Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 749/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na kwotę [...] zł określił wysokość należnego od R. sp. z o.o. w W. podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.

W postępowaniu kontrolnym stwierdzono, że zawyżyła ona koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, co było skutkiem zastosowania do budynków nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej. Z ustaleń organu wynikało, że [...] lipca 2000 r. H. i K. Z., wnieśli aport w postaci nieruchomości położonej we wsi R., zabudowanej czterema budynkami magazynowymi wraz z wydzielonymi częściami biurowymi, o łącznej wartości początkowej [...] zł.

K.Z. oświadczył, iż hale te, o konstrukcji stalowej rozbieralnej, kupił w 1990 r., na dowód czego przedłożył fakturę z [...] czerwca 1990 r. na zakup złomu stalowego (m.in. konstrukcje hal) oraz rachunek z [...] sierpnia 1990 r. na zakup dwóch obiektów stalowych, magazynowych. Wyjaśnił, że w latach 1990-1995 obiekty te były użytkowane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Następnie zostały one rozmontowane na okres 2 lat i użytkowane ponownie po zmontowaniu i modernizacji od 1997 r. do czerwca 2000 r., tj. do momentu wniesienia ich aportem do Skarżącej spółki. Ponownego złożenia hal dokonano w nowym miejscu, tj. we wsi R. przy ul. B.

Organ uznał, że przedłożone umowy z [...] kwietnia 1990 r. oraz [...] marca 1995 r. potwierdzają wykonanie prac montażowych i demontażowych konstrukcji.

Skarżąca przedłożyła decyzje z lat 1996-1997 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatwierdzające projekty budowlane i pozwalające na budowę oraz decyzję zezwalającą na użytkowanie wybudowanych obiektów.

W dniu [...] lipca 2000 r. Skarżąca do ewidencji środków trwałych wprowadziła wniesione aportem hale magazynowe o łącznej wartości [...] zł. Zgodnie z tabelą amortyzacyjną, stosując indywidualną stawkę 10%, dokonała odpisów amortyzacyjnych od tych hal w łącznej kwocie [...] zł, którą zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. K.Z. oświadczył, iż przyjęcie indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynikało z wykorzystywania hal w działalności gospodarczej w okresie 9 lat przed wniesieniem ich aportem do Spółki.

Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w świetle art. 16j ust. l pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z poźn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p.", brak było podstaw do zastosowania w stosunku do ww. budynków indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Stawki te dotyczą używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji. Środki trwałe uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Hale służyły K.Z. w działalności przez 5 lat (od 1990 r.), po czym przez dwa lata nie były użytkowane. Ponowne złożenie konstrukcji w nowym miejscu wymagało uzyskania stosownych decyzji. Pozwolenia na budowę wymagają roboty budowlane rozumiane jako budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zdaniem organu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową nowych obiektów magazynowych, o czym świadczy m.in. decyzja z [...] sierpnia 1996 r. Wymienione w niej czynności dotyczą budowy budynku, a nie jego przebudowy, czy też remontu. Organ odwołał się do przepisów Prawa budowlanego definiujących budowę jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Definicja ta poszerza potoczne znaczenie pojęcia budowy jako odnoszącego się do budowy czegoś nowego. Kontrolowany, na podstawie decyzji, wykonał obiekty budowlane. Słowo "wykonał" nie może być utożsamiane z czynnością "adaptacji" czy "modernizacji" tego samego obiektu, który istniał wcześniej na innym gruncie. Organ podkreślił, że rozbiórka hal nie została przeprowadzona na podstawie decyzji (Skarżąca takich nie przedłożyła). Odwołując się do Prawa budowlanego wywiódł, iż hale rozebrane w 1995 r. były obiektami tymczasowymi niepołączonymi trwale z gruntem. Rozbiórka tego rodzaju obiektów nie wymagała bowiem pozwolenia na budowę. Natomiast hale postawione przy ul. B. są budynkami, w świetle Prawa budowlanego, trwale związanymi z gruntem, posiadają fundamenty i dach. Hale wybudowane w latach 1997-1998 nie mogły więc być tymi samymi, które rozebrano w 1995 r. W formie, w jakiej zostały postawione przy ul B. nie istniały wcześniej.

