Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1261/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "E" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 września 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293), art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2020 r. zażalenia Firma A w K. z dnia 14 września 2020 r. na postanowienie Starosty Powiatu w D. z dnia 2 września 2020 r. znak: [...] odmawiające pozytywnego uzgodnienia przedłożonego przez Burmistrza [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "[...]" o mocy do 2MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obręb D., gm. S." – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie – w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – warunków zabudowy dla objętego wnioskiem Firma A . w K. zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "[...]" o mocy do 2MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obręb D., gm. S.".

Starosta [...], postanowieniem z dnia 2 września 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6, ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), art. 106 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "Dąbrowica Szczucin II" o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obręb [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki gruntowe: RIVb. Grunty te przeznaczone były według planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2002 r. na tereny upraw rolnych. Obecnie teren ten nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowana inwestycja polegająca na zabudowaniu działki stanowiącej użytek rolny obiektem w postaci farmy fotowoltaicznej stanowi o zmianie przeznaczenia terenu objętego wnioskiem, dotychczas wykorzystywanego jako użytek rolny. Inwestycja stanowi przedsięwzięcie zaliczane do zabudowy przemysłowej i lokalizacja takiej inwestycji stoi w sprzeczności z celami ochrony gruntów rolnych.

Na skutek zażalenia Firma A w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 29 września 2020 r., którym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji powołał art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne – i wskazał w szczególności, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka ewidencyjna nr [...] położona w Dąbrowicy stanowi klasoużytki: RIVb o powierzchni 1,78 ha, W o powierzchni 0,12 ha. Teren ten stanowi obszar, który nie wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przeznaczeniu na cele nierolnicze. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przytoczony przepis stanowi zatem wyraźnie, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale wtedy, gdy wymagają zgody, o której mowa w ust. 2. W aktualnym stanie prawnym nie dotyczy to zatem jedynie gruntów stanowiących użytki rolne klas IV- VI.

Organ odwoławczy zauważył dalej, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych i leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Przepis ten każe chronić wszystkie grunty rolne niezależnie od tego, czy są to grunty klasy I-III czy też IV-V. W wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., II OSK 528/18, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, iż uzgodnienie o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten ma szerszy zakres zastosowania niż art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który dotyczy tych gruntów, których zmiana przeznaczenia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga uzyskania zgody właściwego organu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W konsekwencji Sąd wskazał, że ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obejmuje swym działaniem wszelkie grunty rolne. Ochrona, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczy wszystkich gruntów rolnych, w rozumieniu tej ustawy, jak również gruntów (nieruchomości) wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przechodząc do merytorycznej oceny postanowienia Starosty [...], organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] w D. leży w terenie zwartego obszaru gruntów rolnych. Potwierdza to mapa znajdująca się w aktach sprawy, z której wynika, że tereny sąsiednie to także tereny rolne. Teren ten nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W poprzednio obowiązującym planie miejscowym obszar ten przeznaczony był w całości pod uprawy polowe i ogrodnicze. Również w aktualnie obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego działka nr [...] znajduje się w terenach oznaczonych jako "RPP" – obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Na tym obszarze występują urządzenia melioracji wodnych (rów melioracyjny), co potwierdzono w projekcie decyzji sporządzonej przez Burmistrza [...]. Tak więc w niniejszej sprawie wykazano, że objęta wnioskiem działka leży w zwartym obszarze gruntów rolnych. Niewątpliwie inwestycja polegająca na realizacji farmy fotowoltaicznej spowoduje utratę przez przedmiotową działkę charakteru rolnego. Z zalegającego w aktach sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 24 kwietnia 2020 r. wynika, iż inwestor planuje przekształcić teren całej działki nr [...] o powierzchni 1,90 ha. Nie ulega więc wątpliwości, że realizacja farmy fotowoltaicznej spowoduje, iż działka ta utraci dotychczasowy charakter i przestanie być działką wykorzystywaną do działalności rolniczej.

W ocenie organu odwoławczego, nie jest zasadny zarzut, iż organ I instancji uznał planowaną inwestycję za zabudowę o charakterze przemysłowym, bowiem w orzecznictwie dominuje taki pogląd (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 marca 2019 r., II SA/Go 63/19, i przywołane w tym wyroku orzeczenia, m.in. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2018 r., II OSK 794/16). Budowa instalacji fotowoltaicznej traktowana jest jako zabudowa przemysłowa – tak jak to przyjął Starosta [...]. Pogląd powyższy wzmacnia również aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi ten przepis przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (a taką instalację stanowi planowana budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych). Taką więc ustawodawca różnicuje takie kategorie jak: urządzenia infrastruktury technicznej i instalację odnawialnego źródła energii. Te dwie kategorie wymienione są osobno, a zatem nie mogą stanowić pojęć tożsamych, ponieważ przeczyłoby to logice i racjonalności ustawodawcy. Zatem planowana inwestycja nie wymaga spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2). Pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 muszą być jednak spełnione. Systemy fotowoltaiczne mają charakter przemysłowy, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zasadą jest organicznie przeznaczanie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zdaniem organu odwoławczego, realizowanie zabudowy przemysłowej na gruntach rolnych, które nie mają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, w tym konkretnym przypadku nie jest uzasadnione specjalnymi okolicznościami.

Pismem z dnia 9 października 2020 r. Firma A w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa, a to: 1) art. 138 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi określonymi w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy nieruchomości, na których jest ona planowana leżą poza tymi przewidzianymi w przepisach art. 6, art. 7 i art. 11 tej ustawy, a mimo tego ta przyczyna (materialnoprawna) nie stała się podstawą uchylenia postanowienia organu I instancji; naruszeniem objęte są również powołane przepisy ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 k.p.a. w ten sposób, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił swojego stanowiska co do tego, czy art. 3 ustawy obliguje do wydania postanowienia o związanym charakterze oraz czy i jakie kryteria oceny przewiduje; 3) art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez przyjęcie, że są one podstawą wydawania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w świetle art. 6 k.p.a są nimi tylko wymogi określone w art. 61 u.p.z.p. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w treści postanowienia organu I instancji powołano przepisy art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Po pierwsze, w świetle art. 6 k.p.a. przepisy te nie są podstawą wydawania ani decyzji o warunkach zabudowy, ani uzgodnień z art. 53 u.p.z.p. Po drugie, powołany przepis art. 53a w ogóle nie dotyczy problematyki tej sprawy. Po trzecie, rolny charakter przedmiotowych nieruchomości nie jest sporny w tej sprawie. Nade wszystko jednak organy obu instancji, bazując na treści art. 3 ustawy uznały, że ochrona gruntu jest bezwzględna i nieograniczona. Dotyczy to gruntów wszystkich klas bonitacyjnych. W ocenie organów tryby wdrażania tej kontroli są dwa: pierwszy realizowany jest w toku procedury planistycznej dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a drugi – w razie braku działań planistycznych – ma miejsce w toku określania przeznaczenia nieruchomości w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Co się tyczy poruszonych kwestii proceduralnych dotyczących ochrony gruntów rolnych stanowisko organów jest trafne. Zupełnie jednak prawnego uzasadnienia pozbawione jest ich stanowisko co do zakresu i kryteriów tej ochrony. Nie jest ona bezwzględna, nie dotyczy gruntów wszystkich klas i realizowana być może wyłącznie o ścisłe kryteria ustawowe (postanowienie związane), a nie w oparciu o uznanie administracyjne. Organ II instancji, naruszając przepis art. 138 k.p.a., nie uchylił postanowienia organu I instancji z tej przyczyny, że również jego zdaniem ochrona gruntów z art. 3 dotyczy gruntów wszystkich klas – a nie tylko klas I-III. Błędne stosowanie tego przepisu polega na tym, że ma on charakter generalny, a kryteria tej ochrony doprecyzowane są w kolejnych przepisach ustawy (art. 6 i art. 7). Sam art. 3 ustawy podstawą ochrony nie jest. Wprost wynika to z jego brzmienia. Nie określa on też żadnego trybu ani zasad ochrony. Umiejscowiony jest w rozdziale I ustawy zatytułowanym "przepisy ogólne". A w komentarzach określany jest jako "kierunki ochrony". Stanowiska tego nie zmienia powołany w uzasadnieniu postanowienia judykat w sprawie sygn. akt II OSK 528/18; nie jest sporna bowiem kwestia, że w każdym przypadku procedowania wniosku o warunki zabudowy, bez względu na klasę gruntu rolnego, konieczne jest przeprowadzenie uzgodnienia z art. 53 u.p.z.p. Nie wchodzi to w zakres problematyki tej sprawy. Organ II instancji nie rozwinął jednak swojego stanowiska, co do tego czy art. 3 ustawy obliguje do wydania postanowienia o związanym charakterze oraz czy i jakie kryteria oceny przewiduje. W tej części uzasadnienie nie odpowiada wymogom art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 k.p.a. Gdyby organy administracyjne przeprowadziły analizę problematyki występującej w sprawie ustaliłyby, jakie poglądy w tej materii obowiązują w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Klasa bonitacyjna konkretnego gruntu rolnego ma decydujące znaczenie o jego ochronie. Skarżący powołał się na wyrok NSA o sygn. akt II OSK 3752/18 i wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 1539/18.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

W świetle art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 293 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Z kolei zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wreszcie, art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052) stanowi, że do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez użyte w niniejszej ustawie pojęcie "kataster" rozumie się tę ewidencję. Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni prawidłowo i zasadnie odwołało się do przytoczonych przepisów w ramach wykładni systemowej w celu zrekonstruowania normy statuującej obowiązek współdziałania organów w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne. Zarzut skargi, jakoby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ten sposób naruszyło zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.) – jest chybiony.

W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest grunt mający status "gruntu wykorzystywanego na cele rolne" (działka nr [...] obręb D., użytek RIVb). Organ zasadnie przyjął, że jego ewentualne przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne nie wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i tym samym nie musi być dokonane w procedurze planistycznej, ale aktualny w odniesieniu doń pozostaje wymóg uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Proceduralny wymiar tego uzgodnienia reguluje art. 106 k.p.a. Zaznaczyć przy tym trzeba, że planowana inwestycja ("Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "[...]" o mocy do 2MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] obręb D., gm. S.") bezspornie implikuje przeznaczenie przedmiotowego gruntu na nierolnicze i nieleśne. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy – powołując się w szczególności na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – prawidłowo ocenił, że odnośna inwestycja powinna być kwalifikowana jako zabudowa o charakterze przemysłowym.

Uzasadniając sposób rozstrzygnięcia sprawy w ramach postępowania uzgodnieniowego organ wskazał na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej u.o.g.), zgodnie z którym ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Organ przytoczył też ustalenia faktyczne, które uznał za istotne z punktu widzenia podejmowanego rozstrzygnięcia. Wskazał w szczególności, że przedmiotowa działka leży w terenie zwartego obszaru gruntów rolnych (tereny sąsiednie to także tereny rolne); teren ten nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W poprzednio obowiązującym planie miejscowym obszar ten przeznaczony był w całości pod uprawy polowe i ogrodnicze. W aktualnie obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego działka nr [...] znajduje się w terenach oznaczonych jako "RPP" – obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Na tym obszarze występują urządzenia melioracji wodnych (rów melioracyjny). W ocenie organu, inwestycja polegająca na realizacji farmy fotowoltaicznej (na całym terenie działki) spowoduje utratę przez przedmiotową działkę charakteru rolnego. W konkluzji organ stwierdził, że w niniejszym przypadku nie zachodzą specjalne okoliczności przemawiające za dopuszczalnością zabudowy przemysłowej na gruntach rolnych. Zdaniem Sądu, konkluzja ta jest w pełni uzasadniona zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. Organ wyjaśnił przy tym motywy rozstrzygnięcia w sposób czytelny i prawidłowy – nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 k.p.a.

Zasadniczy, jak wydaje, zarzut skargi zasadza się na zanegowaniu normatywnego charakteru art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g. Zdaniem skarżącej, przepis ten "podstawą ochrony nie jest". Sąd tego stanowiska nie podziela. Artykuł 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g. statuuje nie tylko kierunki działania właściwych organów tudzież dyrektywę interpretacyjną szczegółowych przepisów ustawy, ale także wiążącą normę prawną. Wynika z niej, że zasadą jest kontynuacja rolniczego lub leśnego przeznaczenia gruntów, a przeznaczenie gruntów rolnych lub leśnych na inne cele – wyjątkiem od zasady (doprecyzowania kryteriów, wedle których te wyjątki mogą być ustanawiane, można upatrywać w art. 6 ust. 1 u.o.g.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ nie tylko trafnie zidentyfikował i zastosował obowiązującą zasadę, ale także przekonująco wykazał brak podstaw do uczynienia od niej wyjątku. Na takie podstawy w żaden sposób nie naprowadza też argumentacja skarżącej. Wynikająca ze skargi supozycja, jakoby art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g. sam przez się niewiele w sensie normatywnym znaczył, a podstaw do odmowy pozytywnego uzgodnienia inwestycji można było ewentualnie poszukiwać wyłącznie w szczegółowych przepisach ustawy – jest, w ocenie Sądu, nietrafna. Niezasadny jest zatem także zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi określonymi w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.