Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 571/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zagospodarowania odpadu oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] grudnia 2019, nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska (w skrócie: GIOŚ) po rozpatrzeniu zażalenia D. J. (dalej: strona lub skarżący) na postanowienie GIOŚ z [...] marca 2019r., nr [...], którym wezwano ww. do oddania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w zakresie terminu wykonania postanowienia i w tym zakresie określił termin wykonania postanowienia na termin nie dłuższy niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia organu odwoławczego, w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy.

Orzeczenie zostało wydane na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2019r. poz. 1162- dalej: u.m.p.o), w zw. z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r., z późn. zm.-dalej: rozporządzenie 1013/2006), oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2018 r., poz.578 z późn. zm. – dalej: ustawa o recyklingu).

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z dokonanym zgłoszeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski przez D. J., funkcjonariusze Urzędu Skarbowego w [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci ww. pojazdu. Po dokonaniu ujawnienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] lipca 2018r. zawiadomił GIOŚ o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadu oraz przekazał całą zebrana w tej sprawie dokumentację temu organowi.

GIOŚ, po przeanalizowaniu nadesłanej dokumentacji, w dniu [...] lipca 2018r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie: 16 01 04* w postaci pojazdu marki [...] o numerze nadwozia wskazanym powyżej, przez D. J. będącego odbiorcą odpadu, odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski.

W odpowiedzi na powyższe pismem z 21 sierpnia 2018r. strona przesłała do GIOŚ wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. W ww. piśmie strona wskazała, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem przedmiotowego pojazdu do kategorii odpadu. Pojazd ten jest bowiem pojazdem kompletnym bez brakujących podzespołów i posiada wszystkie wymagane prawem dokumenty. Wskazano również, że dla pojazdu została sporządzona opinia uprawnionego rzeczoznawcy, zgodnie z którą nie stanowi on odpadu, a także brak jest adnotacji o ewentualnym zalaniu pojazdu lub innej wadzie dyskwalifikującej ten pojazdu.

GIOŚ po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym również złożonych przez stronę wyjaśnień, podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotu postępowania za odpad i postanowieniem z [...] marca 2019r. wezwał stronę do oddania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terenu [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów lub przedsiębiorcę prowadzącego punkt zbierania pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia ww. postanowienia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał na okoliczności, które w jego ocenie dowodzą, iż ww. pojazd stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (jt. Dz.U. z 2019r., poz. 701 z późn. zm - dalej: ustawa o odpadach). Wyjaśnił również, że zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, międzynarodowe przemieszczenie spornego pojazdu jest przemieszczeniem nielegalnym.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego oraz nieustalenie jaki był cel sprzedaży pojazdu przez właściciela, poprzez nieprzesłuchanie go, jako świadka co spowodowało, iż organ nie ustalił stanu faktycznego, a wydał orzeczenie. Zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem: przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie a zabrudzenia nie powodowały jego nieprzydatności do ruchu drogowego; naprawy jakie miały być dokonane w przedmiotowym pojeździe to naprawy drobne, co potwierdza opinia rzeczoznawcy; nie ustalono woli poprzedniego właściciela pojazdu. Powyższe naruszenia, zdaniem strony, powodują konieczność wyeliminowania wydanego orzeczenia z obrotu prawnego.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, GIOŚ postanowieniem z [...] grudnia 2019r. orzekł o uchyleniu własnego postanowienia z [...] marca 2019r. w zakresie terminu wykonania tego postanowienia, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części. Jednocześnie organ określił termin wykonania postanowienia, tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu organ wskazał, na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podniósł, że w jego ocenie pojazd prawidłowo został uznany za odpad. Wyjaśnił, że nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może się on poruszać po drogach. W postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie bada się bowiem możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. Wyjaśniono również, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że przedmiot staje się odpadem z chwilą pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza. Odnosząc to do stanu sprawy organ wyjaśnił, że D. J. na podstawie umowy kupna nabył od W. A. uszkodzony pojazd marki [...] w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. Do zgłoszenia celnego została załączona opinia nr [...] rzeczoznawcy sporządzona w dniu [...] maja 2018r. wskazująca, które części pojazdu uległy uszkodzeniu (m. in. blok silnika z tłokami, wał korbowy, koło zamachowe, głowica silnika, napęd silnika z obudową) oraz te które należy wymienić (m.in. wszystkie fotele, wykładziny wewnętrzne ścian i podłogi, tablicę rozdzielczą, osprzęt klimatyzacji, osprzęt wszystkich drzwi, wiązki przewodów, kierownicę wielofunkcyjną). Organ wskazał, że uszkodzenia znalazły swoje odzwierciedlenie w załączonej do opinii dokumentacji fotograficznej, zgodnie z którą pojazd posiada znaczne uszkodzenia na skutek działania natury. Zauważono również, że rzeczoznawca nie wskazał z jakiego powodu powstały uszkodzenia. Jednak zdjęcia załączone do opinii dowodzą, że wnętrze pojazdu zostało zanieczyszczone i zawilgocone na skutek zalania (zniszczenia przez błoto znajdujące się na każdym elemencie środka pojazdu).

