Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 603/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A SA z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] nr [...] odmawiające dokonania zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...].

Postanowienie zostało doręczone skarżącej dnia [...], co zostało potwierdzone m.in. pieczątką skarżącej (karta 39a akt sprawy).

Skarga została wniesiona dnia [...], a nadana pocztą dnia [...], co wynika z daty stempla pocztowego, umieszczonego na kopercie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym i polega głównie na wymianie pism, stąd dbałość ustawodawcy zarówno w zakresie szczegółowego określenia elementów pism procesowych, jak i terminowości ich składania oraz określenia następstw niedochowania powyższych wymogów.

Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Jeżeli chodzi o wymogi formalne skargi dotyczące treści skargi, to należy zaznaczyć, że skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Nadto, w świetle art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Z kolei w aspekcie terminowości istotny jest art. 53 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak stanowi natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie skarżącej Spółce postanowienie zostało doręczone dnia [...]. Tym samym 30 dniowy termin na wniesienie skargi należy liczyć od dnia [...]. Upłynął on [...].

Z posiadanych przez Sąd danych wynika, że bezsprzecznym jest, że strona uchybiła terminowi na wniesienie skargi.

Skarga została wniesiona dnia [...], a nadana pocztą dnia [...], co wynika z daty stempla pocztowego, umieszczonego na kopercie.

Dzień [...] był dniem powszednim, nie będącym sobotą czy dniem wolnym od pracy, a zatem nie zachodzi przesłanka do zastosowania art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Należy podkreślić, że miarodajną dla określenia terminu wniesienia skargi jest data jej wniesienia, a termin określony w dniach nie zawsze odpowiada terminowi określonemu w innych jednostkach czasowych np. w miesiącach. Stosownie bowiem do art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), mającego w sprawie zastosowanie w związku z art. 83 § 2 P.p.s.a. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jedynie wówczas, gdy termin jest oznaczony w miesiącach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści (art. 114 Kodeksu cywilnego).

Podkreślenia wymaga, że termin 30 dniowy stanowi termin ustawowy, nie będący terminem instrukcyjnym. Nie podlega on przedłużeniu. Stosownie do art. 84 P.p.s.a. Przewodniczący z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu może przedłużyć jedynie termin sądowy. Nawet brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej nie przedłuża 30-dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi. Może on natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu (postanowienie WSA z 14 października 2005 r., I SA/Wa 1625/04, LEX nr 215431).

Należy również nadmienić, że w aktach sprawy brak jest wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a w zaskarżonym postanowieniu zawarto prawidłowe pouczenie dotyczące wymaganego sposobu i terminu złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W stosunku do skargi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Przepis określa jednoznaczną cezurę upływu terminu, nie różnicując następstw jego niedochowania od długotrwałości okresu opóźnienia.

Należy ponadto należy nadmienić, że przepis ten zawiera obligatoryjną dyspozycję dla Sądu, nie uzależniając rozstrzygnięcia w zakresie dopuszczalności skargi od uznania Sądu lub kierowania się innymi przesłankami, niż stwierdzone braki w zakresie określonym powołanymi wyżej przepisami P.p.s.a. Uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego leży bowiem w dyspozycji strony, która powinna - pod rygorem odrzucenia skargi - spełnić wszystkie wymogi formalne, warunkujące skuteczność tego środka prawnego, w tym obowiązki dotyczące terminowości.

Wobec powyższego, uwzględniając przytoczoną argumentację Sąd orzekł jak w sentencji.