Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1025/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 2, art. 135 i art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 pkt 2, art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 5 par 1 pkt 1, art. 1a pkt 13 i 14
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku sprawy ze skargi Powiatu [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Powiatu [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zarząd Województwa [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4b w zw. z art. 208 i art. 145 ust. 4-5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych. (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, p0z. 2104 ze zm.), w zw. z art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. –Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) oraz na podstawie art. 5 pkt 2, art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009 Nr 84, póz. 712 ze zm.) określił Powiatowi P. kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 90.830,52 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych przez Powiat P. z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych w związku z realizacją projektu PN. "rozbudowa systemu informatycznego w SP ZOZ w P." na podstawie umowy o dofinansowania nr [...] z dnia [...]., zmienionej aneksem nr [...] z dnia [...] i kolejnym aneksem nr [...] z dnia [...]

W dniu [...] Marszałek Województwa [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...]

Pismem z dnia 30 lipca 2012 r. Powiat [...] na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.)- dalej u.p.e.a wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzucając organowi egzekucyjnemu prowadzenie egzekucji z naruszeniem art. 15, 27, 30 u.p.e.a. strona wskazała, że:

- egzekucję wszczęto bez uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

- zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, bowiem zajęcie rachunku bankowego uniemożliwia realizację zadań nałożonych ustawami;

- zobowiązanemu doręczono tytuł egzekucyjny nie spełniający wymogów art. 27 u.p.e.a., tj. nie oznaczono w sposób precyzyjny wierzyciela. Z pieczęci urzędowej wynika, iż wierzycielem jest Marszałek Województwa [...] , tymczasem decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek jest decyzją wydaną przez Zarząd Województwa [...]; nie wypełniono poz. 15; błędnie wskazano w poz. 36 datę naliczania odsetek; w poz. 52 podpisano tytuł "Z upoważnienia Marszałka Województwa Skarbnik Województwa [...]", a zdaniem zobowiązanego Zarząd Województwa [...] powinien podpisać tytuł wykonawczy, a Skarbnik Województwa wówczas, jeżeli posiada stosowne upoważnienie od organu kolegialnego.

Tym samym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej był brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.) i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.a. (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 124 k.p.a. wyrażając stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, uznał zarzuty Powiatu [...] za nieuzasadnione. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów wierzyciel stwierdził, że nie miał obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem decyzja z dnia [...]., nr [...] stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego określa należność pieniężną i w myśl § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Odnosząc się do prawidłowości wskazania wierzyciela Marszałek stwierdził, że w świetle art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa "Marszałek województwa organizuje pracę zarządu województwa i urzędu marszałkowskiego, kieruje bieżącymi sprawami województwa oraz reprezentuje województwo na zewnątrz". Wskazany przepis przesądza, że wierzyciel został w tytule wykonawczym wskazany prawidłowo,tym bardziej, że umowę o dofinansowanie zawarło Województwo [...], a nie jak wskazuje zobowiązany Zarząd Województwa [...]. Wskazana zaś w rubryce 35 tytułu wykonawczego data naliczania odsetek tj. dzień 10 sierpnia 2010r. zgodna jest z treścią decyzji Nr [...] z dnia [...]., którą dysponuje zobowiązany. Tytuł wykonawczy został podpisany przez osobę, która spełnia wymogi formalne określone w rubryce 52. Osoba podpisująca kwestionowany tytuł wykonawczy posiada stosowne upoważnienie obejmujące swym zakresem sprawy z zakresu gospodarki finansowej, w tym do podpisywania wystawianych przez wierzyciela tytułów wykonawczych.

Na powyższe postanowienie Powiat [...] wniósł zażalenie, w którym wskazał, że stanowisko wierzyciela jest nietrafne i wniósł o jego uchylenie. Zobowiązany podniósł, że organ błędnie uznał, że wierzyciel nie miał obowiązku doręczenia upomnienia. Zdaniem zobowiązanego przepis art. 43 ustawy o samorządzie województwa nie znajduje zastosowania i w tytule wykonawczyni winien być oznaczony wierzyciel, a więc podmiot, w imieniu którego działa organ, który wszczął postępowanie egzekucyjne. W ocenie zobowiązanego wierzyciel nie został oznaczony w sposób precyzyjny. Skoro stroną umowy jest Województwo [...], to tym bardziej istnieje błąd w oznaczeniu wierzyciela. W ocenie skarżącego datą naliczania odsetek winna być data 22 maja 2012 r. tj. po doręczeniu zobowiązanemu decyzji nr [...] z dnia [...] ., wydanej w toku ponownego rozpoznania sprawy. Zobowiązany podtrzymał swoje stanowisko, iż osoba, która podpisała tytuł wykonawczy winna przedłożyć stosowne upoważnienie organu kolegialnego tj. zarządu województwa.

Postanowieniem z dnia [...] ., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie art. 34 § 1 u.p.e.a.: zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca". W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zobligowany był do uzyskania stanowiska wierzyciela tj. Marszałka Województwa [...] w zakresie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego na podstawie art. 33 pkt 7 i 10 u.p.e.a. Wypowiedź wierzyciela w tym przypadku nie jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Obowiązek doręczenia upomnienia nie jest jednak bezwzględny. Zgodnie bowiem z art. 15 § 4 zd. 1 u.p.e.a., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. W myśl § 13 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, póz. 1541 z późn. zm.) Minister Finansów określił, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia co należy rozumieć pod pojęciem "należność pieniężna określona w orzeczeniu". Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 19 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 7/10) Kolegium wskazało, że przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter.

W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne mogło być zatem wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w tym zarzutu błędnie oznaczonego wierzyciela organ wskazał, że w świetle art. 1a. pkt 13 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji. Egzekwowane należności pieniężne wynikają z decyzji Zarządu Województwa [...]. Jednak w przedmiotowej sprawie kluczowa jest regulacja przepisu art. 1a pkt 14 u.p.e.a., w myśl której ilekroć w ustawie jest mowa o właściwym organie jednostki samorządu terytorialnego - rozumie się przez to odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. W przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Marszałek Województwa [...], co oznacza, że było on również właściwy do wydania zaskarżonego postanowienia. Użycie pieczęci urzędowej do oznaczenia wierzyciela należy uznać za dopuszczalne, choć w praktyce używa się tzw. pieczęci nagłówkowej. Nie mniej organ uznał, że nie ma najmniejszych podstaw aby uznać, że nie oznaczono w sposób precyzyjny wierzyciela.

Odnosząc się do zarzutu niewypełnienia poz. 15 tytuł wykonawczego. organ wskazał, że ustawodawca wymaga aby w tytuł wykonawczy zawierał wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy nr [...]w pełni spełnia te wymogi.

Kolejny zarzut dotyczący błędnego wskazania w poz. 36 daty naliczania odsetek również w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie. W toku postępowania egzekucyjnego nie dokonuje się merytorycznej oceny określenia należności pieniężnych wynikających z egzekwowanych decyzji administracyjnych. Tym samym ocenę poprawności oznaczenia daty naliczania odsetek dokonuje się tylko i wyłącznie pod względem formalnym. Zgodnie z przepisem art. 211 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.), w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust.1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Oznacza to, że termin, od którego nalicza się odsetki określa się w decyzji. W decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...]termin, od którego nalicza się odsetki określono na dzień 10 sierpnia 2010 r. i taka sama data znajduje się w poz. 36 tytułu wykonawczego nr [...].

Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia osoby, która podpisała tytuł wykonawczy, organ wskazał, że przepisy prawa nie przewidują podpisywania tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Podpisany powinien być wniosek wierzyciela, który stanowi tylko element wzoru tytułu wykonawczego (cześć D). Weryfikacja treści wniosku wierzyciela należy tylko i wyłącznie do organu egzekucyjnego, na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. Niezależnie od powyższego to organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wyda postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione, umarza postępowanie egzekucyjne albo wydaje postanowienie o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Starosta [...] podtrzymał zarzut naruszenia art. 15, art. 27 i art. 30 u.p.e.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 roku pełnomocnik organu oświadczył, że doszło do pewnych uchybień w argumentacji organu zawartej w zaskarżonym postanowieniu Kolegium, ale nie miało to wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnił mianowicie, że ponieważ tytuł wykonawczy jest jednocześnie wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego to podpis złożony w części D w pozycji 52 tytułu wykonawczego stanowi jednocześnie podpisanie tytułu wykonawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga okazała się uzasadniona.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.,sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. , utrzymującego w mocy postanowienie - stanowisko Marszałka Województwa [...] występującego w roli wierzyciela – w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. Nr 84 poz. 712 ze zm.), użycie w ustawie określenia instytucja zarządzająca oznacza właściwego ministra, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialnych za przygotowanie i realizację programu operacyjnego.

W świetle zaś art. 25 pkt 1 tej ustawy za prawidłową realizację programu odpowiada - w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa.

Natomiast stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych.

