Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 75/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 2  ust. 1 i  par. 8
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 646/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 646/06 oddalił skargę J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył obszerne motywy decyzji ostatecznej, w której przyjęto ustalenia organu I instancji co do przebiegu pracy zawodowej J. K. Pracowała ona od [...]1973 r. do [...]1975 r. jako sprzedawca - bufetowa w kawiarni "[...]" WSS "[...]" w W. Oddział w O., od [...] 1975 r. do [...] 1994 r. jako starsza bufetowa w Przedsiębiorstwie Państwowym "[...]" w W. - Oddział w O., w 1994 r. przeszła na rentę z ogólnego stanu zdrowia, a z dniem [...] 1999 r. przebywa na emeryturze. W związku ze zgłoszonym podejrzeniem choroby zawodowej zainteresowana była badana w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w W., który dnia [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania trzech chorób zawodowych - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli (poz. [...]), zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym (poz. [...]) i przewlekłej choroby narządu głosu (poz. [...]). Placówka diagnostyczna I stopnia rozpoznała "stan po pobraniu wycinków do badania histopatologicznego z obu fałdów głosowych w [...] r., przewlekły przerostowy nieżyt krtani, niewydolność fonacyjną głośni z trwałą dysfonią, zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią dysfonii hyperkinetycznej, przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa - ostatnio zaostrzone zapalenie prawej zatoki szczękowej w [...] r., stan po resekcji podśluzówkowej przegrody nosa w [...] r., przewlekły podsychający nieżyt gardła, przewlekły nieżyt oskrzeli.

Uwzględniając dane z wywiadu oraz przedłożonej, obszernej dokumentacji lekarskiej w tym z dokonywanych zabiegów i badań histopatologicznych oraz wykonanych badań laryngologiczno-foniatrycznych, internistycznych i dodatkowych Poradnia ustalając powyższe diagnozę nie znalazła podstaw do rozpoznania chorób zawodowych układu oddechowego, jak również do rozpoznania choroby na podłożu alergicznym.

Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. obszernie uzasadnionym, uwzględniającym poszczególne okresy zatrudnienia strony.

W orzeczeniu tym m.in. stwierdzono, że od lat siedemdziesiątych występują u strony nawracające infekcje dróg oddechowych, zapalenia oskrzeli, kilka razy przebywała zapalenie płuc. Kaszle z odkrztuszaniem. Leczy się z powodu zapalenia zatok od lat [...]siątych; w [...] r. wykonano punkcję zatok. Pacjentka ma stałe wrażenie przytykania nosa i spływania wydzieliny z nosa do gardła. Skarży się na nadmiar wydzieliny w gardle, wysychanie w gardle, drapanie i pieczenie. W [...] r. przebywała operację przegrody nosa. W [...] r. była hospitalizowana w Klinice ORL, rozpoznano obrzęk Reinckego, podejrzewano guz lewej struny głosowej, badanie histopatologiczne wykazało przewlekłe przerostowe zapalenie krtani. Ma małą chrypkę od ponad dwudziestu lat, okresowo przyjmuje antybiotyki. 3-krotnie była hospitalizowana w Klinice Chorób Zawodowych w W., rozpoznano przewlekły zespół zatokowo-oskrzelowy, przerostowy nieżyt krtani i nieżyt oskrzeli. W trakcie aktualnego pobytu przeprowadzono diagnostykę alergologiczną, która wykazała uczulenie pacjentki jedynie na poliwakcynę (antygeny bakteryjne). Testy alergiczne z zestawem potencjalnych alergenów pochodzenia zawodowego (w tym produktami spożywczymi i detergentami) wypadły ujemnie. Niski był poziom niespecyficznych immunoglobulin klasy E w surowicy krwi. Nie wykazano nadwrażliwości spastycznej oskrzeli w prowokacyjnej próbie z histaminą (próba ujemna) w trakcie próby występowało jedynie pobudzenie kaszlowe. Charakter stwierdzonych zmian patologicznych i testów alergologicznych (w tym specyficznych dla zawodu) nie upoważniają do przyjęcia związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a warunkami pracy.

Stwierdzenie to zostało podtrzymane w kolejnym orzeczeniu Instytutu, w którym stwierdzono także brak podstaw do uznania przewlekłego zapalenia obturacyjnego oskrzeli pochodzenia zawodowego. Wg Instytutu "obecnie wykonane badanie spirometryczne wykazało jedynie zwiększenie objętości zalegającej płuc, co przy wzmożonej przejrzystości pól płucnych w badaniu rtg przemawia za współistnieniem rozedmy płuc. Pozostałe parametry wentylometryczne były w normie. W badaniu gazometrycznym krwi arterializowanej z płatka usznego nie stwierdzono zaburzeń wymiany gazowej w płucach. Przewlekłe zapalenie oskrzeli nie powodujące trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w postaci obniżenia natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej poniżej 50% wartości należnej (FEV1 u badanej wynosi 101,38% wartości należnej) zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, nie spełnia warunków do uznania go jako choroby związanej z pracą zawodową".

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich i po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. wydał dwie decyzje odmawiające uznania podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych, które następnie po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy powołaną na wstępie decyzją z [...].

W motywach organ podał, iż do stwierdzenia choroby zawodowej w myśl § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... muszą być spełnione dwa warunki:

1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

W rozpatrywanym jednak przypadku wymienione warunki nie zostały spełnione. Zainteresowana była badana w [...] WOMP oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a jednostki te nie rozpoznały u niej chorób zawodowych. Nie potwierdzono również drugiej przesłanki dot. pracy w warunkach przekroczenia normatywów higienicznych dla pyłów i gazów drażniących na stanowiskach pracy sprzedawcy i starszej bufetowej.

W skardze na powyższą decyzję J. K. zarzuciła, że jest dla niej krzywdząca, a stwierdzone u niej schorzenia są wynikiem narażenia na czynniki szkodliwe w środowisku pracy.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa.

Sąd powołał się na podstawowy akt prawny, mający zastosowanie w tej sprawie, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), który w § 2 ust. 1 stanowi, iż przy zgłoszeniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym "narażeniem zawodowym". Powyższy przepis określa przedmiot postępowania w sprawie choroby zawodowej uściślając, że jej rozpoznanie, a w dalszej kolejności jej stwierdzenie, może dotyczyć tylko takich chorób, które zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych w formie załącznika do wymienionego rozporządzenia - stanowiących katalog zamknięty - i w stosunku do których istnieje pewność lub wysokie prawdopodobieństwo, że spowodowane zostały narażeniem zawodowym. Wymienione przesłanki muszą wystąpić łącznie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego było stwierdzenie, czy przy niewątpliwym i niekwestionowanym przez organy oraz orzekające jednostki medyczne narażeniem zawodowym u skarżącej, wystąpiły choroby opisane pod pozycją [...] i [...] wykazu chorób zawodowych. Normodawca, w pozycji [...], jako chorobę uznawaną za zawodową określił, cyt. "przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku pracy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych", zaś w pozycji [...] - "zapalenie obrzękowe krtani o podłożu alergicznym".

Tym samym, z prawnego punktu widzenia, wobec sprecyzowania typu schorzenia, nie każde zapalenie oskrzeli i nie każdy rodzaj zapalenia krtani może być uznany za chorobę zawodową. Zdiagnozowane schorzenie winno bowiem odpowiadać opisowi danej choroby w wykazie chorób zawodowych. Jak jednak wynika z prawidłowych i niepodważonych przez skarżącą ustaleń dowodowych w toku prowadzonego postępowania - rozpoznane u niej dolegliwości nie odpowiadają kryteriom prawnym określonym w wykazie. W pierwszym przypadku - wprawdzie uwzględniono narażenie skarżącej na dym tytoniowy w środowisku pracy - lecz nie jest to wystarczające w świetle regulacji rozporządzenia do stwierdzenia choroby zawodowej skoro u skarżącej nie rozpoznano jednocześnie przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli o charakterze opisanym w pozycji [...] wykazu, nie występuje bowiem trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc wyrażającej się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej. Przeprowadzone badania wykazały, że FEV1 u skarżącej wynosi 101,38% wartości należnej. Nie zostały zatem spełnione przesłanki prawne do uznania choroby zawodowej z tego tytułu. Również w drugim przypadku nie rozpoznano obrzękowego zapalenia krtani o podłożu alergicznym (poz. [...]), lecz przewlekły nieżyt błony śluzowej krtani. Ta jednostka choroba również nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jak również i pozostałe schorzenia skarżącej zlokalizowane w górnych drogach oddechowych.

Prowadząc postępowanie organy respektowały obowiązujące zasady postępowania żądając orzeczenia od właściwej jednostki orzeczniczej (§ 5 ust. 2 rozporządzenia), jak również uruchamiając tryb odwoławczy w celu uzyskania orzeczenia od jednostki II stopnia.

Organ I instancji w myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia wydaje decyzję na podstawie zebranego materiału dowodowego w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wydanym przez lekarza upoważnionej jednostki orzeczniczej. Organ może także żądać wydania orzeczenia uzupełniającego (§ 8 ust. 2).

Powyższe rozważania pozostają w zgodzie z unormowaniami zawartymi w art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które to zasady zostały - w ocenie Sądu - w pełni zachowane przez organy wydające decyzje. Orzeczenia lekarskie, na których oparto decyzje, mają moc dokumentów urzędowych i organy były nimi związane, chyba że w wyniku przeprowadzonych dowodów ich moc dowodowa zostałaby podważona. Skarżąca jednak nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów o treści przeciwnej, w postaci dokumentacji lekarskiej, czy też wyników badań, których treść przeczyłaby ustaleniom i diagnozie wypowiadających się w sprawie placówek medycyny pracy. Moc dowodowa wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich nie została zatem obalona. Prawidłowo wobec tego stały się podstawą podjętych decyzji. Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny, zebrany zgodnie z regułami procesowymi, a w sprawie nie doszło także do naruszenia prawa materialnego.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zw. dalej ustawą P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. K., reprezentowana przez adw. O. D. i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła:

naruszenie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i nieuwzględnienie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

naruszenie § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia przez błędne uznanie, że pomiędzy obserwowanymi chorobami a warunkami pracy nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy.

Skarga kasacyjna domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na § 8 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.

Z uwagi na administracyjny charakter sprawy organ winien zebrać materiał dowodowy zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. Skarżąca w toku postępowania przedstawiła szereg dowodów (zaświadczeń lekarskich) potwierdzających jej niezdolność do pracy, co wyczerpuje przesłanki do zakwalifikowania tych schorzeń jako choroby zawodowej odpowiednio przewlekłe zapalenie oskrzeli (poz. [...]) oraz zapalenie obrzękowe krtani o podłożu alergicznym (poz. [...]).

W ocenie skarżącej organy obu instancji oparły swe rozstrzygnięcie jedynie na części materiału dowodowego, czego zgodnie z zasadą prawny obiektywnej czynić nie można. Każdy organ administracyjny obowiązany jest dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej w sprawie nie wzięto pod uwagę, że warunki pracy w jakich musi przebywać narażają ją na pogłębianie się choroby i pogorszenie zdrowia. Pracując jako bufetowa narażona jest na wysiłek głosowy, ciągłe zatrucie dymem tytoniowym, a także inne czynniki alergizujące (np. opary alkoholowe).

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r. "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale (...) nie w pełni rozpatrzonym" (III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83). Organy administracyjne, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny winny zatem podejmując rozstrzygnięcie uwzględnić interes społeczny, a w tej konkretnej sprawie słuszny interes obywatela, o których mowa w art. 7 k.p.a. in fine.

Ponadto powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004 r., w którym stwierdzono, iż w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. "to nie orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, ale zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia" (III SA/Po 470/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 136).

Wyrok WSA we Wrocławiu, a także decyzje organów naruszają także § 2 ust. 1 rozporządzenia przez błędne uznanie, że pomiędzy obserwowanymi chorobami a warunkami pracy nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy. Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 7 czerwca 2006 r. "konstrukcja przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. (...) przemawia za tym, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie" (II OSK 388/06, LEX nr 266357). Gdyby przy wydaniu decyzji I i II instancji wzięto pod uwagę całość materiału dowodowego to w powiązaniu z charakterem wykonywanej pracy zawodowej należałoby przyjąć domniemanie związku przyczynowego pomiędzy pogarszającym się stanem zdrowia, a czynnikami je wywołującymi. Sąd w zaskarżonym orzeczeniu nie odniósł się do powyższego w żaden sposób.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sąd odwoławczy na podstawie art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc nieważność postępowania. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 nie wystąpiła stąd Sąd orzekał jedynie w granicach skargi kasacyjnej.

W myśl art. 174 ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sporządzona skarga kasacyjna nie wskazuje, którą podstawę kasacyjną wybrano, co ma istotne znaczenie, gdyż przy podstawie z art. 174 pkt 2 w skardze kasacyjnej należy dodatkowo wykazać, iż stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi wymaga prawidłowego wyboru podstawy, wskazania naruszonego przepisu, a gdy przepis ten zbudowany jest z kilku jednostek redakcyjnych - precyzyjne określenie artykułu, paragrafu, ustępu lub punktu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do ustalania, którą jednostkę redakcyjną miał na uwadze autor skargi kasacyjnej, bądź też dokonywać interpretacji wniesionego środka zaskarżenia.

Zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. został sformułowany w sposób wadliwy, uniemożliwiając Sądowi odwoławczemu dokonanie kontroli instancyjnej w tym zakresie.

Przepis ten składa się z trzech ustępów, przy czym ma on charakter mieszany, bowiem ust. 1 stanowi podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego, zaś ust. 2 i 3 zawierają normy proceduralne, adresowane do tego organu. W skardze nie wskazano, które jednostki redakcyjne § 8 zostały naruszone przez Sąd, zaś powołanie, jako naruszonych i związanych z tym przepisem art. 7 i 77 k.p.a., i ocenić należy jako wadliwe.

Jak wspomniano wyżej przepis § 8 rozporządzenia stosowały organy inspekcji sanitarnej, jak również one obowiązane były do stosowania przepisów art. 7 i 77 k.p.a. W postępowaniu kasacyjnym można podnosić tylko naruszenie prawa w postępowaniu sądowym przez Sąd. Podważenie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku może nastąpić skutecznie tylko w drodze powołania przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż tylko przepisy tej ustawy stosuje sąd administracyjny przy rozpoznawaniu spraw i wydawaniu orzeczeń.

Kwestionując wadliwe ustalenie stanu faktycznego i nieuwzględnienie całości materiału dowodowego skarga kasacyjna nie powołała żadnego przepisu ustawy P.p.s.a. Z powyższych względów dokonanie kontroli instancyjnej w powyższym zakresie nie było możliwe, co oznacza, iż stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie został podważony.

Oceniając zarzut naruszenia przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za niezasadny. W myśl tego przepisu przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzeniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zw. dalej "narażeniem zawodowym".

Powyższy przepis nie został naruszony przez Sąd I instancji ani organy państwowej inspekcji sanitarnej, wydające decyzje, gdyż ustalenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych jednoznacznie wskazywały, że stwierdzone u skarżącej schorzenia nie mieściły się w wykazie chorób zawodowych, o którym stanowi § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Stwierdzone u skarżącej choroby dróg oddechowych nie odpowiadały klinicznemu obrazowi schorzeń opisanych w pkt [...] i [...] wykazu chorób zawodowych. Wydane w tej sprawie orzeczenia lekarskie zostały obszernie uzasadnione, nie nasuwały wątpliwości i stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy, na którym organy oparły swe rozstrzygnięcie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał je za zgodne z prawem. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż rozpoznawanie chorób zawodowych przez jednostki orzecznicze stanowi zagadnienie medyczne, a orzeczenia tych jednostek, które w specjalnym trybie podlegają weryfikacji, są wiążące tak dla organów jak i Sądu. Zarówno organy inspekcji sanitarnej jak i Sąd nie mają uprawnienia do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia i zakwalifikowanie go - lub nie - do kategorii chorób zawodowych objętej wykazem. Uprawnienia organów administracji w tym względzie sprowadzają się do obowiązku wyjaśnienia wątpliwości, jeżeli przedstawione orzeczenia są niejasne, sprzeczne między sobą lub budzą inne uzasadnione wątpliwości. Sytuacja taka nie miała miejsca w tej sprawie, w której przed podjęciem decyzji wszelkie wątpliwości zostały wyjaśnione.

Z tych względów nie można uznać za zasadny błędnego zastosowania przez Sąd § 2 ust. 1 rozporządzenia, co prowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a.