Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 305/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1 i art. 87
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. Ś. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Ł. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. ds


UZASADNIENIE

III SA/Łd 305/18

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2018 roku Ł. Ś. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 roku Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 7 czerwca 2018 roku.

W dniu 13 czerwca 2018 roku skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pod adresem podanym w skardze tj. ul. A 60 m. 8 w P., ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, przy czym nie jest to jego adres zamieszkania. Pod wskazanym adresem mieszka jego matka, która była odpowiedzialna za odbieranie wszelkiej korespondencji wysyłanej na ten adres. Z racji problemów zdrowotnych, na początku kwietnia 2018 roku matka przeprowadziła się do drugiego syna do miejscowości W. W tym czasie skarżący był natomiast zajęty organizowaniem przejazdów i wycieczek krajowych i nie był świadomy, że jego matka w okresie od kwietnia do maja 2018 roku przestała kontrolować przesyłki pocztowe, albowiem tylko raz w tygodniu przebywała w miejscu swojego zamieszkania. O takim stanie rzeczy skarżący nie wiedział, a dotychczas nie miał problemu z odbiorem przesyłek pocztowych adresowanych na ulicę A. W tej sytuacji wskazał,

że trudno mu przypisać winę w kwestii braku odebrania przesyłki sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, tj. ze zm.; dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie zaś do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała

w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem

art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W myśl art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wskazać w tym miejscu należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy występuje np. w przypadku choroby strony czy pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i przy skorzystaniu z pomocy innych osób (por. postanowienie NSA z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 679/14, Lex nr 1465298).

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.), zob. postanowienie NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 225/15.

Odnosząc treść tych przepisów do stanu faktycznego sprawy wskazania

w pierwszej kolejności wymaga, iż skarżący dowiedział się o wezwaniu do usunięcia braku skargi 7 czerwca 2018 r., z postanowienia o odrzuceniu skargi. Zdaniem sądu dopiero z tą chwilą ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Strona skarżąca składając zatem w dniu 13 czerwca 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej od złożonej skargi, zachowała zatem siedmiodniowy termin wskazany w cytowanym wyżej art. 87 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał jednak przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, tj. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu. Skarżący ograniczył się bowiem jedynie do wskazania, że nie mieszka pod adresem podanym w skardze, a jedynie ma tam zarejestrowaną działalność gospodarczą, natomiast osobą odpowiedzialną za odbieranie wszelkiej korespondencji wysyłanej na adres: ul. A 60 m. 8 w P. była jego matka. Skarżący podniósł przy tym, że nie wiedział o tym, że z uwagi na stan zdrowia, matka przeprowadziła się do drugiego syna i przestała kontrolować korespondencję przesyłaną na ww. adres. Twierdzenia takie są jednak całkowicie gołosłowne i niczym nie poparte. Wskazać przy tym trzeba, że wprawdzie ustawodawca przewidział jedynie uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, a nie ich udowodnienie, niemniej nie może się to ograniczać wyłącznie do złożenia oświadczenia, jak ma to miejsce w tym przypadku. Jak wskazuje przy tym skarżący, jego matka raz w tygodniu przebywała w miejscu swojego zamieszkania, a zatem miała możliwość kontroli przesyłanej korespondencji i poinformowania o niej skarżącego.

Podnieść także należy, że zaniechanie przekazywania stronie korespondencji przez osobę upoważnioną przez tę stronę do odbioru korespondencji nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Brak właściwego porozumienia między stroną a osobą przez nią upoważnioną do odbioru korespondencji nie może być okolicznością obiektywną świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu przez stronę (por. postanowienie NSA z 18.01.2012 r., II FZ 856/11, LEX nr 1104154). Zatem błędy i zaniedbania osoby, którą posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Skarżący, dbający należycie o własne interesy i świadomy toczącego się postępowania, winien zorganizować swoją sytuację w taki sposób, by na bieżąco dokonywać skutecznej wymiany informacji w zakresie kierowanej do niego korespondencji sądowej, w tym wezwań dotyczących braków formalnych wniesionej przez niego skargi. Dbanie o własne interesy, choćby poprzez kontaktowanie się z osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, mieści się w ocenie Sądu w granicach dochowywania należytej staranności. Zwłaszcza w sytuacji, gdy podany przez stronę adres, na który wysłana została korespondencja sądowa, jest jednocześnie adresem prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem przedsiębiorca winien liczyć się z tym, że na ten adres będzie doręczna wszelka urzędowa korespondencja związana z jego działalnością.

Wskazać należy także, że wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zobowiązania Sądu poprzez uiszczenie wpisu od skargi, nie spełnia przesłanki określonej w art. 87 § 4 p.p.s.a. O ile bowiem skarżący, załączył do wniosku dowód potwierdzenia dokonania opłaty w żądanej wysokości, to dokonał tego na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem sądu niewłaściwego. Tymczasem obowiązek uiszczenia stosownej opłaty winien być realizowany w sposób określony w art. 219 u.p.p.s.a., to jest przez uiszczenie opłaty przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłata sądowa winna być przy tym uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny numer rachunku innego sądu, w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Tym samym brak jest podstaw do uznania za skuteczne dopełnienie uchybionej czynności przez uiszczenie opłaty sądowej na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – niewłaściwego w sprawie.

Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

ds