Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 226/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie zwolnienia J. D. ze służby w Policji.

Do wydania powyższego rozkazupersonalnego doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r. nr [...] zwolnił J. D. ze służby w Policji. Jako podstawę prawną rozkazu organ powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.).

W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, [...] J. D. służbę w Policji pełni od [...] lipca 2007 r., aktualnie na stanowisku [...] Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...], za pośrednictwem Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...], zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji o zwolnienie wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby.

Organ podał, że jak wynika z materiałów załączonych do powyższego wniosku, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt l [...]Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił J. D. zarzut o to, że: w dniu [...] czerwca 2011 r. przekroczył swoje uprawnienia jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...], w ten sposób, że podczas przeprowadzonej interwencji z udziałem A. M., przewożąc go radiowozem za szpitala do Komendy Powiatowej Policji w [...], pobił go w ten sposób, że kopnął go obutą nogą w twarz, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa, złamania sitowia, złamania przyśrodkowej ściany prawego oczodołu, obrzęku tkanek miękkich prawego oczodołu z odmą podskórną i śródoczodołową, złamania prawego zespołu jarzmowo-szczękowego, bez przemieszczenia, zwichnięcia zęba [...] górnego lewego i obu dolnych [...], pourazowego uszkodzenia nerwu wzrokowego z prawostronną ślepotą, które to obrażenia, a w szczególności prawostronna ślepota na skutek pourazowego uszkodzenia nerwu wzrokowego, spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa: tj. o przestępstwo z art.231 § 1 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k., w zw. z art. 11 § 2 K.k. Wobec powyższego, działając na podstawie z art. 39 ust. 1 w zw. z art. art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił wymienionego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r. Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko J. D. i przedstawił policjantowi zarzuty, których treść była tożsama z zarzutami ogłoszonymi w postanowieniu z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] oraz zarzut naruszenia zasad dyscypliny służbowej, określonych w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art .231 § 1 K.k. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. postępowanie to zostało zawieszone do czasu ukończenia postępowania prokuratorskiego.

Dalej organ wyjaśnił, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył z dniem [...] marca 2012 r. J. D. okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] z dniem [...] lutego 2013 r. uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu wskazał, że za takim rozstrzygnięciem przemawiało stanowisko organizacji związkowej, opinia nr [...] lekarza medycyny sądowej w sprawie sygn. [...] z dnia [...] października 2012 r., która jednoznacznie i kategorycznie podważała zeznania poszkodowanego A. M., notatki służbowe świadków biorących udział w rozprawach sądowych w charakterze obserwatorów, które wskazywały jednoznacznie, iż A. M. wielokrotnie mylił się podczas składania zeznań i brak było w tych zeznaniach jakiejkolwiek logiki. Wszystkie te elementy w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] działały na korzyć J. D. i przemawiały za jego powrotem do czynnej służby.

Raportem z dnia [...] maja 2017 r. J. D. poinformował jednak Komendanta Powiatowego Policji w [...], że w dniu [...] maja 2017 r. na posiedzeniu Sądu Rejonowego w [...] zapadł nieprawomocny wyrok sygn. akt [...], zgodnie z którym sąd uznał ww. funkcjonariusza Policji za winnego zarzucanego mu czynu i skazał go na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 3 lat.

W dalszej części uzasadnienia rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w [...] podał, że w roku bieżącym doszło do kolejnego incydentu z udziałem funkcjonariusza. Jak bowiem wynika z notatki urzędowej z dnia [...] maja 2017 r. [...] T. D. oraz meldunku nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., a także sprawozdania kom. R. F. z dnia [...] czerwca 2017 r., w dniu [...] maja 2017 r. ok. godziny [...] J. D., w czasie wolnym od służby, w miejscu publicznym, został zaczepiony przez stojących pod sklepem mężczyzn w tym S. K. (wcześniej karany przez policjanta mandatami karnymi, w systemie KSIP - nienotowany) oraz A. N. (notowany z art. 244, 178a § 2, 158 § 1 K.k.). W wyniku zaczepki doszło do wymiany zdań między wymienionymi, a w efekcie do szarpaniny. Jak wynika z relacji S. K., J. D. miał kopnąć mężczyznę w głowę, a następnie go uderzyć. W obronie S. K. stanął jego kolega A. N., który miał także zostać uderzony przez funkcjonariusza. Jak wskazał A. N. w wyniku ataku, uderzył w stojący niedaleko pojazd, powodując jego miejscowe wgniecenie. Właściciel pojazdu oszacował szkodę na ok. 1500 zł. Świadkami zdarzenia byli M. S. (notowany z art. 178 a § 1, 157 § 1 i 158 § 1 K.k. oraz karany mandatami), D. K. (nienotowany), R. J. (notowany z art. 178a § 1 K.k. oraz wykroczenia w ruchu drogowym) oraz W. B. (nienotowany). W wyniku dokonanego badania na zawartość alkoholu ustalono, iż wszyscy mężczyźni znajdowali się po jego spożyciu. Zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wyglądała odpowiednio: u zgłaszającego S. K. - 0,70 mg/l, u A. N. -1,38 mg/l, M. S. - 0,88 mg/l, D. K. - 0,62 mg/l, R. J - 0,86 mg/l, oraz W. B. - 0,63 mg/l. Przybyłe na miejsce zdarzenia pogotowie nie stwierdziło u zgłaszających żadnych obrażeń. Także przeprowadzone wobec policjanta badanie stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, blisko 2 godziny po zajściu wykazało zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu w ilości: 0,84 mg/dm3, kolejny wynik. 0,77mg/dm3. Zdaniem organu niewykluczonym jest zatem, iż podczas opisanego zdarzenia policjant znajdował się w stanie nietrzeźwości. Jak wynika ze sprawozdania z dnia [...] czerwca 2017 r., J. D. wyjaśnił, że alkohol spożywał po całym zajściu, z uwagi na fakt, iż wywołało ono u niego poczucie zdenerwowania.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. [...], Prokuratura Rejonowa w [...] poinformowała Komendanta Powiatowego Policji w [...], iż zgromadzone w sprawie materiały w tym zawiadomienia S. K. dotyczące co najmniej naruszenia jego nietykalności cielesnej oraz naruszenia nietykalności cielesnej niewidomego A. N. oraz uszkodzenia wózka inwalidzkiego S. K, zarejestrowane zostały pod sygn. [...]. W przedmiotowej sprawie Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła w dniu [...] czerwca 2017 r. śledztwo o czyny z art. 217 §1 K.k. w zb. z art. 288 §1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., po objęciu ściganiem z urzędu czynów ściganych z oskarżenia prywatnego (art. 217 § 1 K.k.). Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko J. D. w opisanej wyżej sprawie. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił to postępowanie dyscyplinarne do czasu ukończenia postępowania prokuratorskiego.

Organ wskazał, że w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w [...], zachowanie J. D. uniemożliwia kontynuowanie przez niego służby w Policji, bez uszczerbku dla organu, jego dobrego imienia oraz innych funkcjonariuszy. Drastycznie narusza porządek prawny, świadomie dezorganizuje grupę zawodową, wywołuje trudne do odwrócenia zakłócenia realizacji zadań Policji i równocześnie wypełnia przesłanki do zwolnienia na podstawie prawnej - art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy.

Zdaniem organu fakt przedstawienia policjantowi zarzutów popełnienia przestępstwa nie może zostać niezauważony w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję o zwolnieniu i powinien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza, gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym co do zasady negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa. Postawa funkcjonariusza pozwala uznać, że nie spełnia on podstawowego warunku, jakim jest zdolność do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej w formacjach uzbrojonych, co zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji stanowi podstawowy warunek pełnienia służby w Policji i uniemożliwia pozostawienie go w służbie bez uszczerbku dla ważnych interesów Policji, jej dobrego imienia i wiarygodności. Służbę w Policji może pełnić tylko osoba, która gotowa jest sprostać stawianym jej zadaniom.

