Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 601/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 par1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta G. w dniu [...] [...] r. wydał decyzję nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla A. Spółka z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT 43444 R. wraz z instalacją elektryczną na terenie działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina G..

Od decyzji tej odwołanie wnieśli: A. W., M. W., E. R., A. R., T. i G. M., T. M., A. i J. K., B. B., T. B., K. L., W. J., Z. J., T. C., A. W., J. C., K. B. reprezentowana przez B. S., P. B., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego,

a także przepisów Konstytucji RP.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia

[...] [...] r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23) dalej zwaną "k.p.a.", w związku z art. 28 ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290) dalej zwaną "ustawą", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej głównym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji. Obszar oddziaływania stacji bazowej określony zostaje na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.

w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71 j.t.), rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883) oraz ustawy - Prawo budowlane. Stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej są podmioty znajdujące się wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 [...]

Wojewoda podał, że do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego do Starosty G. [...] r., inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] obręb [...] na cele budowlane wynikające z umowy najmu z [...] r., projekt budowlany, kwalifikację przedsięwzięci, analizę środowiskową, decyzję P-18 Burmistrza Gminy G. z [...] r., znak [...] [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT 43444 R. wraz z niezbędną infrastrukturą i urządzeniami technicznymi na terenie działki nr [...] położonej w obrębie D..

W myśl decyzji Burmistrza Gminy G. z [...] r. planowana inwestycja zakłada instalację na wysokości 27,2 m n.p.t. anten radiolinii i 6 anten sektorowych na wieży stalowej o całkowitej wysokości 30,45 m. Anteny sektorowe będą instalowane po dwie (o mocach EIRP 4770W i 6810W) na azymutach 0°

(z maksymalnym nachyleniem wiązki od 3-4°), 90°(z maksymalnym nachyleniem wiązki od 4-4°), 180° (z maksymalnym nachyleniem wiązki od 3-4°). Z projektu budowlanego wynika, że inwestycja to stalowa wieża typu [...] o wysokości H=30,45 m zakotwiona w płycie fundamentowej, o średnicy 8,5 m, grubości 0,5 m, posadowionej na głębokości 2,0 m p.p.t. Na wieży na wysokości 27,2 m n.p.t. zostanie zainstalowanych 6 anten sektorowych o mocach EIRP 4770 i 6810 na azymutach 0°, 90°, 180°. Na każdym azymucie zostaną zainstalowane dwie anteny - jedna o mocy EIPR 4770W o nachyleniu od 0° do 3° i druga o mocy EIPR 6810W o nachyleniu od 0° do 4°. Obszar oddziaływania projektowanej stacji bazowej określono na podstawie art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane oraz Kwalifikacji przedsięwzięcia i obejmuje działki nr [...] obręb [...] gmina [...] oraz działki nr [...] obręb R. gmina G..

Organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja stacji bazowej na danym obszarze może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, czyli podstawowym zadaniem organu przed wydaniem pozwolenia na budowę takiej inwestycji jest sprawdzenie czy przedstawiony projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących dla tego przedsięwzięcia przepisów dotyczących ochrony środowiska - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Wytyczne jakie winna spełnić dana inwestycja odnośnie warunków ochrony środowiska (w tym zdrowia ludzi) zawierają się w szczególności

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Zgodnie z ust. 2 ww. art. 71 przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzależnione jest od kwalifikacji danego przedsięwzięcia bądź do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Według Wojewody z analizy kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że na azymutach 0°, 90° i 180°, na których kierunkach zamontowane są anteny sektorowe, miejsca dostępne dla ludzi występują w znacznym oddaleniu od osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Najbliżej miejsca dostępnego dla ludności znajduje się oś główna anteny sektorowej BSA 1024 o mocy 6810W, przy maksymalnym pochyleniu wiązki 4°, na azymucie 90°, która w odległości 200 m od środka elektrycznego anteny przebiega 10,5 m powyżej miejsc dostępnych dla ludzi (2 m n.p.t.), czyli również i w tym najmniej korzystnym przypadku spełnione zostały ustalenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem przedmiotowa inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko brak zakwalifikowania przedsięwzięcia do jednej z dwóch ww. kategorii powoduje,

że inwestycja ta nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i, zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska wymagającego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Do projektu budowlanego została także załączona analiza środowiskowa, która stanowi rodzaj uproszczonego raportu oddziaływania na środowisko. Opracowanie to przedstawia zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2. Analizowany teren to głównie grunty orne, pastwiska, grunty pod rowami ([...]), rolne zabudowane (dz. nr [...]), tereny mieszkaniowe ([...]) oraz drogi ([...]). Dla projektowanej stacji bazowej obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne wystąpią:

dla azymutu 0°

- dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 95,9 m dla anteny zamontowanej na wysokości 27,2 m n.p.t., na wysokości 19,0 m n.p.t. Pod tym polem znajdują się tereny niezabudowane czyli nad miejscami dostępnymi dla ludzi

(2 m n.p.t.) ww. pole znajduje się w odległości (pionowej rys. 2a) 17 m,

dla azymutu 90°

- dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 95,9 m dla anteny zamontowanej na wysokości 27,2 m n.p.t., na wysokości 16,9 m n.p.t. Pod tym polem znajduje się zabudowana nieruchomość i nad najwyższym budynkiem wysokości 9,0 m, w najbardziej niekorzystnym ustawieniu, ww. pole znajduje się w odległości (pionowej rys. 2b) 7,9 m. Nad pozostałymi budynkami odległość ta jest większa i wynosi około 13,9 m

dla azymutu 180°

- dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 95,9 m dla anteny zamontowanej na wysokości 27,2 m n.p.t., na wysokości 19,2 m n.p.t. Pod tym polem znajdują się tereny niezabudowane czyli nad miejscami dostępnymi dla ludzi (2 m n.p.t.) ww. pole znajduje się w odległości (pionowej rys. 2a) 17,2 m.

Organ stwierdził, że z powyższej analizy wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych o poziomach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2 nie występują w przestrzeni dostępnej dla ludności. Przedstawione opracowania kwalifikacja przedsięwzięcia oraz analiza środowiskowa wskazują, że planowane inwestycja celu publicznego nie koliduje z wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych. Pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, zaś wzdłuż osi anten w odległości do 200 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, w których przekroczone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r.

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a zatem spełnia obowiązujące przepisy dla przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie ogranicza sąsiednim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, ze środków łączności oraz nie uniemożliwia rozbudowy istniejącej zabudowy w granicach obowiązujących przepisów. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały załączone wymagane przepisami dokumenty, zatem organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT 43444 R. wraz z instalacją elektryczną na terenie działki nr [...] położonej w obrębie D. gmina G..

Organ dodał, że działki nad którymi będą przebiegać główne wiązki promieniowania dla dwóch anten sektorowych (BSA 1044 o mocy 4770W i BSA 1024

o mocy 6810W) na azymutach 0°, 90° i 180°, które obecnie stanowią w większości niezabudowane grunty orne (zgodnie ze skróconym wypisem z rejestru gruntów znajdującym się w aktach) mogą być w dalszym ciągu użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem. Natomiast spadek wartości nieruchomości, z uwagi na sąsiedztwo stacji bazowej, nie należy do kwestii rozstrzyganych przez organy administracji architektoniczno-budowlane, a ewentualnych roszczeń skarżący mogą dochodzić

w sądach cywilnych.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w szczecinie wniósł pełnomocnik K. B. radca prawny B. S., zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił:

1) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia

w niniejszej sprawie przez organ drugiej instancji właściwego postępowania dowodowego i poczynienia wyczerpujących ustaleń co do wszystkich okoliczności mających znaczenie dla niniejszej sprawy, w tym:

a) brak poczynienia wyczerpujących ustaleń co do charakteru terenów znajdujących się w osi wiązki wyznaczanej od środka elektrycznego anten jako miejsc dostępnych dla ludności również względem możliwego potencjalnego ich zagospodarowania,

b) brak poczynienia wyczerpujących ustaleń co do odległości położenia od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wielkości tychże odległości wynikających z przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e, f Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

c) brak uwzględnienia w prowadzonych ustaleniach kwestii skumulowanego oddziaływania wszystkich anten składających się na inwestycję,

d) oparcie ustaleń czynionych w sprawie na niekompletnej, ogólnikowej analizie środowiskowej przedłożonej przez inwestora, w której nie uwzględniono należycie kwestii niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy,

e) czynienie ustaleń nie mających znaczenia dla wyjaśnienia sprawy, w tym odnośnie odległości w pionie osi wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności, obszaru oddziaływania przekraczającego dopuszczalne normy

i oparcie na nich rozstrzygnięcia w sprawie,

f) brak poczynienia szczegółowych ustaleń odnośnie okoliczności wymagających sprawdzenia zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przedstawienia ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

2) naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e, f rozporządzenia z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż dla kwalifikacji inwestycji zgodnie z ich treścią znaczenie ma wysokość przebiegu osi głównej wiązki od środka elektrycznego anteny oraz to na jakim obszarze nastąpią przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania podczas gdy okoliczności te nie mają żadnego znaczenia, a istotne jest jedynie to w jakiej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki znajdują się miejsca dostępne dla ludzi,

3) naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę pomimo niemożności uczynienia powyższego z uwagi na brak uprzedniego przeprowadzenia wymaganej dla inwestycji oceny oddziaływania na środowisko,

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji podczas gdy, z uwagi na brak uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko dla będącej jej przedmiotem inwestycji winna zostać ona uchylona, a organ drugiej instancji winien był orzec co do istoty sprawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę (zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), bądź choćby przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji z uwagi na uchybienia przezeń popełnione (zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a.).

Mając na uwadze podniesione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważenie możliwości uchylenia w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z [...] r., znak [...], o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu drugiej instancji solidarnie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r. poz.1369), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi

(art. 134 ustawy).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT 43444 R. wraz z instalacją elektryczną, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina G..

Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

- pkt 1 zgodność projektu budowlanego z ustaleniami (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- pkt 2 zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi,

- pkt 3 kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 7,

- pkt 4 wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - ust. 4 ww. art. 35 ustawy.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej, badając wpływ inwestycji na środowisko dokonuje samodzielnych ustaleń badając konieczność spełnienia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej i wyłącznie w sytuacji, gdy uzna, że decyzja środowiskowa jest wymagana, powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia. Kwalifikacji czy planowania inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. czy inwestycja należy do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ dokonuje, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – dalej "rozporządzenie2010".

W rozpoznawanej sprawie szczegółowe ustalenia w aspekcie kwalifikacji przedsięwzięcia zostały zawarte w załączanym do projektu budowlanego opracowaniu: "Kwalifikacja planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Nadto organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o dokument: "Analiza środowiskowa planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko".

W obu opracowaniach wykazano jednoznacznie, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o powyższe opracowania trafnie organ ustalił, że nie ma potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej, bowiem inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W świetle bowiem złożonych analiz rozkładu pól elektromagnetycznych stacji bazowej nie są spełnione przesłanki rozporządzenia2010 określone w § 2 ust 1 pkt 7 i § 3 ust 1 pkt 8. Prawidłowo zakwalifikowano przedsięwzięcie biorąc pod uwagę odległość występowania miejsc dostępnych dla ludności od środków elektrycznych anten. Oś główna wiązki pem (na co wskazuje analiza rozkładu pól elektromagnetycznych) nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności przy aktualnym stanie zagospodarowania przestrzennego a także przy uwzględnieniu możliwości potencjalnego zagospodarowania działek położonych w sąsiedztwie.

Nie jest trafne stanowisko skarżącej, że sam fakt przebiegu osi głównej wiązki promienienia nad miejscami dostępnymi dla ludności w odległości wskazanych

w rozporządzeniu2010, jest wystarczający do uznania, że projektowana inwestycja powinna być kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia2010. Słusznie organ przyjął, że aby uznać, iż promieniowanie przebiega przez miejsca dostępne dla ludności, to oś główna wiązki promieniowania musi przebiegać przez te miejsca. Zdaniem Sądu wynika to z treści ww. przepisów, w szczególności z zapisu: "... a miejsca dostępne dla ludności znajdują się (...) w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny". W analizowanym zapisie użyto przyimka "w", co wskazuje, że oś główna wiązki przebiegać ma przez miejsca dostępne dla ludności. Ze stanowiskiem skarżącej można byłoby się zgodzić, gdyby w przepisie użyto zaimka "pod".

Wbrew zarzutom skargi nie można zarzucić organowi brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego. Organ zgromadził dokumenty wystarczające do prawidłowej kwalifikacji projektowanego przedsięwzięcia. Przedłożone przez inwestora opracowania dotyczące kwalifikacja przedsięwzięcia (stacji bazowej) uwzględnia wszystkie anteny sektorowe projektowanej stacji, w wariancie maksymalnego oddziaływania na środowisko. Lokalizacja przestrzenna zasięgów pem o poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych za pośrednictwem anten sektorowych została przedstawiona na mapie. Rysunki uwzględniają maksymalne pochylenia wiązki (tilty) anten sektorowych, morfologię terenu, zwymiarowanie. Opracowanie zawiera obliczenia rozkładów natężenia pem w otoczeniu stacji bazowych. Obliczenia i rysunki wykonano w uwzględnieniu warunków nadawania określonych przez inwestora oraz parametrów technicznych urządzeń, torów kablowych i anten zgodnie z kartami katalogowymi producentów. Wyniki obliczeń przedstawiono również w formie graficznej i obrazują one przewidywany rozkład występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większych lub równych wartości dopuszczalnej w miejscach dostępnych dla ludności. Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej wykazała, że przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów i pozwalał prawidłowo ustalić obszar oddziaływania obiektu.

W złożonym opracowaniu i na poszczególnych wykresach jednoznacznie

i dokładnie ustalono, od jakiej, do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania.

Organy prawidłowo oceniły samą planowana inwestycję (jej charakter) oraz obszar jej oddziaływania. Przeprowadzono prawidłową analizę wszystkich istotnych parametrów technicznych stacji takich jak: liczba anten, ich rodzaj, typ, wysokość zawieszenia, azymuty oraz moc a także dokonano oceny i ustaleń czy przy takich parametrach technicznych inwestycja będzie wymagała decyzji środowiskowej. Analizę należycie uzasadniono.

Jedynym mankamentem zaskarżonej decyzji jest brak odniesienia się do okoliczności czy emitowane przez projektowaną stację bazową promieniowanie przebiegać będzie przez miejsca dostępne dla ludności w odniesieniu do potencjalnej możliwości zagospodarowania nieruchomości, nad którymi przebiegają wiązki główne promieniowania. W rezultacie czy realizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nie uniemożliwi w przyszłości ich zagospodarowanie w sposób jaki występuje na nieruchomościach sąsiednich. Jednak zdaniem Sądu jest to uchybienie, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewoda dokonał bowiem szczegółowej analizy przebiegu wiązek głównych nad miejscami dostępnymi dla ludności oraz nad poziomem terenu. Z analizy tej wynika, że w jednym przypadku wiązka osiągnie najniższą wysokość 12,5 m n.p.t., a w pozostałych przypadkach ponad 16 m n.p.t. Mając na uwadze, że projektowana stacja zlokalizowana jest obok miejscowości zabudowanej domami jednorodzinnymi, stwierdzić można, że przy takich wysokościach przebiegu wiązek możliwe będzie wybudowanie pod nimi domu jednorodzinnego. Oznacza to, że przy uwzględnieniu potencjalnego zagospodarowania terenu emitowane przez zrealizowaną inwestycję promieniowanie nie będzie przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności. Mimo że Wojewoda nie objął analizą tej okoliczności, to jednak zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dane dają odpowiedź na postawione powyżej pytania. Z tych względów Sąd uznał, że brak jednoznacznego odniesienia do kwestii miejsc dostępnych dla ludności w aspekcie potencjalnego zagospodarowania terenu, nie stanowi naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskrzonej decyzji.

Podsumowując stwierdzić należy, że inwestor złożył kompletne projekty: budowlany branży konstrukcyjnej składający się z części ogólnej, zagospodarowania terenu oraz budowlano-konstrukcyjnej, a także instalacji elektrycznej, które zawierają odpowiednie sprawdzenia, oświadczenia, opinie i uzgodnienia. Inwestor legitymuje się też ostateczną decyzją ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, nie jest zaliczana do żadnej z kategorii zagrożenia ludzi.

Skoro spełnione są wszystkie wymagania ustawy, to właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust 4 ustawy.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.