Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 724/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 724/ 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 757 ( siedemset pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA / Kr 724/06.

Uzasadnienie

Decyzją z [...].03.2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...].11.2005 r. Nr[...] orzekającej - po ponownym rozpatrzeniu sprawy -z wniosku spółki "A" w K. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa szałasu regionalnego przy hotelu P. na działce nr "1" , Obr.[...] przy ul. R. w K. - na podstawie art. 4 ust. l i 2 w związku z art. 59 ust. l i 60 ust l ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wedle Kolegium planowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. l pkt 1-3 powołanej wyżej ustawy; przede wszystkim inwestycja nie zapewnia kontynuacji cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ma także możliwości wyznaczenia dla inwestycji linii zabudowy stosownie do brzmienia § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo stwierdzono, że inwestycja pozostaje w sprzeczności z art. l ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem z uwagi na swą formę nawiązującą bezpośrednio do architektury Podhala stanowiłaby obcy element zagospodarowania miasta i wprowadziłaby niezrozumiałą dysharmonię w zakresie ładu przestrzennego.

W skardze od powołanej decyzji "A" Sp. z o. o. w K. zarzuciła naruszenie prawa materialnego t.j. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że realizacja inwestycji spowoduje naruszenie ładu przestrzennego na przedmiotowym obszarze i § 4 ust. 4 , § 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niejasny wywód dotyczący wyznaczenia linii zabudowy, niewyjaśnienie wskaźnika zabudowy i przyjęcie wadliwie wymogu co do kąta nachylenia dachu. Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 k.p.a. poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy mimo braku podstawy normatywnej dla takiego stanowiska , art.. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań w kierunku wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza poprzez rażąco wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w końcu naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, nieprzeprowadzenie analizy szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ogólnikowe powołanie się na przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazując na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem powołanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że choć stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie oceny wnioskowanej inwestycji zdeterminowane jest w decydującym stopniu upatrywanym przez ten organ niespełnieniem przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to brak jest w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, dlaczego inwestycja nie spełnia wymogów określonych w punktach 2-3 wskazanego przepisu, co już samo w sobie stanowi o naruszeniu art. 7 , 77 i 107 k.p.a. i stanowić musi o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. " c " ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póżn. zm). Niezależnie od tego podzielić należy racje skarżącej dotyczące relacji w jakiej pozostaje zamierzona inwestycja do normatywnych postulatów zachowania ładu przestrzennego i kontynuacji parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Słusznie akcentuje się w skardze, że specyfika zabudowy Hotelu P. przy szczególnym uwzględnieniu faktu, że analizowany obszar stanowi tereny rekreacyjne, w znacznym stopniu odizolowane, rzutować musi na owe relacje. Jest oczywiste, że wymogiem funkcjonowania na rynku takiego obiektu jak hotel, jest zaoferowanie klientom - turystom odwiedzającym K. - jak najszerszej gamy atrakcyjnych usług. Nie wymaga także dalej idącego wywodu okoliczność, że zamierzona inwestycja wpłynie na poszerzenie tej oferty. Przedmiotowy zamiar mieści się zatem w kategoriach szeroko rozumianej racjonalności i wolności gospodarczej, będących emanacją prawa własności. Konfrontacja pomiędzy własnością a ładem przestrzennym musi wypadać na korzyść własności, gdyż tylko taka interpretacja zachowuje własność jako prawo podstawowe. W podobny sposób należałoby ocenić konflikty, które występowałyby z innymi wartościami, o których stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, z wyjątkiem wskazanego w pkt 7 tej regulacji prawa własności. Ograniczenie właściciela w prawie do korzystania z nieruchomości powinno być wyraźnie uzasadnione, zwłaszcza że w myśl przepisu art. l ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. uwzględnianie prawa własności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedną z podstawowych zasad obowiązującego w tym zakresie porządku prawnego. Ogólnikowe jedynie twierdzenia o dysharmonii i obcości elementu zagospodarowania tego rejonu miasta powyższemu wymogowi nie czynią zadość. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że organ drugiej instancji podnosząc zarzuty bazujące na przepisach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego nie dokonał w istocie wszechstronnej ich analizy. Nie wyjaśnił także dostrzegalnego rozdźwięku pomiędzy wyznaczeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy w przypadku wielkopowierzchniowego centrum handlowego usytuowanego po sąsiedzku w relacji do przedmiotowej inwestycji, a wyznaczeniem tejże linii w przypadku inwestycji skarżącej. Organ drugiej instancji nie odniósł się również do argumentacji inwestora dotyczącej kątów nachylenia dachu budynku hotelowego w aspekcie ich porównania z kątami nachylenia dachu w projektowanym budynku szałasu regionalnego, a to przez pryzmat brzmienia § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącego wszak o odpowiednim ustaleniu geometrii dachu do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Przedstawione uchybienia w zakresie naruszenia norm prawa procesowego jak i materialnego skutkować muszą uchyleniem zaskarżonej decyzji stosownie do treści art. 145 § l pkt l lit. "a" i "c" ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .(Dz. U.Nr.153,poz.1270zpóźn.zm). Rozpatrując sprawę ponownie organ drugiej instancji przeprowadzi postępowanie mając na uwadze przedstawione wyżej oceny i wskazania i wyda decyzję po wszechstronnym rozważeniu podniesionych w niniejszym uzasadnieniu okoliczności.