Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 681/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1481
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na R. H. kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ

I instancji, [...]WITD), działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej: u.t.d.), wydał w dniu [...] listopada 2019 r. decyzję nr [...], którą nałożył na R. H. (dalej: strona, skarżący, przedsiębiorca) karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł za naruszenia polegające na:

- skróceniu dziennego czasu odpoczynku (kara pieniężna w wysokości 100 zł – lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; kara pieniężna w wysokości 300 zł – lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d.; kara pieniężna w wysokości 100 zł – l.p. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.);

- przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (kara pieniężna w wysokości 100 zł – l.p. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.);

- zaniechaniu obowiązku wczytania danych z karty kierowcy (kara pieniężna

w wysokości 500 zł – l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.);

- niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie (kara pieniężna w wysokości 800 zł – l.p. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.);

- nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł – l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.);

- nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (kara pieniężna w wysokości 44.500 zł – l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie naruszenia wynosiła 51.400 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. karę ograniczono do wysokości 15.000 zł.

Ww. naruszenia stwierdzono podczas kontroli przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. "[...]" R. H. z siedzibą

w M.. Kontrola przeprowadzona została w dniach od 21 listopada 2018 r. do

1 marca 2019 r. i obejmowała okres od 21 listopada 2017 r. do 21 listopada 2018 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 1 marca 2019 r. nr

[...]. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał 3 kierowców, zaś w okresie objętym kontrolą zatrudnionych było 4 pracowników.

Odwołanie od decyzji wniósł przedsiębiorca wskazując, że dotyczy ono dwóch naruszeń: lp. 6.2.1 - nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań

w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz lp. 6.3.7 - nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

Skarżący zarzucił nieuwzględnienie jego wyjaśnień co do przejazdów dokonanych przez pojazd o nr rej [...] w dniu 21 maja 2018 r. w celach naprawczych. Auto przejechało wówczas łącznie 62 km, wykonując 14 krótkich przejazdów. Odnośnie zaś do nieokazania podczas kontroli dokumentacji wskazał, że kontroli poddano trzech kierowców, nie było mowy o poddaniu kontroli skarżącego. Dodał, że płyta z brakującym nagraniem została dołączona do pisma z 23 marca 2019 roku. Do dnia wydania decyzji skarżący nie został poinformowany o jakiejkolwiek nieprawidłowości w jej działaniu.

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), działając na podstawie m. in. art. 5 ust. 2 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481) oraz art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d. w związku z lp. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.3., lp. 5.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.16 i lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. – uchylił decyzję [...]WITD z [...] listopada 2019 r. nr

[...] i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących prawną podstawę rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców: F. K. i D. K. wykazała skrócenie dziennego czasu ich odpoczynku o 58 minut 18 maja 2018 r. wobec każdego z nich. Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 200 zł.

Ponadto z danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy F. K. wynikało, że 18 maja 2018 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 29 minut. Oznaczało to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu

o 29 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w kwocie 100 zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Wobec ww. kierowcy stwierdzono także naruszenie polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o 1 godzinę i 48 minut, za co organ odwoławczy nałożył na skarżącego karę w wysokości 300 zł, stosownie do lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy ustalił nadto, że przedsiębiorca nie dokonał zmiany danych

w posiadanej licencji w wymaganym 28-dniowym terminie w zakresie adresu siedziby przedsiębiorcy. Zmiana danych adresowych wynikła wprawdzie z decyzji organu samorządu terytorialnego, a zatem nie była działaniem strony. Jednakże po uprawomocnieniu się decyzji o nadaniu nowej nazwy ulicy, przy której znajduje się siedziba przedsiębiorcy, na mocy art. 14 ust. 1 u.t.d. strona była zobowiązana do zgłoszenia powyższego organowi wydającemu licencje. Przedsiębiorca zaniechał ww. obowiązku, dlatego nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 800 zł zgodnie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto ustalono, że pojazd o nr rejestracyjnym [...] w dniach: 16 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 11 maja 2018 r. i 14 maja 2018 r. oraz pojazd

o numerze rejestracyjnym [...] w dniach: 20 kwietnia 2018 r., 21 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 1 maja 2018 r., 4 maja 2018 r., 5 maja 2018 r., 8 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 22 maja 2018 r. i 23 maja 2018 r. poruszały się bez włożonej karty kierowcy. Za naruszenie to skarżący został ukarany karą pieniężną

w wysokości 5.000 zł, stosownie do lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie udostępniono danych cyfrowych z kart kierowcy R. H. za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. We wskazanym okresie kierowca wykonywał zaś przewozy drogowe, co ustalono w oparciu o dane tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej [...] oraz o nr rej. [...]. Łącznie przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy za 89 dni. Za to naruszenie ukarano skarżącego kwotą 500 zł za każdy dzień naruszenia, stosownie do lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżący dopuścił się także naruszenia w zakresie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowców, gdyż nie wczytał danych z karty kierowcy F.K.w wymaganym przepisami terminie. Przedsiębiorca okazał do kontroli plik pobrany z karty kierowcy F. K. w dniu 9 lipca 2018 r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce 28 kwietnia 2018 r. We wskazanym okresie minęło 72 dni kalendarzowe, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 45 dni aktywności. Termin pobrania danych został przekroczony o 17 dni. Mając na uwadze powyższe ustalenia, GITD nałożył karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.17 załącznika nr 3 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były niezbędne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ dysponował protokołem kontroli w przedsiębiorstwie, pismami i oświadczeniami strony, danymi cyfrowymi okazanymi podczas kontroli, zaświadczeniami o działalności, w oparciu o które podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Za celowe organ odwoławczy uznał jednak dokonanie zmiany przepisów sankcjonujących i zastosował przepisy załącznika nr 3 do u.t.d. obowiązujące po zmianie u.t.d., które weszły w życie z dniem 3 września 2018 r. Jedynie w przypadku dwóch naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3 załącznika nr do u.t.d. zastosował przepis wcześniejszy jako względniejszy dla skarżącego. Powyższa zmiana nie wpłynęła jednak na wysokość nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, a miała jedynie za zadanie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, w której błędnie zastosowano przywołane przepisy.

Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wywiódł, że wbrew twierdzeniom skarżącego, kara nie została nałożona za brak danych jedynie w dniu 21 maja 2018 r. Braki wykazane zostały również w innych dniach, których zasadności skarżący nie podważa. Uwzględnienie przywołanych wyjaśnień nie wpłynęłoby więc w żaden sposób na wymiar nałożonej kary, albowiem jej wysokość nie jest uzależniona ani od stwierdzonych ilości dni, ani od ilości przypadków, w których doszło do naruszenia.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że karze podlega nieudostępnienie danych w trakcie trwania kontroli. Późniejsze ich ewentualne uzupełnienie po zakończeniu kontroli nie ma znaczenia o tyle, że nie zmienia faktu, że do naruszenia doszło. Jak wskazuje protokół, kontrola zakończyła się w dniu 1 marca 2019 r. Skarżący dane uzupełnił wyjaśnieniami z 23 marca 2019 r., a zatem już po zakończeniu kontroli i po sporządzeniu protokołu stanowiącego dokument urzędowy potwierdzający ustalenia z przeprowadzonej kontroli. W tym stanie sprawy podnoszone w odwołaniu dywagacje skarżącego, dotyczące prawdopodobnych przyczyn utraty danych zapisanych na nośniku cyfrowym przekazanym organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne, nie mogą zostać uwzględnione. Upływ czasu wskazany przez skarżącego nie wpływa bowiem na możliwość utraty danych cyfrowych zapisanych na płycie CD.

Końcowo GITD wywiódł, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do zastosowania art. 92b i art. 91c u.t.d.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego wbrew regułom z nich wynikającym, pominięcie dowodu - danych cyfrowych z karty kierowcy R. H. - zgłoszonego przez skarżącego pismami z 22 marca 2019 r. i 12 grudnia 2019 r., niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji dowolną ocenę, że skarżący nie udostępnił podczas kontroli

w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R. H. oraz że

w urządzeniach rejestrujących pojazdów nr rej. [...] zarejestrowany jest okres prowadzenia pojazdu bez posługiwania się kartą kierowcy w dniach: 20, 21, 23, 30 kwietnia i 1, 4, 5, 7, 8, 21, 22, 23 maja 2018 r., a w pojeździe nr rej. [...]

w dniach: 16 i 23 kwietnia 2018 r. oraz 11 i 14 maja 2018 r.,

2. przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy:

- art. 92a ust 1 i ust. 6 w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary łącznej w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R.H., w sytuacji gdy to osoby dokonujące kontroli pobierały zapisy danych z karty kierowcy podczas udostępnionych przez skarżącego w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa wszelkich dokumentów i danych elektronicznych, a brak danych z karty kierowcy R. H. w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2018 r. wynika nie z braku udostępnienia danych przez skarżącego, lecz z winy osób dokonujących zapisu danych w imieniu organu, albowiem skarżący zapewnił dostęp do wszelkich danych elektronicznych przedsiębiorstwa i nie odmawiał ich okazania, abstrahując nawet od faktu, że został wezwany do przygotowania dokumentacji wyłącznie innych kierowców aniżeli R. H., tym bardziej, że przekazał przecież dane z tachografu cyfrowego, na podstawie których organ ustalił, że kierował on pojazdami objętymi kontrolą; nadto w sytuacji, gdy skarżący niezwłocznie po powzięciu wiedzy o braku ww. danych wskutek otrzymania 12 marca 2019 r. protokołu kontroli z 1 marca 2019 r. przesłał pismem z 22 marca 2019 r. zapisane na płycie CD dane, a kolejno po otrzymaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej i powzięciu wiedzy o tym, że "płyta CD nie zawiera żadnych danych, jest niezapisana" po raz kolejny zapisał dane cyfrowe z karty kierowcy R. H. na płycie CD i dołączył do odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji,

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary łącznej w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R. H., w sytuacji gdy nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie wówczas, kiedy łącznie nie zostaną udostępnione podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki oraz pobrane

i przechowywane dane z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, a organ nakłada karę wyłącznie za nieudostępnienie danych cyfrowych z karty kierowcy, w sytuacji gdy udostępnione zostały dane z tachografów cyfrowych,

- art. 92a ust. 1 i ustęp 6 w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez jego zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary w wysokości 5.000 zł za brak posługiwania się kartą kierowcy w pojeździe nr rej. [...] w dniach: 16 i 23 kwietnia 2018 r., 11 i 14 maja 2018 r. oraz w pojeździe nr rej. [...] w dniach: 20, 21, 23, 30 kwietnia 2018 r., 1, 4, 7, 8, 21, 23 i 23 maja 2018 r., w sytuacji gdy przejazdy pojazdów w terminach wskazanych w decyzji nie miały miejsca. Natomiast przyjęte naruszenie jest skutkiem wadliwego odczytu przez organ danych z tachografów cyfrowych pojazdów, udostępnionych przez skarżącego podczas kontroli, albowiem prawidłowy odczyt i analiza powyższych informacji jednoznacznie wskazuje, że wyłącznie w niektórych ze wskazanych dni następowały przejazdy niezwiązane z przewozem, polegające na przeparkowaniu pojazdów na terenie tej samej nieruchomości lub związane z konserwacją i serwisem pojazdów, obejmujące przemieszczenie się pojazdów o odległość nieznaczną, poniżej 1 km z prędkością poniżej 10 km/h.

Mając na uwadze powyższe skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów - wydruków z programu 4Trans, którym posługuje się skarżący,

a służącego do odczytu danych cyfrowych z tachografów i kart kierowców na okoliczność wadliwego odczytu danych przez organ i tym samym braku naruszenia przez skarżącego obowiązku określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.t.d., która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją ww. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców

w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno

z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, m.in. z przepisów powołanych przez organ odwoławczy, tj. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., dalej: rozporządzenie nr 561/2006), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014

z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., dalej: rozporządzenie nr 165/2014) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L 2009.300.72, dalej: rozporządzenie nr 1072/2009).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej

i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej

w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z powołanym przez organ odwoławczy art. 5 ust. 2 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony (ust. 2 art. 5).

W sprawie niniejszej kontrola obejmowała okres od 21 listopada 2017 r. do 21 listopada 2018 r. Ustawa nowelizująca wprowadzająca zmiany w załączniku nr 3 do u.t.d. weszła zaś w życie 3 września 2018 r. Postępowanie w sprawie wszczęto

z urzędu 1 marca 2019 r. Zasadnie zatem organ odwoławczy zastosował przepisy ustawy nowej z uwzględnieniem przepisów dotychczasowych, pod warunkiem, że są względniejsze dla kontrolowanego.

