Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2379/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

J. K. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020r., nr [...] wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową"), w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, o odmowie wyłączenia stosowania wobec J. K. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Organ uzasadniając decyzję wskazał, że przy rozstrzyganiu spraw z zakresu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, znaczenie fundamentalne ma fakt, że zawiera on w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada również na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, w szczególności spełnienia przez stronę przesłanek formalnych, określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Jedynie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego.

Krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona analizowana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo przesłankę tę należy oceniać w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny, czy dany okres czasu może być uznany za "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego okresu do całego okresu służby.

Organ wskazał, że również druga z przesłanek formalnych, ujętych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, tj. rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, ma charakter nieostry i winna być każdorazowo oceniana indywidualnie.

Zdaniem organu, rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Organ podniósł, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy, jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Podkreślił, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej, jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Według organu, w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a, wskazana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, ponieważ okres służby na rzecz totalitarnego państwa, zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniany, jako krótkotrwały.

Organ ustalił, że J. K. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez okres 2 lat i 10 miesięcy. Cały zaś okres jego służby wynosi łącznie 25 lat, 1 miesiąc i 26 dni. Zatem około 11% całego okresu służby, to służba na rzecz totalitarnego państwa.

Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Potwierdza to również analiza akt przedmiotowej sprawy, która bezsprzecznie dowiodła, iż zakończenie wskazanego okresu pełnienia przez ww. służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z jego woli, ale z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Przebieg służby funkcjonariusza nie pozwala przyjąć, by w sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", wynikający z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Przyjęto ponadto, że J. K. w toku pełnionej służby po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Wielokrotnie wyróżniano go nagrodami, odnotowano również pozytywne opinie służbowe oraz awanse w stopniu służbowym. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec ww. karach dyscyplinarnych. Jednocześnie zwrócono uwagę, że w zasobach archiwalnych brak jest dokumentów potwierdzających udział wnioskującego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia oraz brak jest zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury, wydanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z późn. zm.).

Wskazał, że wszystkie warunki wymienione w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej muszą być spełnione łącznie. Ustawodawca, konstruując przywołany przepis, pomiędzy przesłanką pierwszą i drugą, użył spójnika "oraz", zatem jego intencją było traktowanie obu wymogów w sposób łączny. W przeciwnym razie prawodawca użyłby np. spójnika "lub". Ponieważ w przypadku J. K. w rozpatrywanym stanie faktycznym przesłanka przewidziana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej nie została spełniona, sprawa nie może stanowić "szczególnie uzasadnionego przypadku" i organ nie ma możliwości wyłączenia w stosunku do ww. stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Jednocześnie, odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał, że ustawa zaopatrzeniowa przewiduje tryb ustalania faktu pełnienia przez daną osobę służby na rzecz totalitarnego państwa, przypisując te kompetencje wyłącznie Instytutowi Pamięci Narodowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest właściwy do rozstrzygania wątpliwości w tym zakresie. Ponadto, jeżeli strona nie zgadza się z informacją o przebiegu służby wydaną przez Instytut Pamięci Narodowej z uwagi na fakt błędnych, jej zdaniem zapisów, dotyczących przebiegu służby, jak i dat jej pełnienia na różnych stanowiskach, to powinna tę kwestię podnieść nie w ramach postępowania prowadzonego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, ale poinformować o tym IPN i ewentualnie wnosić o zmianę sporządzonej informacji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest związany treścią informacji o pełnieniu służby sporządzonej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

W skardze z dnia 25 listopada 2019 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. K. zakwestionował decyzję z dnia [...] października 2019 r., oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] sierpnia 2018r., wnosząc o ich uchylenie oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną interpretację oraz nieprawidłową wykładnię i ocenę spełnienia wymogów określonych w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, a ww. wadliwość proceduralna mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszenie art. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez celowe pomijanie i błędną interpretację posiadanego przez organ materiału dowodowego w zakresie oceny przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, a wadliwość proceduralna mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego poprzez zaniechanie realizacji wniosku dowodowego strony zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] sierpnia 2018 r., który to zmierzał do wykazania, że służba strony pełniona była z narażeniem zdrowia i życia i stanowi szczególnie uzasadniony przypadek.

