Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 632/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 62a ust. 1 pkt 11, art. 64 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 112
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
article: par. 1 pkt 14, pkt 15, par. 76
journal: Dz.U. 2014 poz 1853
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje  paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 85 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Z. K., I. M., J. K., A. P., J. P. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z [...] roku (znak [...]); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących: - Z. K.; - I. M. - J. K.; - M. T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych każdemu z nich oraz - solidarnie na rzecz A. P. i J. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 632/20

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły skargi M.T., I.M., A. P., J. P., Z. K. i J. K., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, wniesione na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. (znak SKO. [...];[...]) orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy G. z [...] r. (znak [...]) stwierdzającej brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne (grzewcze), na działce nr ewid. 100/27 w obrębie G. [...] G..

Z akt sprawy wynika, że sprawa dotycząca określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne (grzewcze), na działce nr ewid. 100/27 w obrębie G. [...] G., była już przedmiotem postępowania przed organem I instancji, jak też Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł., które decyzją z [...] sierpnia 2019 r. (znak [...];[...]) uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy G. z [...] maja 2019 r. (znak [...]) stwierdzającą brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia.

W decyzji z [...] sierpnia 2019 r. Kolegium zwróciło uwagę na: brak pogłębionej analizy ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; brak jednoznacznych ustaleń co do lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie terenu inwestycji, koniecznych w szczególności w kontekście zawartej w planie miejscowym definicji "uciążliwości"; brak w Karcie informacyjnej, w części dotyczącej analizy hałasu, danych co do poziomu dźwięku w punktach obserwacyjnych dla pory nocnej. Ponadto, Kolegium wskazało, że standardy akustyczne określa się dla konkretnych terenów oznaczonych w planie miejscowym, dla których takie standardy obowiązują. Oznacza to, że wartości graniczne wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj.: Dz.U. z 2014 r. poz. 112) powinny być zachowane na granicy terenu chronionego, a nie na granicy występującej zabudowy, jak to ma miejsce w Karcie informacyjnej sporządzonej dla planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo w decyzji organu odwoławczego wskazano, że na rysunku, na str. 7 Załącznika nr 1 do Karty, izolinia hałasu o wartości 45 dB przekracza granicę terenu chronionego akustycznie i przebiega po granicy występowania zabudowy mieszkaniowej. Wobec braku oznaczenia, czy rysunek ten dotyczy pory dziennej czy nocnej, nie można wykluczyć, że mamy tu do czynienia z przekroczeniem obowiązujących standardów. Ponadto wątpliwości Kolegium dotyczyły przyjętej w Karcie klasyfikacji terenów oznaczonych w planie MN jako terenów zabudowy zagrodowej, dla których przyjęto wyższe standardy (tj. 55 dB i 45 dB) niż dla zabudowy mieszkaniowej (tj. 50 dB i 40 dB).

Tereny sąsiednie w stosunku do działki inwestycyjnej są to bowiem tereny zabudowy mieszkaniowej - niska zabudowa mieszkaniowa z możliwością dopuszczenia usług mieszczących się w bryle budynku i uciążliwości zamykającej się w granicach władania (tereny o symbolu 1MN).

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z 26 sierpnia 2019 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia Karty informacyjnej przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne (grzewcze), poprzez uzupełnienie Karty informacyjnej przedsięwzięcia o dane dotyczące:

1. rzeczywistej odległości zabudowy mieszkaniowej, ze wskazaniem czy odległości te mierzone były od granic terenu inwestycji, czy też od miejsca usytuowania planowanej stacji paliw;

2. poziomu dźwięku w punktach obserwacyjnych dla pory nocnej;

3. poziomy dźwięku dla terenów oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego jako zabudowa mieszkaniowa MN.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. pismem z 6 listopada 2019 r. wyjaśnił, że:

1. Podane odległości od budynków mieszkalnych, mierzone były od miejsca usytuowania najbliżej położonych elementów zabudowy planowanej stacji paliw i stacji LPG (narożnik wiaty). W obowiązujących przepisach dotyczących lokalizacji baz i stacji paliw, jeżeli zachowane są minimalne odległości od granic działki, tj. 5 m dla stacji paliw i stacji LPG ze zbiornikiem podziemnym, w drugiej kolejności należy rozpatrywać odległość elementów zabudowy od obiektów budowlanych znajdujących się na działkach sąsiadujących. I tak najbliższy element zabudowy stacji paliw - studnia zlewcza od budynku na działce 100/13 znajduje się w odległości 49 m, a wystarczającym jest odległość 20 m, dystrybutor LPG od budynku na działce 100/13 znajduje się w odległości 44 m, a wystarczającym jest 30 m. Najbliższy element zabudowy stacji paliw - dystrybutor stacji paliw od budynku na działce 100/24 znajduje się w odległości ponad 44 m, a wystarczającym jest odległość 20 m, dystrybutor LPG od budynku na działce 100/24 znajduje się w odległości ponad 44 m, a wystarczającym jest 30 m. Do tego obydwa budynki na działkach 100/13 i 100/24 osłonięte są budynkami znajdującymi się na działce inwestora. Projekt budowlany stacji LPG został uzgodniony na zgodność z obowiązującymi przepisami z rzeczoznawcą p-poż. Podnoszenie tego zarzutu jest bezpodstawne w myśl obowiązujących przepisów, poczynionych uzgodnień i wydanych pozwoleń.

2. W porze nocnej stacja paliw będzie nieczynna. Przewidywany ruch pojazdów odbywać się będzie w godzinach 6.00-22.00. W nocy ruch wszelkich pojazdów na stacji paliw jest wstrzymany. Żaden z elementów zabudowy stacji paliw nie emituje dźwięku w porze nocnej.

3. Zgodnie z zał 1. poziom hałasu w porze dziennej dla obszaru z zabudową mieszkaniową MN wynosi 50 dB i mniej, co nie powoduje przekroczeń normy. Ponowne obliczenia poziomu hałasu na działce objętej inwestycja wykonano do wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) i Urzędu Gminy w G. z 15.11.2018 r. i dołączono jako uzupełnienie do karty informacyjnej z 27.11.2018 r. Przesłane obliczenia i wyniki tych obliczeń zostały pozytywnie zweryfikowane przez RDOŚ i uwzględnione w decyzji Wójta Gminy G. z [...].05.2019 r.

Decyzją z [...] r. (znak [...]) Wójt Gminy G., po rozpatrzeniu wniosku Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia.

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez: M.T. i D. T. oraz I.M., A.P., J.P., Z.K. i J.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazano art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku], § 3 ust. 1 pkt 35 i pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 570).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne (grzewcze), należy do inwestycji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 i pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie szkodliwie oddziaływać na środowisko, zatem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Następnie Kolegium wskazało, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy G. uchwalony Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z 30 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 85 poz. 724 z 8 kwietnia 2004 r.).

Zgodnie z tym planem działka nr 100/27 obręb G. znajduje się w jednostkach urbanistycznych oznaczonych UR/U - teren przeznaczony pod usługi gospodarki rolnej o uciążliwości zamykającej się w granicach działki oraz jako przeznaczenie dopuszczalne adaptacja na usługi o uciążliwości zamykającej się w granicach władania, oznaczona symbolem 1MN - teren przeznaczony pod niską zabudowę mieszkaniową oraz usługi mieszczące się w bryle budynku i uciążliwości zamykającej się w granicach władania oraz symbolem Dw - teren przeznaczony pod drogę wewnętrzną.

Planowane przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji na terenie o symbolu UR/U i zostało zakwalifikowane jako usługa o uciążliwości zamykającej się w granicach władania.

Przeznaczenie w planie miejscowym terenu pod zabudowę usługową o uciążliwości zamykającej się w granicach władania wymaga odniesienia się do pozostałych ustaleń planu, w tym przede wszystkim do definicji uciążliwości wskazanej w § 3 pkt 17 tego planu.

Zgodnie z tą definicją przez "uciążliwość" należy rozumieć oddziaływanie, które bez przekraczania norm w jakikolwiek niekorzystny sposób wpływa na zasoby środowiska i jego podstawowe elementy, tj.: wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, gleby i zasoby wód powierzchniowych, szatę roślinną, klimat akustyczny itd., a pośrednio na standardy przebywania w środowisku ludzi i zwierząt.

Odnosząc się do tej kwestii organ wskazał, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z przedstawionymi obliczeniami nie spowoduje znaczącej zmiany klimatu akustycznego w sąsiedztwie, nie będzie stanowić zagrożenia dla najbliżej położonych terenów chronionych akustycznie i nie będzie oddziaływać na zdrowie ludzi, jej zasięg będzie zgodny z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego.

Budynek przeznaczony na potrzeby stacji paliw jest budynkiem istniejącym. Budynek jest wyposażony w wentylatory mechaniczne znajdujące się w toalecie. Wentylatory te są wentylatorami wyciągowymi o mocy 50 W. Teren na którym projektowana jest budowa stacji paliw i stacji LPG w większości jest terenem utwardzonym w pozostałej części obsiany jest niepielęgnowaną trawą. Realizacja inwestycji nie wymaga wycinki krzewów i drzew. Woda dla potrzeb inwestycji dostarczana będzie z wodociągu gminnego, a powstające ścieki odprowadzane będą do gminnej sieci kanalizacyjnej. Przewiduje się, że ilość powstających na etapie funkcjonowania inwestycji ścieków bytowych wyniesie 0,75 m3/d. W celu zabezpieczenia terenu przed wyciekiem substancji ropopochodnych wykonana zostanie szczelna, zmywalna, nieprzepuszczalna dla substancji ropopochodnych powierzchnia postojowa przy stanowiskach tankowania i spustu paliwa do zbiorników. Stacja będzie również wyposażona w sorbenty umożliwiające usunięcie ewentualnych wycieków paliw.

