Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 228/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P.G. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. P. G. (dalej: wnioskodawca, lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy N. (dalej: organ,) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej polegającej na nieudostępnieniu skarżącemu przez organ informacji, o której udostępnienie skarżący wnosił na podstawie wniosku z [...] r. W skardze zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016 poz. 1764 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie w ustawowym terminie wnioskowanej informacji publicznej, wnosząc o: stwierdzenie, że doszło do bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że [...]r. wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2019 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród - w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego. Wniósł także o podanie łącznej kwoty wszystkich naród wypłaconych w 2019 r.

W dniu [...] r., organ udzielił skarżącemu odpowiedzi. Przedstawił wykaz sześciu pracowników Urzędu Gminy N. pełniących funkcję publiczną, tj. zobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych, którzy w 2019 roku otrzymali nagrody, które wskazał w kwotach brutto, w stosunku do każdej z osób. Ponadto organ poinformował skarżącego, że w 2019 roku kwota wszystkich nagród wynosiła [...] zł.

Wyjaśnił, ze nagrody zostały przyznane na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1282) oraz § 19 Regulaminu wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w Urzędzie Gminy N. Nagrody przyznano za zaangażowanie pracowników w wykonywaniu obowiązków, a także za realizowanie zadań wykraczających poza zakres obowiązków i doskonalenie swoich umiejętności. Jednocześnie wskazał, że wniosek w pozostałym zakresie nie może zostać uwzględniony z uwagi na naruszenie prywatności zatrudnionych pracowników (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), czemu dał wyraz w decyzji z [...] r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej osób niezobowiązanych do złożenia oświadczenia majątkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z [...]r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchyliło zaskarżoną decyzję z [...] r. wskazując, że organ nie rozważył czy w urzędzie zatrudnieni są pracownicy , którzy nie są zobowiązani do składani oświadczenia majątkowego, ale można ich uznać za osoby pełniące funkcje publiczne, co czyni decyzję organu przedwczesną.

Pismem z [...] r., organ uzupełnił pierwszą informację z [...] r., dodatkowo informując skarżącego o wysokości nagród przyznanych w 2019 r. czterdziestu pracownikom samorządowym Urzędu Gminy N. z podaniem podstawy, a decyzją z [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej odnośnie osób, które nie pełnią funkcji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z [...] r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchyliło zaskarżoną decyzję z [...] r. wskazując m.in., że organ nie przedstawił kryteriów zaliczenia pracowników do osób pełniących lub niepełniących funkcji publicznych, co powinno być poparte materiałem dowodowym i ogólnikowo wskazał podstawy przyznania nagród.

Decyzją z [...] r., organ na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej osób które nie pełnią funkcji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z [...] r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchyliło zaskarżoną decyzję z [...] r. wskazując m.in na brak podstaw do umorzenia postępowania określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz potrzebę odniesienia się do wskazań organu określonych w decyzji SKO z [...] r.

Pismem z [...] r., organ poinformował skarżącego, że udostępnił mu pismami z [...] r. i [...] r. żądane informacje. Podkreślił, że w pozostałym zakresie, tj. co do osób niepełniących funkcji publicznych oraz niezobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych nie stanowią informacji publicznej. Powołał wyrok WSA w Gliwicach z 24 marca 2020 r., sygn. III SAB/Gl 309/19.

W skardze, skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga nie jest zasadna, albowiem brak jest podstaw do uznania, iż Wójt Gminy N. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] r. Wskazał, udzielił skarżącemu szczegółowej odpowiedzi i przedstawił dane w zakresie stanowiącym informację publiczną, a w pozostałym zakresie żądanie skarżącego nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach, czemu ostatecznie dał wyraz w piśmie z [...] r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z [...]r. co do udostępnienia informacji publicznej w zakresie podania listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2019 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród - w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego."

Organ, pismem z [...] r. tj. w ustawowym terminie, przedstawił informacje co do wysokości nagród sześciu osób pełniących funkcję publiczną, które wymienił z imienia i nazwiska. Wskazał także, że w 2019 r. kwota wszystkich nagród wynosiła [...] zł. W pozostałym zakresie objętym wnioskiem organ decyzjami z [...] r. i [...] r. odmówił udostępnienia informacji, a decyzją z [...] r. umorzył postępowanie, w części dotyczącej osób, które nie pełnią funkcji publicznej, przy czym każda z tych decyzji została przez SKO w C. uchylona. Ostatecznie, organ zajął stanowisko w piśmie z [...] r., stwierdzając, że żądane informacje co do osób niepełniących funkcji publicznych oraz niezobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych nie stanowią informacji publicznej, stąd odmówił ich udostępnienia.

Organ podkreślił, że informacja na temat nagród pozostałych pracowników nie pełniących funkcji publicznych i nie zobowiązanych do składania oświadczenia majątkowego nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu. Jest chroniona przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2015 roku poz. 1040 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku - RODO. W konsekwencji mając na uwadze treść art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ uznał, że nie jest zobowiązany do wydawania decyzji odmownej w zakresie danych, które nie podlegają udostępnieniu gdyż nie są informacją publiczną, o której mowa w art. 1 tej ustawy.

Organ szeroko przytoczył stanowisko tut. Sądu zaprezentowane w wyroku z 24 marca 2020 r., sygn. III SAB/Gl 309/19. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację zawartą w ww. wyroku.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W przedmiotowej sprawie organ nie był zobowiązany do udzielenia żądanych informacji odnośnie osób niepełniących funkcji publicznych oraz niezobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Natomiast przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, wśród których są organy władzy publicznej; organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4).

Wójt Gminy N. jako podmiot wymieniony w treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. niewątpliwie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na mocy tego przepisu. Rozważenia wymaga jednak zakres informacji, jakie podlegają ujawnieniu w trybie u.d.i.p. Nie może być bowiem wątpliwości co do tego, że chociaż ustawa daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku, a co za tym idzie, nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie wszystkie dane, których udostępnienia żądał skarżący w istocie podlegają ujawnieniu w trybie u.d.i.p. Przypomnieć należy, że skarżący wnioskował o udzielenie informacji w zakresie udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2019 r. otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród - w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego. Podzielając stanowisko orzecznictwa co do konieczności zapewnienia społecznej kontroli nad działaniami podmiotów gospodarujących mieniem państwowym, komunalnym przyczyniającej się do budowania wobec nich powszechnego zaufania i eliminowania ewentualnych patologii, Sąd zauważa, że o ile ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także nagrody) stanowi jawną informację publiczną, o tyle już wynagrodzenia poszczególnych pracowników samorządowych, nie pełniących funkcji publicznych takowego przymiotu jawnego z mocy prawa nie ma. Wysokość wynagrodzenia, składniki nań składające się w przypisanych im konkretnych kwotach, nagrody pracownika nie będącego osobą funkcyjną, nie pełniącego roli piastuna organu, nie stanowią informacji publicznej udostępnianej na tożsamych zasadach co wysokość wynagrodzenia (i jego poszczególne składniki) pracownika pełniącego funkcję publiczną. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy, uznać każdego, kto wykonując zadania w podmiotach reprezentujących państwowe osoby prawne albo osobach prawnych samorządu terytorialnego oraz podmiotach reprezentujących inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA).

W konsekwencji powyższych uwag należy stwierdzić, że żądanie skarżącego w części, w jakiej odnosi się do nagród pracowników samorządowych nie pełniących funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Z całą pewnością udostępnieniu w trybie powoływanej ustawy podlegają natomiast informacje co do ogólnej wysokości wypłaconych nagród w danym roku oraz co do wysokości nagród wypłaconych pracownikom pełniących w jednostce samorządu terytorialnego funkcję publiczną.

Należy przy tym zauważyć, że wniosek skarżącego dotyczył wszystkich pracowników samorządowych bez rozróżnienia jakie funkcje pełnią. Zatem organ prawidłowo sam dokonał rozróżnienia udzielając skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na złożony wniosek.

Prawo do uzyskiwania informacji w trybie u.d.i.p. nie jest prawem bezwzględnym, doznając pewnych ograniczeń w zakresie uregulowanym ustawą. Należy zaznaczyć, że ustawa ta daje podstawę podmiotowi do odmowy udzielenia odpowiedzi jeżeli udostępnieniu podlegałyby tzw. dane wrażliwe podlegające ochronie z mocy art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a u.d.i.p.. Stosownie do tych unormowań prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, jak to błędnie w tej sprawie dwukrotnie uczynił lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem wskazanej ustawy, nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. właśnie ze względu na konieczność ochrony życia prywatnego pracowników), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji.

W niniejszej sprawie organ ostatecznie prawidłowo poinformował stronę, że żądanie pozostałych informacji co do kwot nagród wypłaconych pracownikom nie pełniącym funkcji publicznych i niezobowiązanych do składania oświadczeń woli w Urzędzie Gminy N. nie stanowią informacji publicznej. W tej bowiem sytuacji brak było podstaw do wydania decyzji odmownej albowiem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Skoro wniosek strony w tym zakresie nie dotyczył informacji publicznej tym samym brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. W świetle powyższych rozważań nie może budzić wątpliwości, że skarga strony w niniejszej sprawie była bezzasadna, bowiem organ wprawdzie najpierw decyzjami odmówił udzielenia informacji ze względu na ochronę prywatności, ale ostatecznie prawidłowo stwierdził, że w spornym zakresie żądane informacje nie są informacjami publicznymi.

W ocenie Sądu, takie wadliwe postępowanie organu nie ma wpływu na wynik sprawy. Organ udzielał skarżącemu informacji niezwłocznie i w ustawowym 14- dniowym terminie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie pozostawał w stanie bezczynności.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy. Z kolei, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek.

Organ w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie podania; łącznej kwoty wypłaconych nagród w 2019r., informacji o kwotach nagród wypłaconych wskazanym z imienia i nazwiska pracownikom pełniącym funkcję publiczną w Urzędzie Gminy N. oraz okoliczności uzasadniających im przyznanie nagród. Tym samym udostępnił na wniosek skarżącego informacji publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja o wysokości wynagrodzenia, nagród i premii wypłaconych osobom pełniącym funkcje publiczne nie podlega ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (zob. wyrok NSA z 22 września 2016 r., I OSK 358/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynagrodzenie jest bowiem rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy przy tym dodać, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie u.d.i.p. obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; a także wyroki NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 168/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wójt Gminy N. ustalił osoby pełniące funkcje publiczne i udzielił w terminie odpowiedzi na wniosek. Dalsze procedowanie dotyczyło osób niepełniących funkcji publicznych oraz niezobowiązanych do składania oświadczeń majątkowych i tym samym nie dotyczyło informacji publicznej.

Z uwagi na powyższe, skoro podniesione zarzuty pozostawania organu w bezczynności oraz naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. okazały się niezasadne, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.