Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2140/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 235 ust. 2, art 237 ust. 2, art 243 ust. 1 i 2, art 255[1] ist. 3 pkt 1 i ust. 5, art 256 ust. 1.
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art 32, art 82.
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity
article: art. 24 par. 1, art. 111, art. 126, art. 142, art. 134, art. 144.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 3 - 5.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Anna Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 474/13 w sprawie ze skarg M. T. na postanowienia Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r., w sprawie ze skargi M. T. na postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy, odrzucił skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r.; odrzucił skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] marca 2007 r.; w pozostałej części skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. oddalił oraz zwrócił skarżącej wpis uiszczony od skargi na postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Urząd Patentowy RP decyzją z 1998 r. udzielił prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Wycieraczka do obuwia" – [...], na rzecz R. K., który w dniu 14 marca 2003 r. sprzedał to prawo małżeństwu – R. R. oraz M. R. (obecnie T.), w formie aktu notarialnego.

W lutym 2006 r. skarżąca M. T. wniosła o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy udzielonego na rzecz R. K. podnosząc, że pozwem z czerwca 2004 r. wystąpiła do sądu powszechnego o unieważnienie aktu notarialnego o przeniesieniu prawa do tego wzoru w drodze sprzedaży. Wskazała, że przedmiotowy wzór nie posiadał zdolności ochronnej w chwili jego zgłoszenia ze względu na brak cechy nowości. Uczestnik postępowania R. R. w odpowiedzi stwierdził, że prawo ochronne na przedmiotowy wzór wygasło z mocy prawa z dniem 27 września 2004 r.

Skarżąca, w toku postępowania podniosła, że uczestnik postępowania nie posiadał interesu prawnego do przystąpienia do sprawy. Uczestnik stwierdził natomiast, że jego interes prawny wynika z faktu, iż jest on współwłaścicielem przedmiotowego prawa ochronnego.

Wydanym na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. postanowieniu Urząd Patentowy RP : 1) rozprawę odroczył; 2) przesłał odpis wniosku skarżącej o unieważnienie spornego prawa R. K.; 3) wezwał skarżącą w terminie dwóch miesięcy od otrzymania tego postanowienia do: a. uzupełnienia wniosku o unieważnienie prawa poprzez wskazanie podstawy prawnej żądanego unieważnienia; b. nadesłania przetłumaczonego szwedzkiego odpisu patentowego nr [...]; c. przedłożenia wraz z tłumaczeniem dowodów na to, że rzeczywiście wprowadzono w Polsce do obrotu szwedzkie wycieraczki przed datą pierwszeństwa przedmiotowego prawa ochronnego; d. przeprowadzenie technicznej analizy przedmiotowego wzoru i szwedzkiego, wprowadzonego na rynek polski; 4) zobowiązał skarżącą do przesłania ww. dokumentów stronom przeciwnym; 5) skierował sprawę na posiedzenie niejawne przed wyznaczeniem rozprawy oraz pouczył, że postanowienie to nie podlega zaskarżeniu.

Postanowieniem z [...] marca 2007 r. organ sprostował oczywistą omyłkę w protokole rozprawy z 25 stycznia 2007 r. oraz sprostował i uzupełnił wypowiedź pełnomocnika skarżącej, zgodnie z wnioskiem.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r. organ dopuścił dowód z zeznań świadka W. T. i wezwał go na rozprawę. Rozprawę ostatecznie odroczono z uwagi na to, że świadek przebywał poza granicą kraju i nie mógł stawić się na przesłuchanie.

Postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. Urząd Patentowy RP: (1) odmówił sprostowania protokołu rozprawy z 25 stycznia 2007 r.; uznając, że wniosek o sprostowanie jest spóźniony gdyż stosownie do treści art. 2556 ust. 3 z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.) strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, nie później jednak niż na następnym posiedzeniu, a po wydaniu decyzji - w terminie 30 dni od jej wydania. W sprawie następne rozprawy przed Urzędem Patentowym odbywały się w dniach 28 marca 2007 r., 18 października 2007 r., 12 czerwca 2008 r.; 2) odmówił sprostowania osnowy postanowienia z 25 stycznia 2007 r.; uznając, że wniosek o sprostowanie przez zamianę zwrotu; "p-ko; R. R." na zwrot "przeciwko R. K." nie jest zasadny; 3) stwierdził przekroczenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z [...] stycznia 2007 r., z uwagi na to, że wniosek wpłynął po upływie 14 dni od doręczenia stronie odpisu postanowienia, zaś doręczenie miało miejsce w dniu 15 lutego 2007 r.; 4) oddalił wniosek o przywrócenie terminu do ewentualnego zaskarżenia postanowienia z [...] stycznia 2007 r. uznając, że to postanowienie jest niezaskarżalne jako dotyczące kwestii proceduralnych związanych z uzupełnieniem wniosku i uporządkowaniem materiału dowodowego - w tym przesłania odpisu wniosku twórcy wzoru użytkowego - czynności innych niż wymienione przepisie art. 2553 ust. 2 p.w.p. Organ wskazał, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl art.142 k.p.a. postanowienie na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji; 5) zobowiązał pełnomocnika R. R. do przedłożenia w terminie miesiąca pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w przedmiotowym postępowaniu; 6) oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia z 28 marca 2007 r.; wskazując, że pouczenie "o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy" zostało zawarte w postanowieniu z [...] stycznia 2007 r.; 7) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie z [...] marca 2007 r. z uwagi na to, że wniosek w tym przedmiocie został złożony z przekroczeniem terminu z art. 58 § 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. Postanowienie z 25 stycznia 2007 r. zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 25 maja 2007 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu pochodzi z 30 września 2010 r.; 8) odmówił sprostowania osnowy postanowienia z [...] sierpnia 2007 r. wyjaśniając, że wniosek skarżącej dotyczący zamiany zwrotu: "p-ko; R. R." na zwrot "przeciwko R. K." jest bezzasadny; 9) stwierdził, że w kwestii ustalenia stron niniejszego postępowania skarżąca została poinformowana postanowieniem z [...] lipca 2010 r.; 10) oddalił wniosek dotyczący zawiadomienia o niniejszym postępowaniu szwedzkiego przedsiębiorcy; 11) wyznaczył skarżącej dwumiesięczny termin na podanie przez nią wszystkich twierdzeń i dowodów, pod rygorem utraty powołania ich w tym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Urząd Patentowy RP: 1) utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2011 r. w zakresie pkt 1-4 oraz pkt 6-8; 2) w pozostałym zakresie - odnośnie pkt 5 i 9-11 stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. organ: sprostował osnowę postanowienie z [...] czerwca 2011 r.; odmówił uzupełnienia postanowienia z [...] czerwca 2011 r. w zakresie pouczenia w pozostałym zakresie wnioski skarżącej zawarte w piśmie z 26 stycznia 2012 r. oddalił.

Sąd I instancji ustosunkowując się w pierwszej kolejności do skargi na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2012 r. zauważył, że dotyczyła ona punktów b i c postanowienia, odmowy uzupełnienia postanowienia z [...] czerwca 2011 r. w zakresie pouczenia (pkt b) oraz oddalenia w pozostałym zakresie wniosków skarżącej zawartych w piśmie z 26 stycznia 2012 r.(pkt c). W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcia zwarte w tym postanowieniu, w pkt b) i c) nie należały do żadnej z wymienionych w art. 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - rozstrzygnięciem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd I instancji podkreślił, że kwestie dotyczące uzupełnienia orzeczeń organu administracji publicznej regulowane zostały w art. 111 k.p.a., który na mocy 126 k.p.a. ma zastosowanie do postanowień. Postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne, zaś możliwość jego wzruszenia uregulowana została w art. 142 k.p.a. określającym, że postanowienia, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W tym przypadku zastosowanie mają przepis art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 256 ust.1 p.w.p., w myśl którego do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził, że takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w pkt b) zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego. Odnośnie punktu c) postanowienia z [...] lipca 2012 r. nie ulegało wątpliwości Sądu, że kwestie dotyczące wydania decyzji częściowej oraz nadesłania zmienionego postanowienia z [...] czerwca 2011 r., nie były zaskarżalne w toku postępowania przez organem wobec czego nie podlegały one odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W odniesieniu do postanowienia z dnia 8 czerwca 2011 r. Sąd I instancji stwierdził, że skarga była niedopuszczalna w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z [...] stycznia 2007 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z [...] marca 2007 r. Niedopuszczalność skargi w tej części wynikała z tego, że skarżone czynności organu dotyczyły kwestii uzupełnienia postanowień, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W pozostałej części Sąd I instancji uznał skargę za niezasadną. Zauważył, że jej zarzuty i wnioski sprowadzały się do kwestionowania zasadności uczestniczenia w postępowaniu o unieważnienie spornego prawa ochronnego R. R. oraz R. K.. Sąd zauważył, że nawet w razie wszczęcia postępowania na żądanie strony, organ administracji publicznej jest obowiązany ustalić, czy w postępowaniu tym powinny uczestniczyć inne osoby będące stronami postępowania i zawiadomić je o wszczęciu postępowania na żądanie strony. W ocenie Sądu nie było podstaw do podważenia ustaleń organu co do prawidłowości dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania R. R., któremu wspólnie ze skarżącą przysługiwała własność spornego wzoru użytkowego oraz R. K. byłego właściciela spornego prawa i twórcy wzoru.

