Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 526/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 157 poz 1 art. 115 par. 2
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) NR 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania  rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Grupy Producentów Owoców i Warzyw "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2016 r. nr [...]; 2) zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej Grupy Producentów Owoców i Warzyw "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu [...] lutego 2012 r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości T. D., gmina B. (dalej: Grupa, Spółka, skarżąca, strona) złożyła

w M. Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców i warzyw

i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. (II półrocze [...] roku realizacji planu dochodzenia do uznania).

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. (dalej również jako decyzja ostateczna) Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor ARiMR, organ I instancji) przyznał Spółce pomoc finansową:

- na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców

i warzyw i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości [...] zł oraz

- na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych

w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej: PDU) w wysokości [...] zł.

W ramach przeprowadzonej weryfikacji prawidłowości przyznania pomocy finansowej wstępnie uznanym grupom producentów, przekazano biegłemu kosztorysantowi do oceny kosztorys powykonawczy Grupy obejmujący w II półroczu

2 roku realizacji PDU realizację inwestycji budowlanej pn. "Budowa stacji transformatorowej". W okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. kosztorysy powykonawcze dotyczące inwestycji wykonanych przez Grupę nie podlegały ocenie przez uprawnionego kosztorysanta. Biegły wskazał na nieprawidłowości w badanym kosztorysie z ogólną wartością kosztorysową robót w wysokości [...] zł netto, dotyczące pozycji nr [...] (analiza indywidualna) "zabudowa układu pomiarowego pośredniego - liczniki + przekładniki". Kosztorysant określił wartość tej pozycji na kwotę [...] zł, zamiast wskazanej przez Grupę kwoty [...] zł.

Organ I instancji ustalił, że wskazana przez uprawnionego kosztorysanta kwota do odliczenia w wysokości [...] zł, dotycząca ww. pozycji kosztorysu powykonawczego, jest nową okolicznością, która nie była znana organowi prowadzącemu pierwotne postępowanie, ale istniała w momencie wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Dlatego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną w sprawie przyznania pomocy finansowej dla Grupy.

W ramach przeprowadzanych re-kontroli oraz postępowań wyjaśniających "ex-post" wykazano zawyżenie wartości inwestycji budowlanej, której wartość powinna być zredukowana z kwoty [...] zł netto na kwotę [...] zł netto. Zatem całkowite poniesione przez Grupę kwalifikowane koszty inwestycji wyniosły [...] zł netto

i są mniejsze od zadeklarowanych pierwotnie o [...] zł netto.

W dniu [...] września 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 151

§ 1 pkt 2 w związku z art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a)

i lit. b) w związku z art. 9 ust. 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu (Dz.U. z 2016 r., poz. 58), zgodnie z art. 103a pkt 1 lit. a) i lit. b) oraz pkt 3 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. Urz. UE. L.2007.299.1 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku), art. 47 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz. UE.L.157.2011.1 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem 543/2011), po rozpatrzeniu wznowionego postępowania dotyczącego decyzji ostatecznej Dyrektora ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w sprawie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, złożonego przez wstępnie uznaną Grupę - uchylił decyzję ostateczną w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów zatwierdzonym PDU za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. (II półrocze [...] roku realizacji PDU) i orzekł o: - przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, z czego pomoc ze środków UE wynosi [...] zł, - odmowie przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. Łączna kwota pomocy finansowej wynosi więc [...] zł.

Od powyższej decyzji Grupa złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Skarżąca zarzuciła brak podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaskarżając jednocześnie na podstawie art. 142 k.p.a. także postanowienie Dyrektora ARiMR z [...] lipca 2016 r.

o wznowieniu postępowania.

