Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 196/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 § 1, art. 64 § 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 103, art. 104
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. T.P., prowadzący Przedsiębiorstwo TT, reprezentowany przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością ME, zwrócił się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...], o powierzchni 2, 23 ha i ustalonych zasobach geologicznych wynoszących 414 766 Mg w kat. C1. Z uwagi na małą powierzchnię eksploatacji złoża wnioskowano o odstąpienie od sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że planowane przedsięwzięcie to eksploatacja kruszywa naturalnego (piasku), powierzchnia złoża wynosi 22 323 m2. Złoże "W" położone jest w w granicach działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 30400 m2. Właścicielem działki, na podstawie warunkowej umowy sprzedaży, są T.P., T.P. i Z.Ś., którzy na czas udokumentowania i eksploatacji złoża kruszywa naturalnego przekazali swoje prawo do terenu firmie TT T.P..

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., wydanym na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 156 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227), Starosta orzekł, że dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego W, planowanego na działce nr [...], należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. wyraził stanowisko, zgodnie z którym dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "W" na działce nr [...], zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanym na podstawie art. 123 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Burmistrz stwierdził, że dla danego przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego W, na działce nr [...], istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport powinien zawierać treści wynikające z art. 66 wskazanej powyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Starosta uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego wydobywaniu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "W" na działce nr [...] przez Przedsiębiorstwo TT T.P..

W toku postępowania mieszkańcy wnieśli pisemne protesty w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82, 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ( DZ.U. Nr 199 poz. 1227) oraz 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2004r. Nr 257 poz. 2573 ze z.) w związku z art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku firmy Przedsiębiorstwo TT T.P., reprezentowanej przez pełnomocnika spółkę z o.o. ME, Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża kruszywa naturalnego "W", planowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż powierzchnia terenu, w obrębie którego prowadzona będzie działalność polegająca na powierzchniowej eksploatacji kruszywa naturalnego, mieści się w granicach działki o numerze ewidencyjnym gruntu [...], natomiast do eksploatacji przewidziana jest część przedmiotowej działki o powierzchni 2, 23 ha w granicach obszaru górniczego. Aktualnie są to grunty rolne o niskiej piątej klasie bonitacyjnej. Granice projektowanego obszaru górniczego "W" zachowywać będą pasy ochronne od użytków terenów przyległych, do których wnioskodawca nie posiada tytułu. W zawiązku z planowaną eksploatacją powstanie zakład górniczy na terenie którego nie planuje się żadnych stałych obiektów budowlanych. W południowo - zachodniej części terenu, który przylega bezpośrednio do działki leśnej rosną pojedyncze drzewa (sosny samosiejki). Pozostała część obszaru projektowanej kopalni sąsiaduje z gruntami ornymi. Wzdłuż południowo - zachodniej granicy działki przebiega droga umożliwiająca bezpośredni dojazd do terenu udokumentowanego złoża. Najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości około 120 m od północno -wschodniej granicy działki. Na terenie udokumentowanego złoża nie występują obiekty objęte ochroną prawną, planowana inwestycja zlokalizowana jest poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000.

Dalej organ wskazał, iż w myśl art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ( DZ.U. Nr 199 póz. 1227) - dalej zwana ustawą oraz w myśl § 3 ust. 1 pkt 40a § i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2004r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.) niniejsza inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagana. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanym w oparciu o opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz postanowienie Starosty organ orzekł, że dla danego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dniu [...] sierpnia 2009 r. inwestor dostarczył do Urzędu Miejskiego raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Zgodnie z treścią art. 32, art. 33 i art. 79 ustawy społeczeństwu zapewniono udział w postępowaniu dotyczących oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Organ wskazał, iż w toku postępowania wpłynęły protesty i uwagi, które dotyczyły zaburzenia stosunków wodnych, osuwania się mas ziemnych, zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców, odległości od terenów zamieszkałych, hałasu i zapylenia, degradacji dróg, degradacji środowiska przyrodniczego, katastrofy ekologicznej rekultywacji wyrobiska po zakończeniu wydobywania. Organ ustosunkował się do zgłoszonych protestów i uwag.

Teren planowanej inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest natomiast ujęty w studium uwarunkowań jako teren przeznaczony pod inwestycję. Reasumując organ stwierdził, że przy dotrzymaniu warunków określonych w niniejszej decyzji, uwzględniając planowany sposób eksploatacji złoża kruszywa naturalnego włącznie z etapem jego likwidacji, nie powstaną zagrożenia w zakresie niekorzystnego oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne obszarów objętych eksploatacją jak i na terenach sąsiednich.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R.M.. Odwołujący się zarzucił, że wspólnie z innymi mieszkańcami zabiegał o szczegółowe wyjaśnienie wątpliwości związanych ze skutkami jakie niesie realizacja inwestycji, czego organ nie przeprowadził. Zdaniem odwołującego się ocena dokonana przez autorkę raportu, która jest jednocześnie biegłą Wojewody, nie jest miarodajna. Pominięto temat linii energetycznej, wpływu kopali na wody opadowe oraz emisji pyłów do powietrza.

