Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 491/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ewa Kwarcińska /spr./ Sędziowie NSA Sławomir Kozik NSA Zbigniew Romała Protokolant Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i P.W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 lutego 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 149,00 (sto czterdzieści dziewięć 00/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 491/01

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 16 listopada 2000 r. określono podatnikom E.W. i P.W. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał na nieprawidłowości w ewidencjonowaniu zdarzeń gospodarczych w prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej pod firmą "A" tj.

- zaniżenie przychodu o kwotę [...] zł na skutek błędnego zaksięgowania pod pozycją 123 podatkowej księgi przychodów i rozchodów wysokości przychodu z tytułu sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT Nr [...] z dnia 15.03.1999 r.

- zawyżenie kosztów uzyskania przychodów firmy "A" o łączną kwotę [...] zł, na którą złożyło się:

1) zaliczenie do kosztów wydatków dotyczących zakupu paliwa do samochodu osobowego marki Polonez nr rej. [...] w łącznej kwocie [...] zł netto, pomimo iż przedmiotowy samochód został w dniu 01.12.1995 r. uznany przez skarżącą, zgodnie z adnotacją dokonaną w ewidencji środków trwałych, jako nieprzydatny w prowadzonej działalności gospodarczej i z tymże dniem wycofany z ewidencji środków trwałych,

2) obciążenie kosztów wydatkiem poniesionym na zakup płytek ceramicznych, masy klejowej i listew ceramicznych w łącznej kwocie [...] zł, uznanych przez kontrolujących jako wydatki przeznaczone na prywatne potrzeby skargi,

3) wliczenie w koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z ogrzaniem pomieszczeń nie przeznaczonych na działalność gospodarczą w wysokości [...] zł.

W toku kontroli ustalono bowiem, że skarżąca zawyżyła koszty zaliczając 33% zamiast 22% faktycznie wykorzystywanej dla prowadzenia działalności gospodarczej całkowitej powierzchni domu,

4) wliczenie w ciężar kosztów wydatków poniesionych w związku z wyjazdem zagranicznym skarżącej w celu nauki języka obcego w łącznej kwocie [...] zł (bilet lotniczy, diety, przejazdy, opłata za szkołę, ubezpieczenie, zakup podręcznika) oraz wydatku stanowiącego kwotę [...] zł dotyczącego zakupu systemu do nauki języka angielskiego.

Od decyzji tej podatnicy złożyli odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości, kwestionując zasadność skorygowania kosztów uzyskania przychodów o sporne wydatki, podkreślając, iż każdy z wydatków (od 1-5) poniesiony został w celu uzyskania przychodu i był ściśle związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, akceptując stanowisko organu I instancji w zakresie ustalonego stanu faktycznego i pierwszego sprawy.

Od decyzji tej podatnicy złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie jej w całości.

Ad. 1)

W przedmiocie nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa skarżący wyjaśniają, iż samochód osobowy marki Polonez Nr rej. [...] sprzedany został w 1997 r., a zatem wystawienie faktur na zakup paliwa do ww. pojazdu w roku 1999 było wynikiem pomyłki osoby wypisującej faktury na sporną kwotę [...] zł, która zamiast danych pojazdu, do którego faktycznie wlano paliwo umieściła dane z pamięci komputera. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podnoszą, iż same uchybienia formalne nie mogą być podstawą do zakwestionowania danego wydatku. Odmówienie mocy dowodowej, złożonemu przez skarżących w postępowaniu kontrolnym, oświadczeniu o sprzedaży ww. samochodu narusza przepisy Ordynacji podatkowej; skoro organ podatkowy powziął wątpliwości o rzetelności złożonego oświadczenia winien wezwać podatnika do przedłożenia dokumentu sprzedaży pojazdu, czego nie uczynił.