Zaskarżonej decyzji i postanowieniu zarzuciła:

1) błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż pozyskanie przez organ I instancji, po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji, operatu szacunkowego, podważającego dowód z dokumentu - kosztorysu powykonawczego pn. "Budowa stacji transformatorowej", który w postępowaniu zwyczajnym został oceniony jako wiarygodny, uzasadnia wznowienie postępowania

i uchylenie prawomocnej decyzji, pomimo że:

a) z § 2 ust. 1 pkt 4 lit. a-c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz.U. Nr 98, poz. 822, zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie przyznawania pomocy) w związku z pkt 1 Załącznika do tego rozporządzenia, wynika, iż kosztorys powykonawczy, podpisany przez kierownika budowy i inspektora nadzoru budowlanego, jest dowodem poniesienia przez Grupę kosztów kwalifikowanych;

b) z uzasadnienia uchylonej decyzji z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], wydanej w postępowaniu zwyczajnym, wynika, iż ww. dokumenty - kosztorys powykonawczy, podpisany przez kierownika budowy i inspektora nadzoru budowlanego, faktury, decyzje administracyjne zatwierdzające PDU i jego zmiany, przedłożone przez stronę przy wniosku o przyznanie pomocy finansowej i znajdujące się w aktach postępowania zwyczajnego, zostały ocenione przez Dyrektora ARiMR

w postępowaniu zwyczajnym jako w pełni wiarygodne, a okoliczność poniesienia przez stronę wykazywanego kosztu kwalifikowanego jego rynkowości - została przez organ

I instancji uznana za udowodnioną;

c) odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

d) nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być inna ocena okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego,

w szczególności nigdy nie może być "nową okolicznością " w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (opinia wydana przez biegłego po wydaniu decyzji ostatecznej);

II. z ostrożności procesowej, wyłącznie na wypadek nieuwzględnienia zarzutu

z punktu I., skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji błędne zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez jej oparcie na opinii biegłego, która nie spełnia podstawowych wymagań formalnych, z pominięciem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.,

- uchylił w całości decyzję Dyrektora ARiMR z [...] września 2016 r. nr [...] o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w zakresie dotyczącym przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł oraz odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. (II półrocze [...] roku realizacji PDU) w wysokości [...] zł,

- uchylił decyzję ostateczną nr [...] z [...] marca 2012 r. w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz

- zawiesił płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców i warzyw

i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. w części dotyczącej pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Prokuratura Regionalna w W. wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r., w Warszawie przy ul. [...][...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż [...] zł, przez przedłożenie przez m.in. Grupę nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników ww. Agencji w błąd co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych, w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż

[...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. w zbiegu

z art. 297 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

Organ II instancji powołał treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz.UE.L. 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1, zwanego dalej: rozporządzeniem 543/2011), który jako wykonawczy akt wtórnego prawa UE obowiązuje bezpośrednio i ma charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność wszczęcia śledztwa w związku

z podejrzeniem popełnienia oszustwa powinna być wzięta pod uwagę w toku postępowania wznowieniowego w ten sposób, że możliwe jest zakończenie postępowania wznowieniowego uchyleniem decyzji ostatecznej (w I instancji)

i zawieszeniem płatności lub uchyleniem decyzji I instancji, wydanej w postępowaniu wznowieniowym, uchyleniem decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym

i zawieszeniem płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Czytelna treść tego przepisu wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania przestępstwa, a nie na wniesienie aktu oskarżenia, czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że zasadniczym celem zawieszenia postępowania na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi (z budżetu unijnego jak

i krajowego) i jako takie podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 ustawy

o finansach publicznych). ARiMR, jako agencja płatnicza, jest zobowiązana do przestrzegania ww. zasad i ich stosowania w ramach rozpatrywanych przez siebie spraw.

Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając

o zasadności postępowania przygotowawczego, zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości, że popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istnieje bezpośredni związek między śledztwem Prokuratury Regionalnej w W. a prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że wydanie rozstrzygnięcia

w przedmiocie zawieszenia płatności nie oznacza dokonania ostatecznej oceny w toku postępowania wznowieniowego otrzymanej weryfikacji kosztorysu powykonawczego,

w szczególności w zakresie, czy z przedmiotowej weryfikacji wynikają nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Odnosząc się do argumentów i zarzutów podniesionych w odwołaniu Prezes ARiMR wskazał, że ich rozstrzyganie na obecnym etapie - z uwagi na obligatoryjne zawieszenie płatności - jest przedwczesne. Organ odwoławczy będzie mógł się do nich odnieść, rozstrzygając merytorycznie i ostatecznie sprawę.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) błędne zastosowanie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 w związku

z błędnym niezastosowaniem art. 60 w związku z art. 79 pkt 3 i art. 80 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013

w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców

i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz.Urz.UE.L.2017.138.4, zwane dalej: rozporządzeniem 2017/891), poprzez zastosowanie ww. art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011, pomimo że: - od 1 czerwca 2017 r. przepis ten nie obowiązuje, a zamiast niego winien mieć zastosowanie art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891; - po wznowieniu postępowania stosuje się stan prawny obowiązujący w chwili orzekania;

2) błędną wykładnię art 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 poprzez przyjęcie, że przepis ten zezwala na: - zawieszenie płatności już wypłaconej ([...] lat temu) - uchylenie ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności, pomimo że przepis ten jest przepisem materialnoprawnym i umożliwia zawieszenie bądź prawa do płatności, bądź samej czynności materialno-technicznej wypłaty przyznanych środków, zatem nie może być zastosowany do środków przyznanych i już wypłaconych, tym bardziej też nie może być podstawą do uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z błędnym niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 16 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez:

a) przyjęcie, że pozyskanie przez organ, po wydaniu ostatecznej decyzji, oświadczenia biegłego kosztorysanta, kwestionującego przeprowadzony

w postępowaniu zwyczajnym dowód z kosztorysu powykonawczego na budowę stacji transformatorowej, uzasadnia wznowienia postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej,

b) niewydanie decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji wydanej

w postępowaniu wznowieniowym i o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo że:

- dokumenty: kosztorys powykonawczy (odpisany przez podmiot trzeci, tj. wykonawcę) oraz faktura są dowodami;

- dowody w postaci kosztorysu powykonawczego i faktura zostały złożone przez stronę w postępowaniu zwyczajnym na okoliczność poniesienia kosztów kwalifikowanych, a z uzasadnienia uchylonej decyzji ostatecznej z [...] marca 2012 r. wynika, że wszystkie dowody złożone przez stronę zostały ocenione przez organ I instancji w postępowaniu zwyczajnym jako w pełni wiarygodne, zaś okoliczność poniesienia przez wszystkich wykazywanych przez kosztów kwalifikowanych i ich rynkowość została przez ten organ w postępowaniu zwyczajnym uznana za udowodnioną i ustaloną;

- pozyskanie przez organ po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji oświadczenia kosztorysanta z wiosny 2016 r. (oświadczenie jest nawet pozbawione daty), kwestionujące kosztorys powykonawczy złożony przez stronę w postępowaniu zwyczajnym, nie jest nowym dowodem, który istniał w chwili wydania decyzji

w postępowaniu zwyczajnym, a nie był znany organowi;

- odmienna, a nawet błędna ocena okoliczności lub dowodu, które istniały i były znane organowi, nie może uzasadniać wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

- zgodnie z najnowszym orzecznictwem WSA w Warszawie, zapadłym na gruncie takich samych spraw, opinia kosztorysanta pozyskana przez ARiMR po wydaniu ostatecznej decyzji, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania

w sprawie przyznania pomocy, a nawet ewentualna wadliwość postępowania zwyczajnego objawiająca się brakiem inicjatywy dowodowej organu, obciąża skutkami wyłącznie organ, a nie stronę postępowania i nie uzasadnia wznowienia postępowania;

2) z ostrożności procesowej (wyłącznie na wypadek nieuwzględnienia zarzutu podniesionego w punkcie II.1) skargi, zaskarżonej decyzji zarzuciła ponadto błędne zastosowanie art. 7, art. 77 § 1, art 80, art. 84 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez:

a) zaniechanie jakiejkolwiek oceny dwuzdaniowej "opinii biegłego"

i bezkrytyczne, wręcz automatyczne oparcie na niej zaskarżonej decyzji w sytuacji, kiedy nie spełnia ona podstawowych wymagań formalnych opinii biegłego i jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego i logiki;

b) nierozważenie zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących oceny opinii biegłego, pominięcie okoliczności faktycznych i prawnych wskazanych przez stronę w piśmie strony z [...] września 2016 r. oraz pominięcie wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 nie daje podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności, ani też nie stosuje się go do płatności, które zostały już dokonane.

Spółka szeroko uzasadniła nieprawidłowość zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 16 k.p.a., powołując orzecznictwo sądowe

i doktrynę w tym zakresie. W ocenie skarżącej, kosztorys powykonawczy, sporządzony z zastosowaniem cen rynkowych i podpisany przez wykonawcę oświetlenia, tj. podmiot trzeci, niezależny od strony, faktura i potwierdzenie przelewu, są dowodami poniesienia przez Grupę kosztów kwalifikowanych inwestycji, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia w sprawie przyznawania pomocy. Spółka zauważyła, że

w postępowaniu zwyczajnym przedmiotowy kosztorys powykonawczy został oceniony przez organ I instancji jako w pełni wiarygodny i na jego podstawie (oraz faktury) ustalono, że wykazywane koszty inwestycji zostały przez stronę poniesione, są rynkowe i kwalifikowane. Poza tym organ w postępowaniu zwyczajnym przeprowadził kontrolę na miejscu, która również nie doprowadziła do podważenia wiarygodności ww. kosztorysu powykonawczego dotyczącego budowy stacji transformatorowej. Obie te okoliczności zostały przez organ w postępowaniu nadzwyczajnym pominięte.

Skarżąca powołała orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi

w postępowaniu zwyczajnym, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nową okolicznością w rozumieniu tego przepisu nie może być też opinia wydana przez biegłego po wydaniu decyzji ostatecznej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, wznowienie postępowania na ww. podstawie w ogóle nie jest dopuszczalne. Zmiana oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zwyczajnym na niekorzyść strony jest sprzeczna z art. 16 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, jeśli nawet przyjąć, że kosztorys powykonawczy inwestycji pn. "Budowa stacji transformatorowej na obiekcie [...] w m. T. D." organ I instancji powinien w postępowaniu zwyczajnym poddać kontroli biegłego kosztorysanta, to zaniechanie to obciąża wyłącznie organy administracji, a nie stronę i nie może uzasadniać wznowienia postępowania.

Poza tym skarżąca wskazała, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonał żadnej analizy postawionego w odwołaniu zarzutu błędnego zastosowania art. 7, art. 77 § 7 i art. 80 k.p.a. Prezes ARiMR nie odniósł się również do wniosków skarżącej, zawartych w piśmie z [...] września 2016 r., nie ocenił opinii kosztorysanta pod kątem prawidłowości formalnej, logiki i zasad doświadczenia życiowego.

Zdaniem skarżącej, opinia ta jest niekompletna, obarczona brakami formalnymi, a więc niewiarygodna. Nie zawiera żadnego uzasadnienia, a dwuzdaniowe oświadczenie kosztorysanta nie stanowi opinii biegłego, o której mowa w art. 84 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł

o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w W. ([...]), gdyż w jego wyniku potwierdzone zostaną okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego, a w szczególności rzeczywista wartość rynkowa zakupionych przez skarżącą towarów, która mogłaby podlegać refinansowaniu ze środków unijnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego

i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Poza tym wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy stwierdzić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji może zakończyć wznowione postępowanie w jeden z dwóch sposobów: bądź, stwierdzając brak podstaw wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. – odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, bądź, stwierdzając istnienie którejkolwiek z tych podstaw – uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy.