Skarżący wskazał, że służył od [...] lipca 1986 r. w BOR, jako [...] na etacie milicjanta [...]. Służbę w okresie 2 lat i 10 miesięcy, pełnił w okresie przygotowawczym. Jako funkcjonariusz w służbie przygotowawczej nie uzyskał w toku jej pełnienia żadnych przywilejów. Z uwagi na brak przeszkolenia i pozostawanie przez cały jej okres w służbie przygotowawczej, służba w tym okresie miała jedynie charakter [...]. Przeszkolenie w ASW w L. odbył dopiero w okresie od października 1989 r. do maja 1990 r.

W związku z tym organ winien udowodnić, czy skarżący służył na rzecz totalitarnego państwa. Jego zdaniem, organ oparł się na nierzetelnym zaświadczeniu z IPN, które tylko stwierdza, że skarżący służył w BOR i nie wskazuje, czym w ramach służby się zajmował.

Dodatkowo do wniosku dołączył kopię orzeczenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w K., stwierdzającą 2% stałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem w służbie z dnia [...] marca 1994 r. w trakcie zatrzymywania osoby podejrzewanej o dokonanie zbrodni rozboju.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że przebieg jego służby nie pozwala przyjąć, by w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, wynikający z art. 8 ust 1 ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na brak nadzwyczajnych osiągnięć i narażenia życia i zdrowia. Zwrócił uwagę m.in. na szybką drogę swojego awansu od [...] w 1990 r. do stopnia [...] w 2010 r. oraz stały awans w stanowiskach począwszy od [...] poprzez [...] Sekcji, [...] i [...] Wydziałów [...] do stanowiska [...] Komisariatu [...]. Rozkazem z dnia [...] marca 1994 r. został wyróżniony przez Komendanta Głównego Policji za bardzo duże zaangażowanie i sukcesy wykrywcze poważnych przestępstw. Jednym z efektów ofiarnej i ponadnormatywnej służby było odznaczenie w 2003 r. przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Brązowym Krzyżem Zasługi, a w 2008 r. za szczególne zasługi został nagrodzony przez Ministra Spraw Wewnętrznych Brązową Odznaką Zasłużony Policjant.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2790/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Zdaniem Sądu, organ nie wykazał przekonująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał, że niespełna trzyletnia służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, nie jest służą krótkotrwałą. Sąd wskazał, iż Minister podał, że krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił jednak, jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że z perspektywy ponad 25 letniej służby skarżącego, 2 lata i 10 miesięcy służby na rzecz totalitarnego państwa to okres zbyt długi, aby uznać go za krótkotrwały.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji miał ponownie ustalić istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokonać raz jeszcze oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek, umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Minister był zobowiązany uzasadnić, dlaczego służba byłego funkcjonariusza na rzecz totalitarnego państwa, w rozumieniu art. 13b ustawy, ma lub nie ma charakteru krótkotrwałego. Organ powinien rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", okoliczności podniesione przez J. K. we wniosku o wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., dotyczące jego służby przed 31 lipca 1990 r. oraz w demokratycznej Polsce (w tym otrzymane wyróżnienia i nagrody, m. in. Brązowy Krzyż Zasługi, Brązową Odznaką Zasłużony Policjant), mogące wskazywać na to, że nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Sąd wskazał, że z przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 138) wynika, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli, spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął w taki, a nie w inny sposób.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2020r. ponownie odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art.22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że J. K. został zwolniony ze służby z Komendy Miejskiej Policji w Z. w dniu [...] listopada 2012 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Z pisma z dnia [...] maja 2017 r. z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - stanowiącego Informację o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 2 lata i 10 miesięcy. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 25 lat, 1 miesięcy i 26 dni (od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] listopada 2012 r.).

