Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3220/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku
Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2, art. art. 157 par. 1, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. K. o sprostowanie oczywistej omyłki lub zasądzenie kosztów w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 3220/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/12 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 12 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia 1. oddalić wniosek o sprostowanie wyroku, 2. uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 3220/13, w ten sposób, że po pkt 3 dodać pkt 4 o treści: "odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 3220/13, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. K. (dalej zwanej "skarżącą") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1478/12 w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, uchylił zaskarżony wyrok w całości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz przyznał adw. R. C. od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – kwotę 2 400 złotych zwiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej, adw. K. P. dnia 10 marca 2014 r.

W piśmie z dnia 14 marca 2014 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącej, adw. K. P. wniósł o "sprostowanie oczywistej omyłki lub zasądzenie kosztów". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyznany skarżącej adwokat z urzędu reprezentował skarżącą jedynie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, po czym – po stwierdzeniu braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej – zwrócił dokumenty stronie i odmówił dalszej reprezentacji w ewentualnym postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając na względzie powyższe skarżąca ustanowiła pełnomocnikiem z wyboru adw. K. P., który jako jedyny pełnomocnik strony reprezentował skarżącą na dalszym etapie postępowania.

Mając na względzie okoliczność, że adw. R. C. nie uczestniczyła w postępowaniu kasacyjnym, w ocenie strony skarżącej przyznanie jej opłaty za udzielenie pomocy prawnej na tym etapie postępowania było oczywiście niezasadne i spowodowane zostało oczywistą omyłką.

W przypadku gdyby uwzględnienie wniosku okazało się niemożliwe skarżąca wnosi o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, gdyż pomimo wniosku złożonego w treści skargi kasacyjnej sąd nie wypowiedział się w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: ,,p.p.s.a.’’) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04; z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 875/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Izba Adwokacka w piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie delegowała adw. R. C. (k. 33 akt sądowych). W punkcie 2 sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał adwokat kwotę 2 400 złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Z uwagi na okoliczność, iż wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 3220/13, Naczelny Sąd Administracyjny powyżej wskazany wyrok uchylił w całości, zasadne było orzeczenie o wynagrodzeniu adwokata z urzędu występującego w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji. Uchylenie wskazanego wyroku nie pozbawia bowiem adwokat z urzędu prawa do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało zatem uznać wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem taka w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła.

Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Na etapie postępowania kasacyjnego skarżąca nie korzystała z pełnomocnika z urzędu, jednak w jej imieniu skargę kasacyjną, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego dnia 28 sierpnia 2013 r. (k. 76 akt sądowych), sporządził pełnomocnik w wyboru – adw. K. P. Słusznie wskazano w złożonym wniosku, że w skardze kasacyjnej adwokat zawarł wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (k. 73 akt sądowych). Wniosek o tożsamej treści został również zawarty w rozpatrywanym wniosku o sprostowanie. Oceniając treść pisma i intencję strony, a także mając na uwadze treść art. 210 p.p.s.a., zgodnie z którym strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona wniosła o uzupełnienie wyroku. Z uwagi na to, że Sąd nie zawarł w wyroku stosownego orzeczenia w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego, wniosek o uzupełnienie wyroku podlega rozpoznaniu i zasługuje na uwzględnienie.

W tym miejscu wskazać należy, że orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odstąpić – na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Za "przypadek szczególnie uzasadniony" w rozumieniu wymienionego przepisu Sąd uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny pierwszej instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., pozostawał w obrocie prawnym i korzystał z domniemania zgodności z Konstytucją RP.

Mając na względzie powyższe, w zakresie wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji.

W zakresie wniosku o uzupełnienie wyroku, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 oraz na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 sentencji.