M. T. skarga kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie::

1. przepisów postępowania, art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a przez to przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.;

2. prawa materialnego, art. 235 ust. 2, art. 237 § 2, art. 243 ust. 1 i 2, art. 2551 ust. 1, art. 2551 ust. 3 pkt 1, art. 2551 ust. 5 i art. 2551 ust. 6 p.w.p.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie wniósł pisma procesowe z dnia 26 czerwca 2014 r. i z dnia 19 stycznia 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

W analizowanej skardze kasacyjnej skarżący wskazał na zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa procesowego jak i materialnego. Zarzuty te, to zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 235 ust. 2, art. 237 § 2, art. 243 ust. 1 i 2, art. 2551 ust. 1, art. 2551 ust. 3 pkt 1, art. 2551 ust. 5 i art. 2551 ust. 6 p.w.p. Podkreślić należy, że naruszenia prawa materialnego może nastąpić poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego. Niewłaściwe zastosowanie oznacza błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej. Jak wyżej podkreślił już Naczelny Sąd Administracyjny to do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja. Analizowana skarga kasacyjna tych warunków nie spełnia. Sformułowane na stronie 2 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i od strony 10 do strony 12 uzasadnienie tych zarzutów skargi kasacyjnej nie wskazują czy naruszenia wskazanych przez siebie przepisów prawa materialnego autor kasacji upatruje w ich błędnej wykładni czy w niewłaściwym zastosowaniu. Po pierwsze przepisów tych Sąd I instancji nie mógł naruszyć ponieważ ich nie stosował. Po drugie analiza uzasadnienia tychże zarzutów, pomieszczonego w skardze kasacyjnej, wskazuje na zarzuty dotyczące naruszenia procedury przez organ patentowy przy ustalaniu elementów stanu faktycznego sprawy, a nie na błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez Sąd I instancji, na co zresztą kasator nie wskazał. Świadczy o tym następujące uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego zawarte w treści skargi kasacyjnej:

1. art. 235 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 32 w zw. z art. 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (t.j.: Dz.U. z 1993 r., Nr 26, poz. 117 ze zm.) "wskutek uznania również R. R. jako zgłaszającego w 1994 r. wzór użytkowy pt; "wycieraczka do obuwia" (plagiat szwedzkiego wynalazku z 1947 r.)" (s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej);

2. art. 237 p.w.p. ust. 2 "wskutek uwzględnienia przy pierwszej czynności procesowej wadliwego pełnomocnictwa z dnia 3 marca 2006 r. udzielonego rzecznikowi patentowemu p. Z. K. przez osobę R. R., reprezentującego przy tej czynności własne przedsiębiorstwo E. (a nie siebie), a po prawie 5 latach również wadliwego pełnomocnictwa z dnia 28 lutego 2011 r. (s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej);

3. art. 243 ust. 1 i 2 p.w.p. "wskutek uznania, iż R. R. złożył do organu wniosek o przywrócenie terminu (pomimo fizycznego braku wniosku) w zakresie art. 237 ust. 2 p.w.p., do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa w miejsce pełnomocnictwa z dnia 3 marca 2006 r., zakwestionowanego przez wnioskodawczynię pismami z dnia 7 lutego 2011 r. i 7 marca 2011 r., a przez to zobowiązanie R. R. do potwierdzenia dokonanych wcześniej czynności przez pełnomocnika z przekroczeniem terminu wysłowionego w art. 243 ust. 2 p.w.p., jak zawarto w pkt 5 postanowienia z 7.12.2010 r." (s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej);

4. art. 2551 ust. 3 pkt 1 p.w.p. "wskutek zmiany osoby R. K. – zgłaszającego wzór (faktycznej strony postępowania spornego) na osobę R. R. – byłego męża i wspólnika byłej spółki cywilnej E. wbrew stanowisku wnioskodawczyni, wyrażonym w jej wniosku z dnia 3 lutego 2006 r., z tej tylko przyczyny, że w 2003 r. prawo ochronne [...] zostało przepisane na ówczesnych małżonków R. i M. R. – wspólników bezskutecznie rozwiązanej w lipcu 2004 r. spółki E." (s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej);

5. art. 2551 ust. 5 p.w.p. "z powodu nieprzeprowadzenia wnikliwej analizy prawnej wniosku z dnia 3 lutego 2006 r. "w zakresie spełnienia wymogów formalnych określenia stron postępowania" (s. 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej).

