Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 216/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z 26.02.2021 r. (nr 217/2021) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania B. B. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z 30.09.2020 r. (nr PINB.7355-59-20/15), umarzającą postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkano-usługowego o cześć mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr [...] w L., w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach.

Jak wynika z motywów decyzji DWINB a także z przesłanych akt administracyjnych opisana wyżej decyzja jest już trzecią decyzją w sprawie, albowiem postępowanie prowadzone jest z urzędu od 2015 r. Od tego czasu organ I instancji konsekwentnie wydawał decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w L. o część mieszkalną w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach. Pierwsza taka decyzja z 05.08.2016 r., utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z 01.03.2017 r., została jednak uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z 31.01.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 314/17. Przyczyną takiego orzeczenia było uznanie przez Sąd, że materiał dowodowy nie był wystarczający dla stwierdzenia, czy rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną prowadzona jest w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Sąd wskazał wówczas na konieczność zebrania takiego materiału dowodowego, który pozwoliłby na porównanie treści projektu budowlanego i efektów zrealizowanych robót budowlanych. Nakazał także dokonanie ustaleń, które pozwalałyby na ustalenie parametrów technicznych (choćby podstawowych wymiarów) spornej rozbudowy. W ponownym postępowaniu PINB włączył do materiału sprawy złożone przez inwestora – T. S. zawiadomienia o zakończeniu budowy – rozbudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego, położonego przy ul. [...] w L. wraz z informacją o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu, oświadczeniem kierownika budowy o zakończeniu budowy obiektu budowlanego ze wskazaniem wprowadzonych zmian oraz rysunkiem rzutu drugiego piętra. Na tej podstawie PINB uznał, że przyjęcie bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy, eliminuje możliwość prowadzenia postępowania naprawczego, ponieważ stanowi formę potwierdzenia legalności obiektu budowlanego. Wobec tego decyzją z 23.11.2018 r. umorzył postępowanie w sprawie. DWINB decyzją z 08.02.2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WSA we Wrocławiu wyrokiem z 06.08.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 269/19 uchylił decyzji organów obu instancji. Przyczyną takiego orzeczenia były uznanie przez Sąd, że organ I instancji nie przeprowadził żadnej czynności dowodowej wskazanej przez Sąd w wyroku z 31.01.2018 r. Jednocześnie błędnie uznał, że istnienie możliwość zakończenia postępowania naprawczego i legalizacyjnego z uwagi na złożenie przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub robót budowlanych, których dotyczy będąca w toku procedura naprawcza lub legalizacyjna. Sąd zobowiązał organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do podjęcia czynności wskazanych w wyroku z 31.01.2018 r. i dokonania ustaleń w tym zakresie. W powtórzonym postępowaniu PINB przeprowadził w dniu 24.01.2020 r. oględziny rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...]. W trakcie oględzin dokonał pomiarów wykonanej nadbudowy oraz sprawdził jej usytuowanie względem granic sąsiednich działek. PINB wykonał szkice zawierające wyniki pomiarów oraz sporządzono dokumentację fotograficzną stanu faktycznego ze szczególnym uwzględnieniem usytuowania wykonanej nadbudowy względem działki nr [...]. W trakcie oględzin stwierdzono, że wykonana nadbudowa znajduje się wyłącznie na działce nr [...]. Ustalono zgodność z projektem wysokości nadbudowy i jej lokalizacji. Ściana nadbudowy od strony posesji B. B. zlokalizowana jest wewnątrz działki nr [...] w odległości ok. 18 cm od granicy działki nr [...]. Ściana nadbudowy znajduje się poza ścianą wspólną budynku T. S. i budynku B. B., przez którą przebiega granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].

W dniu 28.01.2020 r. przesłuchano w charakterze świadka A. O. wskazanego przez B. B. Świadek zeznał, że w roku 2006 malował obróbki blacharskie ogniomurów znajdujących się na dachu budynku należącego do B. B. Świadek zeznał, że pomiędzy budynkiem T. S. i budynkiem B. B. był ogniomur, którego obróbkę blacharską malował. W dniu 28.01.2020 r. B. B. przedłożyła nieuwierzytelnioną kserokopię dziennika budowy budynku na działce nr [...], nieuwierzytelnioną kserokopię oświadczenia F. Ś. dotyczącego budynku na działce nr [...], nieuwierzytelnioną kserokopię opisu nieruchomości z kwietnia 1992 r. oraz nieuwierzytelnioną kserokopię pomiarów kubatury i powierzchni budynku na działce nr [...] z kwietnia 1992 r., nieuwierzytelnioną kserokopię oświadczenia geodety F. G. z 20.12.2018 r. W dniu 20.02.2020 r. przesłuchano w charakterze świadka R. B. - projektanta konstrukcji nadbudowy. Świadek zeznał, że prace projektowe poprzedzone były oględzinami oraz inwentaryzacją istniejącego budynku. Według świadka na dachu nie było żadnego ogniomuru pomiędzy budynkiem inwestora i budynkiem B. B., a zasadniczym założeniem projektu była lokalizacja ścian zewnętrznych wyłącznie na terenie działki nr [...], a nie na ścianie wspólnej pomiędzy budynkami. W dniu 03.03.2020 r. przesłuchano w charakterze świadka S. L. pełniącego funkcję kierownika budowy oraz będącego wykonawcą robót budowlanych związanych z nadbudową. Świadek zeznał, że w momencie przystąpienia do robót budowlanych na dachu pomiędzy budynkami inwestora i B. B. nie było żadnego ogniomuru, a połać dachu była jednolita. W tym samym dniu przesłuchany w charakterze strony inwestor zeznał, że między jego budynkiem i budynkiem B. B. nie było ogniomuru. Inwestor zeznał, że ściana nadbudowy od strony posesji B. B. w całości znajduje się na jego działce nr [...] i nie narusza działki nr [...] będącej własnością B. B.

Wobec ustalenia, że sporną nadbudowę wykonano wyłącznie na działce nr [...] i nie narusza w jakikolwiek sposób własności B. B., PINB decyzją z 30.09.2020 r. ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. PINB stwierdził legalność wykonanych robót budowlanych, realizowanych na podstawie decyzji Starosty L. z 17.04.2012 r. o pozwoleniu na budowę. Organ nie stwierdził również naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności przepisów art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, co mogłyby stanowić przesłankę do wydania decyzji o rozbiórce nadbudowy.Odnosząc się do zarzutów dotyczących zamurowania komina i wykonania komina – atrapy, PINB stwierdził, że w trakcie przeprowadzonych oględzin obiektu nie ustalono takiego faktu, co potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna. Odnosząc się do zarzutu rozebrania ogniomurka na wspólnej ścianie organ I instancji wskazał, że na podstawie sprzecznych zeznań stron i świadków niemożliwe jest jednoznaczne oraz wiarygodne ustalenie co do istnienia bądź rozebrania tegoż ogniomurka. Natomiast będące w oficjalnych zasobach Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego ortofotomapy z 2012 r. oraz z 2013r. o rozdzielczości 10 cm, nie potwierdzają istnienia spornego ogniomurka. Szczegółowość tych ortofotomap pozwala natomiast na ustalenie, że taki ogniomurek istniał pomiędzy budynkiem inwestora i budynkiem na sąsiedniej działce nr [...] (istnieje do dzisiaj).

Wyżej wymieniona decyzja PINB została oprotestowana odwołaniem B. B. Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko na temat bezprawnego rozebrania ogniomurka znajdującego się na ścianie nośnej, w której usytuowane były drożne kominy: wentylacyjny i dymowy. Odwołująca wskazała również, że inwestor zajął bez jej zgody część jej nieruchomość. Ponadto wskazała na pęknięcia ścian i balkonu, które grożą katastrofą budowlaną.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, w opisanej na wstępie decyzji z 26.02.2021 r., DWINB podzielił pogląd organu I instancji na temat braku materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Według DWINB wykonane zostały również zalecenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z 31.01.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 314/17. Organ I instancji, zgodnie ze wskazaniami Sądu, pozyskał do akt sprawy kserokopię, poświadczoną za zgodność z oryginałem, dziennika budowy nr [...], wydanego w dniu 10.09.2014 r. dla inwestycji - rozbudowy pionowej budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, dz. nr [...], ul. [...], L., realizowanej na podstawie decyzji Starosty L. z 17.04.2012 r. nr DAR.6740.110.2012 o pozwoleniu na budowę. PINB prawidłowo również w dniach 28.01.2020 r., 20.02.2020 r. oraz 03.03.2020 r. przesłuchał świadków, tj. A. O. - świadka wskazanego przez B. B., R. B. - głównego autora projektu nadbudowy, S. L. - wykonawcę nadbudowy oraz inwestora. Jednocześnie PINB przeprowadził w dniu 24.01.2020 r. oględziny, podczas których wykonano dokumentację fotograficzną z wyszczególnieniem i naniesieniem parametrów technicznych przedmiotowej rozbudowy i innymi opisami. Z naniesionych rysunków i opisów na zdjęciach wynika m.in., że: szerokość działki nr [...] wynosi 6 m, widoczne odsunięcie ściany nadbudowy (uskok) od granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] przebiegającej na wspólnej ścianie poniżej nadbudowy; kosz, do którego odprowadzana jest woda opadowa z koryta odwadniającego w kierunki działki nr [...]; koryto odwadniające na dachu nadbudowy na działce nr [...] - widoczny brak odpływu na dach posesji nr [...]; ściana nadbudowy od strony posesji B. B. zlokalizowana jest wewnątrz działki inwestora (dz. nr [...]) w odległości ok. 18,5 cm od granicy; na wspólnej ścianie - granicy między działkami znajduje się komin "A".

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pozyskał do akt administracyjnych niniejszej sprawy projekt budowlany rozbudowy zatwierdzony decyzją z 17.04.2012 r. o pozwoleniu na budowę. Porównując zdjęcia z naniesionymi parametrami technicznymi rozbudowy oraz rysunki sporządzone przez PINB w trakcie kontroli z 24.01.2020 r. z przedłożonym projektem budowlanym, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że rozbudowa została wykonana bez istotnych odstąpień od projektu budowlanego. Przedłożona geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza, sporządzona przez geodetę T. K. z 10.01.2018 r., jak również dokumentacja zdjęciowa wskazuje, że rozbudowa nie narusza działki odwołującej strony. Została ona wybudowana wyłącznie na działce inwestora oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna, jak również wymiary rozbudowy i działki inwestora (szerokość działki inwestora - 6 m, szerokość rozbudowy - 5,63 m).

DWINB uznał, że jedyną w sprawie sporną kwestię może stanowić komin znajdujący się w ścianie wspólnej dwóch, graniczących ze sobą nieruchomości. Z tego wynika, że komin jest częścią wspólną tych dwóch nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że komin istniał na parterze przed wykonaniem rozbudowy. Inwestor przy rozbudowie pociągnął komin do góry. Za istotne w tej kwestii organ odwoławczy uznał fakt, że komin służy obydwu nieruchomościom i aby mógł on spełniać swoje funkcje, inwestor musiał poprowadzić go do góry. Gdyby inwestor tak go zostawił, komin nie działałby prawidłowo. DWINB zauważył przy tym, że komin był zaznaczony w projekcie budowlanym. Skarżącą zaś była stroną prowadzonego postępowania o pozwoleniu na budowę dla rozbudowy. W związku z powyższym na etapie pozwolenia na budowę mogła kwestionować istnienie tego komina na części wspólnej. Ponadto odnosząc się do zarzutów dotyczących zamurowania komina należącego do odwołującej się i wykonania komina - atrapy, jak również niedrożnych przewodów kominowych oraz wentylacyjnych organ odwoławczy wskazał na brak ustalenia w trakcie przeprowadzonych oględzin faktu istnienia komina - atrapy (sporządzona dokumentacja fotograficzna). W aktach sprawy znajdują się natomiast fotografie wnętrza kanałów wentylacyjnych wykonanej nadbudowy komina usytuowanego na wspólnej ścianie, które dokumentują poprawny stan drożności tych kanałów. Jednakże z powodu brak protokołów kominiarskich z kontroli przewodów kominowych czy wentylacyjnych, DWINB stwierdził, że powyższa kwestia powinna zostać wyjaśniona w odrębnym postępowaniu. Wówczas organ odwoławczy winien wezwać strony o przedłożenie aktualnych protokołów kontroli kominiarskich, bowiem stan drożności kominów, przewodów kominowych czy wentylacyjnych jest kwestią stanu technicznego danego obiektu nie zaś rozbudowy niezgodnie z projektem budowlanym i innymi przepisami prawa.

DWINB podzielił także stanowisko pierwszej instancji na temat zarzutu dotyczącego rozebrania ogniomurka znajdującego się na wspólnej ścianie. Na powyższą okoliczność przeprowadzono wyczerpujące postępowanie dowodowe - zeznania stron i świadków. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał na wykluczające się zeznania świadków. Jednocześnie organ powołał się na pozyskane z zasobu Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego ortofotomapy z 2012 r. oraz z 2013 r. o rozdzielczości 10 cm, które nie potwierdzają istnienia spornego ogniomurka. Według DWINB, szczegółowość tych ortofotomap pozwala m.in. na ustalenie, że taki ogniomurek istniał pomiędzy budynkiem na działce nr [...] i budynkiem na sąsiedniej działce nr [...] (istnieje do dzisiaj). Brak jest natomiast takiego ogniomurku pomiędzy działkami nr [...] oraz nr [...].

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rys i spękań ścian oraz balkonu w budynku skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin w dniu 24.01.2020 r. PINB nie stwierdził takiego faktu. Odwołując była na oględzinach, odmówiła zaznajomienia się z treścią protokołu i nie podpisała go. Nie przedstawia też na tą okoliczność żadnych dowodów. DWINB podniósł dodatkowo, że kwestia spękań i rys nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a stanowią one kwestią stanu technicznego budynku, która to kwestia winna być ewentualnie przedmiotem postępowania administracyjnego z art. 66 u.p.b. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że wszelkie roszczenia wynikające z domniemanych bądź rzeczywistych szkód poniesionych na skutek prowadzenia robót budowlanych wynikające z prawa własności mają charakter spraw cywilnoprawnych i nie podlegają rozpatrzeniu przez organy administracji publicznej.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca B. B. zarzuciła orzekającym w sprawie organom stronnicze i nierzetelne prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Według skarżącej sporna rozbudowa jest całkowicie niezgodna udzielonym pozwoleniem na budowę z 17.04.2012 r. Skarżąca wskazała przy tym, że w akta organu pierwszej instancji nie było projektu budowlanego zatwierdzonego powyższym pozwoleniem na budowę. Ponadto rozbudowa, pomimo postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, została zakończona i odebrana. Zdaniem skarżącej wykonane roboty budowlane stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia, a nawet życia. Utrudniają one korzystanie z nalężącej do niej nieruchomości. Zdaniem skarżącej, orzekające w sprawie organy nie wzięły pod uwagę przedłożonych przez nią dowodów. Ponadto organy nie zastosowały się do wydanych w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) w składzie trzyosobowym.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako – "p.p.s.a.". Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W niniejszej sprawie orzekał dwukrotnie tut. Sąd. Prawomocnym wyrokiem z 31.01.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 314/18 uchylono decyzję DWINB z 01.03.2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z 05.08.2016 r. Następnie po wydaniu przez DWINB decyzji z 08.02.2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB z 23.11.2018r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z 06.08.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 269/19 ponownie uchylił obie decyzje wydane instancyjnie. Ponadto przedmiotem kontroli sprawowanej przez tut. Sąd była przewlekłość i bezczynność PINB w prowadzeniu postępowania, w którym wydano wskazane rozstrzygnięcia. Wyrokiem z 22.06.2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 10/20 Sąd uwzględnił skargę w tym przedmiocie.

W związku z tym poddając kontroli decyzję zapadłą w wyniku wydanych uprzednio wyroków, Sąd w pierwszej kolejności bada czy wytyczne i zalecenia zawarte w tych orzeczeniach zostały wykonane. Dokonując takiej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem skarga podlega oddaleniu.

Sprawa niniejsza dotyczy zgodności z prawem umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach. PINB prowadził zatem postępowanie administracyjne w związku z przesłanką wskazaną w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b.

Podstawą prawną wydania w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji był przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytorycznie pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością przedmiotową, brak jest bowiem przedmiotu postępowania, tj. nie ma podstaw do orzekania merytorycznego w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Czynności wyjaśniające podjęte w toku postępowania przez PINB, a także uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego przez DWINB, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, doprowadziły do niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, które były wystarczające do stwierdzenia, że rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną nie była prowadzona w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił orzekającym w sprawie organom ocenić, że zrealizowane na działce nr [...] roboty budowlane są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym (decyzją Starosty L. z 17.04.2012r.). Z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że sporne roboty budowlane nie spowodowały stanu niezgodności z prawem. W tym zakresie należy stwierdził, że organy nadzoru budowlanego właściwe instancyjnie zastosowały się do wskazań Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z 31.01.2018r., sygn. akt II SA/Wr 314/17. Przede wszystkim organ I instancji przeprowadził w dniu 24.01.2020 r. oględziny nadbudowanego budynku na działce nr [...], podczas których wykonał szkic dachu oraz dokumentację fotograficzną z wyszczególnieniem i naniesieniem parametrów technicznych rozbudowy. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin pozwalają na ustalenie charakterystycznych parametrów rozbudowanej części budynku, w tym usytuowania rozbudowy na działce inwestora, kubatury, powierzchni zabudowy, wysokość, długość oraz jej szerokość. Organy stwierdziły, że odpowiadają one parametrom ustalonym w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ustalono, że szerokość nadbudowy wynosi 5,63 m, przy szerokości działki inwestora wynoszącej 6 m. Zgodnie z projektem budowlanym, gdzie zaprojektowano stalową konstrukcję rozbudowy - nadbudowy istniejącego segmentu nie ingerując w układ i konstrukcję istniejących ścian poprzecznych dzielących poszczególne segmenty, ściana nadbudowy od strony działki nr [...] zlokalizowana jest wewnątrz działki nr [...] (w odległości ok. 18,5 cm od granicy). Na wspólnej ścianie - granicy między tymi działkami znajduje się komin, którego wyniesienie nad poziom projektowanej nadbudowy było objęte udzielonym pozwoleniem na budowę (zob. rys. 8 - rzut II pietra, s. 40 projektu). Powyższe ustalenia potwierdza przedłożona do sprawy geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że sporna nadbudowa nastąpiła bez ingerencji w nieruchomość skarżącej. Powyższe stanowisko dotyczy również ustaleń dotyczących istnienia ogniomuru pomiędzy nieruchomościami sytuowanymi na działkach nr [...] i nr [...]. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko DWINB, który ze względu na wykluczające się zeznania świadków przeprowadził uzupełniający dowód z ortofotomapy z 2012 r. oraz z 2013 r., który nie potwierdził istnienia w tym miejscu ogniomurka. Taki ogniomurek istniał pomiędzy budynkiem na działce nr [...] i budynkiem na sąsiedniej działce nr [...]. Brak jest natomiast ogniomurka, poza niewielkim fragmentem widocznym od strony elewacji frontowej, pomiędzy działkami nr [...] oraz nr [...]. Istnienia spornego ogniomurka nie potwierdza również inwentaryzacja przeprowadzona dla potrzeb sporządzenia dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty L. z 17.04.2012 r.

Reasumując Sąd stwierdza, że organy nadzoru budowlanego wyjaśniły należycie stan faktyczny sprawy i zebrały materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie zgodnej z prawem decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zawierającym wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Organy wyjaśniły powody dokonania oceny legalności nadbudowy z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 50-51 u.p.b., regulujących tzw. tryb naprawczy. Zdaniem Sądu, podzielającego taką ocenę, w okolicznościach ustalonych w toku postępowania i wobec oznaczenia przedmiotu sprawy, brak było podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego. Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób, tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie. Jednocześnie organy orzekające w postępowaniu instancyjnym w uzasadnieniach podjętych w sprawie decyzji szczegółowo i wyczerpująco odniosły się do zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącą. Sąd w składzie orzekającym w sprawie argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej akceptuje, uznając za zbędne ponowne przedstawienie powołanych przez organy okoliczności faktycznych i prawnych w tym miejscu uzasadnienia. Prawidłowo wskazał przy tym organ odwoławczy, że w ramach prowadzonego postępowania brak było podstaw do zweryfikowania zarzutów skarżącej dotyczących stanu technicznego przewodów kominowych czy wentylacyjnych. Powyższą kwestię należy wyjaśnić w odrębnym postępowaniu, ponieważ stan przewodów kominowych czy wentylacyjnych wiąże się bezpośrednio ze stanem technicznym obiektu budowlanego. Z tych samych powodów należy zaakceptować stanowisko organu odwoławczego dotyczące właściwego trybu dla zbadania powodów pojawienia się rys i spękań w budynku skarżącej. Kwestia ta powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 66 u.p.b. Podjęta zatem w niniejszym postępowaniu decyzja umarzająca postępowanie nie zwalnia właściwego organu nadzoru budowlanego z obowiązku zastosowania określonych w ustawie Prawo budowlane - instrumentów prawnych, czy trybów innych niż uregulowane w art. 50-51 tej ustawy w przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – stwierdzając że zaskarżona decyzja jako nie naruszająca prawa nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego – stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.