Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 409/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14 ust. 3, 10ust. 4, ust. 8, art. 100 ust. 1 pkt 2art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 101 ust. 2 pkt 1art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 106 ust. 2, ust. 3, nart. 6
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 210 par. 1 pkt 5, art. 21 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą M. B. zobowiązanie w podatku akcyzowym

w wysokości 16.867,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Daimler Chrysler o nr n/p WDC1641221A069046, rok produkcji 2005 r., pojemność silnika 2987 cm³.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11) dalej "u.p.a." do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) wydaną zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. WE 256 z 7 września 1987 r., ze zm.) zwanego dalej – "rozporządzeniem nr 2658/87", która jest stosowaną w Unii Europejskiej nomenklaturą towarów na potrzeby celne oraz statystyki handlu wewnątrzwspólnotowego.

Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadzało się do ustalenia, czy sporny pojazd, wskazany w sentencji decyzji, jest pojazdem klasyfikowanym do pozycji 8703, która obejmuje pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi oraz samochodami wyścigowymi, czy też samochodem ciężarowym klasyfikowanym do pozycji CN 8704 obejmującej pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Organ wyjaśnił, że każdy towar przypisany jest do odpowiedniego kodu CN. Ustalenie właściwej klasyfikacji wg Nomenklatury CN wymaga dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o wskazania wynikające z nomenklatury towarowej CN, przy uwzględnieniu danych wynikających z dokumentów pojazdu oraz innych informacji o pojeździe, poczynając od jego wersji fabrycznej. Organy podatkowe o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego decydują, będąc związanymi zarówno Nomenklaturą Scaloną, jak i zdefiniowanym pojęciem wyrobów akcyzowych zawartym w ustawie o podatku akcyzowym. Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego, do poszczególnego kodu CN, powinna rozpocząć się od ustalenia jakie jest przeznaczenie danego pojazdu. W sytuacji, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, że dany pojazd, jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi tylko uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd należy zaklasyfikować do samochodów osobowych CN 8703, a jeżeli służy do przewozu towarów, obejmuje go kod 8704. Wpis w karcie pojazdu bądź w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o klasyfikacji pojazdu na gruncie Nomenklatury Scalonej. Organ zaznaczył, że klasyfikacji pojazdów nie dokonuje się na podstawie ustawy prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, bowiem nie mają one zastosowania do ustalania podatku akcyzowego.

Dokonując klasyfikacji przedmiotowego pojazdu organ stosował dodatkowo noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej. Przytoczył cechy wskazujące, że pojazdy są przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, nie transportu towarów, podkreślił, że noty wyjaśniające stanowią tylko wyjaśnienie do taryfy celnej w celu zapewnienia jej właściwej interpretacji i jednolitego stosowania, nie stanowią natomiast podstawy prawnej przy klasyfikowaniu towaru do właściwej pozycji.

M. B., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2010 dokonał na terenie N. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Daimler Chrysler nr VIN WDC1641221A069046, rok produkcji 2005. Samochód na terenie N., był zarejestrowany na dwie osoby.

Organ wskazał, że w dniu 22 września 2010 r. w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w K. przeprowadzono dwa badania techniczne. Z dokumentu, stanowiącego załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr SKPO704922/10 z 22 września 2010 r. odnotowano rodzaj pojazdu "ciężarowy", "podrodzaj - van" ilość miejsc do siedzenia/ogółem 2/2. Z opisu zmian dokonanych w pojeździe, będącym załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr SKPO704923/10, odnotowano rodzaj pojazdu "ciężarowy", "podrodzaj - van" ilość miejsc siedzących, włączając siedzenie kierowcy – 5. Z opisu zmian wynika, że dokonano zmiany ilości miejsc siedzących z 2 na 5 oraz zamontowano siedzenia i pasy bezpieczeństwa. Z wyjaśnień G. P. - właściciela firmy, która dokonywała zmian konstrukcyjnych w ww. pojeździe wynikało, że pasy bezpieczeństwa i dodatkowe siedzenia w samochodzie zostały zamontowane w istniejących już w pojeździe punktach służących do ich kotwienia. Pasy bezpieczeństwa, siedzenia były dostarczane przez klienta, który zlecił taką zmianę.

Na podstawie faktury VAT z 1 października 2010 r., organ odwoławczy ustalił, że M. B. sprzedał samochód na rzecz P. S.. Pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w kraju 4 października 2010 r. jako ciężarowy - pięcioosobowy, co potwierdziły informacje dotyczące pojazdu uzyskane z MSWiA Departamentu EPiT.

Przeprowadzone, w trakcie prowadzonego postępowania, oględziny wykazały, że jest to pojazd o nadwoziu pięciodrzwiowym wyposażonym w miejsca siedzące dla 5 osób. Całość wnętrza pojazdu jest charakterystyczna dla samochodu osobowego

z częścią do przewozu towarów. Część pasażerska w samochodzie wyłożona została jednolitą skórzaną tapicerką z jednolitą podsufitką. Podobnie wszystkie siedzenia w samochodzie wyposażone zostały w pasy bezpieczeństwa i zagłówki oraz uchwyty ułatwiające wsiadanie i wysiadanie pasażerom samochodu. Ponadto pojazd posiadał elektrycznie otwierane szyby z przodu i z tyłu pojazdu, punkty oświetleniowe wewnątrz pojazdu zarówno z przodu jak i dla pasażerów z tyłu samochodu. W samochodzie nie stwierdzono przegrody oddzielającej część pasażerską od bagażowej, jak również widocznych miejsc jej mocowania. Nagłośnienie w samochodzie zostało umieszczone zarówno w części przedniej, jak i tylnej pojazdu, zaś w części bagażowej samochodu stwierdzono oświetlenie, przeszklenie oraz nawiewy. Z zeznań obecnego użytkownika pojazdu wynikało, że po zakupie samochodu w pojeździe nie były dokonywane zmiany konstrukcyjne mające na celu zmianę jego przeznaczenia użytkowego.

Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że przedmiotowy samochód zarówno w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego, jak również w chwili przedstawienia go do oględzin był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Świadczy o powyższym zintegrowana przestrzeń do przewozu zarówno osób jak i towarów. Samochód został konstrukcyjnie przystosowany do przewozu pięciu osób, posiada dwa rzędy siedzeń wyposażone w pasy bezpieczeństwa oraz w inne elementy służące podwyższeniu komfortu jazdy wszystkich pasażerów (np. nawiewy powietrza, oświetlenie, uchwyty dla pasażerów). Kolejną cechą wskazującą na zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób było całkowite przeszklenie pojazdu łącznie z przeszkleniem w panelach bocznych. Ponadto sposób wykończenia pojazdu, obecność jednolitej podsufitki i tapicerki w całym samochodzie wskazywała, że jest to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Powyższe potwierdza informacja od autoryzowanego przedstawiciela marki Daimler Chrysler-firmy Mercedes Benz Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, z której wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako osobowy kategorii M1, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej dla samochodu osobowego. Numer świadectwa homologacji został także wpisany w zagraniczny dowód rejestracyjny. Oznacza to, że samochód został wyprodukowany jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Użytkownicy samochodów klasyfikowanych w pozycji CN 8703 dokonując przeróbek i adaptacji wnętrza takich samochodów, w celu przystosowania ich do indywidualnych potrzeb użytkowych, nie zmieniają tymi działaniami konstrukcyjnego przeznaczenia samochodu do przewozu osób.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, skoro zasadniczym przeznaczeniem pojazdu będącego przedmiotem postępowania był i nadal jest przewóz osób, przedmiotowy samochód winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 i opodatkowany akcyzą. Określając skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym organ wskazał na przepisy u.p.a. określające przedmiot, podmiot, podstawę i stawkę opodatkowania (art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4; art. 104 ust. 1 pkt 2,) moment powstania obowiązku podatkowego (art. 101 ust. 2 pkt 1), powinność złożenia deklaracji uproszczonej przez podatnika (art. 106 ust. 2). Jako datę powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień 22 września 2010 r., tj. datę przeprowadzenia badań technicznych w kraju. Jednocześnie w celu ustalenia podstawy opodatkowania, określono wartość brutto przedmiotowego pojazdu w oparciu o kwotę widniejącą na dokumencie zakupu z 21 września 2010 r. 23000 EURO. Stawkę akcyzy stosownie do art. 105 ust.1 pkt 1 przyjęte w wysokości 18,6% podstawy opodatkowania.

W odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zgromadził i zbadał w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy i zgodnie z zapisem art. 122 Ordynacji podatkowej podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, umożliwiającego w sposób jednoznaczny ustalenie prawidłowego kodu CN klasyfikacji taryfowej dla przedmiotowego pojazdu, a następnie prawidłowo określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Daimler Chrysler.

Organ nie podzielił zarzutu nie zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, bowiem przed wydaniem decyzji, strona działająca za pośrednictwem pełnomocnika, została poinformowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Odnosząc się do przyjętej daty powstania obowiązku podatkowego organ wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do wskazania daty nabycia wewnątrzwspólnotowego, strona pozostała bierna, zatem jako datę powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień 22 września 2010 r. tj. dzień przeprowadzenia badania technicznego pojazdu przyjmując, że niewątpliwie w tym dniu pojazd znajdował się na terytorium kraju.

W końcowych rozważaniach Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał na przepisy art. 51 § 1; 53 § 1; 53 § 4 Ordynacji podatkowej regulujące definicję zaległości podatkowej oraz zasady naliczania odsetek za zwłokę.

Na powyższą decyzję M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.

- art. 15 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz.613), dalej "Ordynacja podatkowa" w zw. z art. 14 ust.3 i ust.10 u.p.a poprzez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem właściwości miejscowej organu podatkowego oraz niezastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 lit b Ordynacji podatkowej

- art. 210 §1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej, w zakresie w jakim część dyspozytywna decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, nie wskazuje terminu lub okresu powstania objętego tym rozstrzygnięciem, zobowiązania w podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu zarzutów, skarżący przytoczył unormowanie art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 14 ust. 3 u.p.a, definicję nabycia wewnątrzwspólnotowego z art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. i wskazał, że przemieszczenie winno być związane z miejscem przekroczenia granicy państwowej. Podkreślił, że z treści artykułu 14 ust. 3 u.p.a nie można wywodzić przemiennej właściwości miejscowej organów podatkowych, właściwość przemienna nie jest znana postępowaniu podatkowemu.

Właściwość miejscowa organu podatkowego w przedmiotowej sprawie, winna być przyporządkowana organowi właściwemu ze względu na zasięg terytorialny działania, biorąc przy tym pod uwagę wyłącznie miejsce wykonania czynności opodatkowanej. Czynność nabycia wewnątrzwspólnotowego posiada charakter czynności przyporządkowanej jednemu momentowi czasowemu, jakim jest dzień przekroczenia przez towar granicy państwa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. W ocenie skarżącego nie do zaakceptowania jest wykładnia polegająca na przyjęciu, że nabycie wewnątrzwspólnotowe jest czynnością rozciągniętą w jakimś nieokreślonym przedziale czasowym przemieszczania się towaru, trwającym począwszy od momentu przekroczenia granicy do momentu zaistnienia jakiegoś bliżej nieokreślonego zdarzenia. Przy czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego określenie "miejsca wykonania czynności " należy rozumieć w ten sposób, że miejsce to jest tożsame z miejscem przekroczenia granicy kraju przez przemieszczany samochód osobowy, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje, co do zasady, z chwilą przekroczenia granicy. Wobec czego właściwość miejscową organu podatkowego powinna być określana przede wszystkim z uwzględnieniem miejsca przekroczenia granicy przez wewnątrzwspólnotowo nabyty samochód. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przez organ podatkowy, którego terytorialny zasięg działania nie obejmuje żadnego z miejsc granicznych RP, co sprawiło, że zostało wydane z naruszeniem właściwości miejscowej i tym samym dotknięte kwalifikowaną wadą nieważności. Zdaniem skarżącego stanowisko to wzmacnia treść przepisu art. 14 ust. 8 u.p.a. zgodnie z którym miejsce zamieszkania wyznacza właściwość organu jedynie w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w ramach nabycia "prywatnego", co nie miało miejsca.

W odniesieniu do drugiego z zarzutów skarżący wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, nie zawiera w części dyspozytywnej bezpośredniego lub pośredniego wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego lub terminu płatności podatku, co wprost uniemożliwia stronie naliczenie odsetek za zwłokę w ramach obowiązku wynikającego z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że prowadzone przez organ podatkowy postępowanie nie doprowadziło do ustalenia dnia przemieszczania się pojazdu, a tym samym nie doprowadziło do ustalenia dnia powstania obowiązku podatkowego uzasadniającego przyporządkowanie normy prawnej wynikającej z art. 101 ust.2 pkt 1 u.p.a do zaistniałego stanu faktycznego. Za datę powstania obowiązku podatkowego winien być przyjęty dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności, przy czym stwierdzenie tego powinno w ocenie skarżącego, odpowiadać dacie wydania administracyjnego aktu potwierdzającego ustalenie w toku postępowania zaistnienia obowiązku podatkowego. Dopiero od wydania tego aktu można mówić o istnieniu stanu prawnego potwierdzającego daną okoliczność. Przepis art. 101 ust 5 u.p.a wiąże określony w nim skutek podmiotowo z działaniem organu podatkowego, a nie wiąże tego skutku przedmiotowo z ustaleniami organu poczynionymi w toku postępowania. Okoliczności tej nie uwzględnia podstawa prawna decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, bowiem nie zawiera ona wskazania adekwatnego do stanu faktycznego, przepisu art. 101 ust. 5 u.p.a. Na poparcie swojego zarzutu skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślił, że strona w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej podjęła próbę usunięcia nieprawidłowości, ale organ pierwszej instancji bezzasadnie odmówił uzupełnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ odwoławczy zacytował treść art. 14 u.p.a., stwierdził że ustawa jasno określa zasady ogólne ustalania właściwości miejscowej organów podatkowych. Nie zgodził się z zarzutem, że w postępowaniu doszło do naruszenia przepisów o właściwości miejscowej, jak również z zarzutem, że osnowa decyzji zawiera brak, co do wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego lub terminu płatności podatku. W ocenie organu w osnowie przedmiotowej decyzji ujęto kompletną podstawę prawną, w tym przepis art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a., na podstawie którego ustalono moment powstania obowiązku podatkowego w związku nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy dokonał powiązania zastosowanego przepisu z ustalonym w toku postępowania stanem faktycznym, tj. szczegółowo wyjaśnił, na jakiej podstawie moment ten ustalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut prowadzenia postępowania i wydania decyzji przez organ niewłaściwy miejscowo, co w ocenie skarżącego prowadzić powinno do stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych. W ocenie skarżącego właściwym do rozstrzygnięcia - w przypadku podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest organ, w którego zasięgu terytorialnym została dokonana czynność opodatkowana, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia – rozumiana jako miejsce przekroczenia granicy. (art. 14 ust. 3 i ust. 10 u.p.a.). Wydanie decyzji przez organ celny w K. nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i skutkuje wadą kwalifikowaną decyzji.

Tak formułowany zarzut należy uznać za niezasadny.

Właściwość miejscową naczelnika urzędu celnego i dyrektora izby celnej zgodnie z art. 14 ust. 3 u.p.a. ustala się ze względu na miejsce wykonania czynności lub wystąpienia stanu faktycznego, podlegających opodatkowaniu akcyzą, z zastrzeżeniem ust. 4 - 5b i 7 - 10. W ust 4 tego przepisu unormowano właściwość miejscową organów w przypadku, gdy czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą są wykonywane lub stany faktyczne podlegające opodatkowaniu akcyzą występują na obszarze właściwości miejscowej dwóch lub więcej organów podatkowych, przewidując, że właściwość: wyznacza w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej adres ich siedziby; dla osób fizycznych - adres ich zamieszkania. Wyjątkiem od zasady określonej w art. 14 ust. 3 u.p.a. jest ust. 8 tego przepisu, który stanowi, że w przypadku osób fizycznych, które dokonują nabycia wewnątrzwspólnotowego, z wyjątkiem nabycia wewnątrzwspólnotowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, organami podatkowymi właściwymi miejscowo są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na adres zamieszkania tych osób

Jeżeli nie można ustalić właściwości w sposób określony w ust. 3- 5 i 7 – 10 właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Urzędu Celnego I Warszawie i Dyrektor Izby Celnej w Warszawie (art. 14 ust. 10 u.p.a.)

Minister Finansów realizując uprawnienia wynikające z art. 14 ust. 11 u.p.a. w rozporządzeniu z dnia 13 lutego 2009 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju (Dz. U. Nr 32, poz. 220, ze zm.) określił wykaz urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju, oraz terytorialny zasięg ich działania.

Przedmiotem postępowania jest zasadność opodatkowania akcyzą samochodu marki Daimler Chrysler nabytego wewnątrzwspólnotowo przez M. B. prowadzącego .działalność gospodarczą pod nazwą B. M. Handel i Import "Monte Corlo". Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Ustawa o podatku akcyzowym w art. 2 ust. 1 pkt 9 określiła nabycie wewnątrzwspólnotowe, jako przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W ocenie Sądu pojęcie nabycie wewnątrzwspólnotowe, o którym mowa w analizowanym przepisie, zdefiniowane jako przemieszczenie samochodu osobowego, nie może być rozumiane - jak twierdzi skarżący - wyłącznie jako przekroczenie granicy pomiędzy krajem, a państwem członkowskim. Zasadnicze znaczenie ma osoba nabywcy i realizowane przez niego, lub na jego rzecz, przemieszczenie samochodu osobowego, które rozpoczyna się w określonym miejscu na obszarze państwa członkowskiego i kończy się w kraju, również w miejscu oznaczonym. (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt I GSK 972/13 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przemieszczenie wyrobu akcyzowego należy traktować jako pewien proces związany z czynnością faktyczną, jaką jest sprowadzenie samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego do oznaczonego miejsca przeznaczenia w kraju. Właściwość organów celnych będzie determinowana miejscem zakończenia procesu przemieszczenia pojazdu i określona stosownie do art. 14 ust. 3 u.p.a.

Skarżący nabył prawo rozporządzania tym samochodem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego, zaś proces związany z przemieszczeniem samochodu został zakończony w miejscu wykonywania przez niego działalności gospodarczej. Zatem właściwym do załatwienia sprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym byli odpowiednio Naczelnik Urzędu Celnego w K. oraz i Dyrektor Izby Celnej w K., jako organy podatkowe, których właściwość miejscowa (zgodnie z wykazem urzędów celnych i izb celnych) obejmowała miejsce wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej.

Interpretacji tej nie może zmienić przywołany przez skarżącego przepis art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. Przepis ten mówi bowiem o momencie powstaniu obowiązku podatkowego w akcyzie od samochodu osobowego i posługuje się tym samym kryterium "przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju", co definicja "nabycia wewnątrzwspólnotowego" zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym.

Nie zmienia interpretacji powoływanie się na przepis art. 14 ust. 8 u.p.a. stanowiący wyjątek od zasady określonej w art. 14 ust 3 tej ustawy - wyznaczenia właściwości miejscowej przez miejsce wykonania czynności (wystąpienia stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu akcyzą), przy czym ma zastosowanie tylko do przypadków wykonywania czynności, występowania opodatkowanych stanów faktycznych na terenie objętym właściwością jednego urzędu celnego. Zasada ta podlega ograniczeniom określonym w ust 4-5 i 7-10. Jednym z wyjątków jest wprowadzenie wyłączności miejsca zamieszkania dla nabycia wewnątrzwspólnotowego w przypadku jego dokonania przez osobę fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiocie właściwości miejscowej obowiązuje ogólna zasada określona w art. 14 ust. 3 u.p.a., z tym, że w sytuacji, gdy wykonywanie czynności opodatkowanych akcyzą ma miejsce na terenie właściwości miejscowej różnych urzędów podatkowych, zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt 1 decyduje siedziba firmy.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 i ust. 10 u.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i niezastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej.

Skarżący podnosi także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przez brak w rozstrzygnięciu organów określenia terminu powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem skarżącego rozstrzygniecie organu nie może ograniczać się wyłącznie do określenia zobowiązania podatkowego, ale winno określać moment powstania obowiązku podatkowego.

Stanowiska tego nie można podzielić. Zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, powstaje z dniem przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację uproszczoną według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany, po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.(art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a.). Przytoczone unormowanie wskazuje, że zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego powstaje z mocy prawa. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie na podstawie art. 6 u.p.a., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten jednoznacznie określa zakres rozstrzygnięcia organu podatkowego. Ustalenie, czy samochód podlega akcyzie, daty przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju determinującej moment powstania obowiązku podatkowego, jest natomiast koniecznym elementem ustaleń stanu faktycznego, które winny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ ustalił moment powstania obowiązku podatkowego na dzień 22 września 2010 r., wyjaśniając, że skoro samochód został zakupiony w dniu 21 września 2010 r., zaś w dniu 22 września 2010 r. został na poddany badaniom technicznym w Polsce, w dniu tym niewątpliwie musiał być na terenie kraju. Skarżący, mimo prawidłowego wezwania przez organ nie udzielił stosownych wyjaśnień odnośnie daty sprowadzenia samochodu z terytorium N. do P. Ustalona przez organ data nie narusza przywołanego przez organ art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. Przepis art. 101 ust. 5 u.p.a. daje organom podatkowym, w sytuacji, gdy nie można określić dnia powstania obowiązku, swoistą metodę określenia daty powstania obowiązku podatkowego – dzień w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności. Argumentacja organu co do takiego sposobu ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego jest akceptowana w orzecznictwie i Sąd ją podziela. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że data powstania obowiązku podatkowego ustalana w trybie art. 101 ust. 5 u.p.a. winna odpowiadać dacie wydania decyzji, bowiem dopiero od tej daty zaistnieje stan prawny ją potwierdzający, pozostaje w sprzeczności tak z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. jak i przepisem art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Obowiązek podatkowy nie powstałby z mocy prawa, lecz z decyzji organu. Z powyższych względów nie jest uzasadnione stanowisko skarżącego, że brak w decyzji rozstrzygnięcia terminu powstania obowiązku podatkowego narusza art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Fakt zaklasyfikowania samochodu Daimler Chrysler nabytego wewnątrzwspólnotowo do pozycji CN 8703 nie jest przez skarżącego kwestionowany a Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego skutkujących koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Należycie ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny uzasadniał przyjęcie prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 oddalił skargę.