Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 959/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2006 r. sprawy ze skargi A. i A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 959/06

U Z A S A D N I E N I E

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr

[...] na podstawie art.157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. i A. D. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę magazynu zbożowego (4 silosy do przechowywania zbóż) wraz z suszarnią zbóż, przewidzianych do realizacji na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozpoznając sprawę po raz pierwszy decyzją z dnia [...] września 2003r. Nr [...]odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania na rzecz Gospodarstwa [...] Sp. z o.o. w [...] , pozwolenia na budowę. Decyzję tę w trybie odwoławczym podtrzymał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r.

W wyniku zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez A. i A. D. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2005r. w sprawie o sygn, akt VII SA/Wa 209/04 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...]

Sąd uznał, że organy obu instancji uchybiły zasadom postępowania administracyjnego określonym w art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotne znaczenie zdaniem Sądu miało ustalenie przez organ prowadzący postępowanie w trybie nadzoru w sposób nie budzący wątpliwości terminu rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych. We wniosku o stwierdzenie nieważności A. i A. małżonkowie D. podnosili bowiem, że pozwolenie na budowę zostało udzielone inwestorowi po rozpoczęciu przez niego robót budowlanych, a okoliczność ta nie została zbadana. Nadto organy badające sprawę w trybie nadzoru nie odniosły się w należyty sposób do podnoszonych przez skarżących zarzutów, dotyczących naruszenia art. 5 Prawa budowlanego, zobowiązującego do ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Wojewoda [...] badając ponownie w postępowaniu nieważnościowym decyzję Starosty [...] z uwzględnieniem stanu prawnego na dzień wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ustalił, że badana decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...], wydana została w trybie art. 28 oraz art. 32 - 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej ustawą).

Zgodnie z art. 28 tej ustawy roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyjątkiem robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę oraz robót wymagających zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W badanej sprawie inicjatorzy postępowania nieważnościowego podnosili, że rozpoczęcie budowy przedmiotowej inwestycji nastąpiło przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co powinno powodować wyeliminowanie tej decyzji z obiegu prawnego.

Na poparcie swoich twierdzeń przedłożyli oświadczenia kilku osób twierdzących, że do realizacji zamierzenia inwestor przystąpił na początku października 2002 r., zaś w pierwszej dekadzie listopada 2002r. wysokość obiektu przekroczyła 20 m.

Wojewoda [...] realizując wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się ponownie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z wnioskiem o uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w celu ostatecznego ustalenia na podstawie zeznań szerszego grona świadków istotnej dla sprawy okoliczności, czy rozpoczęcie robót budowlanych rzeczywiście nastąpiło przed wydaniem pozwolenia na budowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia 23 września 2005r. podtrzymał wcześniejsze ustalenia dokonane na podstawie posiadanych dowodów z dokumentów tj. oświadczeń i zapisów uprawnionych uczestników procesu budowlanego, zawartych w dzienniku budowy, z których jednoznacznie wynikało, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nastąpiła po otrzymaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wobec takiego stanowiska właściwego organu nadzoru budowlanego, Wojewoda [...] stwierdził, iż okoliczność powoływana przez strony postępowania – A. i A. D. - nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji.

Nadto organ zauważył, że nawet, gdyby ustalenia przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostały obalone orzeczeniem sądu lub innego organu jako fałszywe, to okoliczność ta mogłaby jedynie stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie, jak domagała się strona, do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że przepisy Prawa budowlanego nie uprawniają organów administracji architektoniczno-budowlanej do kontroli działania organów nadzoru budowlanego.

Wojewoda [...] badając decyzję Starosty [...] stwierdził, iż stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.- tekst obowiązującego w dniu wydania decyzji), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. , wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza umowa dzierżawy nieruchomości nr [...] z dnia [...] października 2001 r. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i spełniał wymagania: określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisie art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906)

Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego przez Gminną Radę Narodową w [...] uchwałą Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz[...] ), wraz ze zmianami do tego planu, zgodnie z którym teren inwestycji przeznaczony jest pod urządzenia produkcji rolnej.

W zakresie zgodności inwestycji z warunkami technicznymi organ wojewódzki również nie dopatrzył się naruszenia przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). Zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej; od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz budynków inwentarskich - 15 m, od innych budynków - 8 m, od granicy działki sąsiedniej - 5m,

Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, najmniejsza odległość projektowanych obiektów od granicy działki wynosi 8 m, najmniejsza odległość tych obiektów od budynków mieszkalnych wynosi ok. 18 m, od innych budynków inwentarskich odległości te są znacznie większe, co potwierdza, iż nie naruszone zostały w/w przepisy.

Usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy, wydzielanie się substancji toksycznych, zgodnie z przepisem § 11 w/w rozporządzenia, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych.

W opisie technicznym do planu zagospodarowania działki nr [...], na stronie 32 pkt 2 dotyczącym stanu istniejącego w zakresie lokalizacji, projektant obiektu stwierdził, iż "Panujące kierunki wiatrów nie spowodują zakłóceń - zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Magazyn został oddalony od zabudowań, co zapewnia małą słyszalność jego pracy w miejscach zasiedlonych."

Budowle rolnicze uciążliwe, dla otoczenia, w myśl przepisu § 12 rozporządzenia, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasami zieleni średnio- i wysokopiennej. Projekt zagospodarowania działki przewiduje w pasach przy granicy z sąsiednimi nieruchomościami taką zieleń.

Analizując projekt zagospodarowania działki jak też projekt budowlany Wojewoda [...] nie dopatrzył się naruszeń prawa w zakresie zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.). Projekt budowlany uzyskał wszystkie niezbędne, wymagane przepisami uzgodnienia.

Skoro projektant, który w myśl przepisu art. 20 ust., 1. pkt 1 Prawa budowlanego, odpowiedzialny jest za przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania, mające zapewnić m.in. odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrony środowiska a także, ochrony przed hałasem i drganiami (art., 5 ust 1 pkt 1 lit. d i e), stwierdził w opisie do projektu, że zaprojektowany przez niego obiekt nie będzie powodował nadmiernego hałasu, organ nie miał podstaw do zakwestionowania przyjętych rozwiązań. Przepisy Prawa budowlanego dotyczące obowiązków jakie ciążą na organach administracji architektoniczno budowlanej w zakresie sprawdzeń projektu budowlanego nie przewidują możliwości, ingerencji tych organów poprzez dokonywanie merytorycznej oceny rozwiązań projektowych.

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców dotyczących hałasu i pylenia powstającego na etapie eksploatacji obiektu, organ uznał, iż zagadnienia te nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast organem, który powinien podjąć określone czynności zmierzające do wyeliminowania nadmiernego poziomu hałasu czy też pylenia w trakcie użytkowania obiektu jest właściwy organ ochrony środowiska, do którego kompetencji należą wymienione wyżej zagadnienia, i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.; Nr 62, poz. 627 ze zm.).

Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda [...] stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, które musiałyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r. Ponadto wskazał, że wobec wywiązania się przez inwestora z nałożonych na niego obowiązków wymienionych w art. 32 ust 4 Prawa budowlanego oraz po dokonaniu kontroli kompletności przedstawionych dokumentów i zgodności projektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od wskazanej decyzji A. i A. D. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania A. i A. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2002r.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w złożonym odwołaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż są one nieuzasadnione. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał bowiem wcześniejsze ustalenia dokonane na podstawie posiadanych dowodów z dokumentów tj. oświadczeń i zapisów uprawnionych uczestników procesu budowlanego, zawartych w dzienniku budowy, z których wynikało, że realizacja inwestycji nastąpiła po otrzymaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nie był również zasadny zarzut, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...].11.2002r. została wydana z naruszeniem art. 5 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z wymaganymi dokumentami i uzgodnieniami w terminie ważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2003r.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, iż planowane zamierzenie inwestycyjne w niczym nie narusza ustaleń zawartych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...].10.1988r., opublikowaną w Dz.Urz.W03. [...] Nr [...]. poz. [...] z 1988r., obowiązującego w dacie wydania inkryminowane] decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja przedmiotowego magazynu zbożowego nie narusza również przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U NR 132, poz. 877). Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton od otworów okiennych i drzwiowych znajdujących się w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich - powinna wynosić co najmniej 15m i od innych budynków 8m oraz od granicy działki 5m. Z załączonego projektu planu zagospodarowania działki nr [...], stanowiącego integralną część wydanego pozwolenia na budowę wynika, iż zachowane zostały w/w warunki. Projektowane silosy zostały usytuowane w odległości 8m od granicy działki oraz ponad 18m od istniejących budynków mieszkalnych na znajdujących się na działkach sąsiednich.

Natomiast podnoszony przez wnioskodawców brak ich udziału na etapie prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jak słusznie wskazał organ wojewódzki, nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, po wniesieniu przez stronę żądania jego wznowienia. Wyeliminowanie nadmiernego hałasu i pylenia, powstającego w trakcie eksploatacji obiektów, stanowi odrębną sprawę i może być przedmiotem rozpatrywania przed właściwym organem ochrony środowiska.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, nie można podważyć dokonanych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji Wojewody [...].

Skargę na decyzje organów odmawiających stwierdzenia nieważności złożyli A. i A. małżonkowie D. domagając się ich uchylenia.

Wskazali na niedopuszczalność lokalizacji magazynu zbożowego wraz z suszarnią zbóż w pobliżu ich domu mieszkalnego . Ponowili twierdzenie o rozpoczęciu realizacji inwestycji przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia budowlanego . Wskazali na ogromną uciążliwość jaką powoduje działanie tego typu obiektu zlokalizowanego w bliskości ich domu skutkującą hałasem zapyleniem, zwiększonym obciążeniem drogi dojazdowej. Podnieśli, naruszenie art. 5 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie interesu osób trzecich przy wydawaniu pozwolenia na budowę oraz , że funkcjonowanie suszarni uniemożliwia im normalną egzystencję .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddaleni i podtrzymał dotychczasowa argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie organy obu instancji uznały, że nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r. w sposób rażący narusza prawo i z tej przyczyny musi być wyeliminowana z prawnego obrotu .

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że lokalizacja tego typu obiektu została dopuszczona przez przepisy miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] października 1988r., opublikowaną w Dz.Urz[...]. [...] Nr [...]. poz. [...] z 1988r., obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia. Poza tym prawidłowość tej lokalizacji potwierdzona została przez decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W kontekście zarzutów skargi jak i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2005r dotyczących naruszenia art. 5 Prawa budowlanego należy stwierdzić, iż organ wydający pozwolenie na budowę nie miał podstaw do uznania, iż wydanie pozwolenie na budowę i realizacja przedmiotowej inwestycji takie naruszenia spowoduje.

W toku postępowania nieważnościowego niewątpliwie ustalono, że inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877) w zakresie odległości od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi , od budynków inwentarskich i od granicy działki sąsiedniej

Usytuowanie projektowanego obiektu uwzględniało § 11 wskazanego rozporządzenia, czyli przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Przedłożony organowi projekt w zakresie ochrony sąsiednich nieruchomości przed hałasem i drganiami (art., 5 ust 1 pkt 1 lit.

d i e Prawa budowlanego ), zawierał w opisie stwierdzenie, że zaprojektowany obiekt nie będzie powodował nadmiernego hałasu. Organ nie miał podstaw do zakwestionowania przyjętych rozwiązań, gdyż przepisy Prawa budowlanego dotyczące obowiązków jakie ciążą na organach administracji architektoniczno budowlanej w zakresie sprawdzeń projektu budowlanego nie przewidują możliwości, ingerencji tych organów poprzez dokonywanie merytorycznej oceny rozwiązań projektowych.

Poza tym w opisie technicznym do planu zagospodarowania działki nr [...], projektant obiektu stwierdził, iż "Panujące kierunki wiatrów nie spowodują zakłóceń - zapyleń atmosfery w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Magazyn został oddalony od zabudowań, co zapewnia małą słyszalność jego pracy w miejscach zasiedlonych."

Projekt zagospodarowania działki przewidywał również w pasach przy granicy z działką skarżących urządzenie zieleni o której mowa w § 12 rozporządzenia, jako że budowle rolnicze uciążliwe, dla otoczenia, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasami zieleni średnio- i wysokopiennej. Podnoszona przez skarżących kwestia braku wykonania tego pasa nie może być brana pod uwagę w tym nadzwyczajnym postępowaniu .

Nadto projekt zagospodarowania działki jak też projekt budowlany nie naruszały przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.). Projekt budowlany uzyskał wszystkie niezbędne, wymagane przepisami uzgodnienia.

Wobec ustaleń organu nadzoru budowlanego, co do okoliczności, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nastąpiła po otrzymaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę - nie mogło być mowy o stwierdzeniu nieważności decyzji z tej przyczyny.

Słusznie Wojewoda zauważył, że nawet, gdyby ustalenia te nie były prawidłowe to stanowiłoby to jedynie podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie, jak domagała się strona, do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców dotyczących hałasu i pylenia związanych z eksploatacją obiektu, zasadnie organ uznał, iż zagadnienia te nie mogą obecnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to jednak podstawa do działania organów ochrony środowiska zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.; Nr 62, poz. 627 ze zm.).

W związku z dokonaną przez organy oceną decyzji o pozwoleniu na budowę należy przypomnieć, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja.

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

W sprawie niniejszej takiego naruszenia dopatrzeć się nie można co powoduje , że zaskarżona decyzja uznana została za zgodną z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.