Powyższe zdaniem organu wskazuje, że pojazd nie był zdatny do użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i w takim stanie technicznym został przemieszczony z [...], co zdaniem organu przekłada się na zaistnienie przesłanki pozbycia się i zakwalifikowanie spornego pojazdu jako odpadu. Zdaniem organu okoliczność, że dotychczasowy posiadacz pojazdu odstąpił od jego naprawienia celem dalszego użytkowania w połączeniu z jego stanem technicznym w chwili sprowadzenia do Polski pośrednio potwierdza, że wolą pierwotnego posiadacza było pozbycie się pojazdu w rozumieniu art. 3 ust.1 pkt 6 ustawy o odpadach. Organ zauważył przy tym że twierdzenia skarżącego, że pojazd "odpalał i jeździł", a "zabrudzenia" nie powodowały nieprzydatności do użytkowania stoją w sprzeczności z przedstawioną przez stronę opinię rzeczoznawcy oraz wyjaśnieniami strony z [...] sierpnia 2018r., z których wynika, że silnik z osprzętem został zniszczony w 29% a pojazd "przewożony" był w całości. Ze wskazanej wyżej opinii przedłożonej przez skarżącego wynika bowiem również, że pojazd wymaga szeregu napraw z uwagi na poważne uszkodzenia, przy czym wskazane w opinii naprawy wykraczają znacznie poza zakres tzw. "drobnych napraw", których katalog zamknięty został umieszczony w załączniku nr 1 do Wytycznych Korespondentów nr 9. Organ wskazał też że nie kwestionuje zakresu uszkodzeń wskazanych przez rzeczoznawcę samochodowego, dokonał jedynie analizy znajdującego się w aktach materiału dowodowego w postaci opinii. Podniesiono także, że okoliczność istnienia technicznej możliwości naprawy spornego pojazdu, czy też ekonomicznej opłacalności tej naprawy, pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem dla klasyfikacji pojazdu jako odpadu, istotny jest stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia. Wyjaśnił, że analizując przesłankę pozbycia się - w niniejszej sprawie – należy wskazać, że wyraża się ona przez brak możliwości użytkowania spornego pojazdu zgodnie z przeznaczeniem- w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia – i to uzasadnia zakwalifikowanie go do odpadu. A w niniejszej sprawie, sporny pojazd jest poważnie uszkodzony, wymaga przeprowadzenia szeregu napraw w warunkach warsztatowych i nie może być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, co przekłada się na uznanie go za odpad zgodnie z definicją zawartą w ustawie o odpadach.

