Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 738/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt. 11 i art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Nr V/29/2019 Rady Gminy Lanckorona z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej wskazanie, że na terenach, na których występuje udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "Skawinki" w kat. C1, - złoża tego nie przewiduje się do eksploatacji, przy czym dotyczy to działek ewidencyjnych nr 2790/4, 2790/12, 2763, 2762/1, 2787/21, 2790/10, 2792, 2790/13, 2790/28, 2790/9, 2791, 2758, 2759/1, 2787/20, 2790/29, 2790/30, 2787/23, 2790/14, 2757/6; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. zasądza od Gminy Lanckorona na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 800 zł (słownie: osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2019 r. Rada Gminy Lanckorona podjęła uchwałę Nr V/29/2019 w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona.

"Firma A , właściciel nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] położonych w S. i objętych zakresem studium, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie opisaną powyżej uchwałę Rady Gminy Lanckorona. Zaskarżonemu Studium zarzucono:

I. istotne naruszenie trybu sporządzania studium, a to:

1. art. 11 pkt. 6 lit. g ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 dalej: "u.p.z.p." ,w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm., zgodnie z art. 548 ust. 1 tej ustawy) poprzez brak wystąpienia do właściwego organu administracji geologicznej o opinię dotyczącą wyłączenia w projekcie Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki",

2. art. 11 pkt. 5 u.p.z.p. poprzez brak uzyskania opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej o projekcie Studium,

3. art. 53 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: "u.u.i.ś.") poprzez przystąpienie do opracowania prognozy oddziaływania na środowisko bez uzgodnienia z RDOŚ i PPIS zakresu i stopnia szczegółowości informacji w niej wymaganych oraz poprzez przedstawienie do uzgodnienia i zaopiniowania projektu studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, której zakres i stopień szczegółowości nie został uzgodniony z RDOŚ w Krakowie i PPIS w Wadowicach,

4. § 35 ust. 3 Statutu Gminy Lanckorona stanowiącego załącznik do uchwały nr III/13/2002 Rady Gminy Lanckorona z dnia 9 grudnia 2002 r. poprzez brak poddania projektu Studium konsultacji prawnej przed przyjęciem w porządek obrad sesji,

II. istotne naruszenie zasad sporządzania studium, a to:

1. § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233, dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez uchwalenie zmiany studium bez wskazania, w jakim zakresie zmiany są dokonywane, co stanowi naruszenie zasady przyzwoitej legislacji,

2. art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego polegające na wyłączeniu w Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" oraz polegające na określeniu rolnego kierunku rozwoju nieruchomości stanowiących własność Spółki i objęcia ich strefą III - przyrodniczorolną,

3. art. 72 ust. 1 i art. 125 p.o.ś. oraz art. 95 ust. 1 p.g.g. poprzez naruszenie zasady ochrony złoża oraz zasady racjonalnego gospodarowania złożem w odniesieniu do złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki",

4. art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności polegające na wyłączeniu w Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" oraz na określeniu rolnego kierunku rozwoju nieruchomości stanowiących własność Spółki i objęcia ich strefą III - przyrodniczo-rolną,

5. art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady przyzwoitej legislacji polegające na uchwaleniu Studium zawierającego sprzeczne ze sobą zapisy dotyczące złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki",

6. § 9 pkt. 16 rozporządzenia poprzez brak w dokumentacji prac planistycznych zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego członków zespołu autorskiego projektu studium,

7. art. 53 u.u.i.ś. poprzez sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko bez uwzględnienia elementów wskazanych w:

a. postanowieniu RDOŚ w Krakowie z dnia 23 stycznia 2017 r., znak: [...], tj.: - bez analizy i oceny wpływu realizacji postanowień Studium na drożność korytarzy ekologicznych (lokalnych i regionalnych), miejsca o wysokich walorach krajobrazowych, tj. dominanty krajobrazowe, miejsca i ciągi widokowe oraz strefy ekotonowe, - bez analizy rezerw terenów inwestycyjnych oraz oceny rzeczywistych potrzeb gminy w tym zakresie,

b. w uzgodnieniu PPIS w Wadowicach z dnia 4 stycznia 2017 r., znak: [...], tj. bez uwzględnienia wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi poprzez ocenę zmian:

- w sposobie zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

- emisji hałasu przenikającego ze środowiska do miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem warunków sytuowania budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej,

- emisji zanieczyszczeń powietrza produktami pochodzącymi z procesów energetycznych, technologicznych oraz komunikacji do miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi,

- składowania odpadów, z uwzględnieniem zabezpieczeń przed zanieczyszczeniem wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleby,

c. art. 51 ust. 2 pkt. 2 lit. e u.u.i.ś. poprzez zbyt ogólną i pobieżną analizę przewidywanego znaczącego oddziaływania na środowisko, z pominięciem oddziaływania generowanego przez realizację inwestycji rządowych wynikających z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego,

8. art. 55 ust. 3 u.u.i.ś. poprzez uchwalenie Studium, w którym nie zostało ujęte pisemne podsumowanie zawierające uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych, a także informację, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opinie RDOŚ w Krakowie i PPIS w Wadowicach oraz zgłoszone wnioski,

9. § 7 pkt. 1 lit. d rozporządzenia poprzez brak ścisłego wyznaczenia granic obszarów o różnych kierunkach zmian w strukturze przestrzennej gminy i pozostawienie tych granic do uściślenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego,

10. § 4 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia poprzez brak w Studium uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium, w tym m.in. wyjaśnienie przyczyn wyłączenia możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki",

11. § 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia poprzez brak odrębnych części określających w formie tekstowej uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o:

1. przeprowadzenie dowodu z: wydruku z księgi wieczystej nr [...], decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 28 marca 2013 r., znak: [...], pisma Spółki z dnia 9 października 2018 r. adresowanego do Wójta Gminy Lanckorona, pisma Spółki z dnia 9 października 2018 r. adresowanego do Przewodniczącego Rady Gminy Lanckorona, na okoliczności wskazane w treści skargi,

2. stwierdzenie nieważności zaskarżonego Studium w całości, a to na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.,

3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zawarto obszerną argumentację wykazującą wadliwość zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Lanckorona wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Odnosząc się po kolei do zarzutów skargi organ uznał za bezzasadny zarzut rażącego naruszenia trybu sporządzania Studium, wskazując na zachowanie wymogów z art. 11 pkt 6 lit. g oraz art. 11 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to:

- W dniu 31 marca 2015 r. Rada Gminy Lanckorona podjęła uchwałę Nr Vll/51/15 w sprawie przystąpienia do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona, która stanowiła podstawę do rozpoczęcia procedury planistycznej,

- Wójt Gminy Lanckorona wystąpił do organów uzgadniających i opiniujących projekt studium, w tym do Geologa Powiatowego i Geologa Wojewódzkiego jako organów administracji geologicznej, informując o podjętej uchwale o przystąpieniu do sporządzenia studium. Projekt studium został zaopiniowany przez ww. organy. Projekt studium uzyskał również pozytywną opinię Gminnej Komisji Urbanistyczno- Architektonicznej (protokół z dnia 12 września 2018 r.).

- W ramach procedury planistycznej uzgodniono także zakres i stopień szczegółowości informacji zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Podniesiono, że ustawodawca nie określił uzależnienia przystąpienia do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko od uzgodnienia powyższego zakresu.

Odnośnie istotnego naruszenia zasad sporządzenia studium wyjaśniono:

- Zaskarżona uchwała nie narusza § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233, zwane dalej "rozporządzeniem"), gdyż przepis ten dotyczy zmiany studium, natomiast zaskarżona uchwała jest nowym dokumentem planistycznym. W tym przypadku, nie było potrzeby wskazywania, w jakim zakresie dokonywane są zmiany.

- Ustalenia studium nie naruszają art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż Studium uwzględniło występujące na obszarze gminy Lanckorona udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "Skawinki", niemniej jednak nie wyznaczono eksploatacyjnego kierunku ich zagospodarowania. Ochrona złoża w tym przypadku polega na utrzymaniu jego istniejącego stanu zagospodarowania. W tym zakresie Wójt Gminy Lanckorona działał w ramach władztwa planistycznego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnieniem merytorycznym zaś takiego rozwiązania jest ochrona wartości krajobrazowych terenu oraz ochrona zdrowia i życia ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie udokumentowanego złoża.

- Ustalenia studium nie naruszają art. 72 ust. 1 i art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, ponieważ ustalenia studium uwzględniają udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich "Skawinki". Zapisy studium dają możliwość w przyszłości zagospodarowania złoża na cele jego eksploatacji, ponieważ jego sposób zagospodarowania nie spowoduje trwałego jego wyłączenia spod eksploatacji. Natomiast zgodnie z art. 95 ust. 1 w studium ujawnia się w celu ich ochrony udokumentowane złoża kopalin, co uczyniono.

- Ustalenia studium nie naruszają art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, a uzasadnienie do tego powtórzono z zarzutu powyżej wskazując na skorzystanie z władztwa planistycznego.

- Studium nie narusza art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady przyzwoitej legislacji, ponieważ w dokumencie planistycznym nie zawarto sprzecznych ustaleń. Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym wypełniony został obowiązek uwzględnienia udokumentowanego złoża nie nadając mu eksploatacyjnego kierunku zagospodarowania wynikające z ochrony wartości krajobrazowych i ochrony zdrowia i życia ludzi.

- W dokumentacji prac planistycznych - tom II "koszulka nr 9" znajduje się informacja o zespole autorskim projektu studium. Z zaświadczenia Nr [...] wynika, że główny projektant planu posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty. Zgodnie z obowiązującymi przepisami brak jest podstaw prawnych stanowiących, że w dokumentacji prac planistycznych konieczne jest dołączenie zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego członków zespołu autorskiego.

- Prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie z uzgodnionym zakresem i stopniem jej szczegółowości. Projekt studium wraz prognozą oddziaływania na środowisko zostały pozytywnie zaopiniowane w ramach prowadzonej procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przez wymagane ustawą organy.

- Przeprowadzona analiza oddziaływania została dokonana w sposób prawidłowy i wystarczający dla tego rodzaju skali opracowania czego dowodem są uzyskane opinie i uzgodnienia zawarte w dokumentacji planistycznej (pozytywne uzgodnienia Zarządu Województwa Małopolskiego - postanowienie znak; [...] z dnia 28.08.2018 r. oraz postanowienie Wojewody Małopolskiego znak: [...] z dnia 3 lipca 2018 r.).

- W ramach procedury planistycznej uczyniono zadość art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- Na załączniku graficznym do uchwały Nr V/29/2019 z dnia 28 lutego 2019 r. - zał. nr 3 Kierunki rozwoju gminy wskazane zostały w sposób czytelny tereny o różnych kierunkach zagospodarowania i oznaczone zostały stosownymi symbolami je rozróżniającymi, tereny te zostały oddzielone od siebie stosownymi liniami koloru czarnego.

- Tekst studium stanowiący zał. Nr 1 do uchwały Nr V/29/2019 z dnia 28 lutego 2019 r. zawiera pkt 17 str. 102 uzasadnienia, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

- Studium nie narusza § 4 pkt 1 i 2, ponieważ składa się z części zawierających uwarunkowania i kierunki rozwoju. Zał. Nr 1 - tekst studium zawierający uwarunkowania oraz kierunki rozwoju w jednym tomie oraz zał. nr 2 "Uwarunkowania rozwoju gminy" - część graficzna w skali 1:10 000 , a także zał. nr 3 "Kierunki rozwoju gminy" - część graficzna w skali 1:10 000.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być w części uzasadniona.

Na wstępie zauważyć należy, że skarga została wniesiona w terminie.

I. Interes prawny skarżącej.

Należy wobec tego rozpocząć od oceny legitymacji skargowej skarżącej.

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2018.994 t.j.) uprawnionym do wniesienia skargi jest jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Negatywna ocena tej przesłanki przez Sąd skutkowałaby odrzuceniem skargi. Dopiero zatem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę przez uchwalenie zaskarżonego studium otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi.

