Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 10/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 oraz art. 141.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. C. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 292,80 zł /dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/, w tym 52, 80 zł /pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ należnego podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia S. W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) wstrzymał S. W. prowadzenie robót budowlanych, obejmujących budowę przybudówki, pełniącej role ganku w jednorodzinnym budynku mieszkalnym położonym w L. przy ulicy S. 11 oraz nakazał przedstawienie w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. zaświadczenia prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy wielobranżowego projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 aktualnymi na dzień opracowania projektu, sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i będące członkami właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym kopie uprawnień budowlanych i zaświadczeń o przynależności do izby nakazano dołączyć do projektu. Ponadto organ nakazał przedstawić w powyższym terminie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że S. W. bez wymaganego pozwolenia na budowę dobudowała do budynku mieszkalnego przybudówkę wykonaną z profili stalowych wypełnionych lexanem o wymiarach 182 cm x 370 cm, przykrytą blachą stalową. Do przybudówki, która pełni rolę ganku prowadzą schodki konstrukcji stalowej z drewnianymi podstopnicami.

Organ wyjaśnił, że na postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego zażalenie nie przysługuje i takie pouczenie ono zawiera.

Ponieważ na postanowienie, co do przeprowadzenia określonego dowodu, nie przysługuje zażalenie, postępowanie administracyjne w tym zakresie, zgodnie z art. 142 kpa, może być kwestionowane w odwołaniu od późniejszej decyzji organu I instancji. Skoro zatem w niniejszym przypadku niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji, to również brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji złożonego przez S. W. zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. W. wyjaśniła, że z uwagi na chorobę córki, u której orzeczeniem lekarskim stwierdzono całkowitą niepełnosprawność fizyczną i intelektualna, zdecydowała się na budowę ganku w zamieszkiwanym przez nich budynku jednorodzinnym, co miało im ułatwić funkcjonowanie z chorym dzieckiem. Na budowę otrzymali dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kwocie 7 500 złotych, pod warunkiem jednak wyrażenia na budowę zgody przez pozostałych współwłaścicieli budynku. Zgody takiej jednak, mimo wielokrotnych próśb, nie uzyskali. Wykonali jednak zadaszony taras z podjazdem dla wózka inwalidzkiego. W ocenie skarżącej brak podjazdu w sytuacji krytycznej mógłby zakończyć się tragicznie. Podkreśliła, że przybudówka nie stanowi zagrożenia budowlanego, ani nie koliduje sąsiadkom, gdyż mają oddzielne wejścia do budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks (lub przepis szczególny) tak stanowi. Zastosowany w sprawie przez organ nadzoru budowlanego przepis art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) o wstrzymaniu robót budowlanych w razie spełnienia określonych tym przepisem przesłanek materialnoprawnych nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Słusznie podnosi się zatem, że możliwość ewentualnego kwestionowania treści postanowienia pojawia się dopiero wówczas, gdy sprawa robót budowlanych, których dotyczy przepis art. 48 ust. 2, zostanie rozstrzygnięta decyzją administracyjną (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r. II OSK 33/05 LEX nr 195005 i z dnia 14 października 2009 r. II OSK 1599/08 Legalis, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006r. VII SA/Wa 602/2006 Lex Polonica nr 1733875). Stosownie bowiem do art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W tej sytuacji rozstrzygnięcie na podstawie art. 134 kpa. o niedopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia uznać należy za uzasadnione.

Z tego powodu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 250 wspomnianej ustawy w związku z § 19 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).