Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1668/97
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1999-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 124 poz. 553
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: par. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 23 września 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych.
journal: M.P. 1993 nr 4 poz. 16 pkt 1
law: Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 stycznia 1993 r. w sprawie współczynników przeliczeniowych do aktualizacji wyceny wartości środków trwałych na dzień 1 stycznia 1993 r.
article: art. 51
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Uznanie, że organ błędnie wyliczył odpisy amortyzacyjne od wartości całego majątku, musi skutkować orzeczeniem na niekorzyść skarżącego, co jest sprzeczne z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i wobec powyższego Sąd skargę oddala na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy.

TEZY

Uznanie, że organ błędnie wyliczył odpisy amortyzacyjne od wartości całego majątku, musi skutkować orzeczeniem na niekorzyść skarżącego, co jest sprzeczne z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i wobec powyższego Sąd skargę oddala na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marka H. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 11 września 1997 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 grudnia 1996 r. Urząd Skarbowy w S. określił Markowi H. zobowiązanie w podatku dochodowym za 1993 r. w kwocie 135.525.000 zł.

Za koszty uzyskania przychodów Urząd Skarbowy nie uznał: części odpisów amortyzacyjnych w kwocie 491.288.194 zł, z uwagi na zawyżenie wartości początkowej budynku oraz składek w kwocie 816.000 zł na rzecz cechu, tj. organizacji, do której przynależność nie jest obowiązkowa /wszystkie kwoty przed denominacją/.

W dniu 23 grudnia 1996 r. Marek H. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. Podatnik wniósł o przyjęcie, dla potrzeb wyliczenia odpisów amortyzacyjnych, wartości wynikającej z opinii biegłego.

W związku z posiadaniem niekompletnej dokumentacji /w okresie budowy podatnik był opodatkowany w formie karty podatkowej/ podatnik wpisał do ewidencji środków trwałych zaniżoną wartość początkową budynku. Skarżący zatem zlecił biegłemu dokonanie ekspertyzy i na podstawie tej wyceny wyliczył odpis amortyzacyjny i dochód za 1993 r. oraz dokonał wpłaty różnicy podatku dochodowego. Ponadto podniósł zarzuty dotyczące przeprowadzenia przez Urząd Skarbowy ponownego postępowania bez zapewnienia udziału podatnika.

Decyzją z dnia 11 września 1997 r. Izba Skarbowa w G. uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego w S. z dnia 10 grudnia 1996 r. i obniżyła dochód do kwoty 297.118.000 zł oraz podatek dochodowy do kwoty 91.284.000 zł. Przyczyną obniżenia dochodu oraz należnego podatku było zaliczenie w poczet kosztów celowych prowadzonej działalności odpisów amortyzacyjnych od wartości budynku warsztatowo-socjalno-administracyjnego w kwocie 110.600.000 zł stanowiącej różnicę między wartością odpisów wyliczoną przez Urząd Skarbowy na poziomie 7.231.000 zł a wartością odpisów na poziomie 117.831.000 zł wyliczoną przez Izbę Skarbową w G. od wartości budynku w kwocie 4.713.250.000 zł - wynikającej z ekspertyzy sporządzonej przez biegłego, przeliczonej do poziomu z roku 1992.

W skardze z dnia 9 października 1997 r. Marek H. wniósł o uchylenie zarówno decyzji Izby Skarbowej w G. z dnia 11 września 1997 r., jak i decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 10 grudnia 1996 r. Zdaniem skarżącego organy podatkowe ustaliły stan faktyczny z pominięciem dowodów i okoliczności dotyczących przekazania do użytkowania budynku stanowiącego środek trwały. Izba Skarbowa w G. opierając się na nierzetelnych informacjach otrzymanych z Urzędu Skarbowego w S. przyjęła, że budynek został przekazany do użytkownika w dniu 22 czerwca 1987 r. Faktycznie jest to data odbioru technicznego części pomieszczeń budynku umożliwiających jego eksploatację. Wpis do ewidencji środków trwałych nastąpił zaś dopiero po zmianie formy opodatkowania z karty podatkowej na zasady ogólne - w dniu 1 stycznia 1991 r.

Zdaniem podatnika dopiero z tym dniem budynek mógł stać się środkiem trwałym w prowadzonej działalności gospodarczej. Wcześniej bowiem podatnik nie miał obowiązku prowadzenia ksiąg, w tym ewidencji środków trwałych. Zdaniem skarżącego, wobec wprowadzenia środka trwałego do użytkowania po dniu 31 grudnia 1989 r., istniały podstawy do aktualizacji jego wartości na dzień 1 stycznia 1993 r. na podstawie przepisów obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 stycznia 1993 r. w sprawie współczynników przeliczeniowych do aktualizacji wyceny środków trwałych na dzień 1 stycznia 1993 r. Izba Skarbowa w G. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że bez znaczenia dla spray była data zmiany formy opodatkowania podatnika i założenia ewidencji środków trwałych. Powyższe nie zmieniają bowiem faktu, że przyjęcie do użytkowania środka trwałego nastąpiło w 1987 r., co podatnik sam wielokrotnie potwierdzał.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Słusznie Izba Skarbowa wskazała, że zmiana formy, opodatkowania nie decyduje o dacie przyjęcia do użytkowania danego środka trwałego.

Zgodnie z par. 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 124 poz. 553 ze zm./ za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie wytworzenia - koszt wytworzenia.

Ustalenie kosztów wytworzenia nastąpiło na podstawie opinii powołanego przez skarżącego biegłego, z przeliczeniem na 1992 r. Zgodnie z par. 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz trybu i terminu aktualizacji wyceny środków trwałych /t.j. Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/ oraz pkt 1 objaśnień sposobu stosowania współczynników przeliczeniowych do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 stycznia 1993 r. w sprawie współczynników przeliczeniowych do aktualizacji wyceny środków trwałych według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r. /M.P. nr 4 poz. 16/ aktualizacją wyceny środków trwałych według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r. obejmuje się nowe środki trwałe po raz pierwszy wprowadzone do użytkowania po dniu 31 grudnia 1989 r. z uwzględnieniem poziomu cen z września 1992 r.

Tymczasem skarżący nie wykazał, aby sporny środek trwały był przyjęty do użytkowania po dniu 31 grudnia 1989 r.

W szczególności sam podatnik w ewidencji środków trwałych wykazał datę nabycia budynku jako 22 czerwca 1987 r. i jego ówczesną wartość. Z kolei w oświadczeniu z dnia 17 listopada 1995 r. podał, że budynek został oddany do użytku w 1987 r. Wreszcie w wyjaśnieniach z dnia 30 listopada 1997 r. podatnik oświadczył, że warsztat samochodowy przyjęto na stan 22 listopada 1987 r.

Gdyby zaś, jak chce podatnik, przyjmować dane zawarte w opinii biegłego, to wynika z niej, że część warsztatowa jest eksploatowana od 1988 r., zaś pozostała część dopiero od 1994 r. (...).

Tym samym podatnik nie mógłby przyjąć dla odpisów amortyzacyjnych za 1993 r. wartości całego obiektu. Jednakże uznanie, że organ błędnie wyliczył odpisy amortyzacyjne od wartości całego majątku, musiałoby skutkować orzeczeniem na niekorzyść skarżącego, co jest sprzeczne z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy.