Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 788/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Zarządu A S.A. w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] roku nr [...]; 2) zasądza od Zarządu A S.A. w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. skarżący T.J. zwrócił się do A S.A. w C. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

a) przekazanie /w zeskanowanej wersji/ wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r.,

b) przekazanie informacji na temat wysokości wynagrodzenia zasadniczego, a także dodatków do tego wynagrodzenia wszystkich:

1. członków zarządu spółki ( w tym ich prezesa),

2. członków rady nadzorczej spółki,

3. członków komisji rewizyjnej spółki (w przypadku istnienia organu),

4. osób pełniących funkcję doradcze w stosunku do w/w organów, a pozostających ze spółką w stosunku zlecenia lub umowy o pracę.

Wnosił o przesłanie żądanych informacji na adres korespondencyjny wnioskodawcy lub adres poczty elektronicznej.

Decyzją z dnia [...] r. Zarząd A S.A. w C. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania w zeskanowanej wersji wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r. W tej mierze organ wskazał, że podtrzymuje stanowisko zawarte w pismach z dnia 19 kwietnia 2016 r. oraz 18 maja 2016 r. "poparte także argumentacją zawartą w piśmie z dnia 05 lipca 2016 r." i odmawia udzielenia żądanych informacji.

Jednocześnie organ udzielił skarżącemu informacji na temat na temat wysokości wynagrodzenia osób wskazanych w jego wniosku.

Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się A S.A. w C. z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie nieudzielonej informacji dotyczącej przekazania w zeskanowanej wersji wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i udostępnienia informacji publicznej w zakresie wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie art. 3 ustęp 1 punkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (w skrócie u.d.i.p.) poprzez błędną wykładnię pojęcia "informacja przetworzona" a konkretnie przyjęciu, iż faktura mieści się w zakresie tego pojęcia, podczas gdy w rzeczywistości dokument ten istniał już w momencie złożenia wniosku o jego udostępnienie, a tym samym spółka dysponowała "gotową" informacją, w związku z czym jej przekazanie nie wiązało się z przedsięwzięciem dodatkowych działań i środków finansowych;

2. Naruszenie § 21 ustęp 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej ze względu na rzekome trudności związane z ich przygotowaniem, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z w/w przepisem spółka obowiązana jest przechowywać faktury w sposób zapewniający ich łatwe odszukanie, a także zapewnić do nich bezzwłoczny dostęp w przypadkach określonych w ustawie;

3. Naruszenie art. 4 ustęp 1 punkt 5 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnie tego przepisu polegającą na uznaniu, iż ze względu na to, że właścicielem 100% akcji A jest Związek Komunalny Gmin ds. [...] w C. tj. podmiot nie będący jednostką samorządu terytorialnego, to A nie podlega obowiązkom przewidzianym w w/w ustawie, podczas gdy w rzeczywistości ustawa znajduje zastosowanie także do podmiotów stanowiących własność związków międzygminnych, a tym samym informacja publiczna powinna zostać udostępniona.

Jednocześnie skarżący wskazał, iż w przypadku nieuwzględnienia zarzutu określonego w punkcie 1 i 2 zarzuca:

- naruszenie art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez bezzasadne odmówienie udzielenia żądanej informacji publicznej, będące skutkiem przyjęcia stanowiska, iż wnioskodawca nie posiada szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem informacji objętych żądaniem, podczas gdy w rzeczywistości interes taki istnieje i wyraża się w chęci wzmocnienia kontroli społecznej, wzmocnienia funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, realizacji celów edukacyjnych, wychowawczych i poznawczych, poszerzenia debaty (wiedzy publicznej) o wiadomość obiektywne, zaś wnioskodawca wykonując swoje uprawnienia przysługujące mu z tytułu

bycia Posłem na Sejm RP. ma realną możliwość wpływania na funkcjonowanie spółki poprzez składanie wniosków o zastosowanie instytucji nadzoru w przypadku ujawnienia ewentualnych nieprawidłowości w jej działalności;

naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia wydanej decyzji, a tym samym uniemożliwienie jakiejkolwiek polemiki z wydanym rozstrzygnięciem, które to naruszenie w konsekwencji pozbawia stronę możliwości wniesienia skutecznego odwołania.

W obszernym uzasadnieniu skarżący opisał stan faktyczny sprawy oraz poszerzył uzasadnienie stawianych wyżej zarzutów.

Decyzją z dnia [...]r. Zarząd A S.A. w C. utrzymał w mocy swoja wcześniejsza decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podtrzymuje swoje poprzednie stanowisko w sprawie zawarte w pismach: z dnia 19 kwietnia 2016 r., 18 maja 2016 r. i 05 lipca 2016 r. Podniósł, że ze względu na bardzo szeroki zakres działania przedsiębiorstwa oraz ilości zawieranych przez nie umów i dokonywanych transakcji przygotowanie i udzielenie informacji w żądanym przez wnioskodawcę zakresie wiąże się z koniecznością podjęcia nieproporcjonalnych działań. Organ zaznaczył, że tylko w maju 2016 r. dokonano płatności około 900 faktur i innych dokumentów księgowych, a ogólnie dokonano około 22.000 operacji bankowych i 2100 operacji kasowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący T.J. wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji A spółka akcyjna w C. z dnia [...]r., a także poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]r. oraz o zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił organowi decyzji:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 §1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a):

1. art. 1 ustęp 1 u.d.i.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, pomimo braku zaistnienia ku temu prawnych przesłanek, a w szczególności w sytuacji w której istnieje utrwalona linia orzeczenia, zgodnie z którą informacje na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania - w tym faktury podmiotów publicznych - winny zostać udostępnione w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej;

2. art. 3 ustęp 1 punkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnie pojęcia "informacja przetworzona" a konkretnie przyjęciu, iż faktura mieści się w zakresie tego pojęcia, podczas gdy w rzeczywistości dokument ten istniał już w momencie złożenia wniosku o jego udostępnienie, a tym samym spółka dysponowała "gotową" informacją, w związku z czym jej przekazanie nie wiązało się z przedsięwzięciem dodatkowych działań i środków finansowych;

3. § 21 ustęp 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej ze względu na rzekome trudności związane z ich przygotowaniem, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z w/w przepisem spółka obowiązana jest przechowywać faktury w sposób zapewniający ich łatwe odszukanie, a także zapewnić do nich bezzwłoczny dostęp w przypadkach określonych w ustawie;

Jednocześnie skarżący na wypadek nieuwzględnienia zarzutu określonego w punkcie 2 i 3 zarzucił:

4. naruszenie art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez bezzasadne odmówienie udzielenia żądanej informacji publicznej, będące skutkiem przyjęcia stanowiska, iż wnioskodawca nie posiada szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem informacji objętych żądaniem, podczas gdy w rzeczywistości interes taki istnieje i wyraża się w chęci wzmocnienia kontroli społecznej, wzmocnienia funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, realizacji celów edukacyjnych, wychowawczych i poznawczych, poszerzenia debaty (wiedzy publicznej) o wiadomość obiektywne, a wnioskodawca wykonując swoje uprawnienia przysługujące mu z tytułu bycia posłem na sejm RP. ma realną możliwość wpływania na funkcjonowanie wodociągów poprzez składanie wniosków o zastosowanie instytucji nadzoru w przypadku ujawnienia ewentualnych nieprawidłowości w działalności spółki;

5. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia wydanej decyzji i odwołanie się wyłącznie do wcześniejszych pism, wnoszonych w innych sprawach administracyjnych, a tym samym uniemożliwienie jakiejkolwiek polemiki z wydanym rozstrzygnięciem, które to naruszenie w konsekwencji pozbawia stronę możliwości wniesienia skutecznego odwołania;

6. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania uczestnika do władzy publicznej, a konkretnie poprzez odwołanie się przez spółkę do pism procesowych sporządzanych w innych postępowaniach administracyjnych, co w konsekwencji sprawiło iż sprawa została rozstrzygnięta na podstawie argumentów, które nie zostały szczegółowe wyjaśnione w niniejszym postępowaniu.

Nadto skarżący wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez A.B., mimo iż brał on udział w wydaniu decyzji z dnia [...]r., tym samym strona pozbawiona została prawa do II instancyjnego postępowania administracyjnego, jak i możliwości merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji, co z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 punkt 3 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozszerzył argumentację dotyczącą wyżej już naprowadzonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ wskazał, że nie może zgodzić się ze zarzutem skarżącego, zgodnie z którym nie przedstawiono wyczerpującego stanowiska uzasadniającego odmowę pozytywnego rozpatrzenia wniosku składanego w niniejszej sprawie. W tej mierze podniósł, że strony prowadziły już korespondencję innej sprawie dotyczącej udzielenia innej informacji publicznej, w której szerzej uzasadniano oddalenie wniosku. Organ uznał, że dublowanie argumentacji zawartej w pismach kierowanych do tego samego adresata jest zbędne, w sytuacji gdy podstawy udzielenia odpowiedzi odmownej były identyczne bądź zbieżne w wysokim stopniu. Dalej organ wskazał, że nie jest jednostką samorządu terytorialnego w rozumieniu obowiązujących przepisów, a zatem nie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. W tej mierze organ odwołał się do korespondencji prowadzonej w innej sprawie. Dalej organ zawarł swoje rozważania w kwestii wykładni pojęcia informacji przetworzonej. Również w tym przypadku powoływał się na pisma kierowane do skarżącego w innej sprawie, wskazując, iż żądanie nie dotyczy informacji prostej, odnosi się do ogółu działalności przedsiębiorstwa, a nie konkretnego zakresu, który pozwalałby na udzielenie precyzyjnej informacji. Dalej organ szeroko zacytował wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ zaznaczył, że skarżący zarówno w skardze jak i korespondencji prowadzonej przez strony przed jej wniesieniem nie uzasadnił w należyty sposób istnienia owej szczególnej doniosłości dla interesu publicznego. Organ nie zgodził się z zarzutami skarżącego w kwestii rzekomych nieprawidłowości w zakresie przechowywania i udostępniania faktur, mających stanowić naruszenie § 21 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Nadto organ wskazał, ze w przedmiotowej sprawie nie można w tym przypadku zastosować wprost przepisów art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. Przede wszystkim podkreślił, iż nie jest organem administracyjnym, ale spółką prawa handlowego działającą w oparciu o odpowiednie przepisy KSH, KC oraz jej statutu. Uregulowania te stanowią o sposobie reprezentacji spółki, uwidocznionym także w KRS (co potwierdza odpis dołączony do akt sprawy). Oświadczenia w przedmiotowej sprawie zostały złożone zgodnie z tymi zasadami, podkreślenia także wymaga fakt iż są to działania organu kolegialnego jakim jest Zarząd spółki, uprawnionego do jej reprezentacji, a nie działania jego poszczególnych członków. Nie można stosować tu wprost przepisów k.p.a., które zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej stosuje się posiłkowo wyłącznie do decyzji, nie ma natomiast w ustawie ogólnego odesłania do przepisów k.p.a. organ zauważył nadto, że trudno zresztą, zważywszy chociażby na treść przepisów art. 26 i 27 k.p.a. zastosować je w przypadku spółki akcyjnej, działającej według zupełnie innych procedur i posiadającej zupełnie inny schemat organizacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując na podstawie tych przepisów oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, iż przy jej wydaniu naruszono przepisy postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik.

Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

Wobec powyższego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Stąd też, zdaniem Sądu A S.A. w C. jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący w dniu 20 czerwca 2016 r. zwrócił się do A S.A. w C. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie przekazania wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r., a także podania informacji o wynagrodzeniach wymienionych we wniosku osób związanych z organem.

Organ częściowo uwzględnił wniosek, informując wnioskodawcę o wysokości wynagrodzenia osób wskazanych w jego wniosku.

Natomiast organ zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję z [...]r. dotyczącą odmowy udostępnienia informacji w zakresie przekazania w zeskanowanej wersji wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r.

Przystępując do zasadniczych rozważań należy wskazać przede wszystkim, że

uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak tez decyzji ją poprzedzającej nie spełnia w sposób oczywisty wymogów stawianych przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zasadzie sprowadza się do nader lapidarnego i ogólnego stwierdzenia, że organ podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w kilku pismach które skierował do skarżącego w innej podobnej sprawie oraz stwierdzenia, iż ze względu na bardzo szeroki zakres działania przedsiębiorstwa oraz ilości zawieranych przez nie umów i dokonywanych transakcji przygotowanie i udzielenie informacji w żądanym przez wnioskodawcę zakresie wiąże się z koniecznością podjęcia nieproporcjonalnych działań. Na marginesie nie sposób tu nie zauważyć, że organ powołuje się w uzasadnieniu między innymi na pismo z dnia 05 lipca 2016 r., którego brak w aktach sprawy.

Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja (tak samo jak decyzja ja poprzedzająca) w istocie wymyka się spod kontroli.

Podkreślić trzeba, że wbrew swym obowiązkom organ nie odniósł się konkretnie do żadnego z argumentów odwołania.

Organ działający tu w istocie jak organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli pierwotnej decyzji organu, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji.

Należy wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji.

Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu (jako organu odwoławczego) o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Należy tu zauważyć, że najdelikatniej rzecz ujmując jako nieporozumienie należy ocenić powoływanie się przez organ na swoje poprzednie pisma (wszystkie sporządzone przed datą złożenia przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej) skierowane do skarżącego w sprawie innego wniosku o udzielenie informacji, o innym zakresie przedmiotowym.

W istocie w niniejszej sprawie próba uzasadnienia wydanych decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo-administracyjnego, a nie administracyjnego.

W opinii Sądu wyżej wskazana wada obu wydanych decyzji – istotne naruszenie przepisów prawa procesowego - powoduje konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, albowiem jak już wyżej wspomniano, brak rzetelnego i prawidłowo sporządzonego uzasadnienia nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzje te w istocie wymykają się spod kontroli.

Stąd też przedwczesne są na tym etapie sprawy rozważania w kwestii wykładni pojęcia informacji przetworzonej, skoro w skarżonej decyzji organ nie wypowiedział się na ten temat. W tej kwestii trzeba także podkreślić, że zupełnie niezrozumiałe są zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenia organu zarzucającego skarżącemu, że zarówno w skardze jak i korespondencji prowadzonej przez strony przed jej wniesieniem nie uzasadnił w należyty sposób istnienia owej szczególnej doniosłości dla interesu publicznego. Dostępne bowiem w aktach sprawy materiały nie wskazują, aby organ po wpłynięciu wniosku z dnia 20 czerwca 2016 r. wezwał w sposób formalny skarżącego wykazania istnienia szczególnej doniosłości żądanej informacji dla interesu publicznego. Zatem w tym stanie rzeczy powoływanie się przez organ na nie uzasadnienie przez skarżącego w należyty sposób istnienia owej szczególnej doniosłości dla interesu publicznego jawi się jako nieporozumienie. Aby organ mógł powoływać się na ta przesłankę winien był wcześniej wezwać wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej.

Co do zarzutów dotyczących kwestii nieprawidłowości w zakresie przechowywania i udostępniania faktur, mających stanowić naruszenie § 21 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług wskazać należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy informacji publicznej, a nie kontroli prawidłowości przechowywania i udostępniania faktur przez organ.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 15 k.p.a. trzeba podnieść, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Ponadto w myśl. art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy i do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. A S.A. w C. nie jest organem władzy publicznej, wobec tego od decyzji wydanej przez ten podmiot na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot, który ją wydał. Skoro ustawodawca w ten sposób ukształtował te przepisy prawne, to w przypadku ich prawidłowego zastosowania nie można twierdzić o naruszeniu prawa w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Godzi się przy tym podzielić pogląd zaprezentowany przez organ w odpowiedzi na skargę, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować wprost przepisów art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. Trafnie bowiem organ podkreślił, iż nie jest organem administracyjnym, ale spółką prawa handlowego działającą w oparciu o odpowiednie przepisy KSH, KC oraz jej statutu. Uregulowania te stanowią o sposobie reprezentacji spółki, uwidocznionym także w KRS (co potwierdza odpis dołączony do akt sprawy). Oświadczenia w przedmiotowej sprawie zostały złożone zgodnie z tymi zasadami, podkreślenia także wymaga fakt iż są to działania organu kolegialnego jakim jest 3 osobowy Zarząd spółki, uprawniony do jej reprezentacji, a nie działania jego poszczególnych członków. Skoro do składnia oświadczeń Zarząd konieczne jest współdziałanie co najmniej 2 osób, to oczywistym jest, ze nie można utworzyć całkowicie innego składu osobowego zarządu w przypadku zarządu 3 osobowego. W opinii Sądu, nie można stosować tu wprost przepisów k.p.a., które zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej stosuje się posiłkowo wyłącznie do decyzji, nie ma natomiast w ustawie ogólnego odesłania do przepisów k.p.a. W tej mierze trafna jest uwaga organu, że trudno, zważywszy chociażby na treść przepisów art. 26 i 27 k.p.a. zastosować je w przypadku spółki akcyjnej, działającej według zupełnie innych procedur i posiadającej zupełnie inny schemat organizacyjny.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ja poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a. jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy.