Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1325/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 par 1, art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1325/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. odmawiającą A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w Ł. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 16/18 oraz ul. B. 25 za 2008 rok.

W toku postępowania ustalono, że B. Sp. z o.o. w likwidacji (po zmianie nazwy A. Sp. z o.o. w likwidacji) złożyła w dniu 15 stycznia 2008 roku deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 za 2008 rok w kwocie 579.296,00 zł, deklarując do opodatkowania: 27.144,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 31.362,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 136.030,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik uregulował całość zobowiązania za 2008 rok.

Pismem z dnia 28 października 2010 roku likwidator Spółki poinformował, iż na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł., o sygn. akt [...] dokonano zbycia nieruchomości położonych w Ł., przy ul. A. oraz ul. B.. W trakcie przejmowania przez nabywcę na podstawie opracowanych operatów analizie zostały poddane poszczególne nieruchomości, co doprowadziło podatnika do wniosku, iż przez ostatnie lata zawyżana była ogólna powierzchnia użytkowa budynków według danych historycznych, a dodatkowo powierzchnia była obliczana po zewnętrznym obrysie budynków oraz ujęto w niej również powierzchnie klatek schodowych, szachów, szybów windowych itd., które nie podlegają opodatkowaniu.

W dniu 20 grudnia 2010 r. Spółka złożyła korektę deklaracji DN-1 za 2008 r. w kwocie 438.980 zł, w której zadeklarowano do opodatkowania 27.144 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 22.495,57 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2.706 m² powierzchni użytkowej budynków pozostałych oraz 136.030 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe oznacza, że Spółka skorygowała powierzchnie budynków, bowiem w miejsce zadeklarowanej pierwotnie powierzchni 31.362 m² zadeklarowano 25.391,92 m², przy czym 22.495,57 m² stanowiła pow. budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś 2.706,60 m² pow. użytkowej budynków ze względów technicznych nie mogło być i nie było wykorzystywane do prowadzenia tej działalności, co uzasadnia ich opodatkowanie stawką przewidzianą dla tzw. budynków pozostałych. Zmiana zadeklarowanych podstaw opodatkowania oznaczała różnicę 140.316 zł, stanowiącą w ocenie Spółki podatek nadpłacony. W uzasadnieniu złożonej korekty deklaracji spółka wskazała, iż dotychczas bazowała na archiwalnych danych, które nie obejmowały budynków nie istniejących już w 2005 r., ale dodatkowo obejmowały jako powierzchnię użytkową powierzchnię wiat oraz blaszanych zadaszeń, które nie wypełniają definicji budynków, znacznie ją zawyżając.

W trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli w zakresie opodatkowania gruntów, budynków i budowli ujętych w korektach deklaracji za lata 2005-2010 w dniu 30 listopada 2011 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości położonej przy ul. A. 16/18 oraz ul. B. 25 w Ł.. W wyniku tych czynności oraz analizy zapisów w księgach wieczystych nieruchomości ustalono, iż wskazaną nieruchomość stanowią grunty o łącznej powierzchni 27.144,00 m2, a składa się ona z dwóch zabudowanych działek sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako Ba: 3/13 przy ul. A. 16/18 bez numeru oraz ul. B. 25 o pow. 26.782,00 m² w obrębie [...], w użytkowaniu wieczystym Spółki, uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...] oraz 3/4 przy ul. B. 25 o pow. 362,00 m , w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...]. Na nieruchomości tej znajdują się budynki należące do Spółki, w tym: budynek przemysłowy, frontowy, pięciokondygnacyjny, z wyodrębnionymi prawnie częściami: parter budynku (I. kondygnacja), uregulowany w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczony jako lokal niemieszkalny o dwóch izbach: hali montażowej i pomieszczenia socjalnego;

I. piętro budynku (II. kondygnacja), uregulowany w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczony jako lokal niemieszkalny o dwóch izbach: hali montażowej i pomieszczenia socjalnego; II. piętro budynku (III. kondygnacja), uregulowany w księdze wieczystej Kw nr [...],oznaczony jako lokal niemieszkalny o dwóch izbach: hali montażowej i pomieszczenia socjalnego; III. piętro budynku (IV. kondygnacja), uregulowany w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczony jako lokal niemieszkalny o dwóch izbach: hali montażowej i pomieszczenia socjalnego; IV. piętro budynku(5.kondygnacja), uregulowany w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczony jako lokal niemieszkalny o dwóch izbach: hali montażowej i pomieszczenia socjalnego.