Wody roztopowe i opadowe z powierzchni postojowej pojazdów tankowanych, opróżnianych autocystern oraz z dróg wewnętrznych i wjazdu odprowadzane zostaną poprzez instalację kanalizacyjną z separatorem substancji ropopochodnych zintegrowanym z osadnikiem piasku. Zrzut wód opadowych z dachów obiektów budowlanych odbywać się będzie do gruntu na terenie inwestora zgodnie ze spadkiem terenu. Studnie nazbiornikowe będą przyspawane do zbiorników i szczelnie połączone z włazem nad zbiornikiem. Studnia spustu paliwa wykonana zostanie jako szczelny stalowy pojemnik zabezpieczony antykorozyjnie po stronie wewnętrznej i zewnętrznej, wszystkie przejścia przez ściany wykonane zostaną jako hermetyczne. Zbiornik magazynowy paliw wyposażony zostanie w monitoring przestrzeni międzypłaszczowej. Dodatkowym zabezpieczeniem obszaru inwestycji będzie sieć monitoringu wyposażona w piezometry zlokalizowane na kierunku spływu wód podziemnych. Stacja paliw wyposażona będzie w układ i osprzęt oddechowy benzyn z powrotem oparów gazowych ze zbiorników tankowanych w momencie przyjmowania paliwa do autocysterny ("duże wahadło") oraz w układ powrotu oparów benzyn ze zbiorników tankowanych pojazdów poprzez dystrybutor z odsysaniem oparów do komory z Pb95, a także rurociąg oddechowy oleju napędowego i benzyn zabezpieczający przed przedostaniem się płomienia do części gazowej poprzez zastosowanie atestowanych zaworów oddechowych oraz zabezpieczenie przestrzeni gazowej komór z benzyną przed falą wybuchową. Stacja paliw będzie wyposażona w sprzęt p-poż. Dostawy i dystrybucja realizowane będą za pomocą jednej autocysterny paliwowej o pojemności 33 m (z częstotliwością 3 razy/miesiąc) oraz jednej autocysterny LPG o pojemności 20 m (2 razy/miesiąc). Przewidywany ruch pojazdów w tym cystern odbywać się będzie w godzinach 6:00 - 22:00. Obiekt nie będzie eksploatowany w czasie nocy. Przedsięwzięcie realizowane będzie przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury, tj. budynku usługowo-handlowego wraz z utwardzeniem terenu oraz rozbudowę grupy 3 szt. zbiorników podziemnych gazu płynnego (3 x 6,4 nT) przeznaczonych na cele technologiczne (grzewcze) o 3 sztuki takich samych zbiorników. Dojazd do działki odbywa się z drogi gminnej od ulicy A.

W tym stanie rzeczy organ przyjął, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stwierdzenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obligowało organ do podjęcia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym do uzyskania wymaganych prawem opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W rozpatrywanej sprawie organami właściwymi do wydania opinii, o której mowa wyżej był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. Organy te dwukrotnie opiniowały zasadność przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania na środowisko, co było wynikiem uzupełnienia Karty informacyjnej o dane zawarte w piśmie inwestora z 6 listopada 2019 r. Kolegium zaakcentowało, że wszystkie opinie w/w organów współdziałających są zbieżne co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, co jest równoznaczne z odstąpieniem od obowiązku przedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie wynikającym z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Ostateczne stanowisko w tej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. przedstawił w opinii z 10 lutego 2020 r., Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. w piśmie z 2 stycznia 2020 r. podtrzymał swoją wcześniejszą opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej stacji paliw. Analogiczną opinię, jak już wyżej wskazano, wyraził także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...].

Kolegium podniosło, że podstawą do zajęcia przez ww. organy opiniujące stanowiska co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko były dane zawarte w złożonej przez inwestora Karcie informacyjnej oraz załącznikach sporządzanych na wezwanie organu orzekającego, jak też w piśmie inwestora zawierającym wyjaśnienia w kwestiach podnoszonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z [...] sierpnia 2019 r.

Z treści Karty informacyjnej wynika, że planowane do realizacji przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne, przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury, tj.: budynku usługowo-handlowego wraz utwardzeniem terenu.

Inwestycja obejmuje budowę i montaż:

- zbiornika paliw płynnych, dwupłaszczowego, 4-komorowego o pojemności 80 m3,

- stanowiska spustu paliw,

- zbiornik gazu LPG 6,4 m3 do tankowania pojazdów,

- dystrybutora LPG do tankowania pojazdów,

- wiata nad dystrybutorami paliw i LPG,

- płyta szczelna na stanowiskach dystrybucji paliw,

- dystrybutora paliw,

- separator substancji ropopochodnych dla ścieków deszczowych z powierzchni szczelnych tankowania i spustu paliw.

- rozbudowa grupy 3 szt. zbiorników podziemnych gazu płynnego 3x 6,4 m3 na cele technologiczne (grzewcze), dla której zostało wydane pozwolenie na budowę, 3 sztuki takich samych zbiorników.

W ramach infrastruktury technicznej zostaną wykonane instalacje i obiekty: instalacja elektryczna doprowadzająca energię elektryczną do obiektów stacji paliw, instalacja odgromowa, katodowa, uziemiająca zbiorniki gazu i paliw, odgromowa, uziemiająca urządzenia stacji paliw i wiatę stacji paliw, odprowadzenia wód roztopowych i opadowych z powierzchni szczelnych do kanalizacji deszczowej z podczyszczeniem w separatorze substancji ropopochodnych za zgodą zarządcy sieci, szczelna nieprzepuszczalna powierzchnia pod wiatą i na stanowisku spustu paliw i gazu, instalacja technologiczna paliw i gazu LPG do tankowana pojazdów, obiekty budowlane stacji paliw: podziemne zbiorniki paliw i LPG, wiata stacji paliw z dystrybutorami i studnia spustową paliw.

Dojazd do działki odbywa się z drogi gminnej ulicą A.

Przewidywania ilość pojazdów obsługiwanych na stacji:

- do 30 szt. samochodów ciężarowych na dobę,

- do 30 pojazdów osobowych i dostawczych na dobę.

W obszarze oddziaływania przedsięwzięcia brak obiektów których oddziaływanie mogłoby sumować się z oddziaływaniem inwestycji w okresie eksploatacji. Bliższe i dalsze otoczenie to obszary rolne, zabudowa mieszkalna niska, działalność gospodarcza w tym obszarze polega na obsłudze rolnictwa. Na obszarze działki 100/27 prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na magazynowaniu zboża, przechowywaniu sprzętu rolniczego i pojazdów, wykonywaniu usług warsztatowych. Do procesu suszenia zboża wykorzystywany jest gaz LPG magazynowany w 3 zbiornikach podziemnych. Jednak produkty spalania gazu jak i magazynowania mają pomijalny wpływ na zanieczyszczenie powietrza.

W obliczeniach uwzględniono trzy źródła dźwięku w postaci wentylatorów umieszczonych na szczytach silosów i dwa przy silosach na poziomie 1 m n.p.t. Ponieważ wentylatory te są silnie wygłuszone, dlatego ich oddziaływanie, co wykazano w obliczeniach, mieści się wraz z innymi źródłami hałasu w dopuszczalnej normie.

W Karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarty został także opis terenów sąsiadujących z działką nr 100/27, zgodnie z którym najbliższy budynek mieszkalny (od strony zachodniej) znajduje się w odległości ok. 30 m, natomiast od strony południowej - 40 m. Aczkolwiek na załączonej do Karty informacyjnej przedsięwzięcia mapie do celów projektowych w skali 1:500 odległości te są inne (tj. w przypadku budynków na działkach nr 100/24 i 100/13 wynoszą 10 m od granicy terenu inwestycji), to jednakże wątpliwości w tym zakresie rozwiewają wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z 6 listopada 2019 r. Wynika z nich, że rozbieżność ta jest wynikiem sposobu liczenia odległości. Podane bowiem w Karcie informacyjnej odległości od budynków mieszkalnych, mierzone były od miejsca usytuowania najbliżej położonych elementów zabudowy planowanej stacji paliw i stacji LPG (narożnik wiaty), nie zaś od granic terenu inwestycji. Powyższe pozostaje w zgodzie z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1853), który reguluje kwestie dotyczące odległości zbiorników z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej, nie zaś odległości tych budynków od granic terenu inwestycji przewidzianego pod lokalizację stacji paliw.

Znajdująca się w Karcie informacyjnej analiza hałasu wskazuje, że projektowana inwestycja nie będzie stanowiła uciążliwości dla klimatu akustycznego terenów podlegających ochronie akustycznej przy przyjętych wartościach kryterialnych zarówno w porze dziennej i nocnej. Poziomy dźwięku poza terenem inwestycji dla zabudowy mieszkaniowej nie przekroczą wartości dopuszczalnych w okresie dnia.

Brak natomiast danych co do poziomu dźwięku w punktach obserwacyjnych dla pory nocnej, wynika z faktu, że stacja paliw będzie czynna jedynie w porze dnia. Ruch pojazdów odbywać się będzie w godzinach 6.00-22.00 . W nocy ruch wszelkich pojazdów na stacji paliw będzie wstrzymany. Żaden z elementów zabudowy stacji paliw nie emituje dźwięku w porze nocnej. Odnosząc się natomiast do standardów akustycznych, należy wskazać, że standardy te określa się dla konkretnych terenów oznaczonych w planie miejscowym, dla których one obowiązują. Poziom hałasu w porze dziennej dla obszaru z zabudową mieszkaniową MN wynosi 50dB. Ponowne obliczenia poziomu hałasu na działce objętej inwestycją wykonano na wezwanie RDOŚ w Ł. i Wójta Gminy G. z [...] listopada 2018 r. Stanowią one załącznik do Karty informacyjnej.

Kolegium uznało, że wartości graniczne wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z 14 czerwca 2007 r. (tj.: Dz.U. z 2014 r. poz. 112) w tym przypadku zachowane są na granicy terenu chronionego. Podnoszona zaś w decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2019 r. kwestia dotycząca izolinii hałasu o wartości 45 dB przekraczającej granicę terenu chronionego akustyczne, wobec wyjaśnień inwestora co do czasu pracy stacji paliw (wyłącznie w porze dziennej), nie może mieć wpływu na ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

W rozpatrywanej sprawie należy tez zwrócić uwagę, że przeprowadzona analiza w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza dla planowanego przedsięwzięcia wykazała, że eksploatacja obiektu przy użyciu zabezpieczeń wskazanych w Karcie informacyjnej nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości powietrza. Stacja paliw będzie spełniać wymagania określone w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Ponadto planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Przedmiotowe przedsięwzięcie przy zastosowaniu przedstawionej technologii nie będzie wiązać się z ryzykiem wystąpienia katastrof naturalnych i budowlanych.

