Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2572/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 197 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N.M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 84/12 w sprawie ze skargi N.M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.


UZASADNIENIE

1.1. Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 84/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi N. K. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 29 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.

1.2. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia 25 października 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., w wysokości 234.209 zł, co było skutkiem korekty dochodu z działalności gospodarczej, który podwyższono do kwoty 554.071,78 zł oraz ustalenia przychodu z nieodpłatnych świadczeń w kwocie 62.227,31 zł. Organ podatkowy wskazał, że Skarżąca prowadziła w 2004 r. działalność gospodarczą w zakresie usług fryzjerskich i sprzedaży kosmetyków. Działalność ta była prowadzona w 3 salonach położonych w E., O. i M. W zeznaniu PIT-36 za 2004 r. wykazała przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 485.858,75 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 581.308,02 zł i stratę w kwocie 95.449,27 zł. W dniu 12 stycznia 2010 r. złożyła korektę tego zeznania, w której skorygowała dane z pozarolniczej działalności gospodarczej i wykazała przychód w kwocie 607.323,44 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 581.308,02 zł i dochód w kwocie 26.015,42 zł. W wyjaśnieniach złożonych wraz z korektą podała jako przyczynę jej złożenia rozbieżności pomiędzy transakcjami zarejestrowanymi na terminalach płatniczych, a transakcjami na kasach fiskalnych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał, że ustalając dochód z działalności gospodarczej dokonano następujących korekt: przychód zwiększono o kwotę 659.528,69 zł w związku z niezaewidencjonowaniem i niewykazaniem w księdze podatkowej całości świadczonych usług. Wartość tych usług wyliczono w drodze oszacowania w kwocie 659.528,69 zł. Podstawę wyliczeń stanowiło zużycie farb do poszczególnych typów koloryzacji (rodzaj długości włosa) oraz stosowana przez podatniczkę ceną za usługę koloryzacji. W dyspozycji organu podatkowego pierwszej instancji były dane dotyczące udziału procentowego usług koloryzacji na poszczególnych rodzajach włosów w całej wartości sprzedanych usług koloryzacji, łącznej ilości farb zużytych na koloryzacje, zużycia farby (w zależności od długości farbowanych włosów) do wykonania jednej usługi. Na podstawie tych danych ustalono udział ilości zużywanej farby określonej normami dystrybutorów w odniesieniu do znanej struktury sprzedaży wszystkich usług koloryzacji włosów. Tak ustalony udział umożliwił organowi I instancji dokonanie rozdzielenia zużycia farby pomiędzy koloryzacje dotyczące włosów krótkich, średnich, długich. W oparciu o ten podział dokonano wyliczenia zużytego produktu z całej ilości farby wykorzystanej do koloryzacji, a następnie na podstawie norm zużycia ustalono ilość wykonanych usług. Ustaloną w ten sposób liczbę wszystkich koloryzacji pomniejszono o ilość usług koloryzacji zaewidencjonowanych na kasach fiskalnych, a także o usługi koloryzacji wykonane na rzecz pracowników oraz uczestniczek konkursu Miss Ziemi Elbląskiej i Miss Warmii i Mazur. Następnie mając na uwadze ceny usług koloryzacji stosowanych przez Skarżącą, wyliczono średnią cenę jednej usługi koloryzacji, co pozwoliło na obliczenie wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży jako iloczynu ilości oszacowanych usług i średniej ceny. Koszty uzyskania przychodu zwiększono o kwotę 10.007,64 zł, wynikającą z błędów w remanencie na dzień 31 grudnia 2004 r. oraz z błędnego podsumowania księgi podatkowej. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji i zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej "Ordynacja podatkowa"), w tym jej art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 210 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwana dalej : "u.p.d.o.f.").

1.3. Decyzją z dnia 29 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o obniżeniu zobowiązania Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. do kwoty 195.959,00 zł. W uzasadnieniu potwierdził zasadność uznania podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez Skarżącą za nierzetelną w zakresie ewidencjonowania przychodów, gdyż Skarżąca w żaden wiarygodny sposób nie wyjaśniła stwierdzonych rozbieżności i nie przedłożyła dowodów mogących wpłynąć na zmianę oceny księgi. Postępowanie kontrolne wykazało, że Skarżąca nie zaewidencjonowała na kasach fiskalnych, a tym samym w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wszystkich przychodów ze sprzedaży usług fryzjerskich (farbowania, koloryzacji) świadczonych na rzecz osób fizycznych. W konsekwencji stwierdzonej nierzetelności wartość przychodu ustalono w drodze oszacowania. W ocenie organu odwoławczego metoda rozliczenia ilościowego materiałów (farb) do świadczenia usług koloryzacji pozwoliła na oszacowanie przychodu w wysokości zbliżonej do rzeczywistej.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono o uchylenie decyzji. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania dowodowego. W tym m.in. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie wszystkich dowodów, odstąpienie od zebrania i rozpatrzenia istniejącego w sprawie materiału dowodowego, art. 188 przez odrzucenie wszystkich wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla sprawy, art. 191 przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zmanipulowanie dowodu przez przerobienie danych tabelarycznych i posłużenie się tymi danymi wbrew treści dokumentu załączonego do akt sprawy.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

2.3. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący niepowołania w sprawie biegłego który dysponując fachową wiedzą mógłby ustalić rzeczywiste zużycie ilości farby w salonach fryzjerskich prowadzonych przez Skarżącą. Powyższa okoliczność jako istotna dla rozstrzygnięcia powinna zdaniem Sądu I instancji zostać ustalona obiektywnie i rzetelnie, zaś żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność winno zostać uwzględnione przez organ podatkowy w myśl art. 188 Ordynacji podatkowej. Słusznie wskazała Skarżąca, że pisma uzyskane od dystrybutorów farb, traktują tę kwestię orientacyjnie, nie dając pełnej i jednoznacznej odpowiedzi co do rzeczywistego zużycia środków koloryzujących. Ponadto Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że autorem tych pism są podmioty zainteresowane podawaniem maksymalnej wydajności farb, nawet jeżeli w rzeczywistości jest ona trudna (czy wręcz nie zawsze możliwa) do uzyskania. Z tych względów organ podatkowy prowadzący postępowanie, pomimo że przepis art. 197 Ordynacji podatkowej nie nakłada na niego bezwzględnego obowiązku powoływania biegłego, nie chcąc się narazić na zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad rządzących tym postępowaniem winien to uczynić. Powołany biegły powinien obliczyć rzeczywiste zużycie ilości farby dla uzyskania jednej pełnej koloryzacji całej masy włosów. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów Skarżącej dotyczących zastosowania przez organy podatkowe metody szacowania na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej, która w jego ocenie była prawidłowa.

3.1. W skardze kasacyjnej Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej : "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 23 § 1, § 2, § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214, dalej zwana: "u.k.s."),

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. i w zw. z art. 7 Konstytucji RP,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego odniesienia się do argumentacji Skarżącej podniesionej w skardze do WSA.

3.2. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że przyjęta przez organ podatkowy koncepcja oszacowania niezaewidencjonowanej sprzedaży jest z założenia błędna, gdyż nie uwzględnia szeregu czynników i zmiennych wpływających na wielkość zużycia farb do koloryzacji włosów, co było wielokrotnie podnoszone w trakcie postępowania podatkowego. Podkreśliła, że organ podatkowy jako główny dowód źródłowy w sprawie przyjął dane z pism firm L. (pismo z dnia 26.05.2010 r.) i J. (pismo z dnia 25.05.2010 r.) w których to pismach podano ilości różnych środków farbujących potrzebnych na jedną aplikację czyli koloryzację. Dane liczbowe z powyższych pism przyjęto jako ogólnie obowiązujące normy zużycia produktów tych firm na jedną pełną usługę koloryzacji. Są to w ocenie Skarżącej założenia błędne, które nie mogą posłużyć do obliczenia rzeczywistego zużycia środków do koloryzacji w salonach fryzjerskich Skarżącej. W tych samych pismach, na które powołuje się organ kontrolujący podkreślono, że nie ma jednolitych, ogólnie przyjętych norm zużycia produktów do wykonania jednej pełnej usługi koloryzacji. Dalej Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż w sprawie zaistniała konieczność powołania biegłego, niemniej w ocenie Skarżącej Sąd pierwszej instancji powielił błędy popełnione przez organy podatkowe w zakresie rozróżniania terminów "aplikacja", "koloryzacja włosów" oraz "usługi koloryzacji włosów". Jednocześnie Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji bezzasadnie zaakceptował fakt, iż organ dokonując ustaleń będących podstawą decyzji pominął naczelne zasady prowadzenia postępowania dowodowego, tj. wspomniane art. 122 i art. 180 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Na tle powołanych dowodów, w tym bardzo precyzyjnych zeznań świadków, przeprowadzonych przez Skarżącą z własnej inicjatywy dowodów i zestawień ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji w skarżonym wyroku jest - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej - naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej Skarżąca zauważyła, że WSA nie odniósł się do wad prawnych decyzji, która została wydana z pogwałceniem art. 123 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że w czasie postępowania podatkowego, zostało złożonych 19 wniosków dowodowych, przy czym żaden z nich nie został przez organ podatkowy uwzględniony. Ponadto wskazano, że z zapisów protokołu kontroli jednoznacznie wynikało, że organ kontroli skarbowej miał pełne rozeznanie, iż Skarżąca w 2004 r. prowadziła dwie odrębne ewidencje, tj. podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas fiskalnych w rozumieniu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jednak tylko i wyłącznie za nierzetelną została uznana podatkowa księga przychodów i rozchodów. Tylko zaś pozbawienie mocy dowodowej podatkowej księgi przychodów i rozchodów zostało uznane za uprawniające organ kontroli skarbowej do określenia przychodów w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

