Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1196/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
article: art. 184 ust. 1 i 2; art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3; art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z pkt 9
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia Rozwoju Społeczno-Gospodarczego [...]w [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania pochodzących ze środków unijnych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Stowarzyszenia Rozwoju Społeczno-Gospodarczego [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] o zobowiązaniu do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w kwocie 4 250 zł

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Na podstawie umowy nr [...] o dofinansowanie projektu pt. [...] zawartej w dniu [...] listopada 2010r. z Województwem [...] skarżące Stowarzyszenie realizowało projekt o całkowitej wartości 503 650 zł w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2012 r. Celem głównym projektu było podniesienie i dostosowanie kwalifikacji i umiejętności 70 osób pracujących, w tym 36 w wieku powyżej 45 lat do potrzeb lokalnej gospodarki.

Zarząd Województwa [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] zobowiązał skarżące Stowarzyszenie do zwrotu środków przeznaczonych na realizację finansowanego programu.

Organ I instancji wskazał, że wydatki dotyczące wynagrodzenia D. J. z tytułu pełnienia obowiązków osoby upoważnionej z ramienia zarządu Stowarzyszenia do nadzoru oraz wsparcia merytorycznego, w sposób spójny z funkcjonowaniem całego Stowarzyszenia, które to obowiązki obejmowały projekt pt. Wspólny krok w profesjonalizm, są niekwalifikowalne. Zgodnie bowiem z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (wersja z dnia 22 listopada 2010 r.), zwanymi dalej "Wytycznymi", koszty pośrednie stanowią m.in. koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem beneficjenta takie jak koszty zarządu (koszty wynagradzania osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu). Wobec tego organ I instancji uznał, że nie jest możliwe zatrudnianie osób w ramach kosztów pośrednich tylko na potrzeby projektu. Organ I instancji zaznaczył, że koszty osobowe w zakresie zarządu mogą być wykazywane w kosztach pośrednich w ramach projektu tylko w przypadku, gdy beneficjent ponosił je dotychczas w ramach swojej standardowej działalności. Zauważył przy tym, że członkowie zarządu Stowarzyszenia pełnią swoje funkcje społecznie, nie pobierając wynagrodzenia, wobec czego koszty zarządu rozliczane przez Stowarzyszenie w ramach kosztów pośrednich nie mogą być uznane za kwalifikowalne.

Minister Rozwoju Regionalnego po rozpoznaniu odwołania skarżącego Stowarzyszenia decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż kwestionowane koszty zarządu wykazane zostały w dwóch wnioskach o płatność za okres styczeń - marzec 2011 (750 zł) oraz we wniosku marzec-maj 2012, który dotyczy wynagrodzenia za okres kwiecień 2011 – maj 2012 (3500 zł).

Podniósł, że w trakcie realizacji projektu jednym z członków zarządu Stowarzyszenia była D. J.. Z ww. osobą zawarto 1 stycznia 2011 r. umowę zlecenia nr [...], na podstawie której zobowiązała się ona do pełnienia obowiązków osoby upoważnionej z ramienia zarządu Stowarzyszenia do realizacji działań wykraczających poza standardowe obowiązki członka zarządu. Z treści ww. umowy wynikało, że zadania jej powierzone dotyczyły w szczególności projektu [...].

Organ odwoławczy zauważył, że obok tej umowy, również z dniem 1 stycznia 2011 r. zawarto z D. J. umowę zlecenia nr [...], która miała tożsamy zakres zadań powierzonych jej w umowie z 1 stycznia 2011 r., bez bezpośredniego wskazywania jednak na związek z projektem [...]. Zgodnie z ww. umową zobowiązywała się do pełnienia obowiązków pełnomocnika zarządu ds. realizacji projektów, które miała wykonywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. za wynagrodzeniem 100 zł brutto na rok.

Wskazał, że aneksem nr 1/2011 (bez wskazania daty aneksu) do powyższej umowy zlecenia wprowadzono zmianę polegającą na doprecyzowaniu, że ww. obowiązki pełnomocnika zarządu ds. realizacji projektów mają dotyczyć projektu Wspólny krok w profesjonalizm. Tak określone obowiązki miała wykonywać w okresie od 1 kwietnia 2011 r. do 30 czerwca 2012 r. za miesięcznym wynagrodzeniem 250 zł brutto.

