Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 221/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 , art. 129 § 2 ;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 9 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 roku sprawy ze skargi J.K. i W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia wysokości rocznej opłaty przekształceniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

J.K., W.K. (dalej również jako: "strona", "skarżący" lub "wnioskodawcy"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia wysokości rocznej opłaty przekształceniowej.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia "[...]" r., Prezydent ustalił W. i J. K. wysokość opłaty przekształceniowej za udział "[...]"nieruchomości gruntowej położonej "[...]" oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka "[...]" o pow. 790 m2, opisanej w księdze wieczystej "[...]"prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego, związany z lokalem niemieszkalnym nr "[...]", w kwocie 1.489,18 zł.

Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia odwołania. Została doręczona stronie – W.K. w dniu 17 grudnia 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ( k.13 akt administracyjnych).

W dniu 2 stycznia 2020 r., skarżący złożyli w organie pierwszej instancji odwołanie od powyższej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie

art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a."), postanowieniem z dnia

"[...]"r. stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu postanowienia, że decyzja organu została doręczona stronie w dniu 17 grudnia 2019 r. Tymczasem zaś, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie mogło być wniesione najpóźniej do dnia 31 grudnia 2019 r. Zostało natomiast wniesione w dniu 2 stycznia 2020 r., czyli po upływie 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania. Kolegium dodało, że skarżący nie złożyli wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W powołanej na wstępie skardze, skarżący wnieśli o orzeczenie co do istoty sprawy na swoją korzyść, że opłata roczna za przekształcenie użytkowania wieczystego gruntów we własność wynosi 744,59 zł. Wskazali, że byli przekonani o złożeniu odwołania w terminie i z tego powodu nie składali wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżących początkowym dniem biegu terminu do wniesienia odwołania był 19 grudnia 2019 r., a zatem końcem terminu był 1 stycznia 2020 r. W związku z powyższym, skarżący złożyli odwołanie w dniu 2 stycznia 2020 r. Podkreślili, że rozbieżność w datach doręczenia decyzji organu pierwszej instancji spowodowana jest sposobem doręczenia pism przez Urząd Miasta przez gońca, który wręcza pismo do ręki nie dając adresatowi kopi potwierdzającej doręczenie wraz z datą doręczenia.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia |

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym

w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wskazania także wymaga, że sąd administracyjny orzeka na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie organu jest prawidłowe i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją.

Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., obligującego organ, do którego wpływa odwołanie, do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy zostanie obiektywnie stwierdzone, że do takiego uchybienia doszło. Jest to faza wstępna postępowania odwoławczego, podczas której badana jest m.in. terminowość dokonanej czynności złożenia odwołania. Termin do wniesienia odwołania wynosi zaś czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym stanowi przepis art. 129 § 2 k.p.a.

W rozpatrywanym przypadku decyzja Prezydenta została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 17 grudnia 2019 r. Powyższe wynika z potwierdzenia odbioru decyzji, która – jak wskazują adnotacje na nim zawarte – została doręczona na prawidłowy adres skarżących. Uwzględniając powyższą okoliczność oraz treść art. 129 § 2 k.p.a. organ prawidłowo stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Natomiast odwołanie skarżących zostało wniesione w dniu 2 stycznia 2020 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Podkreślić należy, że przekroczenie terminu ustawowego nawet o jeden dzień obliguje do uznania, że dokonana przez skarżących czynność jest bezskuteczna, a organ ma obowiązek – stosownie do art. 134 k.p.a., wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy również zwrócić uwagę, że w analizowanym przypadku skarżący nie zwrócili się do organu z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu.

Sąd zauważa, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Strona może oczywiście kwestionować autentyczność treści dokumentu, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, niemniej jednak powinna taką okoliczność udowodnić. W przedmiotowej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że skarżąca odebrała decyzję w dniu 17 grudnia 2019 r. Dlatego też organ nie miał podstaw do przyjęcia innej daty doręczenia niż ta wynikająca ze zwrotnego

Ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.