Organ uznał, iż w sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 10 miesięcy, czyli przez około 11 % całego okresu służby, to zdaniem organu nie można mówić tutaj o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Prawie trzyletni okres wykonywania zadań i obowiązków nie może być uznany za tymczasowy. J. K. mógł w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nim zadań oraz charakterem służby. wnioskodawca był świadomy przyjęcia go do służby w Służbie Bezpieczeństwa - "Zwracam się z uprzejmą prośbą o przyjęcie do pracy w Służbie Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K." (wniosek personalny z dnia [...] września 1987 r. – karta [...] sygn. akt [...]). Organ podkreślił, że J. K. pełnił służbę w Służbie Bezpieczeństwa, aż do dnia [...] lipca 1990 r., tj. do czasu zmian ustrojowych zachodzących w Rzeczypospolitej Polskiej.

W kontekście analizy wystąpienia w przedmiotowej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku organ stwierdził, iż wnioskodawca w okresach pracy w Służbie Bezpieczeństwa, jak wynika z opinii służbowej z dnia [...] maja 1990 r. (sygn. akt [...] Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu): "W okresie pobytu w Akademii Spraw Wewnętrznych w stopniu dobrym opanował wiedzę w zakresie przedmiotów ogólnych i zawodowych stopień przygotowania do wykonywania zadań służbowych oficera Ministerstwa Spraw Wewnętrznych należy ocenić jako dobry", "Cechował go właściwy poziom dyscypliny. Z poleconych obowiązków wywiązywał się w stopniu dobrym. Przejawiał własną inicjatywę" oraz: "(...) postawa etyczno-moralna nie budzi zastrzeżeń". Tym samym organ domniemuje, że J. K. był bardzo zaangażowany w realizację powierzonych obowiązków w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa, nie traktował ich jako konieczności, lecz identyfikował się z ówczesnym systemem.

Organ podkreśla, że strona postępowania w trakcie służby w Służbie Bezpieczeństwa była awansowana w stopniu służbowym (przebieg służby sygn. akt [...]). Ponadto, J. K. wnioskował w dniu [...] grudnia 1987 r. o skierowanie na egzamin na stopień podoficerski w systemie eksternistycznym (karta [...] sygn. akt [...]), który ukończył z wynikiem dobrym w Szkole Chorążych Służby Bezpieczeństwa w L. (karta [...] sygn. akt [...]). z akt sprawy wynika również, że ww. był [...] Wydziału [...] Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K., będącym terenowym odpowiednikiem Departamentu [...] MSW. Departament ten został utworzony 1 września 1989 r., a jego bezpośrednim poprzednikiem w resorcie był Departament [...] MSW, czyli struktura zajmująca się [...]. Zadania Departamentu [...] MSW zostały określone jako [...],[...] i [...] niezgodnej z obowiązującym prawem działalności osób lub grup (w tym przebywających na terenie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej cudzoziemców) godzących w ogólnonarodowe dobra kultury oraz prawa i wolności obywateli, dążących do podważenia konstytucyjnego porządku i systemu parlamentarnego w państwie, a także stosujących terroryzm polityczny. Jednostka koordynowała również ochronę tajemnicy państwowej oraz informowała organy władzy o nastrojach i sytuacji społeczno-politycznej w kraju, a zwłaszcza o zagrożeniach bezpieczeństwa państwa. Przyczyną powstania jednostki było rozpoczęcie procesu transformacji systemowej. Z tego względu dotychczasowa retoryka odwołująca się do obrony ustroju socjalistycznego została zastąpiona odniesieniami do praworządności i poszanowania konstytucji. W rzeczywistości nowy pion nadal prowadził inwigilację działaczy "Solidarności". Jednym z jego ważniejszych zadań stało się również rozpracowywanie struktur pozostających poza tzw. konstruktywną opozycją, czyli organizacji krytykujących ustalenia Okrągłego Stołu (m.in. Konfederacja Polski Niepodległej, Solidarność Walcząca, Polska Partia Niepodległościowa, Federacja Młodzieży Walczącej, Niezależne Zrzeszenie Studentów).

Organ wskazał, iż wnikliwa analiza materiału dowodowego (stanowiącego kopię akt osobowych o sygn. [...]), pozwala domniemywać, iż zainteresowany utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa, w ocenie organu nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku.

J. K. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020r., nr [...] wydaną na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, odmawiającą wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Decyzji tej zrzucał:

1. rażące naruszenie prawa materialnego określonego w art. 153 p.p.s.a i art. 170 p.p.s.a poprzez wydanie decyzji sprzecznej z oceną prawną i wytycznymi określonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sygn. akt II SA/Wa 2790/19 z dnia 10 czerwca 2020 roku, w której Sąd rozpatrywał tą sprawę;

2. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną interpretację oraz nieprawidłową wykładnię i ocenę spełnienia wymogów określonych w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej a ww. wadliwość proceduralna mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. Naruszenie art. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 §1 k.p.a., i art. 107 § 3 k.p.a., a poprzez celowe pomijanie i błędną interpretację posiadanego przez organ materiału dowodowego w zakresie oceny przesłanki dot. szczególnie uzasadnionego przypadku określonej w art.8a ust.1 ustawy emerytalnej, a ww. wadliwość proceduralna mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wskazał, iż organ odmiennie od rozstrzygnięć zawartych w wyroku kolejny raz stwierdził, że cyt. "całkowity okres służby Pana J. K. wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 26 dni. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 10 miesięcy, czyli przez około 11% całego okresu służby, to zdaniem organu nie można mówić tutaj o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa nie została spełniona przesłanka stypizowana w art.8a ust.1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej". Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku sygn. akt II SA/Wa 2790/19, który zapadł w tej sprawie w dniu 10 czerwca 2020 roku wyraźnie stwierdza, że cyt. "Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki do okresu całej służby skarżącego można uznać, że spełniona została przesłanka z art 8a ust. 1 pkt 1 ustawy" Następnie organ w swojej decyzji poddał spełnienie przesłanki określonej w art.8a ust.1 pkt 2, uznając, że skarżący spełnia przesłanki określone w tym przepisie. Organ zauważa wprawdzie, że skarżący nie pełnił służby na stanowiskach, które mogły skutkować podwyższeniem świadczenia emerytalnego, jak w przypadku np.: nurków lub minerów. Pomija jednak kolejny raz fakt, że w aktach postępowania posiada dokumenty świadczące o realnym zagrożeniu życia i zdrowia oraz świadectwa poniesienia trwałego uszczerbku na zdrowiu poniesionym przez skarżącego w trakcie pełnionej służby (m.in. załącznik nr 2 do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 15 września 2018 roku) czym narusza przepisy określone w art 77§1k.p.a., art.80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący wskazuje, iż w swojej analizie organ podkreśla, że cyt. "wnioskodawca był świadomy przyjęcia go do Służby Bezpieczeństwa" cytując treść podania skarżącego o przyjęcie do Służby Bezpieczeństwa. Organ całkowicie pomija jednak motywy, jakim kierował się skarżący podejmując pracę w tym resorcie. Już w swoim pierwszym wniosku o wyłączenie stosowania art. 15c ustawy emerytalnej skarżący podnosił, że cyt." Motywem podjęcia służby była chęć uniknięcia służby wojskowej - jako absolwent Uniwersytetu [...] z dniem zakończenia studiów otrzymałem kartę mobilizacyjną kierującą mnie do odbycia rocznej służby w Ludowym Wojsku Polskim. Kończąc studia posiadałem rodzinę, w tym roczne dziecko, która przez kolejny rok miała pozostać bez środków do życia. Próby podjęcia służby w Milicji Obywatelskiej w moim mieście i miastach ościennych nie przyniosły rezultatu z uwagi na brak etatów oficerskich, który był niezbędny dla zatrudnianych kandydatów z wyższym wykształceniem". Organ dysponuje także materiałem dowodowym w postaci Ankiety Osobowej, w której na stronie 6 skarżący wyraźnie stwierdza, że podjęcie pracy w Służbie Bezpieczeństwa ma głównie motyw ekonomiczny i zmierza do poprawy jego warunków życiowych oraz jego rodziny cyt. "Podjęcie pracy umożliwi mi uzyskanie stopnia oficerskiego, polepszenie warunków socjalno - bytowych a także zdobycie odpowiedniego statusu społecznego. Obecnie moje warunki socjalno-bytowe są bardzo słabe. Mieszkam z rodziną w mieszkaniu babci, jednopokojowym. Żona przebywa na urlopie wychowawczym, a moje studia nie pozwalają na zdobywanie środków ku polepszeniu tej sytuacji."