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że stacja paliw nie jest przewidziana do realizacji na obszarach wodno-błotnych lub innych obszarach o niskim poziomie wód gruntowych w tym siedliskach łęgowych oraz przy ujściu rzek. Ze względu na skalę i charakter przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie podlegać ryzyku związanemu ze zmianami klimatu. Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym położony jest poza siecią korytarzy ekologicznych i poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

W rejonie przedsięwzięcia nie zidentyfikowano obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia (w tym standardy jakości gleby lub ziemi oraz wód podziemnych). Jak już wyżej wskazano, w sąsiedztwie terenu inwestycji nie znajdują się przedsięwzięcia mogące spowodować kumulowanie oddziaływań z przedmiotowym przedsięwzięciem.

Ponadto, z Karty informacyjnej nie wynika, aby przedsięwzięcie znajdowało się w obrębie terenów o znaczeniu historycznym, kulturowym i archeologicznym. Eksploatacja projektowanej inwestycji, przy założeniach przyjętych w Karcie informacyjnej dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie będzie oddziaływać na obszary geograficzne i znaczną liczbę ludności. Zamierzenie inwestycyjne nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie jezior. W rejonie realizacji przedsięwzięcia brak jest uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej.

Przedsięwzięcie nie powinno znacząco oddziaływać na przylegające tereny. Ze względu na lokalizację i charakter inwestycji nie istnieje możliwość wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Na podstawie danych zawartych w Karcie informacyjnej ustalono, że wody opadowe i roztopowe z powierzchni postojowej pojazdów tankowanych, roztankowywanych autocystern oraz dróg wewnętrznych i wjazdu odprowadzane będą poprzez instalację kanalizacyjną z separatorem substancji ropopochodnych zintegrowanym z osadnikiem piasku do kanalizacji gminnej. Zrzut wód opadowych z dachów obiektów budowlanych odbywać się będzie po terenie inwestora zgodnie ze spadkiem terenu po terenie inwestora. Ścieki bytowe odprowadzane będą do gminnej kanalizacji sanitarnej.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na tę ostateczną decyzję z [...] r. (znak [...];[...]) złożyli: M.T., I.M., A.P., J.P., Z.K. i J.K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw. Dodatkowo skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z dokumentów powołanych i załączonych do skargi,

Skarżący zarzucili organowi naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające w szczególności na:

a) niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji stwierdzenie braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

b) błędnym ustaleniu stanu faktycznego, polegającym m.in. na tym, że organ I i II instancji ustalił, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości około 30 m na zachód od inwestycji (dz. nr 445, 446) oraz ponad 40 m na południe (dz. Nr 100/24, 100/13) od miejsca usytuowania najbliżej położonych elementów zabudowy planowanej stacji paliw i stacji LPG, w sytuacji gdy odległości te są inne - budynek mieszkalny położony na działce nr 100/13 znajduje się około 12 metrów od inwestycji (projektowanych podziemnych zakopanych zbiorników propan-butan V=6,4 m - 3 szt. na cele technologiczne- grzewcze) - ten element inwestycji znajduje się najbliżej - oraz niezależnie od tego błędnym ustaleniu stanu faktycznego, polegającym między innymi na tym, że niezależnie od sposobu mierzenia odległości inwestycji od działek sąsiednich/zabudowy mieszkaniowej, nie zostały dochowane odległości zgodnie z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy "naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, co jest również konsekwencją nieprzeprowadzenia oględzin nieruchomości;

c) błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i uznanie, że planowane i częściowo istniejące już pojemniki z gazem płynnym są zbiornikami podziemnymi, mimo że są w rzeczywistości zbiornikami naziemnymi, w związku z czym wymagane jest zachowanie większych odległości niż wskazane w decyzji tj. odległości 20 m i 30 m;

d) błędną ocenę zebranego materiału dowodowego - błędne ustalenie, że w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia brak obiektów, których oddziaływanie mogłoby sumować się z oddziaływaniem inwestycji w okresie eksploatacji, mimo iż z akt sprawy wynika, i co było już wcześniej podnoszone, że na terenie działki 100/27 istnieje już inna inwestycja w postaci suszarni kukurydzy wraz z urządzeniami BIN i urządzeniami towarzyszącymi, co prowadzi do kumulacji oddziaływania, oraz pominięcie, że zgodnie z Kartą Informacyjną dla przedsięwzięcia już sama inwestycja w postaci magazynu zboża (silosów) przekracza dopuszczalne normy hałasu, gdyż moc akustyczna wentylatorów to 64 dB (a wartość ta jest i tak zaniżona), przy czym dopuszczalna norma hałasu to co najwyżej 50 dB w porze dziennej, w związku z czym budowa stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników na cele technologiczne (grzewcze) jest kolejną inwestycją o dużym oddziaływaniu na środowisko;

e) błędne ustalenie, że przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz charakteryzuje się uciążliwością zamykającą się w granicach władania, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestycja charakteryzuje się uciążliwością nie zamykającą się w granicach władania, co jest sprzeczne między innymi z § 7 ust. 23 w zw. z § 3 pkt 17 i 18 uchwały Nr [...] Rady Gminy G. z 30 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.;

f) błędną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez ustalenie, że poziom hałasu w porze dziennej dla obszaru z zabudową mieszkaniową MN wynosi poniżej 50 dB i mniej, co zgodnie z wyliczeniami KIP nie powoduje przekroczeń normy, w sytuacji gdy zgodnie z wyliczeniami KIP i późniejszych zmian i wyjaśnień (zał. 5 do pisma z 27.11.2018 r.) poziomy hałasu przekraczają 50 dB, tj. punkty obserwacji: PI- 51,3 dB, PU- 51,5 dB, P2- 52,7 dB, P2.1-52,7 dB,P3-51,1 dB,P3.l-51,0 dB, P4-43,0, P4.1,43,2 dB;

2) art. 85 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości, a w konsekwencji ustalenie, że dla przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko;

3) art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez wydanie decyzji o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz o środowiskowych uwarunkowaniach i utrzymanie tej decyzji przez organ II instancji mimo braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4) art. 84 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ww ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i decyzji o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz o środowiskowych uwarunkowaniach oraz utrzymanie tej decyzji przez organ II instancji mimo braku zasięgnięcia opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej - oparcia się przez organ I instancji na opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej z 8 lutego 2018 r. co wynika wprost z treści decyzji organu I instancji;

5) ewentualnie gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ww. ustawy: naruszenie art. 63. ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie, że dla przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko;

6) ewentualnie gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ww. ustawy: naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. art. 63 ust. l pkt 1) lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez ogólnikowe wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że na obszarze działki 100/27 prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na magazynowaniu zboża, przechowywaniu sprzętu rolniczego i pojazdów wykonywaniu usług warsztatowych pomijając ocenę kumulowania się przedsięwzięć;

7) ewentualnie gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ww. ustawy: naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. art. 63 ust. 1 pkt 1) lit. e ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez niedostateczne zbadanie ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, bez odniesienia się do wiedzy naukowej;

8) ewentualnie gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ww. ustawy: naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. art. 63 ust. 1 pkt 1) lit. g ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny zagrożenia dla ludzi, w tym wynikającego z emisji i hałasu; 9) art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z 23 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty skargi, zaś 28 kwietnia 2021 r. do Sądu wpłynęło stanowisko inwestora – Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K., która wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż skarga powiela zarzuty odwołania, które w sposób prawidłowy oceniło już wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., a dodatkowo wskazując na poniesione już koszty, tj. zakup obiektów stacji LPG za kwotę ponad 500.000 zł oraz fakt, iż inwestor postanowił z własnej woli zamontować ekrany akustyczne o wysokości 2.8 m i ściany wygłuszające za kwotę łącznie 455.164,50 zł. Inwestor wyjaśnił, że poczynił już znaczne wydatki na zmniejszenie uciążliwości inwestycji dla mieszkańców w zakresie hałasu i pyłu, które to uciążliwości do chwili tych prac nie przekraczały norm określonych w obowiązujących przepisach.

Skargę M.T. zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Łd 632/20, zaś pozostałych skarżących pod sygn. akt II SA/Łd 633/20. Na posiedzeniu niejawnym 29 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o połączeniu w/w spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że odnosiły się do jednej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.) w § 1 ustaliło, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazanie rodzajów obszarów, na których obowiązują dodatkowe ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii obejmujący powiaty nastąpiło w wykazie będący załącznikiem do rozporządzenia.

Na podstawie zarządzenia nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 12 marca 2021 r. zawiadomiono strony postępowania o tym, że sprawa zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko i ewentualnego uzupełnienia argumentacji.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.].

Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.

Przenosząc określone w przepisach ustawy p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. stwierdzającą brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazu LPG oraz grupy podziemnych zbiorników gazu propan-butan na cele technologiczne (grzewcze), na działce nr ewid. 100/27 w obrębie G. [...] G..

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 283) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku].

Powołując się na w/w ustawę organy prawidłowo ustaliły, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy G. uchwalony Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z 30 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 85 poz. [...] z 8 kwietnia 2004r.).

Zgodnie z tym planem działka nr 100/27, obręb G., znajduje się w jednostkach urbanistycznych oznaczonych, UR/U - teren przeznaczony pod usługi gospodarki rolnej o uciążliwości zamykającej się w granicach działki oraz jako przeznaczenie dopuszczalne adaptacja na usługi o uciążliwości zamykającej się w granicach władania, oznaczona symbolem 1MN - teren przeznaczony pod niską zabudowę mieszkaniową oraz usługi mieszczące się w bryle budynku i uciążliwości zamykającej się w granicach władania oraz symbolem Dw - teren przeznaczony pod drogę wewnętrzną.

Zgodnie § 3 pkt 17 tego planu przez "uciążliwość" należy rozumieć oddziaływanie, które bez przekraczania norm w jakikolwiek niekorzystny sposób wpływa na zasoby środowiska i jego podstawowe elementy, tj.: wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, gleby i zasoby wód powierzchniowych, szatę roślinną, klimat akustyczny itd., a pośrednio na standardy przebywania w środowisku ludzi i zwierząt.

Istotną dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest ocena, czy orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należy się głębiej pochylić nad wykładnią językową pojęcia "uciążliwości" zawartego w planie miejscowym. Owa definicja wskazuje na jakiekolwiek niekorzystne oddziaływanie (w tym na klimat akustyczny), nawet gdy nie dochodzi do przekroczenia norm. Zaakcentowania wymaga, iż w niniejszej sprawie przesłanka "bez przekraczania norm" została pominięta w rozważaniach organu - wbrew dyrektywie kompletności per non est. Niedopuszczalne jest bowiem takie ustalenie znaczenia normy, przy którym pewne jej elementy traktowane są jako zbędne. Z przedstawionej przez inwestora karty informacyjnej i jej uzupełnienia z 27 listopada 2018 r. wynika, że przedsięwzięcie (niezależnie czy uwzględniane razem z istniejącą infrastrukturą czy bez niej) w szczególności oddziałuje na otoczenie poprzez emisję hałasu. Wydaje się również, że organ nie dość wnikliwie rozważył źródła emisji hałasu, ograniczając się do samej planowanej stacji LPG, a nie analizując czy i w jaki sposób wzmożony ruch pojazdów do i od stacji wpłynie na akustykę otoczenia. Ponowić więc wypada stwierdzenie, iż obowiązkiem organu było zbadać czy sporna inwestycja doprowadzi do jakiegokolwiek niekorzystnego oddziaływania wskazanego w § 3 pkt 17 w/w planu. Powyższe ma kapitalne znaczenie, bowiem w toku kontrolowanego postępowania tak organy, jak i również inwestor, bezpodstawnie przyjęły stanowisko, iż należy oceniać inwestycję w kontekście przekraczania norm ustanowionych przez przepisy powszechnie obowiązujące. Zresztą również i ta ostatnia konstatacja organu o nienaruszaniu przez sporną inwestycję norm ochrony akustycznej nie znajduje oparcia w niedostatecznym materiale dowodowym. Otóż, na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) określono, iż dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi najwyżej 50 dB, natomiast dla terenów zabudowy zagrodowej norma ta odpowiednio wynosi 55 dB. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (tak karty informacyjnej jak i jej uzupełnienia z 27 listopada 2018 r.) wynika, iż na działce nr 100/24 poziom hałasu wyniesie 52,7 dB w dzień, z kolei na działce nr 100/10 poziom hałasu wyniesie 52,3 dB w dzień, natomiast na działce nr 98/44 poziom hałasu wyniesie 51,1 dB w dzień. Na załączonej do wniosku mapie do celów projektowych w/w działki wskazano jako zabudowane (zabudową mieszkaniową – symbol "m"), jednak organy nie wyjaśniły jaki charakter ma ta zabudowa (mieszkaniowa jednorodzinna czy zagrodowa), co ma kluczowe znaczenie dla przyjęcia odpowiednich norm ochrony akustycznej. Pomocna w tym zakresie powinna być treść planu miejscowego.

Ponadto organ nie rozważył czy i w jaki sposób sporna inwestycja wpłynie na klimat akustyczny (oraz na pozostałe elementy środowiska) na działkach nr 447, 446, 445, chociaż z kopii mapy zasadniczej znajdującej się w aktach wynika, iż działki te są zabudowane zabudową mieszkaniową. W karcie informacyjnej, ani też w jej uzupełnieniu z 27 listopada 2018 r. nie wykazano badania wpływu inwestycji na ten teren. Taki brak powinien był się spotkać z właściwą reakcją organu w postaci wezwania do uzupełnienia informacji.

Zatem w zakresie ochrony akustycznej – wbrew treści zebranego materiału dowodowego, który i tak okazał się niekompletny – organy błędnie oceniły, że inwestycja nie oddziałuje ponadnormatywnie, a więc też nie stoi w sprzeczności z planem. W tym miejscu więc przypomnieć należy, że dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), organy mają ograniczony zakres materiału dowodowego opierając się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń planu miejscowego (tak m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2021 r., III OSK 163/21), a w niniejszej sprawie od takiej oceny organy się uchyliły. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest natomiast, w świetle art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2017 r., II OSK 2460/16; z 19 marca 2019 r., II OSK 1093/17, z 23 sierpnia 2019 r., II OSK 2354/17).

Wyjaśnić należy także, że wymóg zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z wyjątkiem decyzji wyraźnie wskazanych w art. 80 ust. 2 zdanie drugie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Decyzja wydawana na podstawie art. 84 ust. 1 tej ustawy stanowi przecież również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że jest ona przewidziana w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2019 r., II OSK 2354/17).