Konkludując kasator stwierdził, że: "Ostatecznie żądanie skarżącej sprowadza się więc do uzyskania stanowiska Sądu, że jak już jej były mąż R. R. musi być uczestnikiem postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy pt; "Wycieraczka do obuwia" z uwagi na własność wygasłego (przed wszczęciem n/n) postępowania prawa, to winien on co najwyżej być po jej stronie i wspierać skarżącą (nawet byłą żonę), a nie występować w opozycji do niej, popierając w ten sposób interes R. K. jako zgłaszającego i zbywającego w złej wierze sporny wzór byłym małżonkom. Nie jest zgodne z zasadami elementarnej logiki upatrywanie interesu prawnego w występowaniu p-ko sobie." ( s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej).

Naczelny Sąd Administracyjny po analizie tak sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i ich uzasadnienia stwierdza, że zarzuty te uchylają się spod kontroli kasacyjnej. Nie dotyczą one co do zasady zaskarżonych do Sądu I instancji postanowień organu – UP RP, a nadto nie wskazują na to na czym, zdaniem kasatora, polega naruszenie prawa materialnego w tej sprawie przez Sąd I instancji oraz nie precyzują w czym w istocie upatruje te naruszenia kasator – czy w błędnej wykładni, czy w niewłaściwym zastosowaniu.

Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji były : 1) postanowienie UP z dnia [...] lipca 2012 r., w części dotyczącej punktu b i c; 2) postanowienie UP z dnia [...] czerwca 2011 r.

Postanowienie UP z dnia [...] lipca 2012 r. w punkcie b) zawierało odmowę uzupełnienia postanowienia UP z dnia [...] czerwca 2011 r. w zakresie pouczenia oraz w punkcie c) oddalenia w pozostałym zakresie wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. Przedmiotowe pismo skarżącej z dnia 26 stycznia 2012 r. zawierało: 1) żądanie wyłączenia, w oparciu o art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., od orzekania w tej sprawie Przewodniczącego Kolegium. Kwestie tę organ rozstrzygnął postanowieniem UP z dnia 11 kwietnia 2012 r. – oddalając wniosek; 2) wniosek o sprostowanie osnowy postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. – wniosek ten organ uwzględnił w punkcie a) postanowienia UP z dnia [...] lipca 2012 r.; 3) wnioski dot.: rozpoznania wniosku z dnia 9 marca 2011 r. odnośnie punktu 2, tj. kwestii wydania decyzji częściowej, nadesłania zmienionego postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. celem zaskarżenia go do sądu administracyjnego – organ wnioski te oddalił.

Rację ma Sąd I instancji, który po analizie skargi strony na postanowienie UP z dnia [...] lipca 2012 r., doszedł do przekonania, skarga ta pod względem dopuszczalności jej wniesienia do Sądu I instancji, podlega odrzuceniu w całości. Sąd I instancji odnosząc się do treści art. 3-5 p.p.s.a. wskazał, iż w przepisach tych wyznaczono zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu I instancji, iż kwestionowane skargą na postanowienia UP z dnia [...] lipca 2012 r. rozstrzygnięcie w pkt b i c nie należy do żadnej z wymienionych w art. 3-5 p.p.s.a. form działania administracji publicznej, w szczególności nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. rozstrzygnięciem wymienionym w treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie można nie zgodzić się z oceną Sądu I instancji, iż kwestie dotyczące uzupełnienia orzeczeń organu normuje art. 111 k.p.a., a przepis ten z mocy art. 126 k.p.a. stosuje się do postanowień. "Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia, inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym - zażaleniowym (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, Nr 1, poz. 23). Zatem postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Jednocześnie należy wskazać, iż postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne." (s. 16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Stosownie do treści art. 142 k.p.a. postanowienia, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W analizowanej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 256 ust.1 p.w.p., w myśl którego do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie też rozstrzygnięcie zostało zawarte w pkt b zaskarżonego postanowienia UP RP. Co do treści pkt c zaskarżonego postanowienia z 11 lipca 2012 r. zasadnie Sąd I instancji uznał, iż nie ulega też wątpliwości, że pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącą w piśmie z 26 stycznia 2012 r. tj. dotyczące wydania decyzji częściowej; nadesłania zmienionego postanowienia z 8 czerwca 2011 r., nie są zaskarżalne w toku postępowania przez Urzędem Patentowym, zatem nie podlegają one także oddzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwentnie organ również nie pouczył skarżącej o prawie zaskarżenia postanowienia w tej części. Ponadto, co zaakcentował Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku, wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia 26 stycznia 2012 r. zostały już wcześniej rozpatrzone przez organ w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2010 r. a następnie w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także stanowisko Sądu I instancji, iż odnośnie zaskarżonego postanowienia UP RP z dnia [...] czerwca 2011 r. skarga jest niedopuszczalna jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia przekroczenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 25 stycznia 2007 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] marca 2007 r., ponieważ skarżone czynności organu patentowego dotyczyły kwestii uzupełnienia postanowień, co, jak już wskazano we wcześniejszych rozważaniach, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zasadnie Sąd I instancji w pozostałej części ocenił, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, ponieważ analiza wszystkich czynności procesowych Urzędu Patentowego podejmowanych w związku z licznymi wnioskami składanymi przez skarżącą nie dała podstaw do uznania, że organ naruszył wskazywane w skardze przepisy prawa. Rację ma także Sąd I instancji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż "zarzuty skargi i wnioski tam zawarte sprowadzają się w głównej mierze do kwestionowania zasadności uczestniczenia w postępowaniu o unieważnienie spornego prawa ochronnego R. R. oraz R. K.." (s. 18 uzasadnienia wyroku WSA).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, iż nawet w razie wszczęcia postępowania na żądanie strony, organ administracji publicznej jest obowiązany ustalić, czy w postępowaniu tym powinny uczestniczyć inne osoby będące stronami postępowania i zawiadomić je o wszczęciu postępowania na żądanie strony. Zasadnie Sąd I instancji zauważył, że udział właściciela (współwłaścicieli) unieważnianego prawa ochronnego w postępowaniu spornym nigdy nie był kwestionowany ani w orzecznictwie sądowym, ani też w doktrynie (por.:wyrok NSA sygn. akt II GSK 11/06). Rację ma zatem Sąd I instancji, iż nie jest także uzasadnione żądanie skargi dotyczące nakazania UP RP przez Sąd wydania postanowienia w przedmiocie odmowy dopuszczenia ww. uczestników postępowania do udziału w sprawie. "Z akt sprawy wynika, że Urząd Patentowy wielokrotnie lecz bezskutecznie wyjaśniał skarżącej te kwestie (vide postanowienia: z [...] stycznia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] lipca 2010 r., decyzja z [...] czerwca 2008 r.).W tych okolicznościach i na tym etapie postępowania administracyjnego zarzuty skargi nie mogą podważać ustaleń organu co do prawidłowości dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania R. R., któremu wspólnie ze skarżącą przysługuje własność spornego wzoru użytkowego oraz R. K. byłego właściciela spornego prawa i twórcy wzoru. Należy jedynie wskazać, iż ewentualne zarzuty w tej kwestii mogą być podnoszone w ramach procedury odwoławczej, a mianowicie w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub też skargi do sądu administracyjnego, a zatem po wydaniu przez Urząd Patentowy decyzji kończącej postępowanie sporne w tej sprawie. Stosownie do treści art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji." (s. 18-19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Odnosząc się natomiast do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a przez to przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny także ich nie podzielił. Nie został naruszony art. 141 § 4 p.ps.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane treścią tego przepisu elementy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji w niniejszej sprawie wydał rozstrzygnięcie w granicach tej sprawy i ocenił zgodność z prawem zaskarżonych postanowień nie ograniczając się jedynie do analizy zarzutów i wniosków skargi oraz do powołanej w skardze podstawy prawnej. W konsekwencji Sąd I instancji nie naruszył przepisów o charakterze ustrojowym, tj. art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ prawidłowo dokonał kontroli działalności organu administracji publicznej i zastosował środki określone w ustawie, zasadnie uznając, iż nie wystąpiło w tej sprawie naruszenia przepisów postępowania przez organ patentowy, w stopniu istotnym mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ani organ ten nie naruszył prawa materialnego. A zatem także Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.