Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 39/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 4, art. 31, art. 33, art. 86, art. 87, art. 89 ust. 1, art. 91 ust. 1, art. 105
journal: Dz.U. 1991 nr 88 poz 400
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.
article: § 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 94 poz 575
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży  Pożarnej.
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Maria Zarębska-Kobak /spr/ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2003 Nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe skargę oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 39/04

U Z A S A D N I E N I E

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku Nr [...] wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania B. K. od decyzji Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2004 r Nr [...] w sprawie mianowania na stanowisko służbowe - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W podstawie prawnej powołał przepis art. 127 § 2 i 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. l la ust. 2 pkt l ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia 23 września 2003 r. zawiadomił B. K. o wszczęciu postępowania w sprawie mianowania na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej PSP.

Następnie decyzją z dnia [...].10.2003 r mianował z dniem l listopada 2003 r. na stanowisko służbowe Starszego Specjalisty ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy i Spraw Obronnych Komendy Miejskiej PSP.

W odwołaniu B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zakwestionował jej legalność.

W ocenie odwołującego organ nie może mianować go na stałe na niższe stanowisko służbowe i wskazał, że w tym zakresie nie posiada wymaganych przepisami prawa kwalifikacji zawodowych jak również nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 38 ustawy o PSP do tego rodzaju zmiany. Przedstawiona natomiast w uzasadnieniu argumentacja dotycząca jego mianowania jest powierzchowna i chybiona. Dodatkowo zarzucił, że organ I instancji z rażącym naruszeniem przepisów prawa do dnia wydania zaskarżonej decyzji wydał w tej samej sprawie 5 decyzji, które w wyniku jego odwołania zostały przez organ II instancji uchylone.

Obecnie w zaskarżonej decyzji powierzając mu stanowisko starszego specjalisty d/s BHP i Spraw Obronnych organ nie uwzględnił, że nie posiada w tym kierunku kwalifikacji. Na poparcie swoich twierdzeń powołał przebieg swojej pracy zawodowej poprzedzonej ukończeniem studiów w 2001 r w Szkole Głównej Służby Pożarniczej na kierunku "Zarządzania w stanach zagrożeń". Kierunek ten zwiany jest z procesem przygotowania i kierowania działaniami w ramach tworzonego zarządzenia kryzysowego realizowanego w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych zagrożeń. Oznacza to, że uzyskane kwalifikacje w toku studiów diametralnie odbiegają od powierzonego stanowiska. W tej sytuacji organ winien przy ponownym mianowaniu na stanowisko uwzględnić dla dobra służby jego doświadczenie oraz kwalifikacje zawodowe.

Komendant Wojewódzki PSP nie uwzględnił odwołania i powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia którą kierował się organ I instancji tj. przepis art. 32 ust. l pkt 3 i art. 89 ust. l ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.).

Ustalając wysokość uposażenia organ I uwzględnił przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego uposażenie przyznane B. K. spełnia wszystkie wymogi ustawowe. I tak;

1. uposażenie zasadnicze - (wg grupy 10 + z tytułu wysługi lat 21,5%) zostało ustalone zgodnie zapisem art. 89 ust. l ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230),

2. dodatek za posiadany stopień służbowy - (mł. bryg.) przyznany zgodnie z tabelą l stawek dodatku za posiadany przez strażaka stopień służbowy - załącznik Nr 3 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.),

3. dodatek służbowy - przyznany zgodnie z zasadami § 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.).

Wysokość dodatku służbowego ustalona została w oparciu o § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, po uwzględnieniu dyspozycyjności związanej z nowym stanowiskiem służbowym, oraz stopnia odpowiedzialności za realizowane zadania

Kwestia kwalifikacji w/w została oceniona stosownie do postanowieniach § l ust. l rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych, jakie powinni posiadać strażacy Państwowej Straży Pożarnej na określonych stanowiskach służbowych oraz etatów stopni służbowych dla poszczególnych stanowisk (Dz. U. Nr 70, poz. 446 ze zm.).

Ponieważ mianowanie na stanowisko służbowe następuje w formie decyzji administracyjnej organ II instancji zbadał czy zostały zachowane przepisy postępowania administracyjnego i w tym względzie nie dopatrzył się ich naruszenia.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia strażaków PSP nie znajdują potwierdzenia.

Mianując B. K. na stanowisko służbowe Starszego Specjalisty ds. BHP i Spraw Obronnych Komendy Miejskiej PSP uwzględniono kwalifikacje ogólne i zawodowe odwołującego, wiedzę i doświadczenie, które nabył m.in. pełniąc służbę na stanowisku Naczelnika Wydziału Planowania Operacyjnego.

Podnoszony natomiast brak kwalifikacji specjalistycznych z zakresu zagadnień związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy nie stanowią przeszkody do przydzielenia tego stanowiska gdyż ten brak może być uzupełniony stosownym przeszkoleniem. Decyzja w sprawie mianowania B. K. na w/w stanowisko służbowe została podjęta po uwzględnieniu kwalifikacji i doświadczenia zawodowego odwołującego.

Kierowanie komendą miejską, organizowanie jednostek ratowniczo-gaśniczych, organizowanie na obszarze powiatu krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy o PSP, należy do Komendanta Miejskiego i na nim spoczywa odpowiedzialność za całokształt pracy tej jednostki.

Reasumując w ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajduj potwierdzenia w obecnym stanie prawnym i faktycznym.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji kwestionując jej legalność.

Zarzucił naruszenie przepisów art. 31, 32, 38 i 89 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. /Dz. U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1230/ r. o Państwowej Straży Pożarnej, art. 6, 7, 8, 9, 11, 107 i 130 k.p.a. pkt 99 tabeli Nr 1 taryfikatora kwalifikacyjnego wprowadzonego § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 16.06.1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych jakie powinni posiadać strażacy PSP na określonych stanowiskach służbowych dla poszczególnych stanowisk /Dz. U. z 1997 r. Nr 70, poz. 446/.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację jak w odwołaniu a nadto dodał, że z naruszeniem przepisu;

- art. 38 ustawy o PSP przeniesiono go na stanowisko służbowe niższe.

Wyjaśnił, że przed powołaniem go na stanowisko Komendanta pełnił obowiązki Naczelnika Wydziału Operacyjno - Szkoleniowego i po odwołaniu go ze stanowiska Komendanta winien wrócić na poprzednie stanowisko służbowe zgodnie z aktem mianowania z dnia 1 czerwca 1994 roku lub równorzędne. W cenie skarżącego akt mianowania jest aktem jednostronnym i jednorazowym, zatem powtórne jego wydanie jest niezgodne z prawem. Ustawa o PSP nie przewiduje możliwości mianowania strażaka i jednoczesnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Zarzucił błędną interpretacje art. 89 ust. 1 ustawy o PSP, bowiem w myśl tego przepisu strażak zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, a nie tylko do uposażenia zasadniczego /rozgraniczenie w tym zakresie zawiera art. 86 tej ustawy/.

Zarówno organ I i II instancji nie uwzględnił dotychczasowych jego kwalifikacji doświadczenia z przebiegu służby w pionie operacyjnym. Wydając zaskarżone decyzje organ nie dysponował wszystkimi dokumentami osobowymi gdyż dokumenty te zostały przekazane do NSA ze skargą od decyzji w sprawie odwołania ze stanowiska Komendanta Miejskiego PSP. Brak zatem dokumentacji osobowej stanowi nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego. W tej sytuacji faktycznej wobec braku zasadniczych dokumentów osobowych, zaskarżone decyzje zostały wydane bez dokładnego zapoznania się z przebiegiem całej służby i dotychczasowymi osiągnięciami skarżącego.

- naruszenie przepisu art. 105 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zaniżenie uposażenia za okres czerwiec i lipiec 2003 roku.

- uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. wobec nie ustosunkowania się do sytuacji kadrowej w komendzie i dotychczas nie obsadzonych stanowisk w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym KMPSP. Kwestia wszczęcia tego postępowania w ocenie skarżącego budzi poważne również zastrzeżenia .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga skarżącego jest nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271/.

Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2003 roku w sprawie mianowania na stanowisko służbowe.

W skardze skarżący B. K. kwestionuje decyzję w sprawie mianowania na stanowisko służbowe Starszego Specjalisty ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy i Spraw Obronnych Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Bezsporny jest fakt, że mianowanie to dokonane zostało po uprzednim odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, która to decyzja uzyskała walor decyzji ostatecznej i leży poza granicami badanej sprawy.

Wzruszenie natomiast decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie odwołania w/ w ze stanowiska Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej może być podstawą do wznowienia postępowania, jeżeli okaże się, że została uwzględniona skarga w/w decyzję /sprawa zawisła przed NSA pod sygn. sprawy II SA 874/03/ w tej sytuacji zarzut przedwczesnego rozpoznania sprawy jest chybiony.

Co się tyczy zarzutu ponownego mianowania to art. 33 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej określa w swej treści niezbędne składniki aktu mianowania strażaka na stanowisko służbowe /z chwilą odwołania ze stanowiska komendanta skarżący przestał pełnić służbę strażaka na podstawie powołania/, do których w szczególności należy stanowisko i miejsce służby, termin rozpoczęcia służby, rodzaj mianowania, uposażenie lub zasady jego ustalania.

Nie jest zatem trafny zarzut jakoby akt uprzedniego mianowania skarżącego przed powołaniem go na stanowisko Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej na stanowisko Naczelnika Wydziału Operacyjno - Szkoleniowego w Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej eliminował możliwość ponownego jego mianowania.

Zgodnie z treścią art. 31 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm./ zwanej dalej ustawa o PSP stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie, z dniem powołania.

W przypadku skarżącego pierwsze mianowanie służbowe w PSP nastąpiło z dniem 1 lipca 1992 roku.

Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że akt mianowania jest aktem jednostronnym i jednorazowym. Z chwilą bowiem odwołania ze stanowiska komendanta skarżący przestał pełnić służbę strażaka na podstawie powołania i zachodziła konieczność ponowienia aktu mianowania. Prezentowane stanowisko w tej materii zostało wyrażone w wyrokach NSA z dnia 10.10.2003 r sygn.akt SA/Rz 300/03 i z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt SA/Rz 2259/02/

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 4 ustawy o PSP kierowanie komendą miejską, organizowanie jednostek ratowniczo-gaśniczych, organizowanie na obszarze powiatu krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych należy do Komendanta Miejskiego.

Kwestionowany przez skarżącego akt mianowania na stanowisko służbowe Starszego Specjalisty ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy i Spraw Obronnych Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej nie zawiera żadnych zastrzeżeń, oznacza to, że nie zamyka skarżącemu drogi do awansu.

Podkreślenia w tym względzie wymaga, że posiadanie nawet wysokich kwalifikacji zawodowych uprawniających do zajmowania konkretnego stanowiska w hierarchii służbowej /gdzie takie są wymagane/ nie gwarantuje /nie stanowi uprawnienia/ samo przez się uzyskanie takiego stanowiska.

Zarzut dotyczący uposażenia /wg skarżącego zachowuje prawo do całego uposażenia tj. zasadniczego i dodatków/ jest nieuzasadniony.

Stosownie do przepisu art. 86 ustawy o PSP uposażenie strażaka składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. O dodatkach do uposażenia stanowi art. 87 wymienionej ustawy oraz przepis § 5 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz. U z 1997 r Nr 94 poz. 575 ze zm./. O jego wysokości decyduje przełożony strażaka uprawniony do jego mianowania. Podjęta w tym zakresie decyzja ma charakter decyzji uznaniowej jednakże górny jego limit określa ustawodawca.

Ustalone skarżącemu z dniem 1 listopada 2003 r. uposażenie zasadnicze w wysokości ogółem 3.406,40 zł składa się z uposażenia zasadniczego, wzrostu z tytułu wysługi lat, oraz dodatku za posiadany stopień służbowy i dodatku służbowego.

Ustalenie uposażenia zasadniczego nastąpiło z zachowaniem przez niego stawki uposażenia zasadniczego na stanowisku Komendanta Miejskiego, czyli pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku /wg 10 grupy/, co tym samym zgodne jest z unormowaniem wynikającym z art. 89 ust.1 w zw. z art. 91 ust.1 ustawy o PSP.

Dodatek służbowy został skarżącemu prawidłowo ustalony zgodnie z zasadami wynikającymi z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej /Dz. U z 1997 r. Nr 94 poz. 575 ze zm./. W myśl tego przepisu strażakowi przyznaje się, ustalony kwotowo, dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Jego wysokość uzależniona jest od wymogów określonych w ust. 2 tego przepisu, a więc między innymi od dyspozycyjności zwianej z zajmowanym stanowiskiem i stopnia odpowiedzialności za podejmowane decyzje służbowe. Dodatek ten jest wprawdzie dodatkiem o charakterze stałym, ale co do zasady nie zaś do wysokości bowiem górny jego limit określa ustawodawca.

W ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że wysokość dodatku służbowego została skarżącemu ustalona wadliwie, zważywszy na fakt, że kwota przyznanego dodatku służbowego mieści się w granicach przyznanych dodatków innym strażakom tej jednostki organizacyjnej o czym dowodzą dołączone do akt sprawy ich akty nominacyjne.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi, że doszło do naruszenia przepisu art. 105 ustawy o PSP, gdyż zarzut zaniżenia uposażenia dotyczy innego okresu nie objętego aktem mianowania który jest przedmiotem zaskarżenia.

Zarzut natomiast niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie znajduje wsparcia w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., załączone do skargi decyzje innych strażaków oraz decyzje wyeliminowane z obiegu prawnego wobec ich uchylenia nie maja wpływu na wynik tej sprawy, przy czym zgodzić się należy z organem, że każda decyzja jest jednostronnym, indywidualnym rozstrzygnięciem konkretnej sprawy.

W tej sytuacji skoro zaskarżony akt nie narusza prawa, Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.