Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1514/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6173 Biegli sądowi i tłumacze przysięgli
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 & 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 lipca 2007 r. A. F., reprezentowana przez adwokata O. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę tłumaczy przysięgłych.

Postanowieniem z dnia 1 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał fakt, iż reprezentowana w momencie wnoszenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca, zobowiązana była, dla skutecznego wniesienia skargi, do uiszczenia wpisu stałego w sprawie, w gotówce do kasy sądu administracyjnego, do którego wnoszone jest pismo lub na rachunek właściwego sądu. Pełnomocnik skarżącej stosowną opłatę wniósł w formie znaczków opłaty sądowej, a więc w sposób nieprawidłowy, co skutkować musiało odrzuceniem skargi. Postanowienie wraz z uzasadnieniem pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 10 października 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach).

W dniu 17 października 2007 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wskazała, że nie może ponosić konsekwencji niezawinionego przez nią błędu jej pełnomocnika. Do wniosku dołączyła skargę, potwierdzenie uiszczenia stosownego wpisu sądowego oraz pismo, którym wypowiedziała adw. O. K. pełnomocnictwo do reprezentowania w niniejszej sprawie.

Przy piśmie z dnia 23 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał wniosek w trybie art. 87 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270, dalej zwanej p.p.s.a.) do Ministra Sprawiedliwości.

Organ pismem z dnia 18 marca 2008 r. nadesłał odpowiedź na powyższy wniosek wraz z odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wnioskował o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Art. 85 p.p.s.a. wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W ocenie Sądu we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Skarżąca jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jej wniosku wskazała zaniedbanie ze strony jej pełnomocnika, który dokonał opłacenia skargi w formie znaków opłaty sądowej zamiast gotówką do kasy sądu. Konsekwencją tego było odrzucenie skargi przez Sąd jako nieopłaconej w należyty sposób. Zdaniem skarżącej taka sytuacja nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla mocodawcy bowiem nie może on ponosić skutków zaniedbań pełnomocnika.

W ocenie Sądu jednak następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi w pełni strona, która w takiej sytuacji nie może podnosić argumentu, że jest ofiarą nieprofesjonalnego działania jej pełnomocnika. Pogląd Sądu, w tej kwestii znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktrynie. Przykładowo w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004 r. (FZ 110/04, niepubl) czytamy, iż "osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżącego natomiast obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zleciła pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę", oraz w postanowieniu z dnia 27 lipca 2006 r. (sygn. akt II FZ 386/2006) "zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników) w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działanie nie ponosi odpowiedzialności". Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż strona skarżąca ponosi pełną odpowiedzialność za działania swojego pełnomocnika podejmowane w granicach udzielonego mu upoważnienia. Tym samym nie może się skutecznie powoływać na okoliczność nieprofesjonalnego zachowania pełnomocnika w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi warunek niezbędny dla przywrócenia terminu.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji