Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 207/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14, 16, 17
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 207/21

Uzasadnienie

B.S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. zarzucając organowi naruszenie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej] poprzez nieudzielenie w terminie wnioskowanej informacji publicznej.

W szczególności skarżąca wskazała na naruszenie następujących przepisów:

- art. 1, art. 2 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1, art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności przez organ.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, a ponadto o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi doprecyzowano, że organ nie udzielił rzetelnej odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej zawierający następujące pytania:

1. W których dniach przeprowadzona została procedura rozeznania rynku z opcją zawarcie umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P.?,

2. którzy Powiatowi Lekarze Weterynarii, wg bilingów, przekazali informacje na temat doświadczenia i referencji wybranego wykonawcy podczas rozmów telefonicznych?

Strona skarżąca podniosła, że korespondencja prowadzona z organem w okresie od 4 marca 2021 r. do 27 lipca 2021 r. obrazuje, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. w sposób przewlekły i biurokratyczny podchodził do udzielania rzetelnej informacji publicznej: z opornych, rozwleczonych w czasie i niechętnych odpowiedzi udzielonych przez organ bezdyskusyjnie wynika naruszenie jeszcze innych przepisów prawa np.: brak sporządzenia dokumentacji na okoliczność zastosowania obowiązującej do stosowania wewnętrznej procedury zamówień publicznych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P., fakt, że Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. W.S. był polecającym w kwestii wyboru kancelarii mec. P.F., jako podmiotu świadczącego obsługę prawną na rzecz Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P., a nie jest tajemnicą, że obydwu łączą zażyłe kontakty na polu prywatnym, co jawić się mogło w znacznej mierze powodem do pozostawania w bezczynności przez organ w zakresie udzielania informacji publicznej.

Do dnia złożenia skargi skarżąca nie uzyskała informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz dopuszczenie dowodu z załączonych do odpowiedzi akt sprawy na okoliczność terminowego i pełnego udzielenia przez organ odpowiedzi na wnioski składane przez skarżącą.

Następnie organ wskazał, że udzielił odpowiedzi na pytanie nr 1 wskazane w skardze, wskazując miesiące w których przeprowadzone czynności rozeznania rynku. Organ nie posiada informacji o konkretnych dniach w których je przeprowadzono, stąd nie ma możliwości udzielenia precyzyjnej odpowiedzi. Weryfikacja bilingów stanowi natomiast informację przetworzoną, a skarżąca nie wykazała, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponadto organ wyjaśnił, że również udzielił odpowiedzi na pytanie którzy Powiatowi Lekarze Weterynarii wg bilingów przekazali informacje na temat doświadczenia i referencji wybranego wykonawcy podczas rozmów telefonicznych.

Organ podniósł, że analiza uzasadnienia skargi prowadzi jednak do wniosku, że co najwyżej skarżącą nie satysfakcjonowały udzielone przez organ odpowiedzi. Już w pierwszym zdaniu uzasadnienia skargi czytamy bowiem "korespondencja prowadzona (...) obrazuje, że w sposób przewlekły i biurokratyczny organ tj. PLW w P. podchodziła do udzielania rzetelnej informacji publicznej, a w zasadzie ją zaciemniała", w dalszej części skarżąca wskazuje na "oporne, rozwleczone w czasie i niechętne odpowiedzi udzielone przez organ". Cytowane fragmenty prowadzą -zdaniem organu - do wniosku, że skarżąca poddaje w wątpliwość przedstawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii informacje, a organ udzielał odpowiedzi na zadane pytania w terminie. Kategorycznie organ zaznaczył, że nie wydawał decyzji o odmowie udzielenia informacji, jak i nie ignorował wniosków skarżącej. Analiza akt sprawy powinna prowadzić do wniosku, że wszystkich odpowiedzi na liczne pytania zadane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ udzielił i uczynił to w ustawowym terminie.

