Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 145/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-05-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego - w zakresie wniosku z dnia [...] marca 2008 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P.L. wniósł w dniu [...] marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, w której jednocześnie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniosek został uzasadniony tym, że wykonanie decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę, która grozi mu z powodu narażenia na utratę znacznych środków finansowych, których nie posiada.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, a jego oświadczenie nie jest poparte żadnymi dowodami. Nieznany jest Sądowi status materialny skarżącego, nie ma żadnych informacji na temat źródeł jego utrzymania, zdolności zarobkowych, aktywów jego majątku, stanu oszczędności, stanu rodzinnego, możliwości i obowiązków alimentacyjnych w stosunku do rodziny, czy stanu zdrowia.

Pamiętać też należy, że granice egzekucji i gwarancje minimum socjalnego dłużnika wyznaczają stosowne przepisy egzekucyjne, zaś instytucja wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji w trakcie postępowania sądowo-administracyjnego ma inny cel i uzasadnienie niż podnoszona we wnioskach skarżącego.

W tej sytuacji Sąd nie jest w stanie ocenić wiarygodności wniosku, sytuacji majątkowej skarżącego, oraz rodzaju, stopnia prawdopodobieństwa i dotkliwości szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Skoro zatem skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.