Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 29/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
658
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3;art. 161 par. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie żądania zobowiązania Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] do wydania aktu administracyjnego; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności rozpoznając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na rzecz skarżącego P. O. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwroty kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., obejmującego zaległość z tytułu nieuregulowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Tytuł wykonawczy wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 17 września 2015 r. Przy piśmie z dnia 21 marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W., w związku ze zmianą właściwości miejscowej, przesłał dokumentację podatnika P.O. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł.-P.

W dniu 24 marca 2016 r. wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. pismo, w trybie art. 65 § 1 k.p.a., przy którym przekazany został wniosek strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W toku postępowania wyjaśniającego organ egzekucyjny ustalił, że do stwierdzenia poprawności złożonej korekty, mogącej skutkować wycofaniem tytułu wykonawczego przez wierzyciela konieczne jest uzyskanie od płatnika informacji dotyczących faktycznie uzyskanych przychodów w 2013 r. W związku z powyższym przesłano w dniu 8 kwietnia 2016 r. pełnomocnikowi strony zawiadomienie o niemożności rozpatrzenia w terminie, wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a., wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Po otrzymaniu ww. zawiadomienia P.O. w dniu 27 kwietnia 2016 r. wniósł zażalenie na niezałatwienie ww. wniosku w terminie.

Organ wyższego stopnia postanowieniem wydanym dnia [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uzasadniając wydane postanowienie wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, tj. sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, w tym przypadku wszczęcia postępowania przez organ właściwy do jego rozpatrzenia, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Organ ten zawiadomieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. poinformował pełnomocnika zobowiązanego, iż przedmiotowy wniosek nie mógł zostać rozpatrzony w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Co do zasady poinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, powinno przyjąć formę niezaskarżalnego postanowienia. Jednakże poinformowanie strony poprzez skierowanie do niej zawiadomienia, choć błędne formalnie, nie stanowi o niedopełnieniu przez organ egzekucyjny ciążącego na nim obowiązku w tym zakresie. W realiach niniejszej sprawy, uzasadnienie znajduje skierowanie do pełnomocnika strony informacji o niezałatwieniu sprawy już w dniu 8 kwietnia 2016 r, tzn. po upływie 13 dni od dnia wpływu wniosku do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Organ egzekucyjny wskazał bowiem, że dla załatwienia wniosku konieczne jest zebranie materiału dowodowego niezbędnego do zajęcia stanowiska w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził ponadto, że pełnomocnik strony wraz z korektą zeznania PIT-37 zobowiązanego za rok 2013, we wniosku u umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazał jako podstawę prawną art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakwestionował istnienie należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] i przedstawiając argumentację, zgodnie z którą odpowiedzialność za brak pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu świadczeń wypłaconych stronie ponosi Ax. S.A., zaś organ podatkowy może co najwyżej zgłosić wierzytelność równą wartości brakującej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, jakiej spółka nie pobrała od zobowiązanego w 2013 r. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika strony, jeżeli odpowiedzialność za niewypłacony podatek dochodowy ponosi płatnik, nie zaś podatnik, to zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.a., postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] powinno zostać umorzone, ponieważ obowiązek nigdy nie istniał.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W dniu 23 marca 2016 r. do Urzędu Skarbowego Ł.-P. wpłynęło pismo Urzędu Skarbowego Ł.-W., do którego załączono korektę złożonego przez stronę zeznania podatkowego. Do korekty nie dołączono żadnych wyjaśnień. Po wstępnej analizie (w Trzecim Dziale Obsługi Bezpośredniej OB – 3) stwierdzono, że podatnik wykazał mniejszy przychód niż w zeznaniu pierwotnym oraz PIT-11 za 2013 r. wystawionym przez płatnika Ax. S.A. Jednocześnie w korekcie pozostawiono bez zmian wysokość zaliczek na podatek dochodowy, składek na ubezpieczenie społeczne oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ze względu na brak posiadania przez organ podatkowy danych niezbędnych do zweryfikowania poprawności złożonej korekty, w dniu 5 maja 2016 r. wystosowano do płatnika pismo z prośbą o przesłanie informacji dotyczących uzyskanego przez podatnika przychodu oraz kosztów z tytułu działalności wykonywanej osobiście w 2013 r. Płatnik odpowiadając na ww. pismo przesłał posiadaną dokumentację. Po wcześniejszej analizie przesłanego przez Urząd Skarbowy Ł.-W. wydruku (z podsystemu KONTROLA) informacji PIT -11 za 2013 r., dotyczących strony stwierdzono zgodność dokumentów w związku z osiągniętym przychodem i uzyskanymi kosztami w 2013 r. Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających, Trzeci Dział Obsługi Bezpośredniej OB-3 przekazał sprawę P.O. do Działu Postępowań podatkowych w celu ustalenia zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że organ egzekucyjny zasadnie wskazał w zawiadomieniu z dnia 8 kwietnia 2016 r., że przyczyną niezałatwienia w terminie wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. wniosku o umorzenie postepowania egzekucyjnego jest konieczność zebrania materiału dowodowego niezbędnego do zajęcia stanowiska w sprawie. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał za nieprawidłowe stanowisko prezentowane przez stronę, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy nie wymaga zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, a jedynie analizy dokumentów, która doprowadzi do jednoznacznego wniosku, iż "płatnikiem należności podatkowej jest Ax. S.A. w opadłości układowej".

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że w zawiadomieniu z dnia 8 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. nieprawidłowo wskazał, że rozpatrzenie wniosku nastąpi w terminie 7 dni od uzyskania dokumentacji w sprawie. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy powinno umożliwić stronie określenie jego upływu. Przykładowo warunek ten będzie spełniony poprzez wskazanie konkretnej daty, albo wskazanie upływu określonego terminu od dającego się skonkretyzować i zweryfikować (pewnego) zdarzenia. Jednakże niewystarczająca precyzyjność organu egzekucyjnego w tym zakresie, nie wpływa na dokonaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. ocenę zasadności zażalenia.

P.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając naruszenie:

- art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 35 k.p.a.

- art. 36 w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przedłużenia terminu załatwienia sprawy w formie postanowienia.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Skarżący uzasadniając wniesioną skargę stwierdził, że organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasady szybkości postępowania pomimo posiadania kompletnego materiału dowodowego, bowiem merytoryczne rozpoznanie sprawy z wniosku o umorzenie postepowania egzekucyjnego, nie wymaga zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, a jedynie analizy dokumentów, która prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż podatnikiem należności podatkowej jest Ax. w Upadłości Układowej. Wartość należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych ujęta w tytule wykonawczym stanowiącym podstawę egzekucji, wynika z kwoty ujętej w poz. 128 w złożonym zeznaniu podatkowym na formularzu PIT -37. Formularz ten przeznaczony jest do rozliczania osób fizycznych, za których zaliczki na podatek dochodowy odprowadzają podatnicy, co oznacza, że jeżeli nawet jeśli w zeznaniu podatkowym ujęta jest niedopłata, to i tak zgodnie z art. 26 a § 1 w zw. z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność za brakującą część podatku ponosi płatnik, nie zaś podatnik. Oznacza to, że obowiązek podatkowy objęty tytułem wykonawczym nigdy nie istniał. Skarżący nigdy nie był zobowiązany do zapłaty kwoty objętej tytułem wykonawczym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. w odpowiedzi na skargę stwierdził, że jak dotąd wierzyciel nie wycofał tytułu wykonawczego z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. W piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. otrzymano informację z Działu Postępowań podatkowych tut. Urzędu, iż w dniu 25 czerwca 2016 r. zostało wystosowane pismo do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. o przeprowadzenie kontroli wobec płatnika w celu zgromadzenia materiału dowodowego i zweryfikowania zarzutów strony. Sprawa pozostaje w toku. W tych okolicznościach organ egzekucyjny nie posiada materiału dowodowego, który stanowiłby podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na nieistnienie obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 36 k.p.a. organ egzekucyjny wyjaśnił, że przepis ten stanowi o obowiązku zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podaniu przyczyny zwłoki i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy. Wydane zawiadomienie spełnia wymogi określone w art. 124 k.p.a.

W dniu 28 października 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. ( z dnia 21 października 2016 r.), do którego załączono postanowienie tego organu z dnia 21 października 2016 r., nr [...] dotyczące odmowy umorzenia P.O. postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. na zaległość w podatku dochodowym od os fizycznych za 2013 r. zaktualizowaną kwotą 13.974 zł.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w zakresie pkt 1, to jest co żądania zobowiązania organu administracji do wydania aktu. W pozostałej części skargę poparł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w postępowaniach niezakończonych decyzją administracyjną, postanowieniem, innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 – 4 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej: p.p.s.a)., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy, przy czym, bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność organu. Co istotne, skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego, czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia.

W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż strona skarżąca, przed złożeniem skargi, wyczerpała tryb przewidziany w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika z dokumentów sprawy pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. zatytułowanym " ponaglenie" złożyła do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Organ wyższego stopnia postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. uznał zażalenie za niezasadne.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w świetle art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, przy czym do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).

Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu egzekucyjnego nie jest władny dokonywać oceny merytorycznej zasadności wniosku o umorzenie postepowania egzekucyjnego. Bezczynność organu nie może być wiązana ze stosowaniem prawa materialnego, a więc kształtowania treści praw i obowiązków publicznoprawnych. W ramach postępowania w sprawie bezczynności ocenie podlega działanie organu, a ocena ta musi mieć charakter formalny, czyli skupić się na tym, czy organ podejmował prawem nakazane czynności w prawem określonym postępowaniu ( v. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 400/15 – Lex nr 2101973).

Wobec powyższego w obecnym postępowaniu Sąd nie może wypowiadać się, co do zasadności zarzutów strony, iż nie ona była zobowiązana do odprowadzenia podatku dochodowego, lecz płatnik – Ax. S.A. w upadłości likwidacyjnej. Może jedynie ocenić, czy skoro organ podjął postępowanie wyjaśniające w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, to następnie prowadził je zgodnie z zasadami ekonomiki procesowej i zbędnie nie wydłużał.

Po przeprowadzeniu analizy akt administracyjnych Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. dopuścił się bezczynności.

Bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania zachodzi nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas gdy pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej trwania postępowania.

Skorzystanie przez organ z uprawnień wynikających z art. 36 k.p.a. i zawiadomienie strony o przesunięciu terminu rozpatrzenia sprawy samo przez się nie wyłącza zarzutu, że organ pozostaje w bezczynności lub prowadzi postępowanie przewlekle, gdyż nie powoduje, że zwłoka w stosunku do terminów procesowych przestaje istnieć. Wskazanie bowiem przez organ przyczyny zwłoki, jak i poprawność ustalenia nowego terminu rozpoznania sprawy, podlegają ocenie sądu administracyjnego. Sam fakt powiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy nie może w każdym przypadku oznaczać dla organu zwolnienia z zarzutu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania, o ile nie przemawiają za tym ważkie argumenty.

Jeśli złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wpłynął do właściwego organu (w dniu 22 marca 2016 r.), to organ ten zobowiązany był niezwłocznie podjąć czynności wyjaśniające i załatwić sprawę w ciągu miesiąca ( art. 35 § 3 k.p.a.). Jednakże do dnia 8 kwietnia 2016 r., to jest skierowania do pełnomocnika strony zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podjęto jakichkolwiek czynności. Jak wynika z akt sprawy pierwsze czynności zostały podjęte w dniu 5 maja 2016 r. W tym dniu wystąpiono do płatnika z prośbą o przesłanie informacji dotyczących faktycznie uzyskanych przez podatnika przychodów. Tak późne wystosowanie pisma organ uzasadniał trwającą akcją PIT/2015 oraz zaangażowaniem pracowników działu Obsługi Bezpośredniej czynnościami sprawdzającymi, obsługą bieżącą podatników, a ponadto okrojonym składem osobowym działu ( v. pismo z dnia 11 maja 2016 r. – k. 37 akt admin.).

Płatnik – Ax. S.A. w upadłości likwidacyjnej złożył żądaną dokumentację (karty wynagrodzeń skarżącego) w dniu 25 maja 2016 r. Dopiero po upływie okresu jednego miesiąca, to jest 25 czerwca 2016 r., organ egzekucyjny wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W.o przeprowadzenie kontroli płatnika.

Z zestawienia terminów podejmowanych czynności wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie działał w sposób umożliwiający załatwienie sprawy w ciągu miesiąca, to jest w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., czy choćby w terminie zbliżonym do miesiąca.

Okoliczność oddelegowania części pracowników działu Obsługi Bezpośredniej do innych komórek organizacyjnych urzędu nie jest ważkim argumentem zwalniającym organ z zarzutu bezczynności. Realizacja kompetencji przez organ administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem. Z obowiązku tego nie zwalniają organu tzw. czynności obiektywne: brak etatów, czy duże obciążenie ilością spraw. Są to bowiem przyczyny pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego jako całości i związane przede wszystkim z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt IIISAB/Kr 36/16 – Lex nr 2085943).

Na podstawie art. 149 § 1 a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (v. Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego. Barbara Adamiak. Janusz Borkowski. Warszawa 1998 r., str. 808-812).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, taka sytuacja rażącej bezczynności nie wystąpiła. Stwierdzona bezczynność nie wynikała z lekceważącego traktowania obowiązków przez organ. Spóźnione podejmowanie czynności spowodowane było dość znacznym skomplikowaniem sprawy i koniecznością skierowania części pracowników działu Obsługi Bezpośredniej do wykonywania pracy w innych wydziałach organu egzekucyjnego. Czynności wyjaśniające podejmowane były systematycznie, jednak ze zbyt długimi przerwami.

Zdaniem Sądu uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 36 k.p.a., poprzez zaniechanie przedłużenia terminu załatwienia sprawy w formie postanowienia.

Zawiadomienie strony o przekroczeniu terminu załatwienia sprawy ma charakter czynności procesowej, która wpływa na jej uprawnienia procesowe. Z tego też względu powinna ona mieć formę postanowienia, co tym bardziej jest uzasadnione, jeśli zważyć na cywilnoprawne skutki zwłoki w załatwieniu sprawy. W aktualnym stanie prawnym przepis art. 123 § 2 k.p.a. daje pełne podstawy do tego, ażeby stosować formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Jest to bowiem rozstrzygniecie kwestii wynikającej w toku postępowania – przewlekającego się – a nie dotyczy ono na pewno rozstrzygnięcia o istocie sprawy (v. Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego. Barbara Adamiak. Janusz Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2011, str.235).

Zawarty w punkcie 2 skargi wniosek o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie jest w istocie skargą przewidziana w art. 227 k.p.a. Skargę taką należy wnieść do organów właściwych do ich rozpatrzenia ( art. 228 k.p.a.), a nie do sądu administracyjnego.

Skarżący cofnął skargę w zakresie punktu 1, to jest zobowiązania organu do wydania aktu. Sąd w tej części umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Nie zmierza ono do obejścia prawa. Ponadto postępowanie w tym zakresie podlegałoby umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe, bowiem organ egzekucyjny po wniesieniu skargi do sądu wydał postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

D.Cz.