Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 867/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenie obowiązków. oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. - dalej jako P.b.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wszczętej z urzędu w dniu [...] listopada 2014 r., dotyczącej legalności zabudowy działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości K., gmina J., wstrzymał D. K. (dalej również jako Skarżący, Inwestor) prowadzenie robót budowlanych przy realizacji budynku letniskowego, o wymiarach dłuższych boków [...] x [...] m wraz z zadaszonym tarasem o wymiarach dłuższych boków [...] x [...] m, na ww. działce i jednocześnie nałożył na Inwestora obowiązek przedłożenia następujących dokumentów dotyczących realizacji ww. budynku letniskowego:

- zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego projektanta wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem projektanta o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego;

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

w terminie do dnia [...] maja 2019 r.

II.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Jak wskazał, pierwotnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] nakazał Inwestorowi wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, zaś [...] WINB decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Na skutek skargi Inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1275/16, uchylił obie wskazane decyzje, w związku z czym sprawa powróciła ponownie do postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Nawiązując do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) organ wskazał, iż jest związany prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. W orzeczeniu tym wskazano, że organy prawidłowo uznały konieczność zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. oraz że procedura, o której mowa w art. 48 ust. 2 P.b. stanowi co do zasady regułę w przypadku wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami. Ponadto Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym został wybudowany budynek mieszkalny. W takim przypadku, warunkiem legalizacji budowy, jest jej zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nadzoru budowlanego nie jest przy tym uprawniony do rozstrzygania, czy Inwestor taką decyzję uzyska. Ponadto w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie orzekając o braku możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy z powodu braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne organ nadzoru budowlanego wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje. Sąd wskazał też jednoznacznie, że organ powinien wszcząć procedurę legalizacyjną umożliwiającą Inwestorowi przedstawienie stosownych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 P.b.

Tym samy, w świetle tego rodzaju wytycznych Sądu, zdaniem [...]WINB organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, zaś argumenty podnoszone w zażaleniu nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Zasadnie więc wszczęto procedurę legalizacyjną nakładając obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji, co da szansę Inwestorowi na zalegalizowanie samowoli budowlanej.

Legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części będzie więc możliwa jeżeli Inwestor wypełni powyższy obowiązek.

[...]WINB wskazał, że o kwalifikacji spornego obiektu jak również o trybie, w którym winno być prowadzone postępowanie, przesądził już WSA w Warszawie w przywołanym wyroku, który jest dla organów wiążący.

Za całkowicie bezpodstawne uznano twierdzenie Skarżącego (niepoparte żadnymi dowodami) że sporny obiekt to budynek gospodarczy. Wszechstronna analiza materiału dowodowego, przeprowadzona z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego pozwalała stwierdzić, że przedmiotem postępowania jest obiekt o charakterze letniskowym, za czym przemawiam szereg czynników tj. posiadanie instalacji elektrycznej, kanalizacyjnej, wodociągowej, istnienie poddasza oraz tarasu.

III.

Skargę na powyższe postanowienie wywiódł D. K., kwestionując je w całości. Rozstrzygnięciu [...]WINB zarzucił naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.) poprzez jego pominięcie polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2. art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia;

3. art. 8 k.p.a. poprzez podejmowanie czynności przez [...]WINB, które są niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

4. art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w zażaleniu od zaskarżonego postanowienia oraz brakiem przeprowadzenia postępowania drugoinstancyjnego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności;

5. art. 48 ust. 2 i 3 P.b. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie ww. "budynek letniskowy" podlega trybowi zawartemu w art. 48 P.b.;

6. art. 29 ust. 2d P.b. poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi zwrócono uwag, że [...]WINB w ogóle nie odniósł się do zarzutów zażalenia, czym naruszył przepisy o dwuinstancyjności postępowania.

Organowi zarzucono także błędne zakwalifikowanie spornego obiektu do kategorii budynków letniskowych, chociaż faktycznie sporny obiekt może zostać zakwalifikowany wyłącznie do kategorii budynków gospodarczych. Istnienie w budynku przykładowo instalacji elektrycznej, wodociągowej, czy kanalizacyjnej w żadnej mierze nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z budynkiem letniskowym, nie zaś z budynkiem gospodarczym. Dodatkowo wskazano, że pracownicy PINB w trakcie kontroli na miejscu nie wchodzili do spornego obiektu, zatem nie wiadomo na jakiej podstawie twierdzą, że faktyczne przeznaczenie obiektu jest letniskowe.

W ocenie Skarżącego, skoro w sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym, nie zaś letniskowym, to ani w świetle obowiązujących obecnie przepisów prawa, ani też w świetle przepisów prawa obowiązujących w latach 2009-2010 - wskazywanych przez organ jako data powstania spornego obiektu, realizacja budynku gospodarczego nie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast Skarżący nosząc się z zamiarem realizacji budynku gospodarczego dokonał w dniu [...] sierpnia 2009 r. stosownego zgłoszenia zamierzenia do Starostwa Powiatowego w P., czym dopełni ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego. Skoro dokonano skutecznego zgłoszenia, a przy realizacji inwestycji doszło jedynie do nieistotnych odstępstw od niego - jak przyjmuje bowiem organ powstał obiekt większy od zgłoszonego oraz o odmiennej funkcji niż deklarowano, to wówczas brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż sporny obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, a w konsekwencji, iż istnieją podstawy do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożenia na niego obowiązku przedłożenia dokumentów celem legalizacji.

Organy nadzoru budowlanego błędnie utożsamiają przekroczenie granic dokonanego zgłoszenia ze wzniesieniem obiektu bez jego uprzedniego zgłoszenia. Przyjęcie powyższego stanowiska doprowadziło jednocześnie do sytuacji, w której w toku prowadzonego postępowania w ogóle nie rozważono przeprowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i art. 51 P.b., a jedynie wzięto pod uwagę te przepisy, które regulują przeprowadzenie postępowania naprawczego w sytuacji, w której powstanie obiektu budowlanego nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej.

Organom zarzucono także, że nie zweryfikowały ponownie stanu zabudowy na nieruchomości Skarżącego, co z uwagi na znaczny upływ czasu było jego zdaniem wymagane. Nadto, nie uwzględniono uwag Gminy J., na terenie której znajduje się miejscowość K., która wielokrotnie zwracała się do PINB o nie podejmowanie czynności negatywnych dla inwestorów.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę na przepisy art. 153, art. 170 oraz art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z nich, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl drugiego z przytoczonych przepisów, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei przepis art. 190 p.p.s.a., mający szczególne znaczenie w tej sprawie wskazuje, iż sąd, któremu sprawa została przekazana (na skutek uchylenia jego rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...).

Należy zatem zauważyć, iż ukształtowane na tle tych trzech norm prawnych orzecznictwo sądowe wskazuje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji.

Wskazane związanie orzeczeniem sądowym oznacza, że nie można w nowych postępowaniach formułować ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, chyba że istniej ku temu wyraźne podstawy (zmiana prawa). Sądy administracyjne, jak również organy i inne podmioty, zobowiązane są więc podporządkować się tym wiążącym rozstrzygnięciom w pełnym zakresie. Ratio legis wskazanych rozwiązań polega na gwarancji zachowania spójności i logiki działania organów państwowych i sądów, zapobiegając w swej istocie funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie wymiaru sprawiedliwości (czyli wzajemnie sprzecznych).

Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę jest zatem związany swoim prawomocnym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1275/16.

VI.

W kontekście powyższego należy wskazać, że w przywołanym wyroku przesądzono jednoznacznie, iż w sprawie spornego budynku, który na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jest bez wątpienia budynkiem letniskowym, należy stosować postanowienia art. 48 P.b. Sąd orzekając poprzednio wyraźnie wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym został wybudowany sporny budynek, zaś warunkiem jego legalizacji w trybie art. 48 P.b. jest jego zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ nadzoru budowlanego nie jest przy tym uprawniony do rozstrzygania, czy inwestor taką decyzję uzyska.

W konkluzji Sąd zauważył, że [...]WINB a wcześniej PINB powinien wszcząć procedurę legalizacyjną umożliwiającą inwestorowi przedstawienie stosownych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust 3 P.b.

W kontekście powyższego, już z samego stanowiska tutejszego Sądu wyrażonego w przywołanym wyroku z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1275/16 jednoznacznie wynika, że w sprawie należy prowadzić postępowanie legalizacyjne z art. 48 ust. 2 P.b., a nie w innym trybie legalizacyjnym czy naprawczym, czego obecnie domaga się Skarżący. Jeżeli strona nie zgadzała się z taką oceną jej sprawy na jej wcześniejszym etapie, mogła skorzystać z prawa zaskarżenia przywołanego wyroku i poddania wyrażonego w nim stanowiska ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec jednak jego niezakwestionowania, wyrok ten jest prawomocny i wiąże w niniejszym postępowaniu sądowym wyrażonym w nim stanowiskiem.

VII.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa także, iż z nie podlegających dyskusji ustaleń (vide protokół kontroli, materiał zdjęciowy) jednoznacznie wynika, że obiekt objęty niniejszym postępowaniem należy bez jakiejkolwiek wątpliwości traktować jako dom letniskowy, przystosowany do pobytu ludzi w celach m.in. rekreacyjnych. Cała działka jest zabudowana 3 obiektami (budynkiem letniskowym, budynkiem gospodarczym oraz altaną). Nadto, oczywiste cechy spornego budynku, takie jak chociażby obszerny taras, lukarna na poddaszu, okna, czy przekryty połaciami dachowymi balkon, w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że obiekt ten jest domkiem letniskowym, a nie wskazywanym obecnie przez Skarżącego budynkiem gospodarczym, rzekomo objętym dokonanym zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd akcentuje również to, że Skarżący podpisał protokół kontroli, czego zdaje się aktualnie nie pamiętać, zaś jego jedyne zastrzeżenie dotyczyło nieodnalezienia przez organ architektoniczno-budowlany dwóch pozostałych zgłoszeń. Protokół ten jednoznacznie wskazuje, że sporny budynek jest budynkiem letniskowym. Obecne twierdzenia Strony to zatem nic innego jak tylko przyjęta na potrzeby niniejszego postępowania wersja wydarzeń, której Sąd w zupełności nie podziela. Nie podważa ustaleń organów przyjęcie, że obiekt posiada instalację wodociągową i kanalizacyjną oraz przyłącze do sieci energetycznej, które to media może posiadać także budynek gospodarczy. W powiązaniu z jego innymi cechami, w tym niekwestionowanym kształtem i już na pierwszy rzut oka widocznym przeznaczeniem (budynki gospodarcze budowane na zgłoszenie nie posiadają tarasów o funkcji wypoczynkowej, ani pięter), nie może być mowy o pomyłce czy dowolności organów. Ponadto Sąd podkreśla, iż zgłoszenie na które powołuje się Skarżący dotyczyło budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy [...] m2 ([...]m x [...]m), parterowego, krytego papodachówką. Tymczasem zrealizowany obiekt ma jak wynika z załączonego materiału zdjęciowego jednolity fundament i podmurówkę oraz powierzchnię zabudowy przekraczającą [...] m2, nie jest też parterowy, zaś pokryty został blachodachówką.

Organy słusznie wskazują w tym kontekście na normę art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. i jej oczywiste naruszenie (tak poprzednio jak i obecnie), bowiem w dacie dokonanego zgłoszenia na które powołuje się Strona, zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegała wyłącznie budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde [...] m2 powierzchni działki. Sąd nie podziela argumentacji Skarżącego, że sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym. Nie jest to ani obiekt parterowy (jak wymaga przepis), ani też jego powierzchnia nie jest nawet zbliżona do tej, na jaką pozwalało prawo. W konsekwencji Skarżący wybudował coś zupełnie innego niż to, na co dokonał zgłoszenia, na które się aktualnie powołuje. Niewiarygodne są więc jego tłumaczenia, że dokonał jedynie odstąpienia od zgłoszenia obiektu, a zatem powinien w jego sprawie znaleźć zastosowanie tryb z art. 50-51 P.b. Pomijając wykrocznie w ten sposób (owym odstąpieniem od zgłoszenia) poza maksymalne ustawowe wymiary budynków gospodarczych, tłumaczenia Skarżącego są niewiarygodne z uwagi na oczywistość materiału dowodowego i brak wątpliwości co do charakteru wzniesionego obiektu (budynek letniskowy).

Skarżący niezasadnie twierdzi również, że organ orzekał w istocie na podstawie zdezaktualizowanego materiału dowodowego, bowiem od pierwszej kontroli do dnia wydania decyzji minęło bez mała [...] lat. Sąd nie podziela takiego stanowiska. Jeżeli strona uważała, że ustalenia pierwotnej kontroli są nieadekwatne do aktualnego stanu jej nieruchomości, to po pierwsze w toku postępowania mogła zwrócić na to uwagę (brak takiej sugestii), a po drugie wykazać zmieniony stan faktyczny stosownymi dowodami np. zdjęciami wskazującymi na odmienny stan nieruchomości, czy też tak podkreślanego wnętrza budynku, którego nie skontrolowali pracownicy PINB. W konsekwencji Sąd nie widzi podstaw do tego, aby z tej przyczyny uznać oceny dokonane przez organ nadzoru za bezzasadne. Pracownicy organu I instancji przeprowadzający kontrolę posiadają już z racji zatrudnienia w tym organie odpowiednią wiedzę do wykonania prostej czynności jaką jest przeprowadzenie kontroli nieruchomości i odwzorowanie jej wyników w protokole i materiale zdjęciowym.

W konsekwencji żaden z zarzutów procesowych skargi nie mógł zostać uznany za zasadny. Organy, będąc związane wcześniejszym rozstrzygnięciem tutejszego Sądu słusznie uznały, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organ odwoławczy w pełni przeprowadził postępowanie drugoinstancyjne.

W sprawie nie można także mówić o naruszeniu art. 48 ust. 2 i 3 P.b. poprzez ich błędne zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że ww. "budynek letniskowy" podlega trybowi legalizacji. Wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że sporny budynek ma charakter letniskowy, co wynika już chociażby z oglądu jego elementów zewnętrznych. Skarżący gołosłownie zaś twierdzi, że wskazany obiekt jest budynkiem gospodarczym, nie przedstawia na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów, jak również nie wyjaśnia celu budowy dwóch budynków gospodarczych na jego nieruchomości.

Nie został także naruszony art. 29 ust. 2d P.b., a ściślej mówiąc art. 29 ust. 1 pkt 2d P.b.). W niniejszej sprawie nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że analizowany obiekt jest budynkiem letniskowym, a nie gospodarczym, jak twierdzi Skarżący, czy też altaną, jak wskazuje powołany przepis.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż pkt 2d ustępu 1 art. 29 P.b. został dodany na mocy art. 5 pkt 5 lit. a) tiret trzecie ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 poz. 2255) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2017 r. Przepis ten nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę dla wolno stojących altan o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W niniejszej sprawie jest oczywiste, że przepis ten nie mógł zostać naruszony, bowiem obiekt nie jest altaną. Jak można jedynie przypuszczać, zarzut ten formułowany jest w kontekście innej sprawy Skarżącego rozpatrywanej przez tutejszy Sąd, oznaczonej sygnaturą VII SA/Wa 879/19, której przedmiotem jest właśnie altana wybudowana na spornej nieruchomości.

Reasumując, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

6