Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 267/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 267/07

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez "A" z G. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2006 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego samego organu z dnia 10 października 2006 r. wydane w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 14 września 2005 r. "A" z G. wystąpił do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z zapytaniem w sprawie stosowania prawa podatkowego. Z przedstawionego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że zgodnie z § 3 pkt 5 oraz § 4d Regulaminu Rachunkowości Zespołów Adwokackich po upływie każdego miesiąca w celu ustalenia wynagrodzenia adwokatów sporządza się stosowną imienną listę obrachunkową będącą odpowiednikiem listy płac. Składki na ubezpieczenie społeczne adwokatów rozliczane są proporcjonalnie do wysokości wpływów za usługi adwokackie poszczególnych członków Zespołu, a koszty związane z utrzymaniem Zespołu obciążają w równym stopniu wszystkich członków Zespołu. Powołano się na treść przepisów ustawy Prawo o adwokaturze i stwierdzono, iż adwokat nie może wykonywać zawodu, jeżeli pozostaje w stosunku pracy oraz że członkowie Zespołów i ich rodziny na równi z pracownikami mają prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego, pracę w zespołach traktuje się jako zatrudnienie, a otrzymywane wynagrodzenie jako wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia. Stwierdzono, iż w oparciu o przepisy art. 27 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – zwana dalej "ustawa p.d.f.") Zespół na liście obrachunkowej adwokatów ustala zaliczki na podatek dochodowy po uwzględnieniu kwoty kosztów i według stawki 19%. Zespół sporządza miesięczne deklaracje PIT-4 oraz do końca lutego każdego roku sporządza informację PIT-11 dotyczącą pracowników i adwokatów. Końcowo stwierdzono, że Zespół odprowadza składki na Fundusz Pracy, natomiast nie odprowadza składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z uwagi na brak statusu pracownika.

W odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego Zespół ma wątpliwość, czy uwzględnianie kosztów uzyskania przychodów w kwocie 102,25 zł jest zasadne z uwagi na fakt, iż adwokaci nie pozostają w stosunku pracy. Wątpliwości Zespołu dotyczą też kwestii, czy w sytuacji, gdy jeden z adwokatów (osiągający m.in. dochody opodatkowane podatkiem VAT) przekroczy pierwszy próg podatkowy to Zespół winien od następnego miesiąca zastosować podatek według skali 30% czy nie powinno się jednak pobierać podatku w formie ryczałtu w wysokości 20% zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy p.d.f.? Czy może należy ustalić podatek według skali 30%, po pomniejszeniu o ulgę w kwocie 530,08 zł, bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu w kwocie 102,25 zł?

Uzupełniając w piśmie z dnia 6 października 2005 r. swoje stanowisko Zespół stwierdził, że z uwagi na treść art. 24 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), podatek dochodowy od osób fizycznych ustala się zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy p.d.f., bez pomniejszania o koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku pracy, ale z uwzględnieniem kwoty zmniejszającej podatek o 530,08 zł i z zastosowaniem stopy podatkowej 19, 30, 40 lub 50 procent. Zespół ma też obowiązek sporządzania deklaracji PIT-4 i informacji PIT-11.

W postanowieniu z dnia 17 listopada 2005 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego stwierdził, iż stanowisko przedstawione we wniosku nie jest prawidłowe w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

W uzasadnieniu organ uznał, że z uwagi na treści art. 24 ustawy Prawo o adwokaturze dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych zatrudnienie adwokatów w zespole adwokackim należałoby traktować za równoznaczne ze stosunkiem pracy. Tym samym wynagrodzenia wypłacane z tytułu uczestnictwa adwokatów w zespole adwokackim stanowią przychody ze stosunku pracy, bowiem nie mieszczą się one w pojęciu przychodu z innych źródeł określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy p.d.f. Zatem od wypłat przedmiotowych wynagrodzeń w trakcie roku podatkowego zespół adwokacki jest obowiązany pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, według zasad określonych w art. 31 i 32 ustawy p.d.f.

Następnie postanowieniem z dnia 20 września 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 2005 r.

Decyzją z dnia 10 października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej zmienił postanowienie zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej zacytował przepisy art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 5a pkt 6 i art. 13 pkt 6 ustawy p.d.f. oraz art. 4a ust. 1 Prawo o adwokaturze i uznał, iż na podstawie tych przepisów należy stwierdzić, że w przypadku świadczenia pomocy prawnej z urzędu nie ma znaczenia czy adwokat wykonuje zawód w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim czy jest wspólnikiem spółki. Świadczenie tej pomocy jest niezależne od sposobu wykonywania zawodu, gdyż adwokat świadczy ją osobiście tzn. bez współdziałania adwokatów z nim współpracujących w ramach zespołu adwokackiego czy spółki, ale również bez wykorzystania innych osób np. pracowników. Oznacza to, że do przychodów adwokatów z tytułu świadczenia z urzędu pomocy prawnej nie stosuje przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących ustalania dochodów z działalności gospodarczej ani tym bardziej do ustalania przychodów ze stosunku pracy. Organ uznał, że przychody te należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy p.d.f. Dla adwokata rolę płatnika obowiązanego do obliczenia i poboru w ciągu roku zaliczki na podatek pełni: sąd od przychodów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz sam adwokat od innych przychodów z działalności prowadzonej w zespole adwokackim. Sąd jako płatnik obowiązany jest do poboru zaliczek w wysokości i na zasadach określonych w art. 41 ust. 1 ustawy p.d.f.