Interes prawny skarżącego powinien wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponowany jest przy tym element bezpośredniości, konkretności i realnego charakteru interesu prawnego strony. Źródłem interesu prawnego może być prawo własności i inne prawa rzeczowe, z których można wyprowadzić legitymację do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z 10 stycznia 2008 r., II OSK 1335/2007, LexisNexis nr 1828824; wyrok NSA z 11 stycznia 2008 r., II OSK 1413/2007, LexisNexis nr 2118562; wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 133/2008, LexisNexis nr 2321100)" - tak Kisiel Wiesław Chmielnicki Paweł w Komentarzu do art. 101 u.s.g. - Lex/el). Podobnie interes prawny należy zdefiniować w odniesieniu do studium, z tym zastrzeżeniem, że ogólność i mniejsza precyzyjność studium w stosunku do planu wymusza większe uwrażliwienie na te elementy przy ocenie legitymacji skargowej. "(...)Dopuszczając skargę z art. 101 u.s.g. na studium trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium znacznie trudniejsza, wymagając od sądu administracyjnego szczególnej staranności w ocenie naruszenia interesu prawnego strony" (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2012 r. II OSK 935/12, LEX nr 1376781). "1. W przypadku skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia nie tylko istnienia po jego stronie interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Rozpoznając skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. 2. Ocena naruszenia interesu prawnego przez akt planistyczny nie musi dotyczyć wyłącznie przepisów u.p.z.p. Uchwały organów samorządowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć także uprawnień lub obowiązków z zakresu prawa budowlanego, gospodarki nieruchomościami czy prawa cywilnego. 3. Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz istotne jest to, że z mocy art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Relacje systemowe aktów planistycznych, zwłaszcza związanie ustaleniami studium przy uchwalaniu planów miejscowych może w okolicznościach konkretnej sprawy skutkować uznaniem, że już uchwała w przedmiocie studium prowadzi do naruszenia interesu prawnego określonych członków wspólnoty samorządowej. 4. Potrzeba dokonania indywidualnej oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego podmiotu wynika z mocy wiążącej studium oraz relacji systemowej studium i planu oraz następstw naruszenia mocy obowiązującej studium (art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Okoliczność, że studium pozostaje aktem wewnętrznie obowiązującym, niemającym charakteru powszechnie obowiązującego aktu prawa miejscowego - nie wyklucza automatycznie możliwości zaistnienia sytuacji, w której dojdzie do naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości objętej postanowieniami studium" (tak wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., II OSK 2298/15, LEX nr 2351692). Należy przy tym zgodzić się z Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku z dnia 3 marca 2015 r., II OSK 1869/13, LEX nr 1666086 wskazał: "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie kształtuje sposobu korzystania z własności, ale wiążąc radę gminy pośrednio może wpływać na interes prawny właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami studium. Zatem inne niż poprzednie przeznaczenie nieruchomości w studium i powiązane z nimi nakazy i zakazy, jedynie mogą stanowić o naruszeniu interesu prawnego, przy czym kwestia ta winna podlegać wnikliwemu rozważeniu w konkretnej sytuacji".

Zważyć należy, że poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. W studium określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U.2018.1945 t.j. dalej u.p.z.p.). W studium dokonuje się zatem kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. I chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), o czym już wyżej wspomniano. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod określone zagospodarowanie, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod takie wykorzystanie. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Tym samym skoro studium jest wiążące dla ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, który stanowiąc akt prawa miejscowego nie może naruszać ustaleń studium, a więc ustanawiać sprzecznych rozwiązań (co wynika jednoznacznie z treści art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p), to wprowadzenie w studium ograniczeń co do sposobu zagospodarowania danego terenu ma realne przełożenie na uprawnienia właścicielskie skarżącego.

W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że Spółka jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w Skawinkach, gmina Lanckorona. Działki te są objęte zakresem zaskarżonego Studium i leżą w granicach udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" w kat. C1. Korzystanie w tym wypadku z prawa własności przedmiotowych nieruchomości polegać może między innymi na możliwości eksploatacji złoża i spółka podejmuje działania zmierzające do tego celu. Jednakże w części tekstowej zaskarżonego Studium wskazano, że tego złoża nie przewiduje się do eksploatacji. Niezależnie zatem od kwestii, czy wskazany zapis obiektywnie narusza prawo, co będzie dalej przedmiotem rozważań, z pewnością narusza on interes prawny skarżącej, poprzez ograniczenie jej prawa własności, a konkretnie – co do sposobu zagospodarowania i wykorzystania terenu. W przypadku bowiem pozostawienia wskazanego zapisu, procedując następnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ planistyczny będzie związany brzmieniem tego zapisu i nie będzie mógł przewidzieć eksploatacji złoża, ze względu na związanie planu zapisami studium (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.).

Wobec powyższego uznać należało, że skarżąca ma legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. W konsekwencji Sąd uprawniony był do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są:

1) istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego;

2) istotne naruszenie trybu sporządzania planu

3) naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Rozpoznając skargę sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Jak to wskazano wyżej, obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem.

Występujące w art. 28 u.p.z.p. wyrażenie "zasady sporządzenia studium" należy rozumieć jako zapisy wyznaczające treść tego aktu polityki wewnętrznej lub precyzujące zawarte w nim rozstrzygnięcia. Z kolei określenie "tryb sporządzania planu miejscowego" oznacza sekwencję czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej w celu uchwalenia rozważanego aktu. Trzeba przy tym zaznaczyć, że nie każde naruszenie powyższych przepisów powoduje automatycznie konieczność stwierdzenia nieważności studium. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, że tylko istotne, kwalifikowane uchybienie obowiązującym normom prawnym stwarza podstawę do wyeliminowania wspomnianej uchwały lub niektórych jej postanowień z obrotu prawnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2019 r., IV SA/Po 205/19, LEX nr 2673888). "W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego" (tak wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 2286/17, LEX nr 2486054, który można także odpowiednio odnieść do studium).

.

II. Zarzuty naruszenia trybu sporządzenia Studium.

Zarzuty naruszenia trybu sporządzenia Studium nie okazały się zasadne.

