Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 395/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R.S. na upomnienie Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie wezwania do uregulowania należności za przechowywanie broni w depozycie policyjnym postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Komendant [...] Policji cofnął R.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W następstwie powyższej decyzji R.S. złożył broń w depozycie policyjnym w dniu 11 lutego 2002 r. oraz – w tym samym dniu – podpisał oświadczenie o poinformowaniu go o konieczności ponoszenia kosztów zawiązanych jej przechowywaniem w depozycie policyjnym.

Pismem z dnia 7 września 2006 r. R.S. został poinformowany o konieczności ponoszenia kosztów związanych z przechowywaniem broni. Następnie pismami z dnia 27 sierpnia 2007 r. oraz 17 kwietnia 2008 r. Komenda [...] Policji poinformowała stronę o naliczonych kosztach przechowywania broni. Kolejne pisma informujące o kosztach przechowywania broni zostały do R.S. wysłane w dniu 5 stycznia 2010 r. oraz 6 lipca 2010 r., razem z zawiadomieniem o obowiązku jej zbycia.

W odpowiedzi na powyższe strona złożyła 8 września 2011 r. oświadczenie o przekazaniu broni do złomowania. W związku z powyższym stronie naliczone zostały koszty przechowywania broni za okres od dnia 11 lutego 2003 r. do 8 września 2011 r., a następnie [...] września 2011 r. wezwano R.S. do uiszczenia wyliczonej kwoty pismem nr [...].

Strona złożyła wniosek o umorzenie kwoty należności wynikającej z przechowywania broni w depozycie do Ministra Spraw Wewnętrznych. Postępowanie w tym przedmiocie zostało przez Ministra Spraw Wewnętrznych zawieszone postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], ze względu na konieczność uzyskania stanowiska organu deponującego broń, w tym przypadku Komendanta [...] Policji. Po uzyskaniu wskazanego stanowiska Komendanta [...] Policji, Minister Spraw Wewnętrznych pismem z dnia 24 lipca 2012 r. wezwał R.S. do zajęcia stanowiska w przedmiocie zasadności obciążenia go opłata depozytową. Jednocześnie pouczył go, że wezwanie do uiszczenia opłaty jest czynnością materialno-techniczną, od której można wnieść skargę do sądu administracyjnego.

W wyniku powyższego pouczenia R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wezwanie Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...], która została odrzucona postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. II SA/Wa 1846/12 z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wskazano, że wobec braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego skarżącemu przysługuje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Następnie pismem z dnia 21 lutego 2013 r. skarżący wezwał Komendanta [...] Policji do usunięcia naruszenia prawa i złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wezwania.

W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdził, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające zmianę wysokości opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Jednocześnie organ poinformował skarżącego o treści art. 53 § 1 p.p.s.a., art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1-3 i art. 47 § 1 oraz o treści art. 87 p.p.s.a.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wezwanie organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...], w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, wnosząc o uchylenie tej czynności materialno-technicznej. Skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 937/13. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie zastosował się w prawidłowy sposób do wytycznych wskazanych w postanowienia z dnia 7 lutego 2013 r.

Następnie Komendant [...] Policji, w odpowiedzi na pismo strony z dnia 29 listopada 2013 r., skierował w dniu [...] grudnia 2013 r. do R.S. upomnienie w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), wzywające do uregulowania należności z tytułu przechowywania broni w depozycie policyjnym.

W odpowiedzi na powyższe upomnienie R.S. skierował do organu w dniu 31 grudnia 2013 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że znakomita część żądanych należności uległa już przedawnieniu, wobec czego żądana opłata jest przesadnie wysoka. Ponadto wskazano, że w okresie od 2003 do 2009 roku nie był informowany o narastających należnościach.

Organ odpowiedział pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., relacjonując stan faktyczny sprawy i wskazując na pisma i ich daty, którymi informował skarżącego o fakcie naliczania należności z tytułu przechowywania broni. Ponadto odnosząc się do wskazanej okoliczności przedawnienia, organ wskazał, że przedmiotowa należność, jako niepodatkowa należność budżetowa, jest dochodzona zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1240 z późn. zm.) w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, wedle której przedawnienie następuje po 5 latach.

Wobec powyższego R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na upomnienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2013 r., podtrzymane pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., wnosząc o jego uchylenie, a także wstrzymanie wykonania czynności materialno-technicznej.

W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 7 oraz 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. 2013 r. poz. 267), poprzez wyliczenie należności z pominięciem faktu przedawnienia części roszczenia, a także naliczanie opłat bez informowania skarżącego o tym fakcie, co narusza zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.

Skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy dotyczące przedawnienia zawarte w Kodeksie cywilnym. Alternatywnie, jeżeli w niniejszej sprawie miałyby jednak zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, również nastąpiło przedawnienie części roszczeń, czego organ nie uwzględnił, naliczając skarżącemu zobowiązanie.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, skarżący wskazał, że wszczęcie przez organ postępowania egzekucyjnego naraziłoby go na znaczne trudności w realizacji bieżących zobowiązań finansowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. W ocenie pełnomocnika Komendanta [...] Policji, wniesienie skargi na pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. jest niedopuszczalne, albowiem pismo to pełni wyłącznie informacyjną rolę i nie stanowi o nowych obowiązkach strony w postępowaniu administracyjnym. Organ przyjął, że przedmiotem skargi jest zatem upomnienie z dnia 16 grudnia 2013 r., ale i w tym przypadku podtrzymał stanowisko o niedopuszczalności wniesienia skargi. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, pełnomocnik organu wskazał, że czynność ta jest wyłącznie przypomnieniem o obowiązku uiszczenia należności, wynikającej z przepisów prawa, a skonkretyzowanej w wezwaniu organu z dnia [...] września 2011 r., które nie zostało skutecznie wzruszone przez skarżącego.

Skarżący pismem z dnia 4 marca 2014 r. ustosunkował się do odpowiedzi organu, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do argumentów organu, skarżący wskazał, że pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. nie może zostać, w świetle zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa oraz art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) uznane jedynie za powielenie wcześniej przytaczanych argumentów. Ponadto wskazał, że pismo to zmieniło jego sytuację prawną, albowiem w upomnieniu została wskazana odmienna kwota niż pierwotnie wskazana. Zatem organ wydał, zdaniem skarżącego, nowe wezwanie. R.S. podtrzymał również wcześniejszą argumentację dotyczącą przedawnienia przedmiotowych należności oraz ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Katalog aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy poddanych kontroli sądów administracyjnych ma charakter zamknięty.

W niniejszej sprawie R.S. przedmiotem swojej skargi uczynił, co zostało sprecyzowane w piśmie z dnia 24 marca 2014 r., upomnienie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], wydane przez Komendanta [...] Policji na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, twierdząc, iż stanowi ono czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przywołanego powyżej.

Z powyższym twierdzeniem nie można się zgodzić, albowiem wskazany w skardze akt nie mieści się wśród aktów wymienionych we wskazanym artykule. Zaskarżony akt stanowi swego rodzaju etap pośredni, pomiędzy określeniem przez wierzyciela – w niniejszym przypadku organ administracji – zobowiązania, a wszczęciem postępowania egzekucyjnego, którego celem jest odzyskanie przez wierzyciela należności. Zgodnie z treścią powołanego art. 15 § 1, jest to czynność niezbędna w celu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Jakkolwiek należy zgodzić się ze skarżącym, iż nie występuje tożsamość pomiędzy pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. a wezwaniem z dnia [...] września 2011 r., to jednak trzeba zauważyć, że wyciąga on z tego faktu błędne wnioski. To wezwanie z dnia [...] września 2011 r., nieskutecznie zaskarżane przez R.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kształtowało sytuację prawną skarżącego, w postaci określenia obowiązku, jakiemu powinien się on poddać. Natomiast upomnienie z dnia [...] grudnia 2013 r. jedynie przypominało o ciążącym, określonym już wcześniej obowiązku.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż upomnienie stanowi nowe wezwanie z uwagi na różnicę kwot, do uiszczenia której został on wezwany. W upomnieniu z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wyraźnie wskazane, że należność za przechowywanie broni w depozycie policyjnym wynosi 7153,44 (słownie siedem tysięcy sto pięćdziesiąt trzy 44/100) złote i kwota ta nie różni się od wskazanej w wezwaniu z dnia [...] września 2011 r. Kwota 8.80 (słownie osiem 80/100) złotych stanowi koszty upomnienia, które nie mają podstawy tożsamej z należnością główną, a wynikają z nieuiszczenia tej należności w terminie i potrzeby wszczynania postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności – z uwagi na stwierdzoną powyżej niedopuszczalność prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego wobec braku właściwości sądu, wniosek nie może zostać rozpoznany.

Na marginesie wskazać należy, że podnoszona przez skarżącego kwestia przedawnienia części należności może zostać przez niego wskazana w toku postępowania egzekucyjnego, poprzez wniesienie zarzutów przewidzianych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Reasumując, w ocenie Sądu przedmiotowe upomnienie nie może zostać uznane za "inną czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., przez co nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Powyższe stanowisko występowało już w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. sygn.. II FSK 1608/10, czy tez z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2392/10 (oba orzeczenia dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.