Reasumując organ stwierdził, że adwokaci wykonujący zawód w zespole adwokackim (jako podatnicy) obowiązani są do wykazania w zeznaniu podatkowym dochodów osiągniętych za dany rok podatkowy z działalności prowadzonej osobiście na zlecenie sądu oraz z działalności gospodarczej wykonywanej w zespole adwokackim.

W złożonym od tej decyzji odwołaniu "A" stwierdził, że jego zdaniem, skoro składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie (art. 24 ust. 3 Prawa o adwokaturze) to analogicznie rozliczeń podatkowych dokonują również zespoły adwokackie, ponieważ wysokość składek ubezpieczeniowych ma wpływ na wysokość ustalonych zaliczek podatku dochodowego od osób fizycznych. Zespół nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż adwokaci wykonujący zawód w zespole adwokackim wykonują go w ramach działalności gospodarczej, gdyż z treści z treści art. 24 wynika, że dla celów ubezpieczeń społecznych są traktowani na równi z pracownikami i identycznie muszą być traktowani w zakresie rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zarzutów odwołania i decyzją z dnia 14 grudnia 2006 r. utrzymał swoją wcześniejszą decyzję, podtrzymując stanowisko w niej wyrażone.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik "A" wniósł o uchylenie obu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5a pkt 6 ustawy p.d.f., naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego – art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 4b ust. 1 pkt 1, art. 4a pkt 1, art. 24 i art. 25 Prawa o adwokaturze.

W uzasadnieniu skargi przytoczono przepis art. 5a pkt 6 ustawy p.d.f., definiujący pozarolniczą działalność gospodarczą i stwierdzono, iż aby można było do niej zakwalifikować działalność zarobkową powinna być ona prowadzona we własnym imieniu. Zdaniem wnoszącego skargę, działalność adwokata w zespole adwokackim nie jest taką, gdyż umowę z klientem w imieniu zespołu zawiera kierownik zespołu. Stwierdzono, iż gdyby ustawodawca chciał definicję pozarolniczej działalności gospodarczej definiować szerzej, to utrzymałby zapis obowiązujący po zmianie przepisów w 2003 roku.

Dalej, odwołano się do przepisów Prawa o adwokaturze przyznających adwokatom uprawnienie do świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa i zaopatrzenia emerytalnego oraz prawo do płatnego urlopu wypoczynkowego i zasiłku chorobowego. Stwierdzono, że członkowie zespołów adwokackich – przedsiębiorcy prowadzący działalność - nie mieliby takich uprawnień jak pracownicy. Zapisy tych przepisów, przesądzają zdaniem wnoszącego skargę o rodzaju stosunku prawnego łączącego adwokata z zespołem adwokackim.

Udzielając odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wspomnieć należy, iż zagadnienie dopuszczalności merytorycznej kontroli interpretacji podatkowych przez sądy administracyjne budziło poważne wątpliwości prawne, od chwili wejścia w życie przepisów dotyczących wydawania przez organy podatkowe pisemnych interpretacji co do zakresu i zastosowania prawa podatkowego. W rezultacie istnienia wspomnianych wątpliwości, w orzecznictwie wojewódzkich sądach administracyjnych, pojawiły się dwa przeciwstawne nurty, co do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.

Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 8 stycznia 2007 r. przesądził, iż sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego(sygn. akt I FPS 1/06, publ. ONSAiWSA 2007/2/27).

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14a Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa (według swej właściwości) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Paragraf drugi tego przepisu przewiduje, że wniosek o interpretację składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3).

Zgodnie z jednoznaczną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu, rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych innych niż opisane w pytaniu skierowanym do organu.

Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy, bez jakiejkolwiek możliwości swobodnego odnoszenia się do innych stanów faktycznych niż ten precyzyjnie opisany przez podatnika w złożonym zapytaniu.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie tylko i wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Istotne jest również, że organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Jeżeli stan faktyczny nie jest pełny lub nie jest dostateczne jasny – jak stwierdził pełnomocnik Zespołu na rozprawie – nie jest możliwe prawidłowe odniesienie się przez organ do zapytania skierowanego przez podatnika.

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę w złożonym pytaniu. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia lub podjętego przez organ z urzędu, jak i na etapie postępowania przed sądem administracyjnym kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest, więc możliwe dalsze uzupełnienie, bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Niezasadnie, pełnomocnik skarżącego dowodzi, że organ poczynił błędne ustalenia i naruszył przy tym przepisy procedury, ponieważ organ odniósł się jedynie do kwestii i stanu opisanego przez skarżącego we wniosku. Podkreślenia wymaga fakt, iż na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż pogląd wyrażony we wniosku o interpretację nie jest do końca jasny i wymagałby uzupełnienia. Skoro tak, to interpretacja dokonana przez organ podatkowy nie będzie mogła stanowić prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów prawa.

