Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 869/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółki jawnej, z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r., a także orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, wraz z innym wspólnikiem, za zaległość podatkową z tego tytułu, a także odsetki za zwłokę, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, z którego wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz jej matką. Jeżeli chodzi o dochody, to żona skarżącego pobiera emeryturę, która po potrąceniach egzekucyjnych wynosi 820 zł, zaś emerytura jej matki 1 800 zł miesięcznie.

Zgodnie z oświadczeniem skarżący, który prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, aktualnie nie osiąga żadnych dochodów, gdyż działalność ta przynosi wyłącznie straty. Za pierwsze półrocze ubiegłego roku strata ta wyniosła 3 319,18 zł.

Przedstawiając składniki zgromadzonego majątku skarżący wskazał następujące pozycje: dom o pow. ok. 250 m2, udział wynoszący ½ części we współwłasności działki o pow. 0,14 ha, o wartości ok 50 000 zł. Dodał też, że matka żony jest właścicielką domu o pow. ok 120 m2.

Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to skarżący oświadczył, że jego opłaty za energię elektryczną wynoszą ok. 150 zł miesięcznie, za gaz 130 zł miesięcznie, za wodę i kanalizację 70 zł miesięcznie, za telefon 120 zł miesięcznie. Poza tym nadmienił również, że spłaca kredyt hipoteczny, którego miesięczne raty wynoszą 9 000 zł.

Składając, na wezwanie, dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym skarżąca uzupełnił, że jego wydatki na żywność, odzież i leki wynoszą miesięcznie 1 500 zł. Przedłożył także kserokopie niektórych rachunków za media oraz zeznań podatkowych, z których wynika między innymi, że jego przychód w 2014 r. wyniósł 980 487,63 zł.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł.

Wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego skarżący podniósł, że jego zła kondycja finansowa związana jest przede wszystkim z tym, że musi spłacać zaciągnięte wcześniej zobowiązania, z których część została skierowana do egzekucji. Dodał także, że aktualnie, nie jest w stanie spłacać zaciągniętego kredytu. W związku z tym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z brzmienia przytoczonej wyżej regulacji wynika, że przyznanie tego rodzaju ulgi zostało zarezerwowane dla osób ubogich, dla których konieczność partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego w pełnej wysokości, mogłaby się wiązać z pozbawieniem środków koniecznego utrzymania. Prawo pomocy jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez jego strony, o której mowa w art. 199 P.p.s.a., dlatego też wszelkie odstępstwa od niej winny być stosowane w sposób rozważny i przemyślany. Przyznanie tego rodzaju ulgi nie może bowiem oznaczać faworyzowania niektórych osób, poprzez przyznanie im dofinansowania ze środków publicznych.

Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu należy podkreślić, że ocena spełnienia przez konkretnego wnioskodawcę przesłanek przyznania prawa pomocy opiera się na treści złożonych przez niego oświadczeń i dokumentów źródłowych. Aby ocena ta była pełna i rzeczowa musi bazować przede wszystkim na kompletnych, jasnych i wiarygodnych oświadczeniach. Złożenie przez osobę ubiegająca się przyznanie tego rodzaju ulgi oświadczeń niespełniających tych kryteriów, dyskwalifikuje jej wniosek, przesądzając o negatywnym jego załatwieniu.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że złożone przez skarżącego oświadczenia są wybiórcze, a także niewiarygodne. I tak skarżący utrzymuje, że łączny dochód w jego gospodarstwie domowym (dochód wszystkich wspólnie gospodarujących osób) wynosi 2 620 zł miesięcznie, tymczasem suma jego wydatków, które i tak nie zostały przedstawione w sposób pełny, zgodnie z oświadczeniami, wielokrotnie przekracza tę kwotę. Otwartym pozostaje więc pytanie o źródło finansowania tej różnicy. Skarżący nie wyjaśnił bowiem tego w jakikolwiek sposób. Co prawda, w sprzeciwie od postanowienia referendarza podniósł, że wspomnianego kredytu faktycznie nie spłaca, jednakże nie uprawdopodobnił tego w jakikolwiek sposób. W tym miejscu zauważyć należy, jego twierdzenia w tym zakresie, sprzeczne z wcześniej składanymi oświadczeniami i zapewnieniami, stanowią raczej wyraz przyjętej przez niego taktyki procesowej, nakierowanej na uzyskanie prawa pomocy, będącej także polemiką ze stanowiskiem referendarza, niepopartą jednak żadnymi konkretnymi argumentami. Z tego więc względu nie sposób uznać ich za wiarygodne i rzeczowe.

Podobnie, za niewiarygodne uznać należy twierdzenia skarżącego o deficytowym charakterze jego działalności prowadzonej, gdyż po pierwsze, straty w rozumieniu przepisów podatkowym, nie można traktować jako okoliczności świadczącej o deficytowym charakterze tejże działalności, ponadto, mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, trudno jest przyjąć, że kontynuowałby on prowadzenia działalności, która generowałaby jedynie straty, w konsekwencji uszczuplając jego zasoby majątkowe.

W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.