Organ pierwszej instancji podniósł, że w operacie szacunkowym opracowanym dla określenia wartości aportu, wskazano daty budowy przedmiotowych budynków oraz stwierdzono, że do ich budowy wykorzystane zostały elementy konstrukcji stalowej, które funkcjonowały wcześniej jako hale magazynowe. Nie wymieniono w nim innych elementów rozebranych hal użytych przy budowie nowych obiektów. Opisane tam wykończenie wskazuje, iż na bazie konstrukcji stalowej pochodzącej z obiektów tymczasowych powstały budynki o trwałej zabudowie, wyposażone m.in. w centralne ogrzewanie, instalację klimatyczną itp. Takie elementy jak ocieplenie, terrakota, fundamenty, bloczki gazobetonowe, szlachty cementowe i stropy nie są wielokrotnego użytku i przy demontażu ulegają zniszczeniu. Obiekty przy ul. B. różnią się zasadniczo od pochodzących z 1990 r. Są to obiekty nowe o wyższej jakości i standardzie, a przede wszystkim trwale związane z gruntem. Dodatkowo wydzielono w nich powierzchnie socjalno-biurowe, o których wcześniej nie było mowy, a które wpłynęły na zmianę charakteru hal. Ponadto łączna kubatura hal przy ul B. wynosi 26.090 m3, natomiast z dokumentów zakupu z 1990 r. wynika, że kubatura ówczesnych hal to 42.000 m3.

Organ uznał, iż nie został spełniony warunek zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej, określony w art. 16j ust. 3 u.p.d.o.p. Skarżąca obowiązana była zatem w 2002 r. dokonywać odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowych hal wg. stawki podstawowej właściwej dla grupy I "Budynki i Budowle", wynoszącej 2,5% (art. 16i ust. 1 u.p.d.o.p.).

Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie, uzupełnione pismem z [...] listopada 2005 r. Wniosła o jej uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 16j ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. w związku z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Wyjaśniła, że przeniesienie w nowe miejsce należących do K.Z. środków trwałych spowodowane było kończącą się umową dzierżawy i zagrożeniem prowadzenia działalności w dotychczasowym miejscu. Hale magazynowe zostały czasowo rozmontowane, a następnie przeniesione i zmontowane na nowym miejscu. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w związku z przenoszeniem środków trwałych w nowe miejsce K.Z. nie zakończył prowadzenia działalności. Nie wykreślił też środków trwałych z ewidencji. Hale zmodernizowano, ale nie stały się one w wyniku ich przeniesienia nowym środkiem trwałym, ponieważ żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazuje, aby przeniesienie środka trwałego w inne miejsce prowadzenia działalności powodował "powstanie" nowego środka trwałego.

Zdaniem Skarżącej organ dowodzi tezy o powstaniu nowego środka trwałego w oparciu o nieprawidłową interpretacje procesu budowlanego oraz przepisów Prawa budowlanego. Twierdzenie, iż hale zmontowane w R. są nowymi środkami trwałymi, ponieważ ich wybudowanie nastąpiło po wydaniu pozwoleń na budowę, a przed rozmontowaniem nie były one trwale związane z gruntem z uwagi na brak fundamentów, potwierdza prowadzenie postępowania zgodnie z góry wyznaczoną, a niekorzystną dla niej tezą i wybiorcze podporządkowanie faktów. Tym samym naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 180 § 1 tejże ustawy, nakazującego dopuszczenie wszelkich zgodnych z prawem dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, Skarżąca powołała następujące okoliczności:

- nie zostało udowodnione, że hale przed rozmontowaniem były nietrwale związane z gruntem. Brak pozwolenia na rozbiórkę hal może jedynie świadczyć o naruszeniu przepisów Prawa budowlanego. Organ autorytatywnie wyciągnął wnioski dotyczące skomplikowanej tematyki budownictwa bez uzyskania opinii biegłego;

- nie przesłuchano urzędników organu wydającego pozwolenia na budowę co do przedmiotu jego decyzji. W skarżonej decyzji przytoczono pojęcie "budowa" w rozumieniu prawa budowlanego, którego zakres jest szerszy niż w języku potocznym. Skarżąca podkreśliła, iż decyzją z [...] sierpnia 1996 r. zatwierdzono projekt adaptacji hal stalowych, jako konieczny etap procesu budowlanego. Istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu wymagają decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Nie można zatem traktować adaptacji hal stalowych i budowy jako różnych pojęć;

- o nieznajomości tematyki będącej przedmiotem postępowania świadczy porównanie kubatury czterech hal z ul. B. z kubaturą dwóch hal zakupionych w 1990 r. Organ pominął wyjaśnienia, iż różnica w kubaturze wynikała z pomyłki na rachunku. Jeżeli zaistniały wątpliwości co do treści dokumentów handlowych, w celu weryfikacji należało zwrócić się do wystawców faktur.

Zdaniem Skarżącej organ nie uzasadnił, iż nie dopełniła ona warunków wskazanych w art. 16j ust. l pkt 3 i ust. 3 pkt l u.p.d.o.p. Przedmiotowe hale były użytkowane przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych przez okres dłuższy niż 60 miesięcy. Przerwa w użytkowaniu (1995-1997) nie ma znaczenia, gdyż nie wycofano ich z powodu likwidacji, sprzedaży lub zaprzestania działalności. Cały czas były one środkami trwałymi K.Z., do kosztów uzyskania przychodów nie wliczano odpisów amortyzacyjnych w okresie ich rozmontowania.

Wskazana w decyzji wyższa jakość i standard nowych hal oraz wydzielenie powierzchni socjalno-biurowych potwierdzają fakt modernizacji użytkowanego środka trwałego. Z faktu, iż ulepszenie środka trwałego w starej lokalizacji nie spowodowałoby powstania nowego środka trwałego Skarżąca wywiodła, iż jego modernizacja po przeniesieniu w nowe miejsce także nie ma tego skutku.

W opinii Skarżącej koniecznym jest powołanie biegłego z zakresu budownictwa, który oceni, czy hale przed ich rozmontowaniem były trwale związane z gruntem oraz przesłuchanie urzędników biorących udział w procesach budowlanych. Dopiero to czynić będzie zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jego zdaniem z art. 16j ust. 3 pkt l u.p.d.o.p. jednoznacznie wynika, że ciężar udowodnienia faktu wykorzystywania środka trwałego przez okres wskazany w tym przepisie obciąża podatnika. Organ podatkowy nie ma zatem obowiązku poszukiwania dowodów w tym zakresie. Skarżąca nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby od kiedy hale były wykorzystywane w działalności gospodarczej K.Z. oraz kiedy wprowadzono je do ewidencji środków trwałych. Dokumenty przedłożone przez Skarżącą nie stanowią dowodu na okoliczność wykorzystywania hal od 1990 r.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że hale magazynowe wybudowane na podstawie decyzji właściwego organu w latach 1997-1998, nie mogły być tymi samymi, które rozebrano w 1995 r. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) budynkami są obiekty budowlane, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadające fundamenty i dach. Budynku jako trwale związanego z gruntem nie można przenieść w inne miejsce. Rozmontowanie konstrukcji stalowych hal i przeniesienie na nowe miejsce, dowodzi, że nie były one trwale związane z gruntem i w świetle art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego były tymczasowym obiektem budowlanym. Nowe zaś hale były trwale związane z gruntem.

Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 180 § l Ordynacji podatkowej. Powołał się na art. 188 i art. 197 § 1 tejże ustawy, zawierające przesłanki uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu oraz powołania biegłego. Wyjaśnił, iż wiadomości specjalne uzyskano z opracowanego w celu określenia wartości aportu, operatu szacunkowego z [...] kwietnia 2000 r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, który spełnił tu rolę biegłego z zakresu budownictwa. Z opisu sposobu wykończenia budynku wynika, iż powstały budynki o trwałej zabudowie, na bazie konstrukcji stalowej pochodzącej z obiektów tymczasowych.

Bezzasadne jest żądanie przesłuchania urzędników biorących udział w procesach budowlanych, ponieważ organ zapoznał się z decyzjami, z treści których wynika, że dotyczą budowy nowych obiektów magazynowych. Decyzja z [...] sierpnia 1996 r., (pozwolenie na budowę budynku magazynowego składu celnego), może jedynie potwierdzać wykorzystanie przy budowie nowych hal konstrukcji stalowych z obiektów tymczasowych. Nie przedłożono żadnych dokumentów urzędowych (decyzji), świadczących, iż przedmiotowe hale istniały jako budynki lub budowle przed 1996 r.