3.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż trafny jest podniesiony w niej (w ostatniej kolejności) zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a.

4.2. Zasadne są podnoszone w ramach tego zarzutu przez pełnomocnika Skarżącej zastrzeżenia odnośnie do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w których wskazuje on, m.in. na brak dostatecznego odniesienia się przez Sąd do argumentacji przedstawionej przez Skarżącą w skardze oraz do wszystkich sformułowanych przez nią na tej podstawie zarzutów, daleko posuniętą pobieżność tego uzasadnienia, co nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie motywów, którymi się on kierował uznając, iż poza kwestią niepowołania biegłego, działanie organów podatkowych w pozostałym zakresie było prawidłowe i nie naruszało innych przepisów, czy też wreszcie wadliwe uzasadnienie konieczności powołania biegłego, a więc jedynej okoliczności, którą Sąd wskazał jako powód uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że przystępując do oszacowania podstawy opodatkowania organ podatkowy musi poczynić pewne założenia. To właśnie te założenia przyjęte do oszacowania przez organ w niniejszej sprawie były w największym stopniu kwestionowane przez Skarżącą, która wskazywała, m.in. na złożoność pojęcia "usługi koloryzacji włosów" i w tym kontekście na brak fachowej wiedzy w tym zakresie u organów podatkowych, czego konsekwencją była nieprawidłowa analiza uzyskanych przez nie informacji, które legły u podstaw przyjęcia określonych założeń do oszacowania podstawy opodatkowania. Sąd do podnoszonych w tym zakresie argumentów i formułowanych na ich podstawie zarzutów odniósł się w bardzo nikłym stopniu, uznając w sposób autorytatywny przyjętą przez organy podatkowe metodę oszacowania, a więc również towarzyszące jej założenia, za prawidłowe.

4.3. Brak wystarczającego uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy stanowisko to było prawidłowe, a więc również, czy miałoby sens powoływanie biegłego w określonym przez Sąd I instancji celu i zakresie. Sąd wskazał, że biegły dysponując fachową wiedzą mógłby ustalić rzeczywiste zużycie ilości farby w salonach fryzjerskich prowadzonych przez Skarżącą. Następnie dodał, że "powołany biegły winien obliczyć rzeczywiste zużycie ilości farby dla uzyskania jednej pełnej koloryzacji całej masy włosów", choć już na następnej stronie uzasadnienia wyroku (s. 32) stwierdził, że "wyliczenie zużycia farby dla pełnej koloryzacji całej masy włosów w ocenie Sądu jest właściwe i nie jest niekorzystne dla skarżącej". Pomijając już pewną niekonsekwencję Sądu, który w dalszych swoich wywodach dotyczących oszacowania w ogólności wskazuje, skądinąd słusznie, że nie jest już możliwe ustalenie rzeczywistego zużycia środków koloryzujących, a także niesprecyzowanie znaczenia wskazania dotyczącego "całej masy włosów", które nie jest oczywiste w kontekście pozostałych rozważań Sądu, rysuje się brak spójności pomiędzy uwagami Sądu odnoszącymi się do konieczności ustanowienia biegłego i określonymi dla niego zadaniami w przyszłym postępowaniu, a tą częścią uzasadnienia wyroku, w której Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy podatkowe. Nie przystają bowiem do siebie, z jednej strony, stwierdzona przez Sąd istotna wada postępowania w postaci niepowołania biegłego, a z drugiej, przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, jako że Sąd nie uznał zasadności podnoszonych przez Skarżącą zarzutów naruszenia przepisów normujących obowiązki organów podatkowych w tym zakresie oraz niedopatrzenie się naruszenia przepisów regulujących oszacowanie podstawy opodatkowania. Słuszne są więc podnoszone w tym zakresie w skardze kasacyjnej zastrzeżenia. Dotyczy to również dalszych rozważań Sądu, co do celowości i powodów powołania biegłego, w których Sąd stwierdził, iż aczkolwiek art. 197 Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ podatkowy obowiązku powołania biegłego, to jednak organ ten nie chcąc się narazić na zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad rządzących tym postępowaniem (jak choćby dążenia do prawdy obiektywnej, której rozwinięciem jest obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego), winien to uczynić. Trudno takie wskazanie traktować jako przekonywującą argumentację przemawiającą za powołaniem biegłego w tej konkretnie sprawie, a ponadto z tego niezbyt jasnego wywodu można wnioskować, iż zdaniem WSA, niepowołanie biegłego stanowić może jednak nie tylko naruszenie art. 197 Ordynacji podatkowej, ale również art. 122 i art. 187 § 1 tej ustawy, naruszenia których to przepisów Sąd w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził.

