Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 116/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.14 ust. 1 pkt 2 i ust.5, art. 32,ust.1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3, art. 111 ust. 1 -9
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 1 pkt 17 i 18, par. 3 ust. 1 pkt. 1 lit. a, par. 7,
journal: Dz.U. 2002 nr 108 poz 948
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy  rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.),, Sędzia NSA Danuta Małysz, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. i styczeń 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz J. P. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. P. / podatniczka /, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. /, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] o określeniu J. P. zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. i styczeń 2007 r. w łącznej kwocie 2 259 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego artykułami ogólnospożywczymi zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej. Podatniczka z dniem 31 grudnia 2006 r. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej. Decyzją z [...] została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. W prowadzonej działalności gospodarczej podatniczka ewidencjonowała obrót za pomocą kasy rejestrującej [...] o numerze unikatowym [...], numerze fabrycznym [...], numerze ewidencyjnym [...]. Podatniczka zakupiła tę kasę rejestrującą 5 grudnia 2000 r., na podstawie faktury VAT [...], za kwotę netto 1 840 zł, podatek VAT 404,80 zł. Podatniczka nie ujęła kasy rejestrującej w spisie z natury na dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że podatniczka tym zaniechaniem naruszyła art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 5, art. 2 pkt 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – ustawa VAT /. Podstawa opodatkowania podlegała określeniu stosownie do art. 14 ust. 8 w związku z art. 29 ust. 10 ustawy VAT. Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że w przedstawionym stanie prawnym wszystkie towary podlegające opodatkowaniu na dzień zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatniczka powinna ująć w remanencie likwidacyjnym według cen ich nabycia. Podatniczka przy nabyciu kasy rejestrującej miała prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niezasadne jest twierdzenie podatniczki, że na dzień zakończenia działalności gospodarczej nie posiadała towaru w postaci kasy rejestrującej, lecz jedynie obudowę pozostałą po odczytaniu pamięci fiskalnej tej kasy. Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że książka serwisowa kasy rejestrującej zawiera adnotację z 29 grudnia 2006 r., w której serwisant potwierdził techniczną sprawność tej kasy rejestrującej. Odczytu pamięci fiskalnej kasy rejestrującej dokonano dopiero 5 stycznia 2007 r. W tej dacie została wystawiona faktura[...], dokumentująca tę czynność. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że w przedstawionych okolicznościach faktycznych i stanie prawnym podatniczka była obowiązana wykazać w deklaracji za styczeń 2007 r. podatek należny od towaru w postaci kasy rejestrującej w wysokości 405 zł i była obowiązana do wpłaty organowi podatkowemu tej kwoty podatku od towarów i usług. Nieistotna jest przy tym rynkowa wartość towaru na dzień likwidacji działalności gospodarczej przez podatniczkę.

