Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1029/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 146 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...]., [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2021r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań K. H. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...], utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 21 grudnia 2020 r. nr [...], w której orzeczono o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa o l kondygnacje i rozbudowa istniejącego budynku usługowego na dz. nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.".

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Opisaną na wstępie decyzją Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku inwestora - [...] Sp. z o.o. Sp.k., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa o l kondygnacje i rozbudowa istniejącego budynku usługowego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.."

W uzasadnieniu wyjaśniono, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło po uchyleniu decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 06.04.2020 r. znak: [...]

Wobec tego, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i następ. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po dokonaniu wymaganych uzgodnień organ I instancji ustalił, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy i w konsekwencji ustalił warunki zabudowy.

Odwołanie od decyzji powyższej złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] podnosząc:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 33 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z 64 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku zweryfikowania przez organ pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora pani A. C. w dniu 9 lipca 2020 roku, a w konsekwencji braku wezwania inwestora, pod rygorem pozostawienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania, do potwierdzenia czynności dokonanych przez panią A. C. przed złożeniem pełnomocnictwa (pełnomocnictwo zostało udzielone 9 lipca 2020 roku i nie obejmuje potwierdzenia czynności już dokonanych), co oznacza, że złożenie wniosku z 25 września 2018 roku inicjującego niniejsze postępowanie nastąpiło przez osobę nieuprawnioną, podczas gdy skuteczność czynności procesowej dokonanej przez osobę działającą w charakterze pełnomocnika, ale bez należytego umocowania w chwili dokonywania tej czynności, zależy od następczego potwierdzenia przez stronę, a zatem organ powinien był wezwać inwestora do stosownego potwierdzenia czynności dokonanych przez panią A. C. przed 9 lipca 2020 roku (w tym w szczególności do potwierdzenia czynności w postaci złożenia wniosku z 25 września 2018 roku o ustalenie warunków zabudowy);

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie"), które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, przejawiające się poprzez:

a. wyznaczenie w zaskarżonej decyzji wskaźnika wielkości powierzchni całości zabudowy (istniejącego budynku łącznie z planowaną rozbudową i nadbudową) w stosunku do powierzchni działki nr [...] objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedziale 42-48%, co nastąpiło na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia (tj. w inny sposób, niż to wynika z zasady wyrażonej w § 5 ust. 1 Rozporządzenia), podczas gdy ten sam organ w decyzji nr [...] z dnia 9 września 2016 roku (znak sprawy: [...]), wydanej na wniosek tego samego inwestora, ustalającej warunki zabudowy dla tożsamej inwestycji, położonej na tej samej działce nr [...] przy ul. [...] w K. (dalej: "Decyzja z 09.09.2016"; obecnie już uchylona), opierając się na tym samym przepisie Rozporządzenia (§ 5 ust. 2) ustalił ten sam wskaźnik na poziomie od 40% do 43%, przy czym w zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w ogóle zastosował regulację wyjątkową (§ 5 ust. 2 Rozporządzenia) a nie zasadę ogólną (§ 5 ust. 1 Rozporządzenia), a równocześnie nie uzasadnił, dlaczego w niniejszym postępowaniu ww. wskaźnik został wyznaczony na innym (znacznie wyższym) poziomie niż w Decyzji z 09.09.2016 i nie wyjaśnił przyczyn tych rozbieżności, a także nie przekonał o słuszności swojego obecnego rozstrzygnięcia, ani nie umożliwił kontroli i oceny swojego rozumowania;

b. wyznaczenie w zaskarżonej decyzji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zgodnie z § 7 ust. 4 Rozporządzenia (tj. w innej wysokości niż to wynika z zasad określonych w § 7 ust. 1-3 Rozporządzenia) i określenie jej na poziomie 10,5 m. +- 0,5 m., z zastrzeżeniem, że wysokość nie może przekroczyć 218,9 m.n.p.m., podczas gdy w Decyzji z 09.09.2016 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla tożsamego zamierzenia inwestycyjnego została wyznaczona zgodnie z § 7 ust. 3 Rozporządzenia i określona na poziomie 10 m. +- 0,5 m., z zastrzeżeniem, że maksymalna wysokość budynku nie mogła przekroczyć rzędnej 218,00 m.n.p.m., przy czym organ w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w niniejszym postępowaniu jednak odstąpił od wyznaczenia ww. wskaźnika w oparciu o zasady ogólne określone w §7 ust. 3 Rozporządzenia na rzecz regulacji wyjątkowej z § 7 ust 4 Rozporządzenia, a nadto organ nie odniósł się do rozbieżności dotyczących wartości ww. wskaźnika ustalonych w Decyzji z 09.09.2016 i zaskarżonej decyzji, nie przekonał o słuszności swojego obecnego rozstrzygnięcia, ani nie umożliwił kontroli i oceny swojego rozumowania;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na wadliwym wyznaczeniu obszaru analizowanego wskutek ustalenia granicy tego obszaru w sposób przecinający niektóre budynki znajdujące się w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (chodzi o działki [...] i [...]), a przez to niewzięcie ich pod uwagę przy dokonaniu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ powinien wyznaczyć obszar analizy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, przy czym w przypadku gdyby tak wyznaczona granica przecinać miała budynek znajdujący się częściowo w tym obszarze, granica ta winna być - zgodnie z zasadą ładu przestrzennego - odpowiednio przesunięta celem objęcia obszarem analizy również tej działki;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 3 ust. 1 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na sporządzeniu analizy urbanistyczno - architektonicznej w oparciu o niekompletną tabelę zawierającą zestawienie danych zebranych dla poszczególnych nieruchomości, w której to tabeli pominięto oznaczenie jednej z nieruchomości, co uniemożliwia weryfikację dokonanych obliczeń;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 4 ust. 4 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na wyznaczeniu w zaskarżonej decyzji nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy § 4 Rozporządzenia nakazuje wyznaczenie linii obowiązującej, a nie nieprzekraczalnej;

6. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na wadliwym wyznaczeniu wskaźnika wielkości całości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni dz. [...], tj. wyznaczeniu go nie na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (jak wymaga § 5 ust. 1 Rozporządzenia), tylko na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia (tj. w inny sposób), podczas gdy wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia ma charakter wyjątkowy i jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie,

7. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 6 ust. 2 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na określeniu dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej budynku objętego planowaną inwestycją poprzez oznaczenie, że "bez zmian w stosunku do stanu istniejącego", podczas gdy określenie parametrów wynikających z ww. przepisu powinno być konkretne, stanowcze i jednoznaczne, tj. wyrażone w wartościach liczbowych;

8. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 7 ust. 3 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na nieprawidłowym wyliczeniu średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynków znajdujących się na obszarze analizowanym, a w konsekwencji wadliwe określenie tego parametru dla planowanego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego;

9. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 7 ust. 3 i 4 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na wadliwym wyznaczeniu górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w innej wysokości, niż jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, podczas gdy w sytuacji, jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym zgodnie z § 7 ust. 3 Rozporządzenia, a wyznaczenie innej wysokości ma charakter wyjątkowy i zgodnie z § 7 ust. 4 Rozporządzenia jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeśli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie, przy czym w Decyzji z 09.09.2016 organ, wyznaczając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, oparł się o regulację ogólną (§ 7 ust. 3 Rozporządzenia), a zatem, skoro w tamtym postępowaniu nie było podstaw do zastosowania regulacji wyjątkowej, to oczywistym jest, że takich podstaw nie ma również i obecnie, a ustalenie warunków zabudowy w zaskarżonej decyzji na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia było jednoznacznie błędne, bowiem mogło i powinno było nastąpić według § 7 ust. 3 Rozporządzenia;

10. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 7 ust. 3 i 4 w zw. z § 8 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające wadliwym wyznaczeniu górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na wysokości na wysokości 10,5 m +- 0,5 m, przy równoczesnym ustaleniu dla projektowanej zabudowy płaskiego dachu, podczas, gdy w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się domy z dachami spadzistymi (w tym najwyższe, 11-metrowe, budynki nr [...], położone tak jak wnioskowana inwestycja w pierwszej linii zabudowy ul. [...], pokryte są dachami spadzistymi, przy czym wysokość okapów liczy zaledwie 5 m), co oznacza, że nadbudowa budynku nr [...] do wysokości 10-11 m i pokrycie go płaskim dachem (znacznie odbiegającym wizualnie od dachów spadzistych pokrywających budynki sąsiadujące) istotnie zaburzy ład przestrzenny;

11. naruszenie przepisów postępowania, tj. 7 ust. 3 Rozporządzenia, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na określeniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wysokości "10,5m z tolerancją +- 0,5m (tj. od 10m -11 m)", tj. w sposób niejednoznaczny, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy musi być jednoznaczna i nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę przez inwestora;

12. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na braku dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieustalenie:

a. czy istniejąca infrastruktura jest wystarczająca do zaopatrzenia inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w wodę, energię elektryczną i cieplną i poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu inwestora, zgodnie z którym zaopatrzenie to ma odbywać się na dotychczasowych zasadach,

b. warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w odniesieniu do sposobu odprowadzania ścieków i wód opadowych z inwestycji i poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na stwierdzeniu, że ma się to odbywać na dotychczasowych zasadach, podczas gdy organ był zobowiązany podjąć wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (okoliczności istotnych w sprawie) oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

13. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 76a § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na zaniechaniu przez organ wezwania inwestora do przedłożenia oryginałów dokumentów złożonych do akt sprawy, w sytuacji kiedy stanowiły one jedynie kopie poświadczone za zgodność z oryginałem przez panią A. C., która - jak wynika z akt postępowania – nie jest notariuszem, adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym ani doradcą podatkowym, a tym samym wobec art. 76a § 2 k.p.a. nie była osobą uprawnioną do poświadczenia kopii składanych dokumentów za zgodność z oryginałem, podczas gdy art. 76a § 2 k.p.a. zezwala na dopuszczenie w poczet materiału dowodowego odpisu dokumentu zamiast oryginału wyłącznie wówczas, gdy jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym, a zatem, w pozostałych wypadkach organ zobligowany jest do wezwania strony do usunięcia braków formalnych wniosku;

14. naruszenie przepisu postępowania, tj. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na braku doręczenia zaskarżonej decyzji kończącej postępowanie do pana A. W., mimo że figuruje on w wypisie z rejestru gruntów znajdującym się w aktach sprawy, a w toku postępowania korespondencja była do niego kierowana, podczas gdy organ miał obowiązek doręczyć decyzję wszystkim się stronom postępowania, zaś wadliwe doręczenie decyzji lub brak tego doręczenia nie wywołuje skutków prawnych, a jednocześnie narusza prawo tej strony do czynnego udziału w postępowaniu.

Odwołanie złożył również K. H., który z kolei zarzucił przyjęcie nieprawidłowego wskaźnika powierzchni zabudowy, bowiem nie uzasadniono odstępstwa od wyznaczenia wskaźnika innego niż średni. Podano wytknął także brak wyznaczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, niewystarczające jest bowiem wskazanie, że udział powierzchni czynnej dla terenu objętego wnioskiem nie może być mniejszy niż powierzchnia już istniejąca. Odwołujący stwierdził też, że wadliwe wyznaczono wysokość planowanej zabudowy, a dopuszczenie wysokości 11 metrów i dachu płaskiego spowoduje zaburzenie ładu przestrzennego. Zwrócono także uwagę na brak zapewnień, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie organ odwoławczy ocenił, że sporządzono w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Organ stwierdził, że sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów."

W odniesieniu do charakterystyki terenu inwestycji oceniono, że planowane zamierzenie, polegające na nadbudowie o 1 kondygnację i rozbudowie istniejącego budynku usługowego będzie kontynuowało funkcję usługową zabudowy występującej w obszarze analizowanym.

Zdaniem Kolegium, przeprowadzona analiza pozwala również na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Linię zabudowy organ I instancji wyznaczył w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia jako nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...], jako przedłużenie istniejącej elewacji, najbardziej wysuniętej w kierunku ulicy [...] części przedmiotowego budynku na dz. nr [...] obr[...], zgodnie z oznaczeniem w załączniku graficznym nr [...] i nr [...] do niniejszej decyzji. W analizie wskazano, iż w obszarze analizowanym linia zabudowy istniejących budynków kształtowana wzdłuż ul. [...] nie ma cech rygorystycznej, która skutkowałaby konieczności wyznaczania obowiązującej linii zabudowy. Objęty wnioskiem budynek nr [...] odsunięty jest od południowej granicy działki, na której jest zlokalizowany (tj. od dz. nr [...]) na odległość ok. 7m, co stanowi ok. 9,6 m od krawędzi jezdni. Elewacja frontowa budynku nr [...] kształtowana jest z dwóch przesuniętych brył, w układzie lekko skośnym wobec osi ul. [...]. Sąsiednia zabudowy dz. nr [...] i [...] znajduje się przy jednej linii, równolegle do ulicy w odległości ok. 10,3m od krawędzi jezdni. Natomiast budynki na dz. nr [...] i [...] w odległości 2,3m i 7m od krawędzi jezdni lekko skośnie do ulicy (pomiar z miejsca największego zbliżenia). Wobec powyższego organ uznał, że w sposób prawidłowy wyznaczono linie zabudowy w oparciu o wyjątkowy sposób jej ustalenia na podstawie ust. 4 § 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie linii nowej zabudowy inaczej, aniżeli wedle zasad z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia, jeżeli wynika to z analizy. Przeprowadzona analiza wykazała, iż dla ustalenia linii zabudowy podstawowe znaczenie ma obecne zagospodarowanie dz. nr [...] oraz usytuowanie sąsiedniej zabudowy w mniejszej odległości od ulicy, a to pozwala na wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W zakresie zarzutu wyznaczenia linii nowej zabudowy jako nieprzekraczalnej zamiast obowiązującej, Kolegium wyjaśniło, że aktualnie możliwość zastosowania pojęcia "nieprzekraczalnej" linii zabudowy oraz jej rozumienie zostało już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie prawa. Zgodnie z jednolitym poglądem na gruncie § 4 ust. 1-4 wymienionego rozporządzenia oraz art. 61 ust. 7 u.p.z.p. brak jest podstaw do różnicowania pojęcia "linii zabudowy". Pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. l pkt l i ust. 7 pkt 1 u.p.z.p., zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy". Zwykle linia zabudowy stanowi linię nieprzekraczalną, jednak w określonych sytuacjach ma charakter ściśle wiążący, np. w zwartej zabudowie miejskiej pierzejowej. Takie jednak warunki szczególne nie występują w przedmiotowej sprawie.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu (istniejącego budynku łącznie z planowana rozbudową i nadbudową) ustalono w przedziale 42% do 48%, zgodnie z § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia w oparciu o wskaźnik istniejący oraz z uwzględnieniem zastanego kontekstu przestrzennego inwestycji. Udział powierzchni biologicznie czynnej na dz. nr [...] ustalono w wysokości nie mniejszej niż w stanie istniejącym. W ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniom odwołujących, ustalenie przedmiotowego parametru w oparciu o wyjątkowy sposób określony w ust. 2 § 5 rozporządzenia znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Analiza rzetelnie prezentuje sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w obszarze analizowanym. Zwrócić należy uwagę, iż obszar analizowany charakteryzuje się dość zróżnicowanym wskaźnikiem zabudowy. W kontekście powyższego ustalenie przedmiotowego parametru w przedziale od 42% % do 48 % nie naruszy ładu przestrzennego zastanego na obszarze analizowanym. Zauważyć także należy, iż w obszarze analizowanym występujące budynki wielorodzinne i biurowe charakteryzują się wskaźnikami zabudowy znacznie przewyższającym ustaloną średnią w obszarze analizowanym a także przewyższają wskaźnik ustalony dla przedmiotowej inwestycji : dz. [...]%. Wobec powyższego ustalenie przedmiotowego parametru w nawiązaniu do wielkości występującej na dz. [...] nie budziło zastrzeżeń Kolegium.

Szerokość elewacji frontowej w wyniku realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego nie ulegnie zmianie, dlatego organ I instancji zasadnie odstąpił od ustaleń w tym zakresie.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, jej attyki ustalono na 10,5m z tolerancją ±0,5m (tj. w przedziale 10m-11 m), nie wyżej niż 218,9 m n.p.m., zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia. W szczegółowym zestawieniu i obliczeniach średnich wysokości uwzględniono wszystkie budynki w tym liczne parterowe budynki gospodarcze i garażowe stanowiące uzupełnienie istniejącej zabudowy (w szczególności mieszkaniowej) i wykazano średnią wysokość elewacji frontowej gzymsu/okapu lub attyki ok. 7,7m, w tym średnią wysokość budynków z dachem płaskim 8, l m oraz średnią wysokość budynków z dachem spadzistym tj. do kalenicy ok. 10,6m. Wobec czego dodatkowo wykazano średnie wysokości elewacji budynków w obszarze analizowanym z pominięciem budynków gospodarczo - garażowych stanowiących uzupełnienie istniejącej zabudowy w szczególności mieszkaniowej bowiem nie powinny one mieć wpływu przestrzennego na kształtowanie budynków o podstawowej funkcji obszaru mieszkaniowej i usługowej: średnia wysokość elewacji frontowej gzymsu/okapu lub attyki wynosi 8,7m, przy czym średnia wysokość budynków z dachem płaskim wynosi 10,7m a średnia wysokość budynków z dachem spadzistym tj. do kalenicy wynosi 11 m. W bezpośrednim otoczeniu inwestycji (dz. nr [...]) wysokości kształtują się na ok. 8,3m kalenica budynku na dz. nr [...], 8,3 m attyka budynku na dz. [...], 11 m-11,2 m kalenica budynków na dz. nr [...] i [...], oraz ok. 10,3 m kalenica budynków na dz. nr [...] położonych powyżej (ponad metr) terenu dz. nr [...] przy ul. [...]. Na kolejnych działkach przy ul. [...] występują budynki usługowe z dachami płaskimi a wysokości kształtują się na poziomie 14m attyka w budynku biurowym nr [...] na dz. nr [...] oraz na poziomie 12,5m attyka w budynku biurowym na dz. nr [...] z [...] przy [...] Organ wyjaśnił, że zabudowa w obszarze analizowanym, ma wysokości bardzo zróżnicowane, bowiem występują tu różne typy zabudowy od mieszkaniowej jednorodzinnej przez wielorodzinną, zabudowę usługową, w tym wysoką biurową i usługową. Przedmiotowy parametr wyznaczono w nawiązaniu do średniej występującej w obszarze analizowanym, ale także przy uwzględnieniu parametrów charakteryzujących najbliższą zabudowę: nie wyżej niż kalenica budynków na dz. nr [...], [...], poniżej kalenicy zabudowy na dz. nr [...] oraz poniżej wysokości kolejnych budynków tj. budynków usługowych/biurowych z dachem płaskim na dz. nr [...] (ok. 14 m) i [...] (ok. 12,5m).

Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że budynek winien być kryty dachem płaskim, co stanowi kontynuację zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym (budynki usługowe z dachami płaskimi w tym na dz. nr [...], [...]).

Dalej organ wskazał, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego i w sposób prawidłowy został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

W zakresie prawidłowego umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Inwestora, Kolegium wskazuje, iż w aktach sprawy (k.703, 705) znajduje się pełnomocnictwo, które potwierdza, iż A. C. była uprawniona do działania w niniejszym postępowaniu, w tym do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Kolegium oceniło też, że w przedmiotowej sprawie nie ma uzasadnienia dla sięgania do decyzji z dnia 9.09.2016 r. (znak: [...]), bowiem została ona wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16.11.2017 sygn. akt II SA/Kr 834/17, a po drugie jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wyroku w sprawie tej została zakwestionowana poprawność sporządzonej analizy urabistyczno-architektonicznej.

Od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 §3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej, w tym w szczególności w odniesieniu do zastosowanych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie"), jak również poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących niewyjaśnienia przez organ l instancji przyczyn, dla których w niniejszym postępowaniu, ustalając warunki zabudowy, uczynił to w sposób odmienny niż w postępowaniu do znaku [...], zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z 9 września 2016 roku (dalej: "Decyzja z 09.09.2016 r."), w którym ten sam organ ustalał warunki zabudowy na wniosek tego samego inwestora dla tożsamej inwestycji, położonej na tej samej działce;

podczas gdy uzasadnienie decyzji powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie powodów wydania rozstrzygnięcia o określonej treści i być tak sporządzone, aby umożliwić stronom oraz Sądowi prześledzenie rozumowania organu, które doprowadziło do wyniku sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. polegające po pierwsze na zaakceptowaniu niewyjaśnienia przez organ l instancji stanu prawnego sprawy (w tym w szczególności braku uzasadnienia, z jakich przyczyn w niniejszym postępowaniu organ l instancji, ustalając warunki zabudowy, uczynił to w sposób odmienny niż w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji z 09.09.2016 r., w którym ustalał warunki zabudowy na wniosek tego samego inwestora dla tożsamej inwestycji, położonej na tej samej działce), a po drugie na uznaniu za prawidłowe podejmowania przez organ l instancji działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz zasadą przekonywania, które przejawiały się przez stosowanie w tożsamych stanach faktycznych odmiennej podstawy prawnej i wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w zakresie ustalania warunków zabudowy,

podczas gdy organy administracji publicznej mają obowiązek prowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz zasady przekonywania, w tym dbać o pewność w sferze stosowania prawa, a w razie odstąpienia od uprzedniego sposobu rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym -organy są zobligowane do szczególnie wnikliwego wyjaśnienia przyczyn, dla których to uczyniły (tu: do wyjaśnienia, dlaczego określając warunki zabudowy w niniejszym postępowaniu zastosowano inną podstawę prawną dla poszczególnych parametrów niż w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji z 09.09.2016 r., względnie dlaczego, stosując dokładnie tą samą podstawę prawną określono odmienne parametry);

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 §3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 oraz § 7 ust. 3 i 4 Rozporządzenia polegające na zaakceptowaniu przez organ II instancji:

a. wyznaczenia przez organ l instancji wskaźnika wielkości powierzchni całości zabudowy (istniejącego budynku łącznie z planowaną rozbudową i nadbudową) w stosunku do powierzchni działki nr [...] przy ul. [...] w K. objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedziale 42-48%, co nastąpiło na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia (tj. w inny sposób, niż to wynika z zasady wyrażonej w § 5 ust. 1 Rozporządzenia),

podczas gdy ten sam organ w decyzji z 09.09.2016 r. wydanej na wniosek tego samego inwestora, ustalającej warunki zabudowy dla tożsamej inwestycji, położonej na tej samej działce nr [...], opierając się na tym samym przepisie Rozporządzenia (§ 5 ust. 2) ustalił ten sam wskaźnik w przedziale niższym o kilka punktów procentowych, tj. od 40% do 43%,

przy czym organ l instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w ogóle zastosował regulację wyjątkową (§ 5 ust. 2 Rozporządzenia) a nie zasadę ogólną (§ 5 ust. 1 Rozporządzenia), a równocześnie nie uzasadnił, dlaczego w niniejszym postępowaniu ww. wskaźnik został wyznaczony w innym (znacznie wyższym) przedziale niż w Decyzji z 09,09.2016 r. i nie wyjaśnił przyczyn tych rozbieżności, a także nie przekonał o słuszności swojego obecnego rozstrzygnięcia, ani nie umożliwił kontroli i oceny swojego rozumowania, co organ II instancji błędnie uznał za prawidłowe;

b. wyznaczenia przez organ l instancji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zgodnie z § 7 ust. 4 Rozporządzenia (tj. w innej wysokości niż to wynika z zasad określonych w § 7 ust. 1-3 Rozporządzenia) i określenie jej na poziomie 10,5 m. +- 0,5 m., z zastrzeżeniem, że wysokość nie może przekroczyć 218,9 m.n.p.m.,

podczas gdy w Decyzji z 09.09.2016 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla tożsamego zamierzenia inwestycyjnego została wyznaczona zgodnie z § 7 ust. 3 Rozporządzenia i określona na poziomie 10 m. +• 0,5 m., z zastrzeżeniem, że maksymalna wysokość budynku nie mogła przekroczyć rzędnej 218,00 m.n.p.m.,

przy czym organ l instancji nie uzasadnił, dlaczego w niniejszym postępowaniu jednak odstąpił od wyznaczenia ww. wskaźnika w oparciu o zasadę ogólną określoną w § 7 ust. 3 Rozporządzenia na rzecz regulacji wyjątkowej z § 7 ust. 4 Rozporządzenia, a nadto nie odniósł się do rozbieżności dotyczących wartości ww. wskaźnika ustalonych w Decyzji z 09.09.2016 r. i decyzji pierwszoinstancyjnej, nie przekonał o słuszności swojego obecnego rozstrzygnięcia, ani nie umożliwił kontroli i oceny swojego rozumowania, co organ II instancji błędnie uznał za prawidłowe;

4. naruszenie prawa materialnego, tj. §3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, polegające na zaakceptowaniu warunków zabudowy określonych przez organ l instancji, mimo że analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona dla nieprawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego (obszar analizowany został wyznaczony w błędny sposób, albowiem pominięto działki nr [...], [...], [...], [...], które zostały uwzględnione dopiero w postępowaniu przed organem II instancji - vide: pismo z 8 maja 2021 r.), co podaje w wątpliwość aktualność i prawidłowość określenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ l instancji,

5. naruszenie prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, polegające na uznaniu za prawidłowe określenia w decyzji organu l instancji wskaźnika wielkości całości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni dz. [...] nie na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (jak wymaga § 5 ust. 1 Rozporządzenia), tylko na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia (tj. w inny sposób),

podczas gdy wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia ma charakter wyjątkowy i jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie,

tym bardziej, że po uzupełnieniu analizy i uwzględnieniu działek nr [...], [...], [...], [...], [...] w toku postępowania odwoławczego okazało się, że średni wskaźnik w obszarze - analizowanym jest jeszcze niższy niż przyjęto w toku postępowania pierwszoinstancyjnego i wynosi nie ok. 40%, a 37,3%;

6. naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 Rozporządzenia, polegające na uznaniu za prawidłowe określenia dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej budynku objętego planowaną inwestycją poprzez oznaczenie "bez zmian w stosunku do stanu istniejącego", podczas gdy określenie parametrów wynikających z ww. przepisu powinno być konkretne, stanowcze i jednoznaczne, tj. wyrażone w wartościach liczbowych;

7. naruszenie prawa materialnego, tj. § 7 ust. 3 i 4 Rozporządzenia, polegające na uznaniu za prawidłowe wyznaczenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w innej wysokości, niż jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym,

podczas gdy w sytuacji, jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym zgodnie z § 7 ust. 3 Rozporządzenia, a wyznaczenie innej wysokości ma charakter wyjątkowy i zgodnie z § 7 ust. 4 Rozporządzenia jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeśli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie,

przy czym w Decyzji z 09.09.2016 r. organ l instancji, wyznaczając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, oparł się o regulację ogólną (§ 7 ust. 3 Rozporządzenia), a zatem, skoro w tamtym postępowaniu nie było podstaw do zastosowania regulacji wyjątkowej, to oczywistym jest, że takich podstaw nie ma również i obecnie, a ustalenie warunków zabudowy w zaskarżonej decyzji na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia było jednoznacznie błędne, bowiem mogło i powinno było nastąpić według § 7 ust. 3 Rozporządzenia;

8. naruszenie prawa materialnego, tj. § 7 ust. 3 i 4 w zw. z § 8 Rozporządzenia, polegające na uznaniu za prawidłowe wyznaczenia górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na wysokości 10,5 m +- 0,5 m, przy równoczesnym ustaleniu dla projektowanej zabudowy płaskiego dachu, podczas gdy w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się domy z dachami spadzistymi (w tym najwyższe, 11-metrowe, budynki nr [...], położone tak jak wnioskowana inwestycja w pierwszej linii zabudowy ul. [...], pokryte są dachami spadzistymi, przy czym wysokość okapów liczy odpowiednio po 5 m), co oznacza, że nadbudowa budynku nr [...] do wysokości 10-11 m /pokrycie go płaskim dachem (znacznie odbiegającym wizualnie od dachów spadzistych pokrywających budynki sąsiadujące), wbrew odmiennej ocenie wyrażonej przez organy, istotnie zaburzy ład przestrzenny;