Niezasadne jest twierdzenie Skarżącej, że wyższa jakość i standard nowych budynków świadczą o modernizacji używanego środka trwałego. Obiekt budowlany można użytkować po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 Prawa budowlanego). Do czasu zakończenia budowy nie mamy do czynienia z modernizacją budynków. Pozwolenia na użytkowanie Skarżąca uzyskała w 1997 i 1998 r.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pełnomocnik Skarżącej w postępowaniu kontrolnym złożył jedynie (uwzględnione) wyjaśnienia co do rozbieżności pomiędzy ilością płyty warstwowej kupionej w latach 1998-1999 a jej ilością w tym okresie wykorzystaną na wykonanie ścian i dachu w halach. Kwestię błędów w rachunku z 1990 r. podniesiono po raz pierwszy w odwołaniu. Organ odwoławczy uznał, iż powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

W jego ocenie organ kontroli skarbowej, stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy niezbędny do merytorycznego rozpatrzenia i wyjaśnienia sprawy oraz ocenił go nie wykraczając poza ramy art. 191 ww. ustawy.

Na decyzję tę Skarżąca złożyła skargę. Wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 16j ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz art. 122, art. 180, art. 188 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca szczegółowo przedstawiła stan faktyczny sprawy. Jej zdaniem organy podatkowe nie uczyniły zadość zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). Ponownie, jak w uzupełnieniu odwołania, podniosła iż przeniesienie środka trwałego w inne miejsce nie powoduje powstania nowego środka trwałego. Środek trwały powstaje przez wprowadzenie go do rejestru środków trwałych i pozostaje nim do chwili jego likwidacji. Zmiana miejsca położenia, w świetle przepisów podatkowych i ustawy o rachunkowości, nie wymaga jego wykreślenia i ponownego wprowadzenia do ewidencji. Uznanie prawidłowości poglądu organu pierwszej instancji doprowadziłoby do nieuzasadnionego przepisami podatkowymi, dwoistego traktowania środków trwałych w przypadku zmiany siedziby podatnika, dyskryminacji tego rodzaju środków trwałych oraz rozszerzenia ograniczeń i warunków wymienionych w art. 16j u.p.d.o.p. Część przenoszonych środków trwałych np. samochody byłaby tymi samymi środkami trwałymi, natomiast w przypadku np. budynków i budowli, których demontaż i ponowne zmontowanie wymaga zgody odpowiedniego organu, powstawałby nowy środek trwały i nigdy nie mogłyby być one uznane za używane. Prawo budowlane tylko dla niektórych kategorii budynków i budowli przewiduje obowiązek uzyskania takich decyzji. Przepisy podatkowe i rachunkowe nie zawierają odniesień do prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższej argumentacji.

Skarżąca ponowiła zarzut niedokładnej analizy stanu faktycznego sprawy. Organy nie udowodniły, że hale o kubaturze 6.000 m3, 9.000 m3, 7.000 m3 i 3.500 m3 były związane z gruntem w sposób nietrwały. Stwierdziła, iż powszechnie znane są przypadki przenoszenia w nowe miejsce budynków trwale związanych z gruntem.

Podkreśliła, iż operat szacunkowy, na który powołał się organ odwoławczy, sporządzony został dla oszacowania rynkowej wartości aportu, a nie wskazywania różnic pomiędzy obiektami przed i po ich przeniesieniu na nowe miejsce. Brak wiedzy specjalistycznej stanowi wystarczającą przesłankę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a odmowa jego przeprowadzenia narusza art. 180 § l oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Ponowiła argumentację o konieczności przesłuchania urzędników biorących udział w procesach budowlanych.

Zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej nieodniesienie się do argumentów dotyczących wieloznaczności pojęcia "budowa" w Prawie budowlanym, różniącego się od jego znaczenia w języku potocznym. Podkreśliła, iż pełnomocnik wskazywał rozbieżności w kubaturze, a nie powierzchni hal, jak to przyjął organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z [...] marca 2006 r. Skarżąca ponownie podkreśliła konieczność powołania w niniejszej sprawie biegłego z zakresu budownictwa, czego organy nie uczyniły, formułując jednak kategoryczne sądy dotyczące kwestii prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stan prawny znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 16j. ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. podatnicy, z zastrzeżeniem

art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, z tym że okres amortyzacji dla budynków i budowli nie może być krótszy niż 10 lat,

z wyjątkiem budynków wymienionych w poz. 03 i 62 Wykazu stawek amortyzacyjnych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy. Zgodnie z ust. 3 pkt 1 tego artykułu środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Zdaniem Skarżącej spełniła ona warunki określone tymi przepisami, uwzględniając w kosztach uzyskania przychodu odpisu amortyzacyjne od wartości środków trwałych przez wymagany okres użytkowanych przed ich nabyciem w formie aportu aport. Środki te wykorzystywał w działalności gospodarczej ich poprzedni właściciel - K.Z.