Zdaniem skarżącego, brak ujęcia motywacji podjęcia pracy w Służbie Bezpieczeństwa ma istotny wpływ na podjęcie decyzji, a pominięcie tego materiału dowodowego stanowi narusza art.7. art.77 § 1, art.80 i art. 107 §3 k.p.a.

W swojej decyzji organ podkreśla także, że skarżący cyt. "pełnił służbę w Służbie bezpieczeństwa aż do 31 lipca 1990 r., tj do czasu zmian ustrojowych zachodzących w Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast w posiadanych przez organ materiałach IPN wyraźnie widnieje, że jednym z głównych motywów podjęcia pracy w SB było uniknięcie długotrwałego przeszkolenia wojskowego. W aktach [...] karta nr 13 wyraźnie widnieje w Piśmie z Dowództwa [...] Okręgu Wojskowego stwierdzenie, cyt. "proszę o zawiadomienie, gdyby wym. nie podjął zatrudnienia bądź też został zwolniony ze służby w resorcie MSW do końca roku kalendarzowego, w którym kończy 28 lat życia". W przypadku skarżącego termin ten upływał [...] grudnia 1990 roku. Efektem wcześniejszego zwolnienia się byłoby więc wcielenie w szeregi Ludowego Wojska Polskiego. Poprzez pominięcia tak istotnego dowodu mającego istotny wpływ na wynik postępowania organ narusza art.7. art.77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący podnosi, iż w kolejnym etapie organ "analizuje" wystąpienie w przedmiotowej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku. W oparciu o opinię służbową z dnia [...] maja 1990 roku ( akta [...]) zawierającą zapis cyt. "W okresie pobytu w Akademii Spraw Wewnętrznych w stopniu dobrym opanował wiedzę w zakresie przedmiotów ogólnych i zawodowych, stopień przygotowania do wykonywania zadań

oficera Ministerstwa Spraw Wewnętrznych należy ocenić jako dobry", a także "Cechował go właściwy poziom dyscypliny. Z poleconych obowiązków wywiązywał się w stopniu dobrym. Przejawiał własną inicjatywę" oraz "Postawa etyczno-moralna nie budzi zastrzeżeń". Na podstawie tych cytatów z opinii, organ stwierdza, że cyt. "Tym samym należy domniemywać, że Pan J. K. był bardzo zaangażowany w realizację powierzonych obowiązków w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa, nie traktował ich jako konieczności, lecz identyfikował się z ówczesnym systemem".

Skarżący podnosił, iż to domniemanie organu sprzeczne jest z materiałem dowodowym w sprawie. Organ celowo pomija fakt, że w całym okresie pracy w Służbie Bezpieczeństwa skarżący był funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej. Zgodnie z obowiązującymi zarówno w tamtym okresie, jak i w czasie dzisiejszym, funkcjonariusz MSW pozostający w służbie przygotowawczej, który uzyskał negatywną ocenę lub opinię, zostaje z niej wydalony. Zwolnienie takie w przypadku skarżącego równałoby się skierowaniem go na długotrwałe przeszkolenie w Ludowym Wojsku Polskim. Ponadto w całej przytaczanej przez organ opinii brak jest sformułowań "wzorowy" lub też przynajmniej "bardzo dobry", co mogło by skłaniać do przyjęcia tezy o zaangażowaniu skarżącego w służbę na rzecz totalitarnego systemu i stanowi kolejne naruszenie przepisów określonych w art.7. art.77 § 1, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący podkreśla, iż nie angażował się w zadania ukierunkowane bezpośrednio w realizację funkcji państwa totalitarnego, a jedynie realizował zwykłe czynności w służbie publicznej, co potwierdzają same akta [...]. Przez cały okres pracy w Służbie Bezpieczeństwa nie był nagrodzony lub w inny sposób wyróżniony, co całkowicie obala tezę organu o rzekomym zaangażowaniu skarżącego. Także teza organu o identyfikowaniu się z ówczesnym systemem nie znajduje swojego odzwierciedlenia w innych faktach. Zarówno w Ankiecie Osobowej z 1987 roku( akta [...] karta 4-12), jak i w Arkuszu Słuchacza z 1988 roku (akta [...], karta 41), a także zapisach w Karcie Ewidencyjnej funkcjonariusza wynika, że zarówno w trakcie podejmowania służby, jak i w okresie całej służby skarżący nigdy nie był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, ani innej partii politycznej. Pomimo wielokrotnych nacisków ze strony przełożonych, nie utożsamiając się z ówczesnym systemem, jako jedyny lub bardzo nieliczny wśród funkcjonariuszy MSW nigdy nie zgłosił nawet akcesu przystąpienia do PZPR. Organ oceniając wystąpienie szczególnego przypadku jako przesłankę negatywną ocenia, że w okresie pełnienia pracy w Służbie Bezpieczeństwa awansował do stopnia [...], co ma świadczyć o jego zaangażowaniu. Także w tym wypadku negatywna ocena organu nijak ma się do obowiązujących zarówno wtedy, a także dzisiejszych przepisów prawa. Awans w stopniu podoficerskim wynika bowiem ze stażu służby i niejako automatycznie, po roku lub w innym ustawowym terminie zostaje przyznany. Różnica pomiędzy dzisiejszymi przepisami określonymi w art.52 pkt. 1 Ustawy o Policji, a przepisami obowiązującymi przed 1990 rokiem polegała na tym, że przed 1990 rokiem, aby uzyskać stopień podoficera obowiązkowo należało spełnić warunek ukończenia przeszkolenia podoficerskiego, gdy zgodnie z dzisiejszymi przepisami, wystarcza do awansu jedynie przeszkolenie podstawowe. Dlatego też jako zupełnie nie trafiony uznać należy stwierdzenie organu o rzekomym inwestowaniu przez przełożonych w karierę zawodową skarżącego jak i negatywną ocenę wystąpienia skarżącego o skierowanie na takie przeszkolenie.

Skarżący zaznacza, iż organ w swojej decyzji poddał ocenie zadania Departament [...] MSW, jako jednostki zwierzchniej Wydziału [...] SB WUSW w K., w której strukturze pełnił służbę skarżący. Organ stwierdza, że Departament ten zajmował się walką z działalnością antypaństwową w kraju poprzez likwidowanie wszelkich przejawów opozycji, min za pomocą represji wobec społeczeństwa. W ten sposób sugeruje, że skarżący realizował takie zadania wprost stosując zasadę odpowiedzialności zbiorowej i nie posiadając żadnych dokumentów wskazujących na uczestnictwo skarżącego w tego typu działalności. Skarżący wielokrotnie w kierowanych do Ministra wnioskach podnosił, że z uwagi na krótki okres służby i pozostawanie w tym okresie w służbie przygotowawczej nie mógł i nie brał udziału w żadnych zdarzeniach związanych z ograniczaniem wolności lub demokratycznie rozumianych praw człowieka i obywatela. W żadnym z dokumentów postępowania, w tym także w materiałach IPN nie ma najmniejszego dowodu lub nawet sugestii wskazującej na to, że skarżący podejmował jakiekolwiek działania skierowane przeciwko obywatelom. Zarówno w swoim wniosku, jak i wcześniejszej skardze wielokrotnie podnosiłem, że cyt. "w okresie służby w SB z uwagi na brak przeszkolenia resortowego oraz pozostawanie w służbie przygotowawczej były ograniczone do czynności [...].

