Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1149/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 246 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi P. KG z siedzibą w D., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze. zm. dalej "P.w.p."), decyzją z [...] września 2013 r. znak [...], po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...] udzielonego na rzecz P. KG z siedzibą w H., Niemcy, wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez firmę P. KG z siedzibą w D., Niemcy, oddalił sprzeciw.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Decyzją z [...] sierpnia 2007 r., Urząd Patentowy RP udzielił prawo ochronne na znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...], na rzecz P. KG z siedzibą w H., Niemcy (dalej: "Uprawniony"), zgłoszony do UP [...] października 2001 r. Znak towarowy przeznaczony został do oznaczania usług w klasie 35 klasyfikacji nicejskiej w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi. Wobec powyższej decyzji do Urzędu Patentowego RP, [...] października 2008 r., wpłynął sprzeciw P. KG z siedzibą w D., Niemcy (dalej: "Sprzeciwiający się", "Skarżący"), w którym jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano przepisy art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., Sprzeciwiający się podniósł, że jest uprawnionym z ochrony międzynarodowego znaku towarowego PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania ubrań zawartych w klasie 25 klasyfikacji nicejskiej oraz przysługuje mu prawo ochronne na znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...] przeznaczony do oznaczania usługi w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia, zawartej w klasie 35 klasyfikacji nicejskiej. Sprzeciwiający się podniósł ponadto, że uzyskał ochronę na szereg znaków towarowych zawierających warianty wyrażenia PEEK&CLOPPENBURG jak np.: P&C, PEEK, CLOPPENBURG, PEEK'S. Podniósł, że usługi w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej obejmują swoim zakresem usługi w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi. Dokonał analizy porównawczej znaków towarowych wskazując na ich podobieństwo oraz ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. Sprzeciwiający podniósł, że sporny znak towarowy jest podobny do Jego chronionej na terenie Polski firmy, utrzymanie zatem ochrony na sporny znak towarowy byłoby działaniem naruszającym prawa osobiste spółki P. z siedzibą w D..

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p. Sprzeciwiający podniósł, że z uwagi na powiązania personalne i kapitałowe pomiędzy Uprawnionym a Jego spółką-córką z siedzibą w W., która była stroną sporu w postępowaniu cywilnoprawnym, Uprawniony do spornego znaku towarowego miał pełną wiedzę, że jedynym podmiotem uprawnionym do posługiwania się oznaczeniem P.&Cloppenburg w Polsce jest Sprzeciwiający się oraz powiązana z nim spółka P. Sp. z o. o. z siedzibą w W..

Uprawniony, w piśmie z [...] czerwca 2009 r. uznał złożony sprzeciw za bezzasadny. Zdaniem Uprawnionego w sprzeciwie błędnie dokonano oceny podobieństwa usług wskazanych w klasie 35 klasyfikacji nicejskiej, gdyż usługi te mają inny charakter, odmienne przeznaczenie, są świadczone w różny sposób, a w konsekwencji nie są konkurencyjne i nie są komplementarne. Uprawniony podkreślił, że usługa sprzedaży świadczona na rzecz osób trzecich nie ma nic wspólnego z usługą zarządzania przedsiębiorstwem. Wynika to z faktu, że usługodawca przyjmujący do sprzedaży towary wytworzone w innym przedsiębiorstwie w żadnym stopniu nie uczestniczy w procesie zarządzania tym przedsiębiorstwem i nie świadczy w tym zakresie żadnej pomocy. Zdaniem uprawnionego nawet jeśli pomoc świadczona przedsiębiorstwu dotyczy sfery sprzedaży, to jednak sprowadza się ona do np.: doradztwa w tym zakresie i dlatego nie należy jej łączyć z prowadzeniem sprzedaży jako takiej.

Uprawniony podniósł, że nie przedstawiono w sprawie żadnych dowodów na okoliczność renomy znaku (znaków) Sprzeciwiającego się, a także, że w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, Sprzeciwiający się nie prowadził działalności gospodarczej w Polsce i nie prowadzi jej nadal. Sporny znak towarowy nie został także zgłoszony w złej wierze, Uprawniony bowiem nie wykorzystywał swojej rejestracji w innym celu niż używanie jej przedmiotu.

Sprzeciwiający się w piśmie z [...] kwietnia 2010 r., wniósł o dołączenie do akt sprawy wyroków Sądu Okręgowego w W. z [...] kwietnia 2003 r. (sygn. akt [...]), Sądu Apelacyjnego w W. z [...] listopada 2003 r. (sygn. akt [...]), Sądu Najwyższego z [...] października 2004 r. (sygn. akt [...]), na okoliczność uznania przez sąd powszechny, że wyłącznie Sprzeciwiający się może w sposób zgodny z prawem posługiwać się oznaczeniem Peek & Cloppenburg na terenie Polski, zaś spółce córce właściciela kwestionowanego znaku towarowego zakazano prawomocnym wyrokiem sądu posługiwać się w obrocie na terenie Polski oznaczeniem Peek & Cloppenburg, w tym poprzez używanie tego oznaczenia jako firmy.

Uprawniony, odnosząc się do powyższych wyroków wskazał, że stronami postępowań w tych sprawach były inne podmioty niż te, które są stronami sporu w sprawie niniejszej. Ponadto wszystkie roszczenia oparte na przepisach dotyczących znaków towarowych zostały oddalone. Z uwagi na powyższe nie jest uzasadnione wywodzenie z ww. wyroków skutku w postaci wyłącznego uprawnienia wnoszącego sprzeciw do posługiwania się w obrocie oznaczeniem Peek & Cloppenburg w jakimkolwiek charakterze, w tym, w szczególności, jako znakiem towarowym dla odmiennych usług.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2010 r. Kolegium Orzekające zobowiązało Sprzeciwiającego się do przedłożenia do akt sprawy dowodów na okoliczność renomy przeciwstawionych znaków towarowych, natomiast postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r., UP wezwał Sprzeciwiającego się do przedłożenia do akt sprawy dowodów na okoliczność prowadzenia przez P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi.

Po rozprawie z [...] września 2013 r. UP rozstrzygnął sprawę zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. UP, w zaskarżonej decyzji wskazał, że strony postępowania spornego, są spółkami niemieckiego prawa handlowego mającymi siedziby w Niemczech, funkcjonującymi na rynku niemieckim od ponad stu lat. Podmioty te działają bezkolizyjnie na rynku niemieckim, niezależnie od wykorzystywanych w nazwie spółek tych samych elementów słownych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., UP w pierwszej kolejności poddał ocenie podobieństwo usług w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi do usługi w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia oraz usług w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi do towaru w postaci ubrań. UP stwierdził brak podobieństwa porównywanych usług oraz brak podobieństwa usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi i towaru w postaci ubrań. Usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi to usługi adresowane do podmiotów profesjonalnych, które prowadząc przedsiębiorstwo handlowe lub przemysłowe, korzystają z odpłatnego wsparcia w prowadzeniu tej działalności. Celem tej usługi jest więc udoskonalenie metod zarządzania w celu efektywniejszego prowadzenia firmy. Pomoc ta może mieć charakter doradztwa lub zastępowania firmy w czynnościach zarządzania. Natomiast istotą usługi w zakresie sprzedaży odzieży, nakryć głowy i obuwia jest oferowanie towarów nieograniczonemu z definicji kręgowi osób, które w punktach sprzedaży mogą zapoznać się z ofertą, uzyskać informacje na temat towarów i w możliwie wygodnych warunkach dokonać ich zakupu. Usługi te zatem mają nie tylko wyraźnie odmienny charakter, ale są skierowane do innego typu odbiorcy. Kryteria te zasadniczo przesądzają o braku konkurencyjności lub komplementarności między usługami. Uznanie, że usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi nie są podobne do usługi w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia przesądza o braku podobieństwa usług wskazanych dla spornego znaku towarowego do towaru w postaci ubrań.