W ocenie organu skarżąca nadużywa prawa do informacji publicznej o czym świadczą poniższe przykłady: skarżąca żąda informacji dotyczącej osób zaangażowanych w postępowanie sądowe, tj. pełnomocnika organu; troska o dobro publiczne nie jest jedynym celem prawa do informacji, a interes prywatny skarżącej świadczy o nadużywaniu prawa do informacji; istnieje konflikt skarżącej z organem spowodowany rozwiązaniem umowy o pracę, ilość wniosków, które skarżąca składa do organu lub do innych instytucji odnosząc się do działalności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu.

Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Ponadto, w myśl § 2 sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.

Jak wynika z rozpoznawanej skargi, skarżąca zwalcza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. w udostępnieniu informacji publicznej określonej pierwotnie w jej wniosku z 4 marca 2021 r., a następnie ponawianej w pismach z 7 kwietnia 2021 r., 26 kwietnia 2021 r., 12 maja 2021 r., 31 maja 2021 r., 21 czerwca 2021 r., 12 lipca 2021 r. w zakresie w jakim nie otrzymała odpowiedzi na następujące pytania:

1. W których dniach przeprowadzona została procedura rozeznania rynku z opcją zawarcie umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P.?,

2. którzy Powiatowi Lekarze Weterynarii, wg bilingów, przekazali informacje na temat doświadczenia i referencji wybranego wykonawcy podczas rozmów telefonicznych?

Do rozpoznania wniosku skarżącej zastosowanie znalazły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej].

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, udostępnianej na wniosek, polega więc na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że informacja nie ma charakteru publicznej.

Wskazać w związku z tym należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.

Wskazać również należy, iż sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udzielenia informacji publicznej.

Analiza akt niniejszej sprawy ujawnia, że skarżąca formułowała szereg zapytań związanych z przeprowadzaną procedurą zawarcia umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P. Jak przy tym wynika z treści skargi i późniejszego pisma z 15 października 2021 r. - stanowiącego jej uzupełnienie - skarżąca uznała, iż nie otrzymała odpowiedzi na dwa z zadawanych pytań, a mianowicie "W których dniach przeprowadzona została procedura rozeznania rynku z opcją zawarcie umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P.?" oraz "Którzy Powiatowi Lekarze Weterynarii, wg bilingów, przekazali informacje na temat doświadczenia i referencji wybranego wykonawcy podczas rozmów telefonicznych?".

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi, mając także na uwadze treść żądań skarżącej sformułowanych w kolejnych pismach kierowanych do Powiatowego Inspektora Weterynarii w P. (pisma z 04.03.2021 r., 07.04.2021 r., 26.04.2021 r., 12.05.2021 r., 31.05.2021 r., z 21 czerwca 2021 r., 12 lipca 2021 r.) w zakresie żądania udzielania informacji publicznej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego bazie stan faktyczny, wynikający z załączonej korespondencji toczonej pomiędzy stronami daje podstawę do stwierdzenia, że takie informacje w ustawowym terminie zostały zainteresowanej przedstawione. Analiza wypowiedzi skarżącej, w świetle przekazanych przez organ danych daje asumpt do stwierdzenia, że skarżąca nie była zadowolona z udzielonej jej informacji, oczekując bardziej szczegółowych danych, których organ nie mógł udzielić. Niesporną okolicznością jest bowiem, że w pierwszym swoim wniosku z 4 marca 2021 r. skarżąca wnosiła o udzielenie informacji "W których dniach przeprowadzona została procedura rozeznania rynku z opcją zawarcie umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P.?". W odpowiedzi na powyższe w piśmie z 16 marca 2021 r. organ poinformował, że rozeznanie rynku zostało przeprowadzone na przełomie grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r. Następnie skarżąca, pismem z 7 kwietnia 2021 r., ponowiła zapytanie wnosząc o wskazanie dat z przełomu grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r., w których przeprowadzona została procedura rozeznania rynku z opcją zawarcia umowy na świadczenie bieżącej obsługi prawnej w powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P. Odpowiadając na powyższe organ wyjaśnił, że nie sporządzał dokumentacji na okoliczność poszczególnych rozmów. W związku z kolejnymi pismami z 26 kwietnia 2021 r., z 12 maja 2021 r., z 31 maja 2021 r. oraz z 21 czerwca 2021 r. skarżąca ponownie wnosiła o powyższe informacje dotyczące dat prowadzonego rozeznania rynku wskazując przy tym na bilingi rozmów telefonicznych na bazie których możliwe byłoby uzyskanie takowych szczegółowych danych. Organ odpowiadając na powyższe pismami z 10 maja 2021 r., 27 maja 2021 r., 14 czerwca 2021 r. i 5 lipca 2021 r. wskazywał, że informacji w tym zakresie udzielił już uprzednio. Ostatnim pismem z 12 lipca 2021 r. skarżąca ponownie wnosiła o wskazanie "dat z przełomu grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r." wskazujących na przeprowadzony sondaż telefoniczny, czy internetowy dotyczący rozeznania rynku. Organ odpowiedział skarżącej pismem z 27 lipca 2021 r. wskazując, że odpowiedzi na formułowane pytania udzielił we wcześniejszych pismach, których sygnatury i daty precyzyjnie wskazał skarżącej w udzielonej odpowiedzi na powyższe pismo.

W ocenie Sądu zatem organ w każdym przypadku nie pozostawał bierny w przedmiocie udzielania odpowiedzi skarżącej na formułowane przez nią pytania. W każdym przypadku w ustawowym terminie skarżąca otrzymywała odpowiedź na zadane pytania. Analiza uzasadnienia skargi, a przede wszystkim pisma stanowiącego jej uzupełnienie (pismo z 15 października 2021 r.) prowadzić może do wniosku, że skarżącą nie była usatysfakcjonowana udzielonymi przez organ odpowiedziami. Nie jest to jednak argument do uznania racjonalności zarzutu naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie odmowy jej udostępnienia. Niewątpliwie uznać należy, iż organ w tym zakresie nie ignorował wniosków skarżącej, a analiza akt sprawy wskazuje, iż udzielał odpowiedzi na liczne pytania skarżącej w zakresie swojej właściwości i zakresu kompetencji i czynił to w ustawowym terminie. Z kolei niemożność ustalenia konkretnych dat, poprzez sprecyzowanie, podanie konkretnego dnia nie może być uznane za brak odpowiedzi. Organ wskazał w przybliżeniu czasookres prowadzonych rozeznań rynku. Istotne jest przy tym, iż organ w odpowiedzi na żądanie podania konkretnych dni takowych działań związanych z prowadzonym rozeznaniem rynku wyjaśnił, iż nie sporządzał w tym przedmiocie szczegółowej dokumentacji. W ocenie Sądu, uznać zatem należy, iż organ wskazał stronie, że nie posiada tak szczegółowej informacji, a zatem nie pozostawał bierny. Nie sposób zatem zarzucić organowi, że naruszył w tym przypadku przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem udzielił informacji co do braku takiej szczegółowej informacji.

Odnosząc się osobno do podnoszonej przez skarżącą kwestii bilingów rozmów telefonicznych, której w jej ocenie miałyby wskazywać na dokładne daty w których organ dokonywał rozeznania rynku wskazać należy, iż w tym zakresie skarżąca nie była uprawniona do żądania bilingów. Zasadnie zatem organ ograniczył się w swoich odpowiedziach do stwierdzenia, że wszelkich dostępnych informacji, w których posiadaniu pozostawał udzielił skarżącej i także w tym zakresie nie można mu postawić zarzutu bezczynności.