Dalej organ wyjaśnił, że analiza zawartej przez skarżącego umowy kupna wskazanego wyżej pojazdu pozwoliła na dokonanie ustalenia, iż skarżący stał się właścicielem ww. uszkodzonego pojazdu już na terenie [...] a tym samym stał się on odbiorcą odpadu sprowadzonego na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, co w świetle art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia stanowi nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ zauważył, że skoro poprzedni właściciel ww. pojazdu sprzedał go na rzecz skarżącego w stanie poważnie uszkodzonym, to tym samym nastąpiło "pozbycie się" tego pojazdu, przejawiające się brakiem możliwości użytkowania go zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, gdyż poprzedni właściciel zaniechał wykonania koniecznych napraw. Organ wskazał przy tym, że wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy nie zmienia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie co do meritum. W aktach sprawy znajduje się opinia, która została wykonana przez rzeczoznawcę samochodowego na zlecenie skarżącego a nadto sam skarżący nie wnioskował wcześniej o przeprowadzenie dodatkowej opinii z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego – tym samym zarówno zarzut dot. nieprzesłuchania byłego właściciela oraz nieprzeprowadzenie dodatkowej opinii, zdaniem organu, jest chybiony. Dalej organ wskazał również, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że przedmiot postępowania był kompletny w dniu przemieszczania i posiadał przynajmniej resztki płynów eksploatacyjnych oraz innych niebezpiecznych elementów, nadających mu właściwości odpadu niebezpiecznego. Tym samym zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014r. , poz. 1923) należy go zaklasyfikować do odpadu o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy). Odpady sklasyfikowane pod tym kodem nie zostały sklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV, IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013.2006) a zatem przywóz do Polski takich odpadów wymagał zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.

Reasumując organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zauważył jednak, że w związku z faktem, iż orzeczeniem I instancyjnym skarżący został zobowiązany do jego wykonania w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty jego doręczenia, a rozpatrzenie zażalenia nastąpiło po upływie powyższego terminu to utrzymanie w mocy ww. postanowienia w tej części skutkowałoby jego niewykonalnością i z tego względu w tej części zaskarżone postanowienie należało uchylić i orzec nowy termin jego wykonania.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając postanowienie w części, w której organ utrzymał w mocy postanowienie GIOŚ z [...] marca 2019r. tj. w zakresie pkt 2 i 3. W skardze ww. orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. :

1/ art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a, poprzez uznanie iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy organ ten naruszył słuszny interes uczestnika oraz zasady zaufania obywatela do władzy publicznej gdyż nie dokonał pełnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie (nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego oraz nie ustalił jaki był cel sprzedaży pojazdu przez właściciela, poprzez nieprzesłuchanie go jako świadka), orzekł co do istoty sprawy co spowodowało nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia i co winno skutkować wyeliminowaniem tegoż orzeczenia z obrotu prawnego;

2/ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., art. 7 i 8 k.p.a. w zw. 107 § 3 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach stanu faktycznego i przyjęcie iż :

przedmiotowy pojazd jest odpadem gdyż jego naprawy wykraczają poza "drobne naprawy" , podczas gdy zgodnie z wytycznymi Korespondentów nr 9 naprawy w przedmiotowym pojeździe to "naprawy drobne" co potwierdza opinia sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę, której organ w zasadzie nie kwestionuje; nie mniej jednak organ sam staje w roli specjalisty uważając, że na podstawie zdjęć można ustalić czy pojazd był odpadem czy nie;

w chwili przemieszczania pojazd nie był sprawny technicznie na tyle by mógł być wykorzystany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, podczas gdy organ tego nie ustalił a faktycznie pojazd nadawał się do użytku, gdyż odpalał i jeździ, a pozostałe zabrudzenia nie spowodowały jego nieprzydatności do ruchu drogowego; nadto pojazd był kompletny i nie wyciekały z niego żadne płyny czy substancje;

właściciel z [...] chciał wyzbyć się tego pojazdu, jako odpadu, podczas gdy nie ustalono jaka byłą jego wola, a załączony dokument do niniejszej skargi obrazuje, że właściciel nie chciał się go wyzbyć jako odpadu, co powoduje że zaskarżone postanowienie nie może utrzymać się w obrocie prawnym.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o : dopuszczenie dowodu z dokumentu tj. oświadczenia poprzedniego właściciela pojazdu na okoliczność, że nie sprzedał go jako wraku oraz przyczyn powstania zabrudzeń oraz jego uszkodzeń; uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia GIOŚ z [...] marca 2019r.; o zasądzenie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącego według norm przypisanych prawem.

