Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 430/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. wniosku B Spółka z o.o. w K. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi ze skargi A Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania


UZASADNIENIE

A Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję SKO z 27 listopada 2015 r., którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z 13.03.2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn: budowa zespołu budynków mieszkalno -usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym wraz z dojazdami i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] [...]położonych przy ul. [...] i [...] w K.

Pismem z 22 czerwca 2016 r. złożonym do WSA w Krakowie w dniu 27 czerwca 1 marca 2016 r. A. K. - prezes zarządu B Spółka z o.o. w K. wystąpił do WSA w Krakowie z wnioskiem o dopuszczenie B Spółka z o.o. w K. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w przedmiotowej sprawie, argumentując powyższe występowaniem interesu prawnego spółki, ze względu na to, że postępowanie "dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która jest istotna w kontekście planowanych przez spółkę zamierzeń inwestycyjnych".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W myśl art. 33 § 1 lit. b P.p.s.a., jeżeli wynik postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego osób, o których mowa w § 1 i 1a, a żądają one dopuszczenia do udziału w postępowaniu, sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W art. 33 § 1 P.p.s.a. wskazano, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony.

Warunkiem takiego uczestnictwa jest zatem uprzedni udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.

Pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Interes prawny to coś więcej niż interes faktyczny, gdyż za interes prawny można uznać tylko taki interes, który stwarza korzystną sytuację prawną dla danego podmiotu. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym osoba prawna lub fizyczna wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.(por.: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt l OZ 265/13).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania zgłosiła spółka B spółka z o.o. w K. uzasadniając swój wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania, zainteresowaniem spółki ustaleniami decyzji Prezydenta M. z 13.03.2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn: budowa zespołu budynków mieszkalno -usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym wraz z dojazdami i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] [...] położonych przy ul. [...] i [...] w K. - ze względu na własne plany inwestycyjne.

W ocenie Sądu, wskazana przez wnioskującą spółkę okoliczność nie uzasadnia dopuszczenia jej do udziału w charakterze uczestnika postępowania w

rozpoznawanej sprawie. Do uznania za uczestnika postępowania, a w konsekwencji dopuszczenia do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., nie wystarczy powołanie się jedynie na fakt występowania po stronie wnioskującej spółki interesu faktycznego, gdyż tylko taki wskazała we wniosku i nie poparła tego zainteresowania przepisami prawa materialnego powszechnie obowiązującego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2. P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.