Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 496/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust.1, art. 11 ust.1, art. 7 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. G. - redaktora naczelnego dziennika na bezczynność Zarządu Okręgowego w B.P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. G. – redaktor naczelny dziennika "Ł." wniósł w dniu 31 października 2014r. (data wpływu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego P. ... polegającą na nierozpoznaniu wniosku dziennikarza dziennika "Ł." – K. M. z dnia 8 września 2014r. o udzielenie informacji prasowej.

Skarżący wskazał, że wniosek obejmował żądanie udzielenia informacji dotyczącej ostatniego przeprowadzonego w okręgu kursu dla nowowstępujących do P. poprzez podanie wszystkich tytułów kosztów i ich wysokości przyjętych w kalkukacji dla wyliczenia sumarycznego kosztu kursu pokrywanego przez jego uczestników z podaniem dat odbywania się kursu, liczby jego uczestników i ile zobowiązany był zapłacić każdy z nich.

Z uwagi na to, że objęte wnioskiem informacje prasowe miały jednocześnie charakter informacji publicznej, organ powinien podjąć czynności w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (co wynika z art. 3a ustawy – Prawo prasowe), mimo to organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy P. wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że pismem z dnia 11 września 2014r. zwrócił się do redaktora naczelnego o wyjaśnienie czy K. M. pozostaje w stosunku pracy z redakcją albo zajmuje się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redakcji, prosząc jednocześnie o nadesłanie stosownego upoważnienia, jednak odpowiedzi nie uzyskał.

W konsekwencji, zdaniem organu, skarga na bezczynność jest przedwczesna i niedopuszczalna. Organ nie był bowiem uprawniony do udzielenia informacji prasowej podmiotowi, który nie wykazał, że jest dziennikarzem. Samo bowiem sformułowanie wniosku na papierze firmowym dziennika "Ł." i wskazanie nr "Rej.Pr.SO ..., nr .." nie było wystarczające do uznania, że wnioskodawca jest dziennikarzem tego dziennika. Poza tym, w świetle art. 4 ust. 3 ustawy – Prawo prasowe, pisemną odmowę udzielenia takiej informacji doręcza się redakcji na żądanie redaktora naczelnego, a takiej redaktor naczelny dziennika "Ł." nie zażądał. Z tych względów, zdaniem organu, nie można mu zarzucić bezczynności, gdyż taka na gruncie ustawy – Prawo prasowe nie istnieje, a jednocześnie organ nie miał obowiązku stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że w sprawie miały zastosowanie przepisy tej ustawy, to wnioskodawca powinien wykazać, że posiada interes publiczny, czego nie uczynił.

W tej sytuacji organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Wniosek z dnia 8 września 2014r. został złożony na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. - Prawo prasowe (Dz.U. z 1984r., Nr 5, poz. 24 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", a więc dotyczył informacji prasowej.

Z żądaniem udzielenia takiej informacji może wystąpić tylko "prasa", która – zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - obejmuje zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Osobami takimi są dziennikarze, redaktorzy i redaktorzy naczelni (art. 7 ust. 2 pkt 5 - 7). Ustawa w art. 7 ust. 2 pkt 5 określa, że dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2013r., I OSK 3126/12 stwierdził przy tym, że "dla redakcji pracownikami, w rozumieniu art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a"., będą dziennikarze, których teksty redakcja publikuje, niezależnie od tego, czy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy pracują dla niej na podstawie umów o dzieło czy zleceń". Sąd wyjaśnił bowiem, że "redaktor naczelny, jako osoba mająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji, reprezentuje ją w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oznacza to, że może on także umocować do działania w swym imieniu osobę fizyczną wykonującą zawód dziennikarza, którego teksty redakcja publikuje."

Z powyższego wynika, że skuteczne złożenie wniosku o udzielenie informacji prasowej możliwe jest wyłącznie przez dziennikarza, który jest zatrudniony przez właściwą redakcję (będącą zespołem ludzi) na podstawie umowy o pracę bądź innej umowy cywilnoprawnej, z której wynika upoważnienie do działania w imieniu prasy.

W sprawie niniejszej z wnioskiem o udostępnienie informacji prasowej wystąpił natomiast K. M., który nie wykazał, by z redakcją dziennika "Ł." łączyła go jakakolwiek umowa zobowiązująca do wykonywania czynności dziennikarskich na rzecz tego dziennika, w tym do występowania w imieniu tego dziennika z wnioskami o udzielenie informacji prasowej.

Również redaktor naczelny tego dziennika – skarżący P. G. pomimo wezwania organu, jak i w toku postępowania przed Sądem, nie przedstawił stosownych dokumentów potwierdzających, że K. M. jest umocowany do działania na rzecz dziennika "Ł.".

W sytuacji występującej w sprawie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wniosek z dnia 8 września 2014r. o udzielenie informacji prasowej pochodził od prasy, tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ miał obowiązek wniosek ten załatwić w ustawowy sposób, a w konsekwencji organowi nie można zarzucić bezczynności. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje odpowiednich działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).

Poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje natomiast kwestia ewentualnej bezczynności organu polegającej na nierozpoznaniu tego wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198), jako pochodzącego nie od prasy, lecz od osoby fizycznej (K. M.), o ile organ uznałby, że informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.

Z powyższych względów, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.