Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 3140/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 3, art. 220 par. 1,3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II OSK 3140 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P., E. P. i A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 660/14 w zakresie odrzucenia skargi J. P., E. P. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J. P., E. P. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji rolnej.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarządzeniem z dnia 11 lipca 2014 r. ustalił w sprawie wpis sądowy od powyższej skargi, należny solidarnie od skarżących w wysokości 200 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z tego samego dnia skarżący zostali wezwani do uiszczenia tego wpisu sądowego solidarnie w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia i pouczeni o skutkach niewykonania tego zobowiązania. Korespondencja sądowa zawierająca ww. zarządzenia została zwrócona Sądowi z adnotacją, że przesyłki "nie podjęto w terminie".

Odrzucając przedmiotową skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skarżący nie uiścili należnego wpisu sądowego, pomimo upływu terminu 7 dni, liczonego od dnia doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego – w tym przypadku od daty 4 sierpnia 2014 r., kiedy to nastąpiło skuteczne doręczenie zastępcze pisma sądowego w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Opisując tryb tzw. doręczenia zastępczego, o który mowa w art. 73 § 2- 4 K.p.a., Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przesyłki sądowe zawierające odpisy ww. zarządzeń z uwagi na nieobecność adresatów, zostały pozostawione do odbioru w placówce pocztowej, począwszy od dnia 19 lipca 2014 r. w ciągu siedmiu dni, o czym zawiadomiono adresatów (pierwsze awizo). Następne nieodebrane przesyłki zostały drugi raz awizowane w dniu 29 lipca 2014 r. z informacją o możliwości odbioru przez kolejne siedem dni w placówce pocztowej. W dniu 6 sierpnia 2014 r. korespondencja sądowa została zwrócona do nadawcy (sądu) z opisem "nie podjęto w terminie".

Mając na względzie powyższe oraz art. 73 P.p.s.a., doręczenie wezwań do uiszczenia wpisu Sąd pierwszej instancji uznał za skuteczne po upływie 14 dni, tj. z dniem 4 sierpnia 2014 r. (poniedziałek). Tak więc wpis sądowy w tej sprawie należało uregulować w terminie 7 dni, licząc od tego dnia, albowiem fikcja prawna doręczenia, przewidziana w art. 73 P.p.s.a., jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia przesyłki do rąk adresata. W wymaganym terminie, jak i dotychczas, skarżący nie dokonali wpłaty kwoty 200 zł tytułem wpisu, co oznacza, że skarga podlega odrzuceniu. Strona skarżąca została pouczona o trybie i formie zaskarżenia aktu administracyjnego i winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata (sądu), niezależnie od tego, czy znane są jej reguły procesowe i ich wymogi formalne, czy też nie. Skoro w sposób planowany opuszcza czasowo miejsce zamieszkania, które pozostaje niezmienione, jej staraniom należy pozostawić dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności, w tym zaniechania odbioru korespondencji sądowej.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli J. P., E. P. i A. B., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 73 P.p.s.a. i art. 220 P.p.s.a. polegające na uznaniu prawidłowego doręczenia skarżącym wezwania do uiszczenia odpisu i upływu terminu do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie skarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu kasacji skarżący stwierdzili, że w okresie od 17 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. przebywali poza miejscem zamieszkania i pomagali A. B. przy przeprowadzce do nowego mieszkania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, podkreślić należało, iż jedyną okolicznością badaną w niniejszym postępowaniu kasacyjnym jest to, czy skarżący nie wykonali ciążącego na nich wezwania do opłacenia skargi, pomimo skutecznego – w tzw. trybie zastępczym – wezwania ich do usunięcia tego braku. Bez znaczenia natomiast z punktu widzenia tego środka zaskarżenia pozostają okoliczności, dlaczego skarżący uchybili ustawowemu terminowi do uiszczenia wpisu, czy też to, z jakich powodów skarżący nie byli w stanie odebrać przesłanej do nich przesyłki pocztowej zawierającej stosowne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. W ustalonym stanie sprawy, nie budził wątpliwości tak Sądu pierwszej instancji, jak i samych skarżących fakt, że nie odebrali oni w czternastodniowym terminie ww. przesyłki z placówki pocztowej, przez co w ustawowym terminie (art. 220 § 1 i P.p.s.a.) nie uzupełnili braków fiskalnych skargi. Ponieważ nie zostało w sprawie obalone domniemanie faktyczne, o którym mowa w art. 73 § 4 P.p.s.a., a strona została pouczona o skutkach niewykonania zarządzenia, to słusznym było przyjęcie, że wobec zachowania procedury z art. 73 § 2 P.p.s.a. i art. 220 § 1 P.p.s.a. zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie orzekł na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, iż kwestia winy w uchybieniu terminu lub jej braku wykraczała poza ramy niniejszego postępowania kasacyjnego. Z tych też przyczyn jako bezzasadne należało ocenić sformułowane w rozpoznawanej kasacji zarzuty naruszenia art. 73 i art. 220 P.p.s.a.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.