Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 724/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy na pokrycie części strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2007 r., [...] w sprawie udzielenia R. B. pomocy w postaci zasiłku celowego w wysokości 1.000 złotych nna pokrycie części strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego. Organ odwoławczy podstawą swojego rozstrzygnięcia uczynił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ oraz art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołanie R. B. nie mogło być uwzględnione, gdyż przyznanie jej zasiłku celowego w kwocie 1.000 złotych nie narusza prawa. Organ podkreślił, że decyzja taka ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że kwestia wysokości zasiłku pozostawiona jest w dyspozycji organu, o ile w jej określeniu nie przekracza granic prawem przewidzianych, zwłaszcza ustala ją w sposób proporcjonalny do możliwości finansowych organu i potrzeb ubiegających się o przyznanie pomocy.

Z decyzją SKO nie zgodziła się R. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2007 r. [...]. Jako podstawę takiego żądania skarżąca wskazała naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Wskazała, że na skutek pożaru poniosła straty w budynku gospodarczym. Ponieważ sama przy pomocy swoich środków finansowych nie jest w stanie odbudować zniszczonego obiektu to oczekiwała pomocy finansowej lub w naturze od Wójta Gminy W. Przyznana pomoc pieniężna w kwocie 1.000 złotych tych nie spełnia tych oczekiwań.

SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne stosują prawem przewidziane środki sprawując kontrolę działań administracji. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy W. nie naruszają prawa. Z tego powodu Sąd nie mógł uwzględnić skargi i uchylić wskazanych w niej rozstrzygnięć.

Postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie skarżonych decyzji potwierdziło, że skarżąca znalazła się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej zasiłku celowego w związku z wystąpieniem nadzwyczajnej sytuacji. Stwierdzając takie okoliczności organ I instancji przyjął, że w granicach swoich możliwości finansowych jest w stanie przyznać zasiłek celowy w kwocie 1.000 złotych na pokrycie wydatków związanych ze zdarzeniem losowym.

Zdaniem Sądu przyznanie tego zasiłku nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Żądanie przez skarżącą pomocy w naturze, przez zaoferowanie drewna budowlanego pozyskanego w lesie stanowiącym własność Gminy W. nie może mieć wpływu na ocenę poprawności przyznania zasiłku celowego.

Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest uznaniowe, zatem organ ma obowiązek wykazać się takim działaniem przy podejmowaniu decyzji, któremu nie można postawić zarzutu dowolności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy tak właśnie działały. Z tego względu skarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem.

Treść art. 40 ustawy o pomocy społecznej wskazując na możliwość przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na wypadek zaistnienia zdarzenia losowego zrywa związek takiego świadczenia z dochodowością gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Zatem ustawa w tym przypadku odstępuje od zasady w tym przypadku odstępuje od zasady, że z pomocy społecznej mogą korzystać tylko te osoby, które znajdują się w niedostatku tzn. osiągają dochód poniżej ustawowego kryterium. Dlatego przyznanie zasiłku w takich okolicznościach musi brać pod uwagę całokształt sytuacji wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Sąd zauważa brak współdziałania skarżącej w postępowaniu wyjaśniającym, choćby nieujawnieni wielkości odszkodowania z tytułu ubezpieczenia zniszczonego obiektu. Okoliczność taka również ma związek z oceną rozstrzygnięć, które zapadły w sprawie, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie można im zarzucić bezpośredniego naruszenia prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.