Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 102/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 119 pkt 4, art. 149 par. 1 pkt 1, 1a i 2, art. 3 par. 2 pkt 1-4a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1 , art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5 lit. c, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Związku Badmintona w K. na bezczynność Burmistrza Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązać Burmistrza Gminy D. do rozpatrzenia wniosku [...] Związku Badmintona w K. z dnia 4 sierpnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej - Z. złożył wniosek do Burmistrza Gminy D. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Kto i kiedy podjął udokumentowaną decyzję, którą odebrano [...] Klubowi Sportowemu [...] dalej jako: "D. ", lokalizację klubowego biura w tzw. "pokoju sędziów" przy hali sportowej?

2. Kto i kiedy dostarczył D. -owi decyzję, o której mowa w pkt. 1?

3. Kto i na czyje polecenie, a także za czyją wiedzą, opróżnił biuro D. -u (bez udziału i wiedzy zarządu), o którym mowa w pkt. 1:

a) z dokumentów D. -u?

b) sprzętów będących własnością i/lub we władaniu D. -u oraz Z. ?

Pismem z dnia [...] września 2020 r. Z. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienia informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2020 r. strona skarżąca - za pośrednictwem poczty elektronicznej – złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano we wniosku. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, po 14 dniach od złożenia wniosku. Mimo tego, podmiot zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] sierpnia 2020 r., do Burmistrza Gminy D. na adres poczty elektronicznej wpłynęła wiadomość e-mail podpisana przez [...] Prezesa Z. wskazująca temat: informacja publiczna- zabór mienia i lokal. Wiadomość stanowiła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie gospodarowania mieniem gminnym.

W dalszej części odpowiedzi organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej był jednym z czterech pism, które wpłynęły do Burmistrza Gminy D. w okresie od [...] lipca 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. z Z. [...], a dotyczyły korzystania z pomieszczeń znajdujących się w budynkach Szkoły Podstawowej w D. , w związku z rozwiązaniem przez Gminę D. umów zlecenia z dnia [...] października 2018 r. oraz umowy współpracy z [...] maja 2018 r. Wniosek w części zawierał zapytanie dotyczące gospodarowania mieniem gminnym, zatem w zakresie, w którym organ zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej.

Jak wynika z treści ww. odpowiedzi, w dniu [...] sierpnia 2020 r. organ poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu swego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r., w którym wskazano, że umowa zlecenia z dnia [...] października 2018 r. została skutecznie wypowiedziana, co spowodowało utratę umocowania do korzystania z pomieszczeń gminy D., w tym do przechowywania jakiegokolwiek sprzętu będącego własnością Z. w budynku Szkoły Podstawowej w D. oraz wezwano Z. do odebrania wszystkich sprzętów w wyznaczonym terminie.

Następnie organ wyjaśnił, iż odpowiedź na wniosek w zakresie, w jakim dotyczył on gospodarowania mieniem komunalnym, została udzielona w trzynastym dniu od wpłynięcia wniosku o udostępnienie informacji publicznej i odnosiła się do pisma uprzednio kierowanego do Z. [...], w tym podpisanego przez organ wypowiedzenia z dnia [...] listopada 2018 r. umowy zlecenia z dnia [...] października 2018 r., które doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 29 listopada 2018 r., a następnie potwierdzone pismem organu z dnia [...] lutego 2019 r. Z przesłanej stronie skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, która odnosi się do wcześniejszej korespondencji wynika, w sposób niebudzący wątpliwości, kto i kiedy podjął decyzję o wypowiedzeniu umowy zlecenia, oraz o jej skutkach.

W zakresie dokumentów i sprzętu niestanowiącego mienia komunalnego lecz mienie klubu sportowego i Z. [...], którego prezesem jest [...], organ nie zajął stanowiska - nie był bowiem dysponentem tego sprzętu ani dokumentów.

Zdaniem organu, w sprawie będącej przedmiotem rozpatrywania nie miała miejsca bezczynność organu, gdyż wnioskodawca uzyskał żądaną informację publiczną w formie pisemnej przed upływem terminu ustawowego. Co więcej, wnioskodawca już w dniu ubiegania się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem komunalnym, dysponował informacją o rozwiązaniu umowy zlecenia oraz współpracy z Gminą D. oraz związanym z tym brakiem możliwości korzystania przez Z. z pomieszczeń Gminnych, zatem złożenie wniosku nie służyło de facto uzyskaniu informacji o sprawach publicznych. Mając więc na względzie, że organ dochował ustawowego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek i nie pozostawał w bezczynności, nie naruszył tym samym prawa strony skarżącej do uzyskania informacji o sprawach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 225 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Z art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego przepisu, Burmistrz Gminy D. bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (co zresztą nie było kwestionowane przez żadną ze stron).

Przechodząc natomiast do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji, należy odwołać się do treści cytowanego wyżej art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

W orzecznictwie, za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku publicznym, w szczególności majątku jednostek samorządu terytorialnego.

Skoro zatem wniosek strony skarżącej dotyczył zasad korzystania – na podstawie umów zlecenia i współpracy - z pomieszczeń znajdujących się w budynkach Szkoły Podstawowej w D. i przechowywania w nich sprzętu, tak przez stronę skarżącą, jak i przez [...] Klub Sportowy [...], co finansowane jest ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zatem co do zasady, żądana przez stronę skarżącą informacja odpowiada szerokiemu pojęciu informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W rozpoznawanej sprawie, w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r., pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. organ poinformował ją o "podtrzymaniu swojego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...].07.2020 r., uznając dalszą korespondencję za bezcelową". Z kolei, w przedmiotowym piśmie z dnia [...] lipca 2020 r., skierowanym do strony skarżącej, organ wyjaśnił, że w związku z faktem skutecznego wypowiedzenia umowy zlecenia z dnia [...] października 2018 r. strona skarżąca utraciła "wszelkie umocowania w gminie D.", w tym możliwość przechowywania jakiegokolwiek sprzętu będącego własnością Z. w budynku Szkoły Podstawowej w D. oraz wezwał Z. do odebrania wszystkich sprzętów w wyznaczonym terminie.

Należy w tym miejscu wskazać, że w swoim wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. strona skarżąca precyzyjnie określiła zakres żądanych informacji, wskazując jednocześnie, że dotyczą one w szczególności [...] Klubu Sportowego [...].

Mając na uwadze powyższe, tym samym uznać należy, że – wbrew stanowisku organu – pismo organu z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie zawiera informacji, o które wnioskowała strona skarżąca.

Podkreślić należy, że właściwa realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W przeciwnym wypadku doszłoby do zdeprecjonowania idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ww. ustawy.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej i w związku z tym, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tym zakresie.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku strony skarżącej, ale polegała na udzieleniu odpowiedzi niepełnej, nie odpowiadającej zakresowi żądania wniosku. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.