Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 457/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi P. Cz. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. Nr [...] w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2004r. do grudnia 2005r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał następujący stan faktyczny: decyzja organu podatkowego I instancji została doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 16 grudnia 2008r.

Skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2009r. od powyższej decyzji złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B. wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 17 lutego 2009r., które wpłynęły do organu w dniu 5 marca 2009r.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżąca uzasadniła brakiem skutecznego doręczenia decyzji organu podatkowego I instancji. Skarżąca zarzuciła, że Poczta Polska naruszyła obowiązek wynikający z art. 150 § 1a) Ordynacji podatkowej, gdyż pełnomocnik skarżącej nie otrzymał żadnego z zawiadomień

o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej. Ponadto o dacie drugiego zawiadomienia nie ma żadnych adnotacji na kopercie, która wróciła wraz z decyzją do organu podatkowego. Niedoręczenie adresatowi przesyłki zostało reklamowane przez pełnomocnika na Poczcie Polskiej S.A.

W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia braków

w złożonym wniosku, polegających na braku podpisu, w dniu 14 kwietnia 2009r. wpłynął uzupełniony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania stwierdził, że przedmiotowa decyzja została nadana

w dniu 27 listopada 2008r. w Urzędzie Pocztowym nr 2 w T. jako przesyłka polecona nr [...], skierowana do pełnomocnika - Adwokat M.Z. – L.

Przedmiotowa korespondencja wróciła do nadawcy w dniu 31 grudnia 2008r.

z adnotacją poczty: "ZWROT nie podjęto w terminie". Po dokonaniu analizy zwróconej korespondencji organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że przesyłka pierwszy raz była awizowana w dniu 2 grudnia 2008r., drugi raz - w dniu 9 grudnia 2008r. W związku z powyższym ustalono, że decyzja została doręczona poprzez tzw. doręczenie zastępcze w dniu 16 grudnia 2008r.

Pismem z dnia 19 marca 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wystąpił do Urzędu Pocztowego[...] w W. z prośbą o udzielenie informacji, czy przesyłka polecona, zawierająca decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. została dwukrotnie awizowana. Z uzyskanej informacji wynikało, że pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika w dniu 2 grudnia 2008r. Natomiast powtórne zawiadomienie doręczono do skrzynki pocztowej w dniu 10 grudnia 2008r. Ostatecznie przesyłkę zwrócono do nadawcy 22 grudnia 2008r. W ocenie organu Poczta Polska nie naruszyła przepisu art. 150 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej i dwukrotnie o tym fakcie zawiadamia adresata.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącej przesyłka, zawierająca decyzję organu I instancji była dwukrotnie awizowana i nie została odebrana przez pełnomocnika w terminie, a zatem uznał, że została doręczona w trybie doręczenia zastępczego. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że termin do wniesienia odwołania od decyzji doręczonej w dniu 16 grudnia 2008r., który upływał

w dniu 30 grudnia 2008r. uchybiła nie z własnej winy, stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy skarżąca, wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzuciła: naruszenie przepisów prawa mających wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 162§1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a także nieprawidłowe zastosowanie art. 150 O.p.. Zarzuciła także wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., a mianowicie zasady praworządności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. nie została skutecznie doręczona.

Skarżąca wskazała, że dowiedziała się o wydaniu przedmiotowej decyzji dopiero po zajęciu rachunku bankowego, a wcześniej nie miała takiej wiedzy z uwagi na doręczenie zastępcze. Skarżąca zauważyła, że skoro dopiero 10 lutego 2009r. została jej przekazana kserokopia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w T. i wtedy zapoznała się po raz pierwszy z jej treścią, to w ciągu 7 dni od tej daty dopełniona mogła zostać czynność procesowa polegająca na złożeniu odwołania oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Zdaniem skarżącej skoro pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce dnia 2 grudnia 2008r., to następne powinno nastąpić 9 grudnia 2009r. Nie otrzymała jednak żadnego z zawiadomień, a o dacie drugiego nie ma nawet informacji na kopercie zawierającej decyzję. Skarżąca wskazała na podstawie informacji z Centrum Poczty - Oddział W. P. z dnia 15 kwietnia 2009r, opartych o wewnętrzną dokumentacje i oświadczenie listonosza, że powtórne zaawizowanie przesyłki nastąpiło dnia 10 grudnia 2008r. Wystąpiła więc niezgodność pomiędzy ustaleniami organu podatkowego który twierdzi, że awizo nastąpiło dzień wcześniej, a mianowicie 9 grudnia 2008r.