W uzasadnieniu skargi skarżący szeroko uargumentował stawiane zarzuty podkreślając, że organ nie wyjaśnił wszystkich niezbędnych okoliczności przed wydaniem w sprawie rozstrzygnięcia w szczególności nie wyjaśnił woli jaka przyświecała zbywcy tego pojazdu oraz nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego co do stanu technicznego tego pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Sąd nie dopatrzył się bowiem w działaniu organu administracji ani wskazywanego naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi ani naruszenia norm prawa materialnego.

Spór prowadzony w niniejszej sprawie koncentruje się na ustaleniu czy pojazd sprowadzony przez skarżącego z terytorium [...] może być uznany za odpad.

Jednocześnie zdaniem Sądu rozstrzygnięcie powyższej kwestii umożliwia stwierdzenie czy w niniejszej sprawie skarżący był zobowiązany do postępowania zgodnie z procedurą uprzedniego, pisemnego zgłoszenia i zgody, a w konsekwencji czy uszkodzony pojazd sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania tej procedury może zostać uznany za przemieszczony nielegalnie.

Z uwagi na powyższe należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], pod pojęciem odpadu rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych zasadnicze znaczenie dla ustalenia pojęcia odpadów ma termin "pozbywanie się". W związku z niezdefiniowaniem tego terminu przez ustawodawcę należy się posłużyć jego znaczeniem przypisywanym przez język potoczny, który nakazuje rozumieć pod tym pojęciem oddalenie, odsunięcie kogoś lub czegoś od siebie bądź uwolnienie się od kogoś lub czegoś. Oznacza to, że przedmiot staje się odpadem, gdy jego dotychczasowy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania, lub w razie wątpliwości nie potrafi go wskazać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1834/11).

W analizowanej sprawie pozbycie się uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], nastąpiło przez dokonanie jego sprzedaży jako przedmiotu znajdującego się w stanie technicznym powodującym, zgodnie z wyceną (opinia nr [...]) dokonaną na zlecenie skarżącego przez rzeczoznawcę samochodowego mgr. D. D. znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy, ubytek jego wartości przekraczający 69% ([pic] w stosunku do takiego samego nieuszkodzonego pojazdu. Zaznaczyć przy tym należy, że zasadniczy wpływ na uznanie określonego przedmiotu lub substancji za odpad ma wola dotychczasowego posiadacza, tj. osoby pozbywającej się, przy czym przepisy nie ograniczają form wyrażenia tej woli, w związku z czym może ona być wyrażona zarówno przez działania faktyczne (np. porzucenie), jak i czynności prawne (np. zawarcie umowy). W niniejszej sprawie taką czynnością niewątpliwie była sprzedaż przez poprzedniego właściciela uszkodzonego pojazdu skarżącemu. Przy czym wskazać w tym miejscu należy, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje oświadczenie byłego właściciela zawarte w piśmie z dnia 7 kwietnia 2019r. (kopia pisma załączone do skargi wraz z tłumaczeniem). Przedmiot staje się bowiem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza a w niniejszej sprawie niewątpliwie dotychczasowy posiadacz zbył uszkodzony pojazd a zatem pozbył się go, nie był on już dla niego przydatny.

Podnieść również należy, na co słusznie wskazywał organ, że zamiar dokonania naprawy sprowadzonego pojazdu oraz dalszego jego użytkowania zgłoszony przez skarżącego pozostają, bez wpływu na uznanie przedmiotowego pojazdu za odpad w rozumieniu ustawy o odpadach. Możliwość przywrócenia pojazdu do stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego jest bowiem działaniem przyszłym a to co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu, gdyż decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski ( vide: wyrok NSA z dnia 18 października 2019r. sygn. akt II OSK 2974/17) oraz wola dotychczasowego posiadacza o wyzbyciu się go.

W konsekwencji powyższego zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał sprowadzony na terytorium Polski uszkodzony pojazd za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Sprowadzony pojazd nie odpowiadał bowiem w momencie sprowadzenia wymaganiom stawianym pojazdom dopuszczonym do ruchu. Jak wynika ze znajdującej się w aktach opinii rzeczoznawcy samochodowego mgr. D. D. z [...] maja 2018r. część części samochodowych wymaga naprawy (drzwi boczne tylne; blok silnika z tłokami, wałem korbowym i kołem zamachowym; głowica silnika kpl.; napęd rozrządu z obudową; wentylator chłodnicy kpl.) a część wymiany ( błotnik przedni, zderzak przedni i tylny kpl., fotel przedni kpl. i fotele tylne kpl, wykładziny wewnętrzne ścian i podług , tablica rozdzielcza kpl, sprężarka i kondensor klimatyzacji, osprzęt drzwi bocznych przednich i tylnych, oraz osprzęt drzwi tyłu nadwozia, wiązki przewodów, kierownica wielofunkcyjna, filtr powietrza kpl.), gdyż nie nadawały się do dalszego użytku. Nadto sam pojazd przekroczył granice Polski na lawecie należącej do skarżącego (karta nr 9 akt administracyjnych pkt 17) co dowodzi, że nie był on sprawny i nie nadawał się do poruszania się po drogach (do ruchu) a tym samym nie mógł być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Dodać w tym miejscu należy, biorąc pod uwagę stanowisko skarżącego, że faktycznie we wskazanej wyżej opinii nie wskazano powodu powstania uszkodzeń pojazdu. Nie mniej jednak zdaniem Sądu organ w oparciu o załączone do opinii dokumenty prawidłowo przyjął, że większość uszkodzeń niewątpliwie powstała na skutek zalania lub podtopienia pojazdu o czym świadczą widniejące na zdjęciach zabrudzenia. Zauważyć przy tym należy, że bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje powód powstania tych uszkodzeń. Istotne jest to że niewątpliwie pojazd był uszkodzony i w dacie przemieszczenia nie nadawał się do ruchu drogowego a jego posiadacz wyzbył się go.

Mając zatem powyższe na względzie organ słusznie przyjął, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz twierdzenia skarżącego, że przedmiot postępowania był kompletny w dniu przemieszczenia i posiadał przynajmniej resztki płynów eksploatacyjnych oraz innych niebezpiecznych elementów, co nadawało mu właściwości odpadu niebezpiecznego, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014r. w sprawie kategorii odpadów (Dz.U. poz. 1923) należy klasyfikować do odpadu o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Odpady sklasyfikowane pod tym kodem nie zostały sklasyfikowane pod żadnym kodem w żadnej z kategorii odpadów wymienionych w załączniku III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia 1013/2006. A zatem przywóz przez skarżącego odpadu niesklasyfikowanego pod żadnym kodem we wskazanych wyżej załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b ppkt iii tego aktu prawnego, wymagał zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w Tytule II rozporządzenia 1013/2006. Tym samym sprowadzenie przez skarżącego odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu bez dochowania procedury uprzedniego, pisemnego zgłoszenia i zgody wypełnia znamiona nielegalnego przemieszczenia odpadu wskazane w art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia 1013/2006. W konsekwencji powyższego, w niniejszej sprawie organ prawidłowo uznał że znajdzie zastosowanie przepis art. 25 u.m.p.o. nakazujący w ust. 1 w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, wszczęcie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania z urzędu i wezwanie w drodze postanowienia w określonym terminie nie dłuższym niż 30 dni do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006.

Niezależnie od powyższego Sąd analizując niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia przez organ postanowień art. 7, 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy został w ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania administracyjnego prawidłowo i wyczerpująco a uzasadnienie skarżonego orzeczenia odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Należy bowiem wskazać, odnosząc się do podniesionych zarówno w skardze jak i uprzednio w zażaleniu zarzutów co do braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz z przesłuchania poprzedniego posiadacza pojazdu, który zbył go na rzecz skarżącego, że w ocenie Sądu nie przeprowadzając dowodu we wskazywanym przez skarżącego zakresie nie naruszyło przepisów postępowania w sposób który miałby wpływ na wynik sprawy. Podnieść bowiem należy, że w aktach znajduje się już opinia rzeczoznawcy samochodowego, która nie jest negowana przez żadną ze stron. Tym samym powoływanie kolejnego biegłego do oceny stanu uszkodzonego pojazdu gdy jedna opinia już znajdowała się w aktach i nie jest negowana byłoby bezcelowe – szczególnie, że sam skarżący na etapie postępowania przed organem nie wnosił wniosku o przeprowadzenie dodatkowej opinii. Zauważyć przy tym wypada, że GIOŚ jako wyspecjalizowany organ z zakresu ochrony środowiska zobowiązany do prowadzenia postepowania w przedmiotowej sprawie był uprawniony do samodzielnego dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego a zatem mógł na podstawie zdjęć oraz znajdującej się w aktach sprawy opinii rzeczoznawcy samochodowego przyjąć samodzielnie, iż doszło do zalania pojazdu. Przy czym to ustalenie (w zakresie przyczyny), jak Sąd wskazał powyżej, pozostawało bez znaczenia dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

W zakresie zarzutu nie ustalenia woli poprzedniego posiadacza, Sąd uznał zarzut za niezasadny. Organ przedstawił bowiem logiczny wywód w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dlaczego uznał, że poprzedni posiadacz wyzbył się wskazanego pojazdu uznając go za nieprzydatny. Prawidłowości powyższego wywodu nie zmienia przedłożone w załączeniu do skargi oświadczenie A. W. (poprzedni posiadacz uszkodzonego pojazdu), który oświadczył, że przedmiotowy pojazd użytkował jako "samochód terenowy w gospodarstwie rolnym oraz na nierównym terenie i do momentu sprzedaży samochód był sprawny i jeździł. Samochód poza plamami brudu miał drobne usterki karoserii a silnik pracował w sposób nieciągły. Samochód sprzedałem ponieważ kupiłem sobie inny. Wyczyściłem go i opuściłem z ceny. Absolutnie nie było moją intencją pozbycie się samochodu jako wraku". Wskazane oświadczenie pozostaje bowiem w sprzeczności z opinią rzeczoznawcy samochodowego znajdującą się w aktach, gdyż załączone do opinii zdjęcia oraz treść samej opinii wskazują nie na drobne usterki tego pojazdu tylko na uszkodzenie pojazdu przekraczające 69% (co wynika z oszacowania wartości). A nadto ze zdjęć nie wynika by samochód przed sprzedażą został oczyszczony jak twierdzi poprzedni posiadacz w oświadczeniu (na zdjęciach widoczne są liczne zabrudzenia i zalegające zaschnięte błoto w różnych częściach tego pojazdu). Tym samym Sąd nie uznał wskazanego oświadczenia za podważający ustalenia organu w zakresie woli posiadacza wyzbycia się pojazdu, szczególnie, że rację ma organ wskazując, iż okoliczność odstąpienia przez poprzedniego posiadacza od naprawy pojazdu w połączeniu z jego stanem techniczny wynikającym z opinii rzeczoznawcy samochodowego z chwili sprowadzenia pojazdu do Polski, jak również wskazanie w oświadczeniu, że zakupił on sobie nowy pojazd wskazują, że zamiarem poprzedniego posiadacza było wyzbycie się pojazdu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach i co kwalifikuje ww. pojazd jako odpad w rozumieniu tego przepisu.

Powyższe zdaniem Sądu wskazuje, że organ prawidłowo ocenił istotne dla prowadzonego postępowania administracyjnego okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a tym samym brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.