Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 325/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 139/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia 29 grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 139/18, w którym odmówiono L. L. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z 29 grudnia 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "R." sp. z o. z siedzibą w L.

W motywach orzeczenia sąd podał, że w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że mogą to być zarówno skutki prawne jak i faktyczne. Podkreślono, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie stać go na zapłatę takich kwot. Zdaniem skarżącego, określona w decyzji wysokość zobowiązania podatkowego jest wysoka i obecnie nie jest możliwe, aby ją zapłacił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania postanowienia. Skarżący bardzo ogólnie uzasadnił wniosek, wskazując na mogące wystąpić w przyszłości skutki wykonania zaskarżonej decyzji w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wskazano jednak, jakich konkretnych skutków spodziewa się skarżący w takiej sytuacji.

W zażaleniu na postanowienie sądu skarżący powołał się na znaczną wysokość należności, której sprawa dotyczy, tj. 136.891,29 zł. Wskazał, że nie posiada takiej kwoty, a egzekucja mogłaby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, dlaczego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez stronę decyzji. Sąd wyjaśnił, że nie może wydać postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeśli we wniosku skarżący nie wskazuje żadnych konkretnych okoliczności mogących świadczyć o ryzyku zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu w tym zakresie jest prawidłowe. Z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w jego § 1, jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony. Ponadto dotyczy ono wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z uwagi na powyższe oczywistym jest, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem ograniczyła się do ogólnikowych stwierdzeń, nie świadczących o konkretnych zagrożeniach. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności, nawet jeśli należność objęta tym aktem jest wysoka.

Podkreślić należy, że skarżący w treści zażalenia również nie powołał się na żadne konkretne zagrożenia, akcentując jedynie wysokość zobowiązania, którego sprawa dotyczy. Przekonanie skarżącego, że zobowiązanie to jest znaczne, nie uprawdopodabnia zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.