Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1640/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 34,35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: par.par. 13,60, 102, 104
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K., P. K. i M. G. oraz M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 października 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących P. K. i M. G. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ), na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K. kwotę 1000 zł ( tysiąc złotych), oraz na rzecz skarżącej M. G. kwotę 1000 zł ( tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 marca 2017 r. Nr [...] Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, energii elektrycznej, teletechnicznej, na działkach nr [...] obr. [...], budowę instalacji kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...] obr. [...] oraz budowę wjazdu z działki drogowej nr [...], budowie chodnika oraz przebudowie i budowie sieci gazowej na działce nr [...] obr. [...], przebudowę oświetlenia drogi oraz sieci teletechnicznej na działce nr [...] obr. [...], przebudowę i budowę sieci ciepłowniczej na działkach nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz rozbiórkę 5 szt. garaży blaszaków zlokalizowanych na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie.

Organ określił obszar oddziaływania obiektu jako teren obejmujący działki nr. [...], [...], [...], [...] obr. [...].

Decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. ([...]) Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy wymagane jest dokonanie weryfikacji ustalenia dotyczącego obszaru oddziaływania obiektu oraz ustalenia dotyczącego kręgu stron postępowania, a także wyjaśnienie kwestii charakteru zabudowy – zabudowa śródmiejska i spełnienia wymogów dotyczących nasłonecznienia.

Decyzją z dnia 27 września 2017 r. ([...]) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] w K. Prezydent Miasta Krakowa odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanego wyżej obiektu.

Organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał co następuje:

W toku postępowania strony wniosły uwagi i zastrzeżenia. P. W. wniósł uwagi dotyczące braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji; braku spełnienia przepisów warunków technicznych odnośnie miejsc postojowych oznaczonych jako MP23, MP24, MP19, MP20, MP17, MP18, MP38, MP39, MP40, MP41, MP21, MP22, MP37 i MP31; parkowania przed budynkiem wzdłuż ulicy; zaznaczenia w projekcie budowlanym miejsc w garażu podziemnym dla zewnętrznych klimatyzatorów; błędnie określonych mieszkań oznaczonych w projekcie budowlanym M2, M3, M12, M13, M22, M30 jako mieszkań jednopokojowych; braku wykazania, iż planowana inwestycja jest zabudową śródmiejską uzupełniającą; zachowania właściwego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej z uwzględnieniem chodnika oznaczonego w graficznym załączniku do planu miejscowego przechodzącego przez teren inwestycji; użytkowej powierzchni usługowej w stosunku do zachowania właściwej ilości miejsc postojowych dla części usługowej zgodnie z przepisami planu miejscowego; miejsc postojowych zlokalizowanych w garażu podziemnym pod rampą; wielkości projektowanej na parterze siłowni w aspekcie przeznaczenia wyłącznie dla mieszkańców projektowanego budynku.

[...]. Zarządzanie Nieruchomościami Oddział w K. wniósł zastrzeżenia jw., dodatkowo podniósł brak załączonej do projektu analizy zacieniania i nasłonecznienia dla mieszkań w budynkach zlokalizowanych przy ul. [...] oraz ul. [...] w Krakowie; zawężenie stron postępowania dotyczące wybranych, a nie wszystkich właścicieli nieruchomości przy ul. [...]; kwestie zapewnienia odpowiedniej akustyki dla klimatyzatorów zlokalizowanych na dachu projektowanego budynku.

A. T. i Z. T. podnieśli nadto kwestię wpływu inwestycji na mieszkania zlokalizowane na parterze w budynku przy ul. [...] w Krakowie.

M. G., właścicielka działki nr [...], wniosła zastrzeżenia dotyczące budowy nowoprojektowanego budynku w linii rozgraniczającej działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie.

W związku z powyższym postanowieniami z dnia 16 czerwca 2017 r., 9 sierpnia 2017 r., 11 września 2017 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji technicznej w celu wyjaśnienia powyższych kwestii.

Pismami z dnia 4 lipca 2017 r., 29 sierpnia 2017 r. i 21 września 2017 r. inwestor ustosunkował się do ww. postanowień.

Inwestycja zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym obejmuje 34 mieszkania i 3 lokale usługowe (w tym powierzchnia sklepu - 266,30 m2, kawiarni - 56,73 m2 i kwiaciarni - 25,93 m2) w poziomie parteru o łącznej powierzchni 348,96 m2 (błędnie określonej przez projektanta jako 348,84 m2). Projektowany fitness przeznaczony jest do korzystania wyłącznie przez mieszkańców projektowanego budynku (karta 40 I tomu projektu budowlanego). Powyższe oznacza, że dla nowoprojektowanej inwestycji należy zapewnić 34 miejsca postojowe dla części mieszkalnej oraz dla części usługowej - 348,96 m2/50 m2 = 7 miejsc postojowych, co łącznie daje 41 miejsc postojowych (karta 381 tomu projektu budowlanego). Zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym projektowane są 42 miejsca postojowe (miejsca postojowe w garażu podziemnym oznaczone jako MP 16 i MP 31 przydzielono do jednego lokalu mieszkalnego). Zatem warunek § 12 ust. 5 planu miejscowego dla obszaru "Krasickiego – Orawska" został spełniony. Omyłka przy obliczaniu powierzchni usługowej nie miała znaczącego wpływu na przyjętą ilość miejsc postojowych.

Ustawodawca nakazuje zachować odległość 0,5 m miedzy bokiem samochodu i ścianą lub słupem (§ 104 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Biorąc pod uwagę szerokość miejsca postojowego, tj. 2,3 m (1,80 m -0,50 = 2,30 m) oraz średnią szerokość samochodów osobowych, która wynosi 1,80 m (por. zał. 6 do pisma projektanta z dnia 29 sierpnia 2017 r.) światło miedzy ścianą lub słupem dla dwóch stanowisk postojowych powinno wynosić min. 5,10 m. Natomiast światło między ścianami lub słupami dla pojedynczego stanowiska postojowego powinno wynosić min. 2,80 m. Miejsca postojowe oznaczone na rysunku rzutu garażu podziemnego, jako MP 22, MP 21, MP 20, MP 19, MP 18, MP 17, MP 41, MP 40, MP 31, MP 33. MP 39, MP 38 i MP 37 zostały zaprojektowane nieprawidłowo (karta 253 projektu budowlanego).

Miejsca postojowe oznaczone jako MP23 i MP24 usytuowane są pod rampą, ale projektant do pisma z dnia 29 sierpnia 2017 r. złączył schemat przedstawiający możliwość bezpiecznego parkowania pojazdów oraz możliwość korzystania przez kierowców i pasażerów w strefie o wysokości powyżej 1,90 m. Jeśli chodzi o miejsca postojowe oznaczone MP30, MP32 i MP33, to zgodnie z §104 ust. 1 warunków technicznych droga manewrowa dla tych miejsc powinna mieć szerokość co najmniej 5,7 m. Odnośnie miejsc postojowych przed budynkiem – wszystkie projektowane obiekty i urządzenia budowlane zostały usytuowane w granicach działek będących własnością inwestora.

W piśmie z dnia 29 sierpnia 2017 r. projektant wyjaśnił, że w garażu podziemnym zaprojektowano jednostki klimatyzacji obsługujące lokale usługowe na parterze oraz na dachu obsługujące mieszkania na ostatnich kondygnacjach. Nadto do projektu budowlanego przedłożono projekt instalacji sanitarnych w tym klimatyzacji sporządzony przez uprawnione osoby. W dokumentacji projektowej nie odnaleziono jednak rysunku przedstawiającego rozmieszczenie klimatyzatorów w poziomie garażu podziemnego.

Teren inwestycji znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej (k. 83-84 oraz 282 a projektu budowlanego). W piśmie z dnia 4 lipca 2017 r. projektant określił mieszkania M2, M3, M12, M13, M22, M30 jako jednopokojowe. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż na rysunkach rzutów pięter I — II mieszkania oznaczone jako M04 i M14 są mieszkaniami dwupokojowymi. Projektant wyróżnił pomieszczenia oznaczone jako M14.03 kuchnia/pokój dzienny i M14.04 sypialnia w mieszkaniu M14 na II piętrze oraz [...] kuchnia/pokój dzienny i [...] sypialnia w mieszkaniu M04 na I piętrze (karta 635 i 636 n tom projektu budowlanego). Natomiast w zestawieniu powierzchni budynku (karta 635 i 636 n tom projektu budowlanego) ww. pomieszczenia projektant określił jako kuchnia z jadalnią. Jeśli chodzi o funkcję pomieszczeń w mieszkaniach M04 i M14 istnieje niespójność w przedłożonych przez inwestora opisach, tym samym brak zgodności z §60 warunków technicznych.

Nadto mieszkania oznaczone jako M21 na III piętrze oraz M29 na IV piętrze nie posiadają odpowiedniej ilości godzin nasłonecznienia. Biorąc bowiem pod uwagę, iż całkowita wysokość budynku wynosi 19,0 m, a wysokość parteru – 4,58 m, wysokość przesłaniania wynosi 14,42 m i jest większa niż szerokość wnęki (zgodnie z rysunkami rzutów ok 4 m), co skutkuje brakiem spełnienia warunku przewidzianego w §13 ust. 1 warunków technicznych. Boczne ściany wnęki od strony zachodniej są przesłaniane przez część projektowanego budynku; analiza przedstawia zacienienia elewacji zachodniej tylko w godzinach od 16 – 17.

W granicach obszaru MW/U3 wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 25,77% (por. k. 25 i 36 projektu budowlanego); nadto w piśmie z dnia 21 września 2017 r. projektant wskazał, że powierzchnia terenu utwardzonego przeznaczona pod ciąg pieszy zgodnie z planem miejscowym wynosi 9,91 m2. Zatem po zrealizowaniu chodnika w miejscu rezerwy terenu pod ww. ciąg pieszy współczynnik powierzchni biologicznie czynnej w obszarze MW/U3 wyniesie 24,49 %. W związku z powyższym warunek określony w planie miejscowym min. 20 % został spełniony.

Analiza zacieniania i nasłonecznienia dla mieszkań w budynkach zlokalizowanych przy ul. [...] oraz ul. [...] w Krakowie została przedstawiona w II tomie projektu budowlanego.

Pismami z dnia 24 lipca 2017 r. i 1 sierpnia 2017 r. zawiadomiono strony postępowania o wszczęciu postępowania. W zakresie działek nr [...] i [...] obr. [...] w kręgu stron znalazła się Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...], reprezentowana przez [...] Zarządzanie Nieruchomościami Oddział w K., a także Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" oraz właściciele lokali mieszkalnych, które znajdują się od strony inwestycji i w przypadku których następuje ograniczenie obecnego czasu nasłonecznienia.

Jeśli chodzi o uwagi dotyczące zawartości projektu budowlanego tj. rozwiązań architektonicznