Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1837/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej również jako: "GIODO"), decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 922), dalej: "u.o.d.o.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr: [...] wydanej w sprawie z wniosku J. M. o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w opublikowanym w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. [...] Raporcie [...] w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego oraz innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 104, poz. 711 ze zm.).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Do Biura GIODO wpłynął wniosek J.M. (dalej również jako: "skarżący"), w którym wystąpił on o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w opublikowanym w [...] z dnia [...] lutego 2007r. Raporcie [...] (...).

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż użyte w Raporcie jego imię i nazwisko to jego dane osobowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.o.d.o. Raport jest zbiorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 1 u.o.d.o. Opublikowanie Raportu, na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. (...) jest przetwarzaniem danych osobowych. Skarżący podkreślił przy tym, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2008 r. (sygn. K 51/07) uznał, że art. 70a ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...), jest niezgodny z Konstytucją. W ocenie skarżącego, od dnia ogłoszenia ww. wyroku TK utraciła atrybut legalności podstawa opublikowania jego danych osobowych w ww. Raporcie, tym samym przetwarzanie tych danych (w szczególności ich udostępnianie) jest bezprawne.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Generalny Inspektor odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Decyzja ta nie została zaskarżona, a zatem stała się ostateczna.

W dniu [...] listopada 2014 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek J. M. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w opublikowanym w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Raporcie [...] (...), zakończonego ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Jako podstawę prawną wznowienia ww. postępowania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący podniósł w szczególności cyt.: "(...) w dniu [...] listopada 2014 r. otrzymałem z Telewizji Polskiej S.A. zamówioną do potrzeb prowadzonego postępowania sądowego, kopię materiałów archiwalnych z konferencji prasowej Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (...), która odbyła się w dniu [...] lutego 2007 r. w Pałacu Prezydenckim mieszczącym się w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu 46/48, który to Pałac jest oficjalną siedzibą Prezydenta RP. Konferencja ta była transmitowana przez rozgłośnie radiowe i telewizyjne na żywo (...). Konferencja odbyła się w dniu opublikowania Raportu (...). W konferencji oprócz Prezydenta RP - Pana Lecha Kaczyńskiego uczestniczył także Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej - Pan Antoni Macierewicz (...)". Dalej skarżący wyjaśnił cyt.: "(...) w zbiorze VTS_02_1 przesłanych mi kopii materiałów archiwalnych, zarejestrowana jest wypowiedź Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej - Pana Antoniego Macierewicza, który na pytanie: "Jeszcze jeśli można do pana ministra. Panie ministrze - czy ma pan dowody na wszystkie tezy, które są zawarte w tym raporcie?" odpowiada: "Tak proszę Państwa. Wszystkie tezy tam sformułowane - mają twarde dowody. Jeżeli nie było twardych dowodów, to tez takich nie formułowaliśmy. Wszystkie one są przywołane w tekście (...) [czas od 8:11 do 9:18] (...)".

Zdaniem J. M. cyt.: "(...) Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej działający jako osoba pełniąca funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 115 § 19 k.k. (...) był zobowiązany (...) zwłaszcza przepisami art. 1 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. do dopełnienia najwyższej szczególnej staranności (...). Wyżej cytowana wypowiedź Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej z konferencji prasowej stanowi dowód, o którym mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., że Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej był świadomy tych swoich wyżej opisanych obowiązków oraz że oświadczył, iż obowiązków tych dopełnił. Tym bardziej Prezydent RP (...) był zobowiązany (...) do dopełnienia najwyższej szczególnej staranności wydając Postanowienie wprowadzające Raport do obrotu prawnego. (...) Wyżej cytowana wypowiedź Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej z konferencji prasowej, wypowiedziana w świetle obecności Prezydenta RP stanowi dowód, o którym mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., że Prezydent RP był świadomy tych swoich, wyżej opisanych obowiązków oraz co najmniej nie przeczył, iż obowiązków tych dopełnił (...)". W ocenie J. M. cyt.: "(...) w przeciwieństwie do materiałów objętych klauzulą tajności, treść Raportu poddaje się nieskrępowanej ocenie Generalnego Inspektora, który do dokonania takiej oceny jest zobowiązany postanowieniami przepisów art. 7, art. 8 art. 77 k.p.a. w zw. z art. 12 pkt 1 i 2, art. 18 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o. oraz w związku z wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. (...)". Reasumując, skarżący stwierdził cyt: "(...) organ administracji publicznej może wszcząć postępowanie z urzędu: 1) z własnej inicjatywy organu. W postępowaniu administracyjnym ciężar wykrycia prawdy obiektywnej jest bezwzględnym obowiązkiem organu orzekającego (art. 7). Naruszenie w procesie wydania decyzji norm prawa procesowego, które zostało wyliczone w art. 145 § 1 powoduje bezwzględny obowiązek wszczęcia z urzędu przez organ postępowania w sprawie wznowienia postępowania (...). Generalny Inspektor prowadząc postępowanie administracyjne sygn. akt [...] nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, określonych przepisami art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 7 pkt 4 u.o.d.o., a w szczególności nie zapewnił udziału w podstępowaniu jako strony administratora bądź administratorów danych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie, który bądź którzy są adresatami decyzji administracyjnej Generalnego Inspektora, wobec czego nie może mieć zastosowanie wyłączenie, o którym stanowi przepis art. 146 § 2 k.p.a. (...)".

Następnie, pismem z dnia [...] maja 2015 r. skierowanym do GIODO skarżący wniósł o cyt.: "(...) zapewnienie udziału w postępowaniu Prezydenta RP (...), Prezesa Rady Ministrów jako administratorów danych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie [...] (...)". W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący podniósł, iż cyt.: "(...) Generalny Inspektor w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. (sygn. akt [...]) oraz zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, o których stanowią przepisy art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 7 pkt 4 u.o.d.o., a w szczególności nie zapewnił udziału w postępowaniu jako strony administratora bądź administratorów danych przetwarzanych (...) w Raporcie, który jest bądź którzy są adresatami decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi przepis art. 18 ust. 1 u.o.d.o. Decyzja ostateczna Generalnego Inspektora z dnia [...] grudnia 2009 r. uwalnia administratora bądź administratorów danych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie od obowiązków, o których stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o. (...) W sprawie o sygn. akt [...] Generalny Inspektor powołał jako stronę Ministra Obrony Narodowej (...), lecz nie jako administratora danych przetwarzanych w Raporcie. Dowodem potwierdzającym ten fakt jest pismo Generalnego Inspektora do MON z dnia [...] października 2009 r. nr [...] (...). Generalny Inspektor usprawiedliwiając w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. przywołanie MON jako strony postępowania podaje dwie okoliczności. Pierwszą jest konstatacja, że MON podlegają co do zasady zarówno Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego jak i Szef Służby Wywiadu Wojskowego (...). Drugą natomiast jest konstatacja, iż tożsame stanowisko - gdy chodzi o odpowiedzialność MON za ujawnienie informacji objętych Raportem z likwidacji WSI - zajmują sądy powszechne orzekając odnośnie roszczeń cywilnoprawnych. Żadna z tych okoliczności nie jest cechą administratora danych według definicji zawartej w przepisie art. 7 pkt 4 u.u.d.o. (...)". Skarżący podniósł ponadto powołując się na art. 70c ust. 3 oraz art. 70d ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające, cyt.: "(...) w przypadku Raportu Prezydent RP skorzystał z tego uprawnienia i wydał Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. (...) i - dotychczas ściśle tajny - Raport został podany do publicznej wiadomości w [...] (...). Od dnia wydania Postanowienia, nieprzerwanie poprzez dzień otrzymania przez Prezydenta uzupełnienia Raportu i dalej aż do dnia [...] lipca 2008r., czyli dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. (sygn. akt K 51/07), obowiązywał niezmienne ten sam stan prawny. Ten stan faktyczny i prawny świadczy dowodnie o suwerenności decyzji Prezydenta RP, o której mowa w definicji administratora danych zawartej w przepisie art. 7 pkt 4 u.o.d.o.(...)". Dalej skarżący wskazał cyt.: "(...) Prezes Rady Ministrów, zgodnie z postanowieniami przepisu art. 144 ust. 2 Konstytucji RP, podpisał Postanowienie nadając mu wymaganą prawem ważność (...). Ten stan faktyczny i prawny świadczy dowodnie o suwerenności tej decyzji Prezesa Rady Ministrów, o której mowa w definicji administratora danych zawartej w przepisie art. 7 pkt 4 ustawy (...)". W ocenie skarżącego cyt.: "(...) sformułowanie "podaje do publicznej wiadomości" odpowiada sformułowaniu "udostępnianie" jako jednej z operacji wykonywanych na danych osobowych zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 7 pkt 2 u.o.d.o. (...). Ponadto - sformułowanie "podaje do publicznej wiadomości" określa cel przetwarzania danych. (...) sformułowanie "[...]" określa precyzyjnie środek przetwarzania danych (...)". Skarżący zauważył nadto, iż cyt.: "(...) treść Raportu w formie zbioru cyfrowego o nazwie "[...]" została w dniu [...] lutego 2007 r. udostępniona na oficjalnej stronie internetowej Prezydenta RP pod adresem www.prezydent.pl (...)". Na koniec skarżący stwierdził również cyt.: "(...) decydujący wpływ na skład personalny Komisji Weryfikacyjnej oraz osobę Przewodniczącego Komisji mieli wyłącznie Prezydent RP oraz Prezes Rady Ministrów. (...) Prezydent RP zrealizował swój ustawowy obowiązek powołania członków Komisji Weryfikacyjnej wydając postanowienia (...). Prezes Rady Ministrów zrealizował swój ustawowy obowiązek powołania członków Komisji Weryfikacyjnej wydając zarządzenia (...). Prezes Rady Ministrów na mocy przepisów art. 63 ust. 7 i 8 ustawy - Przepisy wprowadzające, w drodze rozporządzenia i zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, określił zarówno szczegółowy tryb działania Komisji Weryfikacyjnej, jak i termin zakończenia prac Komisji (...). W tym stanie faktycznym i prawnym zasadne jest twierdzenie, iż Prezydent RP i Prezes Rady Ministrów są administratorami danych osobowych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie (...)".

Pismem z dnia [...] września 2015 r. skierowanym do Generalnego Inspektora skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów i podniósł cyt.: "(...) okolicznością, która ma być udowodniona jest fakt nielegalnego, czyli bez podstawy prawnej ogłoszenia Raportu (...) w [...] (...) w numerze [...] poz. [...] [...], a tym samym nielegalnego przetwarzania (w szczególności udostępniania w rozumieniu przepisu art. 7 pkt 2 u.o.d.o.) danych osobowych w Raporcie, bowiem wbrew postanowieniom przepisów art. 1 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 70c ust. 3 i 4 ustawy - Przepisy wprowadzające (...)".

W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący podniósł cyt.: "(...) Prezydent RP zarządził Postanowieniem podanie do publicznej wiadomości w [...] "Raportu o [...]". Tymczasem przepis art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające definiuje Raport następująco: "Raport o [...] w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 oraz o innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej Raportem". Porównując te dwa zapisy należy stwierdzić, iż tytuł Raportu z treści Postanowienia różni się od tytułu Raportu z treści przepisu art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające, brakiem następującego fragmentu zdania "w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 oraz o innych działaniach (...)". To bezsporne stwierdzenie, będące de facto realizacją niniejszego żądania przeprowadzenia dowodu z dokumentów pozwala Generalnemu Inspektorowi oraz w zgodzie z postanowieniami przepisów art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 22 u.o.d.o, na rozpatrzenie i ocenę okoliczności wynikających z przeprowadzonego właśnie dowodu. W realiach przedmiotowej sprawy są to następujące okoliczności: (...) Postanowienie nie jest postanowieniem zgodnym z tą ścisłą ustawową delegacją więc nie jest postanowieniem, o którym stanowią przepisy art. 70c ust. 3 i 4 w zw. z art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające (...)".

Ponadto skarżący podniósł cyt.: "(...) raport, którego podanie do publicznej wiadomości w [...] zarządził Postanowieniem Prezydent RP ma zawierać wyłącznie informacje o działaniach innych niż te zawarte w Oświadczeniach, a tym samym o działaniach innych niż te, które były przedmiotem prac Komisji Weryfikacyjnej podczas wypracowywania stanowisk o zgodności bądź nie Oświadczeń z prawdą i które, zgodnie z treścią przepisu art. 70a ustawy - Przepisy wprowadzające mają zasadniczo stanowić treść Raportu. Ta wykazana zasadnicza różnica zawartości treściowej oraz tytułu raportu określonego w Postanowieniu z Raportem określonym w przepisie art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające, a tym samym zasadnicza niezgodność Postanowienia z ustawową delegacją do jego wydania, jest okolicznością, która oznacza, iż Postanowienie nie jest postanowieniem Prezydenta RP o podaniu Raportu do publicznej wiadomości, o czym mowa w przepisach art. 70c ust. 3 i 4 w zw. z art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające, a tym samym z Raportu nie została zniesiona klauzula tajności "ściśle tajne" w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych (...)".

Generalny Inspektor postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. [....], działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 u.o.d.o., wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 12 pkt 2, art. 22 u.o.d.o., odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Skarżący, w ustawowym terminie, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uwzględnienie żądań zwartych w ww. pismach skierowanych do Biura GIODO z dnia [...] maja 2015 r. oraz z dnia [...] września 2015 r.

Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2016 r., GIODO wskazał, że przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jego celem jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 k.p.a. oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

Organ podniósł, że jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjadą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie skarżącego owym nowym dowodem jest nagranie z konferencji prasowej Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, która odbyła się [...] lutego 2007 r. w Pałacu Prezydenckim w Warszawie i utrwalone na nim wypowiedzi Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej Antoniego Macierewicza i Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, jak i kopie dokumentów, mające wskazywać na odmiennego - niż przyjętego przez organ w ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. - administratora danych osobowych osób zawartych w ww. Raporcie oraz na brak podstaw prawnych do udostępnienia ww. Raportu.

Generalny Inspektor stwierdził, że dowody na które wskazał skarżący, w szczególności wypowiedzi Antoniego Macierewicza i Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego nie wskazują na żadne nowe okoliczności w stosunku do tych, które były znane organowi w dniu wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nagranie z konferencji prasowej mające, zdaniem skarżącego, dowodzić statusu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów jako administratorów danych osobowych osób zawartych w ww. Raporcie, w ocenie organu, nie wskazuje na tę okoliczność, w szczególności nie wynika z niego taki status wymienionych wyżej podmiotów. Podobnie, przedstawione przez skarżącego kopie dokumentów, w szczególności kopia Postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. sygnowana przez ówczesnego Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i ówczesnego Prezesa Rady Ministrów Jarosława Kaczyńskiego oraz inne dokumenty sygnowane przez te osoby, przedłożone przez skarżącego, nie potwierdzają statusu tych osób jako administratorów danych osobowych osób zawartych w ww. Raporcie. Kwestia administratora tych danych osobowych wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...).

Z kolei przedstawione przez skarżącego kopie dokumentów świadczące o różnicy w tytule ww. Raportu określonym przez ustawę - Przepisy wprowadzające oraz w postanowieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. o podaniu Raportu z likwidacji WSI do publicznej wiadomości w [...], mające świadczyć o braku podstaw prawnych do udostępnienia ww. Raportu, są bez znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Raport został bowiem opublikowany na podstawie ustawy - Przepisy wprowadzające, natomiast w zakresie kognicji Generalnego Inspektora - jako organu do spraw ochrony danych osobowych - nie mieści się ocena legalności tej publikacji.

Generalny Inspektor wskazał, iż okoliczności faktyczne oraz nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Organ podkreślił, iż dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. istotna była wyłącznie okoliczność, iż dane osobowe skarżącego zostały zamieszczone w Raporcie o [...] (...) oraz okoliczność, iż ustawa - Przepisy wprowadzające, w sposób zupełny i kompletny regulują kwestie dotyczące opracowania, opublikowania i uzupełniania ww. Raportu.

GIODO, odnosząc się do wniosków skarżącego o przeprowadzenie ww. dowodów z dokumentów, mających na celu wykazanie braku podstaw prawnych do udostępnienia danych osobowych skarżącego w Raporcie wobec różnicy pomiędzy tytułem ww. Raportu określonym przez ustawę - Przepisy wprowadzające, a postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. o podaniu Raportu z likwidacji WSI do publicznej wiadomości w [...], a także na okoliczność ustalenia statusu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów jako administratorów danych osobowych skarżącego udostępnionych w Raporcie, wskazał, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego poprzez zebranie materiału dowodowego. Dla realizacji tego obowiązku ma znaczenie przeprowadzenie żądanych dowodów przez stronę. Jeżeli jednak organ ustali, że żądanie to zostało zgłoszone w celu przewleczenia sprawy, bowiem dotyczy niespornego faktu stwierdzonego już innym dowodem, to brak jest podstaw do uwzględnienia żądania strony.

GIODO podniósł, iż ww. okoliczności, które miałyby zostać udowodnione za pomocą wskazanych przez skarżącego dowodów są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dlatego też organ ich nie przeprowadził. Jednocześnie organ nie stwierdził podstaw z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r.

Pismem z dnia [...] października 2016 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIODO z dnia [...] września 2016 r. [...] wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] grudnia 2015 r. w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji GIODO z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., pomimo faktu, iż zachodziły przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. przesłanki do wznowienia i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 7, art. 77 w zw. z art. 145 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w efekcie przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 pkt 4 u.o.d.o. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom mającym przymiot strony, tj. w szczególności Prezydentowi RP oraz Prezesowi Rady Ministrów jako administratorom danych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie [...] (...).

W motywach skargi skarżący wskazał, że przedstawił nowe dowody w postaci kopii materiałów archiwalnych z konferencji prasowej Prezydenta RP, która odbyła się w dniu [...] lutego 2007 r. Są to dowody istniejące w dniu podjęcia decyzji ostatecznej, nieznane organowi w toku prowadzenia sprawy prawomocnie zakończonej. Dowody te mają znaczenie prawne bowiem zawierają oficjalne oświadczenia Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej będącego autorem Raportu, wygłoszone w obecności Prezydenta RP, będącego administratorem danych osobowych przetwarzanych w Raporcie. Dowodzą one istotnej okoliczności faktycznej, iż wszystkie dowody mogące być podstawą udostępniania danych osobowych skarżącego w Raporcie są zawarte w treści Raportu, która - w przeciwieństwie do materiałów objętych klauzulą tajności - poddaje się nieskrępowanej ocenie GIODO.

Skarżący wskazał, że w treści Raportu jego dane osobowe przetwarzane (w szczególności udostępniane) są tylko jeden raz - na stronie [...] Raportu (str. [...]) gdzie znajduje się następujące stwierdzenie: "Działanie (...), J. M. (...) wypełnia dyspozycję art. 70a ust. 2 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy". Ponadto w treści Raportu nie ma ani jednej litery odnoszącej się do tej tezy, a w szczególności nie jest wskazany żołnierz bądź pracownik wojskowych służb wywiadowczych, wobec którego stwierdzono by działania, o których mowa w przepisie art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające.

Skarżący podał również, iż w toku postępowania wykazał, że Postanowienie Prezydenta RP z dnia [...] lutego 2007 r. nie jest postanowieniem zgodnym ze ścisłą ustawową delegacją do jego wydania, więc nie jest postanowieniem Prezydenta RP o podaniu Raportu do publicznej wiadomości, o czym stanowią przepisy art. 70c ust. 3 i 4 w zw. z art. 70a ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające. Tym samym - postanowienie Prezydenta RP o podaniu Raportu do publicznej wiadomości nie zostało wydane. Zatem dane osobowe wielu dziesiątków osób, w tym dane osobowe skarżącego, są przetwarzane w Raporcie z naruszeniem art. 1 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 70c ust. 3 i 4 ustawy - Przepisy wprowadzające i art. 51 ust. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł, iż Prezydent RP oraz Prezes Rady Ministrów są stronami sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., bowiem postępowanie to dotyczy ich obowiązków, o czym stanowi art. 28 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 u.o.d.o. W postępowaniu zakończonym ww. decyzją na organie ciążyły obowiązki, o których mowa w art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 7 pkt 4 u.o.d.o., w zakresie zapewnienia udziału w postępowaniu Prezydenta RP oraz Prezesa Rady Ministrów jako administratorów danych przetwarzanych

(w szczególności udostępnianych) w Raporcie.

W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 780 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Generalnego Inspektora z dnia [...] września 2016 r. została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a.

W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia, oraz etap postępowania rozpoznawczego, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (§ 3).

Z kolei w drugiej fazie postępowania (rozpoznawczej) organ po wznowieniu postępowania wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, (3) stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

Przepis art. 146 § 1 k.p.a. stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 - 8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Zaznaczyć należy, że art. 146 § 1 k.p.a. nie stanowi negatywnej przesłanki wznowienia postępowania, lecz jedynie negatywną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Wystąpienie okoliczności wymienionych w tym przepisie nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania (v. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016).

Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty (określony w sposób enumeratywny) co oznacza, że wznowienie nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu określonej przesłanki (wady postępowania) na treść decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, (2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, (3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), (8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione.

Niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy Kodeksu określają również inne wymogi formalne niezbędne do skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie zachowania powyższego terminu, a także w zakresie istnienia legitymacji procesowej strony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie (art. 28 k.p.a.) upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do istoty sprawy.

Stwierdzając, że powyższe wymogi formalne zostały zachowane, Generalny Inspektor, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. nr: [...]. Przy czym zaznaczyć należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie zmierzające do ustalenia, czy przyczyny wznowienia wskazane w podaniu rzeczywiście istnieją, a następnie do załatwienia sprawy. Innymi słowy, w fazie wstępnej wznowienia postępowania nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej, samo wznowienie postępowania nie zawsze prowadzi do unicestwienia skutków prawnych decyzji wydanej w trybie zwykłym.

Jako podstawę prawną wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podał, że nowym dowodem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. jest nagranie z konferencji prasowej Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, która odbyła się [...] lutego 2007 r. w Pałacu Prezydenckim w Warszawie i utrwalone na nim wypowiedzi Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej Antoniego Macierewicza i Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego oraz kopie dokumentów, które - w jego ocenie - wskazują na odmiennego - niż przyjętego przez organ w ww. decyzji - administratora danych osobowych osób zawartych w Raporcie [...] w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego oraz innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 104, poz. 711 ze zm.). Skarżący wskazał również na brak podstaw prawnych do opublikowania (udostępnienia) ww. Raportu.

Zaznaczyć należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; nowe dowody i okoliczności musiały istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowe dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności w rozumieniu ww. przepisu przedstawiają określony stan faktyczny, istniejący w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nieznany organowi, mający wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

Nowe okoliczności i nowe dowody muszą zatem być podstawą wydania decyzji o odmiennej treści. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 1885/99; LEX nr 50152). Natomiast w wyroku z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 429/06 (LEX nr 348005) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzje są istotne dla sprawy, tzn. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w sprawach zasadniczych.

W świetle powyższych uwag uzasadnione jest stanowisko Generalnego Inspektora, że dowody na które wskazał skarżący, w szczególności wypowiedzi Antoniego Macierewicza i Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego nie wskazują na nowe okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w stosunku do tych, które były znane organowi w dniu wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. Nie można bowiem stwierdzić, że posiadają cechę "istotności", która może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia innej treści w stosunku do ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Podzielić należy również stanowisko organu, że nagranie z konferencji prasowej mające, zdaniem skarżącego, dowodzić statusu Prezydenta RP i Prezesa Rady Ministrów jako administratorów danych osobowych osób zawartych w ww. Raporcie, nie wskazuje na tę okoliczność. Nie można przyjąć, że w świetle omawianego nagrania, wymienione wyżej osoby mają status administratora danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 4 u.o.d.o. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną organ nie zapewnił czynnego udziału ww. podmiotom jako administratorom danych przetwarzanych w Raporcie, a w konsekwencji, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a.

Również przedłożone przez skarżącego kopie dokumentów, w szczególności kopia Postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. sygnowana przez ówczesnego Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i ówczesnego Prezesa Rady Ministrów Jarosława Kaczyńskiego oraz inne dokumenty sygnowane przez te osoby, przedstawione przez skarżącego, nie potwierdzają statusu tych osób jako administratorów danych osobowych osób zawartych w ww. Raporcie. Kwestia administratora danych osobowych w ww. Raporcie, jak zasadnie wskazał organ, wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...).

Z kolei przedstawione przez skarżącego kopie dokumentów odnośnie różnicy w tytule ww. Raportu określonym przez ustawę - Przepisy wprowadzające oraz w postanowieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. o podaniu Raportu z likwidacji WSI do publicznej wiadomości w [...], mające świadczyć o braku podstaw prawnych do udostępnienia ww. Raportu, nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ww. decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. Podkreślić przy tym należy, że powyższy Raport został opublikowany na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. ustawy - Przepisy wprowadzające, natomiast w zakresie właściwości Generalnego Inspektora jako organu do spraw ochrony danych osobowych, określonej w art. 12 u.o.d.o., nie mieści się ocena zgodności tej publikacji z ustawową delegacją do jego wydania, zawartą w art. 70c ust. 3 ww. ustawy.

Jak zasadnie wskazał organ, dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. istotna była wyłącznie okoliczność, iż dane osobowe skarżącego zostały zamieszczone w Raporcie [...] (...) oraz okoliczność, iż ustawa - Przepisy wprowadzające, w sposób zupełny i kompletny reguluje kwestie dotyczące opracowania, opublikowania i uzupełniania ww. Raportu.

Obowiązek sporządzenia Raportu z likwidacji WSI został nałożony na Komisję Weryfikacyjną przepisem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 7, poz. 49), zmieniającym ustawę - Przepisy wprowadzające m.in. poprzez dodanie do nich art. 70a., który określał zakres informacji ujętych w Raporcie. Zgodnie natomiast z art. 70b ww. ustawy - Przepisy wprowadzające Szef SKW i SWW zostali zobowiązani do współdziałania z Przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej w zakresie sporządzania Raportu. Na mocy art. 70d ust. 1 ustawy Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej był zobowiązany do niezwłocznego przekazania Raportu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów i wiceprezesom Rady Ministrów, a także do sporządzenia odpowiedniego uzupełnienia Raportu, jeżeli po jego przekazaniu ww. podmiotom ujawniłyby się nowe okoliczności, które powinny zostać objęte Raportem lub wpływałyby na jego treść. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu Raportu był obowiązany do przekazania go Marszałkowi Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Marszałkowi Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, a po zasięgnięciu opinii tych podmiotów był uprawniony do podania Raportu do publicznej wiadomości w Dzienniku [...] (art. 70c ust. 2 i 3 ustawy).

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie podjęte przez Generalnego Inspektora w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. jest prawidłowe, natomiast zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Brak było bowiem podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia powołanych przepisów k.p.a. oraz ustawy o ochronie danych osobowych.

Wskazać również należy, że w niniejszej sprawie, co uszło uwadze organu, zaistniała przesłanka przedawnienia z art. 146 § 1 k.p.a. Skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaś decyzja ostateczna z dnia [...] grudnia 2009 r. została mu doręczona w trybie zastępczym (art. 44 § 4 k.p.a.) w dniu 12 stycznia 2010 r. - co wynika z adnotacji Urzędu Pocztowego na kopercie zawierającej ww. przesyłkę (przesyłka była awizowana dwukrotnie w dniach 29 grudnia 2010 r. i 7 stycznia 2010 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 14 stycznia 2010 r.) Zatem obowiązujący termin 5-letni od dnia doręczenia decyzji, określony w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął już w dacie wydania decyzji GIODO z dnia [...] grudnia 2015 r. Powyższa okoliczność nie mogła mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem w świetle art. 151 § 2 k.p.a. organ mógłby wydać wyłącznie rozstrzygnięcie o treści wskazanej w ww. decyzji (tj. odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r.), w sytuacji gdy brak było podstaw do uznania, że decyzja ta jest wadliwa, tj. że została wydana z naruszeniem prawa.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.