Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 236/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 ust. 1, art. 135 ust. 1  pkt 1 lit. g, art. 130 ust. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 marca 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 27 listopada 2012 r. o zatrzymaniu S. K. prawa jazdy kategorii B, C, BE, CE nr [...].

Postępowanie administracyjne miało następujący przebieg:

Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Starosty Strzeleckiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez S. K.. Poinformował w nim, że ww. otrzymał łącznie 27 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r.

Starosta Strzelecki pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. zawiadomił S. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B, C, BE, CE nr [...]..

Starosta Strzelecki decyzją z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) orzekł o zatrzymaniu S. K. prawa jazdy kat. B, C, BE, CE nr [...].. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powołał art. 138 ust. 1 ustawy Prawo

o ruchu drogowym i stwierdził, że starosta zatrzymuje prawo jazdy w wypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazując na ewidencję prowadzoną przez KWP w [...] oraz prawidłowość danych w niej zawartych uznał, że tak pod względem merytorycznym, jak i ilościowym była ona zgodna z zasadami obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998 ze zm.) oraz, że z jej zapisów wynika, że S. K. w okresie 7 miesięcy, tj. od dnia 22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co spowodowało, że otrzymał łącznie 27 punktów "karnych". Organ przeanalizował także rodzaje naruszeń przepisów i ilość punktów przypisanych za te naruszenia. Wskazując na przepis art. 108 § 1 K.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż uzasadnione to jest ważnym interesem społecznym i koniecznością ochrony życia i zdrowia ludzkiego, bowiem kierujący przez 4 miesiące uzyskał 25 punktów karnych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K., żądając jej uchylenia. Podniósł, że decyzja jest niesłuszna i narusza art. 135 ust. 1 pkt 1, art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, a także art. 7 K.p.a. Zdaniem odwołującego organ wadliwie przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki ustawowe zawarte w ww. przepisach, gdyż § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. stanowi, że organ prowadzący ewidencję usuwa z niej przypisane punkty, jeżeli od dnia popełnienia upłynął rok. Odwołujący akcentował, że w dniu wydawania decyzji nie dopuścił się przekroczenia 24 punktów karnych. Podniósł nadto, że nawet jeśli suma punktów karnych przed terminem usunięcia tych najstarszych przekroczyła 24, to zapis rozporządzenia w tej części należy uznać za niekonsytucyjny, albowiem minister przekroczył w sposób rażący delegację ustawową w tym zakresie. Wskazując na powyższe argumenty uznał, że uzasadniają one uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że uzupełniono akta sprawy o dokumenty potwierdzające posiadane przez odwołującego uprawnienia do kierowania pojazdami. Powołując przepisy Prawa o ruchu drogowymi przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. mające zastosowanie w sprawie oraz wskazując na ustalony stan faktyczny dotyczący zarówno dat oraz ilości przypisanych punktów za popełnione naruszenia przepisów ruchu drogowego stwierdziło, że odwołujący już w dniu 14 września 2011 r. przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów, gdyż tego dnia za popełnione kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego przypisano mu 6 punktów i tym samym suma punktów za okres od dnia 22 maja 2011r. (przypisano mu 17 punktów, po odjęciu

2 punktów w związku z odbytym szkoleniem, 4 lipca 2011 r.- 2 pkt, 14 września 2011 r. - 6 pkt, 20 grudnia 2011 r. - 2 pkt) do 14 września 2011 r. wynosiła 25 punktów. Uzasadniał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia sprawy nie został pozostawiony uznaniu organu, ale jest determinowany przepisami prawa. Skoro zatem odwołujący w okresie od 22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 27 punktów, to zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że przy liczeniu limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego bierze się pod uwagę czas, jaki upłynął od pierwszego naruszenia do popełnienia kolejnego, które spowodowało przekroczenie limitu 24 punktów, przy jednoczesnym braku odbycia odpowiedniego szkolenia zmniejszającego liczbę otrzymanych punktów, a nie czas od popełnienia naruszenia do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Uzasadniało, że jeżeli pomiędzy pierwszym, a kolejnym naruszeniem powodującym przekroczenie limitu 24 punktów nie upłynął okres jednego roku, to warunek z art. 135 ust. 1 pkt g ustawy został spełniony i powstaje obowiązek starosty wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy. Ustosunkowując się do zarzutu niekonstytucyjności § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, że organy administracji publicznej w swej działalności są związane treścią źródeł powszechnie obowiązującego prawa RP, którymi są m.in. rozporządzenia i stąd też nie są legitymowane do samodzielnej oceny ich zgodności z ustawami. Zauważyło jednocześnie, że kwestia ewentualnego przekroczenia granic upoważnienia ustawowego przy wydaniu rozporządzenia nie ma decydującego znaczenia, gdyż takie uregulowania wynikają także z przepisów ustawy, a to art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1. W zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uznało, że uzasadnione pozostaje nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż przemawia za tym interes społeczny oznaczający konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wzgląd na ochronę zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego. Cel ten zostanie zrealizowany poprzez niezwłoczne zatrzymanie dokumentu.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się S. K. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez ich błędną wykładnię, a także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący dowodził, że organy orzekające w sprawie nie zbadały

w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności faktycznych i nie uwzględniły słusznego interesu obywatela, co spowodowało wadliwe przyjęcie, że w sprawie wystąpiła dyspozycja opisana literą "g" art. 135 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podkreślał, że kierowca, stosownie do art. 130 ustawy może na własny rachunek uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego błędnej decyzji, a okoliczność ta nie została zweryfikowana ani przez organ I instancji, ani też przez SKO. Podniósł nadto, że na dzień wydawania decyzji nie legitymował się wpisem, z którego by wynikało, że przekroczył limit 24 punktów. Zaprezentował nadto stanowisko, że przy wydaniu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego doszło do przekroczenia delegacji ustawowej. Skarżący zawarł w skardze także wniosek

o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację, która znalazła się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. wniosek skarżącego

o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola, o której mowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei, po myśli art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że nie naruszają one prawa.

Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137), zwanej dalej ustawą, uchylony został z dniem 19 stycznia 2013 r. przez przepis art. 125 pkt 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011 r. nr 30, poz. 151 ze zm.). okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji, gdyż ustawodawca w art. 136 ust. 1 tej ustawy przewidział, że w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Mając zatem powyższe na uwadze prawidłowo organy administracji uznały, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy obowiązujące na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił art. 138 ust. 1 ustawy, który przewidywał, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. g ustawy policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Taka redakcja przepisu art. 135 ust. 1 ustawy pozwala przyjąć, że oba przepisy pozostają ze sobą w oczywistym związku, który pozwala skonstruować normę materialnoprawną dla decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jest bowiem oczywistym, że bez zaistnienia okoliczności zamieszczonych w normie m.in. art. 135 ust. 1 pkt g ustawy, nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 138 ust. 1 ustawy. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że w razie przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta zobligowany został przez ustawodawcę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W przepisach tych zawarte zostały bowiem normy nakazujące dla organów. Przekroczenie limitu 24 punktów skutkuje nakazem zatrzymania prawo jazdy, zaś starosta, a nie policjant obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (por. wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 1208/10 - Lex nr 751976; wyrok WSA w łodzi z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 989/11 - Lex nr 1107731).

Zauważyć należy także, że w sprawie w istocie nie był negowany przez skarżącego ustalony stan faktyczny dotyczący popełnionych przez niego naruszeń przepisów ruchu drogowego, dat tych naruszeń oraz liczby punktów za nie przypisanych. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości to, że skarżący w okresie od

22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 27 punktów, przy czym prawidłowo podnoszą organy, że skarżący już w dniu 14 września 2011 r. przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów, gdyż tego dnia za kolejne popełnione naruszenie przepisów ruchu drogowego przypisano mu 6 punktów i stąd też suma punktów za okres od dnia 22 maja 2011r. (przypisano mu 17 punktów, po odjęciu 2 punktów z 19 punktów w związku z odbytym szkoleniem, 4 lipca 2011 r. - 2 pkt, 14 września 2011 r. - 6 pkt, 20 grudnia 2011 r.

- 2 pkt) do 14 września 2011 r. wynosiła 25 punktów (17+2+6=25) i przekraczała dopuszczalny limit 24 punktów. Zatem to już w dniu 14 września 2011 r. winno nastąpić zatrzymanie prawa jazdy skarżącego, gdyż tego dnia skarżącemu przypisano kolejne

6 punktów, co wykluczyło możliwość usunięcia wcześniejszych punktów z ewidencji. Jednakże podstawę prawną wszczęcia postępowania administracyjnego

z urzędu przed Starostą Strzeleckim stanowić mogło dopiero wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] – stosownie do przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami

z powodu otrzymania 27 punktów w okresie od 22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. Wniosek w tym zakresie datowany na dzień 14 sierpnia 2012 r. wpłynął do organu

w dniu 17 sierpnia 2012 r., zaś wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło w dniu 22 sierpnia 2012 r. Skarżący właśnie z datą wszczęcia postępowania w sprawie i wydania rozstrzygnięć w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z powodu przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 22 maja 2011 r. do 20 grudnia 2011 r., neguje zapadłe w sprawie decyzje, gdyż nie godzi się z tym, że organy orzekły o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie nieaktualnego na dzień wydawania decyzji stanu faktycznego, bowiem w dacie zarówno decyzji organu I instancji, jak

i organu II instancji nie miał już przekroczonego limitu punktów.

