Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1390/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat P. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 roku postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – adwokat P. W. kwotę 111,93 zł brutto /słownie: sto jedenaście złotych dziewięćdziesiąt trzy grosze/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokat P. W. Wyznaczona w niniejszej sprawie pełnomocnik w dniu 16 stycznia 2018 r. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat K. P.-S.

Pełnomocnik substytucyjny stawiła się na rozprawie, na której wniosła o zasądzenie kosztów, oświadczając że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018 r. oddalił skargę.

Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik (adwokat), otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie), z uwagi na przepis przejściowy zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1714), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą organ podatkowy ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości na rok 2016 w wysokości 91 zł.

Zatem do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zastosowanie ma opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 1 rozporządzenia, która maksymalnie wynosi 120 zł. Jednocześnie ustawodawca w § 4 ust. 1 rozporządzenia zastrzegł, że ustalona opłata wynosi co najmniej ½ opłaty maksymalnej i nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.

W związku z powyższym referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnik wynagrodzenie w wysokości stanowiącej równowartość przedmiotu sporu, tj. w kwocie 91 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 111,93 zł.

Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.