Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2105/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 12, art. 29 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit a, art. 92a ust. 1, 2 i 6,
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] o nałożeniu na P. L. działalność gospodarczą pod firmą P. (dalej: skarżący, przedsiębiorca), kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 23 – dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. y), art. 29 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2, i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (jt Dz.U. z 2013r. poz. 1414 z późn. zm. – dalej: u.t.d.) oraz lp.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2014 roku na autostradzie [...], na terenie [...] została przeprowadzona kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował obywatel Ukrainy O. P. Kierowca wykonywał przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy P. z siedzibą w miejscowości [...] (Ukraina). Kierowca podczas kontroli okazał m. in. zezwolenie nr [...] uprawniające do wykonania międzynarodowego przewozu z Polski na Ukrainę. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewozi folię w rolkach z przedsiębiorstwa D. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do Z. z siedzibą w [...] (dalej Z.). W toku kontroli ustalono również, że przewożony towar ma być dostarczony do [...].

W oparciu o dokonane podczas kontroli ustalenia oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] nałożył na przewoźnika karę pieniężną wysokości 10.000 zł.

Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona decyzją z dnia [...] marca 2016 roku nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] czerwca 2016 roku wydał decyzję administracyjną nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych).

Przedsiębiorca od wskazanej powyżej decyzji złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W odwołaniu zarzucono, że organ I instancji naruszył art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, bowiem zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy nie wypełnia dyspozycji tego przepisu. Strona podniosła również, że nie mogła przewozić towaru w kierunku przeciwnym do kontrolowanego odcinka drogi i następnie przekroczyć granicę z Ukrainą skoro kontrola odbyła się w dniu [...] listopada 2014 r. na odcinku [...] -[...], a w dniu [...] listopada skontrolowany pojazd przekroczył granicę Polsko-Ukraińską. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie dokonał oceny czy dokumenty zamówienia i listy dołączone podczas kontroli są tożsame z dokumentacją pobraną przez P. w dniu [...] listopada 2014 r. i dostarczoną do przedsiębiorstwa Z., co świadczy o braku rzetelnej oceny materiału dowodowego i dążeniu do osiągnięcia z góry założonego rozstrzygnięcia sprawy. Strona podkreśliła przy tym, że mogło dojść do pomyłki przy wydawaniu przesyłki o czym świadczą okoliczności odebrania przesyłek i dostarczenia ich do odbiorcy. Przesyłka dla przedsiębiorstwa Z. była już przygotowana w dniu [...] listopada 2014 r. i oczekiwała na odbiór wraz z dokumentacją, a towar przewożony przez stronę został dostarczony na teren Ukrainy. Natomiast towar wykazany w liście przewozowym kwestionowanym przez organ I instancji został dostarczony w dniu następnym wraz z fakturą przez P. do przedsiębiorstwa Z. Zdaniem pełnomocnika strony gdyby strona dokonywała przewozu kabotażowego nie dysponowałaby dokumentami pozwalającymi na przekroczenie granicy z Ukrainą. Także zgromadzone przez organ I instancji dokumenty jak zamówienie z Ukrainy, faktura sprzedaży na Ukrainę, list przewozowy potwierdzają wywóz towaru na Ukrainę. Dlatego w ocenie strony zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone.

GITD po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji uznając, iż odwołanie jest niezasadne. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ przytoczył obowiązujące w sprawie przepisy prawne wskazując jednocześnie, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kontrolowanym pojazdem kierowca Pan O. P. wykonywał w imieniu strony, na podstawie zezwolenia nr [...], przewóz ładunku folii w rolkach z [...] do [...]. Zarówno okazany do kontroli dokument WZ jak i faktura VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. bez żadnych wątpliwości potwierdzają, że odbiorcą przewożonego towaru był przedsiębiorca mający siedzibę na terenie Polski. Odbiorcą przewożonej folii był Z. z siedzibą w [...]. Natomiast miejsce rozładunku towaru jednoznacznie wskazał podczas kontroli kierowca Pan O. P. Także Pan S. B., prezes zarządu przedsiębiorstwa D. Sp. z o.o. w rozmowie z kontrolującym inspektorem potwierdził, że miejscem rozładunku folii przewożonej przez kontrolowanego kierowcę jest [...]. Pan S. B. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że podpis widniejący na dokumencie WZ okazanym do kontroli jest jego podpisem. Ponadto numer jednej z rolek przewożonych podczas kontroli nie odpowiada numerowi rolki sfotografowanej w czasie kontroli. W dokumencie nr [...] nadesłanym przez pełnomocnika strony rolce o parametrach 120u, 1220 został nadany numer [...]. Natomiast rolka o takich samych parametrach przewożona podczas kontroli miała numer [...]. Zatem folia przewożona w czasie kontroli nie mogła być tą samą folią, która została dostarczona stronie na Ukrainie. Wskazana okoliczność przeczy także zaistnieniu pomyłki przy wydawaniu dokumentów przewozowych kierowcy strony. Tym samym przewóz drogowy ładunku folii w rolkach miał charakter przewozu kabotażowego, bowiem był wykonywany na terenie Polski, z [...] do [...] więc do jego wykonania strona powinna posiadać zezwolenie. Organ uznał, że zgromadzony materiał dowody jest spójny i wzajemnie się uzupełnia, bowiem dokumenty okazane podczas kontroli są zgodne z towarem przewożonym podczas kontroli drogowej. Tym samym, zdaniem GITD, nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie określone w l.p. 3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym było prawidłowe.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również szczegółowo do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając, iż są one niezasadne.

Niezgadzając się z ze wskazaną wyżej decyzją GITD z dnia [...] sierpnia 2016r. S. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając wskazaną decyzję w całości i zarzucając naruszenie:

- art. 8 i 11 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i oceny materiału dowodowego i koncentrowanie się tylko na stanowisku Organu I instancji;

-art. 7 oraz 77 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. przez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego mającego na celu ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie, nieprecyzyjne i wybiórcze określenie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności w zakresie zamówienia i dostarczenia przesyłki do firmy Z. oraz wywozu towaru kontrolowanego przez Skarżącego na Ukrainę;

- pkt 1.p. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż doszło do przewozu kabotażowego.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji GITD oraz poprzedzającej ją decyzji WITD z dnia [...] czerwca 2016r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera w uzasadnieniu decyzji niekonsekwencję poprzez przyjęcie, że w istocie towar był przewożony do [...] podczas gdy kontrola w dniu [...] listopada 2014r. odbyła się na odcinku [...] -[...], a w dniu [...] listopada 2014r. kontrolowany pojazd przekroczył już granicę Rzeczpospolitej z Ukrainą i dokonał wywozu kontrolowanego towaru na teren Ukrainy. Tym samym, zdaniem skarżącego, oczywistym jest niemożność dokonania przewozu towaru w kierunku przeciwnym do kontrolowanego odcinka a następnie odprawa celna na granicy z Ukraina. Wskazał również, że kontrolowany pojazd po dniu zatrzymania nie był przeładowywany i bezpośrednio z miejsca zatrzymania kontynuował jazdę w kierunku granicy z Ukraina, co wskazuje na brak wykonywania przewozu kabotażowego, jak również wynika z faktu dostarczenia prawidłowych dokumentów przewozowych przez S. B. Skarżący podniósł również, że organ nie dokonał identyfikacji folii dostarczonej do Z. i nie porównał jej z folią przewiezioną przez skarżącego na Ukrainę a zatem w istocie, zdaniem skarżącego, nie rozpoznał postępowania dowodowego w należytym zakresie a tym samym nie mógł jednoznacznie przesądzić o wykonaniu przewozu kabotażowego. Organ nie odniósł się również w skarżonym orzeczeniu do oceny czy dokumenty zamówienia i listy dołączone podczas kontroli w dniu [...] listopada 2014r. są tożsame z dokumentacją pobraną przez P. w dniu [...] listopada 2014r. i dostarczoną do firmy Z, co zdaniem skarżącego świadczy o braku rzetelnej oceny materiału dowodowego i dążeniu do osiągnięcia z góry założonego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego, organ dokonał również pominięcia szeregu dokumentów (dokumenty potwierdzające zamówienie z Ukrainy, fakturę sprzedaży na Ukrainę, list przewozowy i dokumentacje potwierdzającą faktyczny wywóz towaru na Ukrainę).

Skarżący zauważył także, że w treści decyzji organ nieprawidłowo wskazuje dane świadka S. B. zamiast S. B.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2016r. utrzymująca w mocy decyzję WITD z dnia [...] czerwca 2016r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Zdaniem organów administracji drogowej, w sprawie miał miejsce przewóz kabotażowy.

Zgodnie z art. 4 pkt 12 ustawy przewóz kabotażowy to przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Analizując tę definicję ustawową należy rozróżnić dwa aspekty takiego przewozu. W pierwszym przypadku decydujące są elementy przedmiotowe przewozu (kraj rejestracji pojazdu), w drugim podmiotowe (status zagranicznego przedsiębiorcy). Ponadto należy zauważyć, że definicja ustawowa przewozu kabotażowego obejmuje dwa stany faktyczne:

- przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

- przewóz wykonywany przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Według art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:

1/ mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2/ wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w drodze decyzji administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Z powyższego wynika zatem wprost, że warunkiem wykonywania przewozu kabotażowego przez przewoźnika mającego siedzibę w państwie nie będącym członkiem Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) lub pojazdem zarejestrowanym w państwie nie będącym członkiem Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), jest posiadanie stosownego zezwolenia.

Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym.

Natomiast wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d. jest typową normą sankcyjną określającą, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Z ust. 6 wskazanego wyżej artykułu wynika natomiast, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy

Zdaniem, Sądu z zebranego materiału dowodowego wynika, jak słusznie przyjęły organu, że przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] uprawniającego do wykonywania międzynarodowego przewozu z Polski na Ukrainę. Podczas dokonanej w dniu [...] listopada 2014r. kontroli ustalono jednak, że kontrolowany pojazd skarżącego przewozi folie w rolkach z przedsiębiorstwa D. sp. z o.o. z siedzibą w [...] do przedsiębiorstwa Z. z siedzibą w [...] przy czym przewożony towar, jak wynika z zebranego materiału dowodowego ( protokół kontroli podpisany bez uwag przez kierowcę, dokument WZ, faktura VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2014r., Informacje uzyskane telefonicznie od prezesa zarządu D. sp. z o.o. – notatka inspektora transportu drogowego z dnia [...] listopada 2014r.,) miał być dostarczony z [...] do [...].

Prawidłowo zatem organy uznały, że kontrolowany przejazd miał charakter przewozu kabotażowego, bowiem niewątpliwie był wykonywany na terenie Polski (z [...] do [...]) oraz był wykonywany przez podmiot i pojazd, o którym mowa w art. 29 ust.1 u.t.d.

Zebrany przez organy w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za spójny i wzajemnie się uzupełniający, gdyż dokumenty, które zostały okazane podczas kontroli oraz zeznania kierowcy i informacje uzyskane od prezesa spółki D. sp. z o.o. wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają fakt dokonywania przez skarżącego w dniu [...] listopada 2014r. przewozu kabotażowego.

W ocenie Sądu, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznając, że w sprawie miał miejsce przewóz kabotażowy organ prawidłowo w oparciu o art. 92a ust. 6 w związku z lp.3.5 załącznika nr 3 u.t.d. skarżoną decyzją dokonał wymierzenia kary w wysokości 10.000zł za wskazane wyżej naruszenie, co jest zgodne z zapisem wskazanego załącznika.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, 8, 11 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.). Rozstrzygając, bowiem niniejszą sprawę organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny z prawidłowym wskazaniem dlaczego części materiału dowodowego organy te odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd podziela przy tym stanowisko organu, odnoszące się do podnoszonej przez skarżącą pomyłki przy wydawaniu dokumentów kierowcy w przedsiębiorstwie DUET sp. z o.o., uznając iż wskazana pomyłka nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Należy bowiem zauważyć, iż w dokumentach nadesłanych przez skarżącą (dokument nr [...]) rolce o parametrach 120u,1220 nadany został numer [...], gdy tymczasem rolka o takich parametrach przewożona w dniu kontroli miała inny numer tj. [...] (powyższe wynika z materiału zdjęciowego znajdującego się w aktach – karta 10). Powyższe niewątpliwie wskazuje, że folia która była przewożona w czasie kontroli była inną folią niż ta która została dostarczona stronie skarżącej na Ukrainę. Tym samym, skoro inny towar wyjechał z Polski na Ukrainę niż ten, który znajdował się na kontrolowanym pojeździe w dniu [...] listopada 2014r., to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie mogło dojść do zaistnienia pomyłki przy wydawaniu dokumentów przewozowych. Tym samym zarzuty podniesione w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne. W tym miejscu Sąd podkreśla, że z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2014r.(protokół podpisany bez uwag przez kierowcę), jednoznacznie wynika, że towar miał być dostarczony do Koszalina a nadto jak wynika z notatki służbowej inspektora przeprowadzającego kontrolę a dotyczącej przeprowadzonej w dniu kontroli rozmowy telefonicznej z prezesem zarządu spółki D. sp. z o.o Panem S. B., w/w potwierdził również, że towar jest przewożony do [...].

Sąd podzielił także argumentację organu, odnoszącą się do stanowiska skarżącego, że biorąc pod uwagę miejsce kontroli oraz fakt, iż następnego dnia pojazd kontrolowany wraz z towarem przekroczył granicę Polski to oczywistym jest, że nie było możliwe dokonanie przewozu towaru w kierunku przeciwnym. Należy bowiem zauważyć, że organ słusznie wskazał w tym zakresie, że miejsce, w którym miała miejsce kontrola w dniu [...] listopada 2014r. ([...] na autostradzie [...] w kierunku [...]) nie może być uznane za jednoznaczny wyznacznik kierunku przewozu ładunku. Niewątpliwie bowiem trasa przebiegająca autostradą [...] w kierunku [...] a następnie droga krajową nr [...] w kierunku [...] jest jedną z możliwych tras, które mogły być wybrane przez kierowcę realizującego przejazd na trasie [...] –[...] i możliwości wyboru takiej trasy przez kierowcę nie można wykluczyć.

Rację ma jednak skarżący wskazując na błędne wskazywanie przez organ w decyzji imienia prezesa zarządu D. sp. z o.o. Prawidłowe imię to S., co w sposób jednoznaczny wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym z protokołu przesłuchania w/w jako świadka. Zdaniem Sądu błąd ten jednak nie ma wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie i winien być kwalifikowany w kategorii oczywistej omyłki.

Mając zatem powyższe na uwadze jak również fakt, iż organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność, o których mowa w przepisie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, Sąd w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji wyroku.