Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 889/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 52 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Lu 889/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 8 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania F. Spółki w W.utrzymał w mocy własną decyzję z [...]., Nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], [...], w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr 185 załącznika nr 1.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. W załączniku nr 1 do decyzji wymieniono miejsca, w których zlokalizowane są punkty do gier na automatach o niskich wygranych. Pod pozycją nr 185 wskazano punkt gier: Sklep Spożywczy E.S. , [...] R., B. [...].

Decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził wygaśnięcie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 sierpnia 2009 r. w części dotyczącej tego punktu gier.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Spółka nie rozpoczęła działalności w ww. punkcie gier w terminie określonym w decyzji z 19 sierpnia 2009 r., tj. do dnia 3 września 2009 r. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.), w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Ponadto podstawą stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia jest też art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (stosowany w zw. z art. 8 u.g.h.), zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h., nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, co potwierdza m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012 r. (sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11). Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania poprzez powierzchowne odniesienie się do kluczowych w sprawie zarzutów strony dotyczących sprzeczności art. 48 ust. 2 u.g.h. z prawem unijnym.

Decyzją z dnia 8 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 11 lutego 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w decyzji z dnia 19 sierpnia 2009 r. określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień 3 września 2009 r. Jak ustalono w toku postępowania, Spółka nie rozpoczęła działalności w punkcie określonym w pozycji 185 załącznika nr do ww. zezwolenia do dnia 3 września 2009 r. Potwierdza to pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 9 grudnia 2014 r.

Niedopełnienie warunku określonego w zezwoleniu skutkuje zastosowaniem sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h., który jest skonstruowany w ten sposób, że wygaśnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. Podstawą prawną stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia był też art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 u.g.h.

Organ nie podzielił zarzutów spółki co do naruszenia przepisów dyrektywy nr 98/34/WE w związku z wyrokiem TS UE z 19 lipca 2012 r. W ocenie organu kwestii niepodejmowania przez Spółkę działalności w ww. punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące częściowe niepodejmowanie działalności przez Spółkę są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania przedsiębiorstwem.

W ocenie organu odwoławczego w przypadku art. 48 ust. 2 u.g.h. nie występuje żaden ze wskazanych warunków, stanowiących w świetle wyroku Trybunału kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy. Stanowisko Trybunału odnosiło się do przepisów przejściowych u.g.h., a nie do art. 48. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że art. 48 ust. 2 u.g.h. nie ustanawia żadnych zakazów wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że taka regulacja może powodować jakiekolwiek ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia działalności w tym zakresie. Przepis ten nie może mieć wpływu, tym bardziej istotnego, na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia technicznego charakteru art. 48 ust. 2 u.g.h., a tym samym nie zachodziły przesłanki do poddania tego przepisu procedurze notyfikacyjnej określonej w dyrektywie 98/34/WE.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że organ podatkowy nie może odmówić stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki uprawnione organy nie stwierdzą niezgodności danego przepisu z Konstytucją RP lub normami prawa międzynarodowego. W ocenie organu zastosowane w sprawie art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 48 ust. 2 u.g.h. nie stoją w kolizji ani z Konstytucją, ani z prawem unijnym.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ustawy o grach hazardowych w związku z przepisami dyrektywy nr 98/34/WE. Naruszenie to zdaniem skarżącej polegało na błędnym przyjęciu, że art. 48 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy, podczas gdy wspólnie z innymi przepisami ustawy stanowi jedną z regulacji wprowadzających warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu do gier o niskich wygranych.

W uzasadnieniu skargi Spółka odwołała się do wyroku TS UE z 19 lipca 2012 r. i stwierdziła, że Trybunał jednoznacznie potraktował szereg zakazów, sformułowanych w odrębnych jednostkach redakcyjnych ustawy o grach hazardowych, jako jednolita regulację prawna o charakterze zakazującym. Jednolitość ta wynika ze skutku, jaki powoduje ta regulacja – wpływu na obrót automatami o niskich wygranych. Wpływ ten jest oczywisty i istotny, bowiem zamiarem ustawodawcy była marginalizacja tego produktu. Liczba urządzeń, jakie mogą być legalnie eksploatowane w porównaniu do stanu wynikającego z przepisów dotychczasowych ma spaść o około 95%.

W ocenie Spółki nie ma podstaw do oceny art. 48 u.g.h. jako przepisu technicznego w oderwaniu od pozostałych, spójnych regulacji ustawy. Art. 48 ust. 1 i 2 u.g.h. wchodzą w skład zwartego i logicznego kompleksu regulacji ukierunkowanych na wygaszenie działalności w zakresie automatów o niskich wygranych. Oznacza to, że przepisy te, jako mogące istotnie wpływać na ograniczenie urządzania gier na automatach poza kasynami gry podlegały obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej. Naruszenie tego obowiązku prowadzi do wyłączenia ich zastosowania w sprawie.

Spółka powołała również wypowiedzi osób odpowiedzialnych za przygotowanie projektu ustawy w toku prac parlamentarnych, które to wypowiedzi w jej ocenie jednoznacznie potwierdzają, że ustawodawca miał pełną świadomość możliwego istotnego wpływu warunków, jakie stwarza ustawa o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier.

Skarżąca podniosła, że odrębnymi kwestiami są z jednej strony dopuszczalność ograniczeń w świetle zasady proporcjonalności i materialnych przepisów regulujących swobodę przepływu towarów, z drugiej dopełnienie obowiązku notyfikacyjnego. W konsekwencji błędne jest przyjęcie, że nie ma konieczności analizy charakteru "technicznego", z tego powodu, że przepis techniczny może stanowić dopuszczalny wyjątek ograniczający swobodę przepływu towarów.

Powołując się na poglądy wyrażane w orzecznictwie europejskim i krajowym Spółka podniosła, że niedopuszczalne jest stosowanie przez żaden organ państwa przepisów technicznych, takich jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane zgodnie z wymogami dyrektywy 98/34/WE.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, stwierdzająca wygaśnięcie udzielonego Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, przedłużonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 sierpnia 2009 r., w części dotyczącej punktu gier wskazanego pod pozycją 185 załącznika nr 1 do tej decyzji.

Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Natomiast samo zezwolenie na prowadzenie działalności zostało udzielone (i przedłużone) skarżącej jeszcze pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.; dalej: u.g.z.w.).

Stosownie do art. 117 u.g.h., udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia.

Z brzmienia powołanego przepisu przejściowego wynika, że z chwilą wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nie nastąpiło automatyczne wygaśnięcie zezwoleń udzielonych na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących. Wszystkie zezwolenia, w szczególności zezwolenia udzielane na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia. Ustawa o grach hazardowych wprowadziła jednak nowe rozwiązania w zakresie zasad i dopuszczalności organizacji gier hazardowych, nieznane poprzednio obowiązującej ustawie i nie przewidziała możliwości urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Z tego względu konieczne było określenie, w jaki sposób działalność ta może być nadal prowadzona na podstawie ważnych zezwoleń oraz jakie przepisy mają do tej działalności zastosowanie. Unormowanie tych zagadnień nastąpiło w przepisach przejściowych i dostosowujących, zawartych w art. 117-143 u.g.h.

Działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczy przede wszystkim art. 129 ust. 1 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 zezwala zatem na dalsze prowadzenie działalności na podstawie wcześniej uzyskanego zezwolenia. Przepis ten nie określa natomiast skutków nieprowadzenia działalności po wejściu w życie nowej ustawy. Częściową regulację w tym zakresie zawiera art. 121 u.g.h., który stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Powołany przepis art. 36 ust. 5 stanowi, że zezwolenia w zakresie gier na automatach niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

W orzecznictwie pod rządem ustawy z 1992 r. przyjmowano jednolicie, że przepis art. 36 ust. 5 dotyczy tylko tych podmiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności, objętej zezwoleniem. Uznawano, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności w części miejsc, wskazanych w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oznacza brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Wyrażano bowiem pogląd, że art. 36 ust. 5 u..g.z.w. nie pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia w części. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II GSK 480/08) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, przez co należy przyjąć, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności, chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem.

W nowej ustawie przewidziano przepis o podobnym brzmieniu jak w art. 36 ust. 5 u.g.z.w.. Jest to art. 48 ust. 2 u.g.h, który stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Przepis art. 48 ust. 2 wyraźnie zatem stanowi, że częściowa tylko realizacja udzielonego zezwolenia, w szczególności w zakresie miejsca prowadzenia działalności oznacza wygaśnięcie zezwolenia w pozostałej części, czyli w części, w której działalności nie podjęto.

Po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się różne poglądy odnośnie tego, które przepisy - art. 36 ust. 5 u.g.z.w. czy art. 48 ust. 2 u.g.h. – należy stosować do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w związku z nierozpoczęciem działalności objętej zezwoleniem.

Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, że art. 121 u.g.z.w. (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 u.g.z.w.) może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, natomiast nie stosuje się go w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach (patrz m.in. wyroki NSA: z 19 grudnia 2013 r., II GSK 1545/12 oraz z 14 marca 2014 r., II GSK 1966/12; wyrok WSA w Kielcach z 8 sierpnia 2012 r., II SA/Ke 454/12; wyrok WSA w Szczecinie z 29 maja 2013 r., II SA/Sz 236/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 listopada 2012 r. 642/12; wyrok WSA w Gdańsku z 21 listopada 2013 r., III SA/Gd 738/13).

Bezsporne jest, że skarżąca prowadziła działalność w innych punktach objętych zezwoleniem, przedłużonym decyzją z dnia 19 sierpnia 2009 r.

