Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 165/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Leszek Włoskiewicz(spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r. na rozprawie skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt 2 V SA 1016/03 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia . Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Skarbu Państwa – Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – na rzecz adwokata W. S. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2004 r. 2 V SA 1016/03 oddalił skargę P. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] [...], którą orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Sąd uznał, że art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) znajdował zastosowanie w sprawie, gdyż od 1998 r. skarżący nie zamieszkuje w lokalu, z którego został wymeldowany.

Sąd wyjaśnił zarazem, że do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego – w rozumieniu powołanego przepisu – może dojść nie tylko dobrowolnie, lecz także wówczas, kiedy usunięta i niedopuszczona do lokalu osoba nie korzysta z przysługujących środków prawnych, jak skarżący, aby powrócić do lokalu.

Sąd wyjaśnił ponadto, że postępowanie meldunkowe spełnia jedynie cele ewidencyjne, decyzja zaś o wymeldowaniu usuwa niezgodność pomiędzy ewidencją a stanem rzeczywistym.

Wnosząc skargę kasacyjną P. W., działający przez pełnomocnika z urzędu, jako jej podstawę przytoczył naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych "przez błędne zastosowanie tego przepisu wobec przyjęcia, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby, która bez własnej woli opuściła lokal".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że – w świetle orzecznictwa sądu administracyjnego – przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, natomiast skarżący został zmuszony do opuszczenia lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Wprawdzie prezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko ma swoje źródło w orzecznictwie sądowym, podobnie jak stanowisko prezentowane w zaskarżonym wyroku, jednak obydwa poglądy nie tylko nie pozostają w sprzeczności, lecz wzajemnie się uzupełniają.

Skarżący bowiem – utrzymując, że nie opuścił lokalu z własnej woli, lecz został przymuszony – nie podjął żadnych działań prawnych, aby do lokalu powrócić, tym samym więc – przez własne zaniechanie – na opuszczenie lokalu przystał.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).