W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. T.P. wniósł o utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, nadto zarzucił że osoba która wniosła odwołanie nie wykazała iż jest stroną postępowania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010. r Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 33 § 1 k.p.a., w myśl którego pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W toku postępowania organ pierwszej instancji dopuścił do udziału w charakterze pełnomocnika strony podmiot, który jest osobą prawną. Ze względu na fakt, że strona nie była właściwe reprezentowana oraz z powodu braku możliwości konwalidacji, organ drugiej instancji uznał za konieczne ponowne rozpatrzenie sprawy z właściwą reprezentacją wszystkich stron postępowania.

Od powyższej decyzji skargę wniósł T.P. prowadzący Firmę [...], reprezentowany przez adwokata M.W..

Pełnomocnik skarżącego zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.,p.a. w związku z art. 136 k.p.a. oraz naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 103 § 1 k. c. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, iż wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej obarczone jest naruszeniem przepisów art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy nie powziął bowiem wątpliwości co do stanu faktycznego, ani też nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, a mimo to uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jedyną podstawą wydania decyzji o takiej treści, stwierdził pełnomocnik skarżącego, był fakt, że strona nie była należycie reprezentowana oraz brak możliwości konwalidacji. Dalej pełnomocnik wskazał, iż skutki procesowe nienależytego umocowania mogą prowadzić do pominięcia jedynie tych czynności, które nie zostały przez mocodawcę potwierdzone. Skutki zaś nienależytego umocowania pełnomocnika nie następują automatycznie. Uchybienie to jest usuwalne i w tym celu Sąd wyznacza określony termin, mając charakter terminu sądowego, do zatwierdzenia czynności pełnomocnika przez mocodawcę. Takie potwierdzenie czynności może nastąpić również w postępowaniu odwoławczym i wówczas wyłączona jest możliwość przyjęcia nieważności postępowania na tej podstawie, że pełnomocnik nie był należycie reprezentowany. Na potwierdzenie powyższego stanowiska pełnomocnik przywołał wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2007 r., III SA/Wr 253/07.

W tym stanie rzeczy, zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy stwierdzając brak w postaci niewłaściwej reprezentacji, który to brak może być usunięty nawet w toku postępowania odwoławczego, winien wezwać mocodawcę do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika w określonym terminie, a dopiero w razie niewykonania powyższego obowiązku wydać decyzję kasacyjną. Pełnomocnik skarżącego, za okoliczność pozostającą poza sporem uznał fakt, że pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji była osoba prawna - "ME" sp. z o.o..

Dalej w uzasadnieniu skargi podniesiono, że uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowe stosować zasady wyrażone w kodeksie cywilnym. Zgodnie zaś z zasadami wyrażonymi w kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i 104 k.c.). Pełnomocnik zauważył, że pomimo stwierdzenia przez organ odwoławczy wadliwej reprezentacji skarżącego, zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi tj. "ME" sp. z o.o., uznając że jest to pełnomocnik strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie była zasadna.

Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na mocy której organ ten uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji była nieprawidłowa reprezentacja strony postępowania – T.P.. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża naturalnego "W", złożony w imieniu T.P., zainicjował postępowanie administracyjne w analizowanej sprawie. Wnioskodawca, w toku postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji - od momentu jego wszczęcia, reprezentowany był przez spółkę z o.o. "ME". W ocenie organu odwoławczego uchybienie procesowe do jakiego doszło w toku postępowania, nie podlegało konwalidacji.

W myśl art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

Z brzemienia przytoczonego powyżej przepisu wynika jednoznacznie, że pełnomocnikiem strony może być tylko osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynność prawnych.

Poza sporem jest okoliczność, że pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym nie może być osoba prawna, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

W orzecznictwie za utrwalony można uznać pogląd zgodnie z którym, ponieważ uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, dlatego przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podkreśla się, że zwięzłość przepisów k.p.a. dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r. II OSK 941/05, Lex nr 275483).

W myśl art.103§1 Kodeksu cywilnego jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania, albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, że ważność czynności, w sytuacjach tam wskazanych, zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Przepis art. 103 § 1 kodeksu cywilnego obejmuje swoją regulacją dwie sytuacje; pierwsza to ta gdy, pełnomocnik działający w imieniu danej osoby nie posiada pełnomocnictwa; druga to ta, gdy pełnomocnik posiadający pełnomocnictwo o danej treści przekroczy jego zakres.

W obydwu sytuacjach zachodzi możliwość potwierdzenia przez mocodawcę w ten sposób dokonanych czynności prawnych przez pełnomocnika, przy czym należy podkreślić, że treść przepisu wskazuje jednoznacznie, iż potwierdzenie może obejmować tylko wyżej wskazane sytuacje.

W wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Op 238/08 (Lex nr 519839) Sąd stwierdził, że działanie pełnomocnika bez umocowania powoduje nieważność czynności, o ile nie jest sanowane zgodnie z przepisami art. 103 i 104 k.c., zaś nieprzedstawienie dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym może i powinno być uzupełnione jako brak formalny sprawy zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie tego braku na skutek wadliwego działania organu nie pociąga przy tym za sobą nieważności dokonanej czynności procesowej jeżeli zostanie dowiedzione, że pełnomocnik był prawidłowo umocowany do działania. W sytuacji zaś kiedy jest dowiedzione, że dokonana czynność była objęta udzielonym prawidłowo pełnomocnictwem, niewdrożenie przez organ procedury z art. 64 § 2 k.p.a. stanowi tylko inne uchybienie.

Należy zatem stwierdzić, że posiłkowe stosowanie przepisów kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym, w zakresie dotyczącym pełnomocnictwa, ma na celu rozwiązanie sytuacji, które nie zostały objęte regulacją wynikającą z przepisów k.p.a.

Jak wyżej podniesiono, uregulowania prawne zawarte w k.p.a. w zakresie pełnomocnictwa nie są kompletne, dlatego w sprawach nieuregulowanych należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego.

Trzeba jednak zauważyć, że przepis art. 33 § 1 k.p.a. wyraźnie stanowi, że pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. A zatem przepis ten, nie nasuwający żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jednoznacznie rozstrzyga kwestię legitymacji procesowej pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym. Posiłkowe stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym nie może zmierzać do obejścia przepisu procedury administracyjnej. W sytuacji, gdy pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym została ustanowiona osoba prawna, nie mamy do czynienia z żadną z sytuacji o których mowa w art. 103 § 1 kodeksu cywilnego, dlatego przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania.

Z treści dokumentu pełnomocnictwa obowiązującego od dnia [...] grudnia 2008 r., udzielonego przez stronę spółce z o.o. "ME", wynika, że jest to pełnomocnictwo ogóle upoważniające do reprezentowania we wszystkich sprawach i czynnościach nie przekraczających zwykłych czynności firmy, w sprawach toczących się przed organami administracji rządowej i samorządu terytorialnego. Pełnomocnictwo o takiej samej treści udzielone zostało przez stronę tej samej osobie prawnej w wersji obowiązującej od dnia [...] maja 2009 r. Treść tych dokumentów wskazuje jednoznacznie, że reprezentując stronę w postępowaniu z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego "W", pełnomocnik - spółka z o.o. "ME" - nie przekroczył zakresu udzielonego mu pełnomocnictwa. A zatem, kierując się treścią przepisu art. 103 § 1 kodeksu cywilnego, w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła żadna z sytuacji, w których potwierdzenie czynności przez mocodawcę mogłoby sanować wadliwość czynności prawnej dokonanej przez pełnomocnika.

W myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przyjęta w art. 6 zasada praworządności jest powtórzeniem zasady praworządności wynikającej z art. 7 Konstytucji RP.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Organ administracji publicznej stosując przepis prawa ma obowiązek przestrzegania wynikającej z niego normy prawnej. Przepis art. 33 § 1 k.p.a. wyłącza możliwość ustanowienia pełnomocnikiem strony osoby prawnej. Wada postępowania w tym zakresie nie może być konwalidowana, albowiem żaden przepis prawa takiej możliwości nie przewiduje. W szczególności wskazany przez skarżącego przepis art. 103 § 1 kodeksu cywilnego dotyczy odmiennych stanów faktycznych, albowiem przewiduje możliwość konwalidacji wadliwie dokonanej czynności prawnej, ale przez pełnomocnika, który bądź przekroczył zakres udzielonego pełnomocnictwa, bądź działał bez umocowania.

Kodeks postępowania administracyjnego wyłącza stosowanie sankcji nieważności decyzji w postępowaniu odwoławczym, w którym uprawnienia organu odwoławczego są szersze, aniżeli w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W wyroku z dnia 12 marca 1981 r. sygn. akt SA 472/ 81 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:,, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Niedopuszczalne jest stosowanie w takim przypadku art. 156 § 1 k.p.a., normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy w toku instancji, ale jako organ nadzoru, którego uprawnienia przy stosowaniu art. 156 k.p.a. są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego". Zastosowanie sankcji nieważności w postępowaniu odwoławczym jest rażącym naruszeniem prawa (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.).

W analizowanej sprawie organ pierwszej instancji, na skutek kasacyjnej decyzji organu odwoławczego, będąc związanym oceną prawną wyrażoną w niniejszej sprawie, winien dokonać analizy prawidłowości złożonego wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne.

Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w trakcie postępowania administracyjnego, a dotyczącego braku legitymacji procesowej po stronie R.M., należy zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołujący się jest właścicielem nieruchomości - działki o numerze ewidencyjnym [...], leżącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], na której planowane jest dane przedsięwzięcie. Tak jak pozostali właściciele działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], uznany został przez organ za stronę postępowania, a ustalenia organu w toku postępowania nie były w tym zakresie przez skarżącego kwestionowane.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 oraz mając na uwadze treść art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarga została oddalona.