Zauważyć bowiem należy, jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że informacją publiczną nie są bilingi jako szczegółowy wykaz rozmów prowadzonych z określonego numeru służbowego telefonu. Wykazy takie, zawierające informację o zrealizowanych płatnych połączeniach, z podaniem dla każdego połączenia numeru wywoływanego, daty i godziny rozpoczęcia połączenia, czasu jego trwania oraz opłaty za połączenie, nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dane te nie dotyczą spraw publicznych, w szczególności majątku Skarbu Państwa (por. m.in. wyroki: WSA w Poznaniu z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 123/12; WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r., II SAB/Wa 345/10 i II SAB/Wa 104/11 oraz wyroki NSA z 19 grudnia 2011 r., I OSK 1629/11 i I OSK 1637/11, a także I Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Lex – komentarz do art. 1).

Odnosząc się z kolei do pytania skarżącej "Którzy Powiatowi Lekarze Weterynarii, wg bilingów, przekazali informacje na temat doświadczenia i referencji wybranego wykonawcy podczas rozmów telefonicznych?" także i w tym przypadku organ udzielał odpowiedzi w żądanym zakresie. W każdym przypadku, w odpowiedzi na każde kolejne pismo skarżącej organ wyjaśniał, że "Doświadczenie wybranego wykonawcy w zakresie obsługi prawnej Inspekcji Weterynaryjnej nie budziło wątpliwości" (odpowiedź zawarta w piśmie z 21 kwietnia 2021 r., będąca odpowiedzią na zapytanie z 26 kwietnia 2021 r.). W kolejnej odpowiedzi z 10 maja 2021 r. organ dodatkowo wskazał, że "Wykonawca oświadczył, iż posiada wieloletnie doświadczenie w obsłudze prawnej w Inspekcji Weterynaryjnej". Wreszcie w piśmie z 27 lipca 2021 r. wskazał, że przy wyborze wykonawcy świadczenia usług bieżącej obsługi prawnej w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w P. uzyskał bardzo dobre opinie i referencje od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. i powiatowego Lekarza Weterynarii w B. Zatem i w tym przypadku udzielał skarżącej odpowiedzi. Oczywiście skarżąca może pozostawać niezadowolona z tej odpowiedzi, może sugerować, ze oczekiwała bardziej szczegółowej, bardziej precyzyjnej odpowiedzi. Nie mniej jednak faktem jest, że organ takowej odpowiedzi udzielał, zatem nie pozostawał w bezczynności.

Ponownie przy tym wskazać należy, iż żądanie przekazania informacji w oparciu o dane z bilingów, a to zdaje się kwestionować skarżąca w skardze, poddając w wątpliwość udzielone odpowiedzi w analizowanym pytaniu, nie może zostać uznane za uzasadnione. Przypomnieć zatem raz jeszcze należy, iż informacją publiczną nie są bilingi jako szczegółowy wykaz rozmów prowadzonych z określonego numeru służbowego telefonu, na co Sąd wskazywał już uprzednio, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny prawa.