UP uznał następnie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r.,sygn. akt II GSK 912/12, że brak podobieństwa usług jest wystarczającą podstawą do oddalenia wniosku opartego na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. ponieważ dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Jak podniósł UP, według ugruntowanego orzecznictwa brak czy to podobieństwa towarów (usług) czy to podobieństwa oznaczeń eliminuje możliwość zaistnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Tym samym, zdaniem UP, zarzut Sprzeciwiającego o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. należało, jako bezzasadny, oddalić.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., UP uznał, że prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem prawa do firmy Sprzeciwiającego się, nie wykazał on bowiem, by na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony, tj. [...] października 2001 r., faktycznie prowadził działalność gospodarczą w Polsce, a tym bardziej by działalność ta przedmiotowo pokrywała się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Nie można bowiem zgodzić się ze Sprzeciwiającym się, że prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce odbywało się poprzez prowadzenie tej działalności przez spółkę-córkę, a mianowicie P. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. UP wskazał, powołując przy tym uchwałę Sądu Najwyższego z 23 lutego 2005 r., sygn. akt III CZP 88/04 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu sygn. akt I ACa 562/10, że twierdzenie, iż prowadzenie działalności gospodarczej jednego podmiotu wynika z działalności innego (np. tzw. spółki-córki) jest nieuprawnione w świetle istniejącego orzecznictwa. Natomiast, jak wskazał UP, z akt sprawy wynika, że co najmniej kilka miesięcy przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego, firma P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. działała na terytorium Polski, prowadząc sklepy z odzieżą w dwóch galeriach handlowych, nie wynika jednak z nich by spółka ta, poza prowadzeniem sklepów z odzieżą, świadczyła jakiekolwiek inne usługi, w szczególności zaś usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi zawartymi w klasie 35 klasyfikacji nicejskiej oraz sprzedawała towary z klasy 18 klasyfikacji nicejskiej, które nie zostały unieważnione na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. W świetle powyższego, zdaniem UP, nie można twierdzić, że sporny znak towarowy uzyskał ochronę z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p. UP nie podzielił także stanowiska Sprzeciwiającego, o zgłoszeniu znaku towarowego w złej wierze. Sprzeciwiający się nie wykazał by zgłoszeniu znaku towarowego towarzyszyły inne, niż chęć używania znaku towarowego, zamiary.

UP, za niezasadne również uznał żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 P.w.p., Sprzeciwiający się nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, które świadczyłyby o renomie przeciwstawionych znaków towarowych w Polsce.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2014 r., Skarżący zaskarżył decyzję z [...] września 2013 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz o orzeczenie o zwrocie Skarżącemu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak uwzględnienia istotnych okoliczności sprawy, jej niewłaściwą ocenę, a także brak odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich argumentów oraz materiałów dowodowych wskazywanych w toku postępowania przez Skarżącego;

art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., poprzez błędną wykładnię, a niezależnie niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący w pierwszej kolejności podkreśli, że UP nie przeprowadził analizy podobieństwa usług w klasie 35 do towarów w klasie 25, tj. odzieży. Według Skarżącego, z tego powodu ocena podobieństwa UP, nie została dokonana w sposób prawidłowy, a tym samym nie można przyjąć, iż także stan faktyczny został należycie ustalony w odniesieniu do usług w klasie 35. UP miał obowiązek dokonać wnikliwej oceny usług w klasie 35, dla których został zarejestrowany sporny znak towarowy Peek&Cloppenburg Uprawnionego do towarów w klasie 25, dla których został zarejestrowany znak towarowy Peek&Cloppenburg Skarżącego, co potwierdzają wyroki Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach VI SA/Wa 1879/13, VI SA/Wa 1889/13 i VI SA/Wa 1890/13.

Skarżący dodatkowo podniósł, że pojęcie usług w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi mieści się w pojęciu usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej, tj. usług, dla których został zarejestrowany przeciwstawiony spornemu znakowi słowny znak towarowy Peek&Cloppenburg [...]. Znak ten bowiem jest przeznaczony dla wszelkiego rodzaju usług dotyczących sprzedaży, a więc nie tylko usług w zakresie sprzedaży produktu odbiorcy finalnemu, jak bezpodstawnie przyjął UP, ale również usług pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi, które taką sprzedaż również prowadzą i na sprzedaży towarów polega ich działalność gospodarcza. Właśnie takie czynności Skarżący świadczy między innymi w Polsce na rzecz swojej polskiej spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. w zakresie prowadzenia sieci Domów Mody "P.", wspierając ją w akcjach marketingowych promujących tę sieć, zarządzając stronami internetowymi, programami lojalnościowymi w tym Kartą stałego Klienta, a także uczestnicząc w kontaktach z Klientami, którzy chcieliby wprowadzać także w polskich Domach Mody "P." swoje towary. W swych rozważaniach UP, dokonał porównania usługi w zakresie sprzedaży do usług w zakresie pomocy w zarządzaniu. W wyniku tak dalekiego uogólnienia zakresów usług, doszedł do błędnego przekonania, iż sporne usługi są całkowicie niepodobne do usług Skarżącego. UP nie wziął bowiem pod uwagę faktu, iż kwestionowane usługi, dla których Uprawniony zarejestrował swój znak, dotyczą także zarządzania przedsiębiorstwem handlowym i przemysłowym, prowadzącym produkcję lub sprzedaż odzieży, obuwia czy nakryć głowy, a tym samym są to zakresy pokrywające się.

W odpowiedzi na skargę UP, utrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z [...] września 2014 r., Uprawniony, odnosząc się do skargi wskazał, że Skarżący nie wyjaśnił jakie istotne okoliczności sprawy nie zostały przez organ uwzględnione przy jej rozpoznaniu, na czym miałaby polegać niewłaściwa ocena sprawy przez organ i do jakich argumentów czy materiałów dowodowych organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Skarżący też, zdaniem Uprawnionego, w najmniejszym stopniu nie wykazał na czym polegało naruszenie przez organ przepisów materialnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśnił na czym polegać miałaby błędna wykładnia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Uzasadnienie skargi w odniesieniu do naruszenie przepisów prawa materialnego sprowadza się do polemiki z oceną dokonaną przez organ.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zaczynając niniejsze rozważania od ustalenia kwestii, jaka regulacja prawna ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, należy wskazać, że zgodnie z art. 315 ust. 3 P.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie, sporny znak towarowy został zgłoszony do UP [...] października 2001 r., ocena zatem, czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do udzielenia prawa ochronnego na ten znak, winna być, jak prawidłowo przyjął UP, dokonana w oparciu o obowiązujące w tej dacie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, a także w odniesieniu do ówczesnego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 P.w.p., każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. UP, decyzją z [...] sierpnia 2007 r., udzielił prawo ochronne na sporny znak towarowy, a informację o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy ogłoszono w Wiadomościach Urzędu Patentowego z [...] kwietnia 2008 r. Wniesienie w związku z tym przedmiotowego sprzeciwu [...] października 2008 r. oznacza, że został zachowany sześciomiesięczny termin, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jedną z podstaw zaskarżenia decyzji UP z [...] września 2013 r., było naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. zgodnie, z którym nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli jego używanie spowodować może wśród części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami. Powyższy przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostały trzy następujące przesłanki: po pierwsze, wystąpi podobieństwo lub identyczność oznaczeń, po drugie, podobieństwo lub identyczność towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe oraz po trzecie, możliwość spowodowania wśród części odbiorców błędu polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami, spowodowanym używaniem znaku towarowego.

Sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania usług w zakresie pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi zawartych w klasie 35. Przeciwstawiony znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...] jest przeznaczony do sygnowania towarów w klasie 25, tj. odzieży, a znak towarowy PEEK&CLOPPENBURG o numerze [...] jest przeznaczony do oznaczania usług w klasie 35, tj. usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia.

Badanie podobieństwa znaków rozpoczyna się od oceny czy towary lub usługi, do oznaczenia których przeznaczono znaki, są podobne.Wykluczenie tej przesłanki w razie zarzutu naruszenia przy udzielaniu prawa ochronnego art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. czyni dalsze badanie podobieństwa znaku niezasadnym. Kierując się wyżej wskazanymi przesłankami przy badaniu podobieństwa przedmiotowych oznaczeń UP w pierwszej kolejności dokonał oceny podobieństwa usług do oznaczenia, których został przeznaczony sporny znak towarowy, z usługami oraz towarami do oznaczenia, których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki towarowe.

Należy wskazać, że z treści art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. wynika, że przesłanką nieudzielania prawa ochronnego na znak towarowy jest nie tylko identyczność, ale również podobieństwo oznaczeń, jak również towarów. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ugruntowany jest pogląd podkreślający, że niewielkie podobieństwo towarów lub usług może zostać zrekompensowane wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych, którymi oznaczone są te towary lub usługi i odwrotnie (tak: wyrok ETS z 22 czerwca 1999 r. C-342/97 w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 19 oraz przywołany w nim wyrok z dnia 29 września 1998 sygn. akt C-39/97 pkt 17 w sprawie Canon). Tym samym, w sytuacji gdy podobieństwo oznaczeń jest znaczne, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, nawet niewielkie podobieństwo towarów lub usług wystarczy do stwierdzenia, iż zachodzi konfuzyjne podobieństwo między porównywanymi znakami towarowymi Peek&Cloppenburg, a tym samym że istnieje przesłanka do unieważnienia spornego znaku.

Sąd podziela stanowisko UP uznające, że usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi nie mieszczą się w pojęciu usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia. Skarżący podniósł w skardze, że przeciwstawiony przez niego znak [...] dotyczy wszelkiego rodzaju usług dotyczących sprzedaży, a więc nie tylko usług w zakresie sprzedaży produktu odbiorcy finalnemu, ale także usług pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi, które taką sprzedaż również prowadzą i na sprzedaży towarów polega ich działalność gospodarcza. Skarżący dodał, że Uprawniony zarejestrował swój sporny znak towarowy dla usług dotyczących zarządzania przedsiębiorstwem handlowym i przemysłowym prowadzącym produkcję lub sprzedaż odzieży, obuwia czy nakryć głowy, a tym samym są to zakresy pokrywające się.

Zgodnie z poglądem TSUE o jednorodzajowości towarów i usług decyduje to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary są wytwarzane i usługi są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo. Ponadto przy ocenie podobieństwa towarów/usług należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów; czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów/usług, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy konkurują one ze sobą lub też się uzupełniają (tak: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 11 lipca 2007 r. sygn. akt T-443/05, pkt 37 i cytowany w nim wyrok z 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon, pkt 23). Podkreślenia też wymaga, że szczególnie wnikliwej analizy wymagają porównywane towary w sytuacji, w jakiej oznaczenia będące przedmiotem analizy porównawczej, są tożsame. W takim stanie faktycznym ryzyko konfuzji w sposób znaczny bowiem wzrasta (tak: wyroki ETS w sprawie Lloyd Shuhfabrik Meyer z 22 czerwca 1999 r. pkt 19 i w sprawie Canon z 29 września 1998 r. pkt 17).

Sąd zgadza się ze stanowiskiem UP, iż inni są adresaci porównywanych usług jak również inna jest istota tych usług. Odbiorcami usług pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi, są podmioty prowadzące lub zarządzające takimi przedsiębiorstwami, którzy zamierzają skorzystać z odpłatnego, profesjonalnego wsparcia w tym zakresie. Zakres tego wsparcia może być zróżnicowany, od czynności doradczych po samo sprawowanie tego zarządu. Słusznie jednak wskazuje Uprawniony, że usługa ta jest skierowana do wewnątrz przedsiębiorstwa. Dotyczy ona jego struktur czy metod funkcjonowania. Tymczasem usługa w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia, jest skierowana na zewnątrz przedsiębiorstwa i jej odbiorcami jest nieograniczony krąg osób. Zakres tej usługi również może być zróżnicowany, od oferowania danych towarów na sprzedaż, poprzez udostępnienie kanałów dystrybucyjnych, np. udostępnienie powierzchni sklepowej, czy zorganizowanie sprzedaży internetowej, aż po działania promocyjne i szereg innych czynności. W ocenie Sądu, granica pomiędzy obydwoma rodzajami usług jest wyraźna. W przypadku przedsiębiorstwa produkcyjnego, granicę tę wytycza decyzja o skorzystaniu przez to przedsiębiorstwo z usługi sprzedaży jego towarów przez innego przedsiębiorcę. Decyzja ta należy do sfery zarządczej i może być wynikiem świadczonej usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwem, ale sama w sobie nie jest usługą sprzedaży. Podobnie jednak w przypadku przedsiębiorstwa handlowego, nie można czynności zarządczych, a w związku z tym i pomocy w zarządzie, utożsamiać z samą usługą sprzedaży. Dlatego też Sąd, nie zgadza się z twierdzeniem Skarżącego, że porównywane usługi pokrywają się w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej. Nie są też one konkurencyjne, gdyż mogą być świadczone obok siebie. Nie można również twierdzić że usługi te są komplementarne. W orzecznictwie funkcjonuje definicja towarów komplementarnych jako takich, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, iż jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo (wyrok Sądu z 1 marca 2005 r. w sprawie T- 169/03 Sergio Rossi przeciwko OHIM - Sissi Rossi). Przenosząc ten pogląd na niniejszą sprawę należy stwierdzić, że taki związek nie występuję pomiędzy usługą pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi, a usługą w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia. Jedna bowiem usługa nie jest nieodzowna lub istotna do wykonania drugiej. W związku z tym, Sąd nie widzi nieprawidłowości w ustaleniach UP co do oceny podobieństwa pomiędzy porównywanymi usługami.

W świetle powyższego, zgodzić się również należy z twierdzeniem UP, że brak podobieństwa usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi, i usług w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej odzieży, nakryć głowy i obuwia, przesądza o braku podobieństwa usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi do towarów w postaci odzieży, nakryć głowy i obuwia.

Sąd zgadza się z UP, że sporny znak towarowy nie został zgłoszony z naruszeniem praw osobistych i art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., co zostało już stwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1890/13, w identycznej sprawie pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącej innego znaku towarowego. Zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 1 P.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Sąd podziela stanowisko organu, poparte orzecznictwem Naczelnego Sądu administracyjnego oraz Sądu Najwyższego, że o naruszeniu prawa do firmy nie przesądza samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego do nazwy znaku towarowego na rzecz innego przedsiębiorstwa. Wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest bowiem zupełna. Jej granice wyznacza zasięg (terytorialny, przedmiotowy) faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Zatem samo ustalenie pierwszeństwa nie determinuje wspomnianej kolizji, gdyż prawo do firmy podlega określonym ograniczeniom. Stwierdzenie kolizji łączone jest tu z działalnością konkurencyjną, gdzie występują lub mogą wystąpić tożsame towary (usługi). Dopóki więc zakresy te pokrywają się ustalenie naruszenia wiąże się jedynie z ustaleniem podobieństwa firmy i oznaczenia oraz daty powstania praw. Podkreślenia wymaga, że prawo podmiotowe do nazwy/firmy, które mogłoby stanowić przeszkodę w udzieleniu rejestracji na znak towarowy nie powstaje wskutek dokonania formalności, służących przedsiębiorcy utworzeniu i podjęciu działalności gospodarczej, a polegających na wpisie nazwy do ewidencji lub rejestru. Działalność musi być podjęta rzeczywiście, powinna być prowadzona w sposób, który pozwala na zapoznanie się z nią potencjalnie nieograniczonego kręgu odbiorców w kraju. Nazwa osoby prawnej jak i firma należą do dóbr niematerialnych, do których stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o ochronie dóbr osobistych. Firma wskazuje jednocześnie na uprawiony do niej podmiot i prowadzone przez niego przedsiębiorstwo. Jest więc chroniona również jako oznaczenie przedsiębiorstwa przepisami ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zaakcentować należy, że ujawnienie firmy w rejestrze jest wpisem o charakterze deklaratoryjnym, zatem o pierwszeństwie prawa do firmy decyduje pierwszeństwo używania (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1282/13).