Organ stwierdził, że J. D. świadomie ignoruje obowiązujące normy prawne, nie przejawia gotowości podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w formacji uzbrojonej jaką jest niewątpliwie Policja. Takie zachowanie policjanta przejawiające się świadomym, umyślnym działaniem, uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów i wizerunku. W interesie służby leży bowiem, aby każdy funkcjonariusz był nieskazitelny pod względem przestrzegania porządku prawnego, strzegł tajemnicy prawnie chronionej, honoru i godności Policji, a także dbał o dobre imię służby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreśłił, że interes służby to również wartość polegająca na stałym spełnianiu przez policjanta wymogów stawianych osobom ubiegającym się o przyjęcie do służby w Policji, określonych w art. 25 ust. 1 cyt. ustawy, takich jak nieposzlakowana opinia, przejawiająca się brakiem nagannych postaw wobec państwa, społeczeństwa, kolegów - funkcjonariuszy, przełożonych, a także zgodnie z rotą ślubowania - obowiązek przestrzegania prawa oraz ochrony ustanowionego Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego. Policjanci muszą mieć świadomość tego, że w formacji w której pełnią służbę podejrzenia o działania niezgodne z prawem powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. Organ podniósł, że samo przedstawienie zarzutu J. D. w postępowaniu karnym ma niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji. Świadczy także o utracie przez policjanta przymiotu nieposzlakowanej opinii.

Zdaniem organu bezspornym jest, iż przez opisane wyżej zachowania, policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny, do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą bowiem pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o zachowanie sprzeczne z prawem. Przytoczone zaś okoliczności zdarzenia z udziałem policjanta sprawiają, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.

Organ podkreślił, że zwolnienie policjanta ze służby w Policji może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W niniejszej sprawie organ przywołuje fakt przedstawienia J. D. zarzutu, jednak nie stwierdza, czy wymieniony popełnił zarzucany mu czyn czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego jest wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik podważa to interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też, zdaniem organu, za w pełni uzasadnioną uznać należy decyzję o zwolnieniu wymienionego ze służby w Policji.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że Policja jako szczególna formacja podlega wyjątkowym wymaganiom i jest obserwowana przez społeczeństwo, co powoduje konieczność dyscyplinowania policjantów i szczególnego dbania o prawidłowość własnego postępowania. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Policja jako formacja służąca. społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Postawa policjanta powinna być zatem postrzegana jako nienaganna, bez względu czy pełni on służbę, czy znajduje się poza nią.

Organ wyjaśnił także, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 K.p.a., chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyjaśnił także, że nie znalazł przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego sygn. [...] prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...],[...] Wydział Karny, postępowania dyscyplinarnego sygn. [...] toczącego się przed Komendą Powiatową Policji w [...] oraz postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...], sygn. akt [...], o co wnosił pełnomocnik strony. Organ podał, że postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania w uzasadnieniu wskazując, że wynik sprawy karnej oraz dyscyplinarnej prowadzonej przeciwko policjantowi, nie może zostać uznany za kwestię wstępną na gruncie sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ oba te postępowania są przedmiotowo odmienne i niezależne. Podlegają rozstrzygnięciu w różnych trybach, przez odrębne organy i sąd, które czynią własne ustalenia, w niezbędnym dla nich zakresie.

W dalszej części uzasadnienia rozkazu personalnego organ odniósł się do złożonych przez pełnomocnika strony wniosków o przeprowadzenie dowodów z akt postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...], sygn. akt [...], z akt postępowania przygotowawczego toczącego się przed Prokuraturą Rejonowa w [...], sygn. akt [...], z akt postępowania dyscyplinarnego [...] toczącego się przed Komendą Powiatową Policji w [...], z akt zawieszonego postępowania dyscyplinarnego toczącego się przed Komendą Powiatową Policji w [...] dot. postępowania karnego o sygn. akt [...], z opinii służbowych policjanta za okres pełnionej przez niego służby w Policji oraz z przesłuchania strony.

Organ podniósł, że przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesądza o tym norma prawa materialnego. Prawu strony do żądania przeprowadzenia dowodu odpowiada obowiązek organu administracji publicznej ustosunkowania się do żądania strony, a zatem dokonania oceny, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu istotnym dla sprawy zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest fakt, iż J. D. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa, przez co utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Organ podkreślił, że w sprawie nie jest istotne to, iż postępowanie karne jeszcze się nie zakończyło, czy też że postępowanie przygotowawcze jest w toku. Sam fakt toczącego się postępowania karnego/przygotowawczego nasuwa wątpliwość, co do spełnienia przez policjanta wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji cech, którymi winien legitymować się policjant. Postępowanie karne jest odrębnym postępowaniem i ocena dowodów zgromadzonych w tym przedmiocie należy do prokuratury oraz sądu. Organ nie może wchodzić w kompetencje wyżej wskazanych instytucji, czy organów. Dlatego też uzasadniona była decyzja organu o odmowie dopuszczenia dowodu z akt postępowania karnego o sygn. akt [...], z akt postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], z akt postępowania dyscyplinarnego [...] oraz z akt zawieszonego postępowania dyscyplinarnego dot. postępowania karnego o sygn. akt [...].