Reasumując należy stwierdzić, że organ zrealizował wnioski skarżącej w żądanym zakresie i udzielił wnioskowanych informacji w terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dalszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów, wątpliwości jakie formułowała skarżąca co do procedury wyboru obsługi prawnej dla Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P., a sformułowanych przez skarżącą w treści pisma z 15 października 2021 r., stanowiącego uzupełnienie skargi. W tym aspekcie należy wskazać, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że informacja publiczna dotyczyć może jedynie sfery faktów, a zatem organ nie będzie zobowiązany w ramach tak pojętej informacji publicznej do składania wyjaśnień, czy ustosunkowywania się do określonych kwestii, pytań dotyczących zagadnień jedynie pośrednio związanych z bezpośrednią działalnością merytoryczną organu. Podkreślić bowiem należy, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień tych organów, opinii i ocen przez nie dokonywanych. Nie można natomiast przyjąć, że informacją publiczną będzie chociażby kwestia wyjaśnienia, ustosunkowania się do zarzutów naruszenia prawa w działalności organu administracji publicznej – jak w tym przypadku stawiane przez skarżącą zarzuty naruszenia procedur z ustawy – Prawo zamówień publicznych. W tym zakresie wnioskujący ma inne środki prawne, chociażby zgłoszenie do właściwego organu nadzoru, czy organów ścigania faktu dostrzeżonej – w jego przekonaniu – sytuacji naruszenia prawa. Żądanie udzielania informacji publicznej nie może natomiast opierać się na zarzutach naruszenia prawa, przypuszczeniach w tym zakresie i żądaniu ich wyjaśnienia, czy ustosunkowania się do tak postawionych zarzutów. Do tego zmierza natomiast część żądań skarżącej formułowanych we wskazanych pismach, które sama oceniała jako żądanie udostępnienia informacji publicznej. Nie jest w tym przypadku wystarczające odwołanie się do troski o interes publiczny, obaw o legalność zatrudnienia określonego podmiotu do obsługi prawnej organu i obaw co od konieczności ewentualnego powtarzania określonych postępowań. Jak bowiem wskazano powyżej, skarżąca korzystając z prawa do informacji publicznej uzyskała określone informacje i na ich bazie może podejmować dalsze działania prawne, jak chociażby działania mające na celu troskę o interes publiczny, poprzez wystąpienie – na bezie uzyskanych informacji – do organów nadzoru, czy innych właściwych organów ze wskazaniem swoich wątpliwości co do ewentualnego naruszenia prawa przez organ.

W treści pisma stanowiącego uzupełnienie skargi skarżąca wprost stwierdziła, że "Udzielenie byle jakiej odpowiedzi, tj. odpowiedzi nierzetelnej i niezgodnej z prawem i stanem faktycznym oraz niewyczerpującej nie jest udzieleniem informacji publicznej i nie realizuje dostępu do informacji publicznej". Tak sformułowane zarzuty skargi nie mogą znaleźć uzasadniania i poparcia Sądu. Jedynie na marginesie wskazać w tym zakresie należy, iż skarżąca w praktyce podważa informacje przekazane przez organ, zrównując niezadowolenie z ich treści przekazanych informacji z faktycznym brakiem odpowiedzi ze strony organu, co nie mieści się w pojęciu skargi na bezczynność złożonej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodzić się w tym względzie należy z organem i treścią odpowiedzi na skargę, że organ w praktyce udzielił skarżącej informacji publicznej w tym zakresie, w jakim żądała ona informacji zgodnie z posiadaną przez organ wiedzą i dostępną mu dokumentacją. Formułowanie natomiast pytań, żądanie składania wyjaśnień, interpretacji nie obejmuje pojęcia udzielania informacji publicznej, o czym mowa była już uprzednio. W szczególności dotyczy to stwierdzeń skarżącej, w których podnosi ona, że z jej wiedzy – jak byłego pracownika Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P. – wynika, że nie było dokonywane żadne rozeznanie rynku.

Raz jeszcze powtórzyć w tym przedmiocie należy, iż w ocenie Sądu, analiza uzasadnienia skargi prowadzić może do wniosku, że skarżącą nie była usatysfakcjonowana udzielonymi przez organ odpowiedziami, nie jest to jednak argument do uznania racjonalności zarzutu naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie odmowy jej udostępnienia.

Odnosząc się końcowo do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych przez skarżącą w piśmie z 15 października 2021 r., a które strona załączyła do wskazanego pisma jako jego załączniki, wyjaśnić należy, iż Sąd włączył wymienioną dokumentację do akt prowadzonego postępowania jako dowód w sprawie i stały się one materiałem dowodowym w sprawie na bazie, którego Sąd rozstrzygał sprawę.

Z tych wszystkich względów, według Sądu organ - w myśl powoływanych na wstępie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - nie może zostać uznany za bezczynny, albowiem wnioskowana informacja została udzielona z zachowaniem ustawowych terminów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

is