Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 348/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1, art. 149, art. 150, art.162
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: par. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2010 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika T. D. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] znak: [...] ustalającej T. D. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004r. w kwocie 194.913 zł - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] ustalił T. D. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004r. w kwocie 194.913 zł. W dniu 30 listopada 2009r. do Urzędu Kontroli Skarbowej wpłynął wniosek pełnomocnika strony z dnia 25 listopada 2009r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od ww. decyzji. We wniosku pełnomocnik strony kwestionował prawidłowość doręczania mu przez organ podatkowy w toku postępowania korespondencji, w tym przedmiotowej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2004r. Wskazywał na posiadane awiza pozostawione przez doręczyciela Poczty Polskiej w jego skrzynce pocztowej, w tym awizo z dnia 1 września 2009r., w którym ani w odpowiedniej rubryce, ani na odciśniętej pieczęci nie został wskazany termin do odbioru przesyłki, co nie czyni zadość nie tylko przepisom Ordynacji podatkowej, ale także zasadom zwykłej staranności. Kolejne awizo z dnia 7 września 2009r., jak też z dnia 23 czerwca 2009r. (dotyczące pisma k. 392 akt podatkowych), również nie zawiera terminu do odbioru przesyłki. Po zgłoszeniu się na Pocztę i okazaniu awiza otrzymał informację, że pismo zostało zwrócone do nadawcy i nie jest możliwe wskazanie od kogo pochodziło. Potwierdzeniem wadliwego działania Poczty Polskiej w jego miejscu zamieszkania jest fakt pozostawienia w jego skrzynce pocztowej przesyłki z Genin Banku SA kierowanej do innego adresata. Ponadto Poczta Polska nie wykazała, że przy próbie doręczenia przesyłki podjęto czynności zmierzające do przekazania przesyłki sąsiadowi, zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji – w ocenie pełnomocnika – uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, a zatem wniosek, w świetle przesłanek art. 162 Ordynacji podatkowej, jest uzasadniony.

Rozpatrując wniosek Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wskazał, iż zasady doręczania przez organy podatkowe pism normują przepisy art. 144-154c Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 144 tej ustawy, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem m.in. przez pocztę. Nie zawsze jednak doręczenie jest równoznaczne z wręczeniem przesyłki adresatowi (doręczenie właściwe), bowiem przepisy dopuszczają dokonywanie tzw. doręczeń zastępczych, opartych na domniemaniu prawnym otrzymania przesyłki przez adresata. Ten tryb doręczenia może być wykorzystany wyłącznie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi w mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 Ordynacji podatkowej).

Z akt sprawy wynika, iż wobec pełnomocnika strony zastosowano zastępczy sposób doręczenia, przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej. Skuteczność doręczenia w jego trybie uzależniona jest od łącznego spełnienia warunków formalnych w nim określonych, tj.:

1/ pismo powinno być przechowywane przez okres 14 dni w placówce pocztowej;

2/ adresata należy zawiadomić dwukrotnie o pozostawieniu pisma we wskazanym powyżej miejscu, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni;

3/ zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej należy umieścić w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub pomieszczenia, w którym adresat wykonuje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa powyżej.

Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że z powodu niemożności doręczenia decyzji osobiście pełnomocnikowi strony, jego pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu – w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono w dniu 1.09.2009r. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki adresowanej do pełnomocnika strony, na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym [...] , ul.[...]. Na kopercie dołączonej do zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajduje się stempel z adnotacją i podpisem doręczyciela, które wskazują, że przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 8.09.2009r., lecz z powodu niepodjęcia jej przez adresata zwrócono ją do nadawcy w dniu 16.09.2009r. Z powyższego wynika więc, że przedmiotowa decyzja skutecznie doręczona została pełnomocnikowi w dniu 15.09.2009r., na jego adres zamieszkania, bowiem spełnione zostały wszystkie wymogi formalno – prawne określone w art. 150 Ordynacji podatkowej, przewidziane dla tego trybu doręczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgonie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 29.09.2009r. Odwołanie z dnia 25.11.2009r. zostało złożone przez pełnomocnika strony do organu I instancji w dniu 26.11.2009r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie ustawowego terminu.

