Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 696/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza na rzecz P. Z. od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 100 zł (sto zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 696/04

Uzasadnienie

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, na zasadzie art. 134 K.p.a., iż odwołanie P. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia, że zespół pałacowo parkowy położony w G. podlega pod działanie dekretu PKWN z dnia 6. września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3 poz. 13 ze zm.) zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu postanowienia Minister podniósł, iż wskazany w decyzji Wojewody [...] termin do wniesienia odwołania wynosił 7 dni. Wynika on z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10 poz. 51 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy P. Z. otrzymał decyzję wojewody w dniu 10. stycznia 2003 r. a więc termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 stycznia 2003 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione listem poleconym w dniu 18 stycznia 2003 r. Zachodzą wobec tego przesłanki do stwierdzenia, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W skardze na powyższą decyzję P. Z. wskazał, iż przekroczył termin wniesienia odwołania jedynie o jeden dzień, natomiast Minister wydał postanowienie po upływie półtora roku od wniesienia odwołania Poinformował, iż wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż opóźnienie z wniesieniem odwołania wynikało z kłopotów zdrowotnych. Skarżący zwraca uwagę, iż Minister w swoim rozstrzygnięciu powołuje się raz na K.p.a. a raz na rozporządzenie wykonawcze do dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wskazał, iż w piśmie, przy którym Wojewoda przekazał jego odwołanie Ministrowi, stwierdzono, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Podkreślił też, iż załatwianie jego sprawy przez organy administracji trwa już 3 i pół roku.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie kwestionowane jest przekroczenie terminu, co uzasadnia wydanie postanowienia o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu (art. 34 K.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Organ odwoławczy, badając czy odwołanie zostało wniesione w terminie, nie uwzględnił, iż organ I. instancji błędnie poinformował skarżącego, iż środek ten musi być wniesiony w terminie 7 dni od otrzymania decyzji. Termin taki istotnie został przewidziany w § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykonania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej w przypadku orzekania w sprawach wskazanych w tym rozporządzeniu. Organ orzekający nie uwzględnił jednak, iż z dniem 1. stycznia 1961 roku, a więc w okresie obowiązywania tego rozporządzenia weszła w życie ustawa z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30 poz. 168). Kodeks ten w swoim pierwotnym brzmieniu wyrażał zasadę, iż termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni (art. 112 §. 2 Kodeksu w brzmieniu pierwotnym). Natomiast art. 112 § 3 pierwotnego brzmienia Kodeksu stanowił "Pozostają w mocy przepisy ustaw przewidujące inne terminy do wniesienia odwołania.". Norma ta miała jednoznacznie znaczenie przepisu przejściowego i wywarła skutki prawne w nim określone w dniu wejścia w życie ustawy, pomimo iż została zamieszczona w Kodeksie poza działem VI zawierającym wówczas przepisy wprowadzające i końcowe. Na mocy tego przepisu utraciły moc wszystkie pozaustawowe regulacje określające terminy do wniesienia odwołania inne niż wynikające z Kodeksu (wnioskowanie a contrario wobec użycia sformułowania "pozostają w mocy"). Dotyczy to także § 5 ust. 2 rozporządzenia nie będącego przecież normą ustawową. Sytuacji tej nie zmienia fakt, iż w ramach późniejszych nowelizacji K.p.a. pominięto normę art. 112 § 3. Samo bowiem pominięcie tej normy, bez jednoczesnego wskazania, iż wolą ustawodawcy jest przywrócenie mocy obowiązującej regulacji pozaustawowych obowiązujących przed wejściem w życie Kodeksu, a wyznaczających inne niż 14. dniowy terminy wniesienia odwołania, nie znosi skutku prawnego, jakim było utrata mocy z dniem wejścia w życie Kodeksu regulacji pozaustawowych dotyczących terminów do wniesienia odwołania.

Wskazane wyżej unormowania wskazują, iż organ rozpatrujący odwołanie błędnie przyjął, że termin do wniesienia odwołania wynosi 7 dni, jak by to wynikało z rozporządzenia o przeprowadzeniu reformy rolnej, zamiast uwzględnić termin wynikający z obecnie obowiązującego K.p.a. (art. 129 §. 2 K.p.a. w obecnym brzmieniu). Dla oceny tej bez znaczenia pozostaje fakt, iż w decyzji Wojewody [...] wskazano termin 7. dniowy, skoro termin ten określono błędnie.

W danym przypadku, skarżący zachował wymagany 14. dniowy termin do wniesienia odwołania. Tak więc zastosowanie niewłaściwych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Odnośnie do zarzutów skargi dotyczących zwłoki organu przy załatwianiu sprawy, trzeba stwierdzić, iż nie mogły one mieć znaczenia dla oceny zasadności wydania postanowienia na zasadzie art. 134 K.p.a. Dyscyplinowaniu Ministra, jako organu administracji publicznej, mogłyby służyć w takim przypadku inne instytucje procesowe, na przykład skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podobnie bez znaczenia pozostają kwestie związane z przyczynami uchybienia terminu. Uchylenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło wyłącznie z powodu zastosowania przez organ administracji niewłaściwych przepisów dla ustalenia terminu do wniesienia odwołania.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując ponownie sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrzy odwołanie P. Z. jako wniesione w terminie.