Organ zauważył również, że skarżące Stowarzyszenie zaangażowało do realizacji projektu m.in. koordynatora projektu, którą została J. D. - członkini Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia (umowa zlecenia nr [...] z dnia 1 stycznia 2011 r.), którą po rozwiązaniu w.w umowy zlecenia zastąpił Prezes Zarządu G. J..

Organ II instancji wskazał, że Stowarzyszenie podniosło w odwołaniu, że organ l instancji bezrefleksyjnie, bez ustalenia jego rzeczywistej sytuacji, powielił interpretację IZ PO KL o braku znaczącego wzrostu zakresu obowiązków dla osób uprawnionych do reprezentowania jednostki z tytułu realizowanego przez tę jednostkę projektu.

Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów Stowarzyszenia wskazał, że zobowiązało się ono na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu do stosowania Wytycznych. Podniósł, że zarówno wersja Wytycznych obowiązująca w chwili ubiegania się przez Stowarzyszenie o dofinansowanie projektu, jak też w momencie ponoszenia zakwestionowanego wydatku w swym podrozdziale 4.4 wskazywały, że koszty pośrednie stanowią koszty administracyjne takie jak koszty zarządu (koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu, np. kierownik jednostki). Podkreślił, że katalog kosztów pośrednich jest zamknięty, co oznacza, iż każdy wydatek dotyczący kosztów pośrednich który się w nim nie mieści, nie może być uznany za kwalifikowalny. Wskazał, że uregulowania Wytycznych wskazują w sposób wyraźny i jednoznaczny, że do kosztów zarządu można zaliczyć tylko takie, które dotyczą osób uprawnionych do reprezentowania jednostki i których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu.

Organ odwoławczy podniósł, że z treści umowy zlecenia nr [...]oraz umowy zlecenia nr [...] wg brzmienia zmienionego aneksem nr [...]wynika, iż obowiązki, które miała wykonywać D. J. i które Stowarzyszenie rozliczyło w składanych przez nie wnioskach o płatność w ramach kosztów pośrednich, były explicite przypisane do projektu Wspólny krok w profesjonalizm, co jest niezgodne z Wytycznymi.

Nie zgodził się także z argumentacją Stowarzyszenia, że podstawa niekwalifikowania poniesionych wydatków ma swoje źródło m.in. w interpretacjach Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. Podkreślił, że literalna wykładnia przytoczonych wcześniej zapisów podrozdziału 4.4. pkt 1 lit. a Wytycznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, jakie wydatki mogą być ujmowane w kosztach pośrednich pod pozycją kosztów zarządu.

Zdaniem organu zatrudnienie koordynatora - wpierw członka Komisji Nadzorczej J. D., a później prezesa Zarządu G. J. - do którego zadań należało "podejmowanie ostatecznych decyzji merytorycznych i finansowych" kłóci się z jedną z naczelnych zasad kwalifikowania wydatków w projektach PO KL, która została wyrażona w podrozdziale 3.1 pkt 1 lit. b Wytycznych i mówi: "Wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają następujące warunki: (...) b) są racjonalne i efektywne, tj. nie są zawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniają wymogi efektywnego zarządzania finansami (relacja nakład/rezultat)."

Organ wskazał, że ponieważ koordynator wywodził się z władz Stowarzyszenia oraz miał możliwość podejmowania ostatecznych decyzji w związku z realizowanym projektem, nie jest zrozumiałe tworzenie dodatkowego stanowiska w postaci pełnomocnika zarządu ds. realizacji projektów.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że naruszenie Wytycznych, do których stosowania Stowarzyszenie zobowiązało się na mocy § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu, stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ufp, tj. procedur określonych w umowie międzynarodowej lub innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp.

Nie zgodził się również z zarzutem Stowarzyszenia, że organ I instancji nie wskazał naruszonej przez niego procedury, pomimo, iż stanowiło to w ocenie organu podstawę wydania decyzji. Wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wymienił, że procedura, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp dotyczy podrozdziału 4.4 pkt 1 lit. a Wytycznych. Mimo tego, że nie wskazał przy tym odwołania do § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu, na podstawie którego Stowarzyszenie zobowiązało się do stosowania Wytycznych, zdaniem organu odwoławczego uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] Stowarzyszenia Rozwoju Społeczno-Gospodarczego [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zdaniem Stowarzyszenia naruszono następujące przepisy:

1) prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 207 ust. 1 pkt. 2 i ust. 9 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie tych norm zarówno przez IP PO KL i IZ PO KL, mimo iż środki otrzymane przez skarżących na realizację projektu objęte umową z dnia 30.12.2010 r. były wykorzystane zgodnie zobowiązującymi procedurami,

2) art. 2, 32 Konstytucji RP, tj. zasady sprawiedliwości społecznej i działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, wprowadzanie jawnej dyskryminacji polegającej na stosowaniu wykładni zaprzeczającej równości wobec prawa;

2) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 6 k.p.a. tj. umocowanie podłoża prawnego wydanej decyzji w tzw. "Wytycznych" interpretując je w sposób dowolny i władczy, (tj. zastosowanie jako podstawy decyzji ""Wytycznych" interpretowanych w sposób dowolny i arbitralny)

- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu Stowarzyszenia a w rezultacie jednostki co doprowadziło do wydania skarżonej decyzji, która utrzymuje w mocy krzywdzącą decyzję Organu I instancji;

- art. 76 § 1, 77 i 80 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i bezpodstawne przyjęcie, iż D.J. nie przysługuje wynagrodzenie z tytułu wykonywania zadań, których zakres odpowiada treści obowiązków osoby reprezentującej zarząd w realizowanym projekcie,

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywateli do państwa polegające na bezrefleksyjnej interpretacji przepisów obowiązującego prawa,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie braku ustosunkowania się do twierdzeń Stowarzyszenia i braku podania przyczyn, z powodu których Minister Rozwoju Regionalnego odmówił argumentom skarżącemu racji,

- naruszenie zasady ekonomii procesowej - szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) poprzez przekroczenie terminu rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie dokonało opisu części korespondencji z IP wskazując na trudności dotyczące realizacji zawartej umowy. Stowarzyszenie wskazało, Skarżący stwierdził, że nie dopuścił się złamania żadnych przepisów prawa w szczególności art. 207 ust.1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych stosując się do zapisów Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach POKL.. Wskazał, iż zgodnie z Systemem realizacji PO KL (dokument MRR z dnia 10 września 2007 r.), beneficjent realizujący projekt w ramach PO KL ponosi wydatki na jego realizację zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu stanowiącym załącznik do umowy o dofinansowanie projektu. Projekt został zakwalifikowany do dofinansowania zaś w toku negocjacji określono jego ostateczny kształt i zawierał on w swojej treści zakwestionowaną pozycję kosztów, czego organ nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego powołanie się w podstawie decyzji na przepisy ustawy o finansach publicznych nie ma umocowania faktycznego, art. 184 ust. 2 ustawy nie odsyła do konkretnych przepisów, które należy stosować przy wydatkowaniu środków o jakich mowa w ust.1 tego przepisu ale nie ulega wątpliwości, ze chodzi o treść art. 168 i 169 ufp odnoszących się do zasad i terminów zwrotu dotacji. Powoływanie się na przepisy ufp jest błędem IZ POKL.

Zdaniem skarżącego organy naruszyły również przepisy Konstytucji wskazywane w skardze naruszając treść art. 65 ust. 1 Konstytucji gwarantujący wolność wyboru miejsca pracy jak i art. 58 ust. 1 Konstytucji gwarantujący swobodę zrzeszania się. W świetle wspomnianych przepisów brak jest podstaw do zakazu zatrudniania członków Stowarzyszenia o czym mowa jest również w uchwale Sądu Najwyższego z 27 lutego 1990 r. III PZP 59/89 jak również w piśmie z 9 lipca 2008 r. (nr RPO- 588310-I/08/A ) zawierającym stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący odwołując się do innych Projektów realizowanych przez siebie w spornym okresie podkreślił, że wykazywane w nich koszty pośrednie nie były kwestionowane. Podkreślił również, że w umowach zlecenia wpisywano zadania, które musieli ze strony Stowarzyszenia wykonać kompetentni ludzie, od których nie można wymagać nieodpłatnej pracy na rzecz Projektu. Ponadto Stowarzyszenie odwołało się do treści art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady zawartego w nim pojęcia nieprawidłowości, i przesłanek których łączne zaistnienie powoduje dopiero obowiązek zwrotu środków z dofinansowania UE.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Mając na względzie powyższe zasady Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przypomnieć, że w dniu [...] listopada 2010r. Województwo [...], w imieniu którego działał Zarząd zawarło z [...] Stowarzyszeniem Rozwoju Społecznego [...] umowę o dofinansowanie Projektu "[...]", w ramach której przyznano na jego realizację Stowarzyszeniu jako Beneficjentowi łączną kwotę 503650 zł.

Z treści § 3 umowy ust. 1 zd. pierwsze wynika, że Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu na podstawie wniosku, w ust. 2 oświadczył, że zapoznał się z treścią Wytycznych, o których mowa w § 1 pkt 6, zaś w ust. 4 w.w artykułu zobowiązał się przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu do stosowania treści aktualnie obowiązujących Wytycznych, o których mowa w ust. 2 i § 1 pkt 6 umowy.

Z kolei z treści wspomnianego § 3 ust. 3 umowy wynika, że Instytucja Pośrednicząca zobowiązała się do powiadomienia Beneficjenta o wszelkich zmianach Wytycznych o których mowa w ust. 2 i § 1 pkt 6 umowy.

W treści § 8 ust. 1 umowy zapisano, że dofinansowanie będzie przekazywane Beneficjentowi w formie zaliczek w wysokości określonej w harmonogramie.

Zgodnie z treścią § 13 ust. 1 i 2 umowy ustalono, że jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez beneficjenta: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240) beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, które są naliczane zgodnie z art. 207 ust. 1 ufp.

W nawiązaniu do przedstawionego zapisu umowy należy przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie zakwestionowano we wniosku o płatność złożonym przez Stowarzyszenie za okres od styczeń - marzec 2011 (750 zł) oraz za okres kwiecień 2011 – maj 2012 (3500 zł) koszty pośrednie w łącznej kwocie 4250 zł dotyczące wydatków na koszty zarządu Beneficjenta w oparciu o umowę zlecenia zawartą na potrzeby realizacji projektu z osobą upoważnioną do jego reprezentowania.

Instytucja Pośrednicząca po weryfikacji wniosku wskazała, że zakwestionowana kwota stanowi koszt niekwalifikowany ponieważ jest niezgodny z treścią Wytycznych podrozdział 4.4 pkt 1.

W dacie złożenia wniosku o dofinansowanie czyli w październiku 2010 r. obowiązywały Wytyczne z 2009 r., które uległy zmianie od 1 stycznia 2011 r. (wersja z 22.XI. 2010 r.) a następnie obowiązywała ich nowa wersja na 2012 r.. W treści wszystkich Wytycznych w podr. 4.4 zawarto zapis dotyczący kosztów pośrednich, który stanowi ich wiążącą definicję. Z zapisu tego, który nie uległ zmianie w wersji na 2011 r. 2012 r. wynika, że: pkt 1) koszty pośrednie stanowią koszty związane z obsługą techniczną projektu, których nie można bezpośrednio przyporządkować do konkretnego zadania,

pkt 2) koszty pośrednie mogą obejmować następujące koszty administracyjne:

a) koszty zarządu, tj. koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu, np. kierownik jednostki;

