Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 723/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3 a, 2, 3,
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: § 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 190, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 723/15

Uzasadnienie

1.1. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...]. nr [...] odmawiającą J. M.(wnioskodawca/ skarżący) umorzenia należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego i Fundusz Pracy.

1.2.Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że pismem z dnia 5 sierpnia 2013r. J. M. zwrócił się o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych należności składkowych za okres od września 2008 do sierpnia 2013r. Należności za powyższy okres były już przedmiotem rozstrzygnięcia organu, który to ostateczną decyzją z dnia 17 czerwca 2013r. odmówił ich umorzenia. Organ wskazał, że we wniosku o umorzenie zaległych należności skarżący powołał się na swoją trudną sytuację majątkową , a nadto dodatkowo w stosunku do wniosku rozstrzygniętego negatywnie przywołaną wyżej decyzją z dnia 17 VI 2013r., podał, że toczy się postępowanie przed PFRON w sprawie refundacji składek, zmarła jego matka , a on reguluje bieżące zobowiązań wobec ZUS.

Organ ustalił, że zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie własne powstały w związku z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą w zakresie wyrobów jubilerskich i podobnych. Wskazał, że po raz pierwszy wnioskodawca wystąpił o umorzenie zaległości składkowych w listopadzie 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wychodząc naprzeciw jego problemom finansowym i zdrowotnym, decyzją z dnia [...]. nr [...] umorzył należności na FUS i FP za okres od lutego 2007r. do sierpnia 2008r., natomiast na FUZ za okres od czerwca 1999r. do sierpnia 2008r.

1.3. Organ stwierdził, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzi żadna okoliczność opisana w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2009 r. nr 205 poz. 1585 ze zm.), dalej: u.s.u.s., pozwalająca na umorzenie należności z tytułu składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności. J. M. jest bowiem współwłaścicielem dwóch nieruchomości położonych w K. przy ul. W.(¼ udziału w nieruchomości zabudowanej o powierzchni 1730 m²) oraz przy ul. N.(½ udziału w nieruchomości gruntowej o powierzchni 2074 m²), nadal prowadzi działalność gospodarczą, a także pobiera świadczenie rentowe, z którego prowadzona jest skuteczna egzekucja należności składkowych. W związku z tym organ prowadził postępowanie na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz regulacji rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365), dalej: rozporządzenie.

Organ ustalił, że skarżący uzyskuje rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 637,92 zł brutto, z której po potrąceniach egzekucyjnych pozostaje mu kwota 402,03 zł. Z oświadczenia skarżącego, książki przychodów i rozchodów oraz deklaracji podatkowych za lata 2010-2012 wynikało, że prowadzona działalność gospodarcza przynosi straty, i tak: w 2010 r. wynosiły 3124,55 zł, w 2011r. – 3222,90 zł, zł, w 2012r. – 5784,03zł., a w okresie rozliczeniowym od stycznia do lipca 2013r. – 2345,54 zł.

Z ustaleń organu wynika także, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest rozwiedziony (wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 października 2000r., IC798/00), posiada dwoje dzieci – syna P. (31 lat) całkowicie niezdolnego do pracy i córkę M. (23 lata), którą alimentował. W ww. wyroku rozwodowym Sąd ustalił prawo do korzystania z domu przy ul. W.w Kielcach w ten sposób, że skarżący zajmuje dwa pokoje na piętrze budynku i łazienkę, była małżonka dwa pokoje na parterze, obojgu przysługuje prawo współkorzystania z kuchni na parterze.

Skarżący celem udokumentowania ponoszonych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem, przedłożył faktury za: energię elektryczną, wodę i ścieki, podatek od nieruchomości, podatek rolny, zakup węgla i butli gazowych. Organ zauważył, że wysokość wskazanych opłat znacznie przewyższała możliwości finansowe skarżącego. Pomimo współkorzystania z domu przez byłą żonę i córkę, nie podano, w jakiej części poszczególne osoby partycypują w kosztach utrzymania nieruchomości. J. M. posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności , choruje na schizofrenię. Nie korzysta z form pomocy społecznej, jednie ze wsparcia rodziny. Poza zadłużeniem wobec ZUS nie posiada innych zobowiązań.

1.4. Rozpatrując sprawę w kontekście przesłanek zawartych w rozporządzeniu organ podniósł, że przedstawione argumenty okazały się niewystarczające do podjęcia pozytywnej decyzji. Forma terapii, jaką jest dla skarżącego praca, nie może automatycznie stanowić przesłanki do umorzenia należności. Zakład stwierdził, że działalność gospodarczą prowadzi się na własne ryzyko. Na przedsiębiorcy spoczywają obowiązki względem różnych instytucji i urzędów związane z opłacaniem należności publicznoprawnych, w tym należności z tytułu składek. W przypadku, gdy działalność okazuje się nierentowna, to w gestii osoby prowadzącej leży podjęcie decyzji o przekwalifikowaniu działalności lub jej zlikwidowaniu, aby ustrzec się przed generowaniem odsetek i powiększaniem długu. Zdaniem Zakładu, istnieją inne specjalistyczne formy terapii, które mogą pomóc w leczeniu, nie narażając jednocześnie na konsekwencje finansowe.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał się za instytucję niewłaściwą – w przeciwieństwie do jednostek pomocy społecznej – do wspierania w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Wskazał, że zła sytuacja finansowa nie jest zjawiskiem rzadkim i sama w sobie nie może stanowić uzasadnienia dla umorzenia zaległości.

Wskazane we wniosku nowe okoliczności, tj. postępowanie przed PFRON w przedmiocie refundacji składek na ubezpieczenie społeczne oraz uiszczenie składek za lipiec i sierpień 2013r., zdaniem organu, świadczą o możliwości zorganizowania potrzebnych środków pieniężnych. Umorzenie przedmiotowych zaległości stanowiłoby przyzwolenie na stosowanie praktyk polegających na generowaniu długu i czynieniu z ZUS instytucji charytatywnej, wspierającej dłużników w ich problemach życiowych.

Końcowo, organ nadmienił, że skarżący ma możliwość skorzystania z tzw. ustawy abolicyjnej, która weszła w życie z dniem 15 stycznia 2013r.

2.1. J. M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Wskazał, że opłacenie zaległych składek pozbawiłoby go możliwości zaspakajania niezbędnych potrzeb życiowych, a z powodu przewlekłej choroby, która go dotknęła, nie ma możliwości uzyskać środków na opłacenie należności wobec ZUS.

W uzasadnieniu skargi doprecyzował przyczyny powstania zaległości, kładąc nacisk na: problemy zdrowotne, orzeczenie o niepełnosprawności, kłopoty finansowe prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący podał, że we własnym zakresie ponosi koszty utrzymania domu w całości. Źródło dochodu stanowi świadczenie rentowe, otrzymuje również pomoc od rodziny. Zdaniem skarżącego, obecna koniunktura makroekonomiczna spowodowała złą kondycję ekonomiczną jego działalności. W konsekwencji, nie może on ponosić odpowiedzialności za przedmiotowe zadłużenie.

2.2. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 74/14 skargę oddalił.

3.2. W uzasadnienie stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił także, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

3.3. Przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie była decyzja odmawiająca J.M.umorzenia należności z tytułu składek na własne ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.

W pierwszej kolejności organ prawidłowo wskazał na materialnoprawną podstawę umarzania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, tj. art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 1442, dalej: u.s.u.s.), który stanowi, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek, w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie z tym, nieściągalność ta zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia

28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

3.4. Sąd wskazał, że z uwagi na okoliczność, że skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości oraz uzyskuje stały dochód, z którego prowadzona jest skuteczna egzekucja, poprawnie stwierdzono, że w sprawie nie zachodzą sytuacje opisane w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wobec tego, Zakład prawidłowo dokonał analizy sytuacji skarżącego pod kątem przesłanek zawartych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., który stanowi, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Mając na względzie stan finansów ubezpieczeń społecznych, który wymaga bieżących wpływów ze strony podmiotów ustawowo zobowiązanych, organ poddał analizie drugi warunek uzasadniający umorzenie, tj. interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek (art. 28 ust. 3b u.s.u.s.).

Sąd uznał także, że rozpatrując sytuację skarżącego w kontekście przesłanek w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz, 1365), organ popranie przeanalizował jego sytuację majątkową. W tym zakresie dokonał szczegółowej analizy dochodów uzyskiwanych przez skarżącego: od 2010r. z prowadzonej działalności gospodarczej oraz tytułu pobieranego świadczenia rentowego, które aktualnie, po potraceniu egzekucyjnym wynosi 402,03 zł. Jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości położonych w obrębie miasta Kielce przez co ma możliwość uregulowania powstałego zadłużenia, chociażby poprzez zbycie udziału. Organ nie pominął również wydatków strony związanych z utrzymaniem mieszkania, zakupem żywności i lekarstw. Uwzględnił okoliczności związane z zadłużeniem, a mianowicie uzyskanie przez skarżącego częściowej refundacji z Państwowego Funduszu Pomocy Osobom Niepełnosprawnym, regulowanie bieżących składek, wsparcie rodziny. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że decyzją z dnia 13 lutego 2009r. ZUS umorzył skarżącemu powstałe uprzednio zaległości z tytułu składek. Przy spełnieniu określonych kryteriów możliwe jest objęcie skarżącego ustawą z dnia 9 listopada 2012r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551), na co zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdził także, że wprawdzie sytuacja majątkowa i życiowa J. M. nie jest łatwa, ale trudności finansowe i życiowe nie mogą przesądzać o zasadności umorzenia zaległych należności. Podstawa umorzenia należności została bowiem stworzona dla uzasadnionych przypadków, a zatem wyjątkowych, a nawet drastycznych, powstałych z przyczyn całkowicie niezależnych od dłużnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 884/08; LEX nr 558740). O spełnieniu przesłanek z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. można mówić w przypadku istnienia konkretnych, jednoznacznych dowodów wskazujących na krytyczną sytuację materialną lub zdrowotną wnioskodawcy bądź członka rodziny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., V SA/Wa 1434/09, LEX nr 583502). W niniejszej sprawie organ doszedł prawidłowo do przekonania, że taka sytuacja nie wystąpiła. Będąc współwłaścicielem dwóch nieruchomości położonych na terenie K., skarżący nie zalicza się do osób pozostających w sytuacji trudnej i wyjątkowej, uzasadniającej konieczność umorzenia należności. Skarżący ma zapewnione warunki bytowe, utrzymuje się z renty. Ze świadczenia prowadzona jest wprawdzie egzekucja, jednakże kwota która jest wypłacana pozwala mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Należy zauważyć także, że skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie dotknęło go żadne nadzwyczajne zdarzenie, takie jak np. klęska żywiołowa. Problemy zdrowotne nie wyeliminowały go z rynku pracy, skoro mimo orzeczonego stopnia niepełnosprawności prowadzi działalność gospodarczą.

4.1. J. M. zaskarżył wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 74/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

4.2.Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym:

a) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów podniesionych w skardze,

b) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie kontroli zaskarżonej decyzji w granicach sprawy,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ administracji prawa materialnego, tj.:

- § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. w zw. z art. 28 ust. 3a i 3b oraz art. 32 u.s.u.s., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż mimo wykazania przez skarżącego przesłanek z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia organ odmówił umorzenia należności z tytułu składek,

- art. 66 ust. 1 i 4, 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. oraz § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie statutu ZUS (Dz. U. Nr 18, poz. 93), a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania, a decyzja organu wydana w pierwszej instancji była nieważna jako wydana przez nieuprawniony organ,

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 9, 15, 77 § 1, 107 § 3, 156 § 1 pkt 1 k.p.a wobec braku istotnych ustaleń faktycznych dotyczących skutków dla skarżącego dokonywania spłaty należności z tytułu składek oraz braku ustalenia organu właściwego do wydania decyzji w pierwszej instancji a także zakresu samoistnych kompetencji zastępcy dyrektora oddziału ZUS,

e) art. 141 § 4 poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi i niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia,

f) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo istnienia ku temu przesłanek.

Ponadto skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.:

- § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. w zw. z art. 28 ust. 3a i 3b oraz art. 32 u.s.u.s. polegające na przyjęciu, że przesłanką negatywną dla umorzenia należności z tytułu składek na podstawie powyższych przepisów jest taka sytuacja majątkowa zobowiązanego, która powoduje potencjalną ich ściągalność,

- art. 66 ust. 1 i 4, 83 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.s.u.s. oraz § 2 ust. 3 pkt 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie statutu ZUS, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż decyzja organu wydana w pierwszej instancji przez zastępcę dyrektora działającego bez upoważnienia była nieważna jako wydana przez nieuprawniony organ.

5.1.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2015 roku Sygn. akt. II GSK 1579/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.

5.2. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie podstawą wydania decyzji odmawiającej umorzenia należności składkowych był art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., w myśl którego Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Z kolei w art. 83 ust. 4 u.s.u.s. ustawodawca przewidział, że w sprawach dotyczących umarzania składek, od decyzji ZUS stronie przysługuje prawo wniesienia do Prezesa ZUS wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach dotyczących decyzji wydanych w pierwszej instancji przez ministra. Przepis ten określa adresata wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (Prezesa ZUS), nie zmieniając jednak ogólnej reguły, iż decyzje "w obu instancjach" wydaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w imieniu którego może działać tak jego Prezes jak i prawidłowo umocowani dyrektorzy poszczególnych oddziałów.

Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 18, poz. 93), Prezes Zakładu może upoważnić pracowników Zakładu do wydawania decyzji w określonych przez niego sprawach.