9. naruszenie prawa materialnego, tj. § 7 ust. 3 Rozporządzenia, polegające na uznaniu za prawidłowe określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wysokości "10,5m z tolerancją +- 0,5m (tj. od 10m -11m)", czyli w sposób niejednoznaczny, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy musi być jednoznaczna i nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę przez inwestora;

10. obrazę prawa materialnego, tj. § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z 26 sierpnia 2003 roku, polegające na błędnym utożsamieniu funkcji nowej zabudowy z rodzajem planowanej zabudowy, a w konsekwencji niedostrzeżenie, że decyzja organu l instancji w rzeczywistości nie zawiera ustaleń dotyczących funkcji nowej zabudowy, gdyż nie określa planowanego przez inwestora sposobu użytkowania obiektu,

podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ zobowiązany jest do zamieszczenia ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych, przy czym z wymogu tego organ nie może się zwolnić przez ogólne wskazanie planowanego rodzaju zabudowy według oznaczeń uregulowanych w §2 pkt 1 ww. rozporządzenia, gdyż są to dwa odrębne parametry;

11. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z 64 § 2 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji kończącej postępowanie,

pomimo że z uwagi na nieprawidłowe wykonanie wezwania z 26 lutego 2021 roku do uzupełnienia braków formalnych poprzez potwierdzenie czynności procesowych dokonanych przez panią A. C. przed 9 lipca 2020 roku, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien był zostać pozostawiony bez rozpoznania,

12. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 76a § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. polegające na zaakceptowaniu zaniechania wezwania inwestora przez organ l instancji do przedłożenia oryginałów dokumentów złożonych do akt sprawy, w sytuacji kiedy stanowiły one jedynie kopie poświadczone za zgodność z oryginałem przez panią A. C., która - jak wynika z akt postępowania - nie jest notariuszem, adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym ani doradcą podatkowym, a tym samym wobec art. 76a § 2 k.p.a. nie była osobą uprawnioną do poświadczenia kopii składanych dokumentów za zgodność z oryginałem, podczas gdy art. 76a § 2 k.p.a. zezwala na dopuszczenie w poczet materiału dowodowego odpisu dokumentu zamiast oryginału wyłącznie wówczas, gdy jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym, a zatem w pozostałych wypadkach organ zobligowany jest do wezwania strony do usunięcia braków formalnych wniosku;

13. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 76a §2 k.p.a. w zw. z art. 64 §2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieustosunkowaniu się przez organ II instancji do zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego zaniechania wezwania inwestora przez organ l instancji do przedłożenia oryginałów dokumentów złożonych do akt sprawy, w sytuacji kiedy stanowiły one jedynie kopie poświadczone za zgodność z oryginałem przez nieuprawnioną osobę,

podczas gdy bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, zaś brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., zwana dalej u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Natomiast stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W celu stwierdzenia czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, wskazane w art. 61 u.p.z.p., niezbędna jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), przy czym wymogi co do treści tego wniosku określone zostały w art. 52 ust. 2 pkt 1-3 u.p.z.p.

W przedmiotowej sprawie wniosek został złożony przez inwestora, tj. spółkę [...] za pośrednictwem pełnomocnika w osobie A. C.. Strona skarżąca zarówno w złożonym odwołaniu, jak i w skardze kwestionowała skuteczność udzielonego pełnomocnictwa. Analiza dokumentu pełnomocnictwa z dnia 10 września 2018 r. (k. 7) prowadzi tymczasem zdaniem Sądu do wniosku, że zostało ono udzielone przez inwestora, tj. [...] Sp. z o.o. sp.k. w K., w imieniu którego podpisały się osoby uprawnione do reprezentacji spółki. Faktycznie, zawarto w treści pełnomocnictwa sformułowanie "udzielam pełnomocnictwa Pani A. C. (...) do reprezentowania mojej osoby (...)" – nadużyciem byłoby jednak odczytywanie tego sformułowania jako upoważnienia do reprezentowania podpisanych na pełnomocnictwie osób fizycznych. Wykładni złożonego oświadczenia woli należy bowiem dokonywać w sposób całościowy, a jego sensu nie może przekreślić wyrwane z kontekstu pojedyncze sformułowanie. Kwestią bezsporną jest, że wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie jest spółka i to jej dane zostały ujawnione na wstępie pełnomocnictwa, a podpis pod pełnomocnictwa złożyły osoby uprawnione do jej reprezentacji.

Jeżeli nawet podzielić zastrzeżenia strony skarżącej co do treści pierwotnego pełnomocnictwa, to stały się one jednak zupełnie bezpodstawne w świetle dokumentu złożonego w wyniku wezwania do potwierdzenia czynności procesowych, które wystosował w dniu 26 lutego 2021 r. organ odwoławczy. W treści nadesłanego pełnomocnictwa wyraźnie potwierdzono, że A. C. "posiada wszelkie uprawnienia, by reprezentować spółkę w niniejszym postępowaniu administracyjnym, w tym do złożenia wniosku o decyzję WZ" (k. 703). W świetle powyższego dokumentu wszelkie zarzuty strony skarżącej związane z brakiem należytego umocowania są w opinii Sądu bezpodstawne. Autor skargi argumentował wprawdzie, że z treści powyższego pełnomocnictwa nie wynika, czy podpisane na nim osoby działały w imieniu [...] sp. z o.o. sp. k., czy też w imieniu [...] sp. z o.o. W związku jednak z faktem, że [...] sp. z o.o. jest komplementariuszem [...] sp. z o.o. sp. k. – uprawnionym do reprezentacji spółki komandytowej, powyższy zarzut nie podważa skutecznie wykładni złożonego w pełnomocnictwie oświadczenia woli, z którego w opinii Sądu od początku jednoznacznie wynika, że A. C. została upoważniona do reprezentacji inwestora, tj. [...] sp. z o.o. sp. k. w całym postępowaniu administracyjnym.

