Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1295/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3,art 134,art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7,art 10, art 11, art 77, art. 107 par 3, art 145 par 1, art 145a, art 146, art 149 par 2, art 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 3 ust 1 pkt 56
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art 3 ust 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań z dnia 29 listopada 2010 r. M. M. oraz Stowarzyszenia O. w K. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2009 r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] w [...] na odcinku od ronda [...]i do [...], utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny oraz prawny sprawy organ

wskazał, iż decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., Regionalny Dyrektor Ochrony

Środowiska w [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] w [...] na odcinku od ronda [...] do [...]. W dniu 26 listopada 2009 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek M. M., dotyczący wznowienia postępowania w sprawie wydania ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wniosek w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca jako przyczynę wznowienia postępowania w sprawie wskazała art. 145 § 1 pkt 4 i 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a mianowicie, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" oraz że "decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu".

Wnioskując o wznowienie postępowania, strona zarzuciła Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] m.in.:

- brak powiadomienia skarżącej w sposób bezpośredni o decyzjach i innych czynnościach organów administracji w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanej inwestycji;

- naruszenie art. 32 Konstytucji RP w związku z nierównym traktowaniem stron postępowania;

- uchybienie w terminie wywieszenia zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r. informującego o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 1 października 2008 r. informującego o możliwości składania przez społeczeństwo uwag i wniosków w terminie 21 dni;

- ograniczenie czynnego udziału stron postępowania w związku z wydaniem postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2008 r. uzgadniającego warunki realizacji przedmiotowego po wydaniu zawiadomienia Wojewody [...] z dnia 1 października 2008 r. informującego o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni;

- błędne pouczenie w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisku w związku z brakiem możliwości złożenia od niego zażalenia;

- niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczące braku podawania do publicznej wiadomości informacji o decyzjach oraz czynnościach dokonywanych przez organ pierwszej instancji w drodze obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia;

- naruszenie art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z okolicznością braku zapewnienia stronom postępowania przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- w ocenie skarżącej przedmiotowa decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego stanowiska Ministra Środowiska uzgadniającego warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., wznowił postępowanie w sprawie i decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lutego 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia.

W sprawie ww. decyzji, do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wpłynęły odwołania o tożsamej treści, złożone przez M. M., oraz

Stowarzyszenie O., w których odwołujący wnieśli o jej uchylenie.

Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, oparł się na materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania organu pierwszej instancji ; materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach oraz stosownych opiniach organów, wnioskach i informacjach przedstawionych przez strony postępowania, a także materiałach zebranych w wyniku procedury udziału społeczeństwa, dokonał analizy i oceny w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi.

Wskazał, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], uznając słuszność zarzutów ujętych we wniosku skarżącej z dnia 25 listopada 2009 r., dotyczących uchybień skutkujących ograniczeniem praw stron postępowania, prawidłowo postanowił o wszczęciu postępowania wznowieniowego względem decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Uchybienia, które niewątpliwie miały największy wpływ na konieczność wznowienia przedmiotowego postępowania wynikały ze skrócenia terminów wywieszenia: zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., informującego o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 1 października 2008 r., informującego o możliwości składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 21 dni od dnia wywieszenia przedmiotowego zawiadomienia. W pierwszym przypadku zawiadomienie było wywieszone w terminie od 1 lipca 2008 r. do 14 lipca 2008 r., czyli o jeden dzień za krótko, z kolej w drugim przypadku zawiadomienie było wywieszone w terminie od 2 października 2008 r. do 13 października 2008 r., zatem o trzy dni za krótko. Wobec powyższego organ stwierdził, iż faktycznie doszło do uchybienia w sposobie doręczenia ww. zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r.. We wznowionym postępowaniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zawiadomieniem z dnia 25 stycznia 2010 r., właściwie poinformował już strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, które zostało wywieszone w siedzibie organu w terminie od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 11 lutego 2010 r., w Urzędzie Miasta K. w terminie od dnia 5 lutego 2010 r. do dnia 22 lutego 2010 r. oraz na

stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. Jednakowe czynności administracyjne zostały podjęte przez organ w związku z uchybieniem terminu wywieszenia zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 1 października 2008 r. informującego o rozpoczęciu etapu udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu, bowiem obwieszczeniem z dnia 13 maja 2010 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] powiadomił zainteresowaną społeczność o możliwości zapoznania się z dokumentacją w terminie od dnia 2 czerwca 2010 r. do dnia 16 czerwca 2010 r. oraz do składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia 17 czerwca 2010 r. Ww. obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] w terminie od 17 maja 2010 r. do dnia 2 czerwca 2010 r., w Urzędzie Miasta K. w terminie od dnia 18 maja 2010 r. do dnia 2 czerwca 2010 r. oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu. Uwzględnienia w tym miejscu wymaga okoliczność, iż w trakcie udziału społeczeństwa nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski. Wobec powyższego w opinii organu odwoławczego, czynności podjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we wznowionym postępowaniu całkowicie wyeliminowały uchybienia, które miały miejsce w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pełnomocnik skarżącej we wniosku o wznowienie postępowania wskazuje również na okoliczność braku poinformowania jej, jako strony postępowania, w sposób bezpośredni o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej, m.in. o wydanym postanowieniu uzgadniającym, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W kontekście powyższego wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie, dotyczącej postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dla spraw wszczętych przed dniem 15 listopada 2008 r. (tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), przepisem szczególnym jest art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Według ww. artykułu jeżeli liczba stron przekracza 20, to zgodnie z art. 49 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego "strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". W tym miejscu należy wskazać, iż skarżąca zakwestionowała dokonanie przez organ pierwszej instancji czynności polegającej na określeniu kręgu stron biorących udział w przedmiotowym postępowaniu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie podziela stanowiska strony, bowiem z załączonych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wypisów z rejestru gruntu obejmującego przewidywany teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich oraz kopii map ewidencyjnych wynika, iż stron postępowania bezsprzecznie jest ponad 20. Odnosząc się do art 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, zwrócono także uwagę na fakt, że chęć udziału w sprawie w charakterze strony i uczestniczeniu w jej rozpoznawaniu w niczym nie zmienia pozycji prawnej takiego podmiotu, gdyż bez względu na aktywny udział lub jego brak nie może on być tych przymiotów pozbawiony. Organ administracji publicznej, w tym przypadku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], nie miał zatem obowiązku informowania stron potencjalnie wyrażających chęć uczestniczenia w postępowaniu o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. w drodze obwieszczenia. Cechą wyróżniającą ten sposób doręczenia spośród innych jest jego forma. Zawiadomienie następuje tu bowiem w postaci obwieszczenia lub innego zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości sposobu publicznego ogłaszania. Strony postępowania były zatem informowane o jego przebiegu w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, zatem nie można zgodzić się z zarzutem, że brak podawania do publicznej wiadomości informacji o decyzji oraz innych czynnościach w pobliżu planowanej inwestycji pozbawił stronę i zainteresowaną społeczność możliwości wzięcia udziału postępowaniu.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez podanie do publicznej wiadomości rozumie się ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Należy przy tym wyraźnie wskazać, że przepis art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska, definiujący podanie ogłoszenia do publicznej wiadomości może być różnie interpretowany. Zdaniem organu drugiej instancji ww. przepisu nie należy rozumieć jako statuującego obowiązek organu do ogłoszenia informacji w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie (np. poprzez obwieszczenie na pobliskim przystanku, sklepie, płocie, a dodatkowo również na domu sołtysa) i niezależnie od tego poprzez ogłoszenie w siedzibie organu właściwego w sprawie (np. na jego tablicy ogłoszeń). Wykładnia art. 3 pkt 19 ww. ustawy wskazuje bowiem, że wyrażenie "w sposób zwyczajowo przyjęty" jest wtrąceniem do wyrażenia "ogłoszenie informacji, (...)" w siedzibie organu właściwego w sprawie" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 288/08). Wtrącenie to określa jedynie sposób ogłoszenia informacji w siedzibie organu właściwego w sprawie, a nie jest odrębnym rodzajem ogłoszenia informacji.

W związku z powyższym za prawidłowe należy uznać podawanie do publicznej wiadomości informacji o decyzjach i czynnościach podejmowanych przez organ przez wywieszenie stosownego obwieszczenia na tablicach ogłoszeń w siedzibie organu właściwego do wydania decyzji oraz w siedzibie urzędu miasta, na terenie którego planowana jest inwestycja oraz publikacja informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji. Należy również wskazać, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] we wznowionym postępowaniu zadośćuczynił uchybieniu dotyczącemu naruszenia art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem w trakcie wykonywanych czynności administracyjnych, jak również po zebraniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów.

W wyznaczonym przez organ terminie skarżąca, działając poprzez swojego pełnomocnika, zwróciła się z pismem z dnia 1 września 2010 r. z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, argumentując go koniecznością osiągnięcia celu wychowawczego, pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa oraz pogłębienia ich świadomości i kultury prawnej, a także koniecznością ustalenia interesów stron postępowania. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie przychylił się do żądania skarżącej, co w ocenie organu drugiej instancji było prawidłowym działaniem, ponieważ przeprowadzenie takiej rozpraw ma charakter fakultatywny. Zasadniczym celem przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zgodnie z art. 89 § 1 k.p.a jest przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania. W świetle czynności administracyjnych podjętych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], tj. zapewnienia stronom oraz zainteresowanej społeczności udziału w przedmiotowym postępowaniu, zapewnienia stronom możliwości złożenia uwag i wniosków do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie istniała konieczność dodatkowego przeprowadzania rozprawy administracyjnej, która z pewnością wpłynęłaby na wydłużenie postępowania administracyjnego.

Za bezpodstawny organ uznał także zarzut, na podstawie którego pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o wznowienie postępowania, zgodnie z którym zaskarżona decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w rozpatrywanej sprawie mowa jest o postanowieniu uzgadniającym Ministra Środowiska. Jak słusznie wyjaśnił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], Minister Środowiska był organem właściwym do uzgodnienia warunków realizacji wyłącznie w przypadku dróg i linii kolejowych, należących do pierwszej grupy przedsięwzięć wyszczególnionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko.... (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja jest przedsięwzięciem zakwalifikowanym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 ww. rozporządzenia, tj. do drugiej grupy przedsięwzięć (drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg), nie istniała konieczność uzyskiwania postanowienia Ministra Środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

Reasumując, w ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący wykazał, do jakich naruszeń prawa procesowego doszło poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, ponadto czynności podjęte w trakcie wznowionego postępowania spowodowały skuteczne wyeliminowanie powstałych uchybień.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M., zarzucając jej naruszenie:

1. Przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

- art. 7 k.p.a poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- art. 77 k.p.a poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;

- art. 10 k.p.a poprzez nie zawiadomienie strony przed wydaniem decyzji o zebranych dowodach i materiałach i w konsekwencji uniemożliwienie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a więc ograniczenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, -art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa poprzez nie dołożenie szczególnej staranności w rozstrzygnięciu oraz brak wykazania związku zachodzącego pomiędzy oceną stanu faktycznego a treścią przyjętego rozstrzygnięcia.

2. Przepisu prawa materialnego, który miał wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną interpretację w szczególności co do interpretacji sposobu ogłoszenia informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz nieuwzględnienie, że w niniejszej sprawie zachodziła także konieczność podawania informacji do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 psa z uwagi na rażące naruszenie przepisów sprawy do ponownego w prawa, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie rozpatrzenia organowi;

W odpowiedzi do zarzutów podnieci stanowisko zawarte w na skargę Główny Dyrektor Ochrony Środowiska odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do treści art. 151 k.p.a., będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 może wydać trzy równoważne rozstrzygnięcia:

1) decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak

podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a

albo

2) decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję

rozstrzygającą o istocie sprawy,

albo

3) decyzję, w której ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z

naruszeniem prawa.

Oczywistym jest, że decyzja, w której uchyla się decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, może być podjęta wtedy, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i 145a k.p.a., przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 k.p.a.

Tak więc, po ustaleniu przez organ istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., dla wybrania właściwego rozstrzygnięcia, organ w pierwszej kolejności musi ustalić, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w art. 146 k.p.a.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że przesłanka negatywna wymieniona w art. 146 § 1 (upływ terminu) nie występuje. Ustalenia zatem wymagało, czy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 146 § 2 k.p.a., stanowiącym, że "nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej".

Ustalenie istnienia przesłanki negatywnej wymienionej w przepisie art. 146 § 2 k.p.a. powinno być dokonane na podstawie przeprowadzonego przez organ rozumowania, po przyjęciu hipotetycznego założenia, że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione. Rozumowanie to winno być przeprowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji dotychczasowej.

Jeżeli w wyniku dokonania takiej oceny organ stwierdzi, że pomimo tego, iż w postępowaniu zwykłym nie brały udziału wszystkie strony zapadłaby w nim decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, winien wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Dopiero w sytuacji, gdy wynikiem przeprowadzonego rozumowania będzie konstatacja organu, że w postępowaniu zwykłym powinna być wydana decyzja nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zajdzie konieczność wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. OPS 11/02, ONSA 2003 r. Nr 3, poz. 86).

Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy dokonanie przez organ oceny, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jest zgodne z prawem.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca swój wniosek o wznowienie postępowania oparła na dwóch przesłankach tj. okoliczności, iż nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz, iż kwestionowane przez nią w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięcie tj. decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] w K. na odcinku od ronda [...] do [...], wydana została pomimo nie uzgodnienia zamierzenia z Ministrem Środowiska.

Rozpoznając niniejszą sprawę orzekające w sprawie organy słusznie uznały, iż zarzut co do wydania decyzji bez uzgodnienia z Ministrem Środowiska nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Minister Środowiska był organem właściwym do uzgodnienia warunków realizacji wyłącznie w przypadku dróg i linii kolejowych, należących do pierwszej grupy przedsięwzięć wyszczególnionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów

przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko.... (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja jest przedsięwzięciem zakwalifikowanym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 ww. rozporządzenia, tj. do drugiej grupy przedsięwzięć (drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg), nie istniała konieczność uzyskiwania postanowienia Ministra Środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

Uznając jednak słuszność zarzutów ujętych we wniosku skarżącej dotyczących uchybień skutkujących brakiem możliwości uczestniczenia stron w toku postępowania dokonano wznowienia postępowania. Ustalono bowiem, iż uchybienia, te wynikały ze skrócenia terminów wywieszenia: zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r., informującego o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zawiadomienia [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 1 października 2008 r., informującego o możliwości składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 21 dni od dnia wywieszenia przedmiotowego zawiadomienia. W pierwszym przypadku zawiadomienie było wywieszone w terminie od 1 lipca 2008 r. do 14 lipca 2008 r., czyli o jeden dzień za krótko, z kolej w drugim przypadku zawiadomienie było wywieszone w terminie od 2 października 2008 r. do 13 października 2008 r., zatem o trzy dni za krótko. Tym samym w sprawie nie budzi wątpliwości, iż spełniona została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Podkreślić przy tym należy, iż na skutek wznowienia powyższego postępowania wbrew zarzutom skargi stronie skarżącej zapewniony został czynny udział w postępowaniu. Była ona informowana o jego wszczęciu, przewidywanych terminach jego zakończenia i możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Otrzymała decyzję organu I instancji i wniosła od niej odwołanie. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia określonej w art. 10 k.p.a zasady czynnego udziału i możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze strona skarżąca w sposób bardzo ogólny nie poparty żadnymi wyjaśnieniami zarzuciła zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszeniem art. 7, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu zarzut ten nie znajduje potwierdzenia. Zarówno organ I jak i II instancji rozstrzygając niniejszą sprawę odniósł się do zarzutów strony skarżącej, uzasadnił swoje stanowisko oraz wykazał dlaczego w jego ocenie w sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia kwestionowanej przez nią decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), w zakresie interpretacji sposobu ogłoszenia informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz nieuwzględnienie, że w niniejszej sprawie zachodziła także konieczność podawania informacji do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, należy wskazać, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...)" poprzez podanie informacji do publicznej wiadomości rozumie się :

a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie,

b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie,

c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,

d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż wykładnia tego artykułu wskazuje, że wyrażenie "w sposób zwyczajowo przyjęty" jest wtrąceniem do wyrażenia "ogłoszenie informacji, (...),, w siedzibie organu właściwego w sprawie". Wtrącenie to określa jedynie sposób ogłoszenia informacji w siedzibie organu właściwego w sprawie, a nie jest odrębnym rodzajem ogłoszenia informacji. W związku z powyższym za prawidłowe należy uznać dokonane przez orzekające w sprawie czynności podawania do publicznej wiadomości informacji o decyzjach i czynnościach, wymienionych w podpunktach a) i b) podejmowanych przez organ przez wywieszenie stosownego obwieszczenia na tablicach ogłoszeń w siedzibie organu właściwego do wydania decyzji oraz w siedzibie urzędu miasta, na terenie którego planowana jest inwestycja oraz publikacja informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji. Aktualne w tym zakresie jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. (Sygn. akt II OSK 1653/06), wskazujące iż "rzeczą organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny (...) ".

Sąd nie podzielił także stanowiska strony skarżącej wskazującego jakoby w niniejszej sprawie zachodziła także konieczność podawania informacji do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Wskazać bowiem należy, iż powyższy wymóg odnosi się do projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa, a zatem nie ma zastosowania do decyzji której przedmiotem jest wznowienie postępowania.

Dokonując kontroli zaskarżonych w sprawie decyzji, Sąd z urzędu nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia. Wskazać należy, iż w toku postępowania organy odniosły się do zarzutów strony skarżącej, w tym dokonały oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (emisja hałasu) powołując się na opinie właściwego w tym zakresie organu tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska. Wskazano, że w sprawie wykonany została także raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z którego wynika, iż w wyniku zastosowania rozwiązań i zabezpieczeń w nim wskazanych na etapie eksploatacji inwestycji nie wystąpi negatywne oddziaływanie na zdrowie ludzi. Wskazać przy tym należy, iż obowiązek zabezpieczenia istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy związanej ze stałym pobytem dzieci i młodzieży poprzez budowę ekranów akustycznych zapewniony został w kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody.

Dokonując oceny całokształtu akt sprawy orzekające w sprawie organy, w ocenie Sądu słusznie uznały, że pomimo tego, iż w postępowaniu zwykłym uniemożliwiono czynny udział stronom z uwagi na uchybienia w terminach wywieszenia stosownych ogłoszeń, zapadłaby w nim decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co uzasadniało konieczność wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Mając na względzie powyższe rozważania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.