Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 135/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asyst. sędz. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stronie skarżącej Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 10 września 2014 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS


UZASADNIENIE

Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "L." z siedzibą w Ł. wniosła skargę na bezczynność [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w Ł. w przedmiocie nierozpoznania zażalenia. W motywach skargi jej autor podniósł zarzuty merytoryczne ukierunkowane na wykazanie, iż organ pozostaje w bezczynności bezpodstawnie pozostawiając zażalenie strony bez rozpoznania, podczas gdy zostało ono wniesione przez właściwie umocowanego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi. Zdaniem organu podstawą do odrzucenia skargi winna być okoliczność, iż pełnomocnik przed wniesieniem skargi na bezczynność nie skierował do organu zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a., a jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, które równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.

Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").

Sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej strona - wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanego art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 P.p.s.a. - przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, które jej przysługiwały w toku postępowania administracyjnego. Wobec tego uzasadniony jest pogląd organu, iż skarga powinna być odrzucona.

Bezspornie z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność organu administracji - w sprawie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. - powinna być poprzedzona zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a. skierowanym do organu wyższego stopnia, czyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej w osobie radcy prawnego skargę do sądu administracyjnego poprzedził skierowaniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tym zakresie sąd podziela pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, iż w przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić jedynie w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał

z środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 roku, II OSK 1478/12 oraz wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 17 lipca 2012 roku, II SAB/Po 20/13; w Gliwicach z dnia 16 marca 2011 roku, II SAB/Gl 80/10; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można utożsamiać zażalenia na bezczynność z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Rzeczone wezwanie nie jest "środkiem zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., lecz samoistnym, odrębnym

i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania działania, czyli bezczynności (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 7 czerwca 2013 roku, II SAB/Kr 47/13 i z dnia 6 marca 2013 roku, II SAB/Kr 213/12

i inne).

Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. odnosi się do skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a nie do skarg na bezczynność w zakresie tych aktów

i czynności (por. np. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 roku, II FSK 2733/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012 roku, IV SAB/Wr 111/11 i inne).

Konkludując, niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga oceniona zostaje jako niedopuszczalna, co z kolei skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 roku, II GSK 729/12).

Wobec powyższego sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi sąd postanowił w punkcie drugim w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Wobec uznania, iż skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, poza zakresem zainteresowania składu orzekającego, jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie, pozostały wszystkie argumenty natury merytorycznej podniesione

w treści skargi.

IB