Zdaniem Sądu, UP prawidłowo przyjął, że prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem prawa do firmy Skarżącego. Z dokonanych na podstawie akt administracyjnych sprawy ustaleń UP wynika, że Skarżący nie wykazał by na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony (tj. [...] października 2001 r.), faktycznie prowadził działalność gospodarczą w Polsce, a tym bardziej by działalność ta przedmiotowo pokrywała się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Nie można przyjąć, że prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce przez Skarżącego, odbywało się poprzez zależną spółkę-córkę o tej samej nazwie, z siedzibą w W., co potwierdza cytowany przez UP wyrok Sądu Apelacyjnego w W. sygn. akt [...], dotyczący sprawy z powództwa Skarżącego i Jego spółki-córki, przeciwko spółce córce Uprawnionego. Również w tym postępowaniu Sąd Apelacyjny jednoznacznie stwierdził, że Skarżący działalności gospodarczej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej istotnie nie prowadził, pomimo wspierania w takiej działalności swojej spółki-córki z siedziba w W..

Odnosząc się natomiast do zarzutu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem prawa do firmy spółki-córki Skarżącego, uwzględniając ustalenia UP, że spółka ta nie świadczyła usługi pomocy w zarządzaniu przedsiębiorstwami handlowymi lub przemysłowymi zawartymi w klasie 35 klasyfikacji nicejskiej, co zostało potwierdzone przez Skarżącego na rozprawie przed UP, [...] września 2013 r., należy zgodzić się z UP, że również w tym przypadku prawo ochronne na sporny znak towarowy nie zostało udzielone z naruszeniem prawa do firmy spółki-córki Skarżącego.

Sąd zgadza się z UP, że sporny znak towarowy nie został zgłoszony w złej wierze z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 P.w.p. Kwestia ta została również przesądzona w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1889/13 i VI SA/Wa 1879/13, oraz z 23 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1890/13, w identycznych sprawach pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczących innych znaków towarowych. Skarżący nie wykazał by Uprawniony dokonał zgłoszenia znaku towarowego w ramach nieuczciwych zachowań, którym towarzyszyłyby inne niż chęć używania znaku towarowego zamiary, takie jak np. chęć przejęcia pozycji danego znaku towarowego, czy też cele spekulacyjne. Zgodzić się należy z UP, że do wykazania złej wiary nie jest wystarczająca wiedza o istnieniu praw osób trzecich, czy też fakt uzyskania ochrony na sporny znak towarowy w zakresie kolidującym ze znakiem przeciwstawionym w pewnej tylko części. Nie bez znaczenia też pozostają, w niniejszej sprawie, uwarunkowania historyczne związane z wieloletnią współobecnością stron na rynku niemieckim. Okoliczności powyższe wskazują na konkurencyjny charakter działalności stron postępowania przed UP, jednak nie dowodzą, związanej z zamiarem szkodzenia Skarżącemu, złej wiary Uprawnionego w zgłoszeniu do ochrony spornego znaku towarowego.

Uwzględniając powyższe Sąd nie stwierdza naruszenie przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie w związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.