Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1127/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2
journal: Dz.U. 1996 nr 61 poz 283
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno, Leszek Włoskiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2004r., sygn. akt II SA/Kr 3099/00 w sprawie ze skargi Jarosława K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia 8 listopada 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 1127/04

U Z A S A D N I E N I E

Dyrektor Zakładu Karnego w W. decyzją z dnia 1 lipca 2000 r. (...) odmówił Jarosławowi K. przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. zaś decyzją z dnia 8 listopada 2000 r. (...) utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r. II SA/Kr 3099/00 - uwzględniając skargę Jarosława K. - uchylił decyzje organów obydwu instancji.

Sąd uznał bowiem, że - w świetle par. 6 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania /Dz.Urz. M.S. nr 2 poz. 9/, w związku z par. 6 ust. 1 oraz art. 85 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. nr 61 poz. 283 ze zm./ - nie wypłaca się równoważnika tylko w razie zrzeczenia się przez funkcjonariusza tytułu prawnego do lokalu odpowiadającego co najmniej przysługującym normom powierzchni mieszkalnej, podczas gdy skarżący zrzekł się tytułu do lokalu służbowego, którego powierzchnia stała się niewystarczająca.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. zarzucił "naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" podnosząc w uzasadnieniu, że stan faktyczny sprawy wprost odpowiada treści par. 6 ust. 2 powołanego wyżej zarządzenia, i dlatego należało zastosować ten przepis zgodnie z literalnym brzmieniem zamiast dokonywać wykładni, która odwołuje się do art. 85 ustawy o Służbie Więziennej, chociaż takiego odniesienia nie zawiera art. 89 ust. 1 tej ustawy regulujący prawo do równoważnika pieniężnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do par. 6 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania, nie wypłaca się równoważnika zarówno funkcjonariuszowi, który bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu "odpowiadającego co najmniej przysługującym mu normom powierzchni mieszkalnej" - jak stanowi ust. 1 - oraz funkcjonariuszowi, który zrzekł się tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, czy też utracił tytuł prawny do lokalu w przyczyn przez siebie zawinionych, jak stanowi par. 2.

Jeżeli w obydwu przepisach /ust. 1 i 2/, wchodzących w skład tej samej normy /par. 6/, jest mowa o lokalu mieszkalnym, który został szczegółowo określony tylko w przepisie pierwszym, nawet bez odniesienia do art. 85 ustawy o Służbie Więziennej nie ma wątpliwości, że również przepis drugi dotyczy lokalu o tych samych cechach szczególnych /tj. "odpowiadającego co najmniej przysługującym normom powierzchni mieszkalnej", do jakiego funkcjonariusz ma prawo w świetle art. 85 ust. 1 i 2 powołanej ustawy/, gdyż podział na przepisy nie ma na celu rozróżnienia lokali ze względu na ich cechy, lecz wyłącznie rozróżnienie przypadków, w których dochodzi do rezygnacji, czy też utraty, lokalu spełniającego ustawowe wymagania.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.