Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 36/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1  pkt 3 i  par. 3 w zw. z  art. 166 i, art. 158 i  art. 196
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię, a także o wstrzymanie wykonania prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/ Wr 36/11 odrzucającego skargę Z. R. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niewłaściwego przekazania zażalenia z dnia 20 grudnia 2010 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 36/11 odrzucił skargę skarżącego na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niewłaściwego przekazania zażalenia z dnia 20 grudnia 2010 r.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. skarżący złożył pismo nazwane "Wezwanie o wykładnię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 36/11". Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o dokonanie wykładni wskazanego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 36/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni wspomnianego postanowienia z dnia 8 kwietnia 2011 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Również kwestionowanie nie rozpatrzenia całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym ponownie zażądał "rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści orzeczenia z 8 kwietnia 2011 r. wobec wadliwego i nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia i jego uzasadnienia (...)". W ocenie skarżącego Sąd w sprawach w zakresie udzielenia pomocy społecznej ma obowiązek ustosunkować się do złożonego wniosku o wykładnię, gdyż "ustawa tak nakazuje i odmowy nie przewiduje".

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OZ 570/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącego (w którym ograniczono się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu) o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2011 r. jest bezzasadny, zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił dokonania wykładni postanowienia. Wskazał, że nierozpatrzenie całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie wszczęte wnioskami skarżącego z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. o wykładnię powyższego postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. odrzucającego skargę.

W jego uzasadnieniu stwierdzono, że pisma skarżącego z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. są ponownymi wnioskami o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 kwietnia 2011 r. Ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni powyższego postanowienia z dnia 8 kwietnia 2011 r. jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OZ 570/11 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2011 r. odmawiające dokonania wykładni postanowienia z dnia 8 kwietnia 2011 r.

Skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie, wstrzymanie ich wykonania oraz wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami, w tym również wyjaśnienie wątpliwości orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie oraz wstrzymanie jego wykonania.

Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega złożony w piśmie z dnia 10 września 2013 r. kolejny wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. odrzucającego skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego postanowienia została rozpoznana odrębnym postanowieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

W myśl art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 166 p.p.s.a. wynika zaś że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego, zawartym w piśmie z dnia 10 września 2013 r., o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. odrzucającego skargę jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że prawomocnym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OZ 570/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2011 r. odmawiające dokonania wykładni wspomnianego postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r.

Złożenie kolejnego wniosku o dokonanie wykładni postanowienia sądu odrzucającego skargę nie uchyla skutków prawomocności powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 166 i art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. odrzucającego jego skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. odrzucające skargę skarżącego jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 196 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Sądu, co orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.