W sprawie niniejszej sporna jest okoliczność czy amortyzowane przez Skarżącą budynki są tymi samymi halami magazynowymi, które w 1990 r. zakupione zostały

i zmontowane przez K.Z., a następnie zdemontowane. Tylko bowiem

w takim przypadku spełniony byłby ww. wymóg wykorzystywania środka trwałego (hal magazynowych) przez okres co najmniej 60 miesięcy, a w rezultacie możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Skarżąca twierdzi, że hale pochodzące z 1990 r. zostały jedynie przeniesione

w nowe miejsce, co połączone było z ich modernizacją. Zdaniem organów podatkowych w nowym miejscu powstały nowe obiekty budowlane, wzniesione stosowanie do uzyskanych pozwoleń na budowę.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że hale magazynowe wykorzystywane

w działalności K.Z. do 1995 r. i budynki, wniesione następnie jako aport nie były tymi samymi budynkami, a zatem nie mogły być również tymi samymi środkami trwałymi. Rację ma w tym względzie Dyrektor Izby Skarbowej.

Bezspornym jest, że przedmiotowe budynki wzniesiono w innym miejscu, na podstawie pozwoleń na budowę, wydanych w 1996 r. Ich treść jest jednoznaczna: są to pozwolenia na budowę, a nie rozbudowę, przebudowę czy też modernizację istniejących budynków. Także np. w decyzji Wójta Gminy M. z dnia

[...] maja 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rodzaj inwestycji określono jako "Budowa budynku magazynowego hurtowni i składu celnego owoców cytrusowych i innych płodów rolnych wraz z częścią biurową (załącznik Nr 2).

Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że uzyskanie pozwoleń na budowę określonych w nich obiektów na nieruchomości położonej w R. przesądza o powstaniu nowych obiektów budowlanych.

Określony budynek może być wzniesiony (wybudowany) tylko raz. W ocenie Sądu oczywistym jest, że remont, przebudowa, adaptacja, modernizacja lub ulepszenie mogą dotyczyć tylko istniejących obiektów budowlanych, bez względu na to, czy pojęciom tym przypiszemy znaczenie nadane w prawie budowlanym, czy też języku potocznym. Natomiast przedmiotowe budynki wzniesiono w nowym miejscu "od podstaw". Nie była to zatem modernizacja, czy też adaptacja istniejących budynków, jak podnosi Skarżąca. Oceny tej nie może zmienić okoliczność, że wykorzystano przy tym konstrukcje stalowe rozebranych uprzednio hal magazynowych.

Jak to stwierdził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w formie, w jakiej wzniesiono je przy ul. B. nie istniały one wcześniej.

W świetle powyższego bez znaczenia jest okoliczność, że decyzją z [...] sierpnia 1996 r. zatwierdzono projekt budowlany określony jako "adaptacja hal stalowych oraz budynku socjalno-biurowego...". Jest to po prostu powtórzenie jego nazwy. Tą samą bowiem decyzją udzielono pozwolenia "na budowę...".

Przedmiotowe budynki mogły być użytkowane dopiero po uzyskaniu zezwolenia na użytkowanie, który to wymóg zamieszczono w pozwoleniach na budowę. Zezwolenie to nosi datę [...] października 1997 r. Ponieważ były to nowe budynki, to stanowiły też one nowe środki trwałe. Przyjmując, że K.Z. wykorzystywał je od momentu uzyskania stosownego zezwolenia, to przed dniem ich nabycia przez Skarżącą, co nastąpiło [...] lipca 2000 r. były one użytkowane w okresie ok. 36 miesięcy. Przepis art. 16j ust. 3 pkt 1 dla ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej wymaga, jak to już wskazywano, okresu co najmniej 60 miesięcy.

Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, iż Skarżąca nie mogła przy amortyzowaniu przedmiotowych budynków skorzystać z indywidualnie określonej stawki amortyzacji.

