Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1063/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], odmawiającej umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] września 2010 r. na rzecz uprawnionych: D., I., K. i W. K. w kwocie [...] zł + odsetki ustawowe w wysokości [...]zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył L.K.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], Prezydent [...] dokonał wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci: D., Igora, K. i W. K. w kwocie [...] zł w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] września 2010 r. Łączna miesięczna kwota wynosiła [...] zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], L. K. został zobowiązany do zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych: D., I., K. i W. K. w kwocie w łącznej wysokości [...]zł wraz z odsetkami.

Pismem z [...] lutego 2016 r. organ I instancji poinformował L. K. o przesłankach wynikających z art. 30 ust 2 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy uprawnionym do alimentów oraz wezwał do uzupełnienia w terminie 14 dni od otrzymania pisma oświadczenia wraz z brakującą dokumentacją.

Pismami z dnia [...] lutego 2016 r. i [...] marca 2016 r. L. K. wniósł o umorzenie ww. należności w całości wraz z odsetkami z uwagi na pobyt w Zakładzie Karnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Prezydent [...] odmówił umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] września 2010 r. na rzecz uprawnionych: D., I., K. i W. K. w kwocie [...] zł + odsetki ustawowe w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż L. K. ma 56 lat i obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w S. odbywając karę aresztu tymczasowego od [...] stycznia 2014 r. Wyrokiem sądu pierwszej instancji został on skazany na karę [...] lat pozbawienia wolności (wyrok nieprawomocny), a koniec kary został wstępnie obliczony na dzień [...] stycznia 2021 r. Obecnie wnioskodawca pozostaje w dyspozycji Sądu Okręgowego w [...], a upływ terminu stosowania tymczasowego aresztowania przypada na dzień [...] maja 2016 r. Organ wskazał ponadto, iż wnioskodawca pozostaje pod kontrolą medyczną w Zakładzie Karnym. Jednakże, jak wynika z opinii o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności, zrezygnował on z leczenia hepatologicznego WZW typu C. Odnośnie zaś leczenia ortopedycznego, na chwilę obecną nie wymaga leczenia zabiegowego, jest ruchowo sprawny oraz wydolny krążeniowo i oddechowo. Organ podniósł, iż jako źródło dochodu wnioskodawca wskazał rentę z ZUS przyznaną do sierpnia 2016 r. w kwocie ok. [...] zł (kwota po odliczeniu podatku). Z tych dochodów dokonywane są przez komornika sądowego potrącenia na poczet zadłużenia alimentacyjnego wnioskodawcy w wysokości ok. [...] zł, ponadto ok. [...] zł wydaje on na leki, a [...] zł przekazuje do kasy. Na inne wydatki pozostaje wnioskodawcy kwota [...] zł, a mając na uwadze jego pobyt w Zakładzie Karnym oraz zapewnione utrzymanie, powyższa kwota jest kwotą do jego wolnej dyspozycji.

Prezydent podniósł, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów umorzenie bądź rozłożenie na raty należności powinno zachodzić w szczególnie uzasadnionych wypadkach. W ocenie organu, w tej sprawie takie okoliczności nie występują. Wskazał ponadto, iż wnioskodawca został zwolniony z obowiązku alimentacyjnego wobec synów, jak również Ośrodek Pomocy Społecznej w H. umorzył mu zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu na kwotę [...]zł. W związku z powyższym, aktualnie jedynym zadłużeniem wnioskodawcy pozostaje należność z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, która w wyniku zajęcia komorniczego sukcesywnie się zmniejsza.

Odwołanie od decyzji Prezydenta [...] złożył L.K. wnosząc o umorzenie należności w z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz pobyt w Zakładzie Karnym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], o odmowie umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] września 2010 r. na rzecz uprawnionych: D., I, K. i W.K; w kwocie [...]zł + odsetki ustawowe w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, iż umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. W ocenie organu odwoławczego, jak trafnie wskazał organ I instancji, pobyt wnioskodawcy w zakładzie karnym nie uzasadnia umorzenia należności. Odbywanie kary pozbawienia wolności nie jest okolicznością obiektywną, lecz stanowi efekt zabronionych z punktu widzenia prawa działań osoby i nie może stanowić okoliczności uzasadniającej umorzenie należności.

Kolegium podniosło, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca jest pozbawiony wolności od dnia [...] stycznia 2014 r. i aktualnie przebywa jako tymczasowo aresztowany, skazany wyrokiem sądu I instancji na karę 7 lat pozbawienia wolności, (wyrok jest nieprawomocny) a koniec kary został wstępnie obliczony na dzień [...] stycznia 2021 r. Obecnie skarżący pozostaje w dyspozycji Sądu Okręgowego w S., a upływ terminu stosowania tymczasowego aresztowania przypada na dzień [...] maja 2016 r. Organ nadmienił, że L. K. został osadzony [...] stycznia 2014 r. a jego zadłużenie powstało od listopada 2009 r. Organ wskazał dodatkowo, że z nadesłanej opinii Zakładu Karnego w S. z [...] marca 2016 r. o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności wynika, iż wnioskodawca jest pod stałą kontrolą neurologa, kardiologa, endokrynologa, internisty i psychiatry. L. K. zrezygnował z planowanego leczenia hepatologicznego WZW typu C, jest sprawny ruchowo, wydolny krążeniowo i oddechowo. Stan zdrowia wnioskodawcy pozwala na leczenie w zakładzie karnym. Ponadto, organ ustalił, iż źródłem dochodów L. K. jest renta z ZUS przyznana do sierpnia 2016 r. w kwocie ok. [...] zł, z której komornik dokonuje potrąceń na poczet zadłużenia alimentacyjnego w wysokości ok. [...] zł. Wnioskodawca [...] zł wydaje na leki, [...] zł przekazuje do kasy. Na pozostałe wydatki pozostaje mu kwota [...] zł.

