wstępie.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu o braku dopełnienia przez skarżących wymogu złożenia wniosku o przedłużenie okresu ochrony wspomnianego znaku, stosownie do przepisów art. 153 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej "pwp").

Zgodnie z art. 153 ust. 3 pwp, prawo ochronne na znak towarowy może zostać, na wniosek uprawnionego, przedłużone, w drodze decyzji, dla wszystkich lub części towarów na kolejne okresy dziesięcioletnie.

W myśl ust. 4 powołanego artykułu, wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się przed końcem upływającego okresu ochrony, jednak nie wcześniej niż na rok przed jego upływem. Wraz z wnioskiem uiszcza się opłatę za ochronę, na zasadach określonych w art. 224 ust. 2-4.

Sąd pierwszej instancji przywołał przepis art. 252 pwp, w myśl którego w sprawach nieuregulowanych do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ślad za tym, jak wskazał, w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 63 kpa. W myśl paragrafu pierwszego tego artykułu podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z paragrafem drugim tego artykułu, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Stosownie do paragrafu trzeciego, podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie dopełnili powyższych wymogów dotyczących wniesienia podania, a tym samym, odmawiając przedłużenia okresu ochrony omawianego znaku towarowego, Urząd Patentowy nie naruszył prawa.

Skarżący wywiedli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna, podtrzymując dotychczasowe stanowisko skarżących, zarzucając naruszenie w sprawie art. 153 ust. 3 i 4 pwp oraz art. 252 pwp w zw. z art. 63 kpa poprzez niestwierdzenie, że w sprawie doszło do bezczynności Urzędu Patentowego RP pomimo, że organowi doręczono wniosek skarżących o przedłużenie prawa ochronnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a więc niejako od początku, lecz ocenia legalność zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest powinność wzięcia pod uwagę z urzędu nieważności postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przepisy wskazanego w skardze kasacyjnej art. 63 kpa, mającego na podstawie art. 252 pwp odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, przewidują wiele form i możliwości wnoszenia podania wszczynającego postępowanie w sprawie administracyjnej. W świetle tych przepisów istotną cechą podania jest: wskazanie osoby, od której pochodzi podanie, jego żądanie oraz podpis wnoszącego podanie. Te wszystkie istotne cechy podania, zawarte w stosownej dyspozycji skarżących dla banku, celem realizacji na rzecz Urzędu Patentowego, zostały zamieszczone w formie pisemnej na blankiecie opłaty w kwocie 400 zł, o czym była mowa. Toteż, Urząd Patentowy nie powinien był mieć uzasadnionych wątpliwości, zarówno o osobie składającej wniosek o wszczęcie postępowania, jak i jej żądaniu o przedłużenie na kolejny 10 – letni okres ochrony znaku towarowego nr R- 099034. Podanie to spełniło również inny istotny wymóg, jakim jest wniesienie opłaty za przedłużenie okresu ochrony znaku towarowego. Brak jest więc uzasadnionych przeszkód dla nadania biegu temu podaniu. Zresztą, gdyby z jakichkolwiek powodów Urząd Patentowy uznałby to podanie za niespełniające obowiązujących wymóg wówczas, stosownie do art. 64 kpa, zawsze mógł, a czego nie uczynił, wezwać skarżących do odpowiedniego uzupełnienia podania.

W ślad za Urzędem Patentowym Sąd pierwszej instancji nadmierne znaczenie przywiązał do kwestii materialnej wyrazistości samego wniosku o przedłużenie ochrony znaku towarowego. Natomiast w świetle powołanych przepisów wniosek strony ma jedynie takie znaczenie prawne, że przedłużenie ochrony znaku towarowego nie następuje z urzędu, lecz właśnie na wniosek strony. Dlatego ważne jest tutaj jedynie to, czy w sposób dostatecznie jasny uprawnieni ze znaku towarowego przekazali Urzędowi Patentowemu wolę przedłużenia ochrony znaku towarowego, co w sprawie w dostatecznym stopniu miało miejsce, a nie zaś to, czy pismo w tej sprawie wyczerpuje wszystkie wymogi jakie zazwyczaj oczekuje się od pisma wszczynającego postępowanie w sprawie administracyjnej.

Wprawdzie skarżący nie wnieśli opłaty w kwocie 200 zł za złożenie samego podania. Jednakże wówczas Urząd Patentowy, zgodnie z art. 223 ust. 4 pwp, powinien był wyznaczyć skarżącym 14 dniowy termin na wniesienie tej opłaty, czego nie uczynił.

Z powyższych względów, jak to zasadnie wywodzi skarga kasacyjna, a wbrew poglądowi Sądu pierwszej instancji, akceptującemu stanowisko Urzędu Patentowego, zamieszczenie przez skarżących na blankiecie opłaty za przedłużenie okresu ochrony znaku towarowego stosownego w tym przedmiocie żądania w sposób dorozumiany spełniało istotne wymogi podania o przedłużenie na okres 10 lat ochrony omawianego znaku towarowego, tym bardziej w sytuacji, gdy Urząd Patentowy nie zgłosił w tym zakresie żadnych zastrzeżeń na etapie badania tego podania pod względem formalnym. W szczególności, o czym była już mowa, mając wszelkie ku temu dane Urząd Patentowy nie wezwał skarżących do ewentualnego uzupełnienia wspomnianego podania.

W tym stanie sprawy, uwzględniając skargę kasacyjną i uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do przepisu art. 188 ppsa, uchylił zaskarżony wyrok i stwierdził bezczynność Urzędu Patentowego w sprawie przedłużenia okresu ochronnego omawianego znaku, jednakże uznając, że bezczynność ta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a w związku z art. 193 ppsa). Ponadto, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Urząd Patentowy do rozpoznania wspomnianego wniosku w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 203 pkt 1 ppsa.