Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2541/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r. sprawy ze skargi D. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ) zwanej dalej k.p.a. odmówił stwierdzenia, na wniosek P. i D. S., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, zbiornika na ścieki wraz z lokalnymi podłączeniami, kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, gazu i energii elektrycznej do budynku zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej przy ul. S. [...] w Ł.

Po rozpatrzeniu odwołania P. i D. S. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności podkreślił, iż stanowi ona wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie

w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.. Wskazał także, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

Organ odwoławczy powołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. Wskazał, że inwestor A. W. wraz z wnioskiem z dnia 3 marca 2008 r. o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działka nr ewid. 207) na cele budowlane oraz dołączył decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., ustalającą na wniosek A. W. warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego, gazowego, wodociągowego, zbiornika na ścieki wraz z lokalnym przyłączem kanalizacji sanitarnej oraz zjazdu na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. [...] w Ł. - działka nr ewid. [...] obręb [...].

Tym samym w ocenie organu odwoławczego w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o warunkach zabudowy. W szczególności organ II instancji zauważył, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju zabudowy; linii zabudowy; wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki - nie więcej niż 0,13 (projektowana - 0,088); udziału powierzchni biologicznie czynnej - minimum 80% (projektowana - 82% - Część opisowa do projektu zagospodarowania terenu - str. 3); szerokości elewacji frontowej - nie więcej niż 12,5 m (projektowana - 9,0 m - Projekt zagospodarowania - nr rys. 1); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (wysokość okapu głównych połaci dachu) - nie więcej niż 4,20 m (projektowana - ok. 3,39 m - Przekrój A-A i B-B - nr rys. 8 i 9); geometrii dachu: kąta nachylenia głównych połaci dachowych - od 30° do 45° (projektowany - 40° i 45° - Rzut dachu - nr rys. 7), wysokości kalenicy — nie więcej niż 9,40 m (projektowana - ok. 8,52 m - Przekrój A-A i B-B - nr rys. 8 i 9), układ połaci dachowych - dach dwuspadowy lub wielospadowy (projektowany - dach wielospadowy - Rzut dachu - nr rys. 7, Elewacje - nr rys. 12 i 13); obsługi działki przez projektowany zjazd z ulicy S.(działka nr ewid. [...]. obręb [...]).

Ponadto organ odwoławczy uznał, że zastosowanie w projektowanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym dachu z kierunkiem głównej kalenicy nierównoległym do frontu działki (główna kalenicy dachu z projektu usytuowana jest pod kątem ok. 58° w stosunku do frontu działki inwestycyjnej), nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze, gdyż w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała, że zastosowanie takiego rozwiązania nie wpłynie negatywnie na sposób odprowadzania wód opadowych jak również swą funkcją i cechami nie wprowadza zakłóceń w ładzie przestrzennym. Dodał także, że pozostałe budynki położone przy ul. S. usytuowane są głównymi kalenicami pod kątem (nierównoległe) w stosunku do frontów działek.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno- ekonomiczne nie możliwie do zaakcentowania w praworządnym państwie.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Zaznaczył, że stwierdzone wyżej uchybienie w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił także, że zastosowanie omawianego wyżej parametru wynikającego z ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r. o warunkach zabudowy dotyczącego stosowania równoległego kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki przy zachowaniu warunków wynikających z § 12, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., uniemożliwiłoby racjonalną zabudowę działki o nr ewid. [...].

Dokonując dalszej analizy kwestionowanej decyzji pod kątem zaistnienia przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że badana decyzja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności organ ustalił, że nie uchybiono rażąco przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2. Dodał również, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 36 (odległości pokryw

i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m³), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że badana decyzja nie narusza przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Organ wskazał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008r. zezwolił A. W. na lokalizacje zjazdu indywidualnego z ulicy S.(działka nr ewid. [...], obręb [...]) na teren nieruchomości zlokalizowanej przy ul. S. [...] w Ł. (działka nr ewid. [...], obręb [...]) w Ł.

Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutu podnoszonego przez odwołujących, dotyczącego, iż "w wyniku utwardzenia terenu na wysokość 1 m został podniesiony naturalny stan wód gruntowych i zmieniony spływ wód opadowych (...) na działki skarżących nr [...] i [...]" i wyjaśnił, że powyższy argument nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu oraz nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należącej do P. i D. S.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wnieśli D. i P. S. wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy tj. stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie udzielenia A. W. pozwolenia na budowę.

Zdaniem skarżących postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Nie zebrano i nie rozpatrzono wyczerpująco materiału dowodowego adekwatnie do brzmienia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Zarzucili, że organ nie dokonał oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podnieśli, że wydana decyzja oparta jest na błędnym uzasadnieniu faktycznym

i prawnym co narusza przepisy art. 107 § 3 w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. Doszło

w sprawie do naruszenia prawa materialnego i do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnieśli, że organ udzielający pozwolenia na budowę z dnia 20 marca 2008 r. nie dokonał oceny projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podali, że budynek ma kształt prostokąta o wym. ok. 30 x 9 m i jedną kalenicę. W pkt 2 tej decyzji dla warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wyznaczono: " kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki –równoległy". W projekcie budynku i pozwoleniu na budowę kierunek głównej kalenicy jest prostopadły do frontu działki.

Takie naruszenie zdaniem skarżących ma charakter rażący i jest oczywiste. Sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Nie ma żadnych wątpliwości interpretacyjnych w zakresie usytuowania budynku, którego długość wynosi 30 m i który wraz z kalenicą główną stoi prostopadle do frontu działki o szerokości 16 m i jednocześnie równolegle do sąsiedniej działki. W ocenie skarżących wyraźnie rzuca się w oczy obiekt budowlany, który stoi niezgodnie z wydanymi warunkami zabudowy. Budynki sąsiednie objęte są jedną zasadą kształtowania ładu przestrzennego: stoją długą elewacją wraz z kalenicą główną równolegle do frontu działki oraz prostopadle do sąsiednich działek. Taki układ współgra ze spadkiem terenu w kierunku zachodnim.

Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organy ograniczyły się do lakonicznego stwierdzenia, że ww. decyzja nie jest obarczona żadną wadą, o której mowa w art. 156 k.p.a. Podnieśli, że organ odwoławczy uznał, iż "stwierdzone uchybienie w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również nie zaburza miejscowych stosunków przestrzennych". Tego stwierdzenia nie poparł jednak ani w materiale dowodowym ani w podniesionych argumentach. Uchybienie o którym mówi GINB, to "usytuowanie budynku z kierunkiem głównej kalenicy pod kątem 58º do frontu działki". Skarżący zaznaczyli, że podany kąt odchylenia kalenicy został zmierzony przez GINB w stosunku do osi drogi S. Takie podejście

w ocenie skarżących nie współgra z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Podali, że "frontem działki jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub" wejście na działkę". Jest to "część działki" jak mówi przepis a nie linia. Budynek stoi więc idealnie prostopadle w stosunku do frontowej części działki, czyli do frontu działki.

Skarżący wskazali, że budynek i jego odmienne, niż to wskazane

w warunkach zabudowy, położenie wywołało konieczność wprowadzenia istotnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu. Zmianie uległ przebieg instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i gazu, lokalizacji zbiornika na ścieki oraz ukształtowania części utwardzonego terenu. Zmiana usytuowania zbiornika na nieczystości ciekłe spowodowała zwiększenie o około 40 m ² utwardzenia terenu działki od strony północnej drogi dojazdowej, a więc przy granicy z działką sąsiednią nr 208.

Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie wypowiedział się na temat posadowienia spornego budynku. Podali, że istotne jest to, że budynek o dł. 30 m stoi prostopadle do rzędnych terenu. Usytuowanie budynku sprzecznie

z wydanymi warunkami zabudowy powoduje znaczne odstępstwo o rzędnej posadowienia w terenie na poziomie zero. Rzędna wysokościowa przy południowo- zachodnim narożniku budynku na planie zagospodarowania wynosi 184,00, natomiast rzędna powykonawcza według szkicu geodezyjnego uwzględniającego rzędne wysokościowa wynosi 184,67 (Decyzja PINB Nr [...] z dnia [...].07.2013r.). Skarżący podnieśli, że w konsekwencji przekształcenia rzędnych terenu nastąpiła zmiana naturalnego spływu wód opadowych i kierowanie ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem skarżących jest to sprzeczne § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz sprzeczne z art.29 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Skierowanie spływu wody opadowej, ale też gruntowej na działki i sąsiednie należące do skarżących o nr ewid. nr [...] i [...], prowadzi do postępującej degradacji terenu i niszczenia roślin ozdobnych. Strona skarżąca poniosła już znaczne straty finansowe, które w dalszym ciągu w przyszłości są nie do przewidzenia.

Nadto skarżący dodali, że Wojewoda [...] i GINB posiadają opinię dotyczącą lokalnych warunków gruntowo-wodnych oraz opinię o przyczynach uszkodzenia roślin ozdobnych, przez nich dostarczone w dniu 2 października 2013 r. Stanowią one materiał pomocniczy, gdyż przedstawiając specyfikę terenu (teren podmokły) pozwalają na dokonanie oceny w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki skarżących.

Skarżący uważają za bezsporny stan naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez Prezydenta Miasta [...], który wpływa na sferę praw

i obowiązków podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak również zaburza miejscowe stosunki przestrzenne i gruntowo-wodne, przez co stanowi rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł

o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Na wstępie podkreślić należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1.

Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lipca 2014 r. I OSK 2832/12, z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. V SA/Wa 2594/13 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać również należy ponadto, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nie narusza prawa, bowiem decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r., nie jest dotknięta żadną wadą nieważności określoną w art. 156 k.p.a.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu aktualnym w dniu 20 marca 2008 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wskazał organ nadzoru inwestor wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością objętą inwestycją, wniosek o pozwolenie na budowę złożył w terminie ważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. o warunkach zabudowy tej inwestycji.

Kontrolując w trybie nieważmościowym decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zbadał zgodność rozwiązań projektowych spornej inwestycji z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r. i stwierdził, że nie doszło do rażącego naruszenia tych ustaleń. Należy zgodzić się z tym stanowiskiem organu. Stwierdzone rozbieżności w zakresie niewielkiego przekroczenia wskaźnika wielkości zabudowy powierzchni działki i udziału powierzchni biologicznie czynnej nie mają charakteru rażącego wobec zachowania wskazanych ustaleń co do rodzaju zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu, kąta nachylenia głównych połaci dachowych., wysokości kalenicy, elewacji, obsługi działki przez projektowany dach.

Jednocześnie należy zgodzić się ze skarżącym, że zmiana kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki z równoległego na prostopadły jest rozwiązaniem ewidentnie niezgodnym z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale należy jeszcze raz powtórzyć, że weryfikowanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. odbywa się w trybie nadzwyczajnym, który rządzi się swoimi prawami. Nie każda niezgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nawet oczywista, która mogłaby podlegać ocenie w postępowaniu stanowi podstawę do rozstrzygnięcia w trybie stwierdzenia nieważności decyzji.

Należy jeszcze raz powtórzyć, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. O rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.

Podzielić należy zatem stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że zastosowanie w projektowanym budynku mieszkalnym innego rozwiązania dachu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze, bowiem nie wpływa ono negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich. Organ wziął dodatkowo przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych posadowienie pozostałych budynków położonych przy ul. S., które również usytuowane są głównymi kalenicami pod kątem w stosunku do frontów działek.

Należy podzielić ocenę organu, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nie narusza też rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w szczególności § 12 i § 29 rozporządzenia. Organ odniósł się do podnoszonego zarzutu odnośnie kierowania spływu wody opadowej na działki sąsiednie trafnie stwierdzając, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany ukształtowania terenu ani nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości sąsiednie. Nie wystąpiły również pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., mogące stanowić podstawę do jej unieważnienia. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. jest zatem zgodna z prawem.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. Materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie decyzji w sprawie. Należy również pamiętać, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, w którym organ nie prowadza postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).