Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3181/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 6, art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. c, ust. 6 , art. 107 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 26/14 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 26/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. L. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy przyjętym przez Sąd I instancji:

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2013 r. nr [...], którą to decyzją, uznając J. L. za osobę bezrobotną, odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm., dalej ustawa). W uzasadnieniu wyjaśniono, że J. L. w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną. Natomiast w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy wnioskodawca legitymuje się 335 dniami (zamiast 365) uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku. Nie zaliczono wnioskodawcy okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku, gdyż z dołączonego do odwołania zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 września 2013 r. nie wynika, aby za okres ten zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy, co jest jednym z niezbędnych warunków do przyznania prawa do zasiłku. Równocześnie organ pouczył stronę, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy ma możliwość późniejszego udokumentowania okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, poprzez wykazanie wysokości składek odprowadzanych na Fundusz Pracy, pod warunkiem, że stanie się to w okresie posiadania statusu bezrobotnego.

W skardze do sądu administracyjnego J. L. podał, że przedłożył dwa zaświadczenia z ZUS na okoliczność potwierdzenia okresu ubezpieczenia, tj. z dnia 30 września 2013r. oraz z dnia 26 listopada 2013 r., z których wynika, że w okresie ostatnich 18 miesięcy posiada wymagany do zasiłku okres 365 dni. Wyjaśnił, że na przedłożonych przez niego zaświadczeniach nie wyszczególniono, iż pracodawca odprowadzał za niego składki na Fundusz Pracy, albowiem informacje te są wykorzystywane w deklaracjach zbiorczych. Podniósł, że otrzymał wyjaśnienia od pracownika ZUS, że w przypadku wątpliwości dotyczących treści zaświadczenia, organ rozpoznający sprawę może zwrócić się do ZUS-u o wyjaśnienie sprawy. Wskazał, że nie ma środków na utrzymanie, pozostaje na utrzymaniu żony, która jest w 6 miesiącu ciąży, nadto spłaca kredyt mieszkaniowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zaświadczenie ZUS z dnia 30 września 2013 r. znak [...] – w oparciu o które organ rozstrzygnął przedmiotową sprawę – istotnie nie wyszczególnia, że w okresie od dnia 19 grudnia 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. za skarżącego odprowadzone były składki na Fundusz Pracy. Sąd zauważył jednak, że z treści zaświadczenia wynika, że "zostało wystawione w celu przedłożenia w PUP". W takiej sytuacji winno odnosić się do wszystkich składek odprowadzanych za stronę, w tym składek na Fundusz Pracy. Sąd podał, że także z kolejnego przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia ZUS z dnia 26 listopada 2013 r. znak [...], wydanego przez ZUS w "celu przedłożenia w PUP", również nie wynika, czy składki na Fundusz Pracy były odprowadzane i w jakiej wysokości. Sąd I instancji stwierdził, że oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym dokumencie wystawionym przez ZUS, bez zażądania od tego organu uściślenia treści wystawionego zaświadczenia, i wszechstronnego wyjaśnienia istoty sprawy, narusza zasadę zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Narusza też art. 7 oraz art. 77 k.p.a., albowiem organ miał obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, w tym jednoznacznego wyjaśnienia, czy były odprowadzane za skarżącego składki na Fundusz Pracy. Skoro skarżący wyjaśniał i podniósł, że takie składki były za niego odprowadzane przez pracodawcę w tzw. zestawieniach zbiorczych, a zaświadczenie ZUS pomimo, że wystawione w celu przedłożenia w PUP, w ogóle nie odnosiło się do tych kwestii, nie stwierdzało czy były, czy też nie były takie składki odprowadzane, należało kwestie te wyjaśnić. Sąd I instancji zalecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy zwrócenie się do ZUS celem wyjaśnienia treści zaświadczenia z dnia 30 września 2013 r. oraz z dnia 26 listopada 2013 r. i ustalenia, czy za skarżącego pracodawca uiszczał składki na Fundusz Pracy, a tym samym ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze kasacyjnej Wojewoda Mazowiecki zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 71 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013r. poz.674 ze zm.).

Zarzucono także mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez wadliwą realizację funkcji kontrolnej;

- art. 7, 8 i 77 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że organ nie dołożył należytej staranności w rozpatrzeniu odwołania bezrobotnego, bowiem nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia czy były opłacane za skarżącego składki na Fundusz Pracy od świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia za okres wskazany w zaświadczeniu z ZUS-u z dnia 30 września 2013 r.;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przez wadliwą ocenę faktów, które organ ustalił, poprzez przyjęcie, że złożenie w powiatowym urzędzie pracy przez skarżącego zaświadczenia z ZUS-u z dnia 30 września 2013 r. uzasadnia możliwość udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku i przyznanie tego prawa już po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w ww. urzędzie, nie zaś od dnia udokumentowania, zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy;

- art. 138 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że WSA uchyla decyzję obu instancji, podczas gdy z sentencji wyroku wynika, że została uchylona tylko decyzja Nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji pominął bezsporny w sprawie fakt, że w dniu rejestracji skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że były opłacane za skarżącego składki na Fundusz Pracy od świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia za okres wskazany w zaświadczeniu z ZUS-u z dnia 30 września 2013 r. znak [...], przez co nie udokumentował 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. Dopiero w trakcie postępowania odwoławczego skarżący przedstawił pierwszy dokument, tj. zaświadczenie z ZUS-u z dnia 30 września 2013 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia. J. L. przedłożył to zaświadczenie w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy wraz z odwołaniem w dniu 1 października 2013 r., tj. w ósmym dniu po rejestracji, która miała miejsce 23 września 2013 r. W dalszej kolejności, przy składaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona dołączyła kolejne zaświadczenie z dnia 26 listopada 2013r., znak [...], z którego również nie wynika jednoznacznie fakt odprowadzania składek na Fundusz Pracy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w związku ze złożeniem przez bezrobotnego pierwszego zaświadczenia z ZUS-u w ósmym dniu po rejestracji, Wojewoda nie mógł przyznać zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z żądaniem, bowiem naruszyłby zasadę przewidzianą w art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Natomiast uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie zasiłku skarżącemu od dnia udokumentowania naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem właściwym do wydania takiej decyzji w I instancji jest powiatowy urząd pracy. W tak ustalonym stanie faktycznym prowadzenie postępowania dowodowego przez Wojewodę Mazowieckiego w celu ustalenia, czy były opłacane składki na Fundusz Pracy, nie miało wpływu na sytuację prawną strony. Podkreślono, że żaden przepis nie nakłada na organ II instancji obowiązku ustalania, czy były opłacane za skarżącego składki na Fundusz Pracy od świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia za okres wskazany w zaświadczeniu z ZUS-u w sytuacji, gdy bezrobotny składa taki dokument w ósmym dniu po rejestracji. Zaznaczono także, że zaskarżony wyrok jest wewnętrznie sprzeczny, sprzeczność ta istnieje między uzasadnieniem, w którym Sąd wskazuje na uchylenie również decyzji organu I instancji, a sentencją odnoszącą się tylko do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2013r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. L. wniósł o jej oddalenie, podzielając stanowisko Sądu I instancji i argumentując, że warunkiem przyznania zasiłku nie jest opłacanie składek na Fundusz Pracy, a jedynie wykazanie kwot osiąganego wynagrodzenia wyższego niż minimalne. Odprowadzenie składek ciąży na płatniku. Pracodawca dokonał stosownych potrąceń z jego wynagrodzenia i je pobrał oraz był zobowiązany je odprowadzić (potwierdzają to deklaracje przekazane do ZUS).

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

Na uwzględnienie skargi nie mógł mieć wpływu zarzut naruszenia art. 138 i 141 § 4 p.p.s.a. odnoszący się do relacji między uzasadnieniem, a rozstrzygnięciem wyroku Sądu I instancji. Przepis art. 138 p.p.s.a określa elementy, jakie powinna zawierać sentencja wyroku, należy do nich również rozstrzygnięcie sądu. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 138 p.p.s.a. Natomiast przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do elementów, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie nie zawiera rozstrzygnięcia, w tym zakresie wiążąca jest wyłącznie sentencja wyroku. Trafnie w skardze kasacyjnej dostrzeżono, że w końcowej części uzasadnienia wyroku Sąd I instancji podał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 135 p.p.s.a. i stwierdził, że na jego podstawie orzekł o uchyleniu również decyzji organu I instancji. Stwierdzenie to nie odpowiada rozstrzygnięciu zawartemu w sentencji wyroku. W skardze kasacyjnej nie postawiono jednak zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. Nadto warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego jest wykazanie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zawiera argumentację odnoszącą się do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, podaje też podstawę procesową w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W części odnoszącej się do zastosowania art. 135 p.p.s.a. uzasadnienie nie odnosi się do rozstrzygnięcia, skoro w sentencji nie orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji. Natomiast zawarte w uzasadnieniu stwierdzenie o uchyleniu decyzji I instancji nie jest konkurencyjne dla sentencji wyroku i nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dostrzeżona w skardze kasacyjnej wadliwość nie ma zatem charakteru naruszenia, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skoro Sąd I instancji w sentencji nie orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji, to uzasadnienie do nieistniejącego rozstrzygnięcia nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji skargi kasacyjnej odnoszącej się do czynienia ustaleń faktycznych przez organ odwoławczy i możliwości merytorycznego orzekania w przedmiocie przyznania zasiłku. Należy zauważyć, że Sąd I instancji bynajmniej nie przyjął, że konsekwencją poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń, odnoszących się do przesłanek przyznania zasiłku, po upływie siódmego dnia od złożenia wniosku, powinno być przyznanie zasiłku za każdy dzień po upływie siedmiu dni od zarejestrowania, a nie od dnia udokumentowania. Takiej tezy Sąd I instancji nie postawił i zarzut w tym zakresie nie jest uprawniony. Zasadne jest natomiast stanowisko Sądu I instancji, że skoro na etapie odwołania od decyzji organu I instancji zostało złożone przez stronę zaświadczenie wystawione przez ZUS jako organ uprawniony, odnoszące się do opłacania należnych składek, z zaznaczeniem wystawienia w celu przedłożenia w PUP, to podlegało ono weryfikacji w trybie postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Zebrany materiał potwierdzał fakt wykonywania przez stronę m.in. usług na podstawie umowy zlecenia. Regulacja art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie zmienia ogólnych zasad prowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji. Strona zobowiązana jest udokumentować okres uprawniający do zasiłku. Zasiłek nie przysługuje jednak od pierwszego dnia zarejestrowania się przez bezrobotnego w urzędzie pracy, ale po upływie 7 dniu od tej daty, nawet jeśli dokumentacja jest kompletna w dacie rejestracji. Na podstawie art. 71 ust. 6 ustawy bezrobotny może udokumentować okres uprawniający do zasiłku po upływie siedmiu dni od dnia zarejestrowania, wówczas jednak zasiłek będzie mu przysługiwał od dnia udokumentowania. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem o kompetencjach merytorycznych, a przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. daje organowi odwoławczemu możliwość orzeczenia co do istoty sprawy. Nie można zatem zgodzić się z tezami skargi kasacyjnej, że ewentualne ustalenie prawa do zasiłku po upływie siódmego dnia naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, a prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie udokumentowania prawa do zasiłku nie miało wpływu na sytuację prawną strony. Zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może naruszyć zasady dwuinstancyjności, albowiem jest bezpośrednim instrumentem jej realizacji, czyli merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Natomiast zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przesłanek przyznania zasiłku miało niewątpliwy wpływ na sytuację strony, albowiem doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji odmownej. Rozstrzygnięcie takie było natomiast dopuszczalne w sytuacji jednoznacznego ustalenia, że przesłanki przyznania prawa do zasiłku nie zostały spełnione. To, że strona nie przedstawiła w dniu rejestracji dokumentu potwierdzającego odprowadzanie składek od co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę nie ma zatem znaczenia dla dopuszczalności przedłożenia takiego dokumentu w toku trwającego postępowania, w tym odwoławczego. Udokumentowanie z datą późniejszą ma jedynie wpływ na termin początkowy prawa do zasiłku. Skoro postępowanie na skutek odwołania było w toku, to organ odwoławczy co do zasady miał obowiązek badać przesłanki przyznania prawa do zasiłku i w tym zakresie merytorycznie orzekać, z zastosowaniem reguły określonej w art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Stanowisko Sądu I instancji nie narusza zatem art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 71 ust. 6 ustawy.

Nie jest także uprawniona teza skargi kasacyjnej, że organ odwoławczy nie miał obowiązku ustalania, czy strona udokumentowała przesłankę uzyskania prawa do zasiłku związaną z obowiązkiem składkowym. Trzeba podkreślić, że Sąd I instancji nie przyjął istnienia obowiązku udokumentowania tej przesłanki po stronie organu, a jedynie wskazał na obowiązki organu związane z oceną materiału dowodowego, co jest istotną różnicą. W sprawie strona nie zaniechała bowiem udokumentowania przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia (...), lecz złożyła zaświadczenie wystawione przez uprawniony organ. Treść tego zaświadczenia wystawionego dla potrzeb urzędu pracy nie odnotowywała faktu odprowadzania składek na Fundusz Pracy, co stało się kwestią sporną. Zgodnie z art. 107 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...), poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wyodrębniony rachunek bankowy prowadzony dla składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń, ZUS dokonuje także ostatecznego rozliczenia pobranych składek. W zakresie rzeczowym działania organu wystawiającego bezrobotnemu zaświadczenie dla potrzeb PUP leżą kwestie związane ze składkami na Fundusz Pracy. Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skoro Wojewoda jako organ odwoławczy zakwestionował kompletność danych zawartych w zaświadczeniu, to winien był przeprowadzić w tym zakresie uzupełniające postępowanie i zwrócić się o ich rozstrzygnięcie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z 21 maja 2014 r., sygn. I OSK 585/13, że sprzeczne z zasadą zawartą w art. 8 k.p.a. jest działanie organu polegające na egzekwowaniu obowiązku w sytuacji, gdy sama administracja uniemożliwiała stronie jego wykonanie. W niniejszej sprawie istotne jest to, że wypełnienie obowiązku udokumentowania określonych okoliczności przez stronę zależało od uzyskania ich potwierdzenia przez inny organ administracji publicznej, jakim jest ZUS. Wystawiane na żądanie bezrobotnego zaświadczenie winno zawierać konieczne z punktu widzenia prawa dane, w tym przypadku dotyczące odprowadzania składek pobieranych i rozliczanych przez ZUS. Zaświadczenie jest dokumentem urzędowym. Jeżeli treść takiego dokumentu budzi zastrzeżenia innego organu administracji publicznej, zgodnie z zasadami z art. 7 oraz 8 k.p.a. winno dojść do niezbędnych weryfikacji z inicjatywy organu prowadzącego postępowanie, z zastosowaniem możliwie najszybszych i najprostszych metod działania, tak aby strona nie poniosła negatywnych konsekwencji ewentualnego wadliwego działania innego organu administracji publicznej. Zaniechanie tego obowiązku rodzi dla strony zagrożenie negatywnymi skutkami, opóźniając lub wręcz eliminując możliwość uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Należy pamiętać, że sytuacja bezrobocia jest dla jednostki szczególnie wrażliwą, łączącą się z szeregiem zagrożeń dla jej poczucia bezpieczeństwa socjalnego. Jakkolwiek ustawodawca wymaga od bezrobotnego, zamierzającego skorzystać z zasiłku, podjęcia określonych kroków i udokumentowania istotnych dla uzyskania świadczenia okoliczności, to nie zwalnia to organu rozstrzygającego od podjęcia z urzędu wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy zgodnie z interesem publicznym i słusznym interesem strony. Oczywiście nie oznacza to obowiązku uzyskania zaświadczenia z urzędu, takiej tezy Sąd I instancji nie przyjął, natomiast może to oznaczać obowiązek weryfikacji uzyskanego przez stronę zaświadczenia. W okolicznościach niniejszej sprawy było to uzasadnione, mimo wszak żądania bezrobotnego wydawane mu zaświadczenia konsekwentnie pomijały kwestie składek na Fundusz Pracy (ale nie weryfikowały negatywnie), co z kolei było podstawą rozstrzygnięcia w sprawie zasiłku. Z podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 8 i 77 k.p.a., a w konsekwencji art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 71 ust. 1 i 6 ustawy o promocji zatrudnienia (...), albowiem Sąd I instancji nie zaprzeczył, aby obowiązek udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku co do zasady obciążał bezrobotnego. Strona wszak taki dokument pod postacią zaświadczenia złożyła, kwestią istotną z punktu widzenia Sądu I instancji były zaś obowiązki organu związane z oceną tego materiału dowodowego.

Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.