Zasadny okazał się zarzut skargi odnoszący się do niezbadania kumulacji oddziaływania akustycznego istniejącej infrastruktury oraz planowanej inwestycji. Istotnie, organy w sprawie niniejszej dokonały błędnej i bardzo powierzchownej oceny podstawowego dokumentu w sprawie jakim jest karta informacyjna dla przedsięwzięcia, a w zasadzie przyjęły go bezkrytycznie. W ocenie Sądu, wspomniana karta informacyjna nie spełnia wymagań art. 62a ustawy środowiskowej i nie została poddana prawidłowej ocenie organów orzekających w sprawie niniejszej zgodnie z wymaganiami art. 80, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 62a ustawy środowiskowej Karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Formalnie autor zawarł powyższe w karcie informacyjnej (str. 6 karty), jednak podano tam dane, które wzajemnie się wykluczają: najpierw wskazano, że w obszarze oddziaływania brak obiektów, których oddziaływanie mogłoby sumować się z oddziaływaniem spornej inwestycji, zaś następnie wyjaśniono, iż w obliczeniach uwzględniono (zał. Nr 1 do karty) w sumie pięć wentylatorów umieszczonych na silosach istniejących na tej samej działce, ponadto wskazano inne źródła hałasu (pojazdy, sprężarka, dystrybutory). Z kolei w uzupełnieniu karty informacyjnej z 27 listopada 2018 r. zaprzeczono powyższym danym i wskazano odmiennie, iż obliczeń poziomu hałasu należy dokonać bez uwzględnienia źródeł dźwięku z funkcjonowania magazynu zboża (silosów), co pozostaje - zdaniem składu orzekającego - w jawnej sprzeczności z art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Tej wewnętrznej sprzeczności karty informacyjnej i późniejszych informacji z 27 listopada 2018 r. organy nie wykryły, czym naraziły się na zarzut naruszenia art. 80, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Co do wątpliwości zgłaszanych w skardze, iż trudno stwierdzić czy zbiorniki gazu przewidziane do wybudowania w ramach spornej inwestycji będą zbiornikami naziemnymi czy podziemnymi przypomnieć warto, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. 2014 r., poz. 1853) zbiorniki podziemne to zbiorniki przykryte lub obsypane warstwą ziemi o grubości co najmniej 0,5 m oraz zbiorniki o osi pionowej, gdy ich dach znajduje się co najmniej 0,5 m poniżej powierzchni otaczającego terenu. Za zbiornik podziemny uważa się również zbiornik usytuowany w obudowie betonowej, przy czym najwyższy poziom magazynowanej ropy naftowej lub produktów naftowych powinien być co najmniej o 0,2 m poniżej powierzchni otaczającego terenu, którego poziom wyznacza się po jego ostatecznym ukształtowaniu, w odległości 6,5 m od płaszcza zbiornika (§ 1 pkt 15) zaś zbiorniki naziemne to zbiorniki znajdujące się na otwartej przestrzeni lub przysypane warstwą ziemi o grubości do 0,5 m lub umieszczone w pomieszczeniu (§ 1 pkt 14). Powyższe rozróżnienie ma w niniejszej sprawie istotny wpływ na ocenę prawidłowości położenia tychże zbiorników od budynków mieszkalnych posadowionych w sąsiedztwie inwestycji. W istocie § 76 powołanego rozporządzenia określa minimalną odległość liczoną od zbiorników właśnie, a nie innych elementów stacji LPG. Stąd obowiązkiem organu będzie ustalić i ocenić w kontekście w/w regulacji odległość zbiorników (i ich charakter: podziemne czy naziemne) oznaczonych na rysunku projektu nr 16 od budynku mieszkalnego na działce nr 100/13. Powyższe wynika z podania niepełnych danych w karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu z 6 listopada 2019 r., gdzie błędnie wskazywano jako najbliższe względem zabudowy obiekty inne elementy projektowanej stacji LPG, chociaż z rysunku projektu wynika, iż to zbiorniki oznaczone nr 16 są najbliżej położone względem budynków mieszkalnych posadowionych na południe od terenu inwestycji. Podobnie organ ustali odległość zabudowy mieszkalnej na działkach nr 447, 446 i 445 dla projektowanego zbiornika gazu wraz z pompą gazu (oznaczone na rysunku projektu nr 10 oraz 13).

Odnośnie oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na opinii organów sanitarnych z 8 lutego 2018 r. to istotnie skład orzekający dostrzega tu kolejne uchybienie organu. Chociaż pismem z 9 grudnia 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w celu uzyskania ponownej opinii (po uzupełnieniu karty informacyjnej 6 listopada 2019 r.), to jednak w aktach brak potwierdzenia doręczenia tego pisma organowi współdziałającemu oraz brak odpowiedzi Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Na tej podstawie nie można przyjąć, iż prawidłowo przeprowadzono postępowanie w niniejszej sprawie. Wprawdzie opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednak z woli ustawodawcy stanowi obligatoryjny element procedury zmierzającej do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i stanowisko wskazanych w tym przepisie wyspecjalizowanych organów współdziałających nie może zostać pominięte. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ocenia bowiem te opinie i w oparciu o nie stwierdza, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności - przyjmując wyrażone w opinii stanowisko bądź je negując.

Natomiast jako niezasadny Sąd uznał zarzut zaniechania przeprowadzenia oględzin w niniejszej sprawie. W świetle art. 85 § 1 k.p.a. stanowiącego, że organ administracji może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny, nie budzi wątpliwości, iż oględziny nieruchomości nie są obligatoryjną czynnością organu prowadzącego postępowanie administracyjne. O potrzebie przeprowadzenia dowodu z oględzin decyduje organ, a nie subiektywne przekonanie strony o takiej potrzebie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2019 r., II OSK 2260/17).

Mając powyższe na uwadze, skład orzekający stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na skutek nieprawidłowej wykładni prawa materialnego (a w szczególności § 3 pkt 17 obowiązującego planu miejscowego) i dodatkowo organy nie ustaliły wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie (poprzez niewyjaśnienie sposobu oddziaływania na wszystkie tereny wokół inwestycji), a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio determinowały treść obu decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, uwzględniając zaprezentowane przez Sąd rozważania i wytyczne co do dalszego postępowania, dokona rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy (rzeczywistego zakresu oddziaływania spornej inwestycji na otoczenie) i wyczerpującej wykładni relewantnych w sprawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy p.p.s.a.

dc