Strona skarżąca zarzuciła też wydanie decyzji w oparciu o przedstawione przez inwestora dokumenty, które stanowiły kopie poświadczone za zgodność z oryginałem przez osobę nieuprawnioną, co stanowiło naruszenie art. 76a § 2 k.p.a. Poza sporem jest, że pełnomocnik inwestora nie miał uprawnień adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego ani doradcy podatkowego. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w świetle art. 76a § 2 k.p.a. osoba ta nie jest uprawniona do samodzielnego potwierdzania zgodności dokumentów. Uchybienie to nie miało jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Złożona przez pełnomocnika dokumentacja w przeważającej większości stanowi wyciągi z map i rejestrów, które znajdują się w gestii organów i zostały w toku postępowania zweryfikowane. Również strona skarżąca nie podważyła na żadnym etapie prawdziwości złożonej dokumentacji. Uchybienie to nie miało zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Niezasadne były również zarzuty, w których strona skarżąca zakwestionowała nienależyte uzasadnienie decyzji odwoławczej poprzez brak odpowiedzi na wszystkie zarzuty postawione w odwołaniu oraz brak odniesienia się i dostatecznego wyjaśnienia powodów, dla których organ ustalił warunki zabudowy w odmienny sposób niż uczynił to w decyzji z dnia 9 września 2016 r. wydanej na wniosek tego samego inwestora, dla tożsamej inwestycji.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska.

W opinii Sądu uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest prawidłowe, sporządzone w sposób czytelny i wyczerpująco wyjaśnia powody rozstrzygnięcia sprawy. Nawet w razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie zawiera któregoś z elementów wymienionych w art. 107 § 3 kpa, co jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, to w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że ewentualna lakoniczność uzasadnienia, jak też brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazuje co prawda na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, jednak nie dyskredytuje automatycznie podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo formalne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane jako istotne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1654/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1565/11 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 591/09 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zaś wskazał, że ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Należy przyjąć, że taki wpływ nie wystąpi wówczas, gdy nawet w przypadku nieprawidłowego zastosowania prawa treść decyzji czy postanowienia, po ponownym rozpoznaniu sprawy, byłaby taka sama.

Jeżeli zaś chodzi o brak ustosunkowania się do różnic pomiędzy warunkami zabudowy ustalonymi w zaskarżonej decyzji a warunkami wynikającymi z decyzji z dnia 9 września 2019 r., Sąd podzielił stanowisko organu, który uznał takie wyjaśnienia za zbędne. Należy bowiem podkreślić, że rozstrzygnięcie to zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 834/17, skutkiem czego zostało ostatecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Sprawa administracyjna została rozstrzygnięta na nowo, a to, że warunki zabudowy zostały ustalone w sposób odmienny niż poprzednio jest logiczne, skoro poprzednie rozstrzygnięcie okazało się nieprawidłowe z uwagi na niepoprawnie sporządzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną. W tej sytuacji powtórzenie uchylonych przez Sąd ustaleń mogłoby stać się przedmiotem zastrzeżeń i wątpliwości, a także wręcz wyrazem niewykonania zaleceń Sądu zawartych w wyroku kasacyjnym. Reasumując, brak odniesienia się do warunków zabudowy, wynikających z uchylonej decyzji nie przekreśla prawidłowości uzasadnienia, a zarzut w tym zakresie zasługuje na oddalenie.

Przechodząc do analizy zarzutów merytorycznych, kwestionujących poszczególne warunki zabudowy, należy wyjaśnić, że instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Pod pojęciem "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia).

W ocenie Sądu, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że obszar analizowany wyznaczony na kopii mapy zasadniczej spełnia wymagania stawiane przez § 3 rozporządzenia. Granice obszaru analizowanego zakreślono w odległości 132 m od granicy ternu objętego wnioskiem, zaś front ternu inwestycji jest w wielkości ok. 44 m. Oznacza to, że sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia opisaną powyżej dyspozycję § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Autor skargi kwestionował pominięcie w analizie działek nr [...], [...], [...], [...]. Zarzut ten jest jednak chybiony w związku z tym, że jak wynika z notatki służbowej z dnia 8 maja 2021 r., działki te zostały uwzględnione, w wyniku czego doszło do nieznacznej zmiany przyjętego wskaźnika powierzchni zabudowy z 40% do 37,3%. Autor skargi nie wskazuje które konkretnie działki powinny być dodatkowo uwzględnione w analizie. Gdyby jednak nawet takie działki zostały przez niego wskazane, to warto przytoczyć ugruntowany orzecznictwie pogląd, zgodnie z ktorym przy wyznaczaniu obszaru analizowanego organ nie ma obowiązku nieograniczonego rozszerzania obszaru analizowanego (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1299/14, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 495/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 610/13).

W pkt 5 skargi zarzucono oparcie się na – jak to sformułował autor skargi – szczególnej regulacji, bez uzasadnienia dlaczego organ odstąpił od wyznaczenia wskaźnika wielkości zabudowy na podstawie średniego wskaźnika, o którym mowa w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, tylko uczyniono to w inny sposób, wynikający z § 5 ust. 2. Podobny zarzut sformułowano w pkt 7 skargi, gdzie zakwestionowano wyznaczenie górnej krawędzi elewacji frontowej w oparciu o ogólną regulację wynikającą z § 7 ust. 3 rozporządzenie, podczas gdy zdaniem strony skarżącej należało to uczynić w oparciu o § 7 ust. 4.

Powyższy zarzut podlega oddaleniu. Wszelkie wskaźniki – zarówno dotyczące wielkości wskaźnika zabudowy, jak i górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono w oparciu o analizę architektoniczno-urbanistyczną, której prawidłowość nie budzi w przedmiotowej sprawie wątpliwości. Zarówno analiza, jak i zaskarżona decyzja podaje powody, dla których oparto się na kwestionowanych przez stronę skarżącą regułach wynikających odpowiednio z § 5 ust. 2 i § 7 ust. 3 rozporządzenia.

