Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1355/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: Art. 85, art. 86  par. 1, art. 87  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1355/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...], gdyż została ona wniesiona z uchybieniem terminu.

Pismem z dnia 23 listopada 2016 r. G. K. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na zły stan zdrowia, wymieniając swoje dolegliwości oraz wskazała, że na skutek uszkodzenia nogi (w dniu 12 sierpnia 2016 r. na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym założono jej 7 szwów) miała trudności z poruszaniem się. Dodała, że opiekujący się nią mąż zasugerował się datą zaskarżonej decyzji i odruchowo taką datę zamieścił. Poza tym miał do pokonania ok. 13 km w obie strony by wydrukować i wysłać list.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z dnia 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżąca upatruje w złym stanie swojego zdrowia oraz w tym, że jej mąż miał do pokonania ok. 13 km w obie strony by wydrukować i wysłać list. Zdaniem Sądu, argumenty te nie zasługują na uwzględnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zły stan zdrowia nie przesądza jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r. sygn. akt II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). W przypadku choroby, przyjmuje się bowiem, że chodzi tylko o taką chorobę, która rzeczywiście uniemożliwiła stronie zachowanie terminu procesowego, wobec jej nagłego charakteru oraz niemożności wyręczenia się inną osobą. W tym celu konieczne jest uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu tej choroby na niedokonanie czynności w terminie.

Uszkodzenie nogi mogło uniemożliwić skarżącej wniesienie skargi w terminie, jednak należy zauważyć, że mieszka ona razem z mężem, który się nią opiekuje. Skarżąca miała więc możliwość skorzystania z pomocy innej osoby co też uczyniła, gdyż jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu to właśnie mąż nadał skargę w urzędzie pocztowym.

Nie wyłącza także winy skarżącej fakt, że jej mąż by nadać skargę musiał przejechać ok. 13 km w obie strony. Wiedząc o tym w jakim terminie winna zostać złożona skarga, mąż skarżącej powinien tak planować swoje działania, aby sprostać nałożonemu na niego obowiązkowi. Konieczność dojechania do innej miejscowości w żadnym razie nie może być uznana za przesłankę uzasadniającą przywrócenie terminu.

Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła swojego braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu i w oparciu o treść art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.