Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 685/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. P. z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 1169/12 odrzucającego skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. P. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 czerwca 2011 r. nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania o zwrot podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r., I SA/Rz 1169/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. P. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 7 listopada 2012 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia 7 czerwca 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania o zwrot podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r.

Podstawę prawną orzeczenia stanowił art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Sąd stwierdził bowiem, że skarga została wniesiona przez jednostkę, która nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, lecz stanowi oddział spółki prawa handlowego. Ww. zakład opieki zdrowotnej, będąc oddziałem spółki, korzysta w obrocie z podmiotowości tej spółki (będącej podatnikiem podatku od towarów i usług), a tym samym nie ma (samodzielnie) zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd odwołał się w tym kontekście do zbieżnego poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 24 października 2012 r., I FSK 1991/11, dotyczącego innej sprawy ze skargi tej samej strony.

W skardze kasacyjnej od omówionego wyżej orzeczenia (błędnie określonej jako zażalenie) strona zażądała w szczególności uchylenia tegoż postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 28, art. 58 § 1 pkt 5, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt b i c, art. 170 oraz art. 178 Ppsa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 18 marca 2013 r. strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Nietrafny okazał się w szczególności kluczowy zarzut skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 Ppsa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo powołał się na pogląd wyrażony w ww. wyroku NSA o sygn. I FSK 1991/11, zgodnie z którym strona nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług), a w rezultacie nie posiada zdolności sądowej w sprawie z zakresu podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 25 § 3 Ppsa. Szczegółowo do kwestii tej Sąd odwoławczy odniósł się w ramach ww. orzeczenia w zw. z wyrokiem tego Sądu z dnia 21 grudnia 2011 r., I FSK 256/11; w uzasadnieniach tych rozstrzygnięć wyrażono już ocenę prawną, co do statusu prawnego wnoszącego skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. P. w R., tak na gruncie prawnopodatkowym, jak i w konsekwencji sądowoadministracyjnym. Ocenę tę, w szczególności w kontekście ustalenia co do zdolności sądowej strony w sprawach z zakresu podatku od towarów i usług, zobowiązany był uwzględnić Sąd pierwszej instancji, a obecnie powinien wziąć pod uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny, zważywszy na treść norm wynikających z art. 170 Ppsa, tj. ze względu na moc wiążącą ww. prawomocnych orzeczeń, a także z art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. mając na względzie jednolitość orzecznictwa, którą zapewnia Sąd kasacyjny w ramach sprawowanego nadzoru judykacyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę nie ma potrzeby powielania argumentacji zawartej w ww., znanych stronie orzeczeniach, mając na względzie zwięzłość wywodu (art. 141 § 4 Ppsa). Wypada tylko podkreślić, że przytoczone stanowisko zachowuje aktualność również w aktualnym stanie prawnym i faktycznym, w którym strona korzysta na gruncie podatku od towarów i usług z podmiotowości spółki z o.o. (a nie jak dotychczas – jawnej). Zarazem omówienie pozostałych zarzutów należało uznać za bezprzedmiotowe, skoro nie budzi wątpliwości zastosowanie w sprawie art. 58 § 1 pkt 5 Ppsa.

Z tych powodów skargę kasacyjną należało oddalić, stosownie do art. 184 Ppsa.

Wniosek organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na to, że art. 203 i 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).