Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 455/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A270 lok. 1508 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 455/18

UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2013 roku D. Z. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 5,91 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatności zwierzęcej) do powierzchni 5,91 ha trwałych użytków zielonych.

W dniu 11 stycznia 2013 r. powiatowy lekarz weterynarii podjął próbę przeprowadzenia w gospodarstwie D. Z. kontroli w zakresie wzajemnej zgodności w obszarze IRZ - Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt. Strona powiadomiona wcześniej o kontroli, odmówiła jej przeprowadzenia. Organ I instancji nie uwzględnił prośby strony o ponowną kontrolę, powołując się na okoliczność uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli i odmowy podpisania protokołu przez wnioskodawcę. Organ wskazał na treść art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L Nr 316, str. 65; powoływanego dalej jako: rozporządzenie Nr 1122/2009), zgodnie z którym odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora [...] OR ARiMR decyzją z dnia [...] Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. o wyjaśnienie kwestii odmowy przeprowadzenia kontroli w dniu 11 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na powyższe Powiatowy Lekarz Weterynarii wyjaśnił, że D. Z. została poinformowana o terminie kontroli, a następnie w dniu 11 stycznia 2013 r. odmówiła jej przeprowadzenia. Pouczono ją przy tym, iż odmowa przeprowadzenia kontroli skutkować będzie odmową płatności, o które się ubiega.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił przyznania D. Z. wnioskowanych płatności na podstawie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Nr 1122/2009.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor OR ARiMR w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 7 oraz art. 31a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164; dalej: ustawa o płatnościach), regulujących warunki przyznawania JPO do gruntów oraz tryb przeprowadzania kontroli na miejscu. Organ wyjaśnił, ze zgodnie z art. 32 rozporządzenia Nr 1122/09 z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, zaś rolnik może zgłosić na piśmie zastrzeżenia do ustaleń raportu, z którymi się nie zgadza (art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach). W rozpoznawanej sprawie raport z kontroli doręczono D. Z. w dniu 8 marca 2013 r., jednakże nie skorzystała ona z możliwości zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. W piśmie z dnia 21 marca 2013 r. podniosła, iż miała gorączkę i zapalenie uszu oraz nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji odmowy przeprowadzenia kontroli i zwróciła się z prośbą o ponowną kontrolę. Organ I instancji nie stwierdził przesłanek do podważenia wyników kontroli oraz odmówił przeprowadzenia ponownej kontroli w przedmiotowym zakresie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR i stwierdził, że D. Z. nie przedstawiła dowodów na okoliczność choroby w dniu 11 stycznia 2013 r., wbrew regulacji art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach. W związku z powyższym, zasadna była odmowa płatności na podstawie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Nr 1122/2009. We wniosku o przyznanie płatności wnioskodawczyni zobowiązała się bowiem do umożliwienia wstępu osobom upoważnionym do wykonywania czynności kontrolnych na teren gospodarstwa rolnego, do okazania dokumentów potwierdzających dane zawarte we wniosku o przyznanie płatności, a także do utrzymywania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami oraz przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. Z. wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz wskazała na brak świadomości, co do celów przybycia do jej gospodarstwa rolnego powiatowego lekarza weterynarii i podejmowanych czynności, a w szczególności woli dokonania kontroli.

Wyrokiem z dnia 15 maja 2015 r. sygn. III SA/Łd 179/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę D. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że podstawę prawną odmowy przyznania skarżącej wnioskowanych płatności stanowił art. 26 ust. 2 rozporządzenia Nr 1122/2009, zgodnie z którym jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy uzasadniał odmowę przyznania płatności, ponieważ poza sporem jest, iż skarżąca w dniu 11 stycznia 2013 r. nie zgodziła się na przeprowadzenie kontroli jej gospodarstwa przez osoby upoważnione przez powiatowego lekarza weterynarii do wykonania czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. Zdaniem Sądu, sprzeczne z zasadami logiki jest stanowisko skarżącej, iż nie rozumiała w jakim celu przybyli do niej przedstawiciele powiatowego lekarza weterynarii w dniu 11 stycznia 2013 r. Jeśli bowiem strona złożyła wniosek o dopłaty i zobowiązała się umożliwić kontrolę gospodarstwa, to była świadoma celu przybycia osób upoważnionych do dokonywania czynności kontrolnych. Zdaniem WSA, postępowanie skarżącej nie świadczy o braku świadomości celów kontroli, lecz o lekceważeniu obowiązków.

Sąd podniósł również, że skarżąca powoływała się na złe samopoczucie w dniu kontroli, spowodowane chorobą, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie poważnych problemów zdrowotnych, wyłączających lub ograniczających jej świadomość lub zdolność komunikowania się z innymi osobami w dniu 11 stycznia 2013 r., pomimo, że z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach wynika, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła D. Z., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu obejmujących podatek od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. II GSK 2256/15 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Łodzi i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż w kontekście regulacji prawnych odnoszących się do przyznawania płatności zarzut, że strona nie została skutecznie i prawidłowo zawiadomiona o kontroli jest niezasadny. Okoliczność, że to skarżąca a nie jej pełnomocnik została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Bezspornym zdaniem NSA jest fakt, iż skarżąca była obecna przy próbie kontroli i to jej działanie spowodowało, że kontrola nie doszła do skutku, będąc pouczoną o skutkach wynikających z braku możliwości przeprowadzenia kontroli z jej winy. Natomiast jej zachowania, jak i niezrozumienia pouczenia ustnego o konsekwencjach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, nie można tłumaczyć brakiem wsparcia pełnomocnika oraz chorobą (problem z uszami).

NSA podkreślił, że przepis art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, modyfikuje i odmiennie niż k.p.a. rozkłada tzw. ciężar dowodów pomiędzy stroną i organem postępowania administracyjnego. O ile bowiem w ramach postępowania administracyjnego to na organie ciąży obowiązek udowadniania wszystkich okoliczności faktycznych, o tyle w postępowaniach toczących się na podstawie tej ustawy to na stronie ciąży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności, na które powołuje się ona w ramach prowadzonego postępowania. Natomiast skarżąca w toku całego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie u niej poważnych problemów zdrowotnych, wyłączających lub ograniczających jej świadomość lub zdolność komunikowania się z innymi osobami w dniu kontroli. Ponadto, we wniosku złożonym przez skarżącą o przyznanie płatności znajduje się oświadczenie o zobowiązaniu się do umożliwienia wstępu osób uprawnionych do wykonywania czynności kontrolnych na teren gospodarstwa. Stąd też skarżąca winna mieć świadomość, iż kontrola może być przeprowadzona w jej gospodarstwie i zobowiązana będzie do umożliwienia jej przeprowadzenia.

Za niezasadny i pozostający bez wpływu na wynik sprawy NSA uznał również zarzut nierozstrzygnięcia sprzeczności w wyjaśnieniach lekarza weterynarii z marca i lipca 2014 r., skoro bezspornym jest, iż skarżąca sprzeciwiła się przeprowadzeniu kontroli w swoim gospodarstwie, a okoliczność tę przyznała w toku prowadzonego postępowania.

NSA za zasadny uznał natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał bowiem, że uniemożliwienie przez skarżącą przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej spowodowało odmowę wnioskowanych płatności na rok 2013. Z uzasadnienia wynika również, że jeżeli rolnik uniemożliwia prowadzenie kontroli gospodarstwa, to musi liczyć się z odmową przyznania płatności. Pomimo powyższych twierdzeń, WSA nie wyjaśnił jednak jakie są wzajemne relacje uniemożliwienia przez skarżącą przeprowadzenia kontroli w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ-CC) w jej gospodarstwie, a przyznaniem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Takich wyjaśnień nie zawierają także zdaniem NSA uzasadnienia organu I i II instancji, co spowodowało naruszenie przepisów art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie NSA brak takich wyjaśnień stanowi istotne uchybienie mające wpływ na wynik sprawy i sprawia, że trudno jest zweryfikować prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w powyższym zakresie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi sprawę do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie przed WSA w dniu 8 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, obejmujących również zastępstwo strony przed NSA.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r sygn.. akt 943/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu Sąd stwierdził że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 i art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Przede wszystkim, Sąd wskazał za powołanym wyżej wyrokiem NSA, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania D. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] organy nie wyjaśniły, jakie są wzajemne relacje uniemożliwienia przez skarżącą przeprowadzenia kontroli w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ-CC) w jej gospodarstwie w dniu 11 stycznia 2013 r., a przyznaniem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w oparciu o wniosek złożony 14 maja 2013 r.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje zostają odrzucone, jeżeli beneficjenci lub ich reprezentanci uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli. Wszelkie kwoty, które już wypłacono z tytułu tej operacji, zostają odzyskane, uwzględniając kryteria określone w art. 18 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Ponadto, w myśl art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola.

W świetle wyżej przywołanego przepisu art. 4 ust. 6 rozporządzenia 65/2011 prawodawca wspólnotowy przewidział sankcję w postaci nieprzyznania wnioskowanej pomocy (określaną jako odrzucenie wniosku), gdy beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwi przeprowadzenie kontroli na miejscu. W wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r., w sprawie C - 536/09, wydanego na gruncie analogicznego przepisu art. 23 ust 2 rozporządzenia rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r.) dotyczącego odrzucenia wniosku w przypadku uniemożliwienia kontroli Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że wyrażenie "uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu", zawarte w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004, stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich w ten sposób, że obok zachowań umyślnych obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie działania wynikające z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli na miejscu, jeżeli ten rolnik lub jego przedstawiciel nie przyjął wszelkich środków, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli. Trybunał podkreślił również, iż wobec rozbieżności w poszczególnych wersjach językowych pojęcie to należy interpretować w świetle kontekstu, w który się wpisuje, ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest częścią. Jeśli zaś chodzi o kontekst, w który wpisuje się wyrażenie "uniemożliwia przeprowadzenie kontroli", to jest on zawarty w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE), który ustanawia ogólne zasady, zgodnie z którymi należy przeprowadzać kontrole, które są niezbędne dla osiągnięcia celów zamierzonych w rozporządzeniu i że w konsekwencji fakt tworzenia przeszkód dla ich przeprowadzenia może w tej perspektywie prowadzić wyłącznie do poważnych konsekwencji prawnych, takich jak odrzucenie wniosków o przyznanie pomocy, których kontrola dotyczy, jaki przewiduje art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia w odniesieniu do kontroli (wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r. II GSK 2143/14).

W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, że we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 skarżąca zadeklarowała działki o łącznej powierzchni 5,91 ha. Do wniosku dołączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie zgłoszonych do płatności działek rolnych. Z akt sprawy wynika, że zamierzona kontrola miała być przeprowadzona w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ-CC). Organy obu instancji ograniczyły się w zasadzie do przedstawienia przebiegu kontroli, upoważnienia i uprawnień osoby przeprowadzającej kontrolę (art. 31, art. 31a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz skutków uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w postaci "odrzucenia" wniosku (art. 4 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 ). W uzasadnieniach wydanych przez siebie decyzji nie zawarły jednak żadnego wyjaśnienia, jaki jest związek pomiędzy uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej i płatnością w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Podkreślić należy, iż w myśl wyżej cytowanych przepisów rozporządzeń Komisji nr 65/2011 i nr 1122/09, w sytuacji gdy rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola. Organy obu instancji winny zatem precyzyjnie określić, jaki jest związek pomiędzy uniemożliwieniem przeprowadzenia w dniu 11.01.2013 r. kontroli na miejscu w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ-CC), a przyznaniem płatności, o którą ubiega się rolnik, w oparciu o wniosek z 14.05.2013 r. Brak takiego wyjaśnienia stanowi istotne uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie sprawia to, że w rozpoznawanej sprawie trudno zweryfikować prawidłowość stanowiska organów w zakresie odmowy przyznania D. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Wskazano , iż Sąd uchylając decyzję organu II instancji nie przesądza o ewentualnej treści ponownego rozstrzygnięcia organu w przedmiocie przyznania skarżącej płatności bezpośrednich na rok 2013, gdyż na obecnym etapie postępowania wyrażanie w tym zakresie jednoznacznej oceny byłyby bowiem przedwczesne i nieuprawnione. Natomiast stwierdzone uchybienia niewątpliwie uzasadniają wyeliminowanie zaskarżonej decyzji obarczonej ww. wadami prawnymi, gdyż Sąd nie może zastępować organu administracji publicznej i poszukiwać argumentów przemawiających za zasadnością wskazanego przez niego stanowiska, czy też udzielać odpowiedzi na zarzuty podniesione przez stronę w toku postępowania.

Jak wskazano powyżej, organ nie wykazał jaki jest związek pomiędzy uniemożliwieniem przeprowadzenia w dniu 11 stycznia 2013 r. kontroli na miejscu w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt (IRZ-CC), a przyznaniem płatności, o którą ubiega się skarżąca na podstawie wniosku z 14 maja 2013 r. i w tej kwestii Sąd nie może zastępować organu, gdyż nie leży to w zakresie jego uprawnień i obowiązków. Takie działanie naruszałoby także konstytucyjną zasadę rozdzielenia władzy wykonawczej od sądowniczej. Wyrok (rozstrzygnięcie i uzasadnienie) sądu administracyjnego ocenia tylko legalność - zgodność z prawem materialnym, procesowym i ustrojowym - zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, powołując się ponownie na wyrok NSA w spr. II GSK 2256/15, Sąd wskazał że zarzut, iż strona nie została skutecznie i prawidłowo zawiadomiona o kontroli jest niezasadny. Okoliczność, że to skarżąca, a nie jej pełnomocnik, została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem pamiętać, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny, jeżeli strona wskaże, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezspornym jest fakt, iż skarżąca była obecna przy próbie kontroli i to jej działanie spowodowało, że kontrola nie doszła do skutku, będąc pouczoną o skutkach wynikających z braku możliwości przeprowadzenia kontroli z jej winy. Okoliczności tej skarżąca nie kwestionowała. Jej zachowania, jak i niezrozumienia pouczenia ustnego o konsekwencjach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, nie można tłumaczyć brakiem wsparcia pełnomocnika oraz chorobą (problem z uszami).

Przepis art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, modyfikuje i odmiennie niż k.p.a. rozkłada tzw. ciężar dowodów pomiędzy stroną i organem postępowania administracyjnego. O ile bowiem w ramach postępowania administracyjnego to na organie ciąży obowiązek udowadniania wszystkich okoliczności faktycznych, o tyle w postępowaniach toczących się na podstawie tej ustawy, to na stronie ciąży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności, na które powołuje się ona w ramach prowadzonego postępowania. Natomiast skarżąca w toku całego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie u niej poważnych problemów zdrowotnych, wyłączających lub ograniczających jej świadomość lub zdolność komunikowania się z innymi osobami w dniu kontroli. Ponadto należy podkreślić, że we wniosku złożonym przez skarżącą o przyznanie płatności znajduje się oświadczenie o zobowiązaniu się do umożliwienia wstępu osób uprawnionych do wykonywania czynności kontrolnych na teren gospodarstwa. Stąd też skarżąca winna mieć świadomość, iż kontrola może być przeprowadzona w jej gospodarstwie i zobowiązana będzie do umożliwienia jej przeprowadzenia.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut nierozstrzygnięcia sprzeczności w wyjaśnieniach lekarza weterynarii z marca 2013 r. i lipca 2014 r. Z akt sprawy wynika iż organ w swych ustaleniach oparł się na informacji Powiatowego Lekarza Weterynarii z R. z dnia [...] z której wynika, że to skarżąca została poinformowana o terminie przeprowadzenia kontroli, a następnie w dniu 11 stycznia 2013 r. odmówiła przeprowadzenia kontroli oraz została poinformowana, iż odmowa ta skutkować będzie odmową płatności, o które się ubiega. Przy takim stanowisku organów nie można zasadnie stwierdzić, iż zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie informacji uzyskanych od lekarza weterynarii. Zarzucone w skardze kasacyjnej rozbieżności w informacjach zawartych w piśmie lekarza weterynarii z 26 marca 2013 r., a jego piśmie z dnia 10 lipca 2014 r. w świetle jednoznacznych ustaleń organu nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Bezspornym w sprawie jest bowiem, iż skarżąca sprzeciwiła się przeprowadzeniu kontroli w swoim gospodarstwie, a okoliczność tę przyznała w toku prowadzonego postępowania. Dlatego zarzut naruszenia art. 76 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. nie jest zdaniem Sądu zasadny.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działając na podstawie art. 138 § l pkt l Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. póz. 1257 ze zm. dalej kpa ),art. 7 ust. l i 2, art. 7 art.17 ust.l, art. 18 ust. l, art. 30 ust. l i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r.? póz. 1164 ), art. 60 ust. 2 Ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 308)? art. 26, art. 58 akapit trzeci, 75 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. (WE) z 2 grudnia 2009 roku, Nr L 316, str. 65 - dalej zwane Rozporządzeniem Nr 1122/2009), § 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.) -, § l ust. l rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r. Nr 39, poz. 211) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu organ stwierdził że zgodnie z treścią przepisu art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli. Ustęp 7 art. 31 Ustawy stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła.

Z akt sprawy wynika, że raport z kontroli został doręczony stronie skutecznie w dniu 8 marca 2013 r. przesyłką poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Strona nie skorzystała z możliwości zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu.

Strona dopiero w piśmie z dnia 21 marca 2013 r. podniosła, że miała gorączkę i zapalenie uszu oraz że nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji odmowy przeprowadzenia kontroli. Zwróciła się ponadto z prośbą o rekontrolę.

W odpowiedzi, Kierownik Biura Kontroli [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do strony pismo, w którym poinformował, że nie stwierdził przesłanek do podważania wyników kontroli oraz odmówił przeprowadzenia ponownej kontroli w przedmiotowym zakresie. Organ nadmienił, że Ustawa nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3). W ocenie organu odwoławczego strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność, na którą powołuje się w odwołaniu, tj. dowodów choroby, złego samopoczucia w dniu 11 stycznia 2013 r. W oparciu o dokonane ustalenia, organ powołał się na przepis art. 26 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009, zgodnie z którym jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola i odmówił przyznania stronie płatności, o które ubiegała się wnosząc wniosek w dniu 14 maja 2013 roku. Bezspornym jest fakt, iż skarżąca była obecna przy próbie kontroli i to jej działanie spowodowało, że kontrola nie doszła do skutku, będąc pouczoną o skutkach wynikających z braku możliwości przeprowadzenia kontroli z jej winy. Natomiast jej zachowania, jak i niezrozumienia pouczenia ustnego o konsekwencjach uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, nie można tłumaczyć brakiem wsparcia pełnomocnika oraz chorobą (problem z uszami).

O ile bowiem w ramach postępowania administracyjnego to na organie ciąży obowiązek udowadniania wszystkich okoliczności faktycznych, o tyle w postępowaniach toczących się na podstawie tej ustawy to na stronie ciąży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności, na które powołuje się ona w ramach prowadzonego postępowania. Z treści art. 26 ust. 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009 wynika, że prawodawca wspólnotowy przewidział sankcję w postaci nieprzyznania wnioskowanej pomocy (określaną jako odrzucenie wniosku), gdy beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwi przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Podsumowując, organ stwierdził, że z raportu z kontroli z dnia 13 stycznia 2013 r. załączonego do akt sprawy wynika, że D. Z. odmówiła przeprowadzenia kontroli.

Ponadto z raportu wynika, że skarżąca została pouczona, iż odmowa przeprowadzenia kontroli skutkować będzie odmową płatności o które rolnik się ubiega. Bez wpływu na rozstrzygnięcie o odmowie na podstawie wskazanych przepisów było to, czy skarżąca spełniała warunki do przyznania płatności, czy też nie. Wskazany przepis stanowi bowiem samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Wobec faktu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli na miejscu, organ stwierdził, że zostały zatem spełnione przesłanki wynikające z art. 26 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE)nr 1122/2009.

Organ I instancji zasadnie odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. "płatności zwierzęcej").

Strona złożyła podpis na ostatniej stronie wniosku, tj. w Sekcji IX "Oświadczenia i zobowiązania", przez co oświadczyła, iż zna zasady przyznawania i potwierdził zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym.

Na powyższą decyzję D. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi . W skardze stwierdziła ,że organ domaga się od niej rzeczy niemożliwych do spełnienia, ponieważ żaden lekarz nie wystawi po upływie pięciu lat zaświadczenia o stanie zdrowia . Podniosła, ze nie istnieje dokument o stanie jej złego samopoczucia. Złożyła oświadczenie i to powinno organowi wystarczyć

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymują swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Ponadto, co w niniejszej sprawie istotne, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. np. wyrok WSA w W. z dnia [...] [...], LEX nr [...]). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w G. z [...] [...]; z [...] [...]; www.cbois.nsa.gov.pl).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2017 r., III SA/Łd 943/17, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie doszło bowiem do naruszenia zarówno art. 153 p.p.s.a., jak i przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 11 i art 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając, wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. , III SA/Łd 943/17, zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 (JPO), wskazał na konieczność precyzyjnego wykazania związku pomiędzy uniemożliwieniem przez skarżąca przeprowadzenia, w dniu 11 stycznia 2013 r. kontroli weterynaryjnej w jej gospodarstwie, a odmową przyznania JPO na rok 2013, o które skarżąca wystąpiła wnioskiem złożonym w dniu 14 maja 2013 r.

Sąd rozpoznający przedmiotową skargę stwierdził, iż Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR rozpatrując ponownie odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji, nie wykonał w sposób należyty zaleceń Sądu, zawartych w uzasadnieniu powyżej wskazanego wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych, jak i treść uzasadnienia zaskarżonej niniejszą skargą decyzji z dnia [...] wykazała, iż uzasadniając tę decyzję organ odwoławczy poza powieleniem dotychczas prezentowanego stanowiska, uzupełnionego obszernym przytoczeniem obowiązujących przepisów zarówno prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego, regulujących kwestie przyznawania płatności JPO, oraz regulujące wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej, nie wykazał w jasny i zrozumiały sposób, jaki wpływ na odmowę przyznania wnioskowanej przez stronę płatności JPO na rok 2013, miało uniemożliwienie przez skarżącą, Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w R. przeprowadzenia w dniu 11 stycznia 2013 r., w jej gospodarstwie ,kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, w obszarze IRZ- Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt.

Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, a realizowaną na mocy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez właściwe sporządzenie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, organy administracji publicznej są zobowiązane do wyjaśnienia stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd zgodnie, z którym prawidłowe uzasadnienie winno zawierać ocenę stanu faktycznego danej sprawy w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazywać na związek między tą oceną, a treścią wydanego rozstrzygnięcia, a sama treść uzasadnienia winna być spójna i logiczna. Motywy wydanego rozstrzygnięcia muszą zatem zostać ujęte w taki sposób, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydanie. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ administracji publicznej dochował należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zasada ta nie zostanie zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy (por. wyroki: WSA w P. z [...] [...] z [...] [...] WSA w G. z [...] [...] WSA w B. z [...] [...] WSA w Łodzi z 7 lutego 2018 r., III SA/Łd 1085/17; WSA w K. z [...] [...] www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji swobodnej oceny dowodów , o której mowa w art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (por. wyrok WSA w G. z [...] [...]; www.cbois.nsa.gov.pl.).

Realizacji wynikających z powołanych wyżej art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązków organów administracji nie stanowi natomiast, co ma miejsce w niniejszej sprawie, samo przytoczenie treści obowiązujących przepisów. Jak już bowiem wcześniej wskazano uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, zobligowany przez Sad do wykazania zależności pomiędzy uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej w jej gospodarstwie, a możliwością uzyskania płatności JPO na rok 2013, poza powtórzeniem argumentacji prezentowanej dotychczas, ograniczył się jedynie do obszernego przytoczenia obowiązujących przepisów zarówno prawa wspólnotowego, jak i prawa krajowego, regulujących kwestię pomocy finansowej udzielanej producentom rolnym ze środków unii europejskiej. Dodać również należy, iż sposób w jaki organ uzasadnił wydaną decyzję, w szczególności mając na uwadze brak spójności pomiędzy przywoływanymi normami prawnymi, jak i brak odniesienia ich do stanu faktycznego sprawy oraz brak powiązania tych przepisów z działaniami podejmowanymi przez stronę i ich następstwami w sferze prawnej, w sposób zrozumiały i przejrzysty dla skarżącej, skutkuje uznaniem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 11 i art 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje argumentacja organu, zgodnie z którym skarżąca występując o przyznanie płatności JPO z na rok 2013 oświadczyła, że znane są jej zasady obowiązujące w zakresie przyznawania płatności. Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, iż brak należytego, i spójnego przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, toku rozumowania organu odwoławczego, w szczególności brak wyjaśnienia w sposób nieskomplikowany, związku pomiędzy uniemożliwieniem przez skarżącą przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej w styczniu 2013 r. i odmową przyznania płatności JPO na ten rok, nie pozwala na uznanie, iż uzasadnienie to, w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na zasadność wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów i argumentacji niniejszej skargi Sąd stwierdził, iż pozostają one bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja odnosi się bowiem do kwestii przyczyn uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej w dniu 11 stycznia 2013 r., wynikających z faktu złego samopoczucia skarżącej, która nie jest w stanie poświadczyć tej okoliczności stosownym zaświadczeniem lekarskim. Powyższe kwestie zostały już bowiem rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2017 r., III SA/Łd 943/17.

Reasumując Sąd uznał, iż z uwagi na stwierdzone naruszenia zaskarżona decyzja, winna zostać usunięta z obrotu prawnego, a odwołanie skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy. Rozpatrując sprawę ponownie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności dokona stosownych, wyczerpujących ustaleń co do związku pomiędzy uniemożliwieniem przez skarżąca przeprowadzenia w dniu 11 stycznia 2017 r. kontroli weterynaryjnej z możliwością przyznania jej wnioskowanej płatności JPO na rok 2013, o którą wnosiła wnioskiem złożonym w dniu 14 maja 2013 r., uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2017 r., III SA/Łd 943/17,którą to oceną zarówno organ administracji, jak i Sąd, są związani. Wykazując ten związek organ administracji będzie zobowiązany do spójnego i zrozumiałego dla skarżącej odniesienia obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego i krajowego, regulujących kwestie płatności, do stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz do przedstawienia zajętego przez siebie stanowiska, w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714)

a.l.