Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1994/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: § 24 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Anna Łukaszewska – Macioch – spr., Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1183/06 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od W. G. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SAWa 1183/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej mł. chor. szt. W. G. dodatek za długoletnią służbę wojskową.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Dowódca Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 24 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), w wyniku wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji nr [...] Kapelmistrza Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej z dnia [...], którą mł. chor. szt. W. G. przyznano od dnia [...] stycznia 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 10% kwoty należnego uposażenia zasadniczego wskazując, że W. G. posiada 17 lat, 4 miesiące i 6 dni stażu służby wojskowej liczonej od dnia 25 sierpnia 1987 r. Dowódca Marynarki Wojennej RP stwierdzając nieważność omawianej decyzji wskazał, że od dnia [...] sierpnia 1987 r. W. G. pobierał naukę w Wojskowym Liceum [...] w G. Zgodnie z art. 73 ust. 1 i 2 obowiązującej w tym czasie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134), na naukę do szkół wojskowych mogli być przyjęci, za zgodą przedstawiciela ustawowego, również małoletni, którzy nie ukończyli 17 roku życia, jednak nie byli oni żołnierzami w czynnej służbie wojskowej aż do dnia ukończenia 17 roku życia, kiedy to byli powoływani do czynnej służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych. W świetle powyższego W. G. mógł być powołany do czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba kandydacka, dopiero z dniem [...] maja 1989r., tj. z dniem ukończenia 17 roku życia. Zatem w jego przypadku okres służby wojskowej, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, może być liczony od dnia 18 maja 1989 r. Błędnie przyjęta data początkowa stanowi, zdaniem organu, rażące naruszenie § 24 pkt 4 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. skutkiem czego decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym stanie faktycznym i prawnym organ uznał, że na dzień 1 stycznia 2005 r. W. G. nie posiadał stażu służby wojskowej powyżej 15 lat uprawniającego do otrzymania dodatku za długoletnią służbę w wysokości 10%.

W odwołaniu od decyzji Dowódcy Marynarki Wojennej RP W. G. podniósł, że ustawa, na którą powołano się w uzasadnieniu decyzji, nie uwzględnia specyficznych warunków służby w Wojskowym Liceum [...]. Wskazał, że małoletni podlegali takiemu samemu regulaminowi i wykonywali takie same czynności i zadania wojskowe, jak kandydaci na żołnierzy zawodowych i żołnierze służby czynnej. Byli skoszarowani, brali udział w zajęciach ogólnowojskowych, pobierali żołd na zasadach ogólnych przyjętych w wojsku, legitymowali się książeczka wojskową. W ocenie odwołującego się, niezaliczenie okresu służby przed ukończeniem 17 roku życia powoduje straty finansowe, opóźnienia w nabyciu prawa do urlopu i praw emerytalnych. Przepis art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych narusza zasadę sprawiedliwości i równości wobec prawa, a tym samym krzywdzi absolwentów Wojskowego Liceum [...], którzy rozpoczynali naukę przed ukończeniem 17 roku życia.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej RP i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązująca ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewiduje, aby ustalenie okresu służby wojskowej, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, było dokonywane w formie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 104 ust. 1 określeni w tym przepisie dowódcy jednostek wojskowych uzyskali kompetencję do rozstrzygania w sprawach określonych w rozdziale 5 ustawy, tj. w sprawach uposażenia, dodatków oraz należności pieniężnych określonych w art. 73 ust. 3 ustawy. Organ stwierdził, że przyznanie dodatku było zgodne z § 24 pkt 3 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r., gdyż także prawidłowe przyjęcie początku okresu służby wojskowej W. G., liczonej od dnia ukończenia przez niego 17 roku życia, tj. od dnia 18 maja 1989 r., dawałoby podstawę do przyznania mu od dnia 1 stycznia 2005 r. dodatku za długoletnią służbę w wysokości 10% kwoty uposażenia zasadniczego. Minister Obrony Narodowej podkreślił, że błędne ustalenie w uzasadnieniu decyzji Kapelmistrza Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej okresu służby wojskowej, od którego uzależniona była od dnia 1 stycznia 2005 r. wysokość dodatku - nie mające jednak wpływu na rozstrzygnięcie - nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Ustalenie okresu służby wojskowej, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową; stanowi bowiem tylko element postępowania wyjaśniającego prowadzonego w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę. Reasumując organ stwierdził, że prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej w sytuacji, gdy ustalenie okresu służby, od którego uzależniona jest wysokość dodatku, nie jest dokonywane w drodze decyzji administracyjnej, a nadto gdy nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jest bezprzedmiotowe.

W skardze na decyzję Ministra Obrony Narodowej W. G. zarzucił podjęcie decyzji z naruszeniem prawa, w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że w dacie orzekania przez Dowódcę Marynarki Wojennej, tj. w dniu 28 listopada 2005 r. obowiązywało już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 października 2005r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 205, poz. 1700). W związku z nowym brzmieniem § 24 rozporządzenia stwierdzenie nieważności decyzji Kapelmistrza było bezprzedmiotowe, bowiem zgodnie z tym przepisem, obowiązującym od dnia 19 października 2005 r. dodatek w wysokości 10% przysługiwał już po 10 latach służby. Skarżący wskazał również, że przepis § 25 rozporządzenia w zakresie, w jakim do okresów służby wojskowej, od którego zależy wysokość dodatku za długoletnią służbę, nie wlicza się okresów pobierania nauki w szkołach wojskowych kształcących kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz do orkiestr wojskowych, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pominięcie przy obliczaniu okresów, od których zależy wysokość dodatku, czasu pobierania nauki w Wojskowym Liceum [...] przed ukończeniem przez kadeta 17 roku życia, przy jednoczesnym zaliczeniu tego okresu osobom, które naukę rozpoczęły w wieku 17 lat, stanowi rażące naruszenie konstytucyjnej zasady równości.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako "ppsa", wskazał, iż jednym z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej jest określony w art. 9 kpa obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej są obowiązane należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Podkreślenia wymaga, że obowiązek ten powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe (v. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r. sygn. akt III ARN 40/92, POP 1993/4/68). W ocenie sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie Minister Obrony Narodowej dopuścił się naruszenia powołanego przepisu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toczącym się z urzędu postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Kapelmistrza Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej z dnia [...] lutego 2005 r., którą W. G. przyznano od dnia 1 stycznia 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 10% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, organ nie wyjaśnił stronie całości okoliczności prawnych sprawy. Wskazania wymaga, że powołaną decyzją prawidłowo przyznano W. G. od dnia 1 stycznia 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 10% kwoty uposażenia zasadniczego, stosownie do § 24 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości10%: uposażenia zasadniczego po 15 latach służby. Nie jest sporne, że W. G. 1 stycznia 2005 r. legitymował się 15-letnim stażem służby, liczonym od dnia ukończenia przez niego 17 roku życia. Organ administracji publicznej w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji był obowiązany wyjaśnić stronie, że w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie orzeka co do istoty sprawy. Bada jedynie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek nieważności decyzji. Nie ma natomiast podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i zastosowania przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji w trybie nadzoru. W świetle okoliczności sprawy, w której postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2005r. wszczęto w dniu [...] czerwca 2005 r., a decyzję stwierdzającą jej nieważność wydano w dniu [...] listopada 2005 r., wymagało poinformowania W. G., że od dnia 19 października 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 października 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, po 15 latach służby żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek w wysokości 15% i że właściwy organ wyda decyzję przyznającą dodatek za długoletnią służbę zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Niewątpliwie skarżący nie miał w toczącym się postępowaniu informacji w tym zakresie. Z uwagi na fundamentalne znaczenie w systemie prawa administracyjnego zasady określonej w art. 9 kpa, zaskarżona decyzja, formalnie odpowiadająca prawu materialnemu, w ocenie sądu pierwszej instancji, nie mogła się jednak ostać.

Co do wniosku skarżącego w przedmiocie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego sąd pierwszej instancji wskazał, że nie znalazł powodów, dla których takie wystąpienie byłoby konieczne. Wyjaśnił, że przepis § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych rozporządzenia nie różnicuje sytuacji żołnierzy zawodowych w zależności od tego, jaką szkołę ukończyli. Przepis § 25 rozporządzenia nie określa warunków zaliczenia poszczególnych okresów do stażu służby, od którego zależy wysokość dodatku za długoletnią służbę. Okresy te są ustalane na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Sąd wskazał ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2000 r. sygn. akt SK 9/2000 (OTK ZU 2000/8, poz. 297) wyjaśniający rozumienie zasady równości przyjęte w jego orzecznictwie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, opartej na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Minister Obrony Narodowej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na przyjęciu, że Minister Obrony Narodowej dopuścił się naruszenia art. 9 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mimo iż postępowanie nie było dotknięte wadą wymienioną w tym przepisie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął w zaskarżonym wyroku, iż Minister Obrony Narodowej naruszył wynikający z art. 9 kpa obowiązek informowania i wyjaśnienia stronie okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy i że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Według sądu pierwszej instancji organ nie wyjaśnił stronie:1) jaki charakter ma postępowanie o stwierdzenie nieważności oraz 2) że zmiana stanu prawnego nałoży na organ wojskowy obowiązek wydania nowej decyzji przyznającej dodatek za długoletnią służbę. Zdaniem skarżącego, w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia powyższego obowiązku.

Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, to strona od początku postępowania administracyjnego miała świadomość weryfikacyjnego charakteru postępowania w zakresie ustalenia początkowej daty, od której będzie liczony staż do dodatku za długoletnią służbę wojskową. Już w postanowieniu Dowódcy Marynarki Wojennej RP z dnia [...] czerwca 2005 r. strona była informowana o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kapelmistrza Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej z dnia [...] lutego 2005 r. i o tym, że postępowanie będzie dotyczyć kwestii ustalenia początkowej daty okresu służby, mającego znaczenie przy przyznawaniu dodatku za długoletnią służbę. Również w decyzji Dowódcy Marynarki Wojennej RP z dnia [...] listopada 2005 r. wyjaśniono, z podaniem uzasadnienia faktycznego i prawnego, dlaczego data początkowa stażu musi być zweryfikowana.

Co do drugiej kwestii Minister Obrony Narodowej wskazał, że działając jako organ odwoławczy dostrzegł, iż decyzja Kapelmistrza Orkiestry Reprezentacyjnej Marynarki Wojennej, mimo błędnego uzasadnienia dotyczącego ustalenia daty początkowej okresu służby wojskowej, jest prawidłowa. Uchylając decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej RP i umarzając postępowanie pierwszej instancji Minister Obrony Narodowej wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, z jakich przyczyn uznał postępowanie nadzorcze za bezprzedmiotowe. Zaskarżenie tej decyzji przez stronę wynikało wyłącznie z zanegowania stwierdzenia, iż datą początkową okresu służby wojskowej jest dzień 18 maja 1989 r. Zdaniem Ministra Obrony Narodowej, informowanie w tej sytuacji strony, że wobec zmiany stanu prawnego organ wojskowy wyda decyzję przyznającą dodatek za długoletnią służbę, było zbędne. Strona kwestionowała sprawę "skrócenia" jej stażu służby wojskowej, natomiast zagadnienie stosowania przepisów materialnych, przy ustalonym stażu, nie było sporne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu może wziąć pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2, Sąd rozpoznał sprawę w granicach zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy i uznał, że jest on uzasadniony, co oznacza, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę W. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową i zaskarżoną decyzję uchylił, jednak z innych przyczyn, niż podniesione w skardze. Sąd uznał, że w postępowaniu odwoławczym organ administracji dopuścił się naruszenia art. 9 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy przez niewyjaśnienie W. G. całości okoliczności sprawy, a mianowicie przez niewskazanie, że Minister Obrony Narodowej działał w postępowaniu jako organ kasacyjny i nie orzekał co do istoty sprawy, a także przez niepoinformowanie, że od wejścia w życie noweli do rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, po 15 latach służby żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek w wysokości 15%, w związku z czym właściwy organ wyda decyzją przyznającą dodatek za długoletnią służbę zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami.

Należy stwierdzić, iż przyjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnej ocenie ustalonego stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy. Wynikający z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tok postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w niczym nie uzasadnia twierdzenia, że strona była pozbawiona informacji o charakterze nadzorczym tego postępowania i kończącej je decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2006 r. Już z postanowienia nr [...]. Dowódcy Marynarki Wojennej RP z dnia [...] czerwca 2005 r. wynikało jednoznacznie, że wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej W. G. dodatek za długoletnią służbę wojskową. Nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości w tej mierze zarówno treść decyzji Dowódcy Marynarki Wojennej RP z dnia [...] jak i treść decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2006 r. Wynika to także ze skargi W. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której prawidłowo określił przedmiot zaskarżenia i wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co oznacza, że miał rozeznanie co do trybu, w jakim toczyło się postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją. Nie znajduje również uzasadnienia przekonanie, że w postępowaniu odwoławczym zakończonym zaskarżoną decyzją istniał po stronie organu prawny obowiązek poinformowania W. G. o tym, że na skutek zmiany stanu prawnego w zakresie ustalania stażu służby wojskowej właściwy organ wyda decyzję przyznającą mu dodatek za długoletnią służbę wojskową według nowych uregulowań. Zgodnie z art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zważyć jednak należy, że Minister Obrony Narodowej, jako organ odwoławczy, orzekał w trybie nadzorczym w postępowaniu, którego przedmiotem było ustalenie, czy rażąco narusza prawo decyzja przyznająca dodatek za długoletnią służbę wojskową, w której uzasadnieniu błędnie wskazano początkową datę stażu służby. Trzeba wziąć pod uwagę, że w postępowaniu nadzorczym organ administracji orzeka w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa i nie może rozpatrywać istoty sprawy jak w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 28.09.1999 r. sygn. akt IV S.A. 1533/97 LEX nr 48723). W decyzji nadzorczej nie było więc miejsca na informowanie strony o zmianie stanu prawnego w zakresie dodatków za długoletnią służbę wojskową i o wynikającej z tego faktu możliwości załatwienia sprawy w sposób korzystniejszy, niż przyjęty w decyzji będącej przedmiotem badania w trybie nadzoru.

Kwestie, o których - zdaniem sądu pierwszej instancji - zabrakło informacji ze strony organu, nie mieszczą się również w granicach obowiązków wynikających z generalnej zasady informowania określonej w art. 9 kpa; nie należą bowiem do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogłyby mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony w postępowaniu nadzorczym.

Wypada zauważyć, że niezrozumienie przez W. G. jego sytuacji prawnej ujawniło się na etapie zaskarżenia decyzji Ministra Obrony Narodowej do sądu administracyjnego. Z treści skargi wynika bowiem, że skarżący pozostawał w przekonaniu, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej utrzymuje w mocy decyzję Naczelnego Dowódcy Marynarki Wojennej RP stwierdzającą nieważność decyzji o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową. Uzasadnienie skargi stanowi przytoczoną niemal w całości argumentację uzasadnienia decyzji Ministra Obrony Narodowej o bezprzedmiotowości postępowania nadzorczego. Zatem rzeczą sądu pierwszej instancji, a nie organu, który wydał zaskarżoną decyzję, było wyjaśnienie skarżącemu jego sytuacji prawnej powstałej po uchyleniu przez Ministra Obrony Narodowej niekorzystnej dla niego decyzji Dowódcy Marynarki Wojennej RP eliminującej z obrotu prawnego decyzję przyznającą dodatek od 1 stycznia 2005 r.

Zważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa sąd pierwszej instancji, uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem, aby sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis, nie wystarczy wskazanie, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, konieczne jest również wykazanie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Jest to niezbędne dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, na czym polegał wpływ zarzucanego organowi braku informacji na wynik sprawy rozpatrywanej w postępowaniu nadzorczym.

Z tych przyczyn należało uznać, iż podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa jest uzasadniony.

Uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 ppsa. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 tej ustawy.