Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 512/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.24a
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
article: art.145§1 pkt 1 lit.a, art.206
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi A.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za strzeżenie i przechowywanie naczepy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A.Ł. kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Starosta (dalej: organ pierwszej instancji), na podstawie art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm. - dalej: u.o.o.) w związku z zatrzymaniem przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego naczepy wraz z odpadami:

1. ustalił dla podmiotu wykonującego transport odpadów, tj. firmy FHU A., opłatę w wysokości 25 800,00 zł brutto za strzeżenie i przechowywanie, od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] listopada 2020 r., zatrzymanej w trybie art. 24a ust. 1 u.o.o. naczepy o nr rej. [...] w miejscu wyznaczonym w Aktualizacji Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami wraz z Planem Inwestycyjnym w zakresie odpadów komunalnych, w części dotyczącej wskazania miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów dla zatrzymanych transportów odpadów, tj. na terenie Z. Sp. z o. o.

2. wskazał, że ww. opłatę za strzeżenie i przechowywanie pojazdu należy uiścić na rachunek bankowy Z. Sp. z o. o., o nr: [...], w terminie do 30 listopada 2020r.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że otrzymał drogą e-mail protokół przyjęcia pojazdu do Z. Spółka z o.o. (przyjętego w dniu [...].07.2020 r.), ustanowionego przez Sejmik Województwa uchwałą nr [...] miejscem do którego mają być kierowane zatrzymane, w trybie art. 24a ust. 1 u.o.o., transporty wraz z odpadami. Do wyżej wymienionego protokołu dołączono protokół z dnia [...] lipca 2020 r. przekazania towaru, tj. naczepy z odpadami przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] Generalny Inspektor Ochrony Środowiska poinformował organ pierwszej instancji, że ustały przyczyny uzasadniające dalsze przechowywanie ww. pojazdu na parkingu oraz że transport odpadów zostanie odesłany do Niemiec. Dokument zgłoszenia transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów jest ważny od [...].11.2020 r. do [...].12.2020 r. Z informacji uzyskanej od podmiotu transportującego wynika, że odbiór naczepy nastąpić miał [...] listopada 2020 r.

W dniu [...] listopada 2020 r. Starosta otrzymał drogą e-mail z Z. Sp. z o.o. dane do ustalenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu na terenie Z. Sp. z o. o. Zgodnie z art. 24a ust. 6 i 7 u.o.o. za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w wyznaczonym miejscu pobiera się opłaty, do uiszczenia tych opłat obowiązany jest podmiot wykonujący transport odpadów. Organ pierwszej instancji na podstawie art. 24a ust. 8 u.o.o. ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za strzeżenie i przechowywanie pojazdu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania, w postanowieniu ustala termin i sposób wniesienia opłat.

Organ pierwszej instancji ustalił wysokość opłaty na podstawie opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu na parkingu wyznaczonym w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Opłata za strzeżenie i przechowywanie pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne za każdą dobę przechowywania wynosi 208,00 zł. W związku z faktem, że miejsce do którego mają być kierowane zatrzymane transporty wraz z odpadami musi być w pierwszej kolejności parkingiem strzeżonym dla samochodów ciężarowych, a dodatkowo zgodnie z art. 24a ust. 2 u.o.o. spełniać warunki magazynowania odpadów organ pierwszej instancji przyjął kwotę 200,00 zł brutto, co odpowiada cenie pobieranej przez jedyny parking strzeżony na terenie Powiatu dla samochodów ciężarowych. Na dzień dzisiejszy przepisy prawne określają warunki jakie muszą być spełnione w przypadku magazynowania odpadów w art. 25 ust. 1 u.o.o., zgodnie z którym magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady. Reasumując opłata została ustalona na podstawie ceny rynkowej za przechowywanie i strzeżenie pojazdów ciężarowych na terenie działania Powiatu.

Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. zażalenie wniosła A.Ł. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone w całości. Skarżąca wniosła o:

1. wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] listopada 2020 r. wydanego przez Starostę, znak sprawy; [...]. na podstawie art 143 k.p.a. do dnia wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie odwołania Skarżącej od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11.2020 r., nr decyzji [...] o nałożeniu kary pieniężnej w -wysokości 12.000,00 zł; decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11.2020 r., nr decyzji [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.300,00 zł oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11.2020 r., nr decyzji [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 zł.

2. uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego mające wpływ wynik sprawy tj. zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. w zw. z art. 24a u.o. poprzez ustalenie dla podmiotu wykonującego transport odpadów tj. firmy FHU A. obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.800,00 zł brutto za strzeżenie i przechowanie od dnia [...].07.2020 r. do dnia [...].11.2020 r. zatrzymanej w trybie art. 24a ust. 1 u.o. naczepy o nr rej. [...], podczas gdy opłata ta jest nienależna a zatrzymanie naczepy było pozbawione podstaw prawnych,

2. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, w tym wynikających z art. 8, 9 i 11 k.p.a. - zasady zaufania uczestników postępowania do organów państwa, zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej stronom oraz zasady przekonywania, poprzez oparcie wymierzenia opłaty na błędnie przyjętych założeniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając postanowienie SKO wyjaśniło, że do orzekania w kwestii stwierdzonego naruszenia przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 3 u.o.o.) właściwy był Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dla którego to organu ani Starosta ani SKO nie są organami nadrzędnymi. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2019 r., poz. 1162 ze zm.), organem odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia nr 1013/2006 (rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE, seria L, nr 190), w rozumieniu art. 53 tego rozporządzenia, jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który jest w szczególności organem właściwym w sprawach przywozu odpadów na teren kraju, wywozu odpadów poza teren kraju i tranzytu odpadów przez ten kraj. Organ ten pełni również funkcję korespondenta w rozumieniu art. 54 rozporządzenia nr 1013/2006 (ust. 2). Ponadto – zdaniem SKO - zauważenia wymaga, że organy wymienione w ust. 1 i 3 (Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Krajowa Administracja Skarbowa, organy Straży Granicznej i Inspekcji Transportu Drogowego oraz wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska) współdziałają w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz zapobiegają nielegalnemu międzynarodowemu przemieszczaniu odpadów, w szczególności przez wymianę informacji i doświadczeń, w tym w zakresie klasyfikacji towarów jako spełniających przesłanki do uznania ich za odpady (ust. 4). Nie ma pośród nich ani starosty ani organu nad nim wyższego stopnia, jakim jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Tym samym SKO podzieliło pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 listopada 2020 r., II SA/Bk 688/20, CBOSA, że organ pierwszej instancji (podobnie jak SKO) nie jest organem uprawnionym do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowej naczepy na parking strzeżony, ani też do ustalania terminu ich wydania. W niniejszej sprawie – zdaniem SKO - zgodnie z art. 24a ust. 8 u.o. rola organu pierwszej instancji sprowadza się do prawidłowego ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu wyznaczonym w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat. W niniejszej sprawie bezsporne bowiem jest, że pojazd był przechowywany w miejscu do tego wyznaczonym przez okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] listopada 2020 r. Za kwestie zasadności zatrzymania i skierowania na parking na określony czas odpowiadają właściwe organy Inspekcji Transportu Drogowego oraz Ochrony Środowiska, czego organ pierwszej instanci oraz SKO nie mają podstaw prawnych kwestionować w niniejszym postępowaniu. Starosta natomiast jest zobligowany prawnie do ustalenia, w drodze postanowienia, wysokości opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu. Wobec powyższego zarzuty strony w niniejszym zakresie – w ocenie SKO - nie znajdują uzasadnienia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi A.Ł. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez uznanie przez organ, że zgodne z zasadą legalizmu jest ustalenie dla podmiotu wykonującego transport odpadów obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.800,00 zł brutto, za strzeżenie i przechowanie od dnia [...].07.2020 r. do dnia [...].11.2020 r. zatrzymanej w trybie art. 24a ust. 1 u.o.o. naczepy o nr rej. [...], podczas gdy zatrzymanie naczepy w trybie art. 24a ust. 1. u.o.o. przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego było pozbawione podstaw prawnych, oraz - co ważniejsze - powołane organy nie stwierdziły ostatecznie, że zatrzymanie było zgodne z prawem, albowiem decyzje Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...].11.2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł, z dnia [...].11,2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.300,00 zł oraz z dnia [...]11.2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8,000,00 zł, nie są ostateczne wobec złożenia przez skarżącą odwołań od powyższych decyzji;