W sprawie będącej przedmiotem kontroli stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych decyzję w sprawie zwrotu dofinansowania wydaje IZ RPO zaś w przypadku niezadowolenia z orzeczenia, beneficjent może zwrócić się do IZ RPO z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy ( art. 211 ust. 4 i 4 b). W przedmiotowej sprawie instytucją zarządzającą był Zarząd Województwa [...], który w dniu [...] wydał stosowną decyzję jako organ I instancji, a następnie w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję w dniu [...]

Należy również podkreślić, że jak wynika z art. 5 § 1pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Równocześnie zgodnie z art. 1a pkt 13 tej ustawy podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym rozumiany jest jako wierzyciel.

W świetle regulacji zawartych w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.- dalej jako u.s.w.)- organami województwa są sejmik województwa oraz zarząd województwa (art. 15).

Sejmik województwa jest organem stanowiącym i kontrolnym województwa (art. 16 ust. 1 u.s.w.). Do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należą sprawy, enumeratywnie wymienione w art. 18 u.s.w.

Kompetencje zarządu województwa zamieszczone zostały w art. 41 ust. 1-2 u.s.w. Co do zasady zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych (ust. 1). W ust. 2 art. 41 u.s.w. wymienia się przykładowe zadania zarządu województwa, które jednak nie mają charakteru zamkniętej listy.

Na tle przedstawionych unormowań, nie budzi żadnej wątpliwości, że właściwym organem samorządu województwa do prowadzenia spraw związanych z odzyskiwaniem kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawaniem decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, jest zarząd województwa.

W świetle przepisów u.s.w., marszałek województwa nie jest organem województwa. Jego kompetencje określone zostały w art. 43 ust. 1-3 u.s.w.

W jednym tylko przypadku marszałek województwa uzyskał prerogatywy organu administracji publicznej, nie zyskując przez to miana organu województwa (organu ustrojowego). Ustawodawca zdecydował bowiem, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 46 ust. 1 u.s.w.).

Oczywiste jest natomiast, że w sytuacji gdy chodzi o prowadzenie spraw, które należą do kompetencji zarządu województwa, upoważnienia do ich załatwiania w imieniu tego organu może udzielić zarząd województwa jako organ kolegialny, nie zaś marszałek województwa będący jedynie członkiem tego organu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Marszałek Województwa [...] nie jest wierzycielem w postępowaniu w sprawie odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych.

Skoro bowiem decyzję w pierwszej instancji wydał, zresztą zgodnie z przepisami prawa Zarząd Województwa [...] i ta decyzja jak wynika z treści tytułu wykonawczego jest podstawą egzekwowanego obowiązku, to ten organ zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. jest wierzycielem uprawnionym do wystawienia tytułu wykonawczego oraz zajęcia stanowiska – jako wierzyciel w przedmiocie złożonych przez zobowiązanego zarzutów.

Sąd nie podziela argumentu Marszałka wyrażonego w stanowisku z dnia [...], że upoważnienie do występowania w roli wierzyciela wynika z art. 43 ust. 1 u.s.w. Jest to bowiem przepis, który wyraźnie określa organizacyjne i reprezentacyjne kompetencje Marszałka nie mające nic wspólnego z działaniami charakteryzującymi wierzyciela. Również w ocenie Sądu błędny jest pogląd Kolegium, że kluczowe znaczenie miała w tej sprawie treść art. 1a pkt 14 u.p.e.a. Przepis ten znajdujący się w art. 1a zawierającym tzw. "słowniczek ustawowy" pojęć używanych w ustawie i mający charakter ogólny nie mógł mieć bowiem rozstrzygającego znaczenia wobec określenia w art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wprost organu będącego wierzycielem w sprawach obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego poprzez stwierdzenie, że jest nim właściwy do orzekania organ I instancji, a więc w tym konkretnym przypadku organ, który wydał decyzję w I instancji.

W tej sytuacji postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...], prezentujące stanowisko wierzyciela, wobec wydania go przez organ niewłaściwy należało uznać jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości organu tj. z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Tym samym utrzymanie w mocy takiego postanowienia przez Kolegium należało zakwalifikować jako działanie z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wobec powyższego Sąd zobligowany był do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...]., jak i utrzymującego je w mocy zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]., wobec zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 Kpa. Z uwagi na powyższe bezprzedmiotowa okazała się ocena pozostałych zarzutów skargi.

W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na odmowny charakter rozstrzygnięć organów Sąd za bezprzedmiotowe uznał orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a.

Ab/