Ponadto strona dodała, iż w placówce pocztowej, która nie doręczyła przedmiotowej przesyłki wielokrotnie zdarzały się zaginięcia przesyłek, rzutujące na jej wiarygodność. Operator pocztowy nie przekazał żadnych dokumentów wskazujących na powtórne awizowanie przesyłki, a oświadczenie listonosza, że powtórne zaawizowanie nastąpiło 10 grudnia 2008r. jest niewiarygodne, z racji szczególnie dużej liczby dostarczanych w okresie świątecznym przesyłek i niemożności zapamiętania tak szczegółowych informacji. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że zawsze dochowuje należytej staranności przy odbieraniu korespondencji, a jej Kancelaria postępuje w tym względzie zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jednocześnie skarżąca wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej w B.

w wypadku podobnego wniosku o przywrócenie terminu na złożenie odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe wobec P. Cz. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok, wydał postanowienie o przedłużeniu czasu na rozpatrzenie odwołania i wniosku o przywrócenie terminu z uwagi na wniesioną przez pełnomocnika do poczty polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2009r. pełnomocnik skarżącej poinformowała, że pomimo jej osobistych próśb Poczta Polska nie udzieliła odpowiedzi na pismo z dnia 30 lipca 2009r. dotyczące doręczenia przesyłki nr R [...] nadanej 27 listopada 2008r. i nie wyjaśniła braku awizowania przedmiotowej przesyłki, która zdaniem skarżącej zawierała pisma procesowe o nr [...]

W ocenie organu argumentacja zawarta w powyższym piśmie nie wskazuje na nowe okoliczności i nie stanowi nowego dowodu w sprawie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r.

Nr [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się

w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, zwanej dalej o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do § 2 tego artykułu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony. Natomiast z § 3 wynika, że przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 tego artykułu jest niedopuszczalne. Jak podkreśla się zarówno w doktrynie jak i w judykaturze przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestnika postępowania. Instytucja ta ma zastosowanie tylko do terminów procesowych (a nie materialnych), co jednoznacznie wynika z art. 162 § 4 O.p.

Przywołany artykuł w § 1 i § 2 ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie:

1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy,

2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu,

3) dochowania terminu wniesienia wniosku,

4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.

W niniejszej sprawie spór dotyczy tego, czy organ podatkowy prawidłowo uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną barku swojej winy w uchybieniu terminu. Przesłanka ta jest analizowana w wielu opracowaniach teoretycznych i orzeczeniach sądowych. Zwraca się w nich uwagę na to, iż: "Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...). Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy." (por.: J. Krajewski: (w:) T. Ereciński, M. Jędrzejewska, M. Jodłowski,

J. Krajewski, Z. Krzemiński, K. Piasecki, J. Pietrzykowski, E. Wengerek, A. Zieliński: Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem. T. 1. Warszawa 1989, s. 274-275).

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła ona usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. "Nie można natomiast poczytać stronie za winę niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jego zdrowiu lub życiu (podr. Sądu),.." (por.: E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory, formularze. Warszawa 1970, s. 136 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 maja 2008r., sygn. akt III SA/Gl 98/08, LEX nr 481256).

Przechodząc na grunt faktyczny rozstrzyganej sprawy zauważyć należy, iż istotne znaczenia posiada kwestia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że decyzja została doręczona stronie

w sposób zastępczy po dwukrotnym awizowaniu.

Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni

w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Stosownie do § 2 zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Nie ma – zdaniem Sądu – znaczenia stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że drugie awizo zostało umieszczone w skrzynce pocztowej w dniu 9 grudnia 2008 r., zaś z pisemnej informacji Poczty Polskiej Centrum Poczty Oddział Rejonowy W. P.z dnia 15 kwietnia 2009r., stanowiącej odpowiedź na reklamację pocztową skarżącej, wynika, że miało to miejsce w dniu następnym, tj. w dniu 10 grudnia 2008r. Organ rozstrzygający kwestię przywrócenia terminu do wniesienia odwołania miał prawo przy takim stanie faktycznym przyjąć, że korespondencja

w drodze tzw. fikcji prawnej została doręczona prawidłowo, bez naruszenia art. 150 o.p. Istotne bowiem przy doręczeniu w tym trybie jest to, aby przesyłka była awizowana dwukrotnie i była dostępna dla adresata w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Nie ma znaczenia, że drugie awizo zostało doręczone o jeden dzień wcześniej, czy też

o jeden dzień później. Warunkiem istotnym dla doręczenia w trybie fikcji prawnej jest przechowywanie, a zarazem możliwość odbioru przez podatnika awizowanej korespondencji przez zakreślony przez ustawodawcę w art. 150 § 1 pkt 1 o.p. okres 14 dni.

Potwierdzeniem takiej interpretacji jest orzeczenie NSA, w którym Sąd ten stwierdził na gruncie analogicznego przepisu zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego, że jeżeli od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło pełne 14 dni, to bez znaczenia jest, iż drugie awizowanie zostało dokonane

o jeden dzień wcześniej, skoro przesyłka pozostawała przez okres 14 dni do odbioru

w placówce pocztowej, zgodnie z art. 44 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 762/08, LEX nr 493685).

Zdaniem Sądu, za istotne w sprawie należało uznać przywołane już pismo Poczty z dnia 15 kwietnia 2009 r. odpowiadające na reklamację pocztową skarżącej oraz pismo Poczty z dnia 8 maja 2009 r. udzielające odpowiedzi Dyrektorowi Izby Skarbowej, w których to Poczta stwierdziła, że przedmiotowa przesyłka była awizowana po raz drugi w dniu 10 grudnia 2008 r. Jak wynika z treści pisma z dnia 15 kwietnia 2009 r., odpowiedzi Poczty oparte były nie tylko na oświadczeniu listonosza, ale zostały udzielone na podstawie wewnętrznej dokumentacji pocztowej. Można byłoby – zdaniem Sądu – w świetle zarzutów skarżącej przyjąć, za budzące wątpliwości uznanie doręczenia drugiego z zawiadomień w dniu 10 grudnia 2008 r., ze względu na zbyt długi okres czasu, jaki upłynął od dnia tego zdarzenia, gdyby Poczta i w ślad za nią organ podatkowy przyjęły doręczenie zawiadomienia wyłącznie w oparciu o oświadczenie listonosza. Jednak w stanie faktycznym sprawy uznanie doręczenia zawiadomienia

w dniu 10 grudnia 2008r., nastąpiło również w oparciu o wewnętrzną dokumentację Urzędu Pocztowego W. [...] czego w zaistniałych okolicznościach nie sposób podważyć.

Odnosząc się do argumentacji strony dotyczącej odbiorów innej korespondencji w okresie przechowywania spornej przesyłki na poczcie, a mianowicie do zdarzeń, które miały miejsce w dniach 2 i 15 grudnia 2008 r., zauważyć wypada, że zgodnie

z art. 150 § 1a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Z powołanego unormowania wynika, że to na adresacie przesyłki spoczywa obowiązek odbioru pozostawionej dla niego korespondencji na poczcie. Świadczy o tym w sposób nie budzący wątpliwości zwrot użyty przez prawodawcę – "niepodjęcia pisma". W okresie 14-dniowego przechowywania przesyłki na poczcie, to nie Urząd Pocztowy ma obowiązek doręczenia korespondencji, ale adresat zobowiązany jest do jej odbioru. Zagrożeniem – w razie braku podjęcia przesyłki w zakreślonym 14-dniowym terminie – jest jej doręczenie w drodze fikcji prawnej.

