Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 44/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
659
Skarżony organ: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. Ł. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania rocznego obliczenia podatku przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji za 2018 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W.L. ("Skarżący", "Strona") wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania rocznego obliczenia podatku przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji za 2018 r.

Zarządzeniem z 7 sierpnia 2019 r. Przewodnicząca Wydziału III wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie.

Postanowieniem z 29 października 2019 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III z 7 sierpnia 2019 r.

Zarządzeniem z 12 grudnia 2019 r. Przewodnicząca Wydziału III wezwała Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 7 sierpnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 29 października 2019 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 października 2020 r. wydanym w sprawie II FZ 391/20 oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 29 października 2019 r.

Zarządzeniem z 9 grudnia 2020 r. Przewodnicząca Wydziału III wezwała Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 7 sierpnia 2019 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.

Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu dnia 11 lutego 2021 r.

W piśmie z 18 lutego 2021 r. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.

Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w tym paragrafie. Natomiast zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.

W związku z powyższym, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu, zażalenie nie przysługuje, skoro przepisy p.p.s.a. w takim wypadku możliwości zaskarżenia nie przewidują. Zażalenie można wnieść jedynie na nieprawomocne zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

W niniejszej sprawie zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z 7 sierpnia 2019 r. stało się prawomocne w wyniku prawomocnego odrzucenia zażalenia na to zarządzenie na mocy postanowienia z 29 października 2019 r. Podkreślenia wymaga, że wezwanie z 9 grudnia 2020 r. nakazywało wezwanie Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 7 sierpnia 2019 r. Należy zaznaczyć, że zarządzenie z 9 grudnia 2020 r. stanowiło jedynie czynność materialno-techniczną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wezwanie to miało charakter porządkowy i stanowiło informację o obowiązku uiszczenia wpisu i skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie. Wezwanie z dnia 9 grudnia 2020 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 7 sierpnia 2019 r. nie miało charakteru zarządzenia merytorycznego, o którym mowa w art. 227 § 1 p.p.s.a., ponadto nie mieściło się w zakresie przedmiotów wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. Zatem na wezwanie z 9 grudnia 2020 r., jak również na prawomocne zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z 7 sierpnia 2019 r. nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 4/11, LEX nr 783828).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1299/18 takie zarządzenie nie dotyczy w istocie kosztów sądowych, bowiem nie wzywa do uiszczenia wpisu sądowego, ale jedynie przypomina o konieczności wykonania prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie. Omawiane zarządzenie stwierdza jedynie fakt, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu jest prawomocne, co implikuje konieczność jego wykonania, wskazując nowy termin na jego wykonanie i konsekwencje procesowe niedopełnienia tego obowiązku. Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu.

Prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, zostało doręczone Skarżącemu dnia 11 lutego 2021 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi rozpoczął zatem bieg 12 lutego 2021 r. i upłynął 18 lutego 2021 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżący do tego dnia nie uiścił należnego wpisu, zaś złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W ocenie Sądu, po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczy wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy – złożony w piśmie procesowym w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu jeszcze raz należy wskazać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby bowiem doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania wniosków Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

Podkreślenia wymaga, że "z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu, oraz nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesienie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy" (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, publik. OSNC z 1999 r. z. 11, poz. 96, czy postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02).

Wskazać ponadto należy, że Skarżący nadużywa przysługujących mu praw procesowych i celowo przewleka prowadzone postępowanie w sprawie. Przed tutejszym Sądem toczy się już wiele postępowań zainicjowanych skargami W.L. Skarżący jedynie na podstawie jednorazowego zwolnienia od wpisu sądowego od skargi wyciąga wniosek, że zwolnienie to rozciąga się na wszystkie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Z urzędu Sądowi wiadome jest, że we wszystkich innych sprawach zarejestrowanych w Wydziale III Orzeczniczym referendarze sądowi odmawiając mu przyznania prawa pomocy, bądź zarządzają pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy, ponieważ Skarżący nie chce przedstawić swojej sytuacji majątkowej w sposób niebudzący wątpliwości, nie czyniąc zadość w tym zakresie wezwaniom referendarzy sądowych tut. Sądu. Zaskarżone sprzeciwami postanowienia czy zarządzenia referendarzy sądowych są utrzymywane w mocy przez Sąd działający na mocy przepisów p.p.s.a. jako sąd drugiej instancji. W konsekwencji Skarżący narusza notorycznie przepisy art. 7 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2, 7 i 8 Konstytucji RP, co prowadzi do wniosku, że wyczerpał już swoje procesowe prawa, a kolejne wnioski stanowią nadużycie prawa do sądu w ujęciu horyzontalnym i zmierzają do przewlekłości postępowania sądowoadministracyjnego – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14).

Podsumowując, wobec nieuiszczenia należnego wpisu od skargi przez Skarżącego w rozpatrywanej sprawie, przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.