Jeśli w istocie wnioskodawcy zależy na uzyskaniu interpretacji w zakresie stosowania przepisów podatkowych, winien wystąpić z odrębnym wnioskiem w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej i we wniosku tym w sposób jasny i precyzyjny opisać stan faktyczny, jak i własne stanowisko w sprawie. Bez tego nie jest możliwe uzyskanie wyczerpującej informacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Nie jest bowiem możliwe doprecyzowywanie, czy modyfikowanie wniosku po wydaniu przez organ podatkowy postanowienia co do stanowiska podmiotu wnoszącego zapytanie.

Na marginesie Sąd pragnie stwierdzić, iż z racji swojego charakteru, skarżący we wniesionym zapytaniu i w późniejszych pismach, przedstawiając stan faktyczny często powołuje się na przepisy ustawy Prawo o adwokaturze. Analizując te przepisy wskazać należy na art. 4a ust. 1 tej ustawy, który przewiduje, iż adwokat wykonuje zawód w kancelarii adwokackiej, w zespole adwokackim oraz w spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej lub komandytowej (...), a wyłącznym przedmiotem działalności takich spółek jest świadczenie pomocy prawnej. Kolejny przepis ustawy stanowi, że adwokat nie może wykonywać zawodu, jeżeli pozostaje w stosunku pracy (art. 4b ust. 1).

Jednostką organizacyjną adwokatury jest zespół adwokacki (art.17). Członkiem zespołu adwokackiego może być tylko osoba wpisana na listę adwokatów, a o przyjęciu do zespołu decyduje zebranie zespołu adwokackiego (art.18).

W myśl art. 23 cytowanej ustawy, adwokat będący członkiem zespołu ma prawo do:

1) udziału w pracach i w dochodzie zespołu, z wyjątkiem okresu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub macierzyństwem,

2) corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.

Z kolei art. 24 ust. 1 stanowi, że adwokaci - członkowie zespołów i ich rodziny mają na równi z pracownikami prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby, macierzyństwa i ubezpieczenia rodzinnego oraz z tytułu powszechnego zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin, przy czym przy ustalaniu prawa do świadczeń i ich wysokości pracę w zespołach traktuje się jako zatrudnienie, a otrzymywane wynagrodzenie - jako wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia. Składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie, spółki jawne, partnerskie lub komandytowe, o których mowa w art. 4a ust. 1. Adwokaci wykonujący zawód w kancelariach adwokackich lub w spółkach cywilnych opłacają składki osobiście (art. 24 ust.3).

Z powyższych przepisów można wywieść, iż adwokata łączy z zespołem stosunek członkostwa, w którym mieszczą się także prawa i obowiązki wynikające z samorządu zawodowego adwokatury oraz stosunek umowy o świadczenie usług, unormowany przepisami szczególnymi, a w razie ich braku - przepisami o zleceniu. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż przyznanie przez art. 24 ustawy tej grupie adwokatów świadczeń z ubezpieczenia społecznego na równi z pracownikami nie było równoznaczne z przyznaniem im statusu pracowników, a samym zespołom - charakteru pracodawcy w rozumieniu kodeksu pracy. Traktowanie adwokatów na równi z pracownikami dotyczy jedynie sfery ubezpieczenia społecznego i występuje tylko w zakresie ustalania prawa i wysokości świadczeń z tego ubezpieczenia. Stąd jedynie dla tych celów praca adwokatów (w zespołach i poza nimi) uważana jest za zatrudnienie, a uzyskiwane dochody z wykonywania zawodu adwokata - za wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia.

Nie ma zatem racji strona skarżąca twierdząc, iż z uwagi na treść przepisów Prawa o adwokaturze, a w szczególności art. 24 tej ustawy, również dla celów podatkowych adwokatów należy traktować jak osoby zatrudnione, a zespół adwokacki zyskuje przymiot pracodawcy (zakładu pracy).

Wskazać też należy na przepis art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowiący, że płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż tylko przepisy prawa podatkowego mogą nakładać na dany podmiot rolę podatnika i związane z nią obowiązki, co oznacza, że nie można ich domniemywać.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w przepisach art. 31 – 35 zawiera katalog podmiotów pełniących funkcje płatnika tego podatku. Wśród nich wymienione są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej (art. 31 ustawy p.d.f.). Ponieważ jednak zespół adwokacki z mocy ustawy Prawo o adwokaturze nie zyskał przymiotu pracodawcy (zakładu pracy) w zakresie innym niż wyznaczony treścią przepisu art. 24 tej ustawy, nie można uznać, iż mieści się on w pojęciu płatnika – zakładu pracy określonego w przepisie art. 31 ustawy p.d.f., ani też w kategorii innych płatników określonych w kolejnych przepisach ustawy p.d.f.

Istotne jest również to, iż adwokata z zespołem adwokackim nie łączy stosunek pracy – co niejednokrotnie podkreślał sam skarżący – a zatem jego przychody również nie stanowią wynagrodzenia ze stosunku pracy, stosunku służbowego czy pracy nakładczej.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.