Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 449/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji ustalające opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł w związku z wybudowaniem bez pozwolenia drogi wraz z obrzeżami na terenie działki nr [...] w obrębie S. w gminie O..

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia.

Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez wskazanie okoliczności świadczących o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że konieczność uiszczenia kaucji naraziłaby przedsiębiorstwo prowadzone przez skarżącego na utratę płynności finansowej, w związku z koniecznością realizacji szeregu inwestycji. Ponadto, konieczność uiszczenia tak dużej kwoty pieniężnej w krótkim czasie mogłaby stać się przyczyną zaciągnięcia kredytu, co prowadziłoby do powstania szkody polegającej na niemożności odzyskania odsetek od kredytu bankowego w razie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem pełnomocnika, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnia także obawa wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ w ramach którego może dojść do zajęcia przedmiotów stanowiących przedmiot działalności gospodarczej skarżącego, co znacznie utrudni jej prowadzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie postanowienia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia postanowienia skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376).

Przedmiotem skargi jest postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w związku z wybudowaniem przez skarżącego drogi utwardzonej na terenie działki nr [...] w obrębie S. Przede wszystkim należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, skarżącemu nie grozi wszczęcie postępowania egzekucyjnego zagrażającego zajęciem przedmiotów stanowiących przedmiot działalności gospodarczej. Opłata legalizacyjna ustalona na podstawie art. 49b ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) nie podlega bowiem egzekucji administracyjnej. Natomiast nie uiszczenie opłaty w terminie skutkuje obowiązkiem wydania przez organ nakazu rozbiórki (art. 49b ust. 7 Prawa budowlanego).

Kwota opłaty jest znaczna, jednakże skarżący pomimo wezwania Sądu, nie uprawdopodobnił, że dobrowolne wykonanie postanowienia przed rozpoznaniem skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo powoływanie się na ewentualną możliwość utraty płynności finansowej przez skarżącego czy konieczność zaciągnięcia kredytu bankowego, w żaden sposób nie odnosi się do sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, powodował niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu tego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.