Ad. 2)

W kwestii obciążenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu wydatków poniesionych na zakup glazury, kleju i listew ceramicznych, skarżący powołują się na złożone w dniu 26 września 2000 r. wyjaśnienia dotyczące zaistniałej potrzeby dwukrotnego układania płytek w pomieszczeniach przeznaczonych na działalność gospodarczą. Nie podjęcie przez organy podatkowe działań niezbędnych w celu dokładnego zbadania powyższego stanu faktycznego stanowi naruszenie przepisów art. 122 Ordynacji podatkowej.

Ad. 3)

Odnosząc się do korekty kosztów o kwotę [...] zł związaną z ogrzaniem pomieszczeń przeznaczonych na działalność gospodarczą, strona skarżąca podkreśliła fakt nieużytkowania górnej części domu tj. zaadaptowanego niegdyś strychu na przyszłe potrzeby dzieci oraz "pożytki płynące z możliwości dokonania odliczeń od podatku wydatków związanych z powiększeniem powierzchni mieszkalnej". W związku z nieogrzewaniem tzw. nadmetrażu, skarżący kwestionują zasadę wyliczenia przez organ proporcji powierzchni przeznaczonej na potrzeby działalności gospodarczej w stosunku do całej ogrzewanej powierzchni domu.

Ad. 4)

Skarżący podważają również nieuznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdem zagranicznym w celu nauki języka obcego oraz wydatku dotyczącego zakupu systemu do nauki języka angielskiego, wskazując jednocześnie na elementy, które w ocenie strony skarżącej, powodują ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zasadność wliczenia powyższych wydatków w koszty skarżący argumentują problemami występującymi w praktyce wdrażania oprogramowania u klientów na skutek niepełnego i często błędnego tłumaczenia na język polski instrukcji dołączanych do produktów informatycznych. Ponadto, w polskich edycjach fachowych czasopism zagranicznych problemy omawiane są skrótowo i nie do końca wyczerpująco. Powołując się zatem na konieczność docierania do profesjonalnych opracowań ukazujących się w języku angielskim oraz na potrzebę śledzenia najaktualniejszych danych zamieszczonych w Internecie, skarżący wskazują na oczywisty, ich zdaniem, związek nauki języka obcego z wykonywaną działalnością gospodarczą. Sformułowano również zarzut bezpodstawnego powiązania wzrostu obrotów z problemem roku 2000. Podniesiono bowiem, iż bardzo dobre wyniki finansowe osiągnięte w końcu 1999 r. związane były z wdrażaniem oprogramowania u klientów, wskazując jednocześnie na opłacalność zainwestowania w naukę języka obcego, bez znajomości którego niemożliwe byłoby wygranie wyścigu z konkurencją profesjonalizmem w opanowaniu nowych produktów informatycznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Ad. 1)

Odnosząc się do pierwszej spornej pozycji kosztowej czyli kwoty [...] zł wykazanej przez skarżących jako wydatki na zakup w kontrolowanym roku 1999 paliwa do samochodu osobowego marki Polonez Nr rej. [...] stwierdzić należy, że zaliczenie w ciężar kosztów powyższych wydatków stanowi naruszenie przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bezsporne jest bowiem, że wobec faktu wycofania tego pojazdu z ewidencji środków trwałych z dniem 01.12.1995 r. oraz uznania go, zgodnie z adnotacją dokonaną w ewidencji, za nieprzydatny w prowadzonej działalności gospodarczej, wszelkie późniejsze wydatki związane z jego utrzymaniem nie mogły w żaden sposób przyczynić się do osiągnięcia przez firmę skarżącej przychodów. Podczas postępowania kontrolnego jak i podatkowego nie przedłożono umowy sprzedaży wskazanego samochodu ani też innych dokumentów potwierdzających taką okoliczność. Jedyna adnotacja zawarta w prowadzonej ewidencji środków trwałych na temat tego pojazdu dotyczyła wycofania go z ewidencji jako nieprzydatnego w działalności gospodarczej. Same oświadczenia złożone przez skarżących w postępowaniu podatkowym, nie mogą być uznane za dowód tego, iż wspomniany samochód faktycznie sprzedano w 1997 r., a faktury VAT Nr [...] z dnia 02.02.1999 r. oraz Nr [...] z dnia 15.02.1999 r. wystawione zostały błędnie, albowiem dotyczyć powinny zakupu paliwa do innego, związanego z działalnością gospodarczą samochodu.

W skardze do NSA skarżący sami wskazują, iż przedłożenie dokumentu sprzedaży pojazdu leżało w ich interesie, a zatem niezrozumiałe jest ich bierne zachowanie się oraz stwierdzenie, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek gromadzenia dowodów. Zaznacza się bowiem, iż ciężar udowodnienia twierdzenia spoczywa na stronie, gdyż to ona z faktu wywodzi skutki prawne w postaci zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu. Żaden przepis prawa procesowego nie nakłada na organy rozstrzygające obowiązku udowadniania twierdzeń strony, nie popartych jakimkolwiek dowodem przez prawo przewidzianym.

Do kompetencji organów należy ocena przedstawionych przez stronę twierdzeń i dowodów w granicach zasady swobodnej oceny dowodów.

Ad. 2)

Przechodząc do kolejnej spornej pozycji kosztowej, czyli kwoty [...] zł wydatkowanej na zakup płytek ceramicznych, masy klejowej i listew ceramicznych stwierdzić należy, że dokonana przez organy podatkowe korekta kosztów o wymienione wydatki jest uzasadniona.

W wyniku przeprowadzonej przez kontrolujących wizji lokalnej ustalono bowiem, że wśród pomieszczeń przeznaczonych na działalność gospodarczą (tj. 3 pomieszczenia plus 1 garaż o łącznej powierzchni 42 m2), jedno z nich o powierzchni 27 m2 wyłożone zostało glazurą podłogową siena cora, której zgodnie z fakturą VAT Nr [...] z dnia 31.05.1999 r. oraz fakturą VAT Nr [...] z dnia 05.06.1999 r. zakupiono 30,55 m2. Tymczasem z dokumentów przedłożonych do kontroli wynika, że w ciężar kosztów uzyskania przychodu wliczono zakup 71,23 m2 glazury. W świetle powyższego stanu faktycznego wydatek poniesiony przez firmę prowadzoną przez E.W. na zakup 40,68 m2 glazury na kwotę [...] zł nie pozostawał w żadnym związku przyczynowo – skutkowym z osiągniętym przychodem i dlatego zasadnie nie został uznany za koszt prowadzonej działalności. Nie jest do zaakceptowania argumentacja skarżących, że złożone do protokołu kontroli wyjaśnienia o potrzebie dwukrotnego układania płytek w pomieszczeniach przeznaczonych na działalność gospodarczą stanowią dowód uzasadniający wliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów ww. wydatków. Nietrafny jest zarzut niezbadania przez organy skarbowe powyższego stanu faktycznego, albowiem to na skarzących ciąży obowiązek należytego udokumentowania konieczności poniesienia podwojonych kosztów związanych z zakupem glazury. Podczas postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożono żadnych dokumentów potwierdzających fakt zgłoszonej reklamacji w zakresie wykonanej usługi ułożenia płytek, a w badanych dowodach nie znaleziono dokumentów świadczących o wykonaniu usługi ułożenia glazury, co więcej, całkowicie pominięto nazwisko osoby układającej glazurę. Fakt nie posiadania ww. dowodów został jednoznacznie potwierdzony przez skarżących w wyjaśnieniach złożonych do protokołu kontroli z dnia 26 września 2000 r. Skoro skarżący nie dysponują żadnymi dokumentami stanowiącymi podstawę wszczęcia postępowania reklamacyjnego i sposobu załatwienia reklamacji (tj. zawiadomienia o stwierdzonych wadach, wyniki negocjacji stron itp.) tym samym – zdaniem Izby Skarbowej – należało uznać, że okoliczność potrzeby dwukrotnego układania płytek nie została udowodniona, a w konsekwencji – zakwestionować zasadność obciążenia kosztów uzyskania przychodu wydatkiem na zakup 40,68 m2 glazury.

Ad. 3)

Bezzasadny jest również zarzut dotyczący zakwestionowania prawa do uznania za koszt uzyskania przychodów opłat związanych z ogrzaniem pomieszczeń przeznaczonych na działalność gospodarczą w kwocie [...] zł ze względu na niewłaściwe wyliczenie przez skarżących proporcji powierzchni zajętej na potrzeby prowadzonej działalności w stosunku do całej powierzchni domu. Po rozpatrzeniu zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego tut. organ stwierdził, iż jedynym miarodajnym dokumentem w zakresie ustalenia ww. kosztów jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości, określająca powierzchnię przeznaczoną na działalność gospodarczą.

Z powyższej decyzji wynika bowiem, że pomieszczenia przeznaczone na prowadzenie działalności przez E.W. w ramach firmy "A" zajmują powierzchnię 42 m2 co stanowi 22% całkowitej powierzchni domu wynoszącej 185 m2. Taki też procentowy udział kosztów związanych z ogrzewaniem ww. pomieszczeń można uznać za koszty uzyskania przychodu. Bezsporne jest zatem, iż zaliczając do kosztów 33% ogólnej kwoty dotyczącej zużycia gazu służącego do ogrzania budynku będącego jednocześnie siedzibą działalności gospodarczej skarżący zawyżyli koszty uzyskania przychodu naruszając tym samym przepis art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 4)

Podobnie, skarżący nie wykazali żadnych konkretnych dowodów, okoliczności czy zdarzeń, które pozwoliłyby uznać, iż wydatki związane z wyjazdem zagranicznym w celu nauki języka obcego w łącznej kwocie [...] zł oraz wydatek w kwocie [...] zł dotyczący zakupu systemu do nauki języka angielskiego miały ścisły związek przyczynowo – skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wydatki związane ze szkoleniem mogą być ujęte w koszty, ale tylko wtedy, gdy podatnik wykaże nie tylko fakt ich poniesienia, przedstawiając w tym zakresie – jak to skarżący uczynili – faktury i rachunki, ale także celowość i racjonalność tych wydatków. Generalnie szkolenie jest dla właściciela firmy inwestowaniem w siebie. Aby cenę szkolenia zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu istnieć musi bezpośrednie przełożenie zdobytych umiejętności na powstanie przychodu. Przykładowo tego rodzaju związek przyczynowy zachodzi wówczas gdy rzemieślnik ukończy kurs pozwalający mu obsługiwać maszynę zastępującą pracę ręczną i wielokrotnie zwiększającą produkcję. Prowadząca działalność gospodarczą w ramach firmy "A" skarżąca E.W. nie wskazała na istnienie związku przyczynowego pomiędzy zdobytymi umiejętnościami a powstaniem przychodu. Nie można wydatku tego uznać za celowy jeżeli miał on służyć, jak deklarują skarżący, "wygraniu z konkurencją profesjonalizmem w opanowaniu nowych produktów informatycznych". Podatnik prowadzi działalność gospodarczą na własne ryzyko, natomiast przedstawiona powyżej argumentacja skarżących potraktowana być musi jako uboczny skutek szkoleniowego charakteru wyjazdu do Anglii bądź zakupu systemu do nauki języka obcego. Wszelkie wydatki na podróże służbowe mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż były one niezbędne dla osiągnięcia przychodu. Natomiast w wyniku analizy zebranych w sprawie dokumentów źródłowych nie stwierdzono, aby w roku 1999 zaistniały jakieś szczególne okoliczności w zakresie nauki języka obcego, z wyjazdem do Anglii włącznie – skutkujące powiązaniem z osiągniętym w tym okresie przychodem.

W badanym roku podatkowym nie prowadzono żadnych transakcji z zagranicznymi kontrahentami, a w większości przypadków materiały dostarczane są przez kontrahentów w języku polskim. Nieprzekonywująca jest również argumentacja zaprezentowana przez skarżących, że wydatek ten nosi cechy kosztu uzyskania przychodu, ponieważ polskojęzyczne instrukcje są "niepełne oraz nie pozbawione pomyłek wynikających z błędów w tłumaczeniach", a polskie edycje czasopism zagranicznych omawiają poszczególne problemy skrótowo i niewyczerpująco. Powoływana przez skarżących konieczność docierania do profesjonalnych nowości zagranicznych w celu utrzymania wysokiej pozycji na konkurencyjnym rynku branży komputerowej, nie może skutkować nadaniem wydatkowi na podróż do Anglii przymiotu niezbędności w prowadzonej działalności gospodarczej. Przedstawione w skardze uzasadnienie, że uzyskane w końcu 1999 r., w związku z wdrażaniem oprogramowania, wysokie wyniki finansowe potwierdzają opłacalność zainwestowania w naukę języka obcego nie wskazuje na jakie konkretne przychody wpływ miały zakwestionowane przez organy podatkowe wydatki. Stąd też wydatków tych nie można uznać za celowych z punktu widzenia osiąganego przychodu. Poza tym, związek przyczynowy pomiędzy spornym wydatkiem a przychodem na jaki wskazują skarżący mógłby uzasadniać uznanie za koszty uzyskania przychodu każdego wyjazdu zagranicznego osób prowadzących działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, co nie oznacza akceptacji wszystkich zarzutów w niej zawartych.

Sąd bowiem podziela pogląd organu odwoławczego zawarty w zaskarżonej decyzji odnośnie zakwestionowania następujących kosztów uzyskania przychodu:

Ad. 1)

Nie stanowi kosztu uzyskania przychodu wydatek poniesiony na zakup paliwa do samochodu, który został uprzednio przez podatnika sprzedany. Okoliczność faktyczna, iż wydatek w roku 1999 na zakup paliwa udokumentowany został na pojazd marki Polonez sprzedany w roku 1997, jest między stronami poza sporem. Nie każdy wydatek stanowi, dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, koszt uzyskania przychodu. Ciężar dowodu w zakresie wykazania iż dany wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu

art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wbrew stanowisku strony skarżącej, ciąży na podatniku a nie na organie podatkowym, który nie ma nieograniczonego obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego, w tym na okoliczność w kwestii w tej sprawie bez wpływu na ww. ustalenia tj. kto popełnił błąd w treści faktury VAT – wystawca czy nabywca podając nieaktualne dane i czy nabyte paliwo faktycznie wykorzystano w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Ad. 2)

Nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, w tej sprawie, wydatek na zakup płytek ceramicznych w wielkości przekraczającej powierzchnię jednego z pomieszczeń przeznaczonych na działalność gospodarczą, w którym położono glazurę a wskazanym przez stronę (wizja lokalna). Konieczność poniesienia wydatku na zakup podwójnej ilości glazury nie został przez stronę skarżącą udowodniony.

Sąd akceptuje w tym zakresie wyprowadzone przez organ odwoławczy właściwe wnioski z prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Ad. 3)

Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości określono powierzchnię domu mieszkalnego skarżących przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczą tj. 42 m2. Stanowi to 22% całkowitej powierzchni domu i w takim procencie ustalony został przez organy podatkowe udział kosztów związanych z ogrzaniem pomieszczeń przeznaczonych i użytkowanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Bez wpływu na powyższe ma okoliczność które z pomieszczeń jest faktycznie użytkowane przez skarżących na cele mieszkaniowe i jakie przeznaczenie będą miały niektóre z tych pomieszczeń w przyszłości. Strona nie wykazała, iż na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje powierzchnię przekraczającą 42 m2.

