Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1583/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Piotr Kraczowski, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], którym stwierdził swoją niewłaściwość do wypłaty [...] A.M. wynagrodzenia za prowadzone dodatkowo zajęcia dydaktyczne od roku akademickiego [...] do roku akademickiego [...] w Wojskowej Agencji Medycznej i w związku z tym, na podstawie art. 65 § 1 kpa, jego wniosek w tej sprawie przekazał według właściwości Rektorowi Uniwersytetu Medycznego w L. W uzasadnieniu podał, iż żądania finansowe A.M. dotyczą byłej Wojskowej Akademii Medycznej, a w związku z tym stosownie do postanowień art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o utworzeniu Uniwersytetu Medycznego w L., Minister Obrony Narodowej nie jest organem właściwym do rozpoznania jego wniosku. Niniejsze żądania finansowe winien więc rozpoznać Rektor Uniwersytetu Medycznego w L. i dlatego też, na podstawie powołanego art. 65 § 1 kpa, jego wniosek o wypłatę wynagrodzenia za prowadzone dodatkowo zajęcia dydaktyczne w latach [...] do końca roku akademickiego [...] przekazał Rektorowi tej uczelni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik [...] A.M. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], zarzucając naruszenie art. 5 i art. 6 powołanej ustawy o utworzeniu Uniwersytetu Medycznego w L. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano art. 5 ust. 2 tej ustawy, jednak zdaniem pełnomocnika skarżącego pominięto art. 6 tej ustawy, który reguluje sytuację prawną pracowników cywilnych i żołnierzy zawodowych także Wojskowej Akademii Medycznej, którzy z dniem utworzenia Uniwersytetu Medycznego w L. stają się pracownikami tej uczelni. Pracownikami zostali także żołnierze zawodowi, dla których przewidziano stanowiska cywilne, po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Właśnie wobec tych osób Uniwersytet przejął zobowiązania, w tym zobowiązania finansowe, natomiast skarżący nigdy nie został pracownikiem tego Uniwersytetu, a służbę wojskową zawodowego żołnierza pełnił do [...] marca 2006 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę [...] A.M. pod tym kątem, Sąd uznał, że Minister Obrony Narodowej, podejmując zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia swojej nieważności w zakresie wypłaty skarżącemu wynagrodzenia za prowadzone przez niego dodatkowe zajęcia dydaktyczne na byłej Wojskowej Akademii Medycznej w L., nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią zawartą w art. 1 oraz art. 3 powołanej ustawy o utworzeniu Uniwersytetu Medycznego w L. i z dniem [...] października 2002 r. z Akademii Medycznej w L. i Wojskowej Akademii Medycznej im. [...], utworzono Uniwersytet Medyczny w L.

Stosownie do postanowień art. 5 tej ustawy, z dniem utworzenia Uniwersytetu Medycznego w L., uczelnia ta przejmuje z dniem utworzenia wszelkie prawa i zobowiązania, w tym zobowiązania finansowe Akademii Medycznej i Wojskowej Akademii Medycznej.

Bezspornym jest w sprawie, że [...] A.M. w latach [...] do [...], pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowych [...] w Zakładzie Medycyny [...] w Instytucie [...] w byłej Wojskowej Akademii Medycznej w L.

Poza sporem pozostaje również, że po utworzeniu Uniwersytetu Medycznego w L. skarżący nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i nie został pracownikiem tego Uniwersytetu. Nie przewidziano dla niego stanowiska cywilnego. Nietrafny jest zarzut pełnomocnika skarżącego, że Uniwersytet Medyczny w L., na podstawie powołanego art. 5 ust. 2 ustawy, przejął zobowiązanie finansowe byłej Wojskowej Akademii Medycznej tylko w stosunku do zwolnionych żołnierzy zawodowych, którzy następnie zostali pracownikami Uniwersytetu. Sąd uznał, że w świetle postanowienia powołanego art. 5 ust. 2 ustawy o utworzeniu Uniwersytetu Medycznego w L., Minister Obrony Narodowej nie jest organem właściwym do wypłaty skarżącemu wynagrodzenia za dodatkowe zajęcia prowadzone przez niego na Wojskowej Akademii Medycznej w L., bowiem z dniem utworzenia Uniwersytetu Medycznego w L., uczelnia ta przejęła wszelkie zobowiązania finansowe tej wojskowej akademii. Dlatego też zasadnym było przekazanie przez organ wniosku skarżącego w sprawie wypłaty tego wynagrodzenia, na podstawie art. 65 § 1 kpa, do Rektora Uniwersytetu Medycznego w L. Wprawdzie przekazanie, na podstawie art. 65 § 1 kpa, jest czynnością materialno-techniczną i nie było podstaw do wydania postanowienia o przekazaniu wniosku, nie mniej jednak Sąd uznając, że organ, kierując się koniecznością ochrony strony przed nieznajomością prawa, niezwłocznie przekazał jego wniosek do organu właściwego, przyjął, że uchybienie to nie stanowiło naruszenia prawa w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych więc względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.