W trakcie przeprowadzonej kontroli Spółka złożyła m. in. operat szacunkowy z wyceny prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności naniesień sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. W. z dnia 14 lutego 2011 roku, zestawienie powierzchni użytkowych budynków, odpisy z ksiąg wieczystych, a także oświadczenie, w którym wskazano, że w okresie objętym kontrolą tj. w latach 2005 - 2010 stan przedmiotowej nieruchomości nie uległ zmianie do dnia 17 listopada 2011 roku. Wskazano, iż zgodnie z zestawieniem powierzchnie zakwalifikowane przez Spółkę do powierzchni pozostałych, to takie, które przez ostatnie 6 lat nie były oraz nie mogły być użytkowane z uwagi na względy techniczne występujące w tych obiektach. W 2010 r. zostały przeprowadzone prace remontowe pozwalające na wykorzystanie tych powierzchni od stycznia 2011 r.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji nie podzielił stanowiska Spółki i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. Organ przyjął, że prawidłowa była kwota podatku wynikająca z deklaracji pierwotnych. W odniesieniu do operatu sporządzonego w dniu 14 lutego 2011 r. przez B. W. stwierdzono, iż nie może on być dowodem potwierdzającym stan i metraż budynków istniejących na nieruchomości przy ul. A. 16/18 oraz ul. B. 25 w 2008 r. Dodatkowo podkreślono, iż w trakcie oględzin w dniu 6 października 2011 r. likwidator spółki A. K. nie potrafił wskazać budynków o pow. 2.706 m² zakwalifikowanych we wniosku o nadpłatę jako "pozostałe budynki". Nie przedłożono też żadnej dokumentacji potwierdzającej wykazaną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty powierzchnię.

Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 , art. 73 § 1 pkt 1, art. 74a i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p." oraz art. 1a ust. 1, pkt 1, pkt 3 i pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121 poz. 844 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l."

W odniesieniu do operatu szacunkowego sporządzonego przez B. W. organ stwierdził, iż zgodnie z art. 56 ust. 3 ab initio ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 roku Nr 102, póz. 651 z późn. zm.) operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. W niniejszej sprawie operat został sporządzony na zlecenie nabywcy nieruchomości C. Sp. z o.o., stwierdzając stan nieruchomości na dzień 7 lutego 2011 roku, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy 2008 roku. Ponadto, organ podkreślił, iż w operacie wskazano powierzchnię 25.391,92 m², jednakże nie wynika z niego, iż mamy do czynienia w tym wypadku z powierzchnią użytkową w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podkreślił, iż składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty Spółka wywodzi z niego korzystne skutki prawne, a zatem powinna wykazać fakty, na których opiera swoje twierdzenia. Sam operat szacunkowy nie może dowodzić twierdzeń podnoszonych przez Spółkę, a organy podatkowe nie mają obowiązku udowadniania twierdzeń strony. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż Spółka nie wykazała także, iż w ramach deklarowanej powierzchni użytkowej 31.362 m² część stanowiły nie będące budynkami wiaty oraz blaszane zadaszenia. Aby wykazać że powierzchnia przedmiotowych wiat została wliczona do powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółka powinna, w ocenie organu, wykazać części składowe zadeklarowanej w pierwotnej deklaracji powierzchni, ze wskazaniem na poszczególne obiekty budowlane (budynki i ewentualne obiekty nie będące budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) oraz wykazać, które z nich nie stanowiły budynków w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 tej ustawy następnie podać ich powierzchnię. Ogólne powołanie się we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jak również w toku postępowania, na to że część z obiektów budowlanych nie stanowiło budynków w rozumieniu powyższego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie stanowi potwierdzenia, iż w złożonej pierwotnie deklaracji na podatek od nieruchomości powierzchnia takich obiektów została nieprawidłowo zaliczona do powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji, iż z tego względu podatek został nadpłacony. Organ stwierdził również, że w wykazie środków trwałych, który przedstawiła Spółka, brak jest wykazania powierzchni środków trwałych, zarówno obiektów które niewątpliwie są budynkami, jak również które zdaniem spółki nie są budynkami, a zostały w taki sposób ujęte w wykazie środków trwałych oraz w złożonej pierwotnie deklaracji na podatek od nieruchomości. Odnośnie natomiast twierdzenia Spółki, iż w 2008 r. wskazywana powierzchnia części budynków 2.706,60 m² nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych organ wskazał, iż twierdzenia powyższe nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. Spółka ograniczyła się do stwierdzenia, że w 2010 r. przeprowadzono stosowne prace remontowe, mające umożliwić korzystanie z tych powierzchni od stycznia 2011 r., jednak nie wykazała w jakikolwiek sposób zarówno faktu ich przeprowadzenia, jak też ich zakresu, co w ocenie organu nie pozwoliło na uznanie, że przed wykonaniem tych prac występowały tzw. względy techniczne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc bardzo obszerne zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady oficjalności oraz art. 187 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej.

2. naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz

art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich niewłaściwe

zastosowanie i całkowicie błędne uznanie wbrew treści tych przepisów, iż w

przypadku budynków posadowionych na nieruchomości położonej w Ł.

przy ul. A. 16/18 oraz ul. B. 25, dz. o nr ewid. 3/13 i 3/4

opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w okresie opodatkowano winno

podlegać 31.362,00 m2 jako powierzchnia użytkowa budynków lub ich części

w rozumieniu tych przepisów;

- art. 1a ust.1 pkt1 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i opodatkowanie nieistniejących w okresie opodatkowania budynków lub istniejących budowli, które nie spełniały i nie spełniają po dzień dzisiejszy definicji budynku, a które jako wiaty stanowiły co najwyżej budowle w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 lit. b u.p.o.l. ;

- art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 2 lit. b Ordynacji

podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej

sprawie nie doszło do nadpłacenia lub nienależnie zapłaconego podatku w

sytuacji, gdy organ podatkowy I instancji nie ustalił jaka w rzeczywistości powinna być wysokość w okresie opodatkowania zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 16/18

i ul. B. 25, a w szczególności jaka winna być w tym zakresie wielkość

podstawy opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie dalszych rozważań wskazać należy, że mimo iż skarżąca sformułowała także zarzuty naruszenia prawa materialnego, to w istocie przedmiotem sporu jest poprawność formalna (procesowa) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. W tym zakresie Spółka podniosła zarzuty naruszenia art.121 § 1 O.p., art.122, art.187 oraz art.191 O.p.

Przechodząc do oceny tych zarzutów wskazać należy, iż stosownie do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, znajdującą rozwinięcie w art. 187 O.p., nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Co do zasady więc obowiązek dowodzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności spoczywa na organie podatkowym, co nie oznacza jednak, że podatnik jest zwolniony z obowiązku współdziałania w ustalaniu stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie tych okoliczności, które dla podatnika są korzystne, ponieważ organ podatkowy nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności, zwłaszcza te o istnieniu których wiedzę i dowody posiada strona. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym organy nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów potwierdzających okoliczności wskazane przez podatnika, a tym samym, że brak aktywności podatnika w toku postępowania może w efekcie spowodować negatywne dla niego konsekwencje. Zgromadzony materiał dowodowy podlega ocenie organu podatkowego. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 O.p., stanowiąca, iż organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ dokonuje ustaleń faktycznych na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w ocenę dowolną, musi być dokonana z zachowaniem określonych reguł. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, ocena zgromadzonego materiału musi być wszechstronna, nadto powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy i we wzajemnym związku pomiędzy nimi. Przy ocenie zebranych w sprawie dowodów organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Postępowanie podatkowe w tej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia korekty deklaracji wraz z pismem wyjaśniającym przyczyny jej złożenia. Korektę tę ( oraz korekty za lata 2005-2007, 2009-2010 ) strona złożyła już po tym jak zbyła przedmiot opodatkowania. Niezależnie od prawnego obowiązku deklarowania rzeczywistych przedmiotów i podstaw opodatkowania ( art.6 ust.9 pkt.1 u.p.o.l ) podatnik winien czuwać nad tym, aby nie deklarować podatku w nadmiernej wysokości zwłaszcza wówczas, gdy jego wymiar jest zależny od wartości ściśle mierzalnych, a które wraz z upływem czasu mogą podlegać istotnym i licznym zmianom ( biorąc pod uwagę wielkość i stan techniczny budynków), co z kolei może uniemożliwić lub utrudnić ustalenie stanu faktycznego w razie złożenia korekty. Należy także podnieść, że składając korektę deklaracji podatnik niejako zakwestionował prawidłowość pierwotnego rozliczenia podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Te okoliczności – w ocenie Sądu – przemawiają za uznaniem, że ciężar dowodu wykazania okoliczności uzasadniających złożenie korekty i wynikającej z niej nadpłaty spoczywał na Spółce – stronie oczekującej korzystnego z jej punktu widzenia rozstrzygnięcia.

Złożona przez stronę korekta sprowadzała się do zmniejszenia w stosunku do deklaracji pierwotnej powierzchni użytkowej budynków, przyjęcia iż część tych powierzchni ze względów technicznych winna być opodatkowana stawką podatku dla budynków pozostałych przy niezmienionej wartości budowli. W piśmie wyjaśniającym przyczynę złożenia korekty strona jedynie ogólnikowo wskazała, że błędna pierwotna deklaracja była spowodowana ujęciem powierzchni użytkowej budynków, które nie istniały już w 2005 roku, zakwalifikowaniem do powierzchni użytkowej budynków powierzchni obiektów ( zadaszeń oraz wiat ), które budynkami nie są oraz powierzchni, które nie stanowią części powierzchni użytkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W trakcie kontroli podatkowej wszczętej w związku z żądaniem strony, Spółka na wezwanie organu podatkowego przedstawiła między innymi operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. W. ( załącznik 20/16 do protokółu kontroli ), wypisy z ksiąg wieczystych ( załączniki 20/8-20/15 ), oświadczenia Spółki wraz z zestawieniem powierzchni i szkicem sytuacyjnym ( załączniki 20/5-7 ) oraz wydruki z ewidencji środków trwałych ( załączniki 21/10 ). Urząd Miasta Ł., w dniach 6 października 2011 roku oraz 15 listopada 2011 roku przeprowadził oględziny spornej nieruchomości ( załącznik 20 ).

W ocenie organów obu instancji w ten sposób zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do uwzględnienia żądania strony i z tą oceną zgadza się Sąd.

W zakresie operatu szacunkowego podnieść należy, iż został on sporządzony dla celów określenia wysokości zabezpieczenia wierzytelności kredytowej i zgodnie chociażby z uwagami w nim zawartymi nie mógł być wykorzystany w innych celach niż określone w operacie. Ustalenia rzeczoznawcy w zakresie spornej powierzchni użytkowej budynków były – jak wynika z operatu – oparte na pomiarach własnych rzeczoznawcy. Z operatu jednak nie wynika, czy wskazana przez B. W. powierzchnia użytkowa została ustalona z uwzględnieniem definicji powierzchni użytkowej wskazanej w przepisie art. 1a pkt.5 i art.4 ust.2 u.p.o.l. Zgodnie z częścią 1.5 operatu został on sporządzony w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego, ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Jak zasadnie podniósł organ II instancji żaden z tych aktów prawnych nie zawiera definicji powierzchni użytkowej budynku, a niezależnie od definicji funkcjonującej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w systemie prawa istnieją i obowiązują inne definicje tego pojęcia. Należy również podnieść, że operat szacunkowy B. W. opisuje stan nieruchomości na luty 2011 roku, a przedmiotem żądania skarżącej jest nadpłata w podatku od nieruchomości za 2008 rok.

Jak wyżej podniesiono oprócz skorygowania "in minus" powierzchni użytkowej budynków, Spółka część tej powierzchni zakwalifikowała do powierzchni pozostałej, twierdząc że w latach 2005-2010 powierzchnie te nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ( art.1a pkt.3 u.p.o.l ). Podnieść przy tym należy, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że rzeczywiście w budynkach stanowiących jej własność takie powierzchnie występowały. Zweryfikowanie twierdzeń Spółki podczas oględzin także nie było możliwe, bo w momencie dokonywania tej czynności powierzchnie takie już nie występowały. Zgodnie z oświadczeniem Spółki zostały one poddane remontowi w 2010 roku i od stycznia 2011 roku mogą być ponownie użytkowane i wykorzystywane w działalności gospodarczej.

W zakresie złożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych w grupie budynki i budowle stwierdzić należy, że dane w tej ewidencji zawarte albo nie pozwalały na dokonanie ustaleń faktycznych, albo pozostawały w sprzeczności z twierdzeniami podatnika, pierwotną deklaracją i korektą. Ewidencja środków trwałych Spółki za lata 2005-2010 w grupie budynki nie zawierała powierzchni użytkowych poszczególnych obiektów, nadto sposób oznaczenia budynków z tej ewidencji wynikający nie pozwalał na ich przyporządkowanie do operatu szacunkowego B. W. i do oświadczenia Spółki. Z ewidencji środków trwałych` wynika, że Spółka do budynków w 2008 roku zaliczyła wiatę magazynu chemicznego i metali o wartości początkowej 10.000 złotych. Nie dowodzi to jednak tego, że powierzchnia owej wiaty została błędnie zaliczona przez podatnika do powierzchni użytkowej budynków. Gdyby tak było winna ulec zmianie pierwotnie zadeklarowana wartość budowli ( 136.030 złotych ), a tak się jednak nie stało. W korekcie deklaracji wartość budowli jest niezmieniona. Należy także stwierdzić, że porównanie pierwotnej deklaracji i korekty z ewidencją środków trwałych prowadzi do wniosku, że Spółka znacznie zaniżała wartość budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Według deklaracji i korekty wartość budowli wynosiła 136.030 złotych, według ewidencji środków trwałych 214.730 złotych.

W toku postępowania skarżąca złożyła zestawienie powierzchni poszczególnych budynków oraz budowli znajdujących się na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy zbiegu ulic A. i B.. W związku z tym należy stwierdzić, że zestawienie to jest częściowo sprzeczne zarówno z operatem szacunkowym rzeczoznawcy B. W., jak i danymi zwartymi w księdze wieczystej (str. 6 protokółu kontroli podatkowej )

Podczas oględzin spornych nieruchomości A. K. likwidator Spółki nie był w stanie przyporządkować obiektów wskazanych w zestawieniu i na szkicu do obiektów istniejących w rzeczywistości. Podczas przeprowadzania tej czynności kontrolujący stwierdzili, że znajdują się tam obiekty budowlane niezwiązane z trwałe z gruntem ( trzy wiaty ), jak i nim związane ( bunkier ), nieuwzględnione w ewidencji środków trwałych (str.8 protokółu kontroli ). Podczas czynności kontrolnych skarżąca nie określiła wartości tych budowli. W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje uwagi zawarte w zaskarżonej decyzji, że aby wykazać, iż powierzchnia tych obiektów została błędnie włączona do powierzchni użytkowej budynków, Spółka winna wykazać części składowe zadeklarowanej w pierwotnej deklaracji powierzchni, ze wskazaniem na poszczególne obiekty budowlane oraz wykazać, które z nich nie stanowiły budynków, a następnie podać ich powierzchnie. Ogólne powołanie się we wniosku na to, że część obiektów budowlanych nie stanowiło budynków, że dowodzie, że w pierwotnej deklaracji powierzchnia takich obiektów została nieprawidłowo zaliczona do powierzchni budynków.

Jak już wyżej wskazano, Sąd akceptuje pogląd wyrażony przez organy obu instancji, że w tej konkretnej sprawie ciężar udowodnienia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę żądania spoczywał na stronie. Zdecydowana większość dowodów została przedstawiona przez Spółkę - co warte podkreślenia - na żądanie organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu dowody te były niewystarczające do stwierdzenia, że 2008 roku powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosiła 22.495,57 m2, powierzchnia użytkowa budynków pozostałych 2.706 m2, w miejsce pierwotnie zadeklarowanej powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (31.362 m2). Materiał dowodowy pochodzący od strony bądź był nieprzydatny do stwierdzenia spornych okoliczności faktycznych ( operat szacunkowy, wypis z ewidencji środków trwałych), bądź pomiędzy poszczególnymi dowodami występowały sprzeczności (oświadczenie podatnika, wypisy z ksiąg wieczystych i operat szacunkowy, oględziny). W zakresie wyłączenia powierzchni z użytkowania ze względów technicznych strona nie przedstawiła żadnego dowodu na tę okoliczność. Z kolei podane przez Spółkę powierzchnie poszczególnych obiektów w oświadczeniu oraz na szkicu nie mogły być poddane weryfikacji pomimo dwukrotnych oględzin nieruchomości, ponieważ sama strona nie potrafiła przyporządkować obiektów z oświadczenia do rzeczywiście istniejących na nieruchomościach położonych w Ł. przy ulicy B. i A..

Autor skargi szczególną wagę przykłada do pisma Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej Centrum Obsługi Mieszkańców Ł.-G. z dnia 23 lutego 2012 roku z którego wynika, że w zbiorach archiwalnych brak jest dokumentów dotyczących wyburzeń obiektów budowlanych w latach 2005-2010 na spornych nieruchomościach. Zakładając nawet, że pismo owo pozwala na sformułowanie wniosku, że stan budynków i budowli przez wszystkie te lata do momentu złożenia korekt deklaracji był niezmienny, to wyżej omówiony wadliwy, częściowo wewnętrznie sprzeczny materiał dowodowy nie pozwalał na uwzględnienie żądania Spółki.

Reasumując – w ocenie Sądu pierwszej instancji – wbrew zarzutom oraz wywodom zawartym w skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji także przepisów prawa materialnego.

Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U z 2012 roku, poz.270 z późniejszymi zmianami).

J.B.