b) art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia, że w niniejszej sprawie faktem mającym znaczenie dla sprawy jest legalność (zgodność z prawem) czynności zatrzymania transportu w trybie art. 24a u.o.o, przez Wojewódzki Inspektorat Transportu drogowego oraz nie przeprowadzenie dowodu na te okoliczności, a także poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia czy decyzje Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11,2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12,000,00 zł, z dnia [...].11.2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.300,00 zł oraz z dnia [...].11.2020 r., o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 zł, które stwierdzają naruszenie przez skarżącą obowiązków lub warunków przewozu drogowego, są ostateczne, podczas gdy skarżąca podniosła tę okoliczność w zażaleniu z dnia [...] stycznia 2020r,, a to na organie spoczywa ciężar dowodzenia istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, bowiem organ powinien działać z urzędu i z urzędu ustalać jakie fakty mają znaczenie dla sprawy oraz jakie dowody w celu ich udowodnienia należy przeprowadzić;

c) art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. przez oparcie postanowienia na błędnej podstawie faktycznej i błędnie przyjętych założeniach, zaniechanie badania legalności czynności powodującej opłatę, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że zasadnym było strzeżenie i przechowywanie naczepy w miejscu wyznaczonym, w okresie od dnia [...].07.2020 r. do dnia [...].11.2020 r. podczas gdy organy powinny rozstrzygać sprawy sprawiedliwe i nie obarczać skarżącej opłatami powstałymi w wyniku decyzji organów (o skierowaniu naczepy na parking), które pozbawione były podstaw prawnych, a ich legalność nie była ostatecznie stwierdzona na dzień naliczenia opłaty;

d) art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) w zw. z 124 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2-5 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące uzasadnienie prawne postanowienia, nie zawierające wyjaśnienia co do przyczyn obarczenia skarżącej opłatą za strzeżenie i przechowywanie naczepy, mimo iż kwestia legalności tej czynności nie została ostatecznie przesądzona na dzień wydania postanowienia, a także na dzień wydania rozstrzygnięcia przez SKO, a także nie odniesienie się do zarzutów merytorycznych skarżącej co do braku podstaw prawnych zatrzymania, skierowania i umieszczenia naczepy w miejscu wyznaczonym, w trybie art. 24a ust. 1, 2, i 5 u.o.o. podczas gdy w zażaleniu skarżąca okoliczności i twierdzenia te podniosła i skonstruowała odpowiednie zarzuty.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie, a to:

a) art. 24a ust. 6, ust. 7 oraz ust. 8 u.o.o. poprzez ustalenie dla skarżącej obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.800,00 zł brutto za strzeżenie i przechowanie od dnia [...].07.2020 r. do dnia [...].11.2020 r. zatrzymanej w trybie art. 24a ust. 1 u.o.o. naczepy podczas gdy opłata ta jest nienależna, nie stwierdzono naruszenia przepisów wymienionych w art. 24a ust. 1 u.o.o., a zatrzymanie naczepy było pozbawione podstaw prawnych:

b) art. 24a ust. 8 i ust. 12 u.o.o. poprzez nałożenie na skarżącą - w pkt. 2. postanowienia - obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.800,00 zł brutto w terminie do 30 listopada 2020 r. podczas gdy termin wyznaczony przez organ powinien rozpoczynać swój bieg od dnia uzyskania przez postanowienie przymiotu ostateczności.

Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przypadku kontroli decyzji administracyjnych (postanowień) sąd na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zobligowany jest do uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się trafne.

Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.o.o. W ustawie tej w art. 24a przyjęto, że starosta w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami utworzy miejsce magazynowania odpadów (ust. 4). Za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu magazynowania odpadów, pobiera się opłaty (ust. 6). Do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7). Starosta właściwy ze względu na miejsce magazynowania odpadów, ustala, w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat (ust. 8). Jeżeli ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu magazynowania odpadów, starosta właściwy ze względu na miejsce, na które został skierowany zatrzymany pojazd wraz z odpadami, zawiadamia uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu. W przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 60 dni od dnia otrzymania zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41), dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. Zawiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie (ust. 11).

W świetle powyższych przepisów zadanie organu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie ograniczało się zatem do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów, ustalenia opłaty za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie przedmiotowej naczepy oraz zawiadomienia uprawnionego o możliwości jej odebrania w sytuacji gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie naczepy w miejscu magazynowania odpadów. Zdaniem Sądu, zasadnie SKO stanęło na stanowisku, powołując się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 688/20 (orzeczenie dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.), że skoro w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie był dysponentem naczepy skarżącej w zakresie umieszczenia jej na parkingu strzeżonym, ani nie był też dysponentem w zakresie udzielenia zezwolenia na jej wydanie, to nie był też uprawniony do badania zasadności (i terminów) jej przechowywania. Z przywołanych przepisów nie wynika bowiem, aby organ pierwszej instancji był organem nadzorującym organy Inspekcji Transportu Drogowego czy też organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Tym samym organ pierwszej instancji nie mógł także uzależniać możliwości ustalenia opłaty od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii zasadności zatrzymania naczepy.

Podsumowując, zdaniem Sądu, niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w punkcie 1 jak i niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowany w punkcie 2a) skargi.

Uzasadniony okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 24a ust. 8 i ust. 12 u.o.o. Jak już wyżej wskazano, organ pierwszej instancji, kierując się treścią art. 24a ust. 8, zobowiązany był ustalić w postanowieniu termin i sposób wniesienia opłaty za strzeżenie i przechowywanie naczepy skarżącej. Zgodnie natomiast z treścią ust. 12 art. 24a u.o.o. od dnia następującego po upływie terminu wniesienia opłat, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe. Opłaty wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przy określaniu terminu uiszczenia opłaty za strzeżenie i przechowywanie pojazdu organ powinien zatem wyznaczyć taki termin, by realizacja egzekwowanego obowiązku była w tym terminie możliwa. W przeciwnym wypadku nałożenie obowiązku uiszczenia kwoty określonej w postanowieniu wydanym na podstawie art. 24a ust. 8 u.o.o. traci charakter opłaty wobec obiektywnego braku możliwości jego wykonania w zakreślonym terminie, niejako od razu przybiera w istocie charakter kary za brak jego wykonania z konsekwencjami wynikającymi z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że termin uiszczenia opłaty nałożony postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., utrzymany w mocy zaskarżonym postanowieniem SKO, tj. dzień 30 listopada 2020 r. nie był możliwy do wypełnienia, przez co obciążony nią podmiot był narażony na konsekwencje w postaci chociażby odsetek ustawowych już w chwili wysłania ww. postanowienia organu pierwszej instancji do strony. Jak wynika bowiem ze śledzenia przesyłek dostępnego na stronie internetowej Poczty Polskiej przesyłka nr [...] adresowana do FHU A. (zwrotne potwierdzenie odbioru w administracyjnych aktach sprawy) została nadana w dniu 8 grudnia 2020 r. i została skutecznie odebrana przez stronę w dniu 30 grudnia 2020 r., a więc miesiąc od wyznaczonego przez organ terminu uiszczenia opłaty.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 24a ust. 8 i ust. 12 u.o.o. Powyższe względy uzasadniały uchylenie zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną, którą jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 206 p.p.s.a. w związku z § 18 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Rozstrzygając kwestię kosztów postępowania Sąd uwzględnił okoliczność, iż skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

ASWSA Kamila Karwatowicz SWSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski SWSA Michał Ruszyński