Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 832/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 2, art. 211, art. 212, art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 65 par. 5 i 5a, art. 230 par. 5 i 6, art. 262
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "D." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 2671/07 w sprawie ze skargi "D." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 2671/07 oddalił skargę D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] września 2002 r. D. Sp. z o.o. w W. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, według dokumentu SAD o numerze [...], towar w postaci 7035 par obuwia sportowego. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z [...] września 2002 r. wystawioną przez eksportera T. s.r.o. w B. oraz certyfikat pochodzenia nr [...] z [...] września 2002 r., zgodnie z którym towar pochodził z R. K.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego IV w W. przeprowadził rewizję celną, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości dotyczące ilości, pochodzenia oraz wartości towaru. Pismem z [...] września 2002 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na odesłanie zgłoszonego towaru do eksportera, z uwagi na niezgodność pomiędzy złożonym zamówieniem a otrzymaną partią towaru. Przy piśmie z [...] września 2002 r. nadesłała komplet dokumentów potwierdzających - w jej ocenie - niezgodność między zamówieniem a dostarczonym towarem.

Postanowieniem z [...] października 2002 r. organ celny zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie stwierdzając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o przestępstwo skarbowe. Pismem z [...] października 2002 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i jednoczenie wniosła o unieważnienie zgłoszenia celnego z [...] września 2002 r. Następnie postanowieniem z [...] lutego 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania i umorzył postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania podnosząc, że prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego IV w W. decyzją z [...] maja 2003 r. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia, taryfikacji i wartości celnej towaru oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz orzekł w tym zakresie.

Orzekając na skutek odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] kwietnia 2004 r. uchylił decyzję organu celnego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie rozpoznano wniosku Spółki z [...] października 2002 r. o unieważnienie zgłoszenia celnego, a odniesiono się do niego w uzasadnieniu decyzji, nie dokonując analizy przedłożonych dokumentów.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z [...] grudnia 2004 r. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia celnego oraz zgodę na zwrot towaru do dostawcy. Decyzją z [...] kwietnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w W. odmówił unieważnienia zgłoszenia celnego z [...] września 2002 r. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało zakończone decyzją z [...] lipca 2005 r., na podstawie której Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 31 maja 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2459/05 WSA oddalił skargę Spółki na ww. decyzję. Wyrokiem z 26 lutego 2008 r., w sprawie sygn. akt I GSK 503/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną importera.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, Naczelnik Urzędu Celnego I w W. decyzją z [...] września 2005 r. uznał zgłoszenie celne z [...] września 2002 r. za nieprawidłowe, w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, ustalonego kraju pochodzenia towaru, określonej kwoty cła, taryfikacji towaru oraz wartości celnej sprowadzonego towaru, orzekając w tym zakresie.

W następstwie wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że brak jest podstaw prawnych do zastosowania zadeklarowanej przez skarżącą stawki konwencyjnej. Dołączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia, potwierdzające koreańskie niepreferencyjne pochodzenie 7035 par obuwia, nie dotyczy przedmiotowej dostawy. Podczas rewizji celnej stwierdzono bowiem sprowadzenie przez stronę 6999 par obuwia (a nie jak zadeklarowano 7035 par), w tym 2798 par obuwia posiadającego metki wskazujące na chińskie pochodzenie towaru. Przedłożone świadectwo pochodzenia nie stanowi prawidłowego dokumentu pochodzenia uprawniającego do zastosowania konwencyjnej stawki celnej, ponieważ nie dotyczy towaru rzeczywiście sprowadzonego przez importera. Tym samym świadectwo to nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Dla 2798 par obuwia ch. ustalono niepreferencyjne pochodzenie (właściwe dla stawki autonomicznej), na podstawie zapisu o kraju produkcji na znajdujących się na obuwiu (metkach). Taką samą stawkę zastosowano dla 4196 par obuwia, co do którego przyjęto k. niepreferencyjne pochodzenie, na podstawie oświadczenia eksportera towaru. Natomiast odnośnie 5 pozostałych par obuwia zastosowano stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100%, ponieważ towar ten nie został ujęty na fakturze importowej, a skarżąca pomimo wezwania nie przedstawiła żadnego dowodu pochodzenia dla przedmiotowego obuwia. Stan faktyczny importowanego obuwia ustalony został w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych, zgodnie z którymi cholewki badanego obuwia wykonane były ze skóry wtórnej.