Z art. 138 ust. 1 ustawy jasno wynika, że w razie przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, przy czym dopuszczalności wydania tej decyzji ustawodawca nie uzależnił od zaistnienia jakichkolwiek innych okoliczności, poza zawartymi w przepisie art. 135 ust. 1 pkt d i g. Skoro tak, to starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy zawsze, w przypadku wystąpienia przesłanek, o których stanowi przepis art. 135 ust. 1 pkt d i g ustawy, bez względu na datę wszczęcia postępowania administracyjnego. Dla konsekwencji prawnych związanych z naruszeniem przepisów ruchu drogowego decydujące znaczenie ma bowiem data dopuszczenia się naruszeń przepisów ruchu drogowego oraz fakt przekroczenia przez kierującego pojazdem limitu 24 punktów w ciągu roku, licząc od daty popełnienia czynu stwierdzonego prawomocnym mandatem karnym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro skarżącemu w dniu 22 maja 2011 r. przypisano punkty w ilości 17, to zakładając, że przestrzegałby on przepisów ruchu drogowego, zostałyby one usunięte z ewidencji po upływie roku. Jednakże skarżący dopuścił się kolejnych naruszeń i skutkiem tego było przekroczenie w dacie 14 września 2011 r. limitu 24 punktów. W tej dacie wystąpiła więc ustawowa przesłanka skutkująca z mocy prawa zatrzymaniem prawa jazdy skarżącego, która to stanowiła podstawę do wydania przez starostę decyzji

o zatrzymaniu prawa jazdy. Okoliczność, że decyzje organów (27 listopada 2012 r.

i 7 marca 2013 r.) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy zapadły w momencie, gdy skarżący nie miał już, jak twierdzi, przekroczonego limitu punktów nie zmieniają sytuacji prawnej skarżącego, gdyż decyzja starosty ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ administracji nie miał żadnej dowolności, ani też tzw. "luzu decyzyjnego" i wobec faktu przekroczenia limitu punktów, był zobowiązany do zastosowania jednej, ściśle określonej konsekwencji prawnej tj. zatrzymania prawa jazdy (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1152/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 1208/10 – http:www. nsa.orzeczenia.gov.pl)

Odnosząc się do zarzutu skargi zgodzić należy się ze skarżącym, że pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z przyznanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest przewidziana w art. 130 ust. 3 ustawy możliwość zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia szkolenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji. Jednakże, aby z tego uprawnienia kierowca mógł skorzystać musi on przystąpić do odbycia szkolenia przed przekroczeniem określonego limitu punktów, a nie wówczas gdy ten limit został już przekroczony. Na marginesie zaznaczyć należy, że z treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynika, że skarżący skorzystał

z takiej możliwości i z tego tytułu odpisano mu punkty z naruszenia z dnia 22 maja 2011 r. Zauważyć ponadto należy, że ustaleń co do liczby punktów karnych nie dokonuje starosta, lecz wynikają one z ewidencji kierowców prowadzonej przez Policję (art. 130 ust. 1 ustawy). Prowadzona przez policję ewidencja ma charakter urzędowego rejestru danych nią objętych. Organ rozpatrując zatem sprawę o zatrzymanie prawa jazdy nie dokonuje w tym postępowaniu odrębnych ustaleń co do faktycznej liczby punktów konkretnego kierowcy, weryfikacji naruszeń, za które przypisano kierowcy punkty, lecz przyjmuje za prawidłowe dane zawarte w ewidencji Policji. Tak więc

z uwagi na regulację art. 138 ust. 1 ustawy, która obliguje organ do wydania decyzji

o zatrzymaniu prawa jazdy przy przekroczonym limicie punktów, postępowanie przed organami administracji nie wymagało prowadzenia postępowania dowodowego,

a jedynym i wystarczającym dowodem były dane z ewidencji, przedstawione w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 sierpnia 2013 r.

Co do zarzutu przekroczenia przez przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania

z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998 ze zm.) w § 6 ust. 1 pkt 3 granic upoważnienia ustawowego, należy stwierdzić, że legalność aktu normatywnego jest uwarunkowana nie tylko faktem wydania go na podstawie delegacji ustawowej, ale także faktem wydania go w celu wykonania ustawy. Zakwestionowany zatem przez skarżącego przepis należy ocenić nie tylko

z uwzględnieniem treści art. 130 ust. 4 ustawy, lecz także wszystkich jej zapisów,

a w szczególności art. 130 ust. 2 ustawy, który stanowi, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Kwestionowany paragraf 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zawiera

w istocie powtórzenie ustawowego przepisu, gdyż brzmi: "Organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów" i nie jest sprzeczny z przepisem ustawowym.

Nie można również zarzucić organom wadliwego skorzystania z rygoru natychmiastowej wykonalności. Przyjęcie poglądu skarżącego, co do rygoru natychmiastowej wykonalności oznaczałoby, iż skarżący mimo przekroczenia liczby 24 punktów karnych, nadal byłby uprawniony do prowadzenia pojazdów. Uzyskanie przez niego w krótkim okresie czasu 27 punktów karnych dowodzi, iż swoim zachowaniem stwarza on zagrożenie dla życia i zdrowia własnego i innych uczestników ruchu drogowego i na te okoliczności zasadnie organy wskazały uzasadniając w tym zakresie rozstrzygnięcie. Również zatem względy bezpieczeństwa ruchu drogowego przemawiały przeciwko temu, aby skarżący mimo przekroczenia 24 punktów nadal prowadził pojazdy mechaniczne do czasu ostatecznego rozpoznania sprawy

i prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W tym zakresie organy obu instancji właściwie wskazały na przyczyny nadania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie przedstawiły stosowną

i rzeczową argumentację.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.