Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2013

r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z

dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 §

3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po

rozpoznaniu wniosku M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej

decyzją z dnia [...]września 2013 r., nr [...] o odmowie

wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki

nr [...]położonej w m. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

wskazał, że przedmiotowa działka nr [...]położona jest przy drodze krajowej nr [...]

zaliczonej do drogi głównej ruchu przyspieszonego, oznaczonej symbolem " GP" (

zarządzenie Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18

grudnia 2008r w sprawie klas istniejących dróg krajowych).

Zasady stosowania zjazdów (indywidualnych i publicznych) na drodze klasy GP

określa przepis § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki

Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Stanowi on, że: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa

ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne

wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe

wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych

nieruchomości". Zgodnie z przepisem § 77 tego rozporządzenia "Zjazd z drogi powinien

być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym

z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do

wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla

których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych", a w myśl § 78 ust. 1

"Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w §

113 ust. 7". Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach

zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, między innymi w obszarze

oddziaływania skrzyżowania (pkt 1).

Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że zamierzony zjazd publiczny byłby

usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z drogą powiatową nr [...] (ul. [...]). Na dojeździe do ww.

skrzyżowania od strony północno-zachodniej obszar ten wyznacza nie tylko

oznakowanie poziome na drodze krajowej (znak P-4 "linia podwójna ciągła"), ale przede

wszystkim znak pionowy D-l "droga z pierwszeństwem" i znak pionowy F-6 "znak

uprzedzający umieszczany przed skrzyżowaniem".

Powyższe ustalenie, że zamierzony zjazd publiczny byłby usytuowany w

obszarze oddziaływania skrzyżowania, a zatem w miejscu zagrażającym

bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie sytuowanie zjazdów publicznych jest

zabronione, oznacza, że zarządca drogi miał nie tylko prawo, lecz obowiązek podjęcia

decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację tego zjazdu. Organ nie miał

natomiast obowiązku badania stopnia tego zagrożenia, które spowodowane jest

zlokalizowaniem zjazdu w takim właśnie miejscu, ponieważ obszar oddziaływania

skrzyżowania zalicza się do miejsc określonych w § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia,

gdzie zdaniem prawodawcy występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

Podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego przez organ oznaczałoby naruszenie

przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa wyżej, powodując

zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów

administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy

wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu

drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w

swobodnym korzystaniu ze swojej własności.

Wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu w sytuacji, gdy

działka nr [...]już ma zapewniony dojazd po terenie działki sąsiedniej nr [...], do

której jest wykonany zjazd z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]),

oznaczałoby ponadto naruszenie cytowanego wyżej przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 ww.

rozporządzenia, zgodnie z którym "W celu zapewnienia wymaganego poziomu

bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest

dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu ...".

Pozytywne rozpatrzenie wniosku strony pozostawałoby również w sprzeczności

z ustaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

"[...]", a mianowicie z zapisem § 11 pkt 2D (Zasady kształtowania

zabudowy i zagospodarowania terenu) lit. i: "W obszarze 2.MW, stanowiącym teren

projektowanej zabudowy wielorodzinnej, dopuszcza się lokalizację jednego budynku

wielorodzinnego, spełniającego następujące kryteria: zjazd/zjazdy od drogi lokalnej

(ulica [...])".

Wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr

[...] do działki nr [...], która jest położona w obszarze objętym ww. planem,

stanowiłoby naruszenie powyższego ustalenia, co należy uznać za niedopuszczalne i

wystarczające do negatywnego rozpatrzenia wniosku strony.

Kierując się powyższymi ustaleniami i wyważając słuszny interes w sprawie,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dał pierwszeństwo ważnemu

interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu

drogowego, nad interesem indywidualnym.

Odnosząc się do zarzutów i argumentów wysuniętych we wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, że

działka nr [...]ma już zapewniony dojazd po terenie działki sąsiedniej nr [...], do

której jest wykonany zjazd z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), oraz że

wnioskowany zjazd byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania, gdzie

w myśl przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1 tego rozporządzenia

sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione.

Organ podkreślił, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

"[...]" jednoznacznie wynika, że dojazd do działki nr [...], a tym

samym do wydzielonej z niej później działki nr [...]ma się odbywać za pośrednictwem

zjazdu lub zjazdów z ul. [...].

Dlatego podnoszona okoliczność, że na skutek podziału działki nr [...]na działki nr

[...], a następnie tej ostatniej na działki nr [...], przedmiotowa działka

([...]) nie graniczy z ul. [...], nie może stanowić argumentu za wydaniem

zezwolenia na lokalizację żądanego zjazdu. Natomiast wnioskodawca może dojść do

porozumienia z właścicielem działki nr [...]co do ustanowienia służebności drogowej

(droga konieczna) na terenie ww. działki na rzecz działki nr [...], do czego praktycznie

już doszło, bo po terenie działki nr [...]odbywa się dojazd pojazdów do parkingu

usytuowanego na działce nr [...].

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 14

ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej

drogi, czyli zjazd, o którym mowa w art. 4 pkt 8 cytowanej na wstępie ustawy o drogach

publicznych, ale również dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie

odpowiedniej służebności drogowej.

Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 77 § 1 KPA i art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej

oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że

wybudowanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]

położoną w [...] przy ul. [...] naruszy zasady bezpieczeństwa w

ruchu drogowym i zaniechanie badania stopnia zagrożenia dla

bezpieczeństwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy

lokalizacja zjazdu nie stworzyłaby dodatkowego zagrożenia dla

bezpieczeństwa ruchu drogowego,

2. art. 7 KPA i art. 77 § 1 KPA, poprzez zaniechanie ustalenia, w jaki inny

sposób skarżący mógłby zapewnić dojazd do działki nr [...]w sytuacji, gdy

możliwość skomunikowania wskazanej działki z drogą krajową nr [...] za

pośrednictwem drogi powiatowej nr drogi powiatowej nr [...] ma charakter

czysto teoretyczny, a z uwagi na zabudowę okolicznych działek — wręcz

niemożliwy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. art. 6 KPA i art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA, poprzez brak dokładnej

analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie wszelkich czynności w celu

wyjaśnienia całości okoliczności celem wszechstronnej oceny czy

wnioskowany zjazd można uznać za dopuszczalny oraz przez

nieuwzględnienie słusznego interesu strony, co miało istotny wpływ na

wynik sprawy,

4. art. 107 § 1 i § 3 KPA, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia z uwagi, na

jakie wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne, niedopuszczalne jest zdaniem organu

udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak również poprzez brak

odniesienia się w uzasadnieniu decyzji co do przeznaczenia zjazdu,

wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których miałby on być przeznaczony

i wymagań ruchu pieszych, oraz poprzez zaniechanie wskazania na:

dowody, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł

oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i

mocy dowodowej, co wskazuje na jednostronne rozważenie materiału

dowodowego, a tym samym ma istotny wpływ na wynik sprawy,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z

1985, Nr 14, poz. 60 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i

przyjęcie, wbrew materiałowi dowodowemu zebranemu w sprawie, iż budowa

zjazdu z drogi krajowej nr [...]na działkę nr [...]położoną w [...]

przy ul. [...] stoi w opozycji do wyrażonej tamże zasady bezpieczeństwa w

ruchu drogowym, co spowodowało przyznanie prymatu interesowi

społecznemu nad interesem indywidualnym skarżącego, podczas gdy jak

wynika z materiału dowodowego na działce o wskazanym numerze

urządzono parking z przeznaczeniem dla klientów sklepu, a na działce

sąsiedniej o nr [...]wybudowany został budynek wielorodzinny z

wyodrębnionymi na parterze lokalami z przeznaczeniem na wynajem i co za

tym idzie to właśnie bezpieczne i sprawne opuszczenie terenu w/w działki

przez usługobiorców winno być zapewnione w oparciu o zasady

bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co miało wpływ na wynik sprawy co

miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na

lokalizację przedmiotowego zjazdu,

2. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z

dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999, Nr 43, poz. 430

z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej

sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja przewidziana w tym przepisie, w

przypadku, gdy działka o nr [...]nie ma zapewnionego dojazdu ani nie jest

możliwe wykorzystanie dróg lokalnych czy dojazdowych, które obecnie nie

istnieją, podczas, gdy powołany przepis dopuszcza stosowanie zjazdu na

drodze klasy GP w takiej sytuacji, co miało wpływ na wynik sprawy co miało

wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na

lokalizację przedmiotowego zjazdu,

3. § 77 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999, Nr 43, poz. 430

z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż

wnioskowany zjazd będzie usytuowany w miejscu zagrażającym

bezpieczeństwu ruchu drogowego, nadto zjazd ten nie będzie dostosowany

do wymagań bezpieczeństwa ruchu drodze oraz wymagań ruchu pieszych,

bez dostatecznych ku temu przesłanek, co miało wpływ na wynik sprawy w

postaci odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego

zjazdu,

4. § 11 pkt 2 ppkt B), C), D) uchwały nr [...]Rady Miejskiej w

[...] z dnia [...] maja 2011 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego "[...]" poprzez błędne

przyjęcie, iż wskazane zapisy w kwestii zjazdów/zjazdu od drogi lokalnej oraz

fakt pozytywnego uzgodnienia projektu podziału działki nr [...]na

nieruchomości nr [...]pod warunkiem podłączenia wydzielonych

nieruchomości istniejącym układem komunikacyjnym, bez możliwości

wykonania bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej, są wystarczającymi

przesłankami warunkującymi odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację

zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]przy ul. [...]

w [...], co miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy

udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, podczas gdy

zebranie materiału dowodowego w sposób całościowy i wyczerpujący, a

następnie jego wnikliwa ocena pozwoliłaby na uznanie, że w przedmiotowej

sytuacji wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny

odpowiadać drogi publiczne pozwalają na pozytywne rozpoznanie wniosku i

wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na usytuowanie zjazdu na drodze

klasy głównej ruchu przyspieszonego z uwagi na brak możliwości

wykorzystania istniejącej drogi nr [...] (ul. [...]) do obsługi

wskazanej działki.

Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł

o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada

prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne

sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc

polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia

obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia z dnia [...] listopada 2013 r,

którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września

2013r w przedmiocie odmowy wydania M. S. zezwolenia na lokalizację

zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości skarżącego nr [...],

położonej przy ul. [...] w [...]

Podstawę materialno- prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 29

ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19,

poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do

właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w

drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub

przebudowę zjazdu (...). Jednakże ustawa nie określa przesłanek warunkujących

uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego.

Jak trafnie stwierdził organ wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację

zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice określają

interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie takiej

zgody a także obowiązujące przepisy.

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą

sądu, ale jej zakres jest ograniczony.

Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w

jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy

na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej

wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie

zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu

dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została

spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego

interesu strony.

Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów

słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi

zarządca powinien kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w

pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości do

swobodnego korzystania ze swojej własności.

Zdaniem Sądu, dokonana w niniejszej sprawie przez organ ocena materiału

dowodowego nie budzi zastrzeżeń.

Bezsporne jest, iż droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako droga główna

ruchu przyspieszonego klasy GP.

Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki

Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stosowanie zjazdów z tej drogi powinno mieć charakter

wyjątkowy. Przeciwko usytuowaniu zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego przemawia

fakt, iż zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, z uwagi na

jego lokalizację w obrębie skrzyżowania drogi krajowej nr [...] ( ul. [...]) z drogą

powiatową nr [...] ( ulicą [...] ) oraz przejścia dla pieszych.

Zjazd powinien być usytuowany w miejscach nie zagrażających bezpieczeństwu ruchu.

Natomiast w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowanie

zjazdów, co wynika z przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i

Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Niezasadny jest zarzut zaniechania badania stopnia zagrożenia dla

bezpieczeństwa skoro w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest

sytuowanie zjazdów.

Przedmiotowa nieruchomość na której usytuowany jest parking z

przeznaczeniem dla klientów sklepu znajduje się na obszarze określonym w

miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2.MW. W obszarze

tym stanowiącym teren projektowanej zabudowy wielorodzinnej, dopuszcza się

lokalizację jednego budynku wielorodzinnego, spełniającego następujące kryteria:

zjazd/zjazdy od drogi lokalnej (ulica [...])".

Z ustaleń planu jednoznacznie wynika, że dojazd do działki nr [...], a tym samym do

wydzielonej z niej później działki nr [...]ma się odbywać za pośrednictwem zjazdu lub

zjazdów z ul. [...].

Dlatego podnoszona okoliczność, że na skutek podziału działki nr [...]na

działki nr [...], a następnie tej ostatniej na działki nr [...],

przedmiotowa działka ([...]) nie graniczy z ul. [...], nie może stanowić

argumentu za wydaniem zezwolenia na lokalizację żądanego zjazdu. Organ trafnie

wskazał, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej

nr [...] do działki nr [...], która jest położona w obszarze objętym miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego, stanowiłoby naruszenie wiążących ustaleń

wynikających z planu.

Niezasadny jest zarzut zaniechania ustalenia, w jaki inny sposób skarżący mógłby

zapewnić dojazd do działki nr [...]bowiem organ wskazał na możliwość ustanowienia

służebności drogi koniecznej, do czego zdaniem organu praktycznie już doszło, bo po

terenie działki nr [...]odbywa się dojazd pojazdów do parkingu usytuowanego na

działce nr [...].

W ocenie Sądu, ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na

przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr

[...] do działki skarżącego stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić

Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie

poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco

zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan

faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania

zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. Ponadto, organ

słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając

pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym

Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak

również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na

treść rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby

zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art.

Sygn. akt VII SA/Wa 133/14

151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.