Dyrektor Izby Skarbowej uzasadniał, że w skład majątku firmy podatniczki wchodził samochód ciężarowy uniwersalny marki Fiat Palio Weekend o numerze rejestracyjnym [...], rok produkcji 1999. Zakup tego samochodu przez podatniczkę dokumentuje faktura VAT [...] z 5 kwietnia 2002 r. na kwotę netto 14 755 zł, podatek VAT 3 246,10 zł, na kwotę brutto 18 001,10 zł. Podatniczka skorzystała z prawa odliczenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu tego samochodu w rozliczeniu podatku od towarów i usług za kwiecień 2002 r. W dniu 31 grudnia 2006 r. podatniczka wystawiła fakturę VAT [...], dokumentującą dostawę samochodu ciężarowego Fiat Palio Weekend na rzecz swojego męża, J. P., na kwotę netto 1 639,35 zł, podatek VAT 360,65 zł, kwotę brutto 2 000 zł. Powiązania o charakterze rodzinnym między podatniczką a jej mężem były podstawą faktyczną określenia wysokości obrotu z tytułu tej dostawy na podstawie art. 32 ustawy VAT. Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że istnieje znacząca różnica między wartością dostawy samochodu udokumentowanej fakturą z 31 grudnia 2006 r. a wartością takiego samochodu według Notowań Ogólnopolskich XII 2006 lNFO-EKSPERT wydawnictwa Stowarzyszenia Rzeczoznawców Motoryzacji Rzeczoznawcy-PZM w kwocie 8 500 zł. Podatniczka przed sprzedażą samochodu poniosła koszty napraw w kwocie 383 zł, udokumentowane fakturami. Fakt ten powinien wpłynąć na ustalenie jak najwyższej ceny samochodu, na poziomie ceny rynkowej. W przypadku niedokonania dostawy tego środka trwałego w działalności gospodarczej podatniczki do zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, to stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 10 ustawy VAT podatniczka byłaby obowiązana do wykazania tego towaru w spisie z natury i do zapłaty podatku należnego od ceny nabycia. Działania stron dostawy opisanego samochodu wskazują wyraźnie, że miały na celu wykazanie jak najniższej kwoty podatku należnego z tytułu tej dostawy. Dlatego ocenił, że w pełni uzasadniona była zmiana podatniczce rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r.

Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że określenie podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług jest wyrazem prawidłowego zastosowania art. 99 ust. 12 ustawy VAT. Ocenił, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wystarczający do zastosowania prawa materialnego. Został oceniony w granicach ustawowej swobody. Wynik tej oceny został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

2. J. P. złożyła skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191, art. 193 Ordynacji podatkowej oraz art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 5, ust. 6, ust. 8, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 i ust. 10, art. 32 ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 3, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy VAT.

Argumentowała, że organ podatkowy nie miał podstaw do zakwestionowania podstawy opodatkowania z tytułu dostawy samochodu ciężarowego Fiat Palio Weekend. Strony tej transakcji zgodnie określiły wartość samochodu, który był w złym stanie technicznym z uwagi na intensywną eksploatację. Przedstawiła organowi podatkowemu opinię dotyczącą zakresu i kosztu koniecznych napraw, sporządzoną przed sprzedażą samochodu. Organ podatkowy nie wykazał, by związek małżeński łączący strony sprzedaży tego samochodu miał wpływ na wysokość umówionej ceny sprzedaży. Wyjaśniła organowi podatkowemu przyczyny ustalenia ceny sprzedaży samochodu przez strony tej umowy i sam fakt, że umówiona cena odbiegała od notowań ogólnopolskich nie uprawniał organu podatkowego do określenia podstawy opodatkowania przy zastosowaniu art. 32 ustawy VAT. Organ podatkowy powinien przyjąć lokalne notowania do określenia podstawy opodatkowania, nie notowania ogólnopolskie.

Argumentowała, że organ podatkowy nie miał podstaw do zastosowania art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT do kasy rejestrującej. Przekazała kasę rejestrująca do odczytu pamięci fiskalnej przed zakończeniem działalności gospodarczej. Odczyt został dokonany 29 grudnia 2006 r. Po dokonaniu odczytu kasa rejestrująca przestała istnieć, bo została pozbawiona podstawowego składnika w postaci pamięci fiskalnej. Pozostała jej jedynie obudowa kasy rejestrującej. Data wystawienia faktury / 5 stycznia 2007 r. / nie podważa faktu wcześniejszego odczytu pamięci fiskalnej kasy rejestrującej / 29 grudnia 2006 r. /. W remanencie likwidacyjnym należy ująć towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy. Te towary powinny być tożsame w momencie nabycia i sporządzania spisu. Takie stanowisko wynika także z orzecznictwa sądowego. W okolicznościach tej sprawy podatkowej zakupiła kasę rejestrująca i nie miała obowiązku ujmować w remanencie likwidacyjnym obudowy po tej kasie.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

5. Ma rację organ podatkowy kiedy stwierdza, że związek małżeński łączący podatniczkę, dostawcę samochodu, z nabywcą samochodu, to związek między dostawcą a nabywcą przewidziany w art. 32 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 2 i ust. 3 ustawy VAT.

W dalszej kolejności organ podatkowy pominął, że samo stwierdzenie powiązań o charakterze rodzinnym z art. 32 ust. 2 i ust. 3 ustawy VAT / związku małżeńskiego / nie jest podstawą do określenia obrotu zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy VAT. Organ podatkowy pominął, że art. 32 ust. 1 ustawy VAT nakłada na organ podatkowy obowiązek ustalenia, że stwierdzone powiązania o charakterze rodzinnym to okoliczność, która miała wpływ na ustalenie ceny sprzedaży samochodu. Na obecnym etapie postępowania podatkowego organ podatkowy zaniechał tego ustalenia. Organ podatkowy pominął, że cena transakcyjna według notowań ogólnopolskich dotyczy samochodu o przebiegu 112 000 km. Jak wynika z akt postępowania podatkowego samochód będący przedmiotem dostawy dokonanej przed podatniczkę na rzecz męża miał mieć przebieg rzędu 255 000 km / zeznania J. P. z 26 listopada 2007 r. k. 68 - 70 akt postępowania podatkowego /. Organ podatkowy pominął ocenę twierdzeń podatniczki i jej męża na okoliczność złego stanu technicznego samochodu w dacie dostawy.

Stwierdzone zaniechanie organu podatkowego wyjaśnienia okoliczności istotnej, wpływu powiązań o charakterze rodzinnym na ustalenie ceny sprzedaży samochodu narusza art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej w sposób, który mógł istotnie wpłynąć na wynik sprawy w rozumieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w części obejmującej określenie podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r.

Na tym etapie postępowania podatkowego dowolne jest określenie wysokości obrotu z tytułu dostawy samochodu na rzecz męża podatniczki przy zastosowaniu art. 32 ust. 1 ustawy VAT. Organ podatkowy nie wyjaśnił czy powiązania o charakterze rodzinnym miały wpływ na ustalenie ceny sprzedaży samochodu. Przesłanką zastosowania art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT nie jest ani istnienie znaczącej różnicy między umówioną ceną sprzedaży na 2000 zł a ceną według ogólnopolskich notowań 8 500 zł; ani naprawy tego samochodu przed dostawą o wartości 383 zł; ani argument organu podatkowego, że w przypadku niedokonania dostawy samochodu przed zaprzestaniem wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatniczka byłaby zobowiązana do " ...odprowadzenia należnego podatku w wysokości ceny jego nabycia.". Tej treści argumentacja organu podatkowego sama nie dowodzi wpływu powiązań o charakterze rodzinnym między stronami dostawy na ustalenie ceny sprzedaży samochodu. Tej treści argumentacja organu podatkowego nie dowodzi, że cena sprzedaży tego konkretnego samochodu ustalona między małżonkami jest zaniżona w stosunku do ceny w obrocie między podmiotami rodzinnie niepowiązanymi.

Prawidłowe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy VAT wymaga od organu podatkowego wyjaśnienia czy umówiona przez małżonków cena sprzedaży samochodu ma uzasadnienie w takich okolicznościach tej konkretnej transakcji, które leżą poza istniejącymi między nimi powiązaniami o charakterze rodzinnym, przede wszystkim w stanie samochodu. W tym celu organ podatkowy był obowiązany ocenić całokształt zgromadzonych dowodów, ich wiarygodność, w granicach ustawowo przyznanej swobody. Organ podatkowy tego obowiązku nie zrealizował, kiedy pominął w ocenie podawany przebieg tego konkretnego samochodu, twierdzenia stron umowy sprzedaży na okoliczność stanu technicznego samochodu, w tym zakresu napraw niezbędnych a nieprzeprowadzonych do dnia sprzedaży.

Z tych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w części obejmującej określenie podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r.

6. W stanie prawnym obowiązującym na dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku:

1 / rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej;

2 / zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego.

Stosownie do art. 14 ust. 5 ustawy VAT w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zwany dalej "spisem z natury". Podatnicy są obowiązani:

1 / sporządzić spis z natury w terminie 14 dni, licząc od dnia rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, oraz

2 / zawiadomić o dokonanym spisie z natury, o ustalonej wartości i o kwocie podatku należnego naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia zakończenia tego spisu.

Unormowanie zawarte w art. 14 ustawy VAT jest przejawem przestrzegania zasady neutralności opodatkowania towarów, co do których podatnik zaprzestający prowadzenia działalności gospodarczej skorzystał z prawa odliczenia kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu. W takiej sytuacji następuje zrównanie pozycji byłego podatnika, który nie wykorzystał nabytych towarów w opodatkowanej działalności gospodarczej z pozycją ostatecznego konsumenta, który musi ponieść ciężar podatku zawartego w cenie nabytych towarów / zob. Leksykon podatku VAT 2006, J. Zubrzycki, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, s. 1171 /.

Brzmienie art. 14 ust. 1 i ust. 5 ustawy VAT wprost wskazuje, że podatnik jest obowiązany ująć w spisie z natury takie towary, które nie były przedmiotem dostawy, ale co do zasady mogą być przedmiotem dostawy. W tym stanie prawnym nie są objęte obowiązkiem ujęcia w spisie z natury te towary, których dostawa nie jest dopuszczalna / zob. VAT 2008, A. Bartosiewicz, R. Kubacki 1335 wyjaśnień i interpretacji, Wolters Kluwer, s. 1331, stanowisko aktualne także na gruncie stanu prawnego w tej sprawie /.

Kasa rejestrująca służy wyłącznie ustawowemu obowiązkowi ewidencji obrotu i kwot podatku należnego podatnika dokonującego sprzedaży w warunkach art. 111 ust. 1 ustawy VAT. Wyłącznie w tym celu podatnik ma obowiązek ją nabyć. Brzmienie art. 111 ust. 1 ustawy VAT daje podstawę prawną stanowisku, że kasa rejestrująca służy wyłącznie ewidencji obrotu i kwot podatku należnego konkretnego podatnika przez czas wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu przez tego podatnika. Nie służy wykonywaniu przez tego podatnika czynności podlegających opodatkowaniu. Nie może służyć w dalszej kolejności innym podatnikom wykonującym czynności podlegające opodatkowaniu. Nie stanowi towaru, który może być przedmiotem dostaw tego podatnika. Po zaprzestaniu przez podatnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu kasa rejestrująca nie staje się przedmiotem konsumpcji byłego podatnika podatku od towarów i usług. Nie staje się składnikiem majątku, który może być w jakikolwiek sposób wykorzystywany przez konsumenta / choćby przez zbycie / .

Brzmienie art. 111 ust. 1 ustawy VAT daje podstawę prawną stanowisku, że kasa rejestrująca służąca podatnikowi do ewidencji obrotu i kwot podatku należnego z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu nie może być przedmiotem dostawy tego podatnika w rozumieniu art. 14 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Dlatego podatnik nie ma obowiązku ująć kasy rejestrującej w spisie z natury towarów z art. 14 ust. 5 ustawy VAT / zob. wyrok w sprawie I SA/Lu 27/08 /.

Poddanie kasy rejestrującej reżimowi art. 111 ust. 1 – 9 ustawy VAT stanowi wyłączenie jej z zakresu art. 14 ust. 1 i ust. 5 ustawy VAT.

Dopełnieniem regulacji art. 111 ust. 1 ustawy VAT jest rozporządzenie Ministra Finansów z 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników / Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm. – rozporządzenie z 4 lipca 2002 r., obowiązujące w dacie zaprzestania przez podatniczkę wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu z mocy art. 165 ustawy VAT /.

Kasy rejestrujące są wprowadzane do obrotu przez producenta lub importera w rozumieniu § 1 odpowiednio pkt 17, pkt 18 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r., nie przez każdego podatnika podatku od towarów i usług, który nabył kasę rejestrującą dla ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Producenci krajowi i importerzy kas rejestrujących są obowiązania przed wprowadzeniem ich od obrotu uzyskać decyzję ministra właściwego do spraw finansów publicznych o spełnieniu wszystkich wymogów dotyczących warunków i kryteriów technicznych, którym musza odpowiadać kasy rejestrujące stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy podatkowej poza sporem było, że podatniczka nie jest producentem ani importerem uprawnionym do wprowadzania kas rejestrujących do obrotu. Nie jest podmiotem uprawnionym do dokonywania dostaw kas rejestrujących. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy podatkowej kasa rejestrująca, którą podatniczka nabyła w celu ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, nie mogła być przedmiotem dostawy dokonywanej przez tę podatniczkę.

Kasy rejestrujące muszą posiadać między innymi pamięć fiskalną stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i pkt 2 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r. Pamięć fiskalna to urządzenie umieszczone w twardej nieprzezroczystej masie, umożliwiające trwały jednokrotny zapis danych dopuszczonych programem pracy kasy bez możliwości ich likwidacji oraz wielokrotny odczyt tych danych, które są nieusuwalne bez zniszczenia samego urządzenia stosownie do § 1 pkt 9 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r. Zakończenie pracy w trybie fiskalnym przez każdą kasę wymaga dokonania, z udziałem pracownika urzędu skarbowego, czynności określonych w załączniku nr 4, stosownie do § 5 ust. 8 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r. Kasa rejestrująca nie staje się przedmiotem konsumpcji byłego podatnika podatku od towarów i usług / nie może być w żaden sposób wykorzystywana przez konsumenta, nie może być przedmiotem obrotu konsumenckiego /. Z chwilą obowiązkowego pozbawienia pamięci fiskalnej kasa rejestrująca przestaje istnieć, bo nie spełnia koniecznego warunku technicznego z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i pkt 2 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r. Pamięć fiskalną przechowuje producent lub importer z § 1 odpowiednio pkt 17, pkt 18 rozporządzenia z 4 lipca 2002 r., stosownie do § 5 ust. 9 tego rozporządzenia. Bez znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, że czynności wymagane dla zakończenia pracy kasy rejestrującej w trybie fiskalnym zostały dokonane / organ przyjmuje 5 stycznia 2007 r. / po dacie zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu / po 31 grudnia 2006 r. /. Kasa rejestrująca nie jest towarem, który mógł być przedmiotem dostawy w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy VAT także, kiedy czynności wymagane dla zakończenia pracy kasy rejestrującej w trybie fiskalnym zostały przeprowadzone po dacie zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Okoliczność kiedy zostały wykonane czynności wymagane dla zakończenia pracy kasy rejestrującej w trybie fiskalnym nie jest przesłanką stosowania art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy VAT.

Dlatego nie odpowiada prawu stanowisko organu podatkowego, że kasa rejestrująca, którą podatniczka nabyła w celu wykonania ustawowego obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego jest towarem, który po nabyciu nie był przedmiotem dostawy w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy VAT na tej podstawie, że czynności wymagane dla zakończenia pracy kasy rejestrującej w trybie fiskalnym zostały dokonane po dniu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Tej treści stanowisko prawne organu podatkowego ma u podstaw błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ustawy VAT, pomija art. 111 ust. 1 ustawy VAT, rozporządzenie z 4 lipca 2002 r. w związku z art. 165 ustawy VAT. To naruszenie podatkowego prawa materialnego wpłynęło na wynik sprawy. Skutkiem tego naruszenia było określenie podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. na podstawie okoliczności nieobjętych obowiązkiem z art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy VAT.

Z tych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w zakresie określenia podatniczce zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a.

7. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 ustawy p.p.s.a. Orzeczenia o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.