Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1376/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz, Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Rudowski, Protokolant Katarzyna Golemba, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Bohdana Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 1197/04 w sprawie ze skargi Bohdana Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 29 października 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Bohdana Ł. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 2.400 /dwa tysiące czterysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005 r. I SA/Łd 1197/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Bohdana Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 29 października 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania podatnika od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 9 lipca 2004 r. Jako podstawę prawną tej decyzji powołano m.in. art. 21 par. 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lutego 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Określony decyzją należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000 wynosił 52.154 zł.

W motywach wydanej decyzji organ orzekający powołując się na wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. stwierdził, że Bohdan Ł., będący m.in. właścicielem firmy "E." oraz współwłaścicielem /50% udziałów/ spółki cywilnej "P." zaniżył swój dochód osiągnięty z działalności gospodarczej spółki "P.". W toku postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik w zeznaniu rocznym za rok 2000 wykazał stratę z tytułu działalności gospodarczej obu firm w ogólnej wysokości ponad 86.000 zł, w tym z działalności spółki "P." w kwocie ponad 72.000 zł /strata z działalności firmy "E." w wysokości 14.000 zł nie została zakwestionowana/, podczas gdy na podstawie ostatecznych ustaleń kontroli skarbowej przeprowadzonej w tej spółce przyjęto dochód spółki w kwocie 341.514 zł, z czego połowa przypadała na podatnika. Przyjęte zaniżenie dochodu z tytułu udziału w spółce cywilnej "P." zajmującej się na zlecenie osób fizycznych budową jednorodzinnych domów mieszkalnych zostało ustalone na podstawie szczegółowego rozliczenia trzech wskazanych inwestycji, wykonanych przez spółkę w 2000 r. na rzecz inwestorów indywidualnych. We wszystkich trzech przypadkach w oparciu o zeznania przesłuchanych w charakterze świadków inwestorów, przedstawione przez nich dokumenty oraz inne dowody zebrane w toku kontroli stwierdzono, że spółka nie wykazała w swojej ewidencji księgowej całości otrzymanych od kontrahentów środków pieniężnych z tytułu wykonanych i zakończonych w 2000 r. inwestycji na rzecz tych osób, a także nie wykazała przychodu należnego za wykonane prace, który to przychód należny wynikał z rozliczeń spółki i skierowanych do kontrahentów tzw. ostatecznych wezwań do zapłaty należności za wykonane usługi. Uzasadnienie decyzji zawierało wyliczenie zaniżonych przychodów spółki z tytułu usług wykonanych w 2000 r. na rzecz poszczególnych kontrahentów.

Organ stwierdził również, że podatkowa księga przychodów i rozchodów spółki jest nierzetelna w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 105 poz. 1199/, a przyjęcie do ustalenia podstawy opodatkowania podatnika przypadającego na niego dochodu wynikającego z ostatecznych rozliczeń przez spółkę przychodu należnego z poszczególnych usług budowlanych znajduje uzasadnienie w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania podatkowego zarzucił, że organ orzekający nie ustosunkował się do wszystkich zaleceń i uwag Izby Skarbowej zawartych w decyzjach uchylających wcześniejsze decyzje organu kontroli skarbowej, a w szczególności faktu toczących się procesów dotyczących ustalenia wysokości kwot należnych spółce "P." z tytułu wykonywanych usług. Strona podniosła, że organ orzekający nie przeprowadził dalszego postępowania dowodowego i zaskarżona decyzja posiada te same wady jak wcześniejsze decyzje, uchylone w wyniku jej odwołań, w związku z czym zachowują swoją aktualność argumenty zawarte w poprzednich odwołaniach. Podkreślono, że cała księgowość spółki była prowadzona przez "profesjonalne, licencjonowane biuro rachunkowe, które zobowiązane było stosować procedury zgodne zobowiązującymi przepisami prawa". Stwierdzono także, że prowadzona od kilku lat kontrola działalności spółki "P." doprowadziła do jej upadłości, co spowodowało również pozbawienie środków egzystencji jej współwłaścicieli.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w części zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i obniżył wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. z kwoty 52.154 zł do kwoty 46.154 zł. Przyczyną obniżenia zobowiązania podatkowego było ustalenie organu odwoławczego, iż do wymiaru została nieprawidłowo przyjęta kwota przychodu w wysokości 30.000 zł, zapłacona przez jednego z inwestorów, która zgodnie z zeznaniem tej osoby dotyczyła końcowego rozliczenia inwestycji na jego rzecz, zakończonej ostatecznie w 1999 r.

W odniesieniu się natomiast do ustalonego dochodu podatnika związanego z działalnością spółki "P." podniesiono, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niewątpliwy, że w 2000 r. spółka nie zaewidencjonowała przychodu w łącznej kwocie 486.271,59 zł netto, wynikającej ze szczegółowego rozliczenia wpłat wskazanych trzech kontrahentów spółki oraz wyliczonych przez samą spółkę kwot dodatkowo należnych od tych kontrahentów z tytułu wykonanych w 2000 r. usług budowlanych. Podkreślono, że spółka niezależnie od otrzymanych od wymienionych kontrahentów kwot należności /niezaewidencjonowanych w pełni w księdze podatkowej/ wystawiła im ostateczne wezwania do zapłaty dodatkowych kwot za wykonane w 2000 r. usługi, do których to wezwań były załączone szczegółowe rozliczenia końcowe robót zawierające zakres wykonanych robót i ich wartość, kwoty częściowych wpłat dokonanych przez inwestorów oraz pozostałą kwotę do zapłaty wynikającą z tego rozliczenia. Stwierdzono, że przychód z działalności gospodarczej powstaje z chwilą spełnienia świadczenia, tj. w rozpatrywanym przypadku z chwilą wykonania usług budowlanych objętych zawartymi umowami, przy czym zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla określenia chwili powstania przychodu bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy zaplata należności za wykonane świadczenia została rzeczywiście otrzymana. Organ podał również, że uchylenie wcześniejszej decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na konieczność prawidłowego ustalenia wysokości przychodu należnego, osiągniętego przez podatnika za rozpatrywany okres podatkowy w ramach spółki "P.", a w zakresie ewentualnych procesów sądowych prowadzonych przez spółkę ze wskazanymi kontrahentami strona mimo wezwania nie przedstawiła dostatecznych dowodów.

W skardze do Sądu administracyjnego pełnomocnik podatnika wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucił, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów art. art. 120, 122, 180 par. 1, 191 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, które w rezultacie doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez bezpodstawne uznanie, że kwoty wierzytelności wynikającej z prawa cywilnego, nienależnej stronie skarżącej z tytułu wykonania umowy, ani też nie wynikającej z orzeczenia sądu stanowią przychód należny w rozumieniu wymienionego przepisu. Zdaniem strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie kwota wierzytelności przysługującej spółce "P." z tytułu wykonania usług budowlanych jest sporna i dopiero sąd lub porozumienie stron ustali wysokość należnej kwoty i w takim przypadku nie można mówić o przychodzie należnym w rozumieniu art. 14 ust. 1 wymienionej ustawy o podatku dochodowym. Podniesiono, że organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach przyjęły wysokość przychodu spółki bez ustalenia, czy rzeczywiście wystąpił przychód należny. Według strony skarżącej z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż rozpatrywane umowy o wykonanie usług budowlanych zostały w całości wykonane, a więc wynikające z tych umów kwoty nie mogą zostać uznane za przychód należny. Również kwoty wynikające z ostatecznych żądań spółki skierowanych do kontrahentów należy, zdaniem strony, traktować jedynie jako żądanie zapłaty kwoty "zaproponowanej" przez wykonawcę i żądanie to nie rodzi obowiązku zapłaty tej kwoty przez kontrahenta.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty strony skarżącej, w tym również w zakresie naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania podatkowego sprowadzają się generalnie do naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Zgodnie z wymienionym przepisem za przychód z pozarolniczej działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont, a u podatników podatku VAT za przychód ze sprzedaży podlegającej temu podatkowi uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Na podstawie analizy i oceny zebranego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego oraz treści zaskarżonej decyzji Sąd przyjął, że przedmiotowy zarzut strony skarżącej może odnosić się jedynie do części ustalonego przez organy podatkowe przychodu skarżącego, niewykazanego w księdze podatkowej spółki cywilnej "P." oraz w złożonym przez niego zeznaniu rocznym dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Wątpliwości nie może bowiem budzić zaliczenie do przychodów skarżącego w odpowiedniej części /50%/ otrzymanych w 2000 r. przez spółkę "P.", zgodnie z wystawionymi dowodami KP /kasa przyjmie/ należności z tytułu wykonania robót budowlanych na rzecz wskazanych inwestorów, którzy zawarli ze spółką umowy o wybudowanie w 2000 r. jednorodzinnych domów mieszalnych.

Ze zgromadzonego w sprawie niekwestionowanego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań poszczególnych inwestorów, przedstawionych dowodów zapłaty KP wynika, że w okresie 2000 r. spółka nie wykazała w swojej ewidencji księgowej całości otrzymanych od kontrahentów należności z tytułu wykonanych i zakończonych w tym roku robót budowlanych, a także nie wykazała przychodu należnego za wykonane prace, który to przychód należny wynikał z odpowiednich rozliczeń spółki i skierowanych do poszczególnych kontrahentów ostatecznych wezwań do zapłaty dodatkowych należności za wykonane roboty. Uzasadnienia decyzji organów podatkowych obu instancji, znajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, zawierają szczegółowe rozliczenia wpłat dokonanych przez wskazanych kontrahentów oraz wyliczonych przez samą spółkę kwot dodatkowych należności od trojga kontrahentów z tytułu wykonanych na ich rzecz w 2000 r. prac budowlanych. Z porównania tych kwot z kwotami zaewidencjonowanymi w księdze podatkowej wynika, że spółka w badanym roku podatkowym nie zaewidencjonowała ogółem kwoty 486.271,59 zł.

Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż całość wymienionej kwoty, w tym również w części faktycznie nie otrzymanej w 2000 r., a wynikającej z ostatecznych rozliczeń wykonanych robót budowlanych stanowiła przychód należny spółki /i odpowiednio przychód jej wspólników/ w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych mimo istotnego znaczenia spornego pojęcia "przychód należny" /użytego również w art. 17 pkt 6 tej ustawy/ bliżej nie definiuje tego pojęcia, także wykładnia językowa tego sformułowania nie prowadzi do rezultatów jednoznacznych i oczywistych, w związku z czym w orzecznictwie sądowym oraz w piśmiennictwie dotyczącym tej problematyki dały się zauważyć pewne różnice w rozumieniu tego pojęcia. Przeważający jest pogląd, podzielony przez Sąd orzekający w tej sprawie, iż podstawową cechą przychodu należnego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy jest wymagalność roszczenia w rozumieniu prawa cywilnego o zapłatę w danym roku podatkowym określonej należności. Takie stanowisko znalazło odzwierciedlenie m.in. w wyrokach NSA z dnia 26 marca 1999 r. I SA/Gd 883/97 - Lex nr 37818, z dnia 29 stycznia 2003 r. SA/Bd 106/03, w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych A. Bartosiewicza i R. Kubackiego ...., str. 202, D. Niestrzębskiego i R. Sarnackiego [w:] Przegląd Podatkowy 2001 nr 5 str. 22. Zgodnie z tym stanowiskiem w myśl art. 14 ust. 1 cyt. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają należności osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, wynikające z dokonanej sprzedaży towarów lub wykonania usługi. Okoliczność dokonania sprzedaży towaru lub faktycznego wykonania /zakończenia/ usługi ma zasadnicze znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego po stronie podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. W obrocie gospodarczym praktycznym wyrazem powstania należności po stronie sprzedawcy lub wykonawcy usługi, niezależnie od możliwości dochodzenia zapłaty na drodze cywilnoprawnej, jest najczęściej wystawienie odpowiedniej faktury lub powstanie obowiązku jej wystawienia.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, iż spółka cywilna "P." po wykonaniu w 2000 r. w 2000 r. całości robót budowlanych na rzecz wskazanych kontrahentów dokonała rozliczenia końcowego robót, zawierającego szczegółowe wymienienie zakresu i wartości wykonanych prac z uwzględnieniem częściowych wpłat dokonanych prze inwestora, w którym to rozliczeniu spółka wykazała do zapłaty na swoją rzecz dodatkowej kwoty należnej w określonych wysokościach. Powyższe dokumenty, skierowane do kontrahentów spółki, a także inne ustalenia organów podatkowych świadczą o tym, iż sama spółka traktowała sporne należności jako wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, za którym to stanowiskiem przemawiają również stwierdzenia strony skarżącej o wystąpieniu przeciwko wymienionym kontrahentom na drogę postępowania cywilnego o zapłatę brakującej należności. Zresztą, z przedstawionych akt sprawy wynika, że w toku całego postępowania administracyjnego spółka nie kwestionowała tego, iż kwoty wynikające ze sporządzonych przez nią końcowych rozliczeń robót wykonanych w 2000 r. na rzecz wskazanych kontrahentów stanowią jej kwoty /przychód/ należne. W powyższym zakresie Sąd nie podzielił postawionych w skardze ogólnych zarzutów strony skarżącej, iż przedmiotowe roboty budowlane na rzecz kontrahentów nie zostały w całości wykonane w 2000 r. w związku z czym nie powstał, zdaniem strony przychód należny. Tego rodzaju stanowisko strony skarżącej nie zostało w żaden sposób udowodnione i pozostaje ono w oczywistej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wprawdzie stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przychodów, o których mowa w ust. 1 nie zalicza się między innymi pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach podatkowych, to jednak w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis ten nie może mieć zastosowania. Należy podkreślić, iż z jednoznacznych zeznań wszystkich wskazanych kontrahentów wynika, że całość robót budowlanych prowadzonych przez spółkę "P." na ich rzecz na podstawie odpowiednich umów, zawartych na okres 2000 r. została wykonana w tym roku i po zakończeniu tego roku Spółka nie wykonywała żadnych dodatkowych prac.

Sąd zauważył również, iż organ orzekający drugiej instancji przy wydawaniu swojej decyzji szczegółowo rozważył wszystkie okoliczności sprawy związane z ustaleniem przychodu skarżącego, osiągniętego w ramach spółki "P." podlegającemu opodatkowaniu za rok 2000, albowiem dokonując zmiany decyzji organu pierwszej instancji przez obniżenie wymiaru należnego zobowiązania podatkowego o kwotę 6.000 zł wyłączył z przychodu spółki kwotę 30.000 zł zapłaconą w 2000 r., przez jednego z inwestorów, która to kwota zgodnie z zeznaniem tego inwestora dotyczyła końcowego rozliczenia jego inwestycji zakończonej ostatecznie w 1999 r. Powyższa zmiana decyzji organu pierwszej instancji świadczy o konsekwentnym postępowaniu organu odwoławczego w zakresie przyjętej w przedmiotowej sprawie zasady, iż obowiązek podatkowy powstaje w roku podatkowym, w którym spółka zakończyła swoje prace związane z daną inwestycją.

Sąd uznał, że na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty spółki dotyczące naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Niezależnie od braku wskazania przez stronę skarżącą bliższego uzasadnienia tych zarzutów Sąd zauważył, iż postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie było dość długotrwałe /sprawa była trzykrotnie rozpatrywana przez organy obu instancji/, a strona miała zapewniony czynny udział zarówno w postępowaniu kontrolnym w spółce "P." jak i w postępowaniu podatkowym, prowadzonym w stosunku do skarżącego.

Z tych wszystkich względów, uznając iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi, WSA na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ dalej p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Bohdan Ł. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o istnieniu przychodu należnego ze źródła przychodu jakim było prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. W oparciu o art. 174 ust. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a/ niezasadne i z naruszeniem art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalenie skargi w wyniku błędnej oceny nieprawidłowo zrealizowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. unormowań art. art. 122, 187 par. 1, 191 i 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/,

b/ nierozważnie w uzasadnieniu wyroku, z naruszeniem art. 141 p.p.s.a., czy rzeczywiście powstał przychód należny i czy okoliczność ta została udowodniona w toku postępowania administracyjnego.

II. W oparciu o art. 174 ust. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwą ocenę zastosowania przez organy podatkowe art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ do stanu faktycznego, z którego wynikałaby wymagalność, a więc i należność świadczenia, podczas gdy wymagalność tego świadczenia ze stanu faktycznego nie wynika.

W uzasadnieniu środka odwoławczego wywodzono co następuje:

Art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /pdf/ stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne choćby nie zostały one faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat. Mimo takiego brzmienia ww. przepisu prawo podatkowe nie zawiera definicji pojęcia "kwota należna". Z tego powodu wręcz koniecznym i zasadnym jest wprowadzenie tego pojęcia z przepisów prawa cywilnego. Wielokrotnie już Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się w swoich orzeczeniach jak należy rozumieć to pojęcie. Zgodnie z ustaloną linia orzeczniczą NSA określenie "kwoty należne" należy rozumieć w ten sposób, że są to kwoty wymagalnych roszczeń o zapłatę określonych sum. Popierając ten pogląd NSA w wyroku z dnia 26 września 2003 r. /III SA 210/02/ stwierdził, że "kwota należna powinna być odniesiona do usług spełnionych. Przychód nie powstaje przed datą, w której wymagalne stało się roszczenie o zapłatę należności za wykonaną usługę czy sprzedany towaru".

Podobne stanowisko zajął NSA OZ Gdańsk w wyroku z dnia 26 marca 1999 r. /I SA/Gd 883/97/.

Same stwierdzenia "kwota należna" /stwierdzenie ustawodawcy/ "usługa spełniona" "wymagalność roszczenia" /stwierdzenia NSA/ mocno akcentują, że chodzi o kwoty niesporne i niewątpliwe, których obowiązek zapłaty nastąpił w związku z wykonaniem usługi.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której usługa nie została w całości wykonana. Zachodzi zatem potrzeba ustalenia wysokości wynagrodzenia za częściowe wykonanie usługi, gdyż właśnie ta kwota jest kwotą należną wykonawcy. Brak ustalenia wysokości tej kwoty nie pozwala na precyzyjne określenie przychodu należnego z tego tytułu, a co za tym idzie nie pozwala również na precyzyjne określenie podatku dochodowego. W tej sytuacji przyjęcie przez organ podatkowy fikcji, że wykonawcy należy się pełna kwota określona w umowie zawartej pomiędzy stronami świadczy o naruszeniu przez organ podatkowy przepisów postępowania podatkowego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak udowodnienia, iż rzeczywiście kwota przychodu wskazana w jego decyzji, a będąca podstawa określenia wysokości podatku była kwotą należną, co zostało niesłusznie zaaprobowane przez Sąd. O ile nie budzi wątpliwości kwota faktycznie otrzymana przez "P." s.c. na podstawie wystawionych dokumentów KP to kwota będąca różnicą pomiędzy wynagrodzeniem określonym w umowie a ww. kwotą faktycznie otrzymaną nie może być uznana za przychód należny. W zebranym materiale dowodowym nie istnieje dowód na fakt, że w rzeczywistości po zakończeniu wykonywania usługi po stronie inwestora powstał obowiązek zapłaty tej kwoty. Z zeznań - inwestorów wynika jedynie, że wykonawca zaprzestał dalszego wykonywania usługi co nie oznacza, że przyznali oni, iż inwestor jest zobowiązany do zapłaty pełnego wynagrodzenia wynikającego z umowy, a w tym kwot będących różnicą pomiędzy wynagrodzeniami określonymi w umowach a kwotami otrzymanymi, które to różnice zostały wskazane w sporządzonych przez spółkę końcowych rozliczeniach wykonanych usług budowlanych. W tym miejscu skarżący podkreślił, że właśnie te kwoty /różnice/ zostały uwzględnione przez organ podatkowy przy obliczeniu przychodu należnego będącego podstawą obliczenia podatku. Wręcz przeciwnie świadkowie zaprzeczyli, że wykonawcy należy się pełne wynagrodzenie wynikające z umowy, co znalazło również swój wyraz w bezskuteczności wezwania do zapłat. Okoliczności te, z obrazą art. 141 par. 4 p.p.s.a., nie zostały dostatecznie rozważone przez Sąd. Rozstrzygając kwestie należności i wymagalności świadczenia nie można pominąć ustaleń w zakresie: jakiego rodzaju umowa wiązała strony, jaka była jej treść i jak przepisy prawa cywilnego regulują w tej materii wzajemne prawa i obowiązki. W stanie faktycznym niniejszej sprawy miałby zastosowanie art. 639 lub art. 644 Kodeksu cywilnego w związku z art. 656 par. 1 Kodeksu cywilnego. Oba te przepisy stanowią o obowiązku zapłaty umówionego wynagrodzenia, lecz z możliwością odliczenia tego co przyjmujący zamówienie oszczędził. Podobne zapisy zawiera przepis art. 14 ust. 1 ustawy pdf używając zwrotu "po wyłączeniu wartości zwróconych towarów /odpowiednio usług/, udzielonych bonifikat i skont". Zestawienie ww. przepisów jasno wskazuje na konieczność ustalenia rzeczywistej kwoty do zapłaty, tj. kwoty należnej. W tej sytuacji Sąd błędnie ocenił i uznał, że dla ustalenia wysokości przychodu /kwot należnych/ wystarczające jest to, że wykonawca /podatnik/ sporządził wykaz wykonanych prac oraz wystawił wezwanie do zapłaty z wskazaniem kwoty, w szczególności w sytuacji gdy pomiędzy stronami umowy toczy się spór przed sądem. Sporządzenie wykazu prac i składników rozliczeń nie oznacza, iż strony dokonały rozliczeń, bowiem wykaz ten nie został zaakceptowany przez inwestorów.

Skarżący zauważył, że Sąd Okręgowy w Ł. w sprawie (...), wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005 r. oddalił powództwo wspólników spółki "P." s.c. B. Ł. i P. S. o zapłatę należności z tytułu robót budowlanych wykonywanych na rzecz jednego z inwestorów, zasądzając jednocześnie zwrot części kwot na rzecz tej osoby. Wspomniany wyrok jednoznacznie świadczy o tym, że niezasadne jest przyjęcie tezy, iż żądane przez wspólników "P." s.c. kwoty ujęte w wezwaniach do zapłaty są kwotami należnymi w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy pdf.

Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy powinien wszechstronnie wyjaśnić wszelkie wątpliwości oraz podjąć wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy nie dopełnił swoich obowiązków przez co naruszył wskazane w skardze przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się właśnie na tych wadliwych i niepełnych ustaleniach i nie rozważył wszechstronnie istniejących wątpliwości.

W powyższej sytuacji uznanie przez organy podatkowe, że kwotami należnymi są kwoty wymienione w wezwaniach do zapłaty, kierowanych do inwestorów, jest całkowicie pozbawione uzasadnienia prawnego, bowiem wezwanie do zapłaty można tylko traktować jako żądanie zapłaty sumy "zaproponowanej" i określonej wyłącznie przez żądającego i nie rodzi w żadnym wypadku obowiązku zapłaty tej kwoty przez podmiot, do którego żądanie zostało skierowane przez co nie można uznać, że kwoty takie są wymagalne.

Organ podatkowy w swoim uzasadnieniu podkreślił jedynie fakt nieotrzymania zapłaty, pomijając kwestie ustaleń, czy rzeczywiście wystąpił przychód należny mimo, iż organ uchylający kilkakrotnie poprzednie decyzje wskazywał na konieczność dokonania takich ustaleń. Warto zaznaczyć, że wydanie decyzji opierało się za każdym razem na podstawie tego samego materiału dowodowego i okoliczności, w związku z czym wydawanie kolejnych, różnych decyzji i ich uchylanie świadczy o nieprawidłowym prowadzeniu postępowania przez organy podatkowe.

W przypadku należności spornych obowiązek zapłaty powstaje bądź na podstawie porozumienia, ugody stron bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu i wówczas dopiero można uznać, że roszczenie jest wymagalne, a wartość roszczenia może być uznana za przychód należny niezależnie od tego, czy roszczenie to zostało zaspokojone, czy nie.

Organ skarbowy błędnie również przyjął, że umowy zostały rozwiązane /brak w tym zakresie dowodu/, że strony dokonały rozliczeń /nie mogły tego dokonać, bowiem kwoty są sporne, o czym świadczą toczące się postępowania przez sądem cywilnym/ oraz, że nastąpiły zapłaty za "etapy robót", bowiem ani w umowie ani w oddzielnym porozumieniu strony nie określiły konkretnych kwot należnych za te etapy. Wpłacane zaliczki nie miały żadnego związku z wysokością należnych kwot z tytułu zakończenia poszczególnych etapów robót.

Organ podatkowy w efekcie za podstawę obliczeń przychodu i podatku błędnie przyjmuje różnicę pomiędzy wynagrodzeniem wynikającym z umowy a kwotami wypłaconymi, zaliczając na poczet przychodu kwoty sporne określone w wezwaniach do zapłaty kierowanych do inwestorów.

Błędne ustalenie wysokości przychodu skutkuje błędnym określeniem wysokości podatku, z tego powodu zaskarżona decyzja, obowiązująca wskutek oddalenia skargi przez Sąd, nie powinna istnieć w obrocie prawnym, niezależnie od tego czy jest wadliwa w całości czy też w części.

Sąd, z naruszeniem art. 141 par. 1 p.p.s.a., nie dopatrzył się wyżej wskazanych naruszeń przepisów przez organy podatkowe i nie dokonał pełnej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a także nie uzasadnił na jakiej podstawie przyjął, że wystawienie wezwań do zapłaty przesądza o wymagalności i należności świadczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd bezspornie ustalił, iż spółka "P." po wykonaniu w 2000 r. całości robót budowlanych na rzecz wskazanych wyżej trzech inwestorów dokonała końcowego rozliczenia robót i sporządzony w tym zakresie dokument skierowała do kontrahentów, wzywając jednoznacznie do wpłaty przez każdego z nich dodatkowej kwoty oraz do odbioru ostatecznej faktury.

Zdaniem podatkowego organu odwoławczego Sąd prawidłowo ocenił, że powyższy dokument świadczy o tym, iż sama spółka traktowała kwotę do dopłaty jako wymagalną w rozumieniu prawa cywilnego, za którym to stanowiskiem przemawiają również twierdzenia skarżącego o wystąpieniu przeciwko kontrahentom, na drogę postępowania cywilnego o zapłatę brakującej należności.

Organ odwoławczy podkreślił też, że sąd ustalił również, że z akt sprawy wynika, iż w toku całego postępowania administracyjnego spółka nie kwestionowała tego, że kwota wynikająca z końcowego rozliczenia robót wykonanych z 2000 r. na rzecz trzech inwestorów, stanowi kwotę należną. Poza sporem było również że całość tychże robót budowlanych prowadzonych przez spółkę "P." została wykonana w 2000 r. i po zakończeniu tego roku spółka żadnych dodatkowych prac nie wykonała.

Po raz pierwszy, dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w skardze z dnia 3 grudnia 2004 r. złożonej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 października 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego za 2000 r. skarżący zakwestionował, że kwota wynikająca z końcowego rozliczenia robót wykonanych w 2000 r. na rzecz trzech inwestorów, nie stanowi kwoty należnej.

W związku z powyższym organ podniósł, że zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której został wydany zaskarżony wyrok, polegała więc na zbadaniu, czy organy podatkowe w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd czynił to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku dochodowego za 2000 r. A w dniu tym, tj. 29 października 2004 r. z akt sprawy wynikało, że poszczególne kwoty z końcowych rozliczeń robót wykonanych w 2000 r. na rzecz wymienionych trzech inwestorów, są kwotami należnymi. Nie zanegował tego skarżący w trakcie przysługującego mu czynnego udziału w prowadzonym wobec niego postępowaniu podatkowym.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2005 r., nazwanym uzupełnieniem skargi kasacyjnej, skarżącej wnosił o dopuszczeniu dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 czerwca 2005 r. (...) na okoliczność wątpliwości czy przychodem należnym jest kwota określona w wezwaniu do zapłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 183 par. 1 zd. 1 p.p.s.a. NSA - poza niewystępującymi w niniejszej sprawie przypadkami nieważności postępowania, wymienionymi w art. 183 par. 2 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia /w całości lub w części/. W tym stanie prawnym kontrola instancyjna NSA, z uwagi na treść ostatnio przytoczonego przepisu, ogranicza się jedynie do badania wskazanych w środku odwoławczym kwestii spornych. Sąd ten, co do zasady nie jest władny badać sprawy w jej granicach, jak to czyni Sąd I instancji na podstawie art. 134 par. 1 p.p.s.a.

W związku z tym Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle powołanego przepisu p.p.s.a., nie jest dopuszczalne /por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r. FSK 13/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r. GSK 356/04 - ONSAiWSA 2004 nr 3 poz. 72/. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych /por. post. NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 13/.

Ponadto trzeba przypomnieć, że gdy w skardze kasacyjnej powołuje się zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego - jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie - w pierwszej kolejności należy rozpoznać ostatnie z wymienionych /por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. FSK 618/04 - ONSAiWSA 2005 nr 6 poz. 120/. Dopiero bowiem przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Wobec tego zauważyć należy, że zarzuty proceduralne strony skarżącej wskazują na błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż usługa na rzecz inwestorów została przez spółkę skarżącego wykonana w całości, a w konsekwencji na wadliwe uznanie, że kwota wynikająca z wykazu wykonanych usług /rozliczenia końcowego/ i wezwania do zapłaty jest kwotą należną w rozumieniu art. 14 ust. 1 updof. Zdaniem strony, poglądu prezentowanego w zaskarżonym orzeczeniu nie sposób podzielić, mając na uwadze okoliczność, że co do kwoty wynikającej z ww. dokumentów toczy się spór z powództwa cywilnego przed sądami powszechnymi. Skoro nie jest wiadome, czy usługa została wykonana w całości, a tym samym czy ww. kwota jest rzeczywista i niesporna, to nie można skutecznie twierdzić, że jest ona należna w rozumieniu ostatnio przytoczonego przepisu ustawy podatkowej. Organy podatkowe poprzez brak ustalenia właściwej kwoty, którą inwestorzy powinni zapłacić naruszyły art. 122, 187 par. 1, 191 i 210 par. 4 Op., natomiast Sąd nie odnosząc się do ww. okoliczności naruszył art. 141 par. 4 p.p.s.a. i w efekcie niewłaściwie zastosował art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych, w pierwszym rzędzie nawiązać należy do ugruntowanej w judykaturze wykładni użytego w art. 14 ust. 1 updof pojęcia "kwoty należnej", Prawidłowe rozumienie tego przepisu wyznacza bowiem obszar poszukiwań, co do faktów dla właściwego jego zastosowania.

Zgodnie z omawianą regulacją za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 updof /pozarolnicza działalność gospodarcza/, uważa się kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Z treści art. 14 ust. 1 updof wynika zatem, iż za przychody należy uważać nie tylko sumy /wartości/ rzeczywiście przez podatnika osiągnięte, tj. otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika, lecz również kwoty faktycznie nieotrzymane, ale należne z tytułu wykonanych usług /sprzedaży towarów/. Cecha "należności" dotyczy więc kwot, które są wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, a zatem zasadne jest przyjęcie, iż przychodami w rozumieniu art. 14 ust. 1 updof stają się kwoty, których podatnik może skutecznie się domagać od swego kontrahenta /por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lipca 2005 r. I SA/Łd 372/05 i z dnia 20 kwietnia 2005 r. I SA/Łd 1197/04, tezy [w:] Podatek dochodowy od osób fizycznych, praca zbiorowa pod red. B. Dautera LexisNexis 2006, por. też wyrok NSA z dnia 26 marca 1999 r. I SA/Gd 883/97 Lex nr 37818; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2003 r. SA/Bd 106/03 - nie publ. ; por, też D. Niestrzębski, R. Sarnacki, Moment uznania przychodu za należny - Przegląd Podatkowy 2001 nr 5 str. 22/. Zastrzega się jednakże w związku powyższym, że przychód nie powstaje przed datą, w której wymagalne stało się roszczenie o zapłatę należności za wykonaną usługę, czy sprzedany towar. Konieczne jest więc ustalenie w jakiej dacie podatnik /wierzyciel/ mógł najwcześniej domagać się zapłaty za wykonanie ww. czynności /por. wyrok NSA z dnia 26 września 2003 r., III SA 210/02, teza [w:] Podatek dochodowy..., op.cit., LexisNexis 2006; wyrok NSA z dnia 26 marca 1999 r. I SA/Gd 883/97 - Lex nr 37818; wyrok NSA z dnia 18 września 1997 r. I SA/Po 328/97 - Lex nr 317420/. W orzecznictwie podkreślano przy tym, iż analizowana regulacja nie rozróżnia, czy przychód jest sporny, czy bezsporny. Ten fakt nie ma wpływu na określenie przychodu z działalności gospodarczej. Powyższe należy do zakresu prawa cywilnego i jest rozstrzygane przez sąd powszechny. W prawie podatkowym bowiem najważniejsze jest wykonanie usługi - sprzedaży towaru /por, wyrok NSA z dnia 5 marca 1999 r. I SA/Po 1238/98 - nie publ./ i upływ terminu do zapłaty należności.

W świetle powyższych wywodów nie jest zatem istotna na gruncie niniejszej sprawy okoliczność sporu cywilnoprawnego co do wysokości należności wynikających z tytułu usług wykonanych przez spółkę "P." na rzecz inwestorów. Istotne jest samo wykonanie usługi przez podatnika /w tym przypadku "oddanie przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej" - por. art. 647 Kc/, które rodzi po stronie świadczeniobiorcy /inwestora w przypadku umowy, o której mowa w art. 647 i n. Kc/ obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniędzy /tu "umówionego wynagrodzenia" - por. art. 647 Kc/. Wypełnienia tego obowiązku zapłaty w umówionym zakresie i terminie podatnik może /co zresztą uczynił/ domagać się w postępowaniu cywilnym.

Wobec tego, kwoty wynikające z dokumentów księgowych spółki /faktur, ostatecznych wezwań do zapłaty, rozliczenia końcowego zawierającego wykaz wykonanych usług/, których zapłaty podatnik ma prawo żądać w związku z wykonaniem umowy łączącej spółkę z inwestorami, są kwotami należnymi w rozumieniu art. 14 ust. 1 updof.

Podkreślić przy tym trzeba, że ze wskazanych dokumentów wynika, iż obejmują one należności za usługi już wykonane. Niezrozumiałe zatem są w tym kontekście wywody skargi kasacyjnej sugerujące nie wykonanie przez Spółkę usługi, za którą domaga się zapłaty, tym bardziej, że jednocześnie czegoś wręcz odwrotnego skarżący usiłuje dowieść przed sądem powszechnym. Ponadto w toku postępowania podatkowego skarżący i jego wspólnik kategorycznie potwierdzili wykonanie usług objętych umowami. Niezrozumiałe jest również traktowanie przez skarżącego ostatecznego wezwania do zapłaty jako propozycji uiszczenia pewnej kwoty pieniędzy. Przeciwnie, czynność ta stanowi żądanie spełnienia już określonego świadczenia, a nie negocjowalną propozycje. O takim jej charakterze świadczy chociażby przykładowo treść art. 476 Kc, który okoliczność pozostawania dłużnika w zwłoce uzależnia m.in. od "niespełnienia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela". Odnosi więc wezwanie do zapłaty do już należnego /a nie dopiero ustalanego przez strony/ świadczenia. Ponadto, w praktyce brak odpowiedzi dłużnika na wezwanie skutkuje z reguły wystąpieniem wierzyciela z powództwem cywilnym do sądu powszechnego o zapłatę kwoty z niego wynikającej /jak to miało miejsce w przypadku podatnika/. W sprawach gospodarczych /por. 479[12] par. 2 Kpc./ wymagane jest wręcz dołączenie do pozwu odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania. W świetle przytoczonych regulacji charakter ostatecznego wezwania do zapłaty wydaje się być oczywisty. Trudno zatem przyjmować - jak to sugeruje strona skarżąca - iż wynikająca z takiego dokumentu suma pieniędzy /wysokość świadczenia/ nie jest wymagalna w rozumieniu prawa cywilnego.

