Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 10/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 35, 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w przedmiocie wydania pozwolenia na wprowadzenie produktu biobójczego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Podmiot odpowiedzialny M. Sp. z o.o. złożył dnia 25 lutego 2008 r. w trybie art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252, ze zra.) wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie do obrotu produktu "[...] ".

Według deklaracji podmiotu odpowiedzialnego produkt, miał być stosowany w grupie 1. zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 stycznia 2003 r. w sprawie kategorii i grup produktów biobójczych według ich przeznaczenia (Dz. U. z 2003 r" Nr 16. poz. 150).

Organ pismem z dnia 13 czerwca 2008 r. wskazał, że w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz. Urz. WE L 123 z 24 kwietnia 1998 r. ) państwa członkowskie mogą dostosować dotychczasowe przepisy krajowe oraz. że przepisy wspólnotowe w zakresie wprowadzania do obrotu produktów biobójczych. wynikające dyrektywy 98/8/WE będą obowiązywały państwa członkowskie od dnia wpisania poszczególnych substancji do odpowiednich załączników dyrektywy 98/8WE. W związku z powyższym wniosek podmiotu został rozpatrzony na podstawie art. 54 ustawy o produktach biobójczych.

Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił wydania pozwolenia na obrót produktem biobójczym wskazując, że produkt, w postaci zasypki o zadeklarowanym działaniu profilaktycznym, przeznaczony do higienicznej dezynfekcji stóp - według treści oznakowania opakowania stosowany 1-2 razy dziennie nie podlega regulacji ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych.

Od decyzji podmiot odpowiedzialny M. Sp. z o.o. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Zdrowia utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. o odmowie wydania pozwolenia na obrót produktem biobójczym. Jego zdaniem produkt nie odpowiada definicji produktu leczniczego i jako taki, w związku z treścią art. 2 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych, zgodnie z którym przepisów tej ustawy nie stosuje się do produktów leczniczych, nie podlega ustawie o produktach biobójczych.

Na tę decyzję podmiot odpowiedzialny złożył w dniu 27 września 2008 r. (data wpływu - 30 września 2008 r.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że przedstawione przez organ dowody nie przemawiały jednoznacznie za klasyfikacją produktu "[...] " jako produktu leczniczego lub kosmetyku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka.

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 719/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r.. Zdaniem Sądu organ administracji rozpatrując ponownie sprawę powinien należycie i wyczerpująco poinformować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przypadku wątpliwości organu co do żądanego trybu prowadzonego postępowania, powinien on zwrócić się do strony z zapytaniem, czy wyraża zgodę na zmianę trybu.

Akta administracyjne zostały zwrócone Ministrowi Zdrowia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 11 kwietnia 2011 r.

W dniu 21 kwietnia 201 lr. Minister Zdrowia otrzymał pismo podmiotu odpowiedzialnego M. Sp. z o.o. z dnia 13 kwietnia 2011 r. zawierające żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy oraz oświadczenie, że podmiot odpowiedzialny podtrzymuje swój pierwotny wniosek o rozpatrzenie sprawy w oparciu o art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych i nie wyraża zgody na zmianę trybu postępowania i załatwienie sprawy na podstawie art. 54 ww. ustawy.

Wobec powyższego oświadczenia wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu "[...] " rozpatrzony w trybie zgodnym z żądaniem podmiotu odpowiedzialnego.

Prezes Urzędu w dniu [...] czerwca 201 lr. wydał decyzję o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu "[...] ". Wskazał, że produkt ten nie spełnia wymogów ww. art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych, ponieważ zawarte w nim substancje czynne, tj. Melaleuca alternifolia Oil (inna nazwa: olej z australijskiego krzewu herbacianego, CAS: 85085-48-9) oraz Kwas borowy (inna nazwa: kwas borny, CAS: 10043- 35-3) nie spełniają warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1, gdyż nie zostały włączone do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE.

Przedmiotowa decyzja została wysłana do podmiotu na adres: M., Al. [...],[...] G., przesyłką poleconą ekonomiczną nr [...] za potwierdzeniem odbioru w dniu 10 czerwca 2011 r. w Urzędzie Pocztowym [...]. Przesyłka polecona została odebrana przez pracownika M. Sp. z o.o. Panią A. K. w dniu 14 czerwca 2011 r. Na potwierdzenie faktu dostarczenia ww. przesyłki Poczta Polska S.A. w dniu 2 listopada 2011 wystawiła duplikat potwierdzenia odbioru.

W dniu 12 września 2011 r. wpłynęło do Urzędu Rejestracji zażalenie podmiotu odpowiedzialnego z dnia 8 września 2011 r. na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie, przekazane zgodnie z właściwością przez Ministra Zdrowia. Pismem z dnia 25 października 2011 r. organ poinformował skarżącego, iż zażalenie jest bezzasadne, gdyż w przedmiotowej sprawie została wydana ww. decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. o odmowie wydania pozwolenia. Kopia decyzji, potwierdzona za zgodność z oryginałem, została dołączona do pisma.

Ze względu na to, iż organ nie otrzymał potwierdzenia odbioru ww. przesyłki ani zwrotu przesyłki, zwrócił się pismem z dnia 17 października 2011 r. do Poczty Polskiej z pismem reklamacyjnym, o czym również skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 25 października 2011 r. W dniu 3 listopada 2011 r. organ otrzymał odpowiedź na pismo reklamacyjne. Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...] poinformował, iż reklamacja przesyłki została rozpatrzona i uznana za nieuzasadnioną w zakresie doręczenia przesyłki, bowiem ustalono, iż reklamowana przesyłka została doręczona w dniu 14 czerwca 2011 r.- zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 189, poz. 1159, z 2008r. z późn. zm). Odbiór pokwitowała Pani A. K. - pracownik Skarżącego. Poczta Polska S.A. wystawiła duplikat potwierdzenia odbioru przesyłki i przekazała go organowi.

W dniu 17 listopada 2011 r. podmiot odpowiedzialny złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego "[...] ".

Zdaniem organu przedmiotowa decyzja została przez skarżącego odebrana w dniu 14 czerwca 2011 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wysłany w dniu 14 listopada 2011 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu określonego w art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Organ stwierdził w drodze postanowienia z dnia 17 stycznia 2012 r. uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono organowi naruszenie art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu biobójczego, na który zostało wydane pozwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej i wniesiono o zobowiązanie Prezesa Urzędu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania.

Organ wnosił o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności.

Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., który stanowi, iż sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3).

Zatem w przypadku skarg na bezczynność organów strona jest zobowiązana jedynie wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego (vide: m.in. P. Brzozowski, Glosa do postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/01 68/10, (w:) LEX/el.2010).

Skargę do sądu administracyjnego na bezczynność, w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r.: "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".

Odnosząc się do stanowiska Skarżącego należy przede wszystkim podnieść, że w niniejszej sprawie Skarżący nie wystosował wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Wystosowanie takiego wezwania jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność, co powoduje, że jego niewniesienie skutkuje niedopuszczalnością skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, w związku z czym podlega ona odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270).