Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 970/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatki inne
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par.1 i 2, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1a ust.1 pkt 1, art.5 ust.1 pkt 2, art. 2 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA (delegowany) Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1591/06 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego w zakresie zakwalifikowania budynków koszarowych zajętych bezpośrednio na zakwaterowanie żołnierzy do budynków mieszkalnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1591/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa – Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 19 lipca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego w zakresie zakwalifikowania budynków koszarowych zajętych bezpośrednio na zakwaterowanie żołnierzy do budynków mieszkalnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Z przedstawionego w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego wynika, iż wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2006 r. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w B. zwrócił się do Burmistrza Łasku o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków służących zakwaterowaniu żołnierzy. Wątpliwości Podatnika powstały na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm, – powołanej dalej w skrócie jako u.p.o.l.), różnicującej w art. 5 ust 1 pkt 2 stawki podatku od nieruchomości w zależności od rodzaju budynku bez zdefiniowania wymienionych w niej rodzajów budynków. Zdaniem Podatnika budynkiem mieszkalnym jest budynek służący lub nadający do mieszkania, natomiast samo słowo mieszkać oznacza, przebywać gdzieś na stałe lub czasowo, zajmować jakiś lokal, mieć mieszkanie, zamieszkiwać, a tym samym wykładnia językowa pojęć budynek mieszkalny i mieszkać przemawia za uznaniem budynku koszar za budynek mieszkalny. W ocenie Podatnika powyższe potwierdza także ustawa z dnia 22 czerwca 1995 roku o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej w art. 61 oraz Zarządzenie Nr 9/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1998 roku w § 1 pkt 3. Wymienione przepisy posługują się wyłącznie terminem wspólnych kwater przeznaczonych na zakwaterowanie żołnierzy. Pojęcie zakwaterowanie oznacza zaś czasowe pomieszczenia mieszkalne.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2006 r., Nr [...] Burmistrz L. uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe i stwierdził, że budynki zajęte na zakwaterowanie żołnierzy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust 1 pkt 2e u.p.o.l. Odwołał się do pojęcia "budynku mieszkalnego" i "budynku zamieszkania zbiorowego" zawartego w § 3 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury), wydanego na podstawie delegacji ustawowej - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa Prawo budowlane.

Na powyższe postanowienie Rejonowy Zarząd Infrastruktury w B. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Decyzją z dnia 19 lipca 2006 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza L. Wskazało, iż u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. definiowała pojęcie budynku jako obiektu budowlanego umocowanego w ziemi lub na ziemi, posiadającego ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Definicja ta nie pokrywała się z definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683) do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został dodany art. 1a, który w pkt 1 definiuje pojecie budynku (nowelizacja weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.). Zgodnie ze wskazanym przepisem budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a tym samym definicja budynku zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych pokrywa się z definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane, a ponadto odwołuje się do znaczenia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W ocenie Kolegium w aktualnym stanie prawnym znaczenia pojęciowego budynku należy poszukiwać w przepisach prawa budowlanego, które w sposób szczegółowy definiują rożne rodzaje budynków w zależności od ich przeznaczenia. Organ odwoławczy odwołał się w tym zakresie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z cyt. rozporządzeniem przez budynek mieszkalny należy rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny i budynek mieszkalny jednorodzinny (§ 3 pkt 4). Rozporządzenie to wyróżnia także kategorię budynków zamieszkania zbiorowego, przez co należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny (§ 3 pkt 5). Z powyższych unormowań Kolegium wywiodło, że od budynków mieszkalnych odróżnić należy budynki zamieszkania zbiorowego, do których zaliczane są także budynki koszarowe. Tym samym budynki przeznaczone do zbiorowego zakwaterowania żołnierzy nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego ją postanowienia Burmistrza Łasku z dnia 18 kwietnia 2006 r. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w tym art. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej, art. 1a u.p.o.l., § 3 pkt 4, 5, 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz naruszenie przepisów postępowania w tym art. 180 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona, powtarzając argumenty z wniosku powołała się też na poglądy wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA 1117/03, III SA 487/03 z dnia 16 stycznia 2004 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 1936/04.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Uznał, że przyjęty przez organy podatkowe sposób wnioskowania nie jest prawidłowy. Stwierdził bowiem, że przy wyjaśnieniu tekstu prawnego podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, zaznaczając jednocześnie, że dokonując tego rodzaju wykładni należy uwzględnić zasady logiki. W ocenie Sądu wykładnia przepisów dokonana w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe prowadzi do wniosku, że budynkami mieszkalnymi są wyłącznie budynki zamieszkiwane przez rodziny. Do takiego wniosku prowadzi bowiem wykładnia gramatyczna § 3 punkt 3 litera a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Konsekwencją poglądu wyrażonego przez organy w sprawie byłaby, nie dająca się zaakceptować konkluzja, że osoby nieposiadające rodziny lub z jakichkolwiek przyczyn samotne nie zamieszkują w budynkach mieszkalnych. Równocześnie w ocenie Sądu także w ramach wykładni językowej organy podatkowe nie uniknęły błędów. Za sprzeczne z zasadami interpretacji Sąd uznał sytuację, w której definicję budynku mieszkalnego rozwija się na podstawie aktu prawnego wykonawczego w stosunku do ustawy - Prawo budowlane. Sąd podkreślił, że przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury zostało wydane na podstawie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i reguluje jedynie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać wszystkie budynki, a nie tylko budynki mieszkalne. Wymieniony akt zawiera zatem przepisy techniczno-budowlane, regulujące projektowanie i budowę wszelkich obiektów budowlanych, w tym także budynków, a wśród nich budynków mieszkalnych.

Sąd ocenił, że na podstawie tego rodzaju przepisów nie można definiować pojęcia budynku czy budynku mieszkalnego. Przepisy te dotyczą bowiem innej materii i mają zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy już uprzednio przesądzony jest przez inwestora budowlanego wybór określonego rodzaju obiektu budowlanego. Precyzując należy przyjąć, że ich stosowanie wchodzi w grę, gdy ustalony już zostanie charakter i przeznaczenie budynku, który ma być projektowany i budowany. Z tego względu podział, o którym mowa w § 3 punkt 4 cytowanego rozporządzenia należy rozumieć wyłącznie jako wskazówkę, że funkcje mieszkaniowe mogą spełniać zarówno budynki jednorodzinne jak i wielorodzinne, co wcale nie oznacza, że te funkcje mogą być spełniane jedynie w takich budynkach. Sąd podniósł też, że sięganie do aktu wykonawczego celem zdefiniowania pojęcia budynek mieszkalny jest zbędne ponieważ ustawa - Prawo budowlane wskazuje w art. 3 pkt 2a cechy, jakimi musi charakteryzować się budynek mieszkalny jednorodzinny, wymieniając m.in., że musi służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Sąd I instancji wskazał nadto, że u.p.o.l. w art. 1a ust. 1 pkt 1 odsyła do przepisów prawa budowlanego tylko w zakresie definicji pojęcia budynek, a nie jak dowodzą organy podatkowe, także do definicji pojęcia budynek mieszkalny. Skoro zatem prawo podatkowe, w myśl niekwestionowanego już stanowiska doktryny i judykatury jest odrębną gałęzią prawa, to poszukując znaczenia pojęcia budynek mieszkalny organy podatkowe nie są uprawnione do automatycznego przenoszenia do tego prawa znaczenia pojęcia budynek mieszkalny funkcjonującego w prawie budowlanym. Taki zabieg jest uprawniony jedynie co do pojęcia budynek, a dopuszczalny co do pojęcia budynek mieszkalny jedynie wówczas, gdy żadna z dostępnych metod wykładni, w tym wykładnia funkcjonalna na gruncie prawa podatkowego nie dawała zadowalających efektów.

Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżając ów wyrok w całości i zarzucając:

1)naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie określenie "budynek" należy interpretować wyłącznie przy zastosowaniu przepisów ustawy – Prawo budowlane z wyłączeniem przepisów wykonawczych do tej ustawy;

2)naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że organ drugiej instancji udzielając interpretacji prawa podatkowego naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię, ponieważ uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3)naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie mimo istnienia podstaw do oddalenia skargi, ponieważ uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zawiera wyraźne odesłanie do przepisów praw budowlanego, tzn. do całego kompleksu przepisów prawa budowlanego, nie zaś jedynie do ustawy – Prawo budowlane. Okoliczność, iż przepisy wykonawcze do tej ustawy, na których oparły się organy podatkowe, regulują warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, nie może wykluczać ich zastosowania przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "budynek mieszkalny". Strona podniosła, że ustawa Prawo budowlane definiuje pojęcie budynku i budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie zawiera natomiast definicji budynku mieszkalnego. Definicję tego pojęcia zawiera natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury, stanowiąc w § 3 pkt 4, że przez budynek mieszkalny należy rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny i budynek mieszkalny jednorodzinny. Przepisy prawa budowlanego, wyróżniając kategorię budynków mieszkalnych wielorodzinnych i jednorodzinnych kładą nacisk na specyficzne wymagania, jakie muszą spełniać budynki mieszkalne dla rodzin, ponieważ tego rodzaju budynki służą do stałego pobytu i zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych rodzin. W odróżnieniu od budynków mieszkalnych budynki zamieszkania zbiorowego przeznaczone są do okresowego pobytu ludzi dla realizacji określonych celów. W ocenie strony skarżącej akceptacja poglądu wyrażonego przez Sąd prowadziłaby do wniosku, że każdy budynek zamieszkany przez ludzi, w którym zaspokajane są ich podstawowe potrzeby życiowe , jest budynkiem mieszkalnym, nawet jeśli z punktu widzenia prawa budowlanego nie spełnia on warunków, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne.