Wyjaśnić przy tym należy, iż pojęcie środków trwałych definiowane zostało

w art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. stanowiącym, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością; maszyny, urządzenia

i środki transportu oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane

z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Środki trwałe wymienione zostały również w ust. 2 tegoż artykułu.

Nie jest więc warunkiem uznania np. określonego budynku za środek trwały wpisanie go do ewidencji środków trwałych. Sąd nie podziela poglądu Skarżącej

o powstawaniu środków trwałych poprzez właśnie wpis do ewidencji.

Fakt wpisania np. budynku do ewidencji nie czyni go środkiem trwałym. Budynek jest środkiem trwałym, ponieważ za taki uznaje go wskazany wyżej przepis. Natomiast wpisanie budynku (jako środka trwałego) do ewidencji środków trwałych umożliwia zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jego wartości (art. 16h ust. 1 u.p.d.o.p.).

Chybiona jest zatem argumentacja Skarżącej, która dowodzi tożsamości hal rozebranych w 1995 r. z halami zbudowanymi w okresie późniejszym podnosząc, iż pierwotne hale nie zostały wykreślone z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez K.Z. Zauważyć również należy, że skoro z ewidencji tej Skarżąca wywodziła twierdzenia związane w rezultacie z okresem użytkowania hal, to biorąc pod uwagę wynikający z art. 16j ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. obowiązek wykazania tego okresu przez podatnika, powinna była ewidencje te przedłożyć organowi podatkowemu, czego nie uczyniła.

Pogląd Skarżącej o nieuzasadnionej dyskryminacji podatkowej środków trwałych przeniesionych w inne miejsce (nowa siedziba podatnika), co w niektórych przypadkach wymaga stosownych pozwoleń budowlanych, a także równie nieuzasadnionym przepisami podatkowymi dwoistym traktowaniu środków trwałych w takim przypadku oraz rozszerzeniu ograniczeń i warunków wymienionych w art. 16j u.p.d.o.p., w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest uprawniony. Opiera się bowiem na błędnym założeniu, że przeniesienie budynku w nowe miejsce oznacza, iż jest to wciąż ten sam budynek. Pomijając już okoliczność, że "przeniesienie" budynku nie jest znane prawu budowlanemu, to przedmiotowe hale w nowym miejscu nie zostały zmontowane w formie, w jakiej istniały wcześniej, o czym świadczą chociażby różnice w kubaturze budynków. Hale z 1990 r. nie zostały "przeniesione" – rozebrano je i posłużyły one do wybudowania nowych budynków, które z uwagi na swoje trwałe związanie z gruntem nie są "rozbieralne", a takie były konstrukcje zakupione przez K.Z. w 1990 r.

Całkowicie chybione jest przy tym porównywanie z budynkami samochodów

i "innego sprzętu", których przemieszczanie nie musi wiązać się z demontażem.

Ponieważ nie ma tożsamości pomiędzy halami rozebranymi w 1995 r.

a budynkami wzniesionymi przy ul. B., bez znaczenia jest charakter hal magazynowych istniejących pierwotnie. Organy dowodząc, iż hale rozebrane w roku 1995 nie były trwale związane z gruntem, podkreślały różnice uniemożliwiające przyjęcie, iż są to te same hale, które zbudowano w nowym miejscu. Bez wątpienia nowe budynki, posadowione na fundamentach, były trwale związane z gruntem.

Zgodzić się należy ze Skarżącą, że brak decyzji pozwalających na rozbiórkę hal może co najwyżej świadczyć o naruszeniu przepisów prawa budowlanego, a nie przesądzać o braku trwałego związku tych hal z gruntem. Jednakże błędne określenie przez organy podatkowe znaczenia braku decyzji pozwalających na rozbiórkę,

w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik.

Sąd nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia przepisów art. 180 § 1, art. 188

i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowych, którego to naruszenia Skarżąca upatruje

w niepowołaniu biegłego z zakresu budownictwa oraz nieprzesłuchaniu urzędników organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę.

Wniosek o powołanie biegłego, złożony w odwołaniu, Skarżąca uzasadniła koniecznością oceny, czy hale przed ich rozmontowaniem były trwale związane

z gruntem. Natomiast urzędnicy mieliby wyjaśnić jaki był przedmiot decyzji wydanych w procesie budowlanym.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo nie uwzględnił powyższych wniosków, oceniając je jako bezzasadne.