Pierwszym zarzutem był zarzut naruszenia art. 11 pkt 5 lit. g u.p.z.p. poprzez brak wystąpienia do właściwego organu administracji geologicznej o opinię dotyczącą wyłączenia w projekcie Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców, czego wymaga powołany przepis. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że pierwotnie w projekcie Studium widniał zapis, że złoże przewiduje się do eksploatacji i w takim kształcie dokonano opiniowania. Opinia Geologa Powiatowego znajduje się w aktach planistycznych (T.I, str.316). Geolog wskazał tamże, że na terenie gminy znajduje się udokumentowane złoże piaskowców krośnieńskich i w celu ochrony złoża i umożliwienia w przyszłości jego eksploatacji w granicach występowania złoża postulowano całkowity zakaz zabudowy. Po zmianie zapisu w projekcie uchwały istotnie nie opiniowano już projektu Studium, ale nie było to konieczne z dwóch powodów. Po pierwsze, sporządzenie projektu z eliminacją wydobycia ( czyli z zachowaniem nienaruszonego złoża) to coś mniej, a nie coś więcej; innymi słowy, opiniowano pozytywnie dalej idący projekt przed zmianą. Po drugie, przepisy dotyczące Studium nie wymagają ponowienia opiniowania, więc w sytuacji niewielkich zmian, istotnych przede wszystkim dla właściciela terenu, nie jest to konieczne. Jak to słusznie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r., II SA/Kr 934/10, LEX nr 753701: "1. Ustawodawca - w przeciwieństwie do procedury poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego - nie wprowadził obowiązku ponawiania czynności planistycznych w przypadku stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie studium, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu studium. Ze względu na wewnętrzny charakter studium wystarczającą gwarancją zapewnienia w procedurze planistycznej czynnika społecznego jest umożliwienie składania wniosków i uwag do projektu studium oraz udział w dyskusji publicznej bez konieczności ponawiania czynności planistycznych. Wprawdzie potrzeby ponowienia czynności planistycznych wykluczyć nie można, jednakże braku takiego ponowienia nie można traktować jako naruszenia trybu postępowania w świetle przepisów u.p.z.p., a tym bardziej istotnego naruszenia trybu postępowania.(...)".

Nietrafny jest zarzut braku uzyskania opinii gminnej komisji urbanistyczno – architektonicznej o projekcie Studium (art. 11 pkt 4 u.p.z.p.). Albowiem do odpowiedzi na skargę dołączono protokół nr [...] z posiedzenia Gminnej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej z dnia 12 września 2018r. z którego wynika, że w tym dniu poddano ocenie projekt Studium. Dokument został przez Komisję zaopiniowany bez uwag (k.66 akt sąd.). W efekcie stwierdzić należy, że błędem było tylko niedołączenie opinii do dokumentacji planistycznej, ale nie jest to uchybienie istotne, powodujące nieważność uchwały.

Nie znalazł potwierdzenia w dokumentacji planistycznej zarzut naruszenia art. 53 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2018.2081 t.j., dalej u.o.ś.). Skarżąca zarzuciła, że przed sporządzeniem prognozy oddziaływania na środowisko nie uzgodniono z organami wymienionymi w tym przepisie, czyli RDOŚ i PPIS zakresu i stopnia szczegółowości informacji w niej wymaganych. Tymczasem Wójt uzgodnił ten zakres, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji planistycznej ( T.1, str. 375).

Kolejny zarzut dotyczący trybu jest związany z zarzutem naruszenia § 35 ust. 3 Statutu Gminy Lanckorona stanowiącego załącznik do uchwały nr III/13/2002 Rady Gminy Lanckorona z dnia 9 grudnia 2002r. poprzez brak poddania projektu Studium konsultacji prawnej przed przyjęciem w porządek obrad sesji. Zarzut ten nie znalazł potwierdzenia, albowiem przy odpowiedzi na skargę dołączono projekt uchwały w sprawie Studium z załącznikami, na którym widnieje pieczęć i podpis radcy prawnego, co świadczy o tym, że uchwała była konsultowana przez wymienionego radcę prawnego (k. 65 akt sąd.).

Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 9 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (DZ.U. 118, po.1233, dalej "rozporządzenie"). Przepis ten wskazuje, że wykonanie czynności, o których mowa w art. 11 u.p.z.p., dokumentuje się przez sporządzenie dokumentacji składającej się m.in. z informacji o składzie zespołu autorskiego projektu studium wraz z aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zarzuca się w skardze brak zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego – co do członków zespołu autorskiego projektu Studium. Tymczasem w dokumentacji planistycznej (T.II, przedział 9) znajduje się zaświadczenie dotyczące głównego projektanta. W ocenie Sądu jest to wystarczające, albowiem przepisy nie wymagają, aby wszyscy członkowie zespołu mieli tak potwierdzone kwalifikacje.

Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 55 ust. 3 u.o.ś., poprzez uchwalenie Studium, w którym nie zostało ujęte pisemne podsumowanie wymagane tym przepisem, to brzmi następująco:

Art. 55. 1. 23 Organ opracowujący projekt, o którym mowa w art. 46 lub art. 47 ust. 1, bierze pod uwagę ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, opinie organów, o których mowa w art. 57 i art. 58, oraz rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

2. 24 Projekt, o którym mowa w art. 46 i art. 47 ust. 1, nie może zostać przyjęty, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jeżeli ze strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wynika, że może on znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

3. Do przyjętego dokumentu załącza się pisemne podsumowanie zawierające uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych, a także informację, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

1) ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko;

2) opinie właściwych organów, o których mowa w art. 57 i 58;

3) zgłoszone uwagi i wnioski;

4) wyniki postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone;

5) propozycje dotyczące metod i częstotliwości przeprowadzania monitoringu skutków realizacji postanowień dokumentu.

4. 25 Organ opracowujący projekt przekazuje przyjęty dokument wraz z podsumowaniem, o którym mowa w ust. 3, właściwym organom, o których mowa w art. 57 i 58.

5. 26 Organ opracowujący projekt jest obowiązany prowadzić monitoring skutków realizacji postanowień przyjętego dokumentu w zakresie oddziaływania na środowisko, zgodnie z częstotliwością i metodami, o których mowa w ust. 3 pkt 5.

Do odpowiedzi na skargę dołączono podsumowanie (str. 63 akt sąd.), ale istotnie nie ma go w postaci załącznika do uchwały. Natomiast w ocenie Sądu, takie podsumowanie nie jest częścią dokumentacji planistycznej, a zwłaszcza jako załącznik do Studium. Jak to wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., II OSK 1370/10, LEX nr 746494 "Obowiązek przedstawienia właściwym organom pisemnego podsumowania, nie wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i skoro ma być obowiązek ten realizowany po przyjęciu dokumentu; w tym przypadku po podjęciu uchwały przez Radę Miejską, to brak dostatecznych przesłanek do przyjęcia poglądu, że podsumowanie to powinno być obligatoryjnym załącznikiem do planu miejscowego, tak jak to przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku. Poza tym w ustawie o udostępnianiu informacji wyraźnie wskazano właściwe organy, którym należy przekazać przyjęty dokument wraz z podsumowaniem, wśród tych organów nie wymieniono jednak wojewody i nie określono terminu przekazania". Podkreślić należy, że procedury planistyczne w zakresie zagospodarowania terenu (tak dotyczące sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) rozpoczynają się z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.) lub planu (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.) i kończą się uchwaleniem studium (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.) lub planu (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Każda taka procedura planistyczna stanowi więc zamkniętą całość - niezależnie od tego, jak skomplikowany był objęty nią przedmiot regulacji. Zatem uchwalenie aktu planowania (studium, planu miejscowego) zamyka procedurę planistyczną. Tak więc dokument sporządzany po podjęciu uchwały do tej procedury nie należy.

