Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 662/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Julia Durka, sekr. sąd., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009r nr [...] 2.stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. W. kwotę 7400 (siedem tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego .


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Prezydent W. wymierzył S. W. karę pieniężną w wysokości 874.218,42 zł za usunięcie bez zezwolenia 80 szt. sosen zwyczajnych z działek nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że w toku postępowania dowodowego ustalono, że w pasie obejmującym całą szerokość działek nr ew. [...],[...] i [...] usunięto drzewa wraz z karpami oraz wierzchnia warstwę gleby na głębokość do 20 cm. Powołany przez organ i instancji biegły sporządził ekspertyzę usuniętych drzew. Na podstawie zeznań świadków ustalono, że sprawcą wycinki drzew był S. W.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. W., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego I. W. W odwołaniu podniesiono, że organ I instancji błędnie przyjął, że S. W. jest stroną postępowania,

a usunięcie drzew z nieruchomości stanowiącej działki [...],[...],[...] wymagało zezwolenia. Ponadto wskazano na rażące naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność rośnięcia drzew na przedmiotowych działkach oraz przyjęcie sprawstwa wycinki rzekomych drzew przez S. W. na podstawie zeznań świadków, a także poprzez przyjęcie iż grunt będący przedmiotem| postępowania nie jest lasem. Zarzucono także, że organ odmówił uzupełnienia materiału dowodowego o dowody wnioskowane przez stronę oraz odmówił wyznaczenia rozprawy, czym naruszył art. 77 § 1 w zw z art. 78 §1 oraz

art 7 k.p.a. Wskazano ponadto na rażące naruszenie przepisu art. 24 § 3 i art. 84 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wyłączenia pracownika w stosunku do którego istniały uzasadnione okoliczności co do jego bezstronności oraz zlecenie opinii biegłemu, który nie posiada rekomendacji w zakresie swojej specjalności i nie cechuje się bezstronnością. Zarzucono również rażące naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a poprzez odmowę sporządzenia protokołów z przesłuchań świadków w sposób umożliwiający stronie zapoznanie się z nimi i wypowiedzenie się co do zebranego materiału. Z uwagi na powyższe, odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł S.W.

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1934/10 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium w całości. Uzasadniając powyższe Sąd wskazał, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a Kolegium winno orzec merytorycznie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy lub w miarę konieczności samodzielnie uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. W. reprezentowanego przez radcę prawnego I. W. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. wymierzającej S.W. karę pieniężną w wysokości 874.218,42 zł za usunięcie bez zezwolenia 80 sztuk sosen zwyczajnych z działek

nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż ze zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego wynika, że jedynym właścicielem działek nr ew. [...],[...] i [...] z obrębie [...] przy ul. [...] w W. w dacie wycinki był S. W., co wynika z załączonych do akt sprawy wypisów z rejestru gruntów dla ww. działek. Był także posiadaczem ww. działek. W tej sytuacji możliwe było nałożenie na S. W. administracyjnej kary pieniężnej za wycinkę drzew bez wymaganego zezwolenia.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że doszło do wycięcia drzew z działek

nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Drzewa zostały wycięte w celu utworzenia drogi dojazdowej do działek leśnych. Dowodem na powyższe jest protokół oględzin drzew z dnia 23 lutego 2007 r. wraz

z dokumentacją zdjęciową. Z treści protokołu wynika, że w "pasie szerokości całych działek nr [...],[...] i [...] zostały wycięte sosny zwyczajne wraz z karpami."

W toku postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji ustalono, że właściciel (ani żadna inna osoba) nie uzyskał zgody na wycinkę drzew z działek

nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Ustalono także, ze właściciel ww. działek nie składał wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji pod drogę dojazdową do działek leśnych. Za powyższym przemawia treść pisma Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia 22 grudnia 2006 r. a także treść pisma Dyrektora Biura Ochrony Środowiska Urzędu W. z dnia 01 grudnia 2006 r.

Z powyższego wynika, że wycinka drzew dokonana została bez wymaganego zezwolenia.

W toku postępowania organ I instancji zlecił biegłemu sądowemu z zakresu leśnictwa, pielęgnacji zieleni i zadrzewień, chirurgii drzew sporządzenie ekspertyzy na okoliczność określenia rodzaju, gatunku i obwodów usuniętych drzew w oparciu

o parametry drzew rosnących na działce nr [...] z obrębu [...] stanowiącej do marca 2005r. wspólną nieruchomość z ww. działkami.

Ww. ekspertyza stanowiła podstawę do ustalenia, że w niniejszej sprawie wycięto bez wymaganego zezwolenia 80 szt. drzew gatunku sosna zwyczajna. W wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1934/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że wyliczenia zawarte w ww. ekspertyzie są prawidłowe i zgodne z treścią art. 89 ust.2 ustawy o ochronie przyrody.

W tej sytuacji uznać należy, że ustalono w sposób dostateczny, iż z działek nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. wycięto 80 sztuk drzew gatunku sosna zwyczajna. Biegły ustalił, że wycięte drzewa były w wieku powyżej 5 lat (vide: protokół oględzin drzew z dnia 05.09.2007 r.). Ustalono również, ze zadrzewienie na ww. działkach stanowiło jeden zwarty kompleks, co wynika z treści pisma Dyrektora Lasów Miejskich z dnia 05 listopada 2007 r.

Kolegium wskazało, iż przeprowadzone zostały również czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby odpowiedzialnej za wycinkę drzew bez wymaganego zezwolenia. Organ I instancji przeprowadził czynności mające na celu ustalenie świadków wycinki drzew. Na skutek powyższego zgłosiło się dwóch świadków- G. D. i A. D. Świadkowie pouczeni

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznali, ze wiedzieli, jak na jesieni 2006 r. S. W. wycinał drzewa z działek piłą spalinową. Świadek G. D. zeznała, że zadzwoniła do Straży Miejskiej z prośbą o interwencję. Świadek A.D. zeznał, że S. W. wezwał Straż Miejską i Policję gdy świadek zwrócił mu uwagę, że część drzew świadka upadła na posesję świadka. (vide: dwa protokoły przesłuchania świadka z dnia 26.09.2008 r.). Podczas ponownego przesłuchania w dniu 05 maja 2009 r. świadek A.D. zeznał, że "nikt inny nie dokonywał wycinki drzew tylko jej właściciel p. W.'. To, ze sprawcą wycinki był tylko S. W. potwierdził świadek G. D.

W ocenie Kolegium ww. zeznania świadków są spójne i wiarygodne. Świadkowie w swoich zeznaniach podali liczne szczegóły, które były zbieżne z ustaleniami z pierwszego protokołu oględzin nieruchomości z dnia 23 lutego 2007 r. (min. zeznali, że teren, z którego S.W. dokonywał wycinki był w dacie wycinki ogrodzony drutem kolczastym, a także, że teren po wycince drzew został uporządkowany przez koparki, które wyrwały pnie i wyrównały teren). Szczegółowość zeznań przemawia za ich wiarygodnością, a Kolegium nie dopatrzyło się żadnych podstaw do podważenia wiarygodności zeznań ww. świadków. Należy także wskazać, ze czynność procesowa przesłuchania świadków została przeprowadzona w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Kolegium uznało, że sprawcą wycinki był S. W., właściciel działek, na których rosły drzewa. Kolegium zwróciło również uwagę na fakt, iż S. W. wnioskował o usunięcie przez W. drzew z działek, z których dokonano nielegalnej wycinki drzew na koszt W. Wskazywał, że działka jest oznaczona w ewidencji jako droga, która jest nieprzejezdna z uwagi na rosnące na niej drzewa. S. W. nie uzyskał wnioskowanej zgody (vide: pismo z dnia 29 maja 2007 r.) można zatem pokusić się

o stwierdzenie, że był to czynnik, który spowodował wycinkę drzew bez wymaganej zgody.

Kolegium zwróciło również uwagę na niekonsekwentne stanowisko p. W.

w niniejszej sprawie, na co zwrócił również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. IV SA/Wa 1934/10. S. W. wskazywał,

że błędnie został uznany za stronę postępowania, następnie podnosił, że wycinka drzew nie wymagała zezwolenia, ponieważ grunt jest lasem, a ostatecznie wskazał, że błędnie przyjęto, że na działce [...],[...] i [...] rosły drzewa, pomimo iż w piśmie z dnia 29 maja2007 r. wprost przyznał, że na ww. działkach stanowiących

w ewidencji drogę rosły drzewa. Powyższe czyni twierdzenia S. W. niewiarygodnymi i wszystkie okoliczności sprawy wskazują na to. ze stanowią one przyjętą w sprawie "linię obrony".

W celu zweryfikowania stanu fatycznego sprawy Kolegium podjęło dodatkowe czynności wyjaśniające w sprawie. Na tym etapie postępowania zostały uzyskane od biegłego, który sporządził ekspertyzę w przedmiocie rodzaju, liczby i wieku wyciętych drzew (pismo z dnia 24.01.2011 r.). Wyjaśnienia dotyczyły metodyki sporządzenia opinii w ww. zakresie. W oceni Kolegium wyjaśnienia te w połączeniu z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w 13.01.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1934/10 pozwalają na przyjęcie, że opinia stanowi rzetelny i wiarygodny dowód na okoliczność rodzaju, ilości i wieku wyciętych drzew.

Odnosząc się do kwestii, iż w rejestrach Policji i Straży Miejskiej brak jest zapisów dot. ww. interwencji, pozostaje bez wpływu na twierdzenie, iż to właśnie S. W. dokonał nielegalnej wycinki drzew. Kluczowym dowodem na okoliczność sprawstwa ww. są bowiem zeznania świadków, o czym była mowa powyżej. Przed wydaniem niniejszej decyzji Kolegium poinformowało strony

o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Kolegium wyjaśniło, iż osoba, która sporządziła ekspertyzę odnośnie wyciętych drzew W. posiadał wiadomości specjalne i posiada tytuł biegłego sądowego. Sporządzona przez niego opinia jest prawidłowa.

Pismem z dnia 14 marca 2012 r. S. W. reprezentowany przez pełnomocnika I. W.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

1/ rażące naruszenie prawa materialnego art. 88 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, że skarżący jest stroną postępowania,

2/ rażące naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, ze skarżący jest sprawcą nielegalnej wycinki oraz że do nielegalnej wycinki doszło w okresie, kiedy skarżący był posiadaczem działek [...],[...],[...] a także uznanie za udowodnioną fakt, że działki te były zadrzewione;

3/ naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na zeznaniach świadków, które są niewiarygodne, niespójne i nie znajdują oparcia w pozostałym materiale dowodowym;

4/ naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na opinii osoby, która nie posiadającej udokumentowanej fachowej wiedzy z dziedziny dendrologii, a sama opinia zawiera braki i nie może stanowić dowodu w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty podkreślają, iż

w pierwszej kolejności, iż do organu należy w pierwszej kolejności zbadanie, czy skarżący miał przymiot strony w zgodnie z art. 88 ustawy ust. 1 pkt 2 ustawy

o ochronie przyrody. Skarżący wskazał, iż nie zostało udowodnione sprawstwo ewentualnej wycinki. W tym zakresie SKO oparło się wyłącznie na zeznaniach świadków w sytuacji gdy Kolegium wydając poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. uchylającą zaskarżona decyzję, uznało że zeznania świadków nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania za udowodnione sprawstwa wycinki.

Zdaniem skarżącego uznanie sprawstwa wycinki na podstawię niespójnych zeznań świadków, z którymi skarżący pozostaje w konflikcie, na podstawie których nie ustalono, kiedy i które drzewa zostały usunięte, bez poparcia w notatkach urzędowych policji i straży miejskiej jest rażącym uchybieniem organu. Natomiast obciążenie skarżącego karą w wysokości ponad 800.000 zł pomimo braków

w ustaleniach stanu faktycznego narusza zasadę zaufania do organów administracji

i podważa prawidłowość wydanej decyzji. Nie można przy tym opierać się w tak ważkiej sprawie na domniemaniach, że skarżący jest sprawcą wycinki, gdyż jest osobą zainteresowaną w usunięciu drzew. W żadnym razie nie można łączyć odpowiedzialności za nielegalną wycinkę z rzekomym interesem strony. Skarżący zauważył, że wnioski o usuniecie drzew skarżący składał w roku 2005, kiedy władającym gruntem było Miasto W.

Skarżący zauważył, że data kiedy miało dojść do rzekomej wycinki została przez organ przyjęta w sposób arbitralny, a z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, kiedy doszło do rzekomej wycinki. Skarżący przejął grunt we władanie w październiku 2005 r. w takim stanie, w jakim się znajdował w dniu wszczęcia postępowania, zatem jakakolwiek wycinka mogła mieć miejsce jedynie w czasie, kiedy władającym było miasto W. Żaden wiarygodny dowód nie wskazuje na dokonanie wycinki po przejęciu władania nad działkami przez skarżącego. Uznając sprawstwo skarżącego za udowodnione, organ winien wykazać, kiedy, ile i jakie drzewa usunął z przedmiotowych działek. Jedynym wiarygodnym dowodem byłaby mapa z zasobów powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjno kartograficznej w W. z naniesionymi w drzewami,

z której wynikałoby zadrzewienie terenu.

Dowód: kopia mapy dla działki [...] z dnia 16 marca 2005 r.

Na kopii załączonej mapy z dnia 16 marca 2005 roku nie wynika, aby obecne działki nr [...],[...],[...] były zadrzewione na dzień przekazania władania skarżącemu. Tym bardziej nie udowodniona jest okoliczność, że skarżący usunął 80 sztuk sosen zwyczajnych.

Skarżący zauważył, iż w tym zakresie prywatna opinia pana W. nie może być dowodem w sprawie. Zdaniem skarżącego osoba wybrana przez organ I instancji na biegłego w sprawie nie miała prawa posługiwać się pieczątką z tytułem "biegły sądowy" w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc się do treści samej opinii skarżący podniósł, że nie jest wyjaśnione w jaki sposób zostały określone granice działek skoro nie zostały one wytyczone

w terenie. Granice działki użytej do porównania także nie zostały wytyczone

w terenie. Zebrany materiał fotograficzny nie zawiera zdjęć żadnych pni rzekomo ściętych drzew a jedynie karpę pozostałą po legalnej trzebieży lasu na działkach [...],[...] i [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Dodatkowo skarżący swoje stanowisko w sprawie przedstawił w piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2013 r. podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia

art. 87 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu

z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania

i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy Prezydenta W. orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Orzekające w sprawie organy uznały, iż na działkach nr [...],[...],[...] doszło do wycinki 80 drzew z gatunku sosna pospolita, na wycięcie których właściciel działek S. W. nie posiadał stosownego zezwolenia.

Po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł od przekonania, że rozpoznając przedmiotowa sprawę organ po pierwsze błędnie uznał, że na usunięcie drzew położonych na działkach leśnych było wymagane zezwolenie.

Podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił art. 83 ust.1 pkt 1ustawy

z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz.U. z 2009r. Nr 151 poz.1220 ze zm.) zgodnie z którym usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości.

Wskazać jednak należy, iż zgodnie z ustępem 6) przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do drzew lub krzewów w lasach.

Zgodnie natomiast z treścią art.3 ustawy z dnia 28 września 1991r. (Dz. U. Nr z 2011r. Nr 12 poz.59 ze zm.) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt zajęty pod drogi leśne wykorzystywane do potrzeb gospodarki leśnej.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe działki położone są wśród zwartego kompleksu leśnego. W ewidencji gruntów określone są wprawdzie jako użytek "dr" Zgodnie jednak z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych droga leśna to także las. Niezależnie od powyższego powyższą okoliczność potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach sprawy m.in pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z dnia 25 maja 2005 r., pismo Lasów Miejskich W. z dnia 5 listopada 2007 r., pismo Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia 6 grudnia 2005 r. , z których wynika iż przedmiotowe działki usytuowane są wśród zwartego kompleksu leśnego

i w pewnym momencie nastąpiła zmiana użytku leśnego na "dr" co w świetle przepisów ustawy o lasach nie zmienia faktu, iż mamy do czynienia z lasem.

O tym że działki [...],[...],[...] są drogami leśnymi mówią też dokumenty dotyczące projektu budowy ul. [...] z 2010 r. tj. karta informacyjna przedsięwzięcia gdzie na str. nr 2 znajduje się zapis : " W stanie istniejącym ulica Krasnoludków ma charakter drogi leśnej z wąską jezdnią gruntową." Podobnej treści pismo wystosował też Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny -" aktualnie ulica posiada nawierzchnię gruntową o charakterze drogi leśnej". Jak wynika

z powyższych dokumentów znajdująca się na działkach ew, [...],[...],[...] droga miała i ma charakter drogi leśnej.

Jednocześnie na sąsiednich działkach sąsiednich tj. [...],[...],[...] w obrębie [...] prowadzona jest gospodarka leśna, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy decyzje zobowiązujące skarżącego do prowadzenia prac pielęgnacyjnych, co pozwala na uznanie, iż droga leśna obejmująca działki nr [...],[...],[...] jest wykorzystywana do potrzeb gospodarki leśnej

Z uwagi zatem na fakt, iż działki o numerach [...],[...],[...] zajęte są pod drogę leśną postępowanie o nałożenie kary pieniężnej za wycinkę drzew bez zezwolenia jest bezprzedmiotowe.

Po drugie w ocenie Sądu pomimo wieloletniego prowadzenia postępowania administracyjnego w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić kiedy do ewentualnej wycinki drzew z przedmiotowych działek doszło oraz kto jej dokonał. Zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie został oceniony

z naruszeniem art. 80 k.p.a.

Jak słusznie zauważył skarżący biorąc pod uwagę bardzo dotkliwe skutki finansowe takiej decyzji, powyższe okoliczności powinny być udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości.

Na sprawstwo skarżącego zdaniem organu wskazuje fakt, iż jest on właścicielem przedmiotowych działek oraz zeznania świadków.

W ocenie Sądu zeznania te mogły oczywiście stanowić część materiału dowodowego, nie mogły jednak stanowić koronnego dowodu w kwestii uznania skarżącego za sprawcę wycinki. Zauważyć bowiem należy, iż skarżący w tym samym czasie, kiedy miała miejsce domniemana nielegalna wycinka, dokonał zabiegów pielęgnacyjnych na działkach leśnych, na co miał stosowne pozwolenia (decyzje w aktach sprawy). Ponadto jak podkreślał skarżący świadkowie pozostają w konflikcie ze skarżącym, co wymagało od organu bardzo wnikliwej oceny złożonych przez nich świadków. Skarżący zgłosił bowiem do stosownych organów sprawę wycieku nieczystości z nieruchomości świadków, jak również samowolę budowlaną.

Ponadto pomimo, iż obydwoje świadkowie twierdzili, że na miejsce wzywana była Policja oraz Straż Miejska, ani na Policji ani w Straży Miejskiej nie odnaleziono jakiejkolwiek śladów po dokonanych interwencjach.

Wobec powyższego w ocenie Sądu zeznania świadków nie mogły stanowić wyłącznej podstawy do uznania skarżącego za sprawcę ewentualnej wycinki.

Doświadczenie życiowe wskazuje, iż usunięcie jak przyjęto w postępowaniu 80 sosen wraz z pniami i karpami oraz wierzchniej warstwy ziemi wymagało dużego nakładu pracy, zaangażowania ciężkiego sprzętu i nie mogło być niezauważone przez pozostałych sąsiadów.

Ponadto skarżący w toku postępowania kwestionował zeznania świadkowie w części w której stwierdzają oni zeznali, że teren z którego skarżący miał nielegalnie usunąć drzewa był otoczony drutem kolczastym oraz sytuację w której gałąź jednej z sosen rosnących na działce nr [...] podczas wycinki spadła na drewnianą komórkę usytuowaną na terenie posesji zamieszkiwanej przez świadków. Do kwestii tych organy nie odniosły się, twierdząc że zeznania są spójne

i wiarygodne.

Ponadto w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie ustalono kiedy do ewentualnej wycinki drzew doszło.

Wobec powyższego w ocenie Sądu stwierdzić należy, iż uznanie sprawstwa wycinki na podstawię niespójnych zeznań świadków, z którymi skarżący pozostaje

w konflikcie, na podstawie których nie ustalono, kiedy i które drzewa zostały usunięte, bez poparcia w notatkach urzędowych policji i straży miejskiej stanowi istotne naruszenie ze strony prowadzących postępowanie organów.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt a) i c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł

o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002r. Nr 163 poz.1349 ze zm.).