Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 809/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165 a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018r. sprawy ze skargi Gminy I. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy I. K. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej G. K. podała, że w przypadku wydatków związanych z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną nie potrafi dokonać jednoznacznego przyporządkowania do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności, tj. do czynności opodatkowanych VAT (świadczenie usług wodnokanalizacyjnych na rzecz podmiotów zewnętrznych) lub pozostających poza zakresem regulacji ustawy o VAT (wykorzystanie na własne potrzeby).

W przypadku realizacji zadania związanego z infrastrukturą przez Gminę po jej zakończeniu inwestycje związane z jej budową lub modernizacją są nieodpłatnie przekazywane do wykorzystywania przez Zakład Gospodarki Komunalnej

i Wodociągowej (samorządowy zakład budżetowy). W takich sytuacjach w przychodach wykonywanych Zakładu na koncie "pozostałe przychody operacyjne" pojawia się amortyzacja od środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę. Jednocześnie wartość tych odpisów ujmowana/prezentowana jest także w kosztach zakładu budżetowego. Tym samym wartość odpisów amortyzacyjnych od przekazanych przez Gminę do Zakładu inwestycji staje się dla Zakładu neutralna z rachunkowego/finansowego punktu widzenia. Ponadto,

w sprawozdaniu z wykonania planu finansowego Zakładu wykazywany jest również stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, który kalkulowany jest na podstawie danych za poprzedni rok finansowy i stanowi różnicę między sumą stanu środków obrotowych na początek roku i przychodów należnych związanych

z prowadzoną działalnością a sumą opłaconych kosztów, zobowiązań i nieponiesionych wydatków na inwestycje finansowane ze środków własnych.

Wykazywana po stronie przychodów Zakładu równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego nie stanowią przychodów uzyskiwanych przez Zakład z tytułu wykonywanej działalności. W związku z powyższym Gmina ma wątpliwości odnośnie tego, jak

w przypadku Zakładu dokonać kalkulacji proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2015 r., poz. 2193 zwanego dalej: "rozporządzeniem").

W związku z tak przedstawionym opisem zadano następujące pytanie: czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji,

o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia, należy uwzględniać wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego?

Zdaniem wnioskodawcy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia, nie należy uwzględniać równowartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Nie są to bowiem faktyczne (wykonane) przychody, bowiem nie powodują fizycznego wpływu środków pieniężnych.

Postanowieniem z dnia [...]. Inne odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie wskazania, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia, należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego.

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia [...]. Inne utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p."), ilekroć w ustawie jest mowa przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Zdaniem organu z treści przywołanych przepisów wynika, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego.

W związku z przedstawionym we wniosku opisem oraz sformułowanym pytaniem Inne podał, że podatek od towarów i usług regulują przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. W tym kontekście organ przywołał art. 86 ust. 2a u.p.t.u. dotyczący sposobu określenia proporcji dotyczącej zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej oraz przepisy wskazanego rozporządzenia, w szczególności przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia dotyczący sposobu określenia proporcji w przypadku zakładu budżetowego.

Organ podkreślił, że sposoby sporządzania sprawozdań budżetowych i rodzaje środków, które są w nich ujmowane, uregulowane są w innych przepisach niż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, i rozporządzeń wydanych na mocy delegacji ustawowych zawartych w ww. ustawie.

Zdaniem organu sposób sformułowania we wniosku treści pytania nie pozwalała uznać okoliczności w nim przedstawionych za stan faktyczny/zdarzenie przyszłe cechujący się odpowiednim jego sprecyzowaniem i skonkretyzowaniem. W ocenie Inne sformułowane przez stronę pytanie, co do zasady, dotyczy kwestii technicznych związanych z ustaleniem kwot, które powinny znaleźć się we wzorze, odnosząc się przy tym m.in. do danych wykazanych

w sprawozdaniach z wykonania planu dochodów budżetowych. Istota ww. pytania sprowadzała się do żądania wydania rozstrzygnięcia o charakterze bardziej odpowiadającym interpretacji ogólnej niż interpretacji indywidualnej, gdyż Gmina żądała wydania interpretacji indywidualnej odnoszącej się do ogólnej zasady, która miałaby gwarantować jej ochronę prawną.

W skardze strona wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, zarzucając naruszenie :

- art. 165a § 1 w zw. art. 14b § 1, art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 2 O.p. oraz art. 86 ust. 2a i 22 u.p.t.u. i § 2 pkt 11 oraz § 3 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku

o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz uznanie, iż pytanie skarżącej przedstawione we wniosku nie dotyczy kwestii interpretacji przepisów prawa podatkowego, lecz zagadnień z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego, podczas gdy przedmiotem zapytania skarżącej była wyłącznie interpretacja postanowień § 2 pkt 11 rozporządzenia, tj. interpretacja przepisów prawa podatkowego;

- art. 165a § 1 w zw. art. 14b § 1 O.p. i art. 86 ust. 2a i 22 u.p.t.u. i § 2 pkt 11 oraz § 3 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz twierdzenie, iż Gmina nie wnioskuje w jej indywidualnej sprawie, lecz dąży do uzyskania ogólnego wyjaśnienia definicji zawartych w rozporządzeniu, podczas gdy rozstrzygnięcie, czy do opisanego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zastosowanie znajduje § 2 pkt 11 rozporządzenia, ma bezpośredni i istotny wpływ na prawa i obowiązki skarżącej

w zakresie stosowania przez nią przepisów prawa podatkowego, bowiem w braku takiego rozstrzygnięcia Gmina mogłaby nieprawidłowo obliczyć wartość prewspółczynnika, a tym samym zawyżyć bądź zaniżyć kwoty VAT naliczonego podlegające odliczeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazać należy, że Gmina we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej domagała się udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy dla celów obliczenia prewspółczynnika dla Zakładu Gospodarki Komunalnej i Wodociągów w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów

i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, należy uwzględnić równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Organ odmówił w przedmiotowej sprawie wszczęcia postępowania, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., uznając, że udzielona odpowiedź byłaby dokumentem o charakterze ogólnej instrukcji dotyczącej nie tyle kwestii interpretacji prawa podatkowego, co zagadnień z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje. Z tym rozstrzygnięciem Gmina nie zgodziła się, zarzucając nieuzasadnione zastosowanie przez organ art. 165a § 1 O.p.

W pierwszej kolejności należy dokonać analizy mających zastosowanie

w sprawie przepisów. Zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia, jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku zakładu budżetowego sposób ustalony według wzoru: X = A x 100 / P, gdzie poszczególne symbole oznaczają: X- proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej, A - roczny obrót

z działalności gospodarczej zrealizowany przez zakład budżetowy, stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

P - przychody wykonane zakładu budżetowego. Z kolei w § 2 pkt 11 rozporządzenia zawarto ustawową definicję terminu "przychody wykonane zakładu budżetowego", wskazując, że należy przez to rozumieć przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy. Jak natomiast stanowi § 3 ust. 5 rozporządzenia, przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują przychodów uzyskanych z tytułu: 1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów

o podatku dochodowym są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności; 2) transakcji dotyczących: a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych, b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Wskazać też należy, że normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią, zgodnie z art. 14b § 1 O.p., "przepisy prawa podatkowego". Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 O.p., zgodnie z którym przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast ustawami podatkowymi są ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich (art. 3 pkt 1 O.p). Zatem ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej - jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.

Trzeba jednak podkreślić, że pojęcie "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 O.p, nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., I GSK 789/14). Zgodnie z utrwalonymi już w orzecznictwie poglądami, które tut. Sąd

w pełni podziela, organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć

i instytucji z tych innych dziedzin prawa (por. wyroki: NSA z dnia 4 listopada 2011 r.,

II FSK 1019/09, z dnia 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12, z dnia 20 sierpnia 2014 r., II FSK 2108/12). Wynika to stąd, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne

i niepowiązane z innymi gałęziami prawa, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami owych innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym kontekście należy zauważyć, że poszczególne ustawy podatkowe zawierają odesłania do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa. Zgodnie natomiast z wolą ustawodawcy, organ zobligowany jest, w świetle art. 14b § 1 O.p., na wniosek zainteresowanego, wydać w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Innych ograniczeń przedmiotu interpretacji

w ramach wykładni przepisów prawa podatkowego ustawa nie zna. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w określonym stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia danego podatku.

Zdaniem Sądu, treść wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej wyraźnie wskazuje, że przedmiotem jej żądania było wskazanie, czy jest zobowiązana - na potrzeby prawidłowego obliczenia wskazanej w mianowniku wartości, zdefiniowanej jako "przychody wykonane zakładu budżetowego" - do uwzględnienia wskazanych we wniosku odpisów amortyzacyjnych i stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, które to wartości dla celów rachunkowych wykazywane były po stronie przychodów, jednak nie stanowiły sensu stricto przychodów z działalności zakładu budżetowego. Bezsprzecznie więc intencją skarżącej było uzyskanie odpowiedzi na temat właściwego, proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z przepisami art. 86 ust. 2a i 22 ustawy

o podatku od towarów i usług.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że przywołane przez nią przepisy mają charakter podatkowy, a sięgnięcie w ramach ich interpretacji do przepisów innych aktów prawnych, w tym przypadku ustawy o finansach publicznych, ma charakter jedynie pomocniczy, ponieważ służy w istocie dokonaniu interpretacji przepisu prawa podatkowego. Jak bowiem trafnie wywodzi skarżąca, omawiane rozporządzenie zostało wydane jako akt wykonawczy na podstawie upoważnienia zawartego w art. 86 ust. 22 u.p.t.u., czyli na podstawie ustawy podatkowej, a co za tym idzie przedmiotowe rozporządzenie spełnia definicję wskazaną w art. 3 pkt 2 O.p.

Ponadto nie budzi wątpliwości, że przepis § 3 ust. 4 i powiązane z nim przepisy

§ 3 ust. 5 i § 2 pkt 11 rozporządzenia dotyczą praw i obowiązków podatnika, bowiem prawidłowe obliczenie wartości prewspółczynnika przekłada się na wyliczenie kwoty VAT naliczonego podlegającego odliczeniu. Należy przy tym zauważyć, że powyższe przepisy składają się na definicję przychodów wykonanych zakładu budżetowego

w rozumieniu rozporządzenia, a zatem jest to definicja samodzielna, która jedynie

w części odwołuje się do przepisów innej ustawy (o finansach publicznych). Mianowicie, przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia wprowadza wzór na określenie proporcji w przypadku zakładu budżetowego, w którego mianowniku posługuje się pojęciem "przychody wykonane zakładu budżetowego". Przepis § 2 pkt 11 rozporządzenia definiuje zaś powyższe pojęcie, odsyłając do pojęcia przychodów zakładu budżetowego

w rozumieniu ustawy o finansach publicznych i wskazując, jakie kategorie

w szczególności wchodzą w skład tychże przychodów. Z kolei przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia wyłącza niektóre opisane w nim kategorie m.in. z pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego. W ten sposób stworzona została definicja przychodów wykonanych na użytek powyższego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, jest to definicja prawa podatkowego.

Trzeba także zauważać, że treść zadanego przez Gminę pytania nie zmierzała do uzyskania odpowiedzi, czy określone realizowane przez nią przychody mogą być uznane za przychody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a jedynie, czy są one przychodami wykonanymi w rozumieniu rozporządzenia. W sposób czytelny wskazała zatem skarżąca na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14 b § 1 O.p.

W świetle powyższego nie można zgodzić się z organem, że rozstrzygnięcie merytoryczne w tej sprawie miałoby nie stanowić interpretacji, lecz byłoby ogólną instrukcją dotyczącą zagadnień z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, leżącą poza zakresem kompetencji organu. W ocenie Sądu, treść pytania zadanego przez skarżącą na tle przedstawionego przez nią stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że żądana interpretacja nie tylko będzie dotyczyła przepisów prawa podatkowego (nie zaś zagadnień pozapodatkowych), lecz również będzie miała charakter indywidualny, a nie ogólny. Skarżąca wskazała bowiem na konkretne kategorie, które budzą jej wątpliwości co do zaliczenia ich do przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu rozporządzenia. Nadto zadane pytanie nie zmierza w żaden sposób do uzyskania interpretacji o charakterze ogólnym.

Nie można także zaaprobować twierdzenia organu, że wniosek dotyczy zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, ponieważ wydanie interpretacji wymagałoby w istocie poddanie ocenie (zinterpretowania) przedstawionego opisu sprawy, a nie przepisu prawa podatkowego. Gmina zapytała w przedstawionym przez siebie stanie faktycznym, czy ze względu na treść § 3 ust. 4 rozporządzenia przy kalkulacji prewspółczynnika powinna uwzględnić równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. Wyraźnie zatem pytanie skarżącej odnosi się do interpretacji przepisu prawa podatkowego mającego wpływ na prawa i obowiązki Gminy. Nie chodzi tu więc o samą ocenę opisu sprawy.

Nie sposób również podzielić zapatrywania organu, że wyjaśnienie zagadnień, których dotyczy zadane przez nią pytanie może ona znaleźć w broszurze informacyjnej Ministra Finansów z dnia 17 lutego 2016 r. dotyczącej zasad odliczania podatku od towarów i usług przez podatników prowadzących działalność o charakterze mieszanym. W sytuacji, w której organ interpretacyjny jest zobowiązany do udzielenia interpretacji, nie powinien uchylać się od jej wydania z powołaniem się na treść tego typu publikacji. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że w podobnych sytuacjach organ wydawał interpretacje na wniosek gmin, np. pismo (interpretacja indywidualna) z dnia 5 lipca 2018 r. Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej nr 0114-KDIP4.4012.165.2018.4.AS (Lex nr 4938872), w którym uznano za prawidłowe stanowisko Gminy w zakresie braku obowiązku uwzględniania w przychodach wykonanych zakładu budżetowego dla celów obliczenia wartości proporcji określonej według wzoru mającego zastosowanie do zakładów budżetowych - wartości odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych przez Gminę do Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej.

Wskazać należy, że powyższe zagadnienie było już przedmiotem analizy

w orzecznictwie sądowym. Sąd przychyla się w tym względzie do poglądów wyrażonych przez: WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 5 lipca 2018 r., I SA/Wr 481/18 i z dnia 19 lipca 2018 r., I SA/Wr 462/18; wyrokach WSA w Opolu w wyrokach z dnia

4 października 2018 r., I SA/Op 214/18 i z dnia 29 października 2018 r., I SA/Op 188/18; WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 10 października 2018 r., I SA/Bk 515/18. Sąd nie podziela natomiast, ze wskazanych wyżej względów, poglądów przeciwnych wyrażanych w orzecznictwie sądowym.

W konsekwencji stwierdzić należy, że odmawiając wszczęcia postępowania organ naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Użyte w tym przepisie sformułowanie "postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis, którego wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2018 r., I SA/Gd 1746/17). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).

s. H. Adamczewska-Wasilewicz s. L. Kleczkowski s. M. Łent