Mając na względzie powyższe zapisy należy stwierdzić, że organy prawidłowo uznały, że zawarte przez Beneficjenta umowa zlecenia dotycząca Doroty Jegorow, w treści której znalazły się zadania, które osoba ta miała wykonać, są wprost przypisane do realizowanego projektu "Wspólny krok w profesjonalizm". Treść tej umowy pozostaje zatem w sprzeczności z zapisem podrozdz. 4.4 pkt 1 i 2 lit.a Wytycznych. Jest oczywiste, że realizacja Projektu może wymagać wykonania pewnych obowiązków ze strony osoby uprawnionej do reprezentacji Beneficjenta. Istotą kosztów pośrednich w odniesieniu do kosztów zarządu jest jednak to, że zgodnie z pkt 1 podrozdz. 4.4 koszty te to takie, których nie można przypisać do konkretnego zadania oraz nie mogą one powstać jako koszty nowe, dotychczas nie ponoszone. Przeciwnie są to koszty, które muszą mieć związek z pozaprojektową czyli standardową działalnością podmiotu realizującego projekt a zarazem reprezentującej ją osoby. Należy przyjąć, że skoro w ramach tej działalności Beneficjent ponosi koszt wynagradzania takiej osoby, może on uzyskać część poniesionych w związku z tym kosztów (w określonej, przewidzianej proporcji uwzględniającej czas jaki pochłaniają potencjalnie zwiększone obowiązki w ramach czasu pracy takiej osoby). Kosztów pośrednich zarządu nie można bowiem utożsamiać z wypłatą na rzecz wykonującej ten zarząd osoby wynagrodzenia czy też dodatkowego wynagrodzenia na jej rzecz w ramach wydatków Projektu i w związku z nim, bo wówczas taki wygenerowany koszt będzie kosztem bezpośrednim i okoliczność ta jest niezależna od formy wypłaty realizowanej w związku z wnioskiem o płatność tj. w związku z tym, czy dzieje się to w ramach refundacji już poniesionych wydatków, czy też w związku z wypłatą zaliczek na pokrycie przewidzianych w projekcie wydatków. Należy wskazać wobec tego, że skoro Beneficjent zobowiązał się w umowie do ponoszenia wydatków zgodnie z umową i do stosowania m.in. w tym zakresie Wytycznych to przyjął na siebie obowiązek właściwego, zgodnego zarówno z umową jak i Wytycznymi wydatkowania przyznanych środków na realizację Projektu. Nie może więc na etapie weryfikowania wniosków o płatność kwestionować możliwości oceny przez organ kwalifikowalności ponoszonych kosztów w kontekście zapisów Wytycznych wskazując, że co do zasady zgodnie z ich treścią wszystkie wydatki są kwalifikowane o ile są zgodne z przepisami prawa w szczególności z ustawą o zamówieniach publicznych. Skarżący podkreślał przy tym to, że nie naruszył żadnych przepisów prawa– czego organy mu przecież nie zarzucały - w związku z czym brak było podstaw do kwestionowania kwalifikowalności kosztów pośrednich. Przypomnieć należy więc, że zwrotu spornej kwoty zażądano w związku z zarzutem naruszenia przez Beneficjenta procedury przy wydatkowaniu środków. Należy uznać, wbrew stanowisku i argumentacji Stowarzyszenia, że w sprawie ma zastosowanie treść art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r. ( Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) a w związku z tym, w oparciu o jego treść należy uznać, że zarówno umowa jak i Wytyczne stanowią procedurę o jakiej mowa w tym przepisie. Treść art.184 ust.1 stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Treść tego artykułu nie określa wprost o jakie procedury chodzi wskazując jedynie, że są to procedury stosowane przy wydatkowaniu określonych w nim środków. Jeśli chodzi o Wytyczne mające zastosowanie w sprawie wydane są one przez Ministra Rozwoju Regionalnego w oparciu o treść art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 4a ustawy z 6 grudnia o prowadzeniu polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. poz. 712 ze zm.) i bez wątpienia mają one zastosowanie w zakresie zasad wydatkowania i kwalifikowalności środków. Jeśli chodzi zaś o treść art. 184 ust. 2 ufp to zawarte w nim odesłanie nakazuje stosowanie odpowiednio zasad rozliczania określonych dla dotacji z budżetu państwa przy wydatkowaniu środków pochodzących z bezzwrotnych źródeł zagranicznych, innych niż pochodzące z budżetu UE oraz pomocy państw członkowskich EFTA, a także dla środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2004-2009 i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2004-2009. Dofinansowanie przyznane Stowarzyszeniu pochodzi głównie ze środków budżetu UE i jedynie w niewielkiej części ze środków krajowych. Zastosowanie w sprawie znajduje zatem również wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 ufp a zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za pozbawiony podstaw.