Kontrolowana decyzja Prezesa ARiMR zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. Podstawą wznowienia stał się art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z którego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, tak więc podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Organ I instancji postanowieniem z [...] lipca 2016 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] marca 2012 r., która przyznała Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów

i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdzono, że nową okolicznością do wznowienia postępowania administracyjnego jest wskazana przez uprawnionego kosztorysanta kwota do odliczenia w wysokości [...] zł, dotycząca jednej z pozycji kosztorysu powykonawczego pn. "Budowa stacji transformatorowej", która nie była znana organowi prowadzącemu pierwotne postępowanie, ponieważ kosztorys ten

w postępowaniu zwyczajnym nie podlegał ocenie rzeczoznawcy majątkowego.

Skarżąca w odwołaniu zaskarżyła postanowienie o wznowieniu postępowania

i zakwestionowała zasadność wznowienia na wskazanej podstawie prawnej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na te zarzuty wskazał, że ich rozstrzygnięcie na tym etapie postępowania z uwagi na obligatoryjne zawieszenie płatności jest przedwczesne. Jednocześnie powołał się na wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r. wydany w sprawie II OSK 2154/10, z którego wynika, że sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego.

Jak wynika z powyższego, zdaniem Sądu, organy obu instancji nie wykazały

w sposób przekonywający, że w przedmiotowej sprawie zaistniały nowe okoliczności skutkujące wznowieniem postępowania, a następnie wydaniem przez organ I instancji decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchyleniem w części decyzji ostatecznej

z dnia 20 marca 2012 r. i orzeczeniem na nowo o przyznaniu płatności na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w planie dochodzenia do uznania na niekorzyść strony (płatność mniejsza o [...] zł).

Jak wynika z akt postępowania zwyczajnego, w toku postępowania zrealizowana inwestycja była przedmiotem zarówno kontroli administracyjnej, jak i kontroli na miejscu. Kontrolą objęto faktury sprzedaży potwierdzające wartość produktów sprzedanych oraz inwestycje zrealizowane przez Grupę we wnioskowanym okresie. Z protokołu kontroli

z dnia [...] marca 2012 r. wynika, że nie stwierdzono uchybień w odniesieniu do podmiotu kontrolowanego. Inspektorzy kontrolujący Spółkę stwierdzili wartość wydatków na cele inwestycyjne tożsamą z wartością zadeklarowaną.

Ocena dowodów dołączonych do wniosku była podstawą wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2012 r., z której wynika, że brak było podstaw do redukcji kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU.

Postępowanie to zostało jednak wznowione z uwagi na uznanie, że wyszły na jaw nowe okoliczności związane z ujawnieniem przez specjalistę ds. kosztorysowania, powołanego przez organ I instancji w toku postępowania "ex-post" do kontroli kosztorysu Grupy, który nie był w ten sposób kontrolowany w postępowaniu zwyczajnym. W ocenie organu, stan faktyczny, którego dotyczy kosztorys powykonawczy, istniał na dzień wydania decyzji ostatecznej, ale nowe okoliczności nie były organowi wówczas znane, bez względu na przyczyny braku tej wiedzy (por. postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] lipca 2016 r.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że opinia wydana przez biegłego lub ekspertyza sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nigdy nie może być "nową okolicznością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz co najwyżej fakty wynikające z tej opinii (por. wyrok NSA z 27 października 1998 r., III SA 1165/97, Lex nr 36900, wyrok NSA z 9 stycznia 2001 r., I SA 1788/99, Lex nr 75514, wyrok NSA z 29 marca 2006 r., II OSK 633/05, Lex nr 198333, wyrok NSA z 20 lipca 2006 r., II OSK 1009/05, Lex nr 265671, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 sierpnia 2016 r., II SA/Rz 1673/15, Lex nr 2097107).

Nie można jednak przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r., VI SA/Wa 2432/15, Lex nr 2055504). Nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej odmienna niż

w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyrok WSA w Łodzi z 28 lipca 2016 r., III SA/Łd 276/16, Lex nr 2106022). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności (wyrok NSA z 27 września 2006 r., II OSK 1128/05, wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 20/13, oba publ. cbosa).

Organ administracji państwowej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zobowiązany jest wykazać, że będące przesłanką wznowienia postępowania nowe okoliczności i dowody są "rzeczywiście" nowe i istotne dla sprawy, a nadto te nowe dowody i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi. Nie ulega wątpliwości, że musi być rzetelna ocena postępowania organu co do wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 maja 2016 r., II GSK 2/15, Lex nr 2141120). W takim postępowaniu to nie strona ma wykazać nieistnienie przesłanek wznowienia postępowania, tylko organ ma obowiązek udowodnić ich występowanie w sprawie.

Organy w przedmiotowej sprawie ograniczyły się do wskazania, że informacja

o zawyżeniu jednej pozycji w kontrolowanym kosztorysie, uzyskana podczas kontroli ex-post, stanowi okoliczność, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie przedstawiły w sposób przekonujący argumentacji, z jakich względów powołaną okoliczność uznały za nową i istotną, jak również, czy istniała ona w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie była znana organowi. Przedmiotowy kosztorys powykonawczy wraz z innymi złożonymi do wniosku dokumentami był przecież oceniany przez organ

I instancji w postępowaniu zwykłym pod kątem kwalifikowalności i rynkowości kosztów poniesionych na budowę stacji transformatorowej (kontrola administracyjna i na miejscu). Brak kontroli złożonego kosztorysu przez uprawnionego kosztorysanta nie oznacza, że ten dowód nie był w ogóle przedmiotem kontroli w postępowaniu zwykłym.

Dyrektor ARiMR w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] września 2016 r., nie przekonał ani strony, ani Sądu, że informacja o zawyżeniu pozycji kosztorysowej z [...] kwietnia 2016 r. to nowa okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie odmienna ocena dowodu z postępowania zwyczajnego w postaci kosztorysu powykonawczego.

Prezes ARiMR zaakceptował zasadność wznowienia, nie odnosząc się również do zarzutów skarżącej w tym zakresie zawartych w odwołaniu, wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Żaden z organów nie ocenił wiarygodności informacji Specjalisty ds. Kosztorysowania z [...] kwietnia 2016 r., na jakiej podstawie została ona wydana, jaką metodą, przy uwzględnieniu jakich parametrów czy danych stwierdzono, że jedna z pozycji kosztorysu powykonawczego ma zawyżoną wartość, dlaczego ta informacja istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej, czy nie była znana organowi. Organy ponad wszelką wątpliwość winny wykazać ziszczenie się przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W związku z powyższym, Sąd w pierwszej kolejności uznał zasadność zarzutów zawartych w skardze naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

w związku z art. 16 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił

w całości decyzję organu I instancji, a nadto uchylił decyzję ostateczną w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU oraz zawiesił w tej części płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej, wskazując na art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Z treści tego przepisu wynika, że państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007.

W przedmiotowej sprawie Prezes ARiMR powołał się ww. przepis prawa unijnego w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Regionalną w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] śledztwa w sprawie doprowadzenia

w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ARiMR przez przedłożenie w tejże Agencji przez m.in. Grupę nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych i Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników ARiMR w błąd co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych.

Powołany przepis prawa europejskiego, jako akt wtórnego prawa UE, ma niewątpliwie charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego, obowiązuje on bezpośrednio i nie jest tu wymagana dodatkowo jego transpozycja do prawa krajowego. Zasadniczym celem zawieszenia płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE.

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie II GSK 1011/14 (publ. cbosa), że art. 115 ust. 2 ww. rozporządzenia jest przepisem prawa materialnego, a więc dotyczącym przesłanek, treści, powstania, zmiany lub zgaśnięcia prawa czy roszczenia. Zawieszenie płatności, o czym orzekł Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, nie dotyczy płatności już wypłaconej (w przedmiotowej sprawie nastąpiło to

3 kwietnia 2012 r., k. 843 akt administracyjnych). Termin ten oznacza wstrzymanie wypłaty, wstrzymanie uprawnień do płatności na określony czas czy też wykluczenie możliwości jej przyznania. Z literalnego brzmienia omawianego przepisu wynika, że odnosi się on do płatności, które jeszcze nie zostały wykonane.

Organ odwoławczy posłużył się przepisem art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 nie tylko do zawieszenia płatności w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej, ale również do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2012 r. W tym zakresie jednak należy zgodzić się ze skarżącą, że Prezes ARiMR uchylił się w swojej decyzji od rzetelnej oceny dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzję ostateczną uchyla się bowiem na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., gdy zajdzie co najmniej jedna z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a.

Przepis art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 został uchylony z dniem

1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 79 pkt 3 w związku z art. 81 rozporządzenia 2017/891. Aktualnie w miejsce art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wszedł przepis art. 60 rozporządzenia 2017/891, z którego wynika, że państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony (ust. 1 ).

Przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne zostało zainicjowane postanowieniem o wznowieniu z dnia [...] lipca 2016 r. Organ administracji, wydając decyzję co do meritum sprawy we wznowionym postępowaniu, rozpoznaje sprawę na nowo. Zasadą jest zatem, że organ ten stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydania decyzji

w wyniku wznowienia postępowania. Organ administracji powinien jednak zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, która została uchylona

w wyniku wznowienia postępowania, jeżeli jest to decyzja deklaratoryjna, czyli stwierdzająca wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc.

W konkluzji należy stwierdzić, że organ odwoławczy, zobowiązany na skutek odwołania do merytorycznego rozpoznania sprawy po raz drugi (art. 15 k.p.a.), nie rozważył dostatecznie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ani podstaw

z art. 151 § 1 k.p.a., tylko uchylił w całości decyzję organu I instancji, nie orzekając jednak co do istoty sprawy, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie dokonał błędnej wykładni przepisu prawa unijnego art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011, wskazując na jego obligatoryjność zastosowania w tym przypadku (co nie jest uprawnione), stosując go do płatności już wypłaconej i nie rozważając, czy może on być zastosowany, jeśli w dacie wydania zaskarżonej decyzji już nie obowiązywał.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącej

o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – decyzji Nr [...] Marszałka Województwa M. z [...] marca 2015 r. o uznaniu strony za organizację producentów owoców i warzyw w grupie produktów "owoce", ponieważ nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Sąd nie uwzględnił również wniosku pełnomocnika organu o zawieszenie postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ ta podstawa zawieszenia jest fakultatywna w sytuacji, gdy ujawni się czyn, którego ustalenie

w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W przedmiotowej sprawie nie ujawnił się taki czyn karalny, bowiem wskazywane przez pełnomocnika organu postępowanie karne toczy

w sprawie, a nie wobec skarżącej. Poza tym okoliczności wskazywane na poparcie wniosku o zawieszenie dotyczą przyczyn wznowienia postępowania, które w tej sprawie zostały wskazane w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. i winny być bez wątpienia potwierdzone przez organy w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a nie

w postępowaniu sądowym Sąd będzie dopiero oczekiwał na ich potwierdzenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)

i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania ([...] zł wpis sądowy, [...] zł koszty zastępstwa procesowego oraz [...] zł opłata od pełnomocnictwa) Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 14 § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić powyższe uwagi Sądu, w szczególności jeszcze raz zbadać i uzasadnić w sposób dokładny

i przekonujący, czy w sprawie zaszły podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a.