Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 679/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku Komendant Miejski Policji w B. mianował sierż. szt. D. R. - - referenta Referatu Dochodzeniowo Śledczego II Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji II w B. Komendy Miejskiej Policji w B. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Referatu Patrolowego II Wydziału Patrolowo - Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w B.

W uzasadnieniu decyzji organ I .instancji stwierdził, że było to podyktowane wnioskiem Zastępcy Naczelnika Wydziału Patrolowo - Interwencyjnego uzasadnionym brakiem perspektyw rozwojowych na obecnie zajmowanym stanowisku, wywiązywaniem się poniżej oczekiwań z powierzonych obowiązków a także częstą absencją w służbie. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podstawą tego rozstrzygnięcia było niedostateczne zebranie materiału dowodowego a także powierzchowne uzasadnienie decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Miejski Policji

w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2016 roku mianował sierż. szt. D. R. na stanowisko służbowe referenta Referatu Patrolowego II Wydziału Patrolowo -Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w B. z dniem [...] sierpnia 2016 r. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek odwołania Pana D. R. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013 roku, sygn. akt II SA/Wa 265/13, w którym zawarto stwierdzenie, że "stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym".

Zdaniem organu – wszystkie wymienione wyżej warunki zostały spełnione.

Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan D. R. zarzucając:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy o Policji, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie

i bezpodstawne uznanie, że poprzednio zajmowane stanowisko jest równorzędne do obecnego;

2) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na tym,

że uzasadnienie przez organ przeniesienia go na inne stanowisko służbowe nie odzwierciedla stanu faktycznego, nie uwzględnia interesu społecznego

i słusznego interesu strony;

3) art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie ustosunkowanie się do stwierdzeń uważanych przez Skarżącego za istotne, mające wpływ na sposób załatwienia sprawy;

4) art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego, niewyjaśnienie sprawy

w sposób wszechstronny i wyczerpujący;

5) art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych w odwołaniach;

6) art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie umożliwienie mu wypowiedzenia się na temat zebranych przez organ dowodów;

7) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na chybionym uzasadnieniu niezgodnym ze stanem faktycznym;

8) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku spełnia wymagania opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności;

9) art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez opieszałe

i przewlekłe prowadzenie sprawy;

10) art. 156 § 1 pkt . 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w sprawie która była wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 roku

Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia

i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Z kolei art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne,

czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności

i celowości.

Istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy wyżej wymienione stanowisko służbowe, na które mianowano D. R., było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego, nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Z zakresu obowiązków na poprzednim stanowisku i na stanowisku obowiązującym nie wynika, aby obowiązki skarżącego różniły się w sposób istotny, poza miejscem ich wykonywania, który to jednak fakt nie ma wpływu na ocenę równorzędności. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby.

W ocenie Sądu, organ w uzasadnieniu rozkazu wykazał, że przeniesienie skarżącego nastąpiło na stanowisko służbowe bez zmiany w uposażeniu. Słuszne jest zatem stwierdzenie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, że warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu, a zatem została przeniesiony na stanowisko równorzędne. Ponadto P. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, stosownie do wymogów z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. Organ rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.). Wyniki tejże oceny znalazły odzwierciedlenie

w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, który wbrew twierdzeniom skarżącej, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, zaś przedstawiona w nim argumentacja jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności.

W przedmiotowej sprawie, nie doszło również do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem Skarżący nie podał o jaką konkretnie decyzję chodzi.

Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżony rozkaz personalny narusza prawo, w tym art. 138 k.p.a. i art. 155 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.