Jakkolwiek organ odwoławczy uzasadniał odmowę powołania biegłego powołując się na posiadanie przedłożonego przez Skarżącą operatu szacunkowego dotyczącego nowych hal, to wskazał na zawarte w nim stwierdzenie, że w budowie wykorzystano konstrukcje stalowe wcześniej wykorzystywane jako hale magazynowe, a następnie rozebrane.

Okoliczność, że budynki wzniesione przy ul. B. nie są tymi samymi, które rozebrano w 1995 r. jednoznacznie wynika natomiast ze znajdujących się

w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy M., co wyjaśniono wyżej, wskazując również powody, dla których charakter rozebranych budynków w tym stanie rzeczy nie ma znaczenia.

Zdaniem Sądu organy podatkowe mogły przy podejmowaniu decyzji uwzględnić opis nowych budynków przedstawiony w operacie szacunkowym

z [...] kwietnia 2000 r. Sporządzenie operatu dla potrzeb ustalenia wartości aportu nie odbiera zawartemu w nim opisowi budynku walorów informacyjnych, przydanych dla stwierdzenia, czy wzniesiono nowe budynki. Skarżąca nie kwestionowała wynikających zeń danych.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie wymagało specjalistycznej wiedzy budowlanej. Organy podatkowe obowiązane były ocenić w konkretnym stanie faktycznym, czy istnieją podstawy do uznania za zasadne jej stanowiska o tożsamości budynków, z którego wywodziła w rezultacie możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji. Dysponowały przy tym decyzjami właściwego organu budowlanego i opisem wzniesionych na ich podstawie budynków, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Prawidłowo także te źródła informacji uwzględniły przy podejmowaniu decyzji.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w sytuacji, gdy Skarżąca przedłożyła decyzje organu budowlanego, bezzasadne było żądanie przesłuchania urzędników tego organu. Zważyć przy tym należało, że decyzji tych nie kwestionowali ich adresaci, najwyraźniej nie mając wątpliwości co do znaczenia zawartych w nich rozstrzygnięć.

Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się wprost do podnoszonych w odwołaniu argumentów dotyczących wieloznaczności pojęcia "budowa" w Prawie budowlanym, różniącego się od jego znaczenia w języku potocznym. Jednakże wynikające stąd naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w ocenie Sądu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z treści odwołania wynika, że pełnomocnik Skarżącej pomyłką w rachunku wyjaśnił różnice w kubaturze hal. Organ odwoławczy w decyzji napisał, iż wyjaśnienie to dotyczyło ich powierzchni. Zdaniem Sądu błąd w opisie zarzutu w sytuacji, gdy nie ma przy tym wątpliwości o jaki zarzut chodzi, jest pomyłką nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zbyt daleko idące są oparte na niej wnioski Skarżącej o niedokładnym prowadzeniu postępowania i niezapoznaniu się z aktami sprawy, w rezultacie naruszeniu art. 122 Ordynacji podatkowej i standardów pracy urzędnika administracji skarbowej.

Podkreślić należy, że twierdzenia pełnomocnika, iż w rachunku z 1990 r. błędnie wskazano kubaturę są gołosłowne. Na ich poparcie nie przytoczył żadnego wyjaśnienia, koncentrując się na wykazaniu wadliwości wyliczenia dokonanego przez organ pierwszej instancji. Z wyliczenia tego wynika, że kubatura czterech nowych hal była mniejsza niż kubatura dwóch obiektów stalowych zakupionych w 1990 r. w tym stanie rzeczy uwzględnienie w porównaniu tylko dwóch nowych hal niczego by nie zmieniło, poza zwiększeniem różnicy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm), dalej: "p.p.s.a.", inne dające podstawę do wznowienia, naruszenia przepisów postępowania stanowią przesłankę uchylenia decyzji, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Wpływ istotny" to taki, który pozwala przyjąć, że gdyby tych naruszeń nie było, mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie. charakteru takiego nie miały wskazane uchybienia uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu w decyzji tej prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Rozstrzygnięcie znajduje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który Sąd uznał za wystarczający do jego podjęcia. Sąd nie stwierdził zatem, aby organy podatkowe w niniejszej sprawie naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.