Kolegium wskazało, iż przebywając w zakładzie karnym wnioskodawca ma zapewnione wyżywienie i nie jest zmuszony do samodzielnego ponoszenia wydatków na zaspokojenie swoich najniezbędniejszych potrzeb życiowych. W wyniku zajęcia komorniczego należność z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego sukcesywnie się zmniejsza i nie jest, w ocenie organu, na tyle szczególna aby przemawiała za umorzeniem przedmiotowych zobowiązań.

W ocenie organu odwoławczego, wnioskowane umorzenie prowadziłoby do przerzucenia obowiązku utrzymania dziecka dłużnika przez wszystkich podatników czemu sprzeciwia się interes społeczny. W tych okolicznościach zasadnie organ I instancji uznał, że sytuacja dochodowa wnioskodawcy, jakkolwiek trudna, nie uzasadnia umorzenia ciążących na nim należności z tytułu wypłaconych świadczeń.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako krzywdzącej i niezgodnej z prawem oraz umorzenie w całości lub w części zadłużenia alimentacyjnego, które jeszcze pozostało wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi powołał się na swój zły stan zdrowia oraz wskazał, że zawsze pomagał dzieciom.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Pismem procesowym z dnia [...] września 2016 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację wskazując dodatkowo, iż od [...] września 2016 r., w związku ze wstrzymaniem świadczeń przez ZUS, dokonywanie potrąceń przez komornika nie będzie możliwe. Załączył pismo ZUS z [...] sierpnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ja decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. nie naruszają przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2016 r. odmawiającą umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] września 2010 r. na rzecz uprawnionych: [...],[...], [...] i W. K. w kwocie [...]zł + odsetki ustawowe w wysokości [...]zł.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 169, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Powołany przepis przewiduje prawo dłużnika do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczenie terminu płatności albo rozłożenie na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest po rozważeniu sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika, na którą powołuje się on we wniosku.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż orzekanie przez organy administracji na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów odbywa się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że właściwy organ może ograniczyć nałożony na dłużnika obowiązek zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie ma natomiast takiego obowiązku. Uznaniowy charakter decyzji we wskazanym przedmiocie oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną co do ustalenia treści rozstrzygnięcia, związaną m.in. z realizowaniem określonej, w danym zakresie, polityki państwa. Nie oznacza to jednak, że rozstrzygnięcia podejmowane w omawianym trybie mogą być dowolne. Powinnością organów jest bowiem dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych i uzasadnienie wydanej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Zaś kontrola decyzji uznaniowej polega na ocenie przez sąd administracyjny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz tego czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Organ orzekający jest przy tym związany przesłankami wskazanymi w przepisie stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia - w tym przypadku art. 30 ust. 2 ustawy - którymi są: sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika.

Na sytuację dochodową dłużnika niewątpliwie składa się jego stan zdrowotny, bo tylko po jego uwzględnieniu można mówić o możliwościach zarobkowych wnioskodawcy. Przy ustalaniu zaś możliwości zarobkowych i majątkowych bierze się pod uwagę nie tylko zarobki i dochody rzeczywiście uzyskiwane, lecz i te, które osoba zobowiązana do alimentacji mogłaby uzyskać przy dołożeniu należytej staranności oraz stosownie do swoich sił umysłowych i fizycznych. Powyższe oznacza, że umorzenie w całości lub w części należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu łącznie z odsetkami może być dokonane jedynie wówczas, gdy ocena całokształtu okoliczności dotyczących sytuacji finansowej i rodzinnej dłużnika pozwoli uznać, że wystąpiła szczególna sytuacja uprawniająca do wnioskowania o takiej potrzebie.

Natomiast kontrola sądu administracyjnego – prowadzona, jak to już wyżej wskazano, wyłącznie z punktu widzenia legalności aktów administracyjnych – sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o umorzenie należności w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy oraz czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności. Zatem, sąd administracyjny ma obowiązek zbadać czy prowadząc postępowanie w sprawie organ nie uchybił art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a także czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd bada również czy, po takim rozważeniu, organ dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i jego zakresu (w tym przypadku: umorzenia należności).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wydając orzeczenia na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r., a więc w warunkach uznania administracyjnego, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni je integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań.

Podzielić trzeba stanowisko organu odwoławczego, iż umorzenie należności na podstawie art. 30 ust. 2 ww. ustawy ma charakter wyjątkowy. Zatem, powinno ono mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, o ile taki stan jest efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności. Instytucja umorzenia przedmiotowych należności jest wyjątkowa, co oznacza, że w sytuacji osoby występującej o podjęcie takiej decyzji muszą wystąpić szczególne okoliczności. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby takie szczególne okoliczności w niej zaistniały. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż skarżący ma 56 lat i obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w S. odbywając karę aresztu tymczasowego od [...] stycznia 2014 r. Źródłem dochodu skarżącego była renta z ZUS przyznana do sierpnia 2016 r. w kwocie [...] złotych (po odliczeniu podatku). Z ww. dochodu dokonywane były potrącenia w kwocie [...] złotych miesięcznie. Ponadto, z informacji Zakładu Karnego wynika, iż skarżący pozostaje pod kontrolą medyczną w tym Zakładzie. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności z [...] marca 2016 r. wynika, iż skarżący zrezygnował z leczenia hepatologicznego WZW typu C, na chwilę obecną nie wymaga leczenia ortopedycznego zabiegowego, jest sprawny ruchowo oraz wydolny krążeniowo i oddechowo.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, tj. zarówno sytuację osobistą skarżącego, jak i zdrowotną, w ocenie Sądu, rację mają organy orzekające, że w tym konkretnym przypadku nie można zastosować instytucji umorzenia przedmiotowych należności. Jak trafnie podniosły organy orzekające, nie uzasadnia umorzenia należności pobyt skarżącego w zakładzie karnym. Odbywanie kary pozbawienia wolności nie jest okolicznością obiektywną, lecz stanowi ona efekt zabronionych działań zobowiązanego. Za wyjątkową nie może być bowiem uznana sytuacja będąca skutkiem niezgodnych z prawem i nie akceptowanych społecznie działań podmiotu zobowiązanego do alimentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 544/07 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r., sygn. akt I OSK 881/11, dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawione tam poglądy Sąd w składzie orzekającym w całości podziela.

Zdaniem Sądu, organ wyjaśnił i rozważył wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. To zaś, że nie podzielił stanowiska skarżącego i nie uwzględnił jego wniosku nie może świadczyć o wadliwości decyzji. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że organ rozważył wszelkie istotne okoliczności także te, wskazywanie przez stronę, dotyczące sytuacji osobistej i dochodowej skarżącego z punktu widzenia zarówno interesu strony, jak i interesu społecznego. Podzielić trzeba stanowisko organu, iż obiektywnie sytuacja materialna skarżącego jest trudna, przybywa on w zakładzie karnym, jednak nie uzasadnia to umorzenia należności. Fakt przebywania w zakładzie karnym nie może prowadzić do zdjęcia z dłużnika odpowiedzialności za zapewnienie środków finansowych na utrzymanie własnych dzieci. Ponadto, powstanie zaległości alimentacyjnych nastąpiło od listopada 2009 r., a skarżący został osadzony w zakładzie karnym od [...] stycznia 2014 r. Skoro więc skarżący nie wywiązał się ze swoich zobowiązań, to powinien mieć świadomość, że jego zadłużenie będzie wzrastać i powinien liczyć się z koniecznością zapłaty tych należności.

Przy tym, nie można zapominać o tym, iż obowiązek alimentacyjny - zgodnie z art. 128 i 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci ma charakter obligatoryjny. System zabezpieczenia społecznego nie ma zaś na celu zwolnienia w całości rodzica z ponoszenia kosztów utrzymania dzieci. Pogląd ten pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą pomocniczości (wyrażoną w preambule Konstytucji RP), stosownie do której Państwo ma wspierać a nie zastępować w alimentacji osoby do tego zobowiązane (por. rozważania zawarte w pkt 4.2 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt P 18/06). Zatem, nie jest uzasadnione, aby pochopnie przerzucać obowiązek alimentacyjny na ogół podatników, tym bardziej, że celem zabezpieczenia społecznego jest zapewnienie bytu dzieciom rodziców, którzy nie są w stanie samodzielnie regulować należności na ich rzecz. Nie jest to pomoc bezzwrotna, a ustanowiona w interesie uprawnionych do pobierania świadczeń alimentacyjnych. Z tych powodów uzasadnionym jest, że organ będzie oczekiwał uregulowania wypłaconych uprawnionym świadczeń alimentacyjnych od zobowiązanego z tytułu alimentów.

Podnoszona wyżej wyjątkowość instytucji zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego oznacza również konieczność interpretowania przepisów ją regulujących w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Zatem, jak już wskazano powyżej, umorzenie należności powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, należycie zbadały i oceniły sytuację materialną i zdrowotną skarżącego, a wyprowadzone przez nie wnioski nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i uzasadniały odmowę umorzenia przedmiotowych należności.

Końcowo wskazać trzeba, iż na prawidłowość zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu podniesiona w piśmie z [...] września 2016 r. okoliczność zaprzestania wypłaty świadczenia (renty) z ZUS. Jak bowiem wynika akt sprawy, okoliczność ta powstała już po dacie wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w sentencji