W związku z powyższym należy przyjąć, że do podmiotów, które podjęły działalność przynajmniej w jednym punkcie wymienionym w zezwoleniu, zastosowanie ma art. 129 u.g.h., który zezwala na kontynuowanie działalności na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem ustawy z 1992 r., na dotychczasowych zasadach, o ile nowa ustawa nie stanowi inaczej. Sąd podziela wyrażony w przytoczonych wyżej orzeczeniach pogląd, że w konsekwencji do podmiotów tych zastosowanie ma art. 48 ust. 2 u.g.h., który przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w części, w której dany podmiot nie podjął działalności. Nowa ustawa nie przewiduje zatem możliwości dalszego prowadzenia działalności w takim zakresie, w jakim nie rozpoczęto jej w terminie określonym w zezwoleniu. Taki stan kwalifikuje zaś jako przesłankę wygaśnięcia zezwolenia w tej części. Jest to rozwiązanie racjonalne. Skoro przedsiębiorca nie rozpoczął działalności we wskazanym w zezwoleniu terminie i w określonym w nim miejscu, brak jest uzasadnienia do przyjęcia, że zezwolenie jest nadal w tej części ważne. Należy zauważyć, że po upływie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w określonym miejscu, podjęcie w nim działalności byłoby sprzeczne przede wszystkim z warunkami udzielonego zezwolenia, a zatem także niezgodne z prawem. Niezależnie zatem od przyjętego rozwiązania w nowej ustawie, dotychczasowe zezwolenie utraciłoby moc w tej części, w której działalność nie została na jego podstawie podjęta. Przepis przewidujący wygaśnięcie zezwolenia w tej części jest więc rozwiązaniem w pełni uzasadnionym.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie rozpoczęła działalności w punkcie gier wymienionym pod poz. 185 załącznika do decyzji, w terminie zakreślonym w decyzji z 19 sierpnia 2009 r., to jest do dnia 3 września 2009 r. Termin ten miał charakter nieprzekraczalny. Skoro skarżąca w tym terminie nie rozpoczęła działalności we wskazanym wyżej punkcie gier, nie może jej nadal prowadzić na dotychczasowych zasadach po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych. Ustawa ta nie przewiduje bowiem takiej możliwości. Zgodnie bowiem z przepisem art. 48 ust. 2 w zw. z art.129 ust. 1 u.g.h. zezwolenie skarżącej wygasło w tej części.

Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa, a zawarte w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Zasadniczym argumentem skarżącej jest zarzut zastosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane zgodnie z wymogami dyrektywy nr 98/34/WE i nie powinny być stosowane przez organy celne.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że powoływany przez Spółkę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że organ nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości nie przesądził "technicznego charakteru" przepisu art. 48 ust. 1 u.g.h. Wskazał jedynie na kierunek wykładni normy zawartej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), zawierającej definicję "przepisów technicznych". Stwierdził zatem, że w świetle art. 1 pkt 11 Dyrektywy, przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne", w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego, albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie można natomiast w żaden sposób wyprowadzić z art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten bowiem tylko reguluje sytuację prawną podmiotu, któremu udzielono zezwolenia, w kontekście sytuacji faktycznej spowodowanej niepodjęciem przez podmiot działalności w terminie zakreślonym w tym zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.

Co więcej, argumentacja Trybunału Sprawiedliwości kładzie nacisk na element zmiany sytuacji prawnej przedsiębiorców prowadzących tego rodzaju działalność, jako konieczny, w kontekście rozważań, czy niektóre przepisy ustawy o grach hazardowych miały charakter techniczny. W przypadku instytucji prawnej wygaśnięcia zezwolenia (w części) z powodu niepodjęcia działalności w punkcie gier w ustawowo określonym terminie, trudno mówić o jakimkolwiek elemencie nowości normatywnej, skoro identyczna instytucja funkcjonowała już na gruncie ustawy z 1992 r. (art. 36 ust. 5 u.g.z.w.), o czym była mowa wyżej. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy skarżąca Spółka musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że niepodjęcie działalności w terminie wyznaczonym w ustawie spowoduje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia.

Nie można w tej sytuacji zgodzić się z argumentacją skarżącej, że art. 48 u.g.h. tworzy wraz z innymi przepisami ustawy o grach hazardowych, zespół przepisów istotnie wpływających na możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i stąd stanowiących przepisy techniczne, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Jeszcze raz trzeba podkreślić brak jakiejkolwiek merytorycznej nowości normatywnej w zakresie instytucji wygaśnięcia zezwolenia w wyniku niepodjęcia działalności w punkcie gier. Nie da się żadną miarą przyjąć, aby przepis, który w istocie powielał rozwiązania normatywne obowiązujące już w dacie wydawania i przedłużania zezwolenia jakim dysponuje Spółka, miał charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy. Żadne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku TS UE z 19 lipca 2012 r., czy innych orzeczeniach powoływanych przez skarżącą, nie uzasadniają takiego wniosku.

Oceniając wpływ ustawy o grach hazardowych na możliwość podjęcia przez skarżącą działalności w ww. punkcie gier należy też zauważyć, że ustawa pozwoliła na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 u.g.h., ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia, a mianowicie : miejsca urządzania gier. Nie dotyczy on zaś zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała jej kontynuację na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier, na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej, było podstawowym prawem organizatora gier – nie jest niczym uzasadnione.

Podsumowując, stwierdzić należy, że niepodjęcia działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Zarzuty skarżącej w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione.

W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).