Skarb Państwa- Rejonowy Zarząd Infrastruktury w B. nie skorzystał z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udziału w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy na wstępie, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania ( art. 183 § 1 p.p.s.a.). Istotne jest zatem, aby skarga kasacyjna sformułowana była w sposób precyzyjny i jednoznaczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem jej precyzować za stronę bądź też badać, czy w sprawie nie doszło do naruszenia innych przepisów prawa niż w niej wskazane ( por. choćby pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 4/05, opubl. w Lex pod nr 173353) . W tym przypadku nie stwierdzono, aby zachodziła, którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Strona składająca skargę kasacyjną oparła ją na obydwóch podstawach, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są jednak w tym przypadku jedynie pochodną zarzutu naruszenia prawa materialnego, strona zarzuciła bowiem Sądowi I instancji zastosowanie błędnego środka w wyniku dokonanej kontroli. Zasadność tych zarzutów zależy zatem od oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W tym przypadku autorka skargi kasacyjnej postawiła zarzut błędnej wykładni. Winna więc wskazać, na czym polegało błędne rozumienie wskazanego jako naruszony przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i jak przepis ten winien być rozumiany (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 266229, z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, opubl. w Lex pod nr 4188209).

W ocenie strony błędna wykładnia dotyczyła art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, iż użyte w tym przepisie określenie "budynek" należy wykładać wyłącznie przy zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z wyłączeniem przepisów wykonawczych do tej ustawy. Sformułowanie tego zarzutu nie odpowiada jednakże uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stanowiącemu jej integralną część ( art. 176 p.p.s.a., por też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 1658/06, opubl. w Lex pod nr 323453 ). Strona bowiem wywodzi w nim, iż przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane winny mieć znaczenie przy dokonywaniu wykładni pojęcia budynku mieszkalnego i dalej czyni wywód, odnoszący się do rozumienia tego pojęcia.

Art. 1 a ust. 1 pkt 1 zawiera ustawową definicję budynku . Zgodnie z nim budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Porównanie tego przepisu z treścią art. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazuje na to, iż przepis ustawy podatkowej jest identyczny z ustawową definicją budynku, zawartą w słowniczku pojęć użytych w ustawie Prawo budowlane. Definiując pojęcie "budynek" dla celów stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nie ma zatem potrzeby odwoływać się do przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane, skoro ustawa ta zawiera identyczną definicję tego obiektu budowlanego jak ustawa podatkowa. Trafnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że definicja ta odwołując się do pojęć z innej gałęzi prawa odnosi się jedynie do pojęcia budynku, a nie szerzej - do pojęcia budynku mieszkalnego ( takiego pojęcia w tym przepisie nie zdefiniowano).

Zauważyć ponadto należy, iż ani Sąd I instancji, ani organy podatkowe w tym przypadku nie skupiały się na wykładni pojęcia budynku, kwestia ta nie była bowiem sporna. Podatnik nie negował przecież, iż obiekty budowlane, których dotyczył jego wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego, są budynkami stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji problem dotyczył stawki podatku od budynków, posiadanych przez podatnika. Ta zaś, jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zależy od charakteru budynku czy prowadzonej w nim działalności. Zgodnie z tym ostatnim przepisem stawki te są zróżnicowane w zależności od tego, czy budynek jest budynkiem mieszkalnym ( lit. a), związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej lub mieszkalnym zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej ( lit. b), związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym( lit. c) , w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych ( lit. d), pozostałym , w tym zajętym na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ( lit. e). Zarówno zatem podatnik, organy podatkowe , jak i Sąd I instancji dokonywały wykładni pojęcia "budynek mieszkalny", użytego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a u.p.o.l. W tym też zakresie ( a nie w odniesieniu do pojęcia budynku jako przedmiotu opodatkowania) organy podatkowe odwoływały się do pojęć użytych w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane i tę wykładnię ( pojęcia budynku mieszkalnego) zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny ( aczkolwiek uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż Sąd ten nie wykluczył odwołania się do pojęcia budynku mieszkalnego użytego w innej gałęzi prawa, zaznaczył jedynie, iż poprzedzone to musi być stosownym rozumowaniem i wnioskowaniem przedstawionym w uzasadnieniu decyzji- s. 8 uzasadnienia). W skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak naruszenia prawa materialnego – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię, przepisu tego nie powołano nawet w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, choć jej wywody odnoszą się przede wszystkim do wykładni pojęcia budynku mieszkalnego, a więc pojęcia, którego nie użyto w art. 1 a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się dokonać analizy pojęcia budynek mieszkalny, użytego w art. 5 ust. 1 pkt lit a u.p.o.l. , zaś zarzut naruszenia prawa materialnego musiał uznać za bezzasadny.

Stwierdzenie niezasadności zarzutów opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przesądza o tym, iż również zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono zatem jak w sentencji.