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że w zaistniałej sytuacji, po dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a także biorąc pod uwagę fakt, iż opinie służbowe (za okres od [...].02.2008 r. do [...].02.2009 r. od [...].02.2009 r. do [...].07.2010 r., od [...].07.2010 r. do [...].12.2012 r., od [...].12.2012 r. do [...].12.2014 r., od [...].12.2014r. do [...].12.2016 r.) dotyczące J. D. znajdują się w aktach osobowych policjanta i są znane organowi, nie widział on potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii służbowych oraz zeznań policjanta.

Odnosząc się do wniosku przesłuchanie J. D. organ podniósł, że kwestię tę reguluje przepis art. 86 K.p.a., który stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Organ wskazał, że nie dopatrzył się takiej potrzeby.

W końcowej części uzasadnienia rozkazu personalnego organ zaznaczył, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, przed wydaniem niniejszej decyzji zasięgnięto opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organ podał, że w niniejszej sprawie Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów Województwa [...], który został dopuszczony do udziału w postępowaniu administracyjnym, po zapoznaniu się z materiałami postępowania administracyjnego, wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. opinię.

Ponadto organ przedstawił argumentację przemawiającą, jego zdaniem, za nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Od powyższego rozkazu personalnego J. D. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił:

1. naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w skutek nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie przez J. D. w służbie naruszy ważny interes tej służby;

2. naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a przejawiające się w tym, iż w braku rozpoznania wniosków dowodowych wskazanych przez pełnomocnika, brak było możliwości ustalenia stanu faktycznego związanego z rzekomymi przewinieniami funkcjonariusza, a tym samym, czy postawione mu w postępowaniach karnych zarzuty są w jakikolwiek sposób zasadne;

3. naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak jest przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

4. naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. polegające na oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych wskazanych w piśmie pełnomocnika odwołującego z dnia [...] września 2017 roku;

5. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. polegające na uniemożliwieniu odwołującemu czynnego udziału w sprawie, przejawiające się m. in. w uniemożliwieniu odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów;

6. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na niezawieszeniu postępowania administracyjnego pomimo spełnienia przesłanek obligatoryjnego zawieszenie postępowania ze względu na konieczność wydania rozstrzygnięcia w sprawach karnych toczących się wobec odwołującego.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Dodatkowo wyjaśnił, że pojęcie ważnego interesu służby, użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Organ wskazał, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Wyjaśnił także, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Komendant Główny Policji podkreślił, że przestępstwo, za które J. D. został nieprawomocnie skazany, tj. przekroczenia uprawnień podczas wykonywania obowiązków służbowych jako policjant oraz spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osoby przewożonej radiowozem, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Jest to ponadto przestępstwo o znacznym ciężarze gatunkowym, szczególnie istotne z punktu widzenia dobra formacji, a nadto negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym uznać należy, że J. D. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. W ocenie Komendanta Głównego Policji policjant, który jest skazany (nawet nieprawomocnie) za czyn z art. 231 § 1 K.k. w zbiegu z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. o wymienionym przebiegu (tj. spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osoby, z którą przeprowadzano interwencję) niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Brak stosownych działań wobec policjanta skazanego (nawet nieprawomocnie) za popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach.

W ocenie Komendanta Głównego Policji kolejnym aspektem niniejszej sprawy jest fakt udziału J. D. w zdarzeniu z dnia [...] maja 2017 r., kiedy to uczestniczył on w przepychankach i szarpaninie, na skutek którego to zdarzenia Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła w dniu [...] czerwca 2017 r. śledztwo o czyny z art. 217 § 1 K.k. w zbiegu z art. 288 § 1 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k., po objęciu ściganiem z urzędu czynów ściganych z oskarżenia prywatnego. Organ zaznaczył, że sam udział policjanta w tego rodzaju zdarzeniu rzutuje na jego odbiór społeczny i sprawia, że policjant znalazł się w kręgu podejrzeń i insynuacji, które w danej sytuacji pozbawiają go nieposzlakowanej opinii.

Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia skorzystania przez stronę i jej pełnomocnika z prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu (tj. m.in. zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji) Komendant Główny Policji wskazał, że organ zapewnił stronie możliwość skorzystania z przysługujących jej w danym zakresie uprawnień wynikających z przepisów prawa (pełnomocnik strony zapoznał się z aktami postępowania w dniu [...] sierpnia 2017 r.). Organ nie gromadził natomiast żadnego materiału dowodowego po dniu zapoznania się z materiałami postępowania oprócz dokumentacji przedłożonej przez pełnomocnika strony, zaś wydane rozstrzygnięcia zostały doręczone temu pełnomocnikowi. Zdaniem organu nie można przyjąć, że dodatkowe zapoznanie z aktami postępowania J. D. lub jego pełnomocnika przed wydaniem decyzji w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że pełnomocnik podnosząc zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy.

Organ wskazał także, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego do czasu uprzedniego zakończenia postępowania karnego, albowiem w sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 97 pkt 4 K.p.a., gdyż sposób zakończenia postępowania karnego nie jest w tej sprawie zagadnieniem wstępnym, a także brak jest legitymacji strony do występowania o zawieszenie postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu.

Komendant Główny Policji podtrzymał także stanowisko organu I instancji, co do zgłoszonych w toku postępowania wniosków dowodowych. Wskazał przy tym, że podstawą do zwolnienia J. D. ze służby było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Okoliczność tę potwierdza fakt przedstawienia wyżej wymienionemu zarzutów w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym i jego dalszy przebieg. Prowadzone postępowanie o przestępstwo publicznoskargowe, przeciwko funkcjonariuszowi Policji, ex definitione pozbawia tego funkcjonariusza przymiotu, o którym mowa w treści art. 25 ustawy o Policji. Organ zatem nie badał, w tym przypadku, zasadności zarzutów zawartych w treści postanowienia. Nie oceniał również wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności skarżącego. Byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne. Prawno-karnej oceny dowodów, stanowiących podstawę do przedstawienia zarzutów, dokonuje bowiem podmiot posiadający fachową wiedzę w tym zakresie, tj. prokurator, w dalszym zaś biegu postępowania karnego sąd. Tym samym minimalizuje prawdopodobieństwo popełnienia błędu, w kontekście prawidłowej oceny faktów i dowodów, zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu, a także osobistej zarzucalności tego czynu konkretnej osobie. Konsekwencją natomiast zmiany stadium postępowania w odniesieniu do osoby pełniącej służbę w Policji jest utrata przez nią nieposzlakowanej opinii. Kwestionowanie decyzji procesowych albo polemika z dokonaną oceną faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie karnej byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organu procesowego.

Zdaniem organu poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być bowiem przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes, co też nastąpiło w omawianej sprawie.

J. D. wniósł na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

1. art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. polegające na nieuzupełnieniu postępowania o dowody i materiały wskazane w piśmie pełnomocnika z dnia [...] września 2017 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] października 2017 roku, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym;

2. art. 15 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności przejawiające się w dokonaniu jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia i w zasadzie powtórzeniu uzasadnienia i oparciu swojego rozstrzygnięcia na rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2017 r.;

3. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, mający jednoznaczny wpływ na rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania i naruszający zaufanie strony do władzy publicznej;

4. art. 10 K.p.a. polegające na uniemożliwieniu odwołującemu czynnego udziału w sprawie, przejawiające się m. in. w uniemożliwieniu odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów;

5. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w skutek nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie skarżącego w służbie naruszy ważny interes tej służby;

6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] września 2017 r., pomimo że postanowienie to naruszyło przepisy:

a) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w skutek nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie przez J. D. w służbie naruszy ważny interes tej służby;

b) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a przejawiające się w tym, iż w braku rozpoznania wniosków dowodowych wskazanych przez pełnomocnika brak było możliwości ustalenia stanu faktycznego związanego z rzekomymi przewinieniami funkcjonariusza, a tym samym, czy postawione mu w postępowaniach karnych zarzuty są w jakikolwiek sposób zasadne;

c) art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak jest przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

d) art. 78 § 1 K.p.a. polegające na oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych wskazanych w piśmie pełnomocnika odwołującego z dnia [...] września 2017 r.;

e) art. 10 § 1 K.p.a. polegające na uniemożliwieniu odwołującemu czynnego udziału w sprawie, przejawiające się m. in. w uniemożliwieniu odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów;

f) art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. polegające na niezawieszeniu postępowania administracyjnego pomimo spełnienia przesłanek obligatoryjnego zawieszenie postępowania ze względu na konieczność wydania rozstrzygnięcia w sprawach karnych toczących się wobec odwołującego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz o uchylenie rozkazu organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że trudno jest zrozumieć przyczyny oddalenia wniosków dowodowych wskazanych przez pełnomocnika w piśmie z dnia [...] września 2017 r. oraz odwołaniu z dnia [...] października 2017 r. przez organy obu instancji. Wskazał, że dowody te miały być przeprowadzone m. in. na okoliczności dotyczące warunków osobistych odwołującego oraz toczących się wobec niego postępowań dyscyplinarnych i karnych.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że rozstrzygnięcia postępowań toczących się wobec niego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i że dowodów tych organ administracji nie może przeprowadzić, gdyż nie może ingerować w sposób prowadzenia tych postępowań. Skarżący podniósł, że przeprowadzenie ww. dowodów ma istotne znaczenie z punktu oceny, czy w rzeczywistości istnieje ważny interes służby, który uzasadniałby zwolnienie go ze służby. Przeprowadzenia dowodów z akt postępowania karnego i dyscyplinarnego nie można w żadnym razie traktować jako ingerencji w te postępowania. Esencją przeprowadzenia takich dowodów jest bowiem samodzielna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie tych postępowań, co z kolei pozwala na samoistne ustalenie przez organ administracji, czy dowody zgromadzone w toku tych postępowań uzasadniają w ogóle przedstawione mu zarzuty, a jeśli tak, to w jakim zakresie i jakie jest prawdopodobieństwo wymierzenia kary. Zdaniem skarżącego oceniając materiał dowodowy znajdujący się w aktach spraw karnych samodzielnie, organ administracji w żaden sposób nie ingeruje w ocenę tych dowodów dokonaną przez sąd, ani też w rozstrzygniecie w sprawie. Organy administracji nie są również związane nieprawomocną sentencją wyroku karnego. Dopiero prawomocny wyrok może decydować o braku możliwości odrębnej oceny tylko i wyłącznie winy skarżącego.

Ponadto skarżący wskazał, że sam fakt przedstawienia mu zarzutów nie jest wystarczający do uznania, iż utracił on przymiot nieskazitelności charakteru. Zdaniem skarżącego konieczna jest bowiem obiektywna ocena, czy zarzuty takie mają prawo się ostać. Jest to okoliczność szczególnie istotna w niniejszej sprawie, albowiem w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] o sygn. akt [...] doszło już wcześniej do uchylenia wyroku sądu I instancji, w związku z czym konieczna jest ocena, jaka jest możliwość wystąpienia takiej sytuacji po ponownym przeprowadzeniu postępowania przez ten sąd. W ocenie skarżącego, zważywszy na mocno ograniczone postępowanie dowodowe przeprowadzone w ramach niniejszego postępowania administracyjnego, rozstrzygnięcie o naruszeniu interesu służby, pomimo niezbadania okoliczności sprawy, trudno jest uznać za właściwe.

Zdaniem skarżącego działanie organów administracji w zakresie nieprzesłuchania go pomimo dwukrotnego złożenia takiego wniosku dowodowego oraz uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowania po zakończeniu postępowania dowodowego należy uznać za zawinione naruszenie przepisów postępowania przez organy. Uniemożliwiło to bowiem skarżącemu odniesienie się do materiałów dowodowych, w szczególności do kwestii prowadzonych przeciwko niemu postępowań karnych, które stanowiły istotną podstawę wydanego wobec niego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby.

Skarżący wyjaśnił także, że w toku postępowania karnego o sygn. akt [...] toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] został w pierwszej instancji uniewinniony od zarzucanych mu czynów. Na skutek apelacji wywiedzionej przez prokuratora oraz oskarżyciela posiłkowego wyrok ten został jednak uchylony, zaś kolejny wyrok wydany przez Sąd I instancji był dla niego niekorzystny. Od wyroku tego wywiódł on jednak apelację. Skarżący zarzucił ponadto, że w związku z postępowaniem toczącym się przed Prokuraturą Rejonową w [...], sygn. akt [...], organy I i II instancji nie ustaliły, czy postępowanie to jest w fazie in rem, czy in personam. Powyższe ma zaś znamienne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Ponadto podniósł, że w związku ze zdarzeniem objętym ww. postępowaniem toczy się również drugie postępowanie z jego zawiadomienia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ poinformował jednocześnie, że na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę J. D. oraz przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie zawarte w pkt 4 tj. dotyczące orzeczonego od J. D. na rzecz A. M. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i jednocześnie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana.

Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie z J. D. stosunku służbowego.

Trafnie przy tym organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Lex nr 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał na to, iż nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił J. D. zarzut, iż w dniu [...] czerwca 2011 r. przekroczył swoje uprawnienia jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...], w ten sposób, że podczas przeprowadzonej interwencji z udziałem A. M., przewożąc go radiowozem za szpitala do Komendy Powiatowej Policji w [...], pobił go w ten sposób, że kopnął go obutą nogą w twarz, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa, złamania sitowia, złamania przyśrodkowej ściany prawego oczodołu, obrzęku tkanek miękkich prawego oczodołu z odmą podskórną i śródoczodołową, złamania prawego zespołu jarzmowo-szczękowego, bez przemieszczenia, zwichnięcia zęba [...] górnego lewego i obu dolnych [...], pourazowego uszkodzenia nerwu wzrokowego z prawostronną ślepotą, które to obrażenia, a w szczególności prawostronna ślepota na skutek pourazowego uszkodzenia nerwu wzrokowego, spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa: tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k., w zw. z art. 11 § 2 K.k. W sprawie bezspornym jest też, że w dniu [...] maja 2017 r. Sąd Rejonowy w [...] wydał wyrok sygn. akt [...], w którym uznał J. D. za winnego zarzucanego mu czynu i skazał go na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 3 lat. W dacie wydania decyzji zwolnieniowej wyrok ten nie był prawomocny, gdyż zarówno obrońca J. D., jak i prokurator, wnieśli apelacje od tego wyroku. Powyższa okoliczność nie miała i nie mogła mieć jednak w sprawie decydującego znaczenia. Organy Policji w tym postępowaniu nie były bowiem uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego też powodu organy nie mogły również ustalać prawdopodobieństwa skazania funkcjonariusza za zarzucany czyn.

Organy Policji rozpoznając niniejszą sprawę wzięły natomiast pod uwagę fakt, że J. D. w postępowaniu karnym postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego polegającego na przekroczeniu uprawnień podczas wykonywania czynności służbowych oraz spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osoby zatrzymanej.

Ponadto organy Policji wzięły pod uwagę uzyskaną informację o tym, że w dniu [...] maja 2017 r. J. D., w czasie wolnym od służby, w miejscu publicznym, był uczestnikiem zdarzenia z udziałem S. K. oraz A. N. Jak wynikało z relacji S. K., J. D. miał kopnąć mężczyznę w głowę, a następnie go uderzyć. W obronie S. K. stanął jego kolega A. N., który miał także zostać uderzony przez funkcjonariusza. Jak wskazał A. N. w wyniku ataku, uderzył w stojący niedaleko pojazd, powodując jego miejscowe wgniecenie. W przedmiotowej sprawie Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła w dniu [...] czerwca 2017 r. śledztwo o czyny z art. 217 §1 K.k. w zb. z art. 288 §1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., po objęciu ściganiem z urzędu czynów ściganych z oskarżenia prywatnego (art. 217 § 1 K.k.).

Pozostawanie pod zarzutem przekroczenia uprawnień podczas wykonywania czynności służbowych oraz spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osoby zatrzymanej, a także udział w zdarzeniu w dniu [...] maja 2017 r. (którego wszyscy uczestnicy znajdowali się prawdopodobnie pod wpływem alkoholu), jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Mogło to mieć zatem niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz z pewnością nie sprzyjało budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów obowiązującego prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest konieczna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego funkcjonariuszy Policji. Każdy funkcjonariusz tej formacji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Postawienie J. D. zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego podczas wykonywania czynności służbowych, a także jego udział w zdarzeniu w dniu [...] maja 2017 r. w wyniku którego Prokuratura Rejonowa w [...] wszczęła śledztwo o czyny z art. 217 §1 K.k. w zb. z art. 288 §1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., mogło natomiast nasuwać uzasadnione wątpliwości, co do zachowania przez niego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" - to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nawet podejrzenie o popełnienie przez funkcjonariusza Policji przestępstwa podczas wykonywania czynności służbowych, świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej.