W dalszej kolejności, przytaczając treść art. 162 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie. W pierwszej zaś kolejności należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Musi ona zatem powołać się na dowody lub okoliczności, które przekonująco będą wskazywać na to, że nie ponosi winy za niedotrzymanie terminu.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej szeroko omówił jak należy oceniać kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu, przytaczając bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne i w tym kontekście wskazał, iż we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik brak winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania upatruje w nieprawidłowościach, których dopuściła się Poczta Polska w doręczaniu decyzji organu pierwszej instancji (braku na pozostawionym druku "zawiadomienia" tzw. awizo" z dnia 1.09.2009r. jak też na odciśniętej pieczęci, określenia terminu do odbioru przesyłki).

Analizując, na podstawie akt podatkowych, przebieg postępowania podatkowego przed organem I instancji i wskazując w szczególności na fakt doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia z dnia 10.07.2009r. wyznaczającego termin do załatwienia sprawy na dzień 11.09.2009r., jak i postanowienia z dnia 16.04.2009r. w sprawie wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, iż pełnomocnik strony miał świadomość na jakim etapie znajduje się postępowanie podatkowe w sprawie, a zatem powinien być nim zainteresowany i dołożyć w tym zakresie należytej staranności, co dotyczy również kierowanej do niego korespondencji, tak aby wykluczyć przekroczenie zawitych terminów procesowych. Podkreślił, iż - w jego ocenie – brak wskazania przez Pocztę Polską na pozostawionym "awizie" terminu odbioru przesyłki nie świadczy o naruszeniu art. 148 i 150 Ordynacji podatkowej, a stwierdzenie jego braku na awizie tym bardziej powinno motywować pełnomocnika do szybkiego jej podjęcia w celu uniknięcia negatywnych skutków procesowych. Z informacji uzyskanych z Poczty Polskiej wynika, iż w 2009r. do pełnomocnika nadchodziły różne przesyłki, w większości listy polecone, których adresat nie odbierał, zaś okoliczność pozostawienia w jego skrzynce przesyłki adresowanej do innego adresata pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Fakt podjęcia próby doręczenia w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej wynika z treści potwierdzenia odbioru przesyłki, a dowodu przeciwnego pełnomocnik nie wskazał. Podkreślił, iż sposób wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nie budzi zastrzeżeń – zostało ono prawidłowo i szczegółowo wypełnione przez doręczyciela, zatem doręczenie należało uznać za skuteczne.

Jednocześnie nie można dać wiary pełnomocnikowi, że nie uzyskał na Poczcie informacji, od kogo pochodziła adresowana do niego przesyłka, gdy ze znajdujących się w aktach dokumentów pocztowych wynika, że została ona zwrócona do UKS w [...], co oznacza, że pracownicy Poczty dysponowali stosowną wiedzą w tym zakresie i mało prawdopodobne jest by zataili ten fakt przed pełnomocnikiem.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 150 Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania, że została spełniona przesłanka z art. 162 Ordynacji podatkowej uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik nie dołożył należytej staranności i dbałości przy ochronie interesów strony. W doktrynie prawa podatkowego zauważa się, iż pełnomocnicy stron są zobowiązani do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zadania, a zatem ocena czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, T. D., nie precyzując zarzutów, żądał jego uchylenia jako niezgodnego z prawem.

Podkreślał, że jego pełnomocnik wniosek opierał na stwierdzeniu, że organ I instancji przy doręczaniu decyzji posłużył się Pocztą Polską, która dopuściła się nieprawidłowości przy tej czynności. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączone zostały "awiza" pozostawione przez Pocztę Polską w jego skrzynce pocztowej dotyczące przedmiotowej kwestii. Na podstawie tak sporządzonych dokumentów nie mógł wiedzieć, ani jakiego rodzaju była przesyłka, ani od jakiego nadawcy pochodzi, a na wszystkich awizach brak było zakreślenia, czy jest to zawiadomienie pierwsze, czy powtórne. Na dowód sposobu doręczania przesyłek poleconych dołączył 8 kserokopii "zawiadomień" Poczty Polskiej, na których nie tylko nie widnieje data odbioru przesyłek, ale także brak daty pozostawienia tych zawiadomień w jego skrzynce pocztowej. Sprawa rzekomego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania wynikła dopiero w listopadzie 2009r. Dołączył również kserokopie pisma pełnomocnika z dnia 25.02.2010r. oraz odpowiedź UKS z dnia 3.03.2010r., z których w sposób oczywisty wynika, iż przy doręczaniu pisma w Placówce Poczty doszło do podrobienia jego podpisu. W związku z tym argumentował, iż przedstawione fakty dowodzą, że nieprawidłowości przy doręczaniu pism przez Pocztę Polską jawią się jako częste i znaczące. Niezasadnym było zatem uznanie w zaskarżonym postanowieniu, iż nie zaszły przesłanki wskazane w art. 162 Ordynacji podatkowej. Nie do przyjęcia jest pogląd, że brak na zawiadomieniu terminu do odbioru przesyłki jest sytuacją prawidłową, pozostającą bez wpływu na przesłanki wskazane w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie do przyjęcia jest też wprowadzanie w miejsce określonych ustawowo ściśle terminów pojęć typu "motywacji do szybkiego podjęcia przesyłki". Organ nie ma prawa do narzucania stronie lub jej pełnomocnikowi obowiązku "przewidywania faktu i przybliżonego terminu wydania decyzji podatkowej". Odnosząc się do przytoczonego w uzasadnieniu postanowienia orzecznictwa sądowoadministracyjnego podkreślił, iż okoliczności niniejszej sprawy nie dotyczą zaniedbania podatnika, lecz doręczyciela Poczty Polskiej, który wykonywał zlecenie organu podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Wskazać należy, iż wadliwość doręczenia decyzji (brak doręczenia), na którą powołuje się skarżący mogłaby być podstawą do stwierdzenia, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, a zatem i wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy. Podnoszone we wniosku okoliczności mogły być zaś podnoszone w odwołaniu od decyzji lub zażaleniu na postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jednak w ostateczności nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Dla możliwości rozpatrzenia wniosku pełnomocnika strony o przywrócenie terminu niezbędne było bowiem w pierwszej kolejności rozważenie, czy decyzja organu I instancji z dnia 27.08.2009r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony, a więc czy termin do wniesienia odwołania w ogóle rozpoczął i zakończył bieg.

We wniosku o przywrócenie terminu osoba zainteresowana ma bowiem uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowaną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (tj. powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem).

Bezsporne jest, iż decyzja organu I instancji z dnia 27.08.2009r. wysłana została pełnomocnikowi T. D. w celu jej doręczenia przez Pocztę Polską. Z dołączonej do akt koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki (k.- 406 tom III) wynika, że w dniu 1.09.2009r. podjęto próbę doręczenia przesyłki pod wskazanym adresem, lecz z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...], ul. [...] w dniu 1.09.2009r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym Urzędzie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata /tzw. awizo/. Z powyższej koperty, jak i pisma Poczty Polskiej Centrum Rachunkowości z dnia 15 grudnia 2009r. wynika, iż przesyłka była awizowana powtórnie w dniu 8.09.2009r., (a nie 7.09.2009r.) zaś w dniu 16.09.2009r. zwrócona została do nadawcy z adnotacją "Zwrot – nie podjęto w terminie". Okoliczności te, potwierdzone dokumentem urzędowym, nie zostały podważone przez pełnomocnika strony w toku postępowania.

Wobec pełnomocnika strony zastosowano zatem zastępczy sposób doręczenia, przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Trafnie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, iż skuteczność doręczenia w trybie tego przepisu uzależniona jest od łącznego spełnienia warunków formalnych w nim określonych, tj.:

1/ pismo powinno być przechowywane przez okres 14 dni w placówce pocztowej;

2/ adresata należy zawiadomić dwukrotnie o pozostawieniu pisma we wskazanym powyżej miejscu, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni;

3/ zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej należy umieścić w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub pomieszczenia, w którym adresat wykonuje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa powyżej.

Decyzję z dnia 27.08.2009r. pełnomocnik podatnika otrzymał w siedzibie organu podatkowego I instancji na swoje żądanie zgłoszone do protokołu w dniu 19.11.2009r. (k.-430 tom III).

W dniu 26.11.2009r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik T. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku argumentował, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania, gdyż pozostawione w jego skrzynce pocztowej przez doręczyciela Poczty Polskiej zawiadomienie o terminie odbioru adresowanej do niego przesyłki, tzw. "awizo" z dnia 1.09.2009r., ani w odpowiedniej rubryce, ani na odciśniętej pieczęci nie zawierało terminu do jej odbioru, a kiedy udał się do Urzędu Pocztowego przesyłki już nie było i nie można było ustalić od kogo pochodziła.

Pełnomocnik podatnika podważa zatem we wniosku domniemanie doręczenia decyzji z dnia 27.08.2009r. przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Doręczenia przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej oparte są bowiem na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, iż o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie nie wiedział. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, iż nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie ( por. wyrok TK z dnia 17.09.2002r. SK 35/01 OTK –A 2002, nr 5, poz.60).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż pismo (decyzja organu I instancji) było doręczone przez Pocztę Polską. Osoba doręczająca pismo uczyniła adnotację w dokumencie potwierdzenia odbioru o niemożności doręczenia w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub 149 Ordynacji podatkowej, a podnoszone w tym zakresie zastrzeżenia pełnomocnika nie znajdują potwierdzenia w tym dokumencie (powołana wyżej k.- 406).

Nie jest również sporne, iż w oddawczej skrzynce pocztowej adresata - pełnomocnika strony - doręczyciel pozostawił zawiadomienie (awizo) o miejscu przechowywania pisma (Urząd Pocztowy [...] ul.[...]). Na dowód tego pełnomocnik przedstawił bowiem oryginał awiza z dnia 1.09.2009r. Pismo było przechowywane w ww. placówce pocztowej przez okres 14 dni, co bezspornie wynika z porównania niekwestionowanej daty awiza (1.09.2009r.) z datą zwrotu przesyłki do nadawcy (16.09.2009r.).

Sporne pozostawało, czy pozostawione w skrzynce pocztowej pełnomocnika przez doręczyciela Poczty Polskiej zawiadomienie o terminie odbioru adresowanej do niego przesyłki (awizo z dnia 1.09.2009r.) zawierało terminu do jej odbioru.

Warunki wykonywania powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego dotyczące m.in. dokumentowania wykonania usługi doręczania przesyłek rejestrowanych określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9.01.2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34). Stosownie do § 14 ust.1 tego rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Z przedstawionego z wnioskiem o przywrócenie terminu przez pełnomocnika strony druku "awiza" z dnia 1.09.2009r. (k.-433) wynika, iż w tym dniu o godz. 1220 listonosz nie zastał osoby upoważnionej do odebrania przesyłki listowej poleconej. W treści tego awiza znajduje się zapis: "Informujemy, że przesyłkę/kwotę pieniężną można odebrać w placówce pocztowej przy ulicy... w dniu dzisiejszym po godzinie .... (dzisiaj) lub w dniach następnych w godzinach: pieczęć "Po odbiór przesyłki należy zgłosić się do UP [...] ul. [...] w godzinach: pon-czw: 9 -1530, pt. 9- 1730." Na druku tym znajduje się również informacja: "**Uprzejmie zawiadamiamy, że termin odbioru awizowanej wcześniej przesyłki/ kwoty przekazu upływa w dniu ..." , oraz odnośnik ** "wypełnić jedynie do zawiadomienia powtórnego". Odwrotna strona zawiadomienia zawiera: "Informacje dla klienta", z których m.in. wynika, iż przesyłki powinny być odebrane przez adresata w placówce oddawczej w terminie 14 dni licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia.

W takiej sytuacji nie można podzielić poglądu skarżącego, iż awizo z dnia 1.09.2009r. nie zawierało terminu do odbioru przesyłki. Nie zawierało ono daty odbioru przesyłki, lecz zawierało termin odbioru przesyłki, adres placówki pocztowej oraz godziny, w których odbiór jest możliwy w tej placówce pocztowej. Zawierało ono bowiem informację, iż przesyłkę należy odebrać w ciągu 14 dni od dnia następnego po dniu 1.09.2009r /data pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia/, co bezspornie wynika z jego treści. Termin jest to bowiem czas, w którym jakaś czynność powinna być wykonana, czas wyznaczony na wykonanie jakiejś czynności, na dopełnienie jakichś warunków (por. Słownik J. Polskiego pod red. M. Szymczaka, Wyd. PWN 1998, tom III, str 461). W ciągu 14 dni, a więc do dnia 15.09.2009r. przesyłka mogła być odebrana we wskazanym Urzędzie Pocztowym Nr [..] w [...]. Trafnie wskazał organ podatkowy, iż powtórne awizowanie przesyłki w dniu 8.09.2009r. wynika z uwierzytelnionej kopii dokumentu pocztowego oraz koperty, w której znajdowała się przedmiotowa przesyłka. Dokument ten nie został przez skarżącego podważony żadnym dowodem przeciwnym.

Przedstawiony przez pełnomocnika podatnika z wnioskiem druk awiza z dnia 7.09.2009r. nie dotyczy niniejszej sprawy. Pełnomocnik strony nie podnosił zaś, iż w 14 dniowym terminie zakreślonym do odbioru przesyłki zgłosił się po jej odbiór, lecz pismo nie zostało mu wydane. Wskazywał jedynie, że kiedy zgłosił się po odbiór przesyłki (nie wskazując daty) poinformowano go, że została ona zwrócona do nadawcy.

Ocena, iż mało prawdopodobne jest, aby przed pełnomocnikiem zatajono od kogo pochodziła przesyłka, nie może być uznana za dowolną, gdy się zważy, iż przesyłka ta została zindywidualizowana w niniejszym postępowaniu bez żadnych problemów. W takiej sytuacji nie można uznać, iż pełnomocnik skarżącego nie został powiadomiony o piśmie złożonym w Urzędzie Pocztowym Nr [...] w [...]na okres 14 dni, że nie mógł wiedzieć o złożeniu przedmiotowego pisma.

Podnieść należy, iż brak doręczenia tej konkretnej przesyłki pełnomocnik skarżącego wywodził na podstawie przedstawionych z wnioskiem dowodów w postaci: awiza z dnia 1.09.2009r., awiza z dnia 7.09.2009r., awiza z dnia 26.06.2009r. (wszystkie o identycznej treści, przy czym dwa ostatnie nie odnoszą się do doręczenia decyzji w niniejszej sprawie). Przedstawione zaś ze skargą awiza, choć wskazują na wadliwość działania Poczty Polskiej (choćby brak dat pozostawienia awiz w skrzynce pocztowej adresata) nie mogą podważać prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie niniejszej, co do skuteczności doręczenia tej konkretnej przesyłki awizowanej dnia 1.09.2009r., ocenionego w kontekście argumentacji pełnomocnika skarżącego zawartej we wniosku i na podstawie znajdujących się w aktach sprawy: zwrotnego potwierdzenia zawiadomienia o doręczeniu decyzji, koperty w której ta decyzja się znajdowała oraz pisma Poczty Polskiej Centrum Rachunkowości z dnia 15 grudnia 2009r. Ustalenia w tym zakresie dokonane bowiem zostały z zachowaniem reguł art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej.

Sąd nie podziela stanowiska organu, iż brak terminu odbioru przesyłki powinien motywować pełnomocnika do szybkiego jej odbioru, a to celem uniknięcia ew. ujemnych następstw procesowych, bowiem 14 dniowy termin do odbioru przesyłki w placówce pocztowej jest terminem ustawowym i rzeczą strony jest kiedy, tj. w jakim dogodnym dla siebie terminie ją odbierze, byle uczyniła to bez jego przekroczenia. Jednak stwierdzenie to nie ma wpływu na prawidłowość oceny przesłanek wynikających z art. 150 Ordynacji podatkowej.

Ocena Dyrektora Izby Skarbowej, iż pełnomocnik strony nie podważył domniemania skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w dniu 15.09.2009r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, nie może być więc uznana za dowolną.

Odnosząc się zaś do przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony (pełnomocnika) do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała dopełnić czynności, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowaną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Takich okoliczności pełnomocnik strony nie wykazał, na co trafnie zwrócił uwagę organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu.

W tych okolicznościach, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm) należało orzec jak w sentencji.