Wyrok NSA oz. w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 67/96
NSA oz. w Łodzi
Data orzeczenia: 1997-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 20 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: poz. 374
journal: Dz.U. 1989 nr 6 poz. 2
Teza: 1. Podatnicy nie mający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie opodatkowania osiąganych w Polsce przychodów określonych w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ według stawki podatkowej 20 procent przychodu, chyba że umowa międzynarodowa w zakresie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu stanowi inaczej.

2. Przepisy umowy międzynarodowej zawartej w dniu 21 czerwca 1985 r między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i zapobiegania uchylania się od opodatkowania /Dz.U. 1989 nr 62 poz. 374/ nie mogą być rozumiane w ten sposób, że podatnikom przysługuje prawo do własnego wyboru jurysdykcji podatkowej jednego z umawiających się państw.

TEZY

1. Podatnicy nie mający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie opodatkowania osiąganych w Polsce przychodów określonych w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ według stawki podatkowej 20 procent przychodu, chyba że umowa międzynarodowa w zakresie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu stanowi inaczej.

2. Przepisy umowy międzynarodowej zawartej w dniu 21 czerwca 1985 r między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i zapobiegania uchylania się od opodatkowania /Dz.U. 1989 nr 62 poz. 374/ nie mogą być rozumiane w ten sposób, że podatnikom przysługuje prawo do własnego wyboru jurysdykcji podatkowej jednego z umawiających się państw.


UZASADNIENIE

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skargi, powołujący się na zapłacenie przez samego podatnika, tj. firmę włoską podatku dochodowego we Włoszech od dochodu uzyskanego w Polsce, przekazanego przez skarżącą spółkę. Niezależnie od oceny wartości dowodowej przedstawionych przez spółkę w powyższym zakresie dokumentów należy uznać, że dokonana przez skarżącą wykładnia przepisów, zwłaszcza art. 12 umowy międzynarodowej zawartej w dniu 21 czerwca 1985 r. między rządem Państwa Polskiego a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i zapobiegania uchylania się od opodatkowania /Dz.U. 1989 nr 62 poz. 374/ nie znajduje uzasadnienia i nie może zostać uznana za prawidłową.

Należy podzielić stanowisko Izby Skarbowej, iż z przepisów powyższej umowy nie wynika prawo podatnika do własnego wyboru jurysdykcji podatkowej jednego z umawiających się Państw.

W przypadku bowiem, gdy przepisy podatkowe umawiającego się Państwa przewidują obowiązek zapłaty podatku z tytułu osiągania określonych dochodów na obszarze danego Państwa, to wówczas niezależnie od woli podatnika osiągającego taki dochód podlega on opodatkowaniu w tym Państwie z ograniczeniami wynikającymi z zawartej umowy międzynarodowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy jeżeli nie mają na terenie naszego kraju siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu w zakresie opodatkowania osiąganych w naszym kraju przychodów, określonych w art. 21 tej ustawy według stawki podatkowej 20 procent przychodu, chyba, że umowa międzynarodowa w zakresie zapobieżenia podwójnego opodatkowania stanowi inaczej. Powołana wyżej umowa polsko-włoska w art. 12 ust. 2 ograniczyła jedynie wysokość pobieranego w tego rodzaju przypadkach podatku od 10 procent przychodu, które to ograniczenie zostało uwzględnione przez organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach.

Stąd też niewykonanie przez skarżącą spółkę obowiązków płatnika, przewidzianych w art. 26 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym spowodowało wydanie zaskarżonych decyzji o odpowiedzialności spółki za niepobrany i niewpłacany do urzędu skarbowego podatek od wypłacanych firmie włoskiej kwot, co znajduje uzasadnienie w uregulowaniu zawartym w art. 15 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.