W niniejszej sprawie – co jeszcze raz należy podkreślić – istotne znaczenie miał charakter czynu którego popełnienie zarzucono skarżącemu, jego związek z pełnioną służbą, okoliczności zdarzenia w dniu [...] maja 2017 r., a także troska o należyty wizerunek Policji oraz właściwą postawę i zdyscyplinowanie policjantów pozostających w służbie. Wszystkie te fakty przytoczone przez organy Policji pozwalały na ocenę, że J. D. utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uznać należy za niezasadny, gdyż organom Policji nie można skutecznie wytknąć ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego.

Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organy wyjaśniły, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię.

Odnosząc się do argumentacji skargi zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13 publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.

Nieuzasadnione są tym samym podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 § 1, art. 136 K.p.a.) poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego na etapie postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Powyższa przesłanka nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Organy Policji nie miały obowiązku przeprowadzania dowodu z akt postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...], ani z akt śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Organy Policji nie mogły bowiem oceniać wartości zgromadzonego w tych postępowaniach materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Zwolnienie skarżącego ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie było też uzależnione od wyniku toczących się przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych. Zwolnienie to nastąpiło z powodu utraty przez skarżącego przymiotów niezbędnych do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji oraz ze względu na potrzebę dbałości o społeczny wizerunek formacji. W kontekście natomiast zgłaszanych zarzutów co do nieprzesłuchania skarżącego w charakterze strony w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisem art. 86 K.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Z rozwiązań prawnych dotyczących przesłuchania stron wynika zatem, że jest to środek dowodowy posiłkowy, dopuszczalny w postępowaniu administracyjnym w ostateczności. Przepis art. 86 K.p.a. pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi, co wynika z użytych w nim słów "może przesłuchać stronę". Swoboda ta jest ograniczona treścią zasady prawdy obiektywnej, z której wypływa dla organu orzekającego obowiązek skorzystania z tego środka dowodowego, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych środków dowodowych. Taka sytuacja - jak już wyżej wskazano - nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, bowiem relewantne okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak przesłanek wskazujących na naruszenie przez organy Policji uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosząc zarzut pozbawienia go możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, nie przedstawił jakichkolwiek argumentów na powyższą okoliczność. Jak wynika z akt administracyjnych J. D. pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby oraz o przysługujących mu uprawnieniach w tym postępowaniu. Jednocześnie poinformowano go o możliwości zapoznania się w dniu [...] sierpnia 2017 r z całością materiałów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy oraz oświadczył na piśmie, że ewentualne wnioski dowodowe zgłosi do dnia [...] września 2017 r. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2017 r. (które wpłynęło do organu w dniu [...] września 2017 r.) pełnomocnik zgłosił wnioski dowodowe. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] września 2017 r. wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych, a następnie w dniu [...] września 2017 r. wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. W okresie pomiędzy zapoznaniem się przez pełnomocnika z aktami sprawy, a wydaniem decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do akt sprawy nie włączono żadnych dodatkowych materiałów dowodowych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik J. D. ponowił natomiast te same wnioski dowodowe, które zgłosił wcześniej w piśmie z dnia [...] września 2017 r. Jednocześnie nie podnosił, że uniemożliwiono mu zgłoszenie jakichś nowych dowodów przed organem I instancji. Z kolei organ odwoławczy wydając decyzję oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, który był już znany pełnomocnikowi skarżącego i nie przeprowadzał żadnych uzupełniających dowodów. Decyzja o zwolnieniu ze służby została natomiast wydana z uwzględnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Jakkolwiek więc w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie w pełni zrealizowały powinności wynikające z art. 10 K.p.a., jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. Przepis art. 108 K.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524).

W przedmiotowej sprawie, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy stanął pod zarzutem zachowań o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Opinia ta, co słusznie podkreślił organ, nie ma charakteru wiążącego, a zatem nie musi rzutować na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] września 2017 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.