Ze zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego wynikało, że skarżący został poddany kontroli, której przedmiotem były regulacje związane

z przestrzeganiem przepisów u.t.d., zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w u.t.d. oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a także zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z 1 marca 2019 r.

W toku kontroli przypisano skarżącemu łącznie siedem naruszeń, aczkolwiek na obecnym etapie postępowania sporne w sprawie pozostaje przypisanie stronie naruszenia opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary łącznej w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R. H. oraz w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary w wysokości 5.000 zł za brak posługiwania się kartą kierowcy w pojeździe nr rej. [...] w dniach: 16 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 11 maja 2018 r. oraz 14 maja 2018 r. i w pojeździe nr rej. [...]

w dniach: 20 kwietnia 2018 r., 21 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 1 maja 2018 r., 4 maja 2018 r., 5 maja 2018 r., 8 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 22 maja 2018 r oraz 23 maja 2018 r. Zdaniem skarżącego prawidłowy odczyt i analiza powyższych informacji jednoznacznie wskazuje, że w niektórych ze wskazanych dni następowały przejazdy niezwiązane z przewozem, polegające na przeparkowaniu pojazdów na terenie tej samej nieruchomości lub związane z konserwacją i serwisem pojazdów, obejmujące przemieszczenie się pojazdów o odległość nieznaczną, poniżej 1 km z prędkością poniżej 10 km/h.

Niesporne jest natomiast ukaranie kierowcy za naruszenia określone w l.p. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. – dotyczącego skrócenia dziennego czasu odpoczynku, l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. – dotyczącego niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganych terminie – za każdą zmianę, l.p. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. – dotyczącego przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone

o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin,

w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, l.p. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. – dotyczącego skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut oraz l.p. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę.

W tym zakresie Sąd uznał, że stwierdzone przez organy poszczególne przypadki naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przez skarżącego przewozu drogowego zostały - w powyższym zakresie – szczegółowo wskazane i opisane

w uzasadnieniach obu decyzji, zarówno co do okoliczności ich powstania, argumentacji organów uznających za wiarygodne przyjęcie tych ustaleń oraz szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń dokonanej przez organ odwoławczy. Jedynie

w zakresie opisu naruszenia dotyczącego skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego wywieść należy, że skoro kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 48 minut, to stosownie do lp.5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. winna być na niego nałożona kara pieniężna w wysokości 200 zł, a nie jak uczynił to organ odwoławczy – w wysokości 300 zł. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

W odniesieniu do zarzutów skarżącego, dotyczących nałożenia przez organ odwoławczy kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł z tytułu niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazać należy, że z materiału dowodowego wynika, iż podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano pliki cyfrowe z tachografów cyfrowych będących w dyspozycji kontrolowanego. Analiza okazanych plików cyfrowych wykazała, że w okresie objętym kontrolą, tj. od 21 listopada 2017 r. do 21 listopada 2018 r., pojazdem o nr rejestracyjnym [...] wykonywano przejazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy w dniach: 16 i 23 kwietnia 2018 r. przez 34 minuty od 12:08 r. do godz. 12:42, zaś w dniach: 11

i 14 maja 2018 r. przez 33 minuty od godziny 00:38 do godziny 01:11.

Z kolei pojazdem o nr rejestracyjnym [...] wykonywano przejazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy w dniach: 20, 21 i 23 kwietnia 2018 r. przez 34 minuty od 12:08 r. do godz. 12:42, zaś w dniach 30 kwietnia, 1, 4, 5, 8, 21, 22

