Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1032/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi M.D. i B.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1032/10

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 1 września 2009 r. nakazał J. K. - inwestorowi rozbiórkę budynku gospodarczego wzniesionego na działce nr "1" przy ul. [...] w O..

W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że organ przeprowadził oględziny na nieruchomości, w trakcie których stwierdzono wykonywanie obiektu budowlanego w postaci budynku gospodarczego. Roboty związane z wykonywaniem obiektu rozpoczęto w 2002 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej części następuje szczegółowy opis tego budynku. Jego wymiary wynoszą 7,2x3,54 m, toteż powierzchnia zabudowy wynosi ponad 25 m2 i dla wzniesienia takiego budynku wymagana jest decyzja orzekająca o pozwoleniu na budowę. Opisano fundamenty, ściany, dach, posadzkę i rynny spornego budynku. Organ ustalił, że działka, na której jest zlokalizowany obiekt, położona jest na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, właściwy organ nie wydawał dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalono również, że obiekt powstał w takim przybliżeniu do sąsiedniej działki budowlanej, że niemożliwa jest jego legalizacja, obiekt posadowiono bowiem w granicy, a nie zachodzą przesłanki dopuszczające posadowienie budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie ma możliwości legalizacji obiektu, a nakazanie dostarczenia dokumentacji budowlanej, w sytuacji gdy z góry wiadomo, że inwestor nie uzyska niezbędnego zaświadczenia oraz nie można doprowadzić budynku do stanu zgodnego z prawem, byłoby narażeniem inwestora na zbędne koszty.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji M. i J. K. wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia albo o wydanie decyzji reformacyjnej. Napisali oni, że powodem wydania kwestionowanej decyzji było potraktowanie istniejącego od 2002 r. ogrodzenia, w którym wykorzystano elementy stolarki okiennej jako podparcia pod zadaszenie jako budynku gospodarczego. Błędne jest uzasadnienie decyzji oraz niewłaściwe dokonanie ustaleń faktycznych i wybiórcza interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu organ l instancji przyjął, że jest to budynek gospodarczy, a tymczasem jest to zadaszenie ułożone na ogrodzeniu, wykonane jako tymczasowe zabezpieczenie mienia i materiałów budowlanych na czas remontu mieszkania i budowanej kanalizacji. Ogrodzenie to nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych i jest legalną budowlą . Decyzja rozbiórkowa powinna wiec objąć tylko tymczasowe zadaszenie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 15 czerwca 2010 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu napisano, że analizowany obiekt stanowi budynek w rozumieniu prawa budowlanego, toteż jego wzniesienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę a jego budowa bez pozwolenia skutkuje nakazem rozbiórki. Jednakże nakaz rozbiórki może być orzeczony jedynie wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Organ pierwszej instancji nie zadbał o umożliwienie inwestorowi uzyskania decyzji legalizacyjnej i nie przeprowadził żadnych czynności, które zmierzałyby do legalizacji obiektu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu należy wskazano, że powstały obiekt budowlany, wbrew twierdzeniom odwołujących, nie może zostać uznany za: "zadaszenie ułożone na ogrodzeniu". W protokole z kontroli w dniu [...] stycznia 2007 r. wskazano w punkcie 4: (...) Obiekt ten wykorzystywany jest jako gospodarczy. Pod protokołem podpisali się J. K. i M. K.. Należy zauważyć, iż przy kwalifikacji obiektu jako gospodarczego należy ocenić funkcję, jaką dany obiekt pełni oraz formę danego obiektu. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż funkcją dominującą i podstawową obiektu na działce nr "1" w O. jest przechowywanie sprzętów. W związku z tym zasadnie organ l instancji uznał przedmiotowy obiekt za budynek gospodarczy.

W dniu 6 lipca 2010 r. B. i M. D. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie ich prawa własności przez to, że ściana zachodnia obiektu została wmurowana w ich ogrodzenie a budowla ma rozmiary większe od przewidzianych przepisach rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja jest decyzja kasacyjną, która nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie uchyla decyzję organu l instancji przekazuję sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Dlatego kontrola legalności takiej decyzji nie polega na badaniu zgodności podjętego rozstrzygnięcia z prawem materialnym, ale tylko na badaniu, czy organ II instancji trafnie skorzystał z kompetencji kasacyjnej i czy wskazówki, jakich udzielił organowi l instancji co do dalszego postępowania, są zgodne z prawem.

Art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewidywał, że decyzje kasacyjna można wydać, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w analizowanej sprawie.

Pierwszym powodem takiej oceny jest to, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn., zm.) nakazanie rozbiórki budynku jest możliwe tylko wtedy, gdy nie da pożądanego efektu postępowanie legalizacyjne (art. 48). Organ prowadzący postępowanie ma zatem obowiązek przeprowadzić czynności zmierzające do legalizacji inwestycji (art. 48 ust. 2 i ust. 3) a dopiero w przypadku ich niepowodzenia nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 4 i ust. 1). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził arbitralnie, że legalizacja budynku wzniesionego przez J. K. jest niemożliwa i od razu nakazał jego rozbiórkę, bez przeprowadzenia czynności zmierzających do legalizacji. Takie działanie naruszyło cyt. przepis art. 48 prawa budowlanego i dlatego uchylenie decyzji l instancji było trafne. Trafne było również przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż zagadnienie ewentualnej legalizacji wymaga właśnie nowego postępowania dowodowego.

Drugim powodem tej oceny jest wyraźna rozbieżność występująca między stroną a organem w kwestii charakteru wzniesionego budynku. Organ uznał, że jest to budynek kubaturowy, M. J. K. utrzymują, że jest to zadaszone ogrodzenie.

Kwestia ta powinna zostać wyjaśniona w ponownym postępowaniu przed organem l instancji.

W rezultacie należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja kasacyjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie tylko nie naruszyła prawa, ale trafnie przesądziła o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).