Stąd też zarzut braku tego dokumentu jako załącznika do uchwały nie może się ostać.

Nie polega na prawdzie zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez brak w Studium uzasadnienia zawierającego objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu Studium. Takie uzasadnienie jest zawarte na str. 102 Studium. Nie można nie stwierdzić, że jest ono bardzo lakoniczne i skrótowe oraz ogólnikowe, niemniej jednak nie sposób powiedzieć, że Studium nie zawiera uzasadnienia. Inną jest rzeczą, że uzasadnienie nie zawiera żadnego wyjaśnienia w kwestii złoża "Skawinki", ale będzie to przedmiotem dalszej wypowiedzi Sądu.

Badając uchwałę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń w zakresie trybu uchwalenia Studium.

III. Zarzuty naruszenia zasad uchwalenia Studium.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez uchwalenie zmiany Studium bez wskazania, w jakim zakresie zmiany są dokonywane. Istotnie, brak wskazania takiego zakresu, ale wynika to z faktu, że nie mamy do czynienia ze zmianą Studium, a z uchwaleniem nowego Studium w miejsce poprzedniego. W uchwale nr V/29/2019 Rady Gminy Lanckorona z dnia 28 lutego 2019rt. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona zamieszczono stwierdzenie, że Rada Gminy Lanckorona uchwala Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona w zakresie określonym poniżej, zaś poniżej mamy § 1 który stwierdza, że Studium obejmuje aktualizację kierunków zagospodarowania przestrzennego i zasad polityki przestrzennej gminy o ustalenia w zakresie zmian w strukturze przestrzennej gminy. Nie wynika z tego zapisu bynajmniej, że poprzednie Studium jest nowelizowane, ale że są nowelizowane kierunki zagospodarowania, co jest przedmiotem wypowiedzi nowej uchwały. Bez wątpliwości wynika to także z uchwały Nr VII/51/15 Rady Gminy Lanckorona z dnia 31 marca 2015r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia Studium, gdzie wskazano, że przystępuje się do sporządzenia Studium, które stanowić będzie nową edycję dokumentu (T.I, str. 445). W tej sytuacji tym bardziej jest oczywistym, że użycie w uchwale dotyczącej Studium słów dotyczących aktualizacji kierunków dotyczy tego, że nowe studium ma zaktualizować kierunki zagospodarowania w Gminie. Zarzut zatem jest bezzasadny.

Nie może także prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia przez brak odrębnych części określających w formie tekstowej uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego. Analizując przedmiotową uchwałę, trzeba dojść do wniosku, że wbrew zarzutom skargi składa się ona z dwóch, jakkolwiek niewyodrębnionych w sposób jednoznaczny, części. Część pierwsza obejmuje uwarunkowania rozwoju ( do str. 53 uchwały), a druga kierunki zagospodarowania ( od str. 53, rozdziału "Polityka rozwoju Gminy"). Jest prawdą, że owo wyodrębnienie jest czytelne dopiero po wgłębieniu się w treść uchwały, ale w ocenie Sądu nie może to prowadzić w żadnym razie do przyjęcia wadliwości uchwały w tym względzie. Zatem ten zarzut nie może odnieść skutku.

Zarzut naruszenia § 7 pkt. 1 lit. d rozporządzenia poprzez brak ścisłego wyznaczenia granic obszarów o różnych kierunkach zmian w strukturze przestrzennej gminy i pozostawienie tych granic do uściślenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jest niezrozumiały. W załączniku nr 3 do uchwały "Kierunki rozwoju gminy" część graficzna w skali 1:10 000, zawarte są zobrazowane poszczególne obszary i tereny o określonym przeznaczeniu, oddzielone liniami koloru czarnego.

W zakresie zasad nie podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia:

- art. 53 u.o.ś. poprzez sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko bez uwzględnienia elementów wskazanych w:

postanowieniu RDOŚ w Krakowie z dnia 23 stycznia 2017 r., znak: [...], tj.:

bez analizy i oceny wpływu realizacji postanowień Studium na drożność korytarzy ekologicznych (lokalnych i regionalnych), miejsca o wysokich walorach krajobrazowych, tj. dominanty krajobrazowe, miejsca i ciągi widokowe oraz strefy ekotonowe,

bez analizy rezerw terenów inwestycyjnych oraz oceny rzeczywistych potrzeb gminy w tym zakresie,

w uzgodnieniu PPIS w Wadowicach z dnia 4 stycznia 2017 r., znak: [...], tj. bez uwzględnienia wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi poprzez ocenę zmian:

w sposobie zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

-emisji hałasu przenikającego ze środowiska do miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi z uwzględnieniem warunków sytuowania budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej,

-emisji zanieczyszczeń powietrza produktami pochodzącymi z procesów energetycznych, technologicznych oraz komunikacji do miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi,

-składowania odpadów, z uwzględnieniem zabezpieczeń przed zanieczyszczeniem wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleby,

- art. 51 ust. 2 pkt. 2 lit. e u.o.ś. poprzez zbyt ogólną i pobieżną analizę przewidywanego znaczącego oddziaływania na środowisko, z pominięciem oddziaływania generowanego przez realizację inwestycji rządowych wynikających z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego.

Nie wykazano bowiem w żadnym zakresie, że powyższe zarzuty dotyczą interesu prawnego skarżącej. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżąca wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności uchwały powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części uchwały dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości Studium, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącej, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącej. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu. W efekcie skarga taka staje się skargą o charakterze actio popularis, a temu z całą pewnością nie służy instytucja obywatelskiej kontroli nad legalnością działalności organów samorządu terytorialnego określona w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 117/13, (w:) CBOSA). Wskazać należy, że w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 8 maja 2019 r., II OSK 1544/17, LEX nr 2678435: "Prawo do zaskarżenia studium, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności uchwały powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części uchwały dotyczącej tych nieruchomości, których skarżący są właścicielami" (por. tak samo wyrok NSA z z dnia 11 lipca 2017 r., II OSK 2813/15, LEX nr 2365489).

Natomiast, kierując się powyższymi wskazaniami, za zasadne należało uznać następujące zarzuty:

-art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego polegające na wyłączeniu w Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki"

-art. 72 ust. 1 i art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (DZ.U. 2019.1396 t.j., dalej "p.o.ś.") oraz art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (DZ.U. 2019.868 t.j., dalej "p.g.g.") poprzez naruszenie zasady ochrony złoża oraz zasady racjonalnego gospodarowania złożem w odniesieniu do złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki",

-art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności polegające na wyłączeniu w Studium możliwości eksploatacji złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki"

-art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady przyzwoitej legislacji polegające na uchwaleniu Studium zawierającego sprzeczne ze sobą zapisy dotyczące złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki".

Jak chodzi o wspomniane złoże "Skawinki", które jest złożem udokumentowanym i położonym m.in. na terenach działek skarżącej ( co nie zostało zakwestionowane przez organ), to zapisy w pierwszej edycji projektu Studium i prognozy oddziaływania na środowisko przewidywały, że w przyszłości będzie ono eksploatowane. W takiej wersji zaopiniował projekt Studium organ geologiczny. Jednak, jak wynika z dokumentacji planistycznej, uwagi krytyczne do takiego zapisu zgłosiło szereg mieszkańców Skawinki oraz Lanckorony (T.II, str. 518 dokumentacji planistycznej). W kolejnej edycji projektu wyeliminowano zapis o możliwości wydobycia złoża w przyszłości, nawiasem mówiąc, z jednoczesnym pozostawieniem innych sformułowań, które były związane z zapisem o możliwości wydobycia. Ostatecznie na str. 24 uchwały w części uwarunkowań znalazł się zapis " Złoża tego nie przewiduje się do eksploatacji". Podobny zapis znalazł się w części dotyczącej kierunków zagospodarowania: "Nie przewiduje się eksploatacji terenu udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "Skawinki" w kat. C1"(str. 57). W uzasadnieniu do Studium, co trafnie zarzuca strona skarżąca, nie zawarto żadnej wypowiedzi w kwestii zmiany podejścia organu uchwałodawczego do tego zagadnienia. Natomiast w odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Lanckorona wskazał, że w przedmiotowym przypadku uzasadnieniem merytorycznym nie ustalenia eksploatacyjnego kierunku złoża jest ochrona wartości krajobrazowych terenu oraz ochrona zdrowia i życia ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie udokumentowanego złoża.

Zanim zatem Sąd przejdzie do oceny zgodności z prawem zamieszczenia zapisów o nieeksploatowaniu złoża, stwierdzić trzeba, że zmiana w tym zakresie nie została w żaden sposób uzasadniona. Nie chodzi tutaj tylko o brak uzasadnienia w uchwale, jakkolwiek takie uzasadnienie winno być sporządzone, albowiem wspomniane złoże jest jedynym złożem kopalin na terenie Gminy. Nawet jednak argument zacytowany wyżej, zawarty w odpowiedzi na skargę nie może się ostać, jako ogólnikowy i nie poparty żadnymi informacjami. Nie wyjaśniono bowiem, na czym polegają walory krajobrazowe tamtego terenu oraz dlaczego ma być zagrożone życie i zdrowie ludzi w przypadku wydobycia. Co zaś do zgłoszonych uwag krytycznych w trakcie procedury planistycznej mieszkańców Skawinki oraz Lanckorony, to nie wiadomo, czy eksploatacja złoża wpłynęłaby w jakikolwiek sposób na ich interes, choćby faktyczny. Ponadto pamiętać trzeba, że brak zgody części mieszkańców sam w sobie nie może być powodem zakazu eksploatacji złoża. "Okoliczność ta stanowi jednak podstawę do podjęcia przez organy planistyczne działań zmierzających do wzajemnego wyważenia interesów skarżących i osób protestujących. Nie może natomiast sama w sobie stanowić podstawy do wprowadzenia zakazu eksploatacji złóż kruszywa i zamieszczenia w treści załącznika do zaskarżonej uchwały zapisu o konfliktowości złoża. (...) studium ze względu na swój kierunkowy charakter nie stanowi płaszczyzny do zamieszcza w nim zapisów dotyczących indywidualnego przedsięwzięcia. Raczej powinno wskazywać próbę rozwiązania tego konfliktu" (tak uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010, . II SA/Kr 948/10).

Przechodząc teraz do argumentacji wyjaśniającej stanowisko Sądu, która powiela trafną argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. II OSK 2323/15, piubl. Lex/el. oraz wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 października 2016 r. II SA/Po 640/16, na wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień 28 lutego 2019r. ), w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z występowania udokumentowanych złóż kopalin. Już tylko językowa wykładnia tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że uwzględnienie uwarunkowań wynikających z występowania udokumentowanych złóż kopalin nie może być rozumiane jako upoważnienie do ustanowienia całkowitego zakazu ich eksploatacji, albowiem taki zakaz funkcjonalnie zrównuje tereny gdzie występują udokumentowane złoża kopalin z terenami, gdzie złóż takich brak, a więc stanowi przeciwieństwo uwzględnienia specyfiki terenu wynikającej z występowania tychże złóż. Tak więc już tylko z tego powodu zaskarżoną uchwałę uznać należy za naruszającą w istotny sposób jedną z określonych w art. 10 ust. 1 zasad sporządzania studium, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności w zakresie wyznaczonym granicami sprawy.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają doprecyzowania powyższej regulacji dotyczącej udokumentowanych złóż kopalin, lecz regulują zasady planowania przestrzennego w zakresie złoża kopaliny wyłącznie przez odwołanie się do odrębnych ustaw. W ogólności odwołują się do przepisów odrębnych w zakresie terenów chronionych i górniczych, w skład których wchodzą złoża kopalin (art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Przede wszystkim do tych odrębnych ustaw należą ustawa - Prawo ochrony środowiska oraz ustawa - Prawo geologiczne i górnicze W tym kontekście zauważyć należy, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019.1396 t.j.z późn. zm.; dalej: p.o.ś.), w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: 1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami; 2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Wymagania te określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań (art. 71 ust. 4 p.o.ś.).

Teren, na którym znajdują się złoża kopalin podlega także ochronie uregulowanej w przepisach przywoływanej już ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (DZ.U. 2019.868 t.j., dalej "p.g.g."). Zgodnie zaś z art. 95 ust. 1 p.g.g. udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Co za tym idzie uwzględniając fakt, iż proces planowania przestrzennego powinien uwzględniać wymagania ochrony środowiska (art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.), stwierdzić należy, iż bezpośrednio z norm dotyczących ochrony środowiska wynika, że proces planowania przestrzennego powinien zapewnić warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż (art. 72 ust. 1 pkt 2 p.o.ś.). Ochrona środowiska polega bowiem m.in. na racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt 13 lit. a p.o.ś.). Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie Prawa ochrony środowiska oraz przepisów szczególnych (art. 81 ust. 1 p.o.ś.). Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (art. 81 ust. 3 p.o.ś.). Złoża te podlegają zaś ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących (art. 125 p.o.ś.). Przepisy Prawa geologicznego i górniczego nie przyznają zaś kompetencji organowi uchwałodawczemu gminy do decydowania o sposobie racjonalnego gospodarowania złożem kopaliny. To zasada racjonalnej gospodarki złożem kopaliny stanowi jeden z głównych nakazów kierowanych do adresatów przepisów dotyczących złóż kopalin. Pojęcia "racjonalności gospodarowania zasobami" i "ochrony złóż" w przepisach prawa nie są zdefiniowane. Zgodnie z wymogami ochrony środowiska eksploatację kopalin prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku (art. 126 ust. 1 P.o.ś.). Normami odniesienia przydatnymi przy dekodowaniu zasady "racjonalnej gospodarki złożem kopaliny" mogą być przykładowo normy dotyczące właściwości geologicznych złóż kopalin, związane m.in. z wielkością i konturami granic złoża, jego położeniem względem innych złóż, a także innymi cechami budowy geologicznej złoża, w tym jakością kopaliny, parametrami skał otaczających złoże, warunkami hydrogeologicznymi etc. Nie mniej istotne są normy odniesienia związane z właściwościami górniczymi (np. technologicznymi) możliwego sposobu udostępnienia i eksploatacji złoża czy też normy ekonomiczne, związane ze sferą ekonomiki gospodarowania złożem - zarówno w czasie teraźniejszym, jak i w przewidywalnej przyszłości. Kształtowanie warunków racjonalnej gospodarki złożami zaczyna się już na etapie prac poszukiwawczych i trwa miejscami aż do likwidacji zakładu górniczego włącznie. Podstawą działalności gospodarczej mającej na celu wydobywanie kopalin są informacje zawarte w dokumentacji geologicznej. Z niej wynika jedyny, podawany w koncesji miernik racjonalności gospodarki złożem, którym jest określany zwykle w procentach "minimalny stopień wykorzystania zasobów". Drugą ważną sprawą jest określenie przewidywanego stopnia wykorzystania zasobów złoża, z którego wynika maksymalna wielkość zasobów do wydobycia. W oczywisty sposób na racjonalną gospodarkę złożem wpływają również systemy i technika eksploatacji (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II GSK 1841/13). Podkreślić jednakże należy, iż proces ustalania omawianej "racjonalności" dokonywany jest na etapie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na wydobycie kopaliny (patrz: art. 26 p.g.g.). To w tym postępowaniu następują ustalenia w zakresie: racjonalnego gospodarowania złożem; minimalnego zakresu prac górniczych; przestrzeni, w granicach której ma być wykonywana działalność; rodzaju działalności, na którą ma być udzielona koncesja; technicznych możliwości wykonywania działalności w zakresie wydobywania węglowodorów ze złóż; a przede wszystkim sposobu zamierzonego wydobycia i minimalnego stopnia wykorzystania zasobów złoża oraz przedsięwzięcia niezbędnego w zakresie racjonalnej gospodarki złożem. Pod tym właśnie kryje się cel wynikający z art. 125 P.o.ś. Ponadto zauważyć należy, że to koncesja określa sposób racjonalnego wykorzystania złoża. W tym zakresie art. 95 ust. 1 ww. ustawy nie zawiera żadnego wyjątku.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (a w dalszej kolejności plan miejscowy) ma zaś jedynie ujawniać istnienie takiego udokumentowanego złoża celem jego ochrony.

Ochrony tej nie można utożsamiać z możliwością arbitralnego decydowania przez organ uchwałodawczy gminy nie tylko o całkowitym i definitywnym uniemożliwieniu eksploatacji kopaliny, lecz - jak wskazuje się w orzecznictwie - nawet z możliwością decydowania o sposobie racjonalnego wykorzystania złoża, w tym o sposobie zastosowania techniki wydobycia (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2323/15).

Jak to podobnie i trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 2018r. II OSK 356/17, publ. Lex/el.: "Nietrafny jest zarzut strony skarżącej kasacyjnie co do dokonania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. oraz art. 95 ust. 1 P.g.g. poprzez przyjęcie, że ww. przepisy sprzeciwiają się wprowadzeniu w studium postanowienia, mówiącego o nie przeznaczeniu terenu, na którym występuje udokumentowane złoże kopalin w postaci piasków i żwirów pod eksploatację kruszywa. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że proces planowania przestrzennego powinien uwzględniać wymagania ochrony środowiska, a z norm ochrony środowiska wynika, że proces planowania przestrzennego powinien zapewnić warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż (art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś.). Zgodnie z art. 81 ust. 3 P.o.ś. szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Przepisy Prawa geologicznego i górniczego nie przyznają kompetencji organowi uchwałodawczemu gminy do decydowania o sposobie racjonalnego gospodarowania złożem kopaliny. Kopaliny należące do nieodnawialnych zasobów środowiska przyrodniczego, podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu (art. 26 ust. 3 P.g.g.).

Z art. 95 ust. 1 P.g.g. wynika, że w studium ujawnia się istnienie udokumentowanego złoża kopalin. Przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że pozwala on na ujawnienie złoża, a zarazem wprowadzenie zakazu jego eksploatacji. Taki zakaz eksploatacji rozstrzyga o sposobie wykorzystywania tego złoża i to w sposób najdalej idący, czyli poprzez pozbawienie możliwości jakiejkolwiek eksploatacji. Żaden przepis prawa, w tym ani art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ani art. 95 P.g.g. ani też art. 72 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. nie przyznają radzie gminy kompetencji do decydowania o zakazie eksploatacji złoża kopaliny. Taka kompetencja nie wynika także z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., który zawiera cele tejże ustawy, a jednym z nich jest ochrona środowiska, w tym gospodarowanie wodami i ochrona gruntów rolnych i leśnych. Kierunki zagospodarowania danego terenu powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości. Należy przy tym stwierdzić, że zaprezentowany w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji pogląd znalazł wsparcie w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2323/15; wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 884/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 201 r. sygn. akt IV SA/Po 826/15)".

Można tu jeszcze powołać wyrok NSA z dnia 20 maja 2015 r. II OSK 394/15, LEX nr 1796291 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r. II SA/Gl 1024/14, publ. Lex/el.

W tej sytuacji, w okolicznościach tej sprawy, wprowadzenie przez Radę Gminy Lanckorona na ostatnim etapie procedury uchwalania studium zakazu wskazuje na dowolność i arbitralność tego zapisu, a tym samym na istotne naruszenie prawa (przepisów powołanych wyżej), co skutkuje istotnym naruszeniem zasad sporządzania Studium ( art. 28 u.p.z.p). Okoliczność, że gmina dysponuje "władztwem planistycznym" nie oznacza dowolności w zakresie regulowania zasad ochrony złoża kopaliny. Władztwo planistyczne nie jest dowolnie, a samodzielność w tym zakresie gminy jest ograniczona. Z tych względów należało orzec o nieważności uchwały w zakresie stwierdzenia, że nie przewiduje się eksploatacji złoża w przyszłości w stosunku do działek, których właścicielem jest skarżąca, czyli w granicach jej interesu prawnego. Wskazać bowiem należy, że stwierdzenie nieważności całej uchwały może mieć miejsce tylko wtedy, gdy naruszenia wskazane w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. odnoszą się do całej uchwały lub przeważającej jej części. Jeśli natomiast naruszenia dotyczą tylko części ustaleń studium, lub znikomej części, to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części, o ile pozostała niewadliwa część może funkcjonować samodzielnie w obrocie.

Zatem po wyeliminowaniu kwestionowanych zapisów pozostanie treść dokumentująca złoże, zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p.

Jednocześnie podkreślić należy, iż ochrona udokumentowanych złóż kopalin przewidziana w art. 95 ust. 1 p.g.g. nie oznacza obowiązku kształtowania miejscowej polityki przestrzennej w taki sposób, aby umożliwić natychmiastową eksploatację złoża, a jedynie nakłada na podmiot dysponujący władztwem planistycznym wymóg takiego kształtowania podejmowanych aktów planistycznych, by zapewnić ewentualną możliwość jego eksploatacji, gdy zajdzie taka potrzeba. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do przedmiotowego złoża "Skawinki", co do którego określono w załączniku graficznym nr 3, że leży na terenach przewidzianych jako rolne. W ocenie Sądu takie przeznaczenie tego terenu wiąże się z rzeczywistą ochroną złoża, wobec wykluczenia co do zasady jakiejkolwiek zabudowy. Z tego względu oznaczenie terenu ze złożem jako rolnego jest racjonalne i nie zamyka możliwości wykorzystania tego terenu dla wydobycia w przyszłości. Dlatego też nie jest zasadna skarga w zakresie, w którym kwestionuje ten zapis. Podobnie nie jest zasadna skarga, o ile kwestionuje zapis dotyczący rolnego kierunku rozwoju tego terenu i objęcie go strefą III – przyrodniczo – rolną. Trzeba wskazać, że w Studium przewidziano 3 strefy rozwoju. Pierwsza z nich to strefa wzmożonej aktywności inwestycyjnej, druga to strefa rolna z zabudową przysiółkową, zaś 3-cia strefa to właśnie strefa przyrodniczo – rolna. Jak wynika z załącznika graficznego nr 4, obie pierwsze strefy obejmują tereny zaludnione – wsi i miejscowości, natomiast między tymi strefami sytuuje się strefa III, obejmująca i tereny rolne i tereny zielone, przyrodnicze. Skoro zatem obszar złoża leży poza terenem miejscowości, na obszarach rolnych otoczonych obszarami przyrodniczymi, zatem nasuwa się jako oczywistość usytuowanie go w strefie III.

Co więcej, zarzut dotyczący przekroczenia władztwa planistycznego poprzez określenie dla terenu złoża - terenu rolnego, nie jest też zasadny z innego powodu. Otóż aktualny MPZP –a to uchwała Nr VII/62/2003 Rady Gminy Lanckorona z dnia 15 maja 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona - wspomniany teren także sytuuje w obszarze określonym jako R – czyli zgodnie z § 50 - teren upraw polowych i zieleni śródpolnej z przeznaczeniem podstawowym jako rolniczo użytkowane kompleksy rolne. Określając zasady zagospodarowania tych terenów wskazano w planie na utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej z dopuszczeniem uzupełnień zabudowy w istniejących siedliskach, przy jednoczesnym zakazie zabudowy nie związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Natomiast wskazano dalej na zachowanie śródpolnych zadrzewień i zieleni łęgowej. Skoro zatem w Studium ustanowiono przedmiotowy teren złoża jako rolny, to w stosunku do jego przeznaczenia w obowiązującym MPZP nic się nie zmieniło. W tym zakresie zatem nie można w żaden sposób stwierdzić, że interes prawny skarżącej został naruszony poprzez pogorszenie jej sytuacji.

Należy jeszcze zwrócić uwagę na inną okoliczność. Obowiązujący MPZP w § 50 ( dotyczącym przeznaczenia terenu jako rolnego), w ust. 5 wskazuje na konieczność ochrony stanowisk archeologicznych w obszarze jednostek strukturalnych, m.in. "C Skawinki". Jak wynika z rysunku MPZP, są to te same stanowiska archeologiczne, które zaznaczono w rysunku Studium m.in. na terenie złoża. Dokładniej mówiąc, dwa z tych stanowisk znajdują się na terenie złoża. Według § 18 ust. 3 lit. b MPZP jest to tzw. strefa nadzoru archeologicznego i obserwacji, obejmująca stanowiska archeologiczne naniesione na załączniku nr 1 do planu. W strefie tej obowiązuje zakaz wszelkich działań niszczących jak głęboka orka, prace wybierzyskowe, niwelacyjne, wszelkie działania inwestycyjne. Skoro zatem obecnie według obowiązującego planu jest to obszar rolny z wyznaczoną ochroną stanowisk archeologicznych, to określenie w Studium tego obszaru również jako rolnego jest zrozumiałe także w kontekście ochrony stanowisk archeologicznych, które na mapie Studium ( załącznik nr 3) są uwidocznione.

Zważywszy na powyższe, w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. uwzględniono skargę w części dotyczącej naruszenia interesu prawnego skarżącej, w pozostałym zakresie oddalając ją na zas. art. 151 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zas. art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zważywszy na fakt, że skarżąca wygrała sprawę w jej najważniejszym aspekcie.