Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 293/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzd ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 104 par. 1, art. 127 par. 1, art. 134
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 9 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie udzielenia pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. R. (zwanego dalej skarżącym lub wnioskodawcą) jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania skarżącego od pisma Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r., nr [...], w sprawie odmowy udzielania pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 30 kwietnia 2020 r. (data wpływu) skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (dalej w skrócie: PUP) wniosek o udzielenie pożyczki na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, przyznawanej na podstawie art. 15 zzd ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.

Pismem z dnia 13 maja 2020 r. Dyrektor PUP negatywnie rozpatrzył powyższy wniosek, uznając, że skarżący nie spełnił ustawowego wymogu prowadzenia działalności gospodarczej przed dniem 1 marca 2020 r.

Pismem z dnia 19 maja 2020 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wniosku o udzielenie pożyczki i wniósł o wydanie decyzji w tym zakresie.

Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r., nr [...], Starosta Nyski podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 13 maja 2020 r. o odmowie udzielenia wnioskowanej pożyczki. Dodatkowo organ wyjaśnił, że zawieszenie działalności gospodarczej nie może być uznane za jej prowadzenie.

Pismem z dnia 16 czerwca 2020 r. skarżący wniósł do Wojewody Opolskiego odwołanie od "decyzji Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r." i zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 15 zzd ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że fakt zawieszenia działalności gospodarczej przed datą 1 marca 2020 r. niweczy prawo do przyznania prawa do udzielenia pożyczki;

- art. 6, art. 7, art. 28, art. 104 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich niezastosowanie.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o zmianę "decyzji", względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego, Starosta Nyski winien wydać decyzję administracyjną w przedmiocie odmowy udzielenia pożyczki, która jest świadczeniem wypłacanym z Funduszu Pracy. Ponadto skarżący podniósł, że odmowa przyznania pożyczki na podstawie ustawy rozstrzyga konkretną sprawę z zakresu administracji publicznej dotyczącą jego uprawnień lub obowiązków, co oznacza, że od tego rozstrzygnięcia przysługuje odwołanie.

W związku z odwołaniem skarżącego, Wojewoda Opolski postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r. stwierdził, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej "K.p.a.", niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia przedstawił przebieg postępowania i wskazał, że zgodnie z art. 104 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Po myśli art. 127 § 1 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. Wojewoda wyjaśnił, że jeżeli podjęta przez organ czynność nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a., to wówczas nie przysługuje od niej odwołanie, a w przypadku jego wniesienia organ odwoławczy stwierdza jego niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych, stosownie do art. 134 K.p.a. Dalej dowodził, wskazując na treść art. 15zzd ust. 1 ustawy, że udzielenie wnioskowanej przez skarżącego pożyczki jest fakultatywne, ma formę umowy cywilno-prawnej. Pozytywne czy negatywne rozpatrzenie wniosku o zawarcie umowy nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej. Ustawodawca nie przewidział ścieżki odwoławczej w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy, a organem upoważnionym przez ustawodawcę do oceny stanu faktycznego i rozpatrywania indywidualnych wniosków przedsiębiorców jest starosta. Natomiast w przypadku decyzji wydawanych w trybie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia, chodzi o świadczenia wydane na gruncie tej ustawy (np. odmowa udzielenia dofinansowania studiów podyplomowych - dofinansowanie na wniosek osoby bezrobotnej). Z kolei, do udzielania pożyczek przedsiębiorcom na gruncie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym, Wojewoda uznał, że pismo Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r. nie jest decyzją administracyjną, lecz czynnością materialno-techniczną, od której nie przysługuje odwołanie. Zaznaczył przy tym, że stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w art. 134 K.p.a. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Organ wyjaśnił nadto, że przedsiębiorca, któremu odmówiono pożyczki ma możliwość złożenia skargi na działania dyrektora PUP lub starosty do rady powiatu, a także ponownego złożenia wniosku o udzielenie wsparcia.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie, w postaci błędnej wykładni art. 15 zzd ust. 1 ustawy poprzez uznanie, że nie kształtuje on praw i obowiązków po stronie wnioskującej o pożyczkę i po stronie organu rozstrzygającego tę kwestię, oraz naruszenie art. 134 K.p.a. poprzez jego zastosowanie. Podniósł także zarzut naruszenia art. 140 § 1, art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do wydania decyzji oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia poprzez ich niezastosowanie.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz zobowiązanie organu odwoławczego - na zasadzie art. 145a § 1 K.p.a. - do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy i jej rozstrzygnięcia. Skarżący domagał się również zasądzenia kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżący opisał przebieg dotychczasowego postępowania i podniósł, że rozstrzygnięcie Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r. zawiera typowe przymioty decyzji administracyjnej, którą zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest każdy wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, władczy i jednostronny akt organu administracyjnego, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe pismo zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Natomiast zaskarżone postanowienie jest wynikiem błędnej wykładni art. 15 zzd ust. 1 ustawy dokonanej przez organ odwoławczy, wynikającej z uznania, że umowa pożyczki ma swoje źródło w uregulowaniach cywilnoprawnych, a użycie przez ustawodawcę zwrotu "może na podstawie umowy udzielić" wskazuje na fakultatywny charakter tego przepisu. W przekonaniu skarżącego, fakultatywność przepisu nie oznacza jego dowolności, a tak interpretuje ten zwrot organ. Użycie słowa "może" wskazuje jedynie, że w przypadku spełnienia przesłanek - kryteriów pomocowych starosta winien taką umowę zawrzeć z podmiotem uprawnionym. Dalej skarżący przedstawił argumentację przemawiającą za pozytywnym rozstrzygnięciem jego wniosku o udzielenie pożyczki. Końcowo podkreślił, że z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia wynika obowiązek wydania przez starostę decyzji w przypadku świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy, niewymienionych w tej ustawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podniósł, że zgodnie z wyjaśnieniem Dyrektora Departamentu Rynku Pracy Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zawartym w piśmie z dnia 31 lipca 2020 r., udzielenie pożyczki w trybie art. 15zzd ust. 1 ustawy ma formę umowy cywilno-prawnej, a pozytywne czy negatywne rozpatrzenie wniosku w tym przedmiocie nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej. Ustawodawca nie przewidział też ścieżki odwoławczej w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie został wydany z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przypomnienia wymaga, że przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie Wojewody Opolskiego, którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego od pisma Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r., w którym podtrzymano stanowisko Dyrektora PUP o odmowie udzielenia skarżącemu pożyczki na pokrycie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a., wedle którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślenia wymaga, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował oceny co do podniesionych w skardze zarzutów merytorycznych odnoszących się do zasad przyznawania wnioskowanej przez skarżącego pożyczki.

W związku z tym, że rozstrzygnięcie Wojewody zapadło na wstępnym etapie postępowania przed tym organem, a celem tego postępowania było przede wszystkim ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, wskazać przyjdzie, że niedopuszczalność środka zaskarżenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji. Odwołanie jest więc niedopuszczalne m.in. wtedy, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją, na którą Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość wniesienia odwołania, stosownie do art. 127 § 1 K.p.a. Wojewoda stwierdził, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uznał bowiem, że czynność podjęta w formie pisma Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r. nie jest decyzją i z tego powodu zakończył postępowanie w sposób formalny, nie przystępując już do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ten pogląd organu drugiej instancji zakwestionował jednak skarżący, który dowodził, że Starosta Nyski rozstrzygnął jego wniosek decyzją administracyjną, ponieważ pismo z dnia 3 czerwca 2020 r. zawiera minimum elementów niezbędnych do takiej kwalifikacji tej odpowiedzi.

Odnosząc się do przedstawionej wyżej kwestii spornej, związanej z oceną charakteru pisma z dnia 3 czerwca 2020 r., Sąd zgodził się ze stanowiskiem Wojewody Opolskiego, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych, ponieważ powyższe pismo nie jest decyzją administracyjną. W tym zakresie odnotować trzeba, że pismo Starosty Nyskiego z dnia 3 czerwca 2020 r. dotyczyło odmowy udzielenia skarżącemu - na jego wniosek - pożyczki przyznawanej na podstawie art. 15 zzd cyt. wyżej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, nadal zwanej w skrócie "ustawą". Zgodnie z art. 15zzd ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku, w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który prowadził działalność gospodarczą przed dniem 1 marca 2020 r. Na tle wykładni przytoczonego przepisu, trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż sprawa zawarcia umowy między starostą a mikroprzedsiębiorcą ma charakter władczego rozstrzygnięcia organu administracji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że umowa należy do sfery cywilnoprawnej. Jeśli więc ustawodawca w akcie prawnym rangi ustawowej wprost wskazuje na umowę jako na formę prawną właściwą dla pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, oznacza to, że właśnie w tej cywilnoprawnej sferze ustawodawca chciał pozostawić sprawy, które w ten sposób uregulował. Pomimo zatem, że starosta realizuje w drodze umowy zadania z zakresu administracji rządowej, to nie przesądza to o administracyjnoprawnym charakterze czynności dokonywanych w ramach wykonywania tych zadań (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 października 2020 r., sygn. akt II SA/Go 378/20; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 591/20; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Po 526/20, dostępne - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, przepis art. 15zzd ust. 1 ustawy nie statuuje formy decyzji jako sposobu zakończenia sprawy o udzielenie pożyczki, ale określa, że starosta może, na podstawie umowy, udzielić tej pożyczki ze środków Funduszu Pracy. Trafnie więc stwierdził Wojewoda, że pozytywne lub negatywne rozpatrzenie wniosku o udzielenie pożyczki w trybie art. 15zzd ustawy nie następuje w formie decyzji administracyjnej.

Dodatkowo powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia, który określa katalog zamknięty spraw z zakresu polityki rynku pracy, w których starosta wydaje decyzje administracyjne. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzje w sprawach:

a) uznania lub odmowy uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,

b) przyznania, odmowy przyznania, wstrzymania lub wznowienia wypłaty oraz utraty lub pozbawienia prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów,

c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy,

d) odroczenia terminu spłaty, rozłożenia na raty lub umorzenia części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, podstawą wydania decyzji nie może być art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia, ponieważ zgodnie z jego treścią decyzje organu o wypłacie lub odmowie wypłaty środków z Funduszu Pracy mogą być wydane tylko wówczas, gdy nie wynikają z zawartych umów. Tymczasem przepis art. 15 zzd ust. 1 ustawy wyraźnie określa, że podstawą udzielenia pożyczki ze środków Funduszu Pracy może być tylko umowa.

Stosownie do powyższego za prawidłowe należy uznać stanowisko Wojewody, że brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego w związku z wniesionym przez skarżącego pismem, nazwanym przez niego odwołaniem. Nie zakwestionował on bowiem decyzji administracyjnej, a jedynie pismo o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku o udzielenie pożyczki na podstawie art. 15 zzd ust. 1 ustawy. Natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania w sytuacji, gdy sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od udzielonej przez organ informacji (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2019 r., 16. wydanie, s. 762 i powołane tam orzecznictwo).

Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy wystąpiła podstawa do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania skarżącego w trybie art. 134 K.p.a., który to przepis ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej. W takim przypadku Wojewoda (w dalszej kolejności również Sąd) nie był uprawniony do badania zawartych w odwołaniu skarżącego zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania w przedmiocie odmowy udzielenia wnioskowanej pożyczki. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organu znalazły wyraz w uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi z art. 124 § 2 K.p.a. W szczególności organ odwoławczy wskazał i omówił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także w sposób jasny i rzeczowy wytłumaczył skarżącemu powody, które legły u podstaw uznania, że kwestionowane pismo Starosty Nyskiego nie stanowi decyzji administracyjnej. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.