4.4. Jeżeli chodzi natomiast o tę część uzasadnienia, w której Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe wskazywanych przez Skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej, przedstawione w niej stanowisko jest bardzo lakoniczne i zawiera jedynie wybiórcze odniesienie się do niektórych z kwestii podnoszonych przez Skarżącą, bez wskazania jakichkolwiek przepisów, których uwagi Sądu miałyby dotyczyć oraz zwykle w formule krótkich stwierdzeń zawierających prostą negację zasadności zastrzeżeń podnoszonych przez Skarżącą. Dotyczy to również tej części zarzutów Skarżącej, w których wskazywała ona na konieczność przeprowadzenia dowodów zmierzających do weryfikacji przyjętych przez organy podatkowe założeń do zastosowanej metody oszacowania podstawy opodatkowania. Niezrozumiała jest także wypowiedź zawarta na str. 34 uzasadnienia wyroku WSA, w której wskazano, że "(...) sąd w pełni akceptuje argumentację organów w zakresie nieuwzględnienia protokołu utylizacji z dnia 20 listopada 2004 r. Podobnie protokół ten ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 866/11. Uchybienie to może mieć wpływ na wynika sprawy, tj. określenie wysokości należnego podatku". Nie wiadomo zatem, czy protokół utylizacji powinien zostać uwzględniony przez organy podatkowe, czy też nie i czy mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Nie odniesiono się także w uzasadnieniu do zarzutu naruszenia art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej w kontekście prowadzenia przez podatniczkę dwóch ksiąg podatkowych, tj. podatkowej księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas fiskalnych i uznaniu za nierzetelną wyłącznie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Mając na uwadze powyższe okoliczności, za uzasadniony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

4.5. Jednocześnie te same okoliczności stanowią o przedwczesności merytorycznego odnoszenia się przez Sąd kasacyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Należy przypomnieć, iż przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Sądu pierwszej instancji, a ocenie Sądu kasacyjnego podlega nie tyle bezpośrednio prawidłowość działań podejmowanych w toku postępowania przez organy podatkowe i zgodność z prawem wydanych przez nie rozstrzygnięć, co wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze wskazane wyżej wady uzasadnienia, Sąd kasacyjny chcąc dokonać merytorycznej oceny zasadności pozostałych, obszernie umotywowanych zarzutów skargi kasacyjnej, w których wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z rozlicznymi przepisami Ordynacji podatkowej, a które to zarzuty w większości w swojej istocie stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych przez Skarżącą w skardze do Sądu pierwszej instancji i dotyczą uchybień popełnionych w toku postępowania przez organy podatkowe, czyniłby to za Sąd pierwszej instancji.

4.6. Z omówionych wyżej względów, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a., zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej będzie zobowiązany sporządzić uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia w sposób odpowiadający wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym zwłaszcza ustosunkować się do zarzutów podnoszonych przez Skarżącą oraz przytoczyć na poparcie swojego stanowiska stosowną argumentację, adekwatną do celu, jakiemu powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. W tym miejscu należy też odnotować, że w sprawie mającej za przedmiot określenie Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r., której istotnym elementem była również kwestia oszacowania podstawy opodatkowania tym podatkiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - realizując wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 458/12 - prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 361/13 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kierując do tego organu stosowne wskazania co do dalszego postępowania.

4.7. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w niniejszej sprawie o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż normujące tę kwestię art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego, który wniósł skargę kasacyjną, w przypadku uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę.