Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 312/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8, art. 34 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 61 par. 1, art. 61a par. 1, art. 105 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 156 par. 1 pkt 2, 5 i 6, art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. 1 pkt 2, art 88
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 roku sprawy ze skargi H. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2016 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie (dalej również: "Kolegium" lub "skarżony organ") – w postępowaniu wszczętym na wniosek H. A. (dalej również: "skarżący") – umorzyło na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) ze względu na jego bezprzedmiotowość postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. (dalej również: Wójt) z dnia [...] 2015 r. nr [...] wydanej w przedmiocie zezwolenia J. P. (dalej również: wnioskodawca) na usunięcie drzew.

Następnie – w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek złożenia przez H. A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] 2016 r.

Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy.

Wójt Gminy K. decyzją nr [...] z dnia [...] 2015 r. (znak: [...]), wydaną na wniosek J. P., zezwolił wnioskodawcy na usunięcie [...] drzew gatunku topola z terenu należącego do działki o nr. ewid. [...] w obrębie [...] oraz [...] drzew gatunku olcha czarna z terenu należącego do działki o nr. ewid. [...] w obrębie geod. [...] – pod warunkiem nasadzenia do dnia 31 grudnia 2016 r. takiej samej liczby drzew nieowocowych, jak liczba drzew przewidziana do usunięcia. Na podstawie danych z ewidencji gruntów Wójt uznał, że J. P. jest właścicielem działek o nr. ewid.[...] i [...]. Oględziny w dniu [...] 2015r. wykazały, że topole są w złym stanie fitosanitarnym, mają suche, odłamujące się gałęzie a olchy ograniczają możliwość uprawy. Decyzja została odebrana w dniu 16 maja 2015r. przez jej adresata J. P.

Pismem z dnia 16 marca 2016r. (data złożenia w organie) H. A. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata K. N. wniósł do Wójta Gminy K. o doręczenie kserokopii decyzji i wniosku J. P..

Podał, że jest właścicielem działek przyległych tj. działek nr [...] i [...], na granicy działek od lat były [...] topole. Rosły one niezaprzeczalnie na terenie jego działki.

Obecnie toczy się postępowanie o rozgraniczenie i geodeta ustalił przebieg granic, z czego wynikało, że drzewa rosły na terenie działki H. A. . J. P. się z tym nie zgodził, wobec czego sprawa o rozgraniczenie została skierowana do Sądu Rejonowego w K. J. P. o tym wiedział a mimo to we wniosku stwierdził, że topole rosną na jego działce. Zdaniem Skarżącego w tym zakresie postępowanie winno być wznowione z urzędu przez organ. Dowody i ustalone okoliczności okazały się fałszywe. Nadto H. A. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Pojawiły się też istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi nowe dowody i okoliczności, tj. spór przed sądem – na czyjej działce rosły topole. W ocenie H. A. Wójt winien rozważyć możliwość wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w trybie art. 145 kpa . Zdaniem wnioskodawcy organ winien ustalić kiedy wpłynęła sprawa do sądu o rozgraniczenie, na jakim jest etapie

W odpowiedzi na to pismo Wójt podał, że skoro H. A. nie był stroną postępowania nie ma podstaw do doręczenia mu żądanych dokumentów. Nadto do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o rozgraniczenie nie widzi podstaw do wznowienia z urzędu postępowania.

W dniu 12 maja 2015 r. (data nadania pocztowego) H. A., działając za pośrednictwem pełnomocnika procesowego, skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] 2015 r. nr 2/2015 ze względu na wystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że kwestionowaną decyzją Wójt zezwolił wnioskodawcy na wycinkę [...] topoli znajdujących się faktycznie na działce stanowiącej własność H. A. , a nie wnioskodawcy, stąd też naruszony został przepis art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Podkreślił, że wycięte przez J. P. [...] topole rosły na gruncie H. A. (działki nr [...] i [...]), co potwierdził geodeta w toku prowadzonego rozgraniczenia nieruchomości, którego ustalenia zakwestionował J. P.. W ocenie skarżącego nie budzi wątpliwość, że Wójt nie miał prawa wydawać zezwolenia na wycinkę przedmiotowych drzew, skoro nie rosły one na gruncie będącym własnością wnioskodawcy, wobec czego zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto skarżący podniósł również, że wydana w tych okolicznościach decyzja była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ma charakter trwały, skoro bowiem J. P. nie był właścicielem gruntu, na którym owe – nielegalnie wycięte – topole rosły, to wydane na jego wniosek zezwolenie na ich wycinkę nie mogło być wykonane. Stąd też wskazał na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Zarazem stwierdził, że przedmiotowa decyzja wywołała czyn zagrożony karą wskutek jej wykonania przez J. P. – art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie pełnomocnik zainteresowanego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przesłuchanie w charakterze strony H. A. , jak i przyjęcie w poczet materiału dowodowego dołączonej do wniosku dokumentacji fotograficznej, a także przeprowadzenie wywiadów urzędowych – pozyskanie stosownej dokumentacji oraz podjęcie wszelkich innych czynności – celem: 1) ustalenia przebiegu granic działek nr [...] i [...], na jednej z których rosły usunięte topole, a z którymi graniczy działka J. P.; 2) stwierdzenia faktu poczynienia przez geodetę ustaleń w toku postępowania rozgraniczeniowego, na które nie wyraził zgody J. P.; 3) wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Decyzją z dnia [...] 2015r. Wójt Gminy K. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w miejscowości [...] oznaczonej działkami nr [...] i [...] stanowiącymi własność J. i H. A. z działkami nr [...] i [...] stanowiącymi własność J. P.

Po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] 2015r., zawiadomieniu wnioskodawcy i Skarżącego i uzyskania od Wójta Gminy K. akt sprawy o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew, Kolegium umorzyło następnie decyzją z dnia [...] 2016 r. na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] 2015 r. nr [...], stwierdzając, że H. A. nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w rozpatrywanej sprawie, bowiem nie jest właścicielem działek, których dotyczy kwestionowana decyzja Wójta. W aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy K. z [...] 2015r. umarzająca postępowanie administracyjne o rozgraniczenie, z której wynika, że sprawa o rozgraniczenie została przekazana do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Skarżący nie wskazał żadnych dowodów potwierdzających okoliczność, że drzewa rosły na jego działce. Stąd też Kolegium uznało, że nie posiadł on interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w przedmiocie zezwolenia J. P. na usunięcie drzew z terenu innych działek. Brak interesu prawnego winno zdaniem Kolegium skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego. Z uwagi na fakt, że postępowanie takie zostało wszczęte z uwagi na brak interesu prawnego wnioskującego winno zostać jako bezprzedmiotowe umorzone. Kolegium podało, że nie widzi również podstaw do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności z pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 kpa, gdyż okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie wypełniają znamion tych przesłanek stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wójta Gminy K..

Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 stycznia 2016r.

We wniosku z dnia 30 stycznia 2016r. (data nadania na poczcie) o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący zwrócił Kolegium uwagę na treść art. 7 K.p.a., podnosząc, że ten organ nie rozpoznał istoty sprawy – nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym nie ustalił prawdy obiektywnej. Podkreślił, że granice działek J. P. i jego są sporne właśnie w miejscu, w którym rosły wycięte przez J. P. [...] topole, co potwierdził geodeta, który wyznaczał granice pomiędzy tymi działkami.. Wobec tego argumentował, że teza organu, iż nie ma on statusu strony postępowania jest przedwczesna, a przede wszystkim niewiarygodna wobec braku przeprowadzenia niezbędnych czynności procesowych w postępowaniu. Zdaniem Skarżącego organ miał obowiązek pozyskać akta rozgraniczenia działek, w tym opinii geodety a przerzucenie tego obowiązku na Skarżącego czy jego pełnomocnika jest co najmniej nieodpowiedzialne. Zdaniem Skarżącego, to organ winien pozyskać akta sprawy o rozgraniczenie i wobec skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego rozważyć możliwość zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie ustalenia przebiegu granic działek stanowiących własność J. P. i H. A. , w szczególności przebiegu granic w miejscu, w którym rosły topole. Zdaniem Skarżącego, nie może budzić wątpliwości, iż ustalenia dokonane w sprawie cywilnej o rozgraniczenie będą miały bezpośrednie i decydujące znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, które zostanie wydane w niniejszej sprawie.

Wskazując na braki postępowania w zakresie pozyskania materiału dowodowego, zainteresowany zarazem stwierdził, że decyzja Wójta wydana w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew jest nieważna w rozumieniu art. 156 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 3 marca 2016 r., wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kolegium stwierdziło, że poza sporem jest, iż J. P. złożył w Urzędzie Gminy w K. wniosek o wydanie zezwolenia na wycinkę 7 drzew rosnących na działkach w miejscowości [...]: [...] drzew z gatunku topola rosnących na działce nr [...] oraz [...] drzew z gatunku olcha czarna rosnących na działce nr [...]. Kolegium podniosło, że organ I instancji, opierając się na informacjach urzędowych, ustalił, że działki te stanowią własność wnioskodawcy, tj. J. P., a objęte wnioskiem drzewa rosną na tych nieruchomościach.

Uzasadniając ponowne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K., Kolegium wskazało na brak po stronie H. A. legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest nie tylko podmiot, który brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć będą skutki stwierdzenia nieważności tego aktu; zatem o legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej decyduje istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zdaniem Kolegium to podmiot, który żąda wszczęcia postępowania, winien się wykazać interesem prawnym, uzasadniającym uwzględnienie jego żądania.

Kolegium podniosło, że H. A., który nie był on stroną postępowania zwykłego, w którym wydano kwestionowaną decyzję Wójta Gminy K., nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem terenu, na którym znajdowały się drzewa objęte zezwoleniem na wycinkę; decyzja Wójta z dnia [...] 2015 r. dotyczyła bowiem drzew posadowionych na działkach oznaczonym nr. ewid. [...] i [...] w obrębie [...], których właścicielem jest J. P., natomiast H. A. jest właścicielem działki oznaczonej nr. [...] – sąsiadującej z działkami nr [...] i [...] J. P. oraz działki oznaczonej nr. [...]. Badając istnienie interesu prawnego po stronie H. A. , Kolegium stwierdziło, że podnoszone przez niego kwestie nie znajdują uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W odniesieniu do argumentu, że topole wycięte przez J. P. na podstawie przedmiotowej decyzji Wójta rosły na gruncie zainteresowanego (działki nr [...] i [...]), co miał potwierdzić geodeta w toku rozgraniczenia nieruchomości, którego ustalenia zakwestionował J. P., Kolegium odwołało się do dokumentacji zawartej w aktach sprawy. W tym zakresie podniosło, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w m. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], stanowiącej własność J. i H. A., z działkami nr [...] i [...] stanowiącymi własność J. P.; umorzenie nastąpiło na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – z uwagi na brak zawarcia ugody i brak podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu i przekazanie sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. W ocenie Kolegium, w takiej sytuacji kwestia rozgraniczenia przedmiotowych działek przekazana została kognicji sądu powszechnego, który orzeknie w tej sprawie, niezależnie od wcześniejszych prac i ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, do których odwołuje się cały czas pełnomocnik zainteresowanego. Stąd też Kolegium uznało, że brak jest w przedmiotowej sprawie istnienia jakiegokolwiek interesu prawnego właściciela działek sąsiednich do terenu, z którego wycięto drzewa na podstawie decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się sam Skarżący – i taki stan istniał w dacie wydania tej decyzji. W tej sytuacji Skarżący nie ma, zdaniem Kolegium, interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., pozwalającego na uznanie go za stronę w przedmiotowym postępowaniu, bowiem będąc współwłaścicielem działek o nr ewid. [...] i [...], których nie dotyczy przedmiotowa decyzja Wójta Gminy K., nie posiada interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że koniecznym stało się umorzenie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. uprzednio wszczętego, a bezprzedmiotowego, postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] 2015r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia J. P. na usunięcie drzew z terenu działek nr ewid. [...] i [...], będących aktualnie, jak i w dacie wydawania tej decyzji jego własnością.

SKO podkreśliło, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ma charakter nadzwyczajny i jego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Nie ma zatem na celu wszechstronnego rozpoznania sprawy jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym ale jedynie ocenę wystąpienia podstaw nieważności z art. 156 § 1 kpa. Brak jest więc podstaw do prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, jak chce Skarżący w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

Ponadto Kolegium stwierdziło również, że nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności z pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., gdyż okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie wypełniają znamion przesłanek stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wójta Gminy K..

Decyzja została odebrana przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 10 marca 2016r. Skarga została wniesiona w terminie w poniedziałek dnia 11 kwietnia 2016r. (data nadania na poczcie)

W skardze na decyzję Kolegium z dnia 3 marca 2016 r. H. A., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. polegające na braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego, zmierzającego do ustalenia prawdy obiektywnej; w szczególności zaś ustalenia braku podstaw prawnych i faktycznych do wydania przez Wójta Gminy K. decyzji z dnia [...] 2015 r. zezwalającej J. P. na wycinkę m.in. [...] topoli rosnących w rzeczywistości na działce skarżącego.