Skarżący wskazywał, iż nigdy nie brał udziału w zatrzymaniu lub pozbawieniu wolności żadnych obywateli, tym bardziej członków opozycji. Nigdy nie wykonywałem żadnych czynności procesowych lub pozaprocesowych z udziałem osób związanych z opozycją. Nidy nie był członkiem PZPR lub innej partii politycznej. W okresie od października 1989 do maja 1990 roku byłem słuchaczem Studium Podyplomowego ASW w L. Dnia [...] maja 2010 roku został mianowany na stopień [...] MO. Następnie przeszedł weryfikację i jako jeden z dwóch, spośród liczącego wtedy [...] funkcjonariuszy Wydziału [...] SB WUSW w K. weryfikację tą przeszedł pozytywnie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o oddalanie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2790/19. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W ponownym postępowaniu organ nie ustalił, czy służba skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. była krótkotrwała w ujęciu indywidulanym (podmiotowym), wskazanym przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2020r.

Minister de facto odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na charakter służby pełnionej przez niego przed 31 lipca 1990 r., opierając się nie na przesłance "krótkotrwałości służby" (lub braku "krótkotrwałości’), lecz na postawie polityczno-moralnej i zaangażowaniu w służbie, co - zdaniem organu, świadczy o tym, że skarżący identyfikował się z ówczesnym ustrojem. Te okoliczności, zdaniem organu, świadczą o tym, że przypadek skarżącego nie jest "szczególnie uzasadniony".

Oceniając przedmiotową sprawę Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest odnieść się do przesłanki "krótkotrwałości służby". Niewątpliwie pojęcie to zostało użyte przez ustawodawcę w odniesieniu do całego okresu zatrudnienia (służby). Należało więc rozważyć, jakie okresy służby określa się pojęciem "krótkotrwałe" przede wszystkim z perspektywy osoby, która nabyła już uprawnienia emerytalno-rentowe po przepracowaniu kilkunastu lub kilkudziesięciu lat. Te przypadki musiał mieć bowiem przede wszystkim na względzie prawodawca, przyjmując wskazaną regulację, dotyczącą także świadczeń emerytalnych i rentowych funkcjonariuszy. Z tej perspektywy zasady doświadczenia życiowego potwierdzają, że pojęcie krótkotrwałej pracy odnoszone jest z reguły do ogólnego czasu aktywności zawodowej osób, w tym świadczenia pracy na rzecz poszczególnych pracodawców. Zatem z perspektywy służb, która w sytuacji skarżącego wynosi 25 lat, 1 miesięcy i 26 dni (od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] listopada 2012 r.) okres 2 lata i 10 miesięcy (od dnia [...] października 1987 r. do dnia [...] lipca 1990 r.) służby na rzecz państwa totalitarnego powinien być określony jako krótkotrwały Nie może bowiem ujść uwadze organu, że skarżący pełnił przede wszystkim służbę na rzecz państwa demokratycznego i pełnił tą służbę wzorowo.

Sąd nie podziela zapatrywania organu, który odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na charakter służby pełnionej przez niego przed 31 lipca 1990 r. Podnosząc przy tym prezentowaną postawę polityczno-moralną i zaangażowanie w służbie na rzecz państwa totalitarnego, co - zdaniem organu, świadczy o tym, że skarżący identyfikował się z ówczesnym ustrojem.

Organ przyjął, iż wnioskodawca był świadomy przyjęcia go do Służby Bezpieczeństwa. Trudno jednak stawiać się z tego powodu zarzut skarżącemu. Należy domniemywać, że każdy kandydat do służby w SB był świadomy podjętych w tym kierunku działań. Natomiast, ustawa zaopatrzeniowa została tak skonstruowana aby ocenić nie sam fakt podjęcia służby w SB ale to, czy występują przesłanki wyłączjące działanie przepisów ustawy w indywidulanych sprawach. Dobre wyniki i ukończenie Akademii Spraw Wewnętrznych, również nie stanowią przesłanki negatywnej w przedmiotowej sprawie. Wskazują, że skarżący jest osobą inteligentną, dobrze przyswajającą wiedzę oraz obowiązkową. Na marginesie można dodać, że powyższe znalazło przełożenie w dalszej karierze zawodowej skarżącego i w jego służbie na rzecz demokratycznego państwa.

Ponadto, w czasie pracy w Służbie Bezpieczeństwa skarżący miał status funkcjonariusza w służbie przygotowawczej. Skarżący nie angażował się w zadania ukierunkowane bezpośrednio w realizację funkcji państwa totalitarnego, a jedynie realizował zwykłe czynności w służbie publicznej (informacje z akta [...]). Przez cały okres pracy w Służbie Bezpieczeństwa nie był nagrodzony lub w inny sposób wyróżniony, w trakcie podejmowania służby, jak i w okresie całej służby skarżący nigdy nie był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, ani innej partii politycznej.

Skarżący w okresie pełnienia pracy w Służbie Bezpieczeństwa awansował do stopnia [...]. Jednakże, awans w stopniu podoficerskim wynikał ze stażu służby a nie z innych przyczyn (informacje z akta [...]).

Odnosząc się do zadań Departament [...] MSW, jako jednostki zwierzchniej Wydziału [...] SB WUSW w K., w której strukturze pełnił służbę skarżący organ stwierdził, że Departament ten zajmował się [...]. Natomiast w żadnym z dokumentów postępowania, w tym także w materiałach IPN nie ma dowodu wskazującej na to, że skarżący podejmował jakiekolwiek działania skierowane przeciwko obywatelom. Przyjęcie takiej formy "odpowiedzialności zbiorowej" przez organ, bez dowodów potwierdzających, że skarżący podejmował tego typu działania należy uznać za niedopuszczalne. Ponadto, w okresie służby w SB, z uwagi na brak przeszkolenia resortowego oraz pozostawanie w służbie przygotowawczej, czynności skarżącego były ograniczone do czynności [...].

Skarżący w okresie od października 1989 do maja 1990 roku był słuchaczem Studium Podyplomowego ASW w L. Dnia [...] maja 2010 roku został mianowany na stopień [...] MO. Następnie przeszedł weryfikację i jako jeden z dwóch, spośród liczącego wtedy [...] funkcjonariuszy Wydziału [...] SB WUSW w K. weryfikację tą przeszedł pozytywnie. Skarżący w okresie służby na rzecz demokratycznej Polski otrzymywał stałe awanse, premie, nagrody pieniężne a przebieg służby był nienaganny.

Dokonując wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy zaznaczyć, że nie sposób przyjąć, aby wolą ustawodawcy było zastosowanie tego przepisu jedynie wobec funkcjonariuszy wybitnie zasłużonych w służbie, którzy narażali życie, utracili zdrowie w służbie lub legitymują się wybitnymi osiągnięciami w służbie, a bezwzględne pominięcie tych funkcjonariuszy, którzy krótko, epizodycznie na początku swojej kariery zawodowej, pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa, a następnie długotrwale rzetelnie wykonywali obowiązki służbowe sądząc, że sumienna służba spowoduje wypracowanie okresu uprawniającego do godziwej emerytury. Zaakceptowanie powyższego stanowiska godziłoby w zasadę sprawiedliwości społecznej, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.

W związku z dokonaną wiążącą wykładnią art.8a ustawy zaopatrzeniowej należy przyjąć, iż w stosunku do skarżącego zostały spełnione obydwie przesłanki z art.8a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, od istnienia których ustawodawca uzależnił możliwość wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie występuje również po stronie skarżącego "szczególny przypadek". Zestawiając bowiem charakter i specyfikę służby, pełnione funkcje, dobre opinie, odznaczenia, nie można mieć wątpliwości, iż skarżący kwalifikuje się do przyjęcia, iż spełnia wymóg ustawowy określony jako "szczególny przypadek".

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przywołanych przepisów prawa materialnego, jak również z naruszeniem art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie będąc związanym oceną prawną przedstawioną w powyższej sprawie (art. 153 p.p.s.a.).