Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5159/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia M. Rzążewska (spr.), Sędzia WSA W. Mazur, Asesor WSA W. Zielińska - Baran, Protokolant S. Czenskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. K., S. G., G. G., P. C., Stowarzyszenia P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołań M. K., T. C., G. G., S. G., J. G. Stowarzyszenia P. od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 2002r.ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji układu drogowego ul [...] - uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Uchylenie decyzji nastąpiło z przyczyn proceduralnych, między innymi z powodu niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu jak i w związku brakami formalnymi wniosku inwestora. W uzasadnieniu oceniono, że dla terenu objętego symbolem [...]/ ul. [...] / nie ma zastosowania §38 planu obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem inwestora i wobec tego brak jest podstaw do uznania, że stosownie do tego uregulowania istniał obowiązek dokonania uzgodnień z innym organem. Podkreślono, że planowana inwestycja została uwzględniona i naniesiona w planie, a zatem wszelkie uzgodnienia, w tym również w zakresie ochrony środowiska, uzyskała przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast przepisy ochrony środowiska jak również przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają w tym zakresie dodatkowych obowiązków.

W skardze na tę decyzję: M. K., P. C., G. G., S. G., Stowarzyszenie P. kwestionują stanowisko prezentowane w uzasadnieniu organu odwoławczego, że do obszaru oznaczonego symbolem [...] / ul [...] nie ma zastosowania §38 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000r i wobec tego planowana inwestycja przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wymagała uzgodnienia z jakimkolwiek innym organem. Skarżący wywodzą, powołując się na rysunek planu, że planowana inwestycja położona jest na terenie klina napowietrzającego i w związku z tym stosownie do treści §38pkt3 powinna być zaliczana do inwestycji mogących spowodować pogorszenie stanu środowiska. Oznacza to, że dla planowanej inwestycji istniał obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art.7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym/ Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139/ plan miejscowy jest przepisem gminnym i jako taki stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego i nie uwzględnienie treści tego prawa przez organ odwoławczy stanowi rażące naruszenie tych przepisów. Skarżący podnoszą, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji będzie inspirować organ I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy i dlatego bezwzględnie koniecznym jest jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona.

Istotnie w myśl art.87ust.2konstytyucji źródłami prawa są przepisy prawa miejscowego jako obowiązujące na danym obszarze i do takich przepisów należą akty stanowione przez samorząd gminny na podstawie przepisów ustawowych, w tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organy administracji w indywidualnych sprawach mają obowiązek stosowania uregulowań prawa miejscowego na równi z przepisami ustawowymi powszechnie obowiązującymi, w tych przypadkach, w których prawo miejscowe ma zastosowanie. Niewątpliwie dotyczy to decyzji wydawanych na podstawie art.40ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wówczas, gdy dla terenu objętego wnioskiem inwestora obowiązuje plan tak, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Nie można jednak podzielić stanowiska skarżących, że organ odwoławczy dokonał wadliwego zastosowania przepisów uchwalonego dla terenu objętego wnioskiem inwestora planu miejscowego czy też, że dokonał błędnej jego wykładni. Ze znajdujących się w przedstawionych aktach: tekstu planu i załącznika graficznego, a dla ustalenia treści uregulowań planu co do przeznaczenia terenu należy łącznie analizować i tekst planu i załącznik graficzny, jednoznacznie wynika, że wyznaczone w planie tereny klina napowietrzającego systemu wymiany i regeneracji powietrza obejmują obszary oznaczone na rysunku planu symbolami określonymi w §.38pkt2 planu, nie pokrywają się z obszarem, który w tym planie został wyznaczony dla komunikacji kołowej i oznaczony symbolem [...] – [...]. Teren tej inwestycji został ściśle wyodrębniony na rysunku planu z obszarów o innym przeznaczeniu i opisany w §130pkt3 tekstu planu. Teren wyznaczony jako zasięg klina napowietrzającego został w tekściie planu wyraźnie wyznaczony oznaczeniami literowymi i granice terenu oznaczone tymi symbolami /§38pkt2 tekstu/ nie obejmują terenu na rysunku planu przeznaczonego pod realizację zamierzenia komunikacyjnego [...]. Za prawidłową i należy uznać wobec tego interpretację treści planu dokonaną przez organ odwoławczy. Słusznie też organ odwoławczy wskazuje, że inwestycja będąca przedmiotem postępowania została imiennie określona w planie miejscowym, bowiem w pełni potwierdza to treść planu, co oznacza, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej instancji musi obejmować obszar wskazany w planie.

Niezależnie do tego podnieść należy, że obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r.Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm/ wynikał z uregulowań ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. Nr 109 poz.1157 ze zm/ Uregulowania ostatniej z wymienionych ustaw na podstawie art.3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska , ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 100, poz.1085/ mają zastosowanie do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy Prawo ochrony środowiska - tj przed 1 października 2001 r. W obecnie obowiązującym stanie prawnym obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko reguluje rozdział 2 Dział IV Tytułu I ustawy Prawo ochrony środowiska przewidując dla określonych inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania, w tym sporządzenia raportu. Omawiane wyżej przepisy jak też i żadne inne nie przewidywały kompetencji dla gmin do określania w planach miejscowych jakie inne niż wskazane w powszechnie obowiązującymi przepisach inwestycje wymagają przeprowadzenia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Uprawnienia takiego nie zawierały również uregulowania ustawy o zagospodarowania przestrzennym. Plan miejscowy nie mógł skutecznie ustalać jakie inwestycje mają być zaliczone do mogących pogorszyć stan środowiska czy znacząco oddziaływać na środowisko i nakładać obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, bowiem obowiązujące przepisy nie dawały w tej mierze takiego umocowania i gminy nie mogły samodzielnie stanowić w tej mierze wiążących przepisów. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązujące rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r.w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny odzialywania na środowisko tych inwestycji /Dz.U Nr 93, poz.589/ nie zaliczały inwestycji objętej wnioskiem inwestora ani do pogarszającej stan środowiska ani do mogących pogorszyć stan środowiska. Nie można wobec tego podzielić stanowiska skarżących, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymagane było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny odzialywania na środowisko, a o czym była mowa wyżej obowiązku takiego nie mogły skutecznie nakładać zapisy planu miejscowego. Stąd nie można podzielić trafności odmiennego stanowiska skarżących.

Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ Dz.U. nr 153, poz.1270/ w związku z art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz. 1271/ orzeczono jak w sentencji