Należy wskazać ponadto, że kwestia odmowy uznania za kwalifikowane kosztów zarządu w z oparciu o wnioski Beneficjenta (co jest istotą sporu) w żadnym razie nie ma żadnego odniesienia do problemu zatrudniania (co do zasady) członków Stowarzyszenia, ponieważ problem o jaki chodzi w sprawie nie ma wprost związku z tym zagadnieniem. Bezprzedmiotowe więc w ocenie Sądu, są rozważania odnoszące się do tej kwestii podnoszone przez Stowarzyszenie zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze. Należy podkreślić, że na żadnym etapie sprawy organy nie kwestionowały prawa członków Stowarzyszenia do bycia zatrudnianym, tym bardziej, że osoby takie były zatrudniane do wykonywania zadań w ramach Projektu (nie tylko przedmiotowego). Zaznaczyć należy, że organ nie kwestionował także potencjalnej możliwości wypłacania w ramach Projektu kosztów pośrednich (w zakresie kosztów zarządu), kwestionując jedynie sposób ich powstania i określenia w spornych umowach. W tym stanie rzeczy za bezzasadne należy uznać także zarzuty dotyczące naruszenia wskazywanych w skardze przepisów Konstytucji tj. art. 2 odnoszącego się do zasady sprawiedliwości społecznej jak również art. 32 odnoszącego się do zasady równości i zakazu dyskryminacji. Należy stwierdzić także, że Sąd jest zdania, iż procedury o jakich mowa w treści art. 184 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. dotyczą co do zasady wszelkich procedur mających zastosowanie w trakcie realizacji Projektu, które mają wpływ na prawidłowość wydatkowanych środków, przy czym co jest oczywiste, możliwość ich właściwej kontroli powstaje dopiero przy weryfikacji sposobu ich wydatkowania w związku z zawartą umową o dofinansowanie. Uprawnieniu organu w zakresie wydania decyzji dotyczącej zwrotu zakwestionowanych środków finansowych, nie może w związku z tym stać na przeszkodzie okoliczność, że Stowarzyszenie zawarło w zaaprobowanym wniosku o dofinansowanie zapis dotyczący kosztów pośrednich, i że wnioski o płatność znajdowały oparcie we wniosku i przyjętym budżecie, ponieważ zasadność wydatków sprawdzana jest przede wszystkim na etapie wykonania projektu na podstawie zawartej umowy o dofinansowanie. O prawie do wydania zakwestionowanej decyzji nie może decydować również okoliczność dotycząca sposobu rozliczania kosztów - w tym pośrednich w innych projektach strony, ponieważ nie podlega to ocenie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do treści art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 przywołanego w skardze należy wskazać, że organy trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie doszło do nieprawidłowości o jakiej w nim mowa, która powstała w związku z działaniem Beneficjenta, nieprawidłowość ta naruszyła wskazane powyżej w uzasadnieniu przepisy ustawy o finansach publicznych oraz mogła doprowadzić do powstania ściśle określonej szkody – co powoduje, że wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd uznaje za prawidłowe.

Sąd nie uznał również za trafne zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd uznał, że nie miało to miejsca. W ocenie Sądu wydając decyzję zarówno organ I jak i II instancji odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego jak i twierdzeń skarżącego, zebrany materiał dowodowy pozwalał na dokonanie rozstrzygnięcia i został oceniony w całości. Nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów k.p.a. zarówno ogólnych w postaci art. 6, 7 jak i 8 k.p.a. jak również odnoszących się wprost do zebrania i oceny materiału dowodowego przez organ ar. 77 § 1, 80 k.p.a., ponadto zaskarżona decyzja zawiera także odniesienie się do wszelkich argumentów strony zawartych w odwołaniu. Brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia treści art. 76 § 1 k.p.a. odnoszącego się do dokumentów urzędowych zwłaszcza, że strona nie wskazała o jakie naruszenie tego przepisu chodzi w sprawie. Decyzja została sporządzona w zgodzie z treścią art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z czym Sąd nie podziela zarzutów skargi również w tym zakresie. Sąd stwierdza natomiast, że jakkolwiek wydanie decyzji w sprawie przez organ II nastąpiło z pewnym przekroczeniem terminu jej wydania o jakim mowa w treści art. 35 § 3 k.p.a. co wiąże się z zasadą szybkości postępowania - art. 12 k.p.a. to przekroczenie to nie jest znaczne, a ponadto pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Na koniec Sąd stwierdza, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje również podnoszona przez Stowarzyszenie okoliczność co do braku wywiązania się Instytucji Pośredniczącej z obowiązku zapoznania strony z aktualnymi Wytycznymi, ponieważ Wytyczne obowiązujące w roku 2011 2012 r. a więc w czasie realizacji Projektu przez Stowarzyszenie, nie zawierało żadnej zmiany w zakresie kosztów pośrednich w rozpoznawanym w sprawie zakresie.

Z tych wszystkich względów należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.