Organ odwoławczy podniósł, że brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia odsetek wyrównawczych w niniejszej sprawie, gdyż Spółka nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem.

Oddalając skargę D. Sp. z o.o. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że trzyletni termin przedawnienia uległ zawieszeniu od [...] czerwca 2003 r. (data wniesienia odwołania) do [...] kwietnia 2004 r. (data doręczenia decyzji organu odwoławczego), a zatem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona w terminie.

Mając na uwadze zasadę klasyfikacji taryfowej wyrażoną w regule 1 ORINS należy uznać, iż klasyfikacja taryfowa do kodu PCN 6405 10 90 0 jest prawidłowa, ponieważ rodzaj surowca, z którego wykonano cholewki tego obuwia (skóra wtórna) nie spełnia kryteriów materiałowych (określonych dla tej części obuwia), wskazanych w innych pozycjach działu 64 taryfy celnej (od 6401 do 6404).

Skarżąca sprowadziła towar, który różnił się asortymentowo i ilościowo od towaru zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym i załączonych do zgłoszenia dokumentach, a to na stronie spoczywał obowiązek prawidłowego ustalenia statusu pochodzenia towaru i jego należyte udokumentowanie. Skarżąca wyjaśniała, że różnice w asortymencie i ilości towaru są wynikiem omyłkowej wysyłki przez czeskiego kontrahenta. Podnosiła, że butów pochodzenia chińskiego nie zamawiała, na dowód czego przedstawiła korespondencję z dostawcą zagranicznym dotyczącą realizacji zamówienia. Zdaniem Sądu, nie można przyjąć wyjaśnienia o błędzie w magazynie za wiarygodne, zważywszy, że towary pochodzenia chińskiego zostały ujęte na fakturze. Nie jest to błąd dotyczący załadunku, ale nieprawidłowość przy realizacji całego zamówienia. Wątpliwości budzi zwłaszcza fakt, iż do faktury obejmującej obuwie ch., wystawionej [...] września 2002 r. przez eksportera działającego pod firmą T. s.r.o. w B., w tym samym dniu w Korei wystawiony został certyfikat pochodzenia, zgodnie z którym towar pochodził z R. K. W polu nr [...] świadectwa pochodzenia powołana jest przedmiotowa faktura, która obejmuje obuwie ch. Powyższe wskazuje, że wystawca certyfikatu pochodzenia nie znał treści faktury, którą powołał w świadectwie.

Sąd wyraził przekonanie, że brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia odsetek wyrównawczych, gdyż Spółka nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem. Powoływanie się przez skarżącą na pomyłkę kontrahenta nie zwalnia jej z odpowiedzialności za posłużenie się przy dokonywaniu odprawy nieprawidłowymi dokumentami, czego konsekwencją było zaniżenie kwoty długu celnego. Dowodem dochowania należytej staranności może być m.in. uzyskanie od kontrahenta pisemnego zapewnienia, że dostarczy prawidłowy towar oraz właściwe dokumenty, w tym świadectwo pochodzenia, ale przede wszystkim zawarcie z nim kontraktu określającego szczegółowo warunki transakcji wraz z konsekwencjami nie wywiązania się którejkolwiek ze stron z umowy. W sprawie skarżąca stwierdziła, że nie zawarła takiej umowy. Sąd zauważył, że ryzyko zawarcia transakcji z nierzetelnym kontrahentem spoczywa wyłącznie na Spółce i tylko od niej zależy, w jaki sposób zapewni ona możliwość dochodzenia swoich roszczeń w stosunku do zagranicznego eksportera z tytułu niedopełnienia przez niego warunków transakcji.

D. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości. Na podstawie art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3, art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art 145 § 1 pkt. 1 c/ p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie i ocenę stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), a w szczególności ustalenie, że:

- wskazane przez organy celne pochodzenie towaru jest prawidłowe, mimo że zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Finansów, będących podstawą uchylenia pierwszej decyzji Urzędu Celnego, złożone przez stronę świadectwo pochodzenia potwierdzające koreańskie pochodzenie nie mogło zostać pominięte lub zakwestionowane bez uprzedniego sprawdzenia;

- strona nie wykazała, że niezgodność towaru wynikała z omyłkowej dostawy bez winy zgłaszającego i pominięcie, jako dowodu w sprawie i uznanie za nieistotny postanowienia Urzędu Celnego IV Sekcja Karno-Skarbowa z [...] listopada 2002 r., z którego wyraźnie wynika, że niezgodne z rzeczywistością fakturowanie spowodowane było błędem ekspedytora towaru - firmy T. s.r.o. w Cz., pominięcie korespondencji złożonej po zgłoszeniu celnym oraz przy wniosku z [...] października 2002 r., jako dokumentującej, jakie pochodzenie miało mieć zamówione obuwie, a w konsekwencji uznanie za zasadne naliczenie odsetek wyrównawczych;

- zgłoszony towar sklasyfikowany został przez Urząd Celny prawidłowo, jako PCN 64 05 10 90 0 mimo, że zgodnie z art. 13 ust. 1 Kodeksu celnego, w zw. z rozporządzeniem Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, ustalenie klasyfikacji taryfowej powinno być dokonane dla obuwia sportowego;

- 5 par obuwia nie zostało ujawnione na fakturze importowej, mimo że zadeklarowano o 36 par obuwia więcej, a w konsekwencji zastosowano bezzasadnie stawkę importową podwyższoną o 100%;

2. naruszenie przepisów postępowania, który miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 3, art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. poprzez pominięcie, że bez żadnych podstaw Urząd Celny zaniechał wykonania wytycznych Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z decyzji z 15 kwietnia 2004 r., a Dyrektor Izby Celnej stan ten mimo treści art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zaakceptował i w konsekwencji oddalenie skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.);

3. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 65 § 5, art. 65 § 5a w zw. z art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego i w związku z art. 145 § 2, art. 211 i art. 212 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez oddalenie skargi, mimo wydania decyzji po upływie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, które miało miejsce [...] września 2002 r. (art.174 pkt.1 p.p.s.a).

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła, że wbrew zaleceniom Izby Celnej zawartym w decyzji z [...] kwietnia 2004 r. Urząd Celny zaniechał wyjaśnienia kwestii świadectwa pochodzenia, jak również odniesienie się do wniosku skarżącej o zgodę na odesłanie towaru do kontrahenta.

Podkreśliła, że Urząd Celny stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do zastosowania stawki konwencyjnej, którą Spółka zadeklarowała w zgłoszeniu celnym. Dołączone do zgłoszenia świadectwo pochodzenia nr [...], potwierdzające koreańskie niepreferencyjne pochodzenie 7035 par obuwia uznano, że nie dotyczy przedmiotowej dostawy. Ustalenie to jest wadliwe, ponieważ w świadectwie wskazano wyraźnie fakturę, której świadectwo dotyczy.

Spółka zwróciła uwagę, że § 1 ust 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania obliguje organ celny do pobrania odsetek wyrównawczych w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, jednakże z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce. Różnice w asortymencie i ilości towaru były wynikiem omyłkowej wysyłki przez czeskiego kontrahenta, a więc strona nie ponosi winy w błędnym zgłoszeniu. Zasady doświadczenia życiowego potwierdzają, że nie ma logicznego uzasadnienia zgłaszanie większych ilości towaru, niż faktycznie jest importowany. Skarżąca podniosła, że butów pochodzenia chińskiego nie zamawiała, na dowód czego przedstawiła korespondencję z dostawcą zagranicznym, dotyczącą realizacji zamówienia. Kontrahent zagraniczny wyjaśnił, iż z powodu błędu w magazynie 2808 par obuwia zostało załadowanych niezgodnie z zamówieniem. Zaś dowodem dochowania należytej staranności może być uzyskanie od kontrahenta pisemnego zapewnienia, że dostarczony towar jest prawidłowy, jak również posiada wszelkie wymagane dokumenty, w tym świadectwo pochodzenia.

Sąd I instancji pominął inne dowody wskazane w skardze i złożone do akt, m.in. cennik obuwia z [...] lipca 2002 r. - firmy T. s.r.o., na podstawie którego skarżąca zamówiła obuwie. Nadto skarżąca przedstawiła oświadczenie eksportera dotyczące pomyłki w załadunku sporządzone w [...] września 2002 r., a więc tuż po ujawnieniu nieprawidłowości. Sprzedający gwarantował dostarczenie towaru wyłącznie pochodzenia koreańskiego.

W piśmie z [...] lutego 2005 r. Spółka potwierdziła, że nie zawierała umowy handlowej, a jedynie złożyła zamówienie. Brak takiego kontraktu mimo, że mógł zostać stworzony ex post wobec sugestii Urzędu, został uznany jako dowód na niekorzyść, co podważa zaufanie do organu celnego. Organ zaniechał podnoszenia argumentów przemawiających przeciwko obciążaniu winą za omyłkę dostawcy, ograniczając się jednie do zarzutu niedbalstwa. Tymczasem niepodważalne są dowody w sprawie ekskulpujące skarżącą, a których organ nie dostrzegł, tj. faks z [...] września 2002 r. (wyjaśnienie czeskiego kontrahenta), w którym informuje on, iż 2808 par obuwia jest pochodzenia chińskiego i zostało załadowane niezgodnie z zamówieniem oraz oświadczenie tegoż dostawcy z [...] lutego 2005 r.

Skarżąca stwierdziła, że Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni i wadliwego zastosowania art. 65 § 5 i 5a w zw. z art. 230 § 5 i 6 Kodeksu celnego. Wskazany art. 230 § 5 pkt. 3 Kodeksu celnego stwierdza, że bieg terminu ulega zawieszeniu z dniem wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. Na podstawie art. 3 ust 2 ustawy z [...] kwietnia 2003 r. o zmianie Kodeksu celnego (Dz.U. Nr 120, poz. 1122) przepisy te mają zastosowanie do postępowań niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy. Zawieszenie biegu terminu następuje z dniem wniesienia odwołania, ale jedynie, jeżeli odwołanie zostało wniesione po wejściu w życie ustawy, czyli [...] sierpnia 2003 r., i wówczas wniesione odwołania powodują zawieszenie biegu terminu. W innej sytuacji musiałby istnieć przepis, który wskazywałby, że zawieszenie biegu terminu następuje przed wejściem w życie ustawy lub zawieszenie biegu terminu w ogóle nie następuje. Odwołania w niniejszej sprawie wniesiono [...] czerwca 2003 r., a więc przed wejściem w życie ustawy, wobec czego nie nastąpiło zdarzenie powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia do wydania decyzji. Przy braku zawieszenia terminu biegł on, wobec czego doręczenie decyzji nastąpiło z przekroczeniem 3-letniego terminu wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takiej regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W sprawie, skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty w istocie wszystkie zmierzają do wykazania, że nie istniały podstawy faktyczne i prawne do zakwestionowania zgłoszenia celnego, bowiem nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przyjęcie innej taryfikacji, stawki i wartości celnej towaru, niż wskazana w tym zgłoszeniu.

Zarzut naruszenia art. 65 § 5, art. 65 § 5a w zw. z art. 230 § 5 i 6 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 208 ze zm., dalej Kcel.) jest najdalej idący i wymaga omówienia w pierwszej kolejności.

Według skarżącej naruszenie wskazanych przepisów polega na wydaniu decyzji w postępowaniu pierwszoinstancyjnym po upływie trzyletniego terminu przewidzianego na weryfikację zgłoszenia celnego.

Uwzględnienie upływu czasu następuje z mocy prawa z urzędu, co oznacza, że po tym terminie nie jest możliwe wydanie decyzji o zmianie wartości celnej.

Zgodnie z art. 230 § 4 Kcel. powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Z kolei art. 230 § 5 pkt 2 Kcel. stanowi, że bieg terminów, o których mowa w § 4 i § 4a ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Terminy, o których mowa w art. 230 § 4 i § 4a biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej, co wynika z art. 230 § 6 Kcel.

Organ celny postanowieniem z [...] października 2002 r. zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzając, że jej rozstrzygnięcie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o przestępstwo skarbowe. Postępowanie podjęte zostało [...] lutego 2003 r., po uchyleniu powyższego rozstrzygnięcia.

Zgłoszenie celne w sprawie zostało przyjęte [...] września 2002 r., podczas gdy decyzja organu celnego pierwszej instancji została wydana [...] września 2005 r., zaś doręczona stronie [...] września 2005 r., a więc - uwzględniając okres zawieszenia biegu przedawnienia - z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

Należy bowiem zauważyć, że ustawą z 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 120, poz. 1122 ze zm.) do art. 65 Kcel. został dodany § 5a, zgodnie z którym do postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe stosuje się odpowiednio art. 230 § 5 i § 6 Kcel.

Powołane ostatnio przepisy regulują kwestię zawieszenia biegu terminów do powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnych. Jedną z przyczyn zawieszenia biegu przedawnienia jest zawieszenie postępowania w sprawie celnej (art. 230 § 5 pkt 2 Kcel.). Mając na uwadze charakter wspomnianej regulacji oraz ustanowiony w art. 230 § 4 Kcel. 3-letni termin na powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego, należy uznać, że odpowiednie stosowanie art. 230 § 5 i 6 Kcel., o którym mowa w art. 65 § 5a Kcel., polega na stosowaniu wspomnianych przepisów z modyfikacją uwzględniającą odrębność regulacji zawartej w art. 65 § 4 i § 5 Kcel.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy z 23 kwietnia 2003 r., do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie tej ustawy (10 sierpnia 2003 r.), dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, stosuje się przepisy Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. W sprawie nie jest kwestionowane, że postępowanie celne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i do tej daty nie zostało zakończone. Oznacza to, że słusznie do terminu, o którym mowa w art. 65 § 5 Kcel., nie wliczono okresu zawieszenia postępowania i tym samym przyjęto, że nie upłynął termin do wydania decyzji, o której mowa w art. 65 § 4 Kcel. Twierdzenie skarżącej Spółki, iż zawieszenie biegu terminu może dotyczyć jedynie odwołań wniesionych po 10 sierpnia 2003 r., jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, jest nie do przyjęcia w świetle jednoznacznego brzmienia przepisu ustawy zmieniającej, podobnie jak wiążąca się z tym poglądem sytuacja, w której w tym samym czasie na różnych zasadach toczyłyby się postępowania prawnie odmiennie oceniane, w zależności od daty wniesienia odwołania.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadne.

W istocie są one (wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego, sprzeczność w dokonanych ustaleniach, błędna klasyfikacja taryfowa) powtórzeniem zarzutów podnoszonych w skardze, w zakresie których skarżąca zdaje się prowadzić polemikę z dokonaną oceną stanu faktycznego i rozważaniami Sądu I instancji, a odnośnie ponownie pojawiającej się kwestii "błędu w załadunku i omyłkowej dostawy" - powtórzeniem argumentów wcześniej podnoszonych w sprawie sygn. akt I GSK 503/07 o unieważnienie zgłoszenia celnego.

Stan faktyczny sprowadzonego obuwia został ustalony w oparciu o wynik badań laboratoryjnych, zgodnie z którym cholewki badanego obuwia wykonane były ze skóry wtórnej. Spółka w postępowaniu celnym stanu tego nie kwestionowała. Mając na uwadze zasady klasyfikacji taryfowej wyrażone w regule 1 ORINS należało uznać, iż zastosowana taryfikacja do kodu PCN 6405 10 90 0 jest prawidłowa, ponieważ rodzaj surowca, z którego wykonano cholewki obuwia (skóra wtórna), nie spełnia kryteriów materiałowych określonych dla tej części obuwia, wskazanych w innych pozycjach działu 64 Taryfy celnej (6401 do 6404). Z uwagi na pierwszeństwo stosowania kryterium materiałowego, wynikające z pozycji działu 64, nie miało zastosowania kryterium odnoszące się do rodzaju obuwia, zdefiniowane w uwadze 1(a) do podpozycji działu 64, zgodnie z którą: "w rozumieniu podpozycji 6402 12, 6402 19, 6403 12, 6403 19 i 6404 11 określenie "obuwie sportowe" odnosi się tylko do obuwia o przeznaczeniu sportowym, które posiada, lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek, itp.". Za powyższym przemawiają bowiem zapisy odnoszące się do wyszczególnienia "obuwia sportowego" jako jednej spośród grup towarów ujętych w ww. podpozycjach, a nie bezpośrednio w brzmieniu tych pozycji.

Ustalenia powyższe zostały dokonane w sposób prawidłowy, a ich ocena nie może być uznana za niezgodną z prawem.

W przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca obowiązana jest nie tylko dokładnie określić (wskazać) naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym jednoznacznie stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Już z tego względu zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony, bowiem strona skarżąca nie wskazała, o jaki konkretnie przepis chodzi, ogólnikowo zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jak również nie wykazała, aby ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ, a tym bardziej istotny wpływ, na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Ostatnim zarzutem w rozpoznawanej sprawie to naruszenie przepisu § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, określającego przypadek, w których odsetki wyrównawcze nie są pobierane.

Okoliczności sprawy, jak i wyjaśnienia samej strony nie dają podstawy do uznania, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych m.in. odnośnie pochodzenia importowanych towarów spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony.

Kwestia ta była już przedmiotem rozważań w sprawie sygn. akt I GSK 503/07 o unieważnienie zgłoszenia celnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.