Także z § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U.

z 2004 r. Nr 5, poz. 34 ze zm.) wynika, że przesyłki lub przekazy pocztowe operator wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". Stosownie do ust. 3 pkt 2 bieg terminu odbioru rozpoczyna się dla przesyłek

i przekazów pocztowych innych niż wymienione w pkt 1 - od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 14 ust. 1. Powołany § 14 ust. 1 stanowi zaś, że jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru,

o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. We wskazanych przepisach rozporządzenia mowa jest o "terminie odbioru", który koresponduje z zapisem ustawowym zawartym w art. 150 § 1a o.p. – "niepodjęcia pisma". Podkreślić zatem w tym miejscu jeszcze raz wypada, że to na adresacie (podatniku) spoczywa obowiązek odbioru przesyłki, na Urzędzie Pocztowym nie ciąży zaś obowiązek jej doręczenia. Tym samym nie można w obowiązującym stanie prawnym przyjąć, że Urząd Pocztowy bez zażądania wydania przesyłki (przedstawienia awizo) zobligowany był wydać pełnomocnikowi skarżącej korespondencję zawierającą przedmiotową decyzję podatkową.

Jeśli chodzi o wskazywane przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 14 października 2009r. błędy popełniane przez pocztę podczas doręczania korespondencji, zauważyć wypada, że dowód doręczenia decyzji podatkowej jest dowodem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej (por. orzeczenie z dnia 20 sierpnia 2008r., sygn. akt II FSK 715/07, LEX nr 485139 oraz wyrok NSA z dnia z dnia 9 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 25/08, LEX nr 469476). W związku z powstałymi wątpliwościami, co do daty drugiego z zawiadomień o pozostawieniu przesyłki do odbioru w urzędzie pocztowym, w ramach postępowania podatkowego wzięto pod uwagę odpowiedź na reklamację skarżącej oraz pismo Poczty stanowiące odpowiedź na wystąpienie Dyrektora Izby Skarbowej, dotyczące okoliczności doręczenia przedmiotowej decyzji. Przeprowadzone dowody w sposób jednoznaczny wskazują na skuteczne doręczenie decyzji w drodze fikcji prawnej. Spełnione bowiem zostały wszystkie przesłanki charakteryzujące tę instytucję. Wystąpiła niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 i 149 o.p., zawiadomienie o przesyłce zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, korespondencja była dwukrotnie awizowana i przechowywana na poczcie przez okres 14 dni. Podkreślić należy, iż pisma Poczty także stanowią dokumenty urzędowe oraz to, że powstały one w wyniku wyjaśniania wątpliwości. Skoro wynika z nich niezbicie fakt dwukrotnego awizowania spornej przesyłki, a także fakt przechowywania jej przez pocztę przez okres 14 dni, to za nieskuteczne należy uznać podważanie tego stanu poprzez odwoływanie się do błędów popełnionych przez Pocztę podczas doręczania korespondencji innym adresatom.

Nawiązując do pisma procesowego organu podatkowego z dnia 18 września 2009 r. podnieść należy, iż zasadnie organ odwoławczy zauważył – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – że decyzja dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. nie znajdowała się w tej samej przesyłce co decyzja dotycząca podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2004 r. do grudnia 2005 r. Na uwagę w kontekście powyższego zasługuje zaś to, iż w sprawie odnoszącej się do podatku dochodowego od osób fizycznych, także wystąpił problem z odbiorem korespondencji awizowanej do skarżącej. Jak wynika zaś z przedłożonych przez pełnomocnika skarżącej kserokopii Dziennika Korespondencji inne przesyłki były bez przeszkód na poczcie odbierane.

Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie można przyjąć, iż skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Wobec powyższego argumenty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione

i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.