Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 47/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 08 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant pomocnik sekretarza Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 roku sprawy ze skargi W. G., C. W. i W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ), odmówił W. G., W. S. i C.W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku badań technicznych pojazdów, tj. stacji diagnostycznej na działce nr. ew. 359/82 w K. przy ul. A.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 19 stycznia 2006 roku W. G., W.S. i C. W. wystąpili o udzielenie pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku badań technicznych pojazdów, tj. stacji diagnostycznej na działce nr ew. 359/82 w K. przy ul. A.

Pismem z dnia 23 stycznia 2006 roku organ wezwał inwestorów do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego wniosku, polegającego na braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wnioskiem z dnia 13 lutego 2006 roku inwestorzy zwrócili się do organu o udzielenie dodatkowego czternastodniowego terminu na przedłożenie decyzji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektowanej rozbudowy budynku.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] odmówił wnioskodawcom przywrócenia terminu do uzupełnienia powyższego braku formalnoprawnego.

Na powyższe postanowienie W. G., W. S. i C. W. wnieśli zażalenie do Wojewody [...].

Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku stron o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] przywrócił wnioskowany termin.

Pismem z dnia 12 lipca 2006 roku Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku badań technicznych pojazdów, tj. stacji diagnostycznej na działce nr ew 359/82 w K. przy ul. A.

Organ I instancji w dalszej części uzasadnienia decyzji podniósł ponadto, że pismem z dnia 14 lipca 2006 roku wezwał wnioskodawców do przedłożenia dokumentacji budowlanej i pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku stacji diagnostycznej podlegającego projektowanej rozbudowie, natomiast postanowieniem z dnia [...] zobowiązał wnioskodawców do usunięcia w terminie do 9 sierpnia 2006 roku nieprawidłowości dokumentacji polegającej między innymi na:

• braku w opisie projektu budowlanego potwierdzenia, że projekt spełnia warunki urbanistyczno-architektoniczne zawarte w ustaleniach zawartych w obowiązującym od dnia 21.01.2006 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...]. (teren oznaczony [...]),

* braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w § 152 ust.1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.,

* braku potwierdzenia mapy projektowej za zgodność z oryginałem mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych, na której wykonany jest projekt zagospodarowania terenu,

* braku określenia projektowanego poziomu posadowienia parteru na projekcie zagospodarowania terenu- cześć graficzna i na rzucie parteru,

* braku zwymiarowania miejsc postojowych i utwardzenia terenu (obowiązek zapewnienia pełnych potrzeb parkingowych w granicach działki zgodnie z § 221 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.).

W odpowiedzi na pismo z dnia 14 lipca 2006 roku inwestorzy oświadczyli, iż w piśmie tym organ nie wskazał podstawy prawnej uzasadniającej żądanie, a ponadto stwierdzili, iż nie mają możliwości przedłożenia wszystkich wskazanych w piśmie decyzji.

W odniesieniu do obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] W.G., W.S. i C.W. przedłożyli cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego, jednocześnie informując, iż nie jest możliwe zawarcie w opracowaniu stwierdzenia o zgodności projektu z warunkami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dokumentacja budowlana była bowiem opracowana zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Wójta Gminy K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...]. Decyzja ta zawiera warunki kształtowania ładu przestrzennego, które w ust. 3 pkt 1 lit.a linię zabudowy od ul. A lokalizują w odległości 7,5m od lica ściany frontowej części wyższej budynku przeznaczonego do rozbudowy.

Odnosząc się do powyższych ustaleń faktycznych Starosta [...] wskazał, iż usytuowanie linii zabudowy pozostaje w sprzeczności z § 152 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...], obowiązującego od dnia 21 stycznia 2006 roku.

Nadto organ wskazał, iż powyższa decyzja Wójta Gminy K. o ustaleniu warunków zabudowy wygasa zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla zamierzenia inwestycyjnego stron nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, a Wójt Gminy K. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku stacji diagnostyki pojazdowej w K. przy ul. A.

Ponadto Starosta [...] podniósł, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ powinien przedłożony projekt budowlany sprawdzić z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi.

Mając na uwadze powyższe, wobec niewykonania przez inwestora obowiązku wynikającego z pkt. 1 i 2 postanowienia z dnia [...], organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia W.G., W. S. i C. W. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku badań technicznych pojazdów w K. przy ul. A.

Od powyższej decyzji W. G., W. S. i C. W. wnieśli odwołanie do Wojewody [...], wskazując w nim na naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 43 ust. 1 Prawa budowlanego, a także art. 7,8,10 i 107 § 3 kpa.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została bez uprzedniego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie odwołujących się wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę powinien być rozpatrywany w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie złożenia wniosku. Wówczas nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K. i obowiązywała decyzja Wójta Gminy K. o ustaleniu warunków zabudowy, co - w ocenie stron - powoduje, iż wniosek o pozwolenie na budowę powinien być rozpatrywany zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w tej dacie.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji oraz wskazał, iż wykonany w miesiącu styczniu 2006 roku projekt zagospodarowania działki nr 359/82 w K. przy ul. A oraz projekt budowlany rozbudowy istniejącego budynku naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przede wszystkim w zakresie linii zabudowy.

Z uwagi na to, iż przed dniem 21 stycznia 2006 roku, tj. datą wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna z decyzją Wójta Gminy K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...], organ I instancji zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę dla planowanej przez odwołujących się inwestycji. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił zarzutów stron dotyczących naruszenia art. 7, 8, 10 i 107 § 3 kpa. Wobec obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. oraz wygaszenia przez Wójta Gminy K. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jako sprzecznej z ustaleniami planu miejscowego, a także wobec niewykonania przez inwestorów postanowienia z dnia [...], w ocenie Wojewody [...], organ I instancji słusznie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W dniu 12 grudnia 2006 roku W. G., W. S. i C. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 10 i 77 kpa oraz wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazali między innymi, iż przed wydaniem decyzji nie zostali zapoznani z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i tym samym nie mieli możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranych w sprawie dowodów.

Ponadto skarżący podnieśli, iż organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnych ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że obowiązek nałożony na skarżących postanowieniem z dnia [...] nie został wykonany w żadnym punkcie. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko, iż organy powinny rozpatrzeć ich wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie złożenia wniosku.

Powołując się na treść art. 32 ust. 4 pkt 1 skarżący wskazali, iż pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złoży wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana. Z treści tego przepisu, zdaniem skarżących, wynika, iż utrata ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli nastąpiła w trakcie postępowania, nie powinna rodzić ujemnych skutków dla inwestora. Wobec czego wniosek skarżących zawierający projekt budowlany planowanej inwestycji, jako zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy obowiązującą w dacie złożenia wniosku, nie musi być zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do obowiązków nałożonych postanowieniem Starosty [...] z dnia [...], skarżący stwierdzili, że nie dotyczą ich niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedstawiony przez nich projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.

Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 ze zm.), a także przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W myśl ust. 3 i 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, nie może jednak odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35.

Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. A contrario - dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie istotę sporu między stronami stanowi ustalenie właściwej podstawy prawnej, na gruncie której należało rozpatrzyć wniosek skarżących z dnia 19 stycznia 2006 roku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku badań technicznych pojazdów, tj. stacji diagnostycznej na działce nr. ew. 359/82 w K. przy ul. A.

W ocenie skarżących powyższy wniosek wraz z załącznikami powinien zostać rozpatrzony w oparciu o decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy, natomiast zdaniem Starosty [...] oraz Wojewody [...] wniosek skarżących podlegał ocenie co do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego uchwałą Gminy K. z dnia [...] i obowiązującego od dnia 21 stycznia 2006 roku.

Skarżący opierają swoją argumentację na fakcie, iż z wnioskiem o pozwolenie na budowę wystąpili przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., w czasie obowiązywania wyżej wymienionej decyzji o warunkach zabudowy i stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego decyzja ta powinna stanowić podstawę dla rozpatrzenia ich wniosku wraz z załączonym do niego projektem budowlanym zamierzenia inwestycyjnego.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, iż załączony przez skarżących do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany był zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy K. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...], natomiast pozostawał w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K.

Sąd stwierdza, że stanowisko skarżących, by organ podjął decyzję w oparciu o stan istniejący w dacie złożenia wniosku, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 cytowanej ustawy).

Z analizy art. 65 ust. 1 pkt 2 i art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż w razie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są niezgodne z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ jest zobligowany do wyłączenia tejże decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej wygaśnięcia, chyba że na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

A zatem niezbędnym warunkiem utrzymania mocy prawnej przez decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, mimo jej sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest uprzednie uzyskanie na jej podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Rozwiązanie przyjęte w art. 65 ust. 2 cytowanej ustawy jest w pełni uzasadnione. Stanowi wyraz realizacji zasady pewności obrotu prawnego, a przede wszystkim ochrony praw nabytych. W tym bowiem przypadku adresat omawianej decyzji zrealizował uprawnienie z niej wynikające, to jest złożył wniosek o pozwolenie na budowę, a następnie uzyskał ostateczną decyzję w tym przedmiocie. Zatem uprawnienia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały zrealizowane.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, występując z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę, oparli zawarty w nim projekt budowlany na zgodności z ustaleniami wynikającymi z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Poza sporem jest, by kiedykolwiek na podstawie przedmiotowej decyzji wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę. Tym samym brak było podstawy prawnej dla utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy K. i brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę spowodowało, iż Wójt Gminy K. zobligowany był do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...]. Wyłączenie przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, a jednocześnie wejście w życie z dniem 21 stycznia 2006r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy K. spowodowało, iż projekt budowlany zamierzenia inwestycyjnego skarżących powinien zostać oceniony pod względem zgodności z ustaleniami tegoż planu.

Za bezzasadny należy także uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego i tylko w razie jego braku dla planowania przestrzennego wymagana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Tym samym uchwalenie przez Gminę K. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało, że dla uzyskania pozwolenia na budowę na terenie objętym planem nie jest wymagane legitymowanie się decyzją o ustaleniu warunków zabudowy.

W tym miejscu podkreślić należy, iż nawet brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedłożonego przez skarżących projektu budowlanego zamierzenia inwestycyjnego nie pozbawiał ich możliwości zmiany projektu i skutecznego uzyskania pozwolenia na budowę. Postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] zostali oni bowiem wezwani do usunięcia w zakreślonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości wniosku z dnia 19 stycznia 2006 roku. Nieuzupełnienie przez skarżących wniosku w zakresie potwierdzenia, że projekt spełnia warunki urbanistyczno – architektoniczne zawarte w ustaleniach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tegoż planu spowodował, iż organ stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego był zobligowany do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zasadnym jest natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 kpa. Zawarta w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organy do zagwarantowania stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań.

Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby przed wydaniem decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, skarżący byli informowani o przysługujących im uprawnieniach określonych w art. 10 kpa.

W ocenie Sądu naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Reprezentowane przez skarżących w toku całego postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego stanowisko odnoszące się do potrzeby zgodności przedłożonego przez nich projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a nie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pozwala przypuszczać, iż nawet umożliwienie skarżącym wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 kpa, nie miałoby wpływu na zmianę ich stanowiska.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżących podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.