W niniejszej sprawie decyzja z dnia 9 października 2013 r. odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek została podpisana przez Zastępcę Dyrektora Oddziału ZUS w Kielcach – D. S.. Podpis ten nie został opatrzony pieczęcią "z upoważnienia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych". Ponadto w aktach administracyjnych sprawy brak jest upoważnienia dla Zastępcy Dyrektora Oddziału do wydawania w imieniu Zakładu decyzji o umorzeniu należności składkowych. Okoliczność ta uszła uwadze Sądu I instancji

Z uwagi na powyższe należy zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd I instancji, pomijając kwestię prawidłowości upoważnienia pracownika ZUS do wydania decyzji I instancji, zaniechał dokonania kontroli zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Sąd I instancji nie ustalił bowiem w sposób jednoznaczny, czy decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 października 2013 r. została podpisana przez osobę upoważnioną do wydania takiej decyzji. Brak takiego upoważnienia stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. NSA uznał, uznał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy

5.3. NSA nakazał, aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Sąd I instancji zbadał okoliczność, czy podpisując decyzję z dnia 9 października 2013 r. Zastępca Dyrektora Oddziału ZUS był właściwie upoważniony do działania w imieniu Zakładu.

6.1.W wyniku ponownego rozpoznania sprawy , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje.

6.2.W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania należy na wstępie podnieść, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

6.3. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy Zastępca Dyrektora Oddziału ZUS w Kielcach – D. S., który podpisał decyzję z dnia 9 października 2013 r. odmawiająca umorzenia należności z tytułu składek był osobą do tego upoważnioną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Dokonując ustaleń w tym zakresie należy stwierdzić, że jak wynika z upoważnienia Nr 1654/DLP/2008 z dnia 6 marca 2008 roku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych upoważnił D.S. do wydawania w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych indywidualnych decyzji w sprawach wynikających z ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U z 2007 r, Nr 11, poz.74 z późn. zm)( k.73 akt).

Upoważnienie to było ważne do dnia 24 marca 2014 roku. Tym samym D. S. podpisując decyzję z dnia 9 października 2013 roku odmawiającą skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek był osobą do tego upoważnioną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art.156§1 pkt.1 kodeksu postępowania administracyjnego.

6.4. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należało uznać , że decyzja ta nie narusza prawa.

6.5. Materialnoprawną podstawę umarzania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, tj. art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 1442, dalej: u.s.u.s.), który stanowi, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć w całości lub w części należności z tytułu składek, w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Zgodnie z tym, nieściągalność ta zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia

28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

6.6.Zakład dokonał prawidłowej analizy sytuacji skarżącego i zważywszy, że skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości oraz uzyskuje stały dochód ( analizie podlega sytuacja skarżącego na dzień wydawania zaskarżonej decyzji) z którego prowadzona jest skuteczna egzekucja, poprawnie stwierdzono, że w sprawie nie zachodzą sytuacje opisane w art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

6.7. Trafnie organ wskazał, że § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz, 1365) stanowi, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

6.8. Również w zakresie tych przesłanek organ dokonał analizy i oceny sytuacji skarżącego. Dokonał szczegółowej analizy dochodów uzyskiwanych przez skarżącego: od 2010r. z prowadzonej działalności gospodarczej oraz tytułu pobieranego świadczenia rentowego, które po potraceniu egzekucyjnym wynosi 402,03 zł. Organ podkreślił, że skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości położonych w obrębie miasta Kielce przez co ma możliwość uregulowania powstałego zadłużenia, chociażby poprzez zbycie udziału. Organ wziął również pod uwagę wydatki strony związane z utrzymaniem mieszkania, zakupem żywności i lekarstw. Uwzględnił okoliczności związane z zadłużeniem, a mianowicie uzyskanie przez skarżącego częściowej refundacji z Państwowego Funduszu Pomocy Osobom Niepełnosprawnym, regulowanie bieżących składek, wsparcie rodziny. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że decyzją z dnia 13 lutego 2009r. ZUS umorzył skarżącemu powstałe uprzednio zaległości z tytułu składek. Przy spełnieniu określonych kryteriów możliwe jest objęcie skarżącego ustawą z dnia 9 listopada 2012r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551), na co zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, dokonując powyższej analizy, organ prawidłowo uznał, że sytuacja majątkowa i życiowa J. M.nie jest łatwa, ale trudności finansowe i życiowe nie mogą przesądzać o zasadności umorzenia zaległych należności. O spełnieniu przesłanek z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. można mówić w przypadku istnienia konkretnych, jednoznacznych dowodów wskazujących na krytyczną sytuację materialną lub zdrowotną wnioskodawcy bądź członka rodziny , a takie w niniejszej sprawie nie zachodzą. Warunki bytowe skarżącego są ciężkie, ale nie są w żaden sposób zagrożone Nie dotknęło go żadne nadzwyczajne zdarzenie, takie jak np. klęska żywiołowa. Problemy zdrowotne nie wyeliminowały go z rynku pracy, skoro mimo orzeczonego stopnia niepełnosprawności prowadzi działalność gospodarczą.

Powyższe okoliczności wskazują, że w przypadku J. M. nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia.

6.9.Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.