Ad. 4)

Sąd nie podziela stanowiska organów podatkowych w pkt. ad. 4) tj. nie uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków związanych z kursem języka angielskiego oraz z zakupem systemu do nauki języka angielskiego ([...]).

W tym zakresie nastąpiło naruszenie, oprócz prawa materialnego, w tym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie art. 122, 187 § 1 w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, iż jak wynika z ogólnych stwierdzeń stron, przedmiotem działalności gospodarczej skarżącej jest świadczenie usług informatycznych. Skarżąca w trakcie postępowania podatkowego podkreślała fakt, że biegła znajomość języka angielskiego umożliwia dotarcie poprzez publikacje i Internet do pełnych instrukcji m.in. systemu [...] oraz innych zaawansowanych systemów informatycznych; w języku polskim dostępne są jedynie wersje skrócone tych instrukcji, nie pozwalające na profesjonalne ich wdrożenie u klienta. Strona podkreślała również, że o skali obrotów związanych ze sprzedażą systemów [...] świadczy zestawienie przychodów za rok 1999 złożone do akt postępowania podatkowego.

Okoliczności te nie były przedmiotem postępowania wyjaśniającego; organy podatkowe ani I ani II instancji nie odniosły się do wskazanych przez skarżącą argumentacji i materiałów.

Trudno zgodzić się, w związku z powyższym, ze stanowiskiem organów podatkowych, iż nabycie przez podatnika, prowadzącego działalność gospodarczą, również w zakresie handlem systemami komputerowymi, systemu do nauki języka angielskiego czy też poniesienie wydatku związanego z uczestnictwem w kursie języka angielskiego jaki odbył się w Londynie (k. 33 akt rachunek wystawiony przez "B" za kurs w zakresie generał english), nie miało związku z uzyskanym przez skarżącą w danym roku podatkowym przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a wynikającym ze sprzedaży oprogramowania.

System operacyjny [...], stworzony jest w otwartym kodzie (dostępnym nieodpłatnie dla każdego m.in. poprzez Internet) i stanowi alternatywę do programu [...]. Kod źródłowy programu [...] można skompilować (dostępny w sprzedaży w postaci płyty CD wraz z czasopismem); na tym poziomie znajomość języka angielskiego w zakresie podstawowym (dla obu stron transakcji) jest wystarczająca. W takiej sytuacji wydatki związane z podstawowa nauka języka angielskiego nie stanowią w prowadzonej działalności gospodarczej, również w zakresie sprzedaży oprogramowań komputerowych, kosztu uzyskania przychodu. Chyba, że mamy w tej sprawie do czynienia nie tylko ze sprzedażą systemu operacyjnego ale również z aplikacją użytkową np. w zakresie układów scalonych, geodezji etc., gdzie dla wykonania takiego zadania otrzymanego od klienta, wymagana była znajomość języka angielskiego w zakresie określonej specjalizacji zawodowej, co uzasadniałoby konieczność opanowania języka angielskiego w zakresie danej profesji; w takim przypadku organy podatkowe winny dokonać ustaleń czy wydatek z tym związany winien być uznany za koszt uzyskania przychodu a to poprzez prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Zdaniem Sądu w każdym indywidualnym postępowaniu podatkowym należy przeanalizować, czy wydatki na kursy językowe, podręczniki, słowniki, poradniki, fachową literaturę, również związane z prowadzoną działalnością gospodarczą sprzedaży specjalistycznego oprogramowania, umożliwiające podatnikowi poszerzenie kręgu potencjalnych klientów czy pozyskanie określonego zlecenia oraz ochronę jego interesów stanowią koszt uzyskania przychodu – a to celem uzyskania odpowiedzi na pytanie czy pomiędzy tego rodzaju wydatkiem a kosztem uzyskania przychodu istnieje pośredni związek przyczynowy, co wyczerpuje przesłanki art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, skr. p.s.a.) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, stwierdzając naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję.

Z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia zawarto rozstrzygnięcie w trybie art. 152 p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.s.a.