i 23 maja 2018 r. przez 33 minuty od godziny 00:38 do godziny 01:11. Uznano, że okoliczność ta spełnia znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 92a ust. 1 i 6 ustawy i na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy i nałożono na skarżącą administracyjną karę pieniężną w kwocie 5000 zł.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego w zakresie wykonywania we wskazanych wyżej dniach przejazdu pojazdami bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy z powodu konieczności napraw pojazdów lub ich przeparkowania jest gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Uwzględnienie tych wyjaśnień nie było więc uzasadnione. Skarżący nie przedstawiał w toku postępowania dowodów, ani nie zgłaszał wniosków dowodowych, z których miały wynikać korzystne dla niego okoliczności, świadczące o braku popełnienia deliktu administracyjnego. Skarżący argumentował, że powyższe zdarzenie wystąpiło na skutek awarii pojazdu oraz jego przejazdów testowych, natomiast na tę okoliczność nie przedstawił chociażby faktur za naprawę lub zakup czynności. Nie zawnioskowano także o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców, którzy dokonywali tych przejazdów. Nie sposób również nie zauważyć, że zakwestionowane przejazdy nie były jednorazowe, a powtarzalne, odbywały się także z godzinach nocnych.

Z tych względów Sąd uznał, że w zakresie stwierdzonego przez organ naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Wskazać należy, że mimo wynikającego dla organów z treści art. 7 k.p.a. obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, to na stronie spoczywa obowiązek stosownego kontrdowodu, gdy z określonych faktów zamierza wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z 30 października 2020 r., I OSK 1253/20, publ. LEX nr 3090257.). Zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z 29 września 2020 r., II OSK 1452/20, publ. LEX nr 3075574.). Powyższemu obowiązkowi strona nie sprostała.

Odnosząc się zaś do przypisanego stronie naruszenia opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. podkreślić należy, że kara pieniężna nakładana jest za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych

i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień

w odniesieniu do każdego kierowcy. Z regulacji tej jasno wynika, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar przedłożenia stosownych dowodów w określonym czasie w celu wykazania, co "działo się" z kierowcą w pełnych okresach jego aktywności (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2019 r., II GSK 1095/17, publ. CBOSA). W przypadku wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., niewątpliwie fakt okazania dokumentacji zawierającej zapisy aktywności kierowców po zakończeniu kontroli nie ma żadnego wpływu na ocenę spełnienia wynikających z tego przepisu przesłanek. Wbrew twierdzeniom skargi czynności kontrolne były podejmowane wobec czterech, a nie trzech kierowców: R. H., F. K., D.K. i B.T., co wynika z protokołu kontroli (por. strona 2 protokołu kontroli nr [...]). Sąd dostrzegł, że

w wezwaniu do przedłożenia do kontroli dokumentów z 21 listopada 2018 r. znak: [...]nie jest wymieniona osoba skarżącego, jednakże wezwanie to dotyczyło jedynie wykresówek, danych cyfrowych oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów we wskazanym okresie oraz danych cyfrowych z pojazdów. W dalszej części akt administracyjnych znajduje się zaś zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 30 października 2018 r. znak: [...], z którego wynika, że do kontroli należało przygotować m.in. wykresówki z okresu objętego kontrolą (wykresówki powinny być poukładane z podziałem na kierowców oraz chronologicznie), dane cyfrowe zawarte na kartach kierowców z kontrolowanego okresu oraz wydruków z kart kierowców jeżeli są, dane cyfrowe z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu oraz wydrukówz tachografów cyfrowych jeżeli są i dodatkowo dokumenty świadczące

o nieprowadzeniu pojazdów przez wszystkich kierowców, kartę ewidencji nieobecności. Nie można więc uznać, że osoba skarżącego nie podlegała kontroli.

Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Przepisy art. 92a i art. 93 u.t.d. zostały prawidłowo zastosowane, a kary obliczone właściwie. Wobec tego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego, dotyczący załączonych do skargi wydruków z programu 4Trans na okoliczność wadliwego odczytu danych przez organ i tym samym braku naruszenia przez skarżącego obowiązku, określonego w lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Dokumenty te nie mogą podważyć dotychczasowych ustaleń organów, ponieważ przede wszystkim są mało czytelne, a poza tym ich złożenie na tym etapie postępowania jest spóźnione.

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów procesowych podniesione w skardze. W ocenie Sądu organy poprawnie zebrały materiał dowodowy. Zarzuty naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2

oraz art. 80 k.p.a. w istocie nie zostały uzasadnione w skardze i nie wykazano, by ich ewentualne naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. GITD w swojej decyzji wyczerpująco wskazał, jakie fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, wyjaśnił też podstawę prawną decyzji. Tym samym nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Skarga zaś, poza polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organ odwoławczy, nie zawiera żadnych przekonujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.