Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 690/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania S.K. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy z dnia [...] r. odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego dla N.K., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. Wójt Gminy złożył do sądu administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność złożonej skargi. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot.

Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają

w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Przy czym pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Wójt Gminy , który jako organ I instancji wydał decyzję administracyjną, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu na decyzję ostateczną, gdyż nie posiada interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu.

Skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, tymczasem strona skarżąca nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.

W orzecznictwie sądowym jak i doktrynie utrwalone jest stanowisko, że

z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 521/05, postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2361/15 oraz z dnia 12 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1497/09, dostępne w Internecie, jak i T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", 1996, s. 103).

Mając na uwadze okoliczność, że strona skarżąca nie posiada uprawnienia do kwestionowania rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy, zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym sąd orzekł jak w sentencji.