W uzasadnieniu podniósł te same argumenty, co we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając, że skarżony organ nie rozpoznał istoty sprawy i nie wyjaśnił wszystkich jej okoliczności, a tym samym nie ustalił prawdy obiektywnej, bowiem przede wszystkim oparł się jedynie na materiale dowodowym sprawy o udzielenie pozwolenia na wycinkę drzew – [...] topoli – udzielonej na wniosek J. P. i uznał, że skoro w przedmiotowej sprawie właściwy organ, tj. Wójt Gminy K. udzielił zgody na wycinkę drzew, to zapewne decyzja przez niego wydana jest zgodna z prawem. Dalej zarzucił Kolegium, że uznało, iż granice działek J. P. i skarżącego – o numerach odpowiednio [...] oraz [...] i [...] – nie są sporne, podczas gdy jest w sposób oczywisty odwrotnie. W tym zakresie argumentował, że przede wszystkim przebieg granic tych działek nie został jeszcze ustalony w drodze orzeczenia sądowego, tj. Sądu Rejonowego w K., do którego został skierowana sprawa o rozgraniczenie, bowiem to J. P. nie wyraził zgody na przebieg granic ustalony przez geodetę i w efekcie nie doszło do zawarcia ugody. Skarżący podniósł, że przebieg granic jest sporny właśnie w miejscu, w którym rosły wycięte przez J. P. [...] topole, zgodnie z decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] 2015 r., co potwierdził geodeta, który wyznaczał granice pomiędzy tymi działkami.

Zdaniem skarżącego Kolegium nie pozyskało pełnych akt sprawy o rozgraniczenie przedmiotowych działek, która toczyła się przed geodetą Gminy K., a protokół z przebiegu wizji i ustaleń poczynionych przez geodetę w obecności stron, którego brakuje w aktach niniejszej sprawy i nie był przedmiotem analizy i oceny Kolegium, winien mieć zasadnicze znaczenie w tej sprawie. Zdaniem strony, w tych warunkach wydanie w sprawie decyzji jest przede wszystkim przedwczesne, a ponadto sama decyzja jest nieprawidłowa – zwłaszcza że dokument ten rodzi zasadnicze pytanie i zarazem wątpliwość co do rzeczywistego przebiegu granic działek stanowiących własność J. P. i skarżącego, w szczególności w miejscu, w którym rosły wycięte [...] topole i zachodzi wątpliwość, która nie został usunięta w toku postępowania, czy drzewa te rosły one na działce J. P., czy jednak na działce skarżącego. W konsekwencji uznał, że teza skarżonego organu, jakoby nie miał statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., jest przedwczesna, a przede wszystkim niewiarygodna wobec braku przeprowadzenia wszystkich czynności procesowych, niezbędnych w sprawie do rzetelnego ustalenia wszystkich okoliczności sprawy.

Podnosząc, że według ustaleń geodety [...] wycięte topole rosły na działce skarżącego, a nie na działce J. P., skarżący stwierdził, że ustalenie to czyni decyzję z dnia [...] 2015 r. nieważną w rozumieniu art. 156 K.p.a.

Zdaniem skarżącego Kolegium powinno pozyskać akta prowadzonej przez geodetę Gminy K. sprawy o rozgraniczenie, a następnie – wobec skierowania sprawy rozgraniczenia na drogę postępowania sądowego – rozważyć możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie ustalenia przebiegu granic działek stanowiących własność J. P. i skarżącego, w szczególności zaś przebiegu tych granic w miejscu, w którym rosły wycięte [...] topole. W ocenie skarżącego ustalenia dokonane w sprawie cywilnej o rozgraniczenie będą miały bezpośrednie i decydujące znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, które zostanie wydane w niniejszej sprawie.

Przy tak sformułowanych zarzutach i argumentacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania i merytorycznego rozstrzygnięcia przez Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i stwierdzając, że argumentacja strony została wcześniej przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosło o oddalenie skargi.

W toku postępowania skarżony organ przesłał w uzupełnieniu akt sprawy uwierzytelniony odpis decyzji Kolegium z dnia [...] 2016 r. nr [...] wraz z potwierdzeniem doręczenia tej decyzji stronom postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań prawnych Sąd wyjaśnia, że rozpoznając sprawę, wojewódzki sąd administracyjny wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – jak to wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.).

