Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 465/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2006 sprawy ze skargi D. J. i L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu Publikacja orzeczenia odroczona z dnia 5 lipca 2006 r. uchyla decyzję zaskarżona decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...].


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 listopada 2004r. L. J. wniósł o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...]w Dzielnicy W.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. Prezydent W. działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80,poz. 717 ze zm. - zwaną w dalszej części ustawą) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, iż art. 61 ust. 1 ustawy wymienia jakie warunki winne być spełnione łącznie, aby możliwe było wydanie w/w decyzji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wykazała, iż na żadnej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym nie jest prowadzona działalność usługowa. Zatem w ocenie organu lokalizacja warsztatu samochodowego na działce nr [...] przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. nie spełnia wymagań ustawy.

Odwołanie od tej decyzji wniósł L. J.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005r.. W uzasadnieniu wskazano, iż właściwie organ I instancji uznał, że lokalizacja warsztatu samochodowego na działce nr [...] przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. nie spełnia wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. J., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia w wyroku, że planowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego na warsztat samochodowy, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. nie wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, nie powoduje bowiem zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego polegająca na zmianie ich użytkowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 13 maja 2003r. Sygn. akt II SA/Wr 1385/2000, w którym Sąd stwierdził między innymi, że instalacja wewnątrz obiektu budowlanego urządzeń technicznych nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu, a jedynie zmianę sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, co wymaga pozwolenia w trybie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane (t.j Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm).

Po przeanalizowaniu treści skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowiło uznać w całości skargę za zasadną i decyzją z dnia [...] lipca 2005r.

Nr [...] orzekło na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm) o uchyleniu w całości decyzji kolegium z dnia [...] maja 2005r. oraz na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uznał za zasadny zarzut skarżącego, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy, inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego na warsztat samochodowy, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. nie wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, nie powoduje bowiem zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli M. i W. Z. oraz T. i S. O., wskazując, iż nie zgadzają się z orzeczeniem Kolegium wskazującym, iż zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego związanego tylko z zabudową mieszkaniową- na warsztat blacharsko samochodowy nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego.

Po zapoznaniu się z zarzutami skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowiło uznać tą skargę w całości za zasadną i decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] orzekło na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchyleniu w całości decyzji kolegium z dnia [...] lipca 2005r. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż jak wynika z tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2003r. sygn akt II SA/Wr 1385/200, kwestia czy w danym stanie faktycznym wnioskodawca powinien występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy też jedynie o wydanie pozwolenia w trybie art. 71 ustawy –Prawo budowlane, w żaden sposób nie zmienia faktu, iż w sytuacji, w której ktoś zdecydował się wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wniosek ten musiał być rozpatrzony w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie warunkiem wydania decyzji pozytywnej jest między innymi ziszczenie się wszystkich przesłanek określonych w art. 61 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w postaci tekstowej i graficznej, stanowiąca załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji, wskazuje zaś, iż działki sąsiednie położone w odległości ok. 50 m dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowane są w sposób nie pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Obszar charakteryzuje się bowiem jednorodną funkcją mieszkaniową, jednorodzinną, uzupełnieniem której są budynki garażowe. Wobec tego planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego na warsztat samochodowy nie będzie stanowić kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. A zatem w niniejszej sprawie jak słusznie wskazał organ I instancji nie było możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli D. i L. J. Żądając jej uchylenia w całości zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego w szczególności art. 7,77 Kpa, 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi strony skarżące wskazały, iż warunkiem zakupienia przez nich działki nr [...] przy ul. [...] w W. było potwierdzone prawo jej zabudowy z pomieszczeniem mieszkalnym i gospodarczym, przeznaczonym na usługi warsztatowe. W lutym 2000r. otrzymali oni decyzję zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, budynku warsztatowego dobudowanego do istniejącego na działce, szczelnego zbiornika ścieków oraz przyłączy : gazowego, energetycznego i wodno-kanalizacyjnego" -budowa ta została uruchomiona. Ponadto skarżący wskazują, iż w ich ocenie uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymagają jedynie inwestycje polegające w szczególności na odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego. Nie wymagają zaś ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na modernizacji, remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu oraz roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Tym samym w ocenie skarżących zasadne było stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2005r. w której to organ uznał, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy, inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego na warsztat samochodowy, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy W. w W. nie wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, nie powoduje bowiem zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego. Ponadto w piśmie, które wpłynęło do sądu w dniu 28 czerwca 2006r. w uzupełnieniu skargi L. J. wniósł także o uznanie, iż zaskarżona decyzja narusza art. 156§ 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem orzeczono w niej po raz drugi w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną. Na rozprawie w dniu 5 lipca skarżący L. J. wskazał także, iż organ badając sprawę winien wziąć do pod uwagę szerszy teren, bowiem przy ul. [...] prowadzone są trzy inne firmy usługowe, zaś na sąsiednich ulicach znajdują się trzy warsztaty samochodowe. Ponadto wskazał, że na działce, której dotyczy wniosek od 1990r. funkcjonował zakład naprawy samochodów. W aktach sprawy znajdują się przedstawione przez skarżącego decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. w których po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w W., przeznaczonego na warsztat samochodowy, organ nakazał skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków tj. z przeznaczeniem na cele gospodarcze i na garaż.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Odpowiedź na skargę została również skierowana przez pełnomocnika uczestników postępowania S. O. i W. Z. Pełnomocnik uczestników wskazał przede wszystkim, iż wbrew stanowisku stron skarżących zmiana charakteru użytkowania budynku gospodarczego i garażu na warsztat samochodowy powoduje zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 135 w/ w ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005r. oraz wydanych w toku postępowania w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.: z dnia [...] maja 2005r. Nr [...], oraz decyzji z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...], Sąd doszedł do przekonania, iż wydane one zostały z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, jak również Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wyrażonemu w decyzji z dnia [...] lipca 2005r. inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Dzielnicy W. na warsztat samochodowy wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwaną dalej ustawą). Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Treść pojęcia użytkowania obiektu jest częściowo określona normatywnie w art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 2004r. Prawo budowlane ( Dz. U tj. z 2003r. Nr 2007, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej spawy należy wskazać, iż zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażu na warsztat samochodowy dotyczy bez wątpienia zmiany funkcji tychże budynków oraz ich przeznaczenia, powodującego naruszenie warunków w zakresie określonym w w/w art. 71 prawa budowlanego tj. bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa i higieny pracy, warunków higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska, a zatem zgodnie z art. 59 ustawy wymaga uzyskania decyzji o ustalenia warunków zabudowy. Potwierdzenie wskazanych powyżej tez znajduje się w Komentarzu, do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego Wydanie 2, Wydawnictwo C.H BECK, Warszawa 2005 str. 468.

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 że "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi iż "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1: 500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest więc istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym wydaje się, iż nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy.

Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącego L. J., składającą się z części graficznej i tekstowej.

W części tekstowej analizy podano, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Powyższej okoliczności zdaniem Sądu nie potwierdza jednak załączony do analizy załącznik graficzny (k-17 akt administracyjnych) zakreślona w nim granica obszaru analizowanego jest mniejsza niż trzykrotna szerokości frontu działki, a tym samym należy wskazać iż nie spełniony został warunek o którym mowa w § 3 powyższego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie szerokość frontu działki wynosi ok. 23 m (wynika to ze skali mapy 1: 500), a zatem trzykrotna szerokość frontu działki to ok. 69 m. W takiej odległości powinny być zakreślone granice obszaru analizowanego. W sytuacji zaś gdyby trzykrotna szerokość frontu działki wynosiła mniej niż 50 m organ zobowiązany byłby do jej zwiększenia do 50m ustalonych w rozporządzeniu.

Powyższa okoliczność mogła mieć wpływ na wynika sprawy, bowiem jak podniósł skarżący na rozprawie w dniu 5 lipca 2006r. przy ul. [...] prowadzone są firmy usługowe, W wyniku prawidłowego określenia przez organ granic obszaru analizowanego mogłoby się zatem okazać, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się nie tylko zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale również usługowa.

Dlatego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny dokonać analizy stanu terenu, po prawidłowym - zgodnym z § 3 ust. 2 rozporządzenia - zakreśleniu granic obszaru analizowanego.

Rozpoznając niniejszą sprawę organy administracji nie odniosły się także do wszystkich istotnych jej okoliczności, czym uchybiły art. 7 i 77 Kpa. Jak wynika z akt sprawy w trakcie postępowania, organ I instancji informowany był przez strony, iż na działce objętej wnioskiem znajduje się i funkcjonuje warsztat samochodowy. W piśmie z dnia 14 stycznia 2005r. uczestnik postępowania E.A. wskazała, że "prosi o utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] i Nr [...] dotyczących przywrócenia poprzednich sposobów użytkowania budynków znajdujących się na działce nr [...] przy ul. [...] w W.". Przedmiotowe decyzje z dnia [...] grudnia 2004r. zostały dołączone przez skarżącego do akt sądowych sprawy. Wynika z nich, iż po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego i garażowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w W., poprzez przeznaczenie ich na warsztat samochodowy, organ nakazał skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków tj. z przeznaczeniem na cele gospodarcze i na garaż. Decyzje te zostały więc wydane w trakcie trwania postępowania o ustalenia warunków zabudowy, toczącego się przed organem I instancji, a zatem w objętych wnioskiem budynkach dokonano już zmiany ich przeznaczenia na warsztat samochodowy, organy winne więc były przed wydaniem decyzji ustalić, czy skarżący zgodnie z decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r, przywrócili poprzedni sposób użytkowania budynków tj. z warsztatu samochodowego na garaż i budynek gospodarczy. W sytuacji bowiem gdy budynki te nadal pozostawałyby przekształcone w warsztat samochodowy, to orzekanie o ustaleniu warunków zabudowy należałoby uznać za bezprzedmiotowe, co w konsekwencji winno rodzić skutek w postać umorzenia postępowania o ustaleniu warunków zabudowy. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002r. Sygn. akt IV SA 2297/00 ).

Powyższa okoliczność nie została zaś w ogóle wyjaśniona przez orzekające w sprawie organy, ma to zaś jak wskazano powyżej istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, bowiem może mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Ponadto zauważyć należy, że przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego L. J. organy uchybiły obowiązkowi z art. 61 § 4 k.p.a. właściwego ustalenia stron postępowania i zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim podmiotom będącymi stronami w sprawie, jak tego wymaga art. 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, iż o toczącym się postępowaniu nie zostali prawidłowo zawiadomieni spadkobiercy Z. A., będącego współwłaścicielem działki Nr [...], znajdującej się w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Prowadząc ponownie postępowanie organy zobowiązane są ustalić personalia w/w osób i właściwie poinformować je o toczącym się postępowaniu.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej dotyczącego uznania przez Sąd, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza art. 156§ 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem orzeczono w niej po raz drugi w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, należy wskazać iż, wprawdzie w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zmieniając kilkakrotnie swoje rozstrzygnięcie postąpiło wbrew zasadzie pogłębiania zauważania obywateli do organów administracji publicznej wyrażonej w art. 8 Kpa, niemniej jednak, art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznaje organom możliwość dokonywania autokontroli wydanych przez nie rozstrzygnięć, jedynie pod wskazanymi w tym przepisie warunkami tj. uwzględnienia skargi w całości. Jeżeli więc strona postępowania uważa, iż decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi niejako w zastępstwie sądu administracyjnego jest niezgodna z prawem, może – wnosząc skargę na tę decyzję poddać ocenie sądu jej prawidłowość, co też w niniejszej sprawie skarżący uczynił. Należy jednak podkreślić, iż wydając w trybie autorewizyjnym decyzję organ winien mieć na uwadze, jej specyfikę, polegającą na konieczności rzetelnego przeanalizowania skutków jakie może rodzić ta decyzja. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy uchybił temu obowiązkowi, bowiem należy wskazać, iż w toku instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało w sumie trzy decyzje: zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2006r, decyzję z dnia [...] lipca 2005r. oraz decyzję z dnia [...] maja 2005r.. W konsekwencji uchylenia zaskarżoną decyzją, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005r. orzekającej między innymi o uchyleniu w całości decyzji kolegium z dnia [...] maja 2005r., w obrocie prawnym na nowo odżyła decyzja kolegium z dnia [...] maja 2005r. orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która nie została wyeliminowana zaskarżoną decyzją. W świetle przedstawionych przed Sąd wywodu zaistniała zatem konieczność jej uchylenia tychże decyzji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit a, lit.b i lit. c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.