W tym kontekście słusznie wyjaśnił Sąd I instancji, iż w przypadku ustalenia w postępowaniu przed sądem powszechnym, że wysokość należności wykonawcy była inna niż przyjęta w podstawie faktycznej decyzji, rozważyć należy możliwość wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o art. 240 Op. Niemniej okoliczność sporu co do wysokości wymagalnych /należnych/ sum pieniędzy w postępowaniu przed sądem powszechnym nie może wstrzymywać wykonania zobowiązań publicznoprawnych z uwagi na ryzyko niemożliwości ich późniejszego wyegzekwowania w związku z biegnącymi terminami przedawnienia /por. art. 70 Op./. Rozwiązanie przyjęte w art. 14 ust. 1 updof służyło właśnie przeciwdziałaniu tego rodzaju sytuacjom - podyktowane zostało tym, by podmioty gospodarcze nie uchylały się od obowiązku podatkowego, twierdząc, iż jeszcze nie zrealizowały należności za towary lub usługi /por. A. Gomułowicz, J. Małecki, Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. II/. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego /podtrzymanego również w skardze kasacyjnej/, że w przypadku kiedy kwota roszczenia jest sporna to kwota taka uzyskuje przymiot "kwoty należnej" w rozumieniu prawa podatkowego dopiero wtedy, gdy Sąd lub strony na mocy porozumienia lub ugody ustalają wysokość należnych kwot.

Powyższy stan rzeczy wskazuje, iż nieuwzględnienie przez organy podatkowe /i w konsekwencji Sąd I instancji/ okoliczności dochodzenia przez spółkę podatnika na drodze powództwa cywilnego, kwot wynikających z dokumentów księgowych spółki, nie mogło naruszać wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepis Ordynacji podatkowej. Ww. okoliczność pozostawała bowiem bez znaczenia dla sprawy. Postępowanie podatkowe realizowało w konsekwencji zasady z art. 122 /prawdy materialnej/ i art. 187 par. 1 Op. /obowiązek wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego/, a zgromadzone dowody pozwalały na wysnucie wniosków zawartych w zaskarżonej decyzji bez przekroczenia granicy swobodnej ich oceny /art. 191 Op./, co zostało uwidocznione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego /art. 210 par. 4 Op./. W efekcie nieuprawnione jest twierdzenie jakoby zaskarżony wyrok naruszył art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie /oddalenie skargi/, kontrolowane rozstrzygnięcie podatkowe jest bowiem zgodne z prawem.

Podkreślić przy tym trzeba, że - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - Sąd I instancji odniósł się do podnoszonej przez skarżącego kwestii sporu cywilnego, co do kwot wynikających z dokumentów księgowych spółki. Nie można wiec również skutecznie twierdzić, że doszło do naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w wyroku znalazła się bowiem ocena, co do poprawności kontrolowanego postępowania podatkowego we wskazanym zakresie. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest w tej kwestii odmienne od reprezentowanego przez stronę skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 par. 4 p.p.s.a. /por. wyrok NSA z dnia 2 listopada 2005 r. I FSK 232/05 - nie publ./. W ramach powołanego przepisu Sąd odwoławczy zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami powyższej normy prawnej /por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r. I FSK 408/05 - nie publ./, z regulacji tej wynikają bowiem wymogi obowiązkowe uzasadnienia /"uzasadnienie powinno"/. Chodzi więc w nim o obowiązek Sądu nakazujący mu umieścić w uzasadnieniu wyroku określone elementy, w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Przepis ten nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania /por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2006 r. FSK 867/05 - nie publ./, a co w istocie usiłuje uczynić strona skarżąca.

W tej sytuacji nie mógł został uwzględniony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 updof. Błędne zastosowanie /bądź niezastosowanie/ przepisów materialnoprawnych pozostaje bowiem w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie /por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r. I FSK 281/05 - Lex nr 187875; wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r. FSK 2680/04 - Lex nr 173052/. Taka natomiast sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bowiem nieskuteczne. Tym samym wiążące były ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę orzekania Sądu I instancji /por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 nr 2 poz. 36/. Wobec niepodważenia ustalenia, co do tego, iż wynikające z dokumentów księgowych spółki kwoty, stanowiły kwoty należne w rozumieniu art. 14 ust. 1 updof, potraktowanie ich jako przychodu w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji jego zastosowanie w sprawie, nie powinno budzić wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Stosowne orzeczenie o kosztach zawarto z uwagi na treść art. 209 w zw. art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.