Bezspornym w sprawie było to, że J. P. [...] 2014r. wniósł o zezwolenie na wycięcie [...] sztuk topoli rosnących na działce o nr ewid[...], obręb [...] i [...] szt. olch rosnących na działce nr [...], obręb [...]. Podał, że jest właścicielem tych działek. Potwierdziły to wydruki z rejestru gruntów z 16 grudnia 2014r. oraz oftomapa pozyskana z serwisu geoportal.gow.pl. Po przeprowadzeniu postępowania, dokonaniu oględzin Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] 2015r. na podstawie art. 83 ust. 1, art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody zezwolił na usunięcie wnioskowanych drzew.

Pismem z 11 maja 2015r. Skarżący zwrócił się do SKO w Lesznie o stwierdzenie nieważności tej decyzji, podając, że przedmiotowe [...] sztuki topoli rosły na jego a nie na J. P. działce. Zarzucił zajście przesłanek art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 kpa. Z uwagi na fakt, że zezwolono innej osobie na usunięcie drzew z jego działki. Na potwierdzenie swojego stanowiska podał, że między nim a J. P. toczyło się administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe i geodeta stwierdził, że część działki z topolami rosło na jego działce. Okoliczności te miały potwierdzić dokumenty znajdujące się w postępowaniu rozgraniczeniowym. Skarżący dokumentów tych nie dostarczył. Wniósł o ich pozyskanie przez organ, dołączył zdjęcia usuniętych drzew, wniósł o przeprowadzenie rozprawy, przesłuchanie go w charakterze strony. Podał, że z ustaleniami geodety J. P. się nie zgodził i sprawa o rozgraniczenie została skierowana do sądu powszechnego. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i skardze wnioskował o rozważenie zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy przed sądem powszechnym.

Z dołączonej do akt decyzji Wójta Gminy K. z [...] 2015r. wynika, że postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w miejscowości [...] oznaczonej działkami nr [...] i [...], stanowiącymi własność J. i H. A. z działkami [...] i [...] stanowiącymi własność J. P. wszczęte postanowieniem z 22 lipca 2014r. zostało umorzone z uwagi na brak zgody J. P. na ustalenie przebiegu granicy wytyczonej przez geodetę i sprawa została zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne przekazana do rozpatrzenia sądowi powszechnemu.

Organ uznał, że bezzasadnie wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] 2015r. albowiem H. A. nie miał interesu prawnego do złożenia takiego wniosku, nie zaszły też przesłanki z art. 156 kpa do wszczęcia takiego postępowania z urzędu. Organ podkreślił, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie było sporne, iż J. P. był właścicielem działek [...] i [...], na których rosły wnioskowane drzewa. H. A. jako właściciel działek sąsiednich nie miał interesu prawnego w sprawie o wycinkę drzew. Organ podkreślił, że w sprawie o stwierdzenie nieważności ocenia się decyzję pod kątem zajścia przesłanek wskazanych w art. 156 kpa a nie bada się jej całokształtu jak w postępowaniu odwoławczym.

Stanowisko organu, w ocenie Sądu było uzasadnione.

Podstawą prawną wydania decyzji przez Wójta Gminy K. z [...] 2015r. były art. 83 ust. 1 i art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody: usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek:

1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości.

W przedmiotowej sprawie organ uznał, że właścicielem nieruchomości jest wnioskujący o zezwolenie na wycięcie drzew J. P..

Skarżący nie był stroną tego postępowania. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] 2015r. wskazywał, że uznanie, że właścicielem nieruchomości na której posadowione są [...] sztuki była J. P. stanowiło rażące naruszenia prawa co skutkować winno stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa a w konsekwencji także na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 i 6 kpa. Nie będący właścicielem J. P. nie mógł usunąć drzew, tym samym czyniło to decyzję niewykonalną, a także skutkującą czyn zagrożony karą z art. 88 ustawy o ochronie przyrody.

Z uwagi na fakt, że skarżący podnosząc argumenty dotyczące braku brania udziału w postępowaniu zakończonego wydaniem decyzji z [...] 2015r. powoływał się na przesłanki wskazujące również na podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa sąd uznał, że w takiej sytuacji złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest wyłączone. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I CSK 474/13 (LEX nr 1532933), adekwatne w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Według SN status strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym determinowany jest - co do zasady - normami prawa materialnego (administracyjnego lub cywilnego), które decydują o istnieniu interesu prawnego konkretnej osoby w konkretnej sytuacji faktycznej w uzyskaniu rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach oraz kształtują jego treść (art. 28 k.p.a.). SN wywodzi, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego wydaniem decyzji, o której legalności ma orzec organ nadzoru, ale dotyczy tego samego stosunku materialnoprawnego co decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Co do zasady, krąg osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym pokrywa się z kręgiem osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym z tego właśnie powodu, że u podstaw postępowania nadzwyczajnego leży decyzja wydana w trybie zwykłym, a zatem i stosunek materialnoprawny nią ukształtowany. W pewnych sytuacjach może się jednak zdarzyć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym wezmą udział inne osoby niż występujące w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Uprawnienie do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje bowiem także osobie, która powinna korzystać ze statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją, a która bez własnej winy w postępowaniu tym nie brała udziału. Pozbawienie takiej osoby możliwości działania w postępowaniu administracyjnym stanowi wadę uzasadniającą wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ale postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji stosowane jest z wyprzedzeniem postępowania o wznowienie postępowania, gdyż dotyczy tak istotnych wad materialnoprawnych decyzji, które uzasadniają jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, bez podejmowania właściwych dla wznowienia postępowania czynności zmierzających do ustalenia, czy konkretne uchybienie wpłynęło na wynik sprawy i w jaki sposób sprawa powinna się zakończyć po wyeliminowaniu uchybienia.

Poza tym, co wymaga podkreślenia Skarżący wyraźnie domagał się stwierdzenia nieważności decyzji wójta z [...] 2015r. wskazywał na rażące naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz powoływał treść art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 Kpa, jego stanowisko w tym zakresie nie budziło żadnych wątpliwości. Wniosek został zatem prawidłowo przez organ zakwalifikowany. Zgodnie z art. 147 zd 2 Kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. Skarżący nie składał podania o wznowienie postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Według treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, natomiast w § 1 określona została właściwość organów wyższego stopnia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; w niniejszej sprawie kompetencja ta należy do samorządowego kolegium odwoławczego.

W postępowaniu administracyjnym co do zasady status strony określa art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Rozważając niniejszą sprawę zwrócić trzeba uwagę na kwestie istotne dla jej rozstrzygnięcia. Po pierwsze, stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie nadzoru, o którym mowa w przepisach art. 156 i nast.k.p.a. nie musi być wyłącznie podmiot będący stroną postępowania zwykłego. Co do zasady, z żądaniem wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. wystąpić może podmiot, będący stroną postępowania zakończonego decyzją, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, ale też taki podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, ale ma w tym interes prawny zdefiniowany w art. 28 k.p.a., wywodzony z normy prawa materialnego (administracyjnego lub cywilnego). Pogląd taki jest już utrwalony i nie budzi wątpliwości w judykaturze (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 369/14, LEX nr 1505245; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 248/11, LEX nr 995/602; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA/2164, ONSA z 1995 r. Nr 1, poz. 32; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 373/07, LEX nr 485360). Wynika to też z innego stanowiska, szerzej wyjaśnionego w uzasadnieniu uchwały z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OPS 1/12 (dostępna w CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił jako jednolity pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nowym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zwrócił przy tym NSA uwagę, że zakres weryfikacji decyzji w trybie nieważnościowym jest węższy niż zakres weryfikacji takiej decyzji w trybie zwykłym, gdyż nie uprawnia do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. W wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wydana tylko decyzja typu kasacyjnego, stwierdzająca nieważność lub odmawiająca stwierdzenia nieważności (stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa). (uchwała z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OPS 1/12 dostępna w CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl),

Tylko jednoznaczne i niebudzące wątpliwości ustalenie, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego wystąpiła osoba, która w sposób oczywisty nie może twierdzić, że kwestionowana decyzja wydana w postępowaniu zwykłym dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, uprawniałoby organ do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 61a § 1 k.p.a., a więc odmowy wszczęcia tego postępowania. W przypadku zaś jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, gdy do uznania braku interesu prawnego wnioskodawcy dochodzi po wszczęciu postępowania – do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący domagając się wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji zezwalającej innej osobie na wycięcie drzew twierdzi, że drzewa ([...] topole) objęte tą decyzją rosły na działce stanowiącej jego własność, nr [...]. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego jak i przed sądem nie zostały jednak przywołane dowody i okoliczności uzasadniające takie twierdzenie. Niewątpliwie zatem skarżący powołujący się na swój interes prawny wywodzony z prawa własności nieruchomości oraz uprawnienie, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, polegające na usunięciu drzew lub krzewów z terenu nieruchomości po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu, na wniosek posiadacza nieruchomości, za zgodą jej właściciela okoliczności tych nie wykazał. Oznacza to, że składając wniosek na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. Skarżący., właściciel działki nr [...] i [...] nie, wykazał posiadania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. dla wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Wójta z dnia [...] 2015r.a usunięcie 3 drzew na działce nr [...]

To, że organy mają obowiązek ustalania prawdy obiektywnej nie oznacza przerzucenia na nich wszelkiej odpowiedzialności w zakresie postępowania dowodowego i zwolnienie strony z jakiejkolwiek aktywności, szczególności w sytuacji, gdy strona dysponuje materiałem dowodowym, na który się powołuje (opinia geodety).

W ocenie Sądu słusznie organy uznały, że przeprowadzanie z urzędu dodatkowych dowodów np. z opinii geodety w umorzonej sprawie o rozgraniczenie nie stanowią przesłanki do uznania, że Skarżący wykazał iż był właścicielem usuniętych drzew a decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Na tym etapie nadal kwestia rozgraniczenia działek nie jest rozstrzygnięta, obecnie jest rozpoznawana przez Sąd Rejonowy w K. Skarżący nie wykazał więc, że był właścicielem części działki, na której rosły drzewa a z dołączonych dowodów wynika, że właścicielem działki nr [...] na której posadowione były drzewa był J. P.

To, że wynik rozgraniczenia nieruchomości może być różny nie wskazuje na konieczność zawieszenia postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu tym bada się bowiem jedynie istnienie przesłanek nieważności a nie prowadzi się nowego postępowania dowodowego, czy nie dokonuje się nowych ustaleń. To, że wynik postępowania sądowego o rozgraniczenie będzie mógł mieć wpływ na wynik sprawy mogłoby ewentualnie stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w trybie zwykłym ale nie w trybie stwierdzenia nieważności. Słusznie więc podkreślił organ, "że postępowanie o stwierdzenie nieważności ma charakter nadzwyczajny i jego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Nie ma zatem na celu wszechstronnego rozpoznania sprawy jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym ale jedynie ocenę wystąpienia podstaw nieważności a rt. 156 § 1 kpa. Brak jest więc podstaw do prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, jak chce Skarżący w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji." Pamiętać bowiem należy, że inny jest zakres orzekania w trybie zwykłym i w trybie nadzwyczajnym. W wyniku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji może być wydana tylko decyzja typu kasacyjnego (stwierdzająca nieważność lub odmowna w tej materii), a nie ma możliwości rozstrzygania w tym przedmiocie, którego dotyczyła co do istoty sprawy, obalana decyzja (wyrok SN z 7 marca 1996r., III ARN 70/95, OSNP 1996, Nr 18, poz. 258)

W przedmiotowej sprawie Skarżący zasygnalizował wątpliwości co do kwestii właściciela działek, które są przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, natomiast nie wskazał w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja z [...] 2015r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tj. na rzecz osoby, która nie była właścicielem działki, na której posadowione były drzewa. Dokumenty urzędowe, na których oparł się organ wydając decyzję z [...] 2015r., przeprowadzone oględziny, oftomapa nie pozwalały na uznanie, że J. P. wnioskujący o wycięcie drzew na działkach [...] i [...] nie jest ich właścicielem. Na obecnym etapie również nie można tych okoliczności bezspornie stwierdzić. Skoro Skarżący nie wykazał interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o zezwoleniu na wycinkę drzew zakończonego decyzją z [...] 2015r., nie można uznać, że organ winien z urzędu prowadzić postępowanie o stwierdzenie nieważności. Skoro Skarżący nie wykazał, że to on był w chwili wydawania decyzji właścicielem działki w części, na której rosły przedmiotowe drzewa nieuzasadnione były zarzuty z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jak i będące ich konsekwencją zarzuty z art. 156 § 1 pkt 5 i 6 Kpa. Nie można bowiem stwierdzić, że decyzja zezwalająca na wycinkę rosnących drzew była w chwili jej wydania niewykonalna a niewykonalność miała charakter trwały ani uznać, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą – wskazaną w art. 88 ustawy o ochronie przyrody.

Prawidłowo więc organ uznał, iż w takiej sytuacji gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpiła osoba, która nie wykazała interesu prawnego i mimo to postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte – winno ono być na podstawie art. 105 § 1 Kpa jako bezprzedmiotowe – umorzone. Wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania nie może być załatwiony tak jak to nakazuje art. 104 k.p.a. - co do istoty, ale odmiennie. W zależności od tego czy ustalenie braku przymiotu strony jest oczywiste, czy też wymaga przeprowadzenia ustaleń w tym zakresie jego załatwienie może zapaść albo na podstawie art. 61a k.p.a. - postanowienie o odmowie wszczęcie postępowania, albo na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - decyzja o umorzeniu postępowania (patrz wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1471/13, publik. LEX nr 1675970). Skoro w niniejszej sprawie postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na wniosek Skarżącego i w jego toku ustalono, iż podmiot ten nie był legitymowany do brania w nim udziału, nie dysponował bowiem tytułem prawnorzeczowym do części nieruchomości, na której rosły drzewa , organ nadzorczy zobligowany był umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co też prawidłowo uczynił.

Zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 7 Kpa, tj. braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego, zmierzającego do ustalenia prawdy obiektywnej, w szczególności podstaw do wydawania zezwolenia J. P. do usunięcia drzew z działki Skarżącego okazał się bezzasadny. Skarżący nie wykazał, że drzewa rosły na jego działce. Wątpliwości będące przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym nie uzasadniają zawieszenia postępowania nieważnościowego, którego istotą jest wykazanie wad decyzji w chwili jej wydania a nie wątpliwości i oczekiwanie na ich rozstrzygnięcie. W postępowaniu nieważnościowym - nadzwyczajnym nie prowadzi się szerokiego postępowania dowodowego i nie dokonuje się ponownego wszechstronnego rozpoznania sprawy. Przeprowadzania dowodu z akt rozgraniczeniowych, zakończonych decyzją z dnia [...] 2015r. o umorzeniu postępowania znajdujących się w niej opinii geodety, której Skarżący nawet nie dołączył, czy protokołu z wizji w tej sprawie, przesłuchanie stron, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, nie jest celowe. Nie przesądza bowiem o posiadaniu przez Skarżącego interesu prawnego w sprawie a istotne kwestie zostały w sprawie ustalone (w tym etap postępowania rozgraniczeniowego). Jak słusznie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 11 września 2014r. (VIII S.A./Wa 520/14) "Decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 prawo geodezyjne i kartograficzne nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, a jedynie kończy bieg postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Treścią decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazania sprawy sądowi nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące przebiegu granic, lecz jedynie wymienione proceduralne powody uniemożliwiające zakończenie sprawy w postępowaniu administracyjnym, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość umorzenia postępowania." Sąd powszechny, któremu sprawa o rozgraniczenie została przekazana, nie jest uprawniony do oceny i kontroli, czy pierwsza faza postępowania rozgraniczeniowego toczyła się bez naruszenia przepisów ustawy. Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 1 i 2 pr.geod.) wyznacza przedmiotowy zakres kognicji, w jakim przekazana sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowym (postanowienie SN z 4 sierpnia 1999 r., II CKN 548/98, LexisNexis nr 342990, OSNC 2000, nr 2, poz. 40). Z chwilą przekazania sprawy sądowi postępowanie zaczyna toczyć się na nowo. W uzasadnieniu postanowienia z 14 marca 2002 r., IV CKN 809/2000, LexisNexis nr 357302 (Wok. 2002, nr 10, s. 10, z glosą D. Felcenlobena, ST 2010, nr 3, s. 84), Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że dokonane rozgraniczenie tworzy nowy stan prawny granicy dzielącej sąsiednie nieruchomości, który stanowi pierwsze w kolejności ustawowe kryterium rozgraniczenia (art. 153k.c.). Dane z katastru nieruchomości (art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne – t.j. Dz.U. Dz.U.2015.520 ) , na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ w przedmiotowej sprawie nie rozstrzygają sporów, odzwierciedlają aktualny stan prawny działek gruntu wynikający z dokumentów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U.2016.1034 . Będąca w toku sprawa o rozgraniczenie nieruchomości nie podważa dokumentu urzędowego na jakim oparł się organ w sprawie. Niecelowe jest również oczekiwanie na wynik postępowania sądowego o rozgraniczenie nieruchomości, które jest w toku i nie ustala przebiegu granic z data wsteczna, w tym na dzień [...] 2015r. Jak wskazał NSA w wyroku z 14 czerwca 2013r. (II OSK 2631/11, Lex nr 1356313) "dane z ewidencji gruntów i budynków (art. 2 pkt 8 p.g.k.) jako dokument urzędowy, mogą być podważone tylko w odpowiednim czasie i w odpowiednim trybie. Nie można jednak tego czynić w oparciu o dokumenty uzyskane później (po wydaniu ostatecznej decyzji) a odnoszące się do stanu faktycznego mającego miejsce też później, gdyż nie spełnia to wymogów z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a".

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.