Jeżeli chodzi o wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, w ustawie planistycznej wskazuje się, że przy ustalaniu warunków zabudowy pod względem stosowania zasady podobieństwa (kontynuacji) uwzględnia się wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (art. 61 ust. 7 pkt 2). Sposób wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy określa przepis § 5 cyt. rozporządzenia. W myśl tego przepisu wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Konieczne jest więc, po ustaleniu granic obszaru analizowanego, ustalenie średniego wskaźnika dla całego obszaru, co jednak nie oznacza, iż tak ustalony wskaźnik będzie bezwzględnie wiążący dla rozstrzygnięcia w danej sprawie. Podobnie bowiem jak to jest przy ustalaniu linii zabudowy, w przepisie § 4 ust. 2 zawarta jest norma dopuszczająca wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu od średniej ustalonej na podstawie § 1, jednakże tylko wtedy, gdy wynika to z analizy urbanistycznej (przeprowadzonej przez urbanistę lub architekta). Możliwe jest więc w zakresie wymienionego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, wymaga to jednak szczegółowego uzasadnienia, które musi być zamieszczone w decyzji organu rozstrzygającego sprawę.

W opinii Sądu w zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający uzasadniono wyznaczenie wskaźnika na poziomie 42%-48%. Organ odwoławczy po przytoczeniu wskaźników dotyczących sąsiadujących działek wskazał, że średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi ok. 40%. Biorąc jednak pod uwagę, że objęty wnioskiem budynek, który inwestor zamierza rozbudować znajduje się przy głównej ulicy w pierwszej linii zabudowy, dopuszczono możliwość przyjęcie wyższego wskaźnika, który umożliwi rozbudowę budynku od strony elewacji frontowej o 77m. Organ wykazał też, że skoro analizowany obszar charakteryzuje się zróżnicowanym wskaźnikiem zabudowy, to ustalenie przedmiotowego parametru w przedziale 42-48 % nie naruszy okolicznego ładu przestrzennego.

Przechodząc do kwestii wyznaczenia górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, to § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że wysokość tą wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym w przypadku, gdy wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega, tworząc uskok (nie jest regularna), wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W ust. 2 wskazano, że pomiaru tego dokonuje się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Tak jak w kilku innych przypadkach wymienionych w rozporządzeniu, również i ten wskaźnik może być wyznaczony w innej wysokości od tej, która wynikałaby z ustalonej według określonej ściśle zasady w ust. 1 i 3, przy czym zastosowanie określenia "dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości" świadczy o tym, że może to nastąpić jako wyjątek od zasady, jeżeli na przyjęcie, iż może to mieć miejsce w danej sprawie wskazują wyniki analizy urbanistycznej.

Również w tym zakresie zdaniem Sądu w sposób należyty uzasadniono odstąpienie od średnich wielkości. Otóż organ wyjaśnił, że wykazano średnie wysokości elewacji budynków z pominięciem budynków gosodarczo-garażowych stanowiących uzupełnienie istniejącej zabudowy, gdyż nie powinny mieć one wpływu przestrzennego na kształtowanie budynków mieszkaniowych i usługowych. Organ wyjaśnił, że wzięto pod uwagę wysokość budynków w bezpośrednim otoczeniu inwestycji, których wysokości kalenicy lub attyki kształtują się na ok. 8,3 m-11,2 m. Przedmiotowy parametr wyznaczono zatem w nawiązaniu do średniej wysokości na obszarze analizowanym, a ponadto przy uwzględnieniu najbliższej zabudowy. Choć strona skarżąca wskazuje, że dopuszczona wysokość planowanej inwestycji jest zbyt duża należy podkreślić, że została ona wyznaczona w taki sposób, że nie przewyższy ona sąsiednich budynków lub będzie od nich niższa.

Autor skargi bezzasadnie zarzucił również organowi nieprecyzyjne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Z decyzji wynika jednoznacznie, że wysokość tą ustalono na 10,5 m z tolerancją 0,5 m (tj. w przedziale 10-11m), nie wyżej niż 218,9 m n.p.m. Orzekając o ustaleniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej we wskazany wyżej sposób, organ nie naruszył § 7 ust. 2 rozporządzenia, bowiem wskazał zarówno minimalną jak i maksymalną jej wysokość, a ponadto dopuszczalną wysokość bezwzględną. Dopuszczenie półmetrowej tolerancji nie świadczy niejednoznacznym określeniu wysokości elewacji.

Oddaleniu podlega zarzut błędnego określenia szerokości elewacji frontowej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją analizy urbanistyczno-architektonicznej, szerokość elewacji frontowej przedmiotowego budynku w wyniku planowanej rozbudowy w ogóle nie ulegnie zmianie, a zatem organy odstąpiły od ustaleń w tym zakresie.

Nie można się również zgodzić z zarzutem, że decyzja organu w rzeczywistości nie zawiera ustaleń dotyczących funkcji nowej zabudowy, gdyż nie określa planowanego przez inwestora sposobu użytkowania budynku. Zdaniem skarżącego organ naruszył w tym zakresie § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia mylnie utożsamiając funkcję nowej zabudowy z jej rodzajem. W odpowiedzi należy przytoczyć § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) zgodnie z którym rodzaj zabudowy ustala się jako - w szczególności - zabudowę mieszkaniową, usługową, zagrodową, produkcyjną itd. Natomiast czym innym jest ustalenie funkcji zabudowy (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy). Funkcja zabudowy (i zagospodarowania terenu) to sposób użytkowania obiektu budowlanego i sposób zagospodarowania terenu. W tym zakresie decyzja odwoławcza jednak określa, że planowana rozbudowa będzie kontynuowała funkcję usługową zabudowy. Tym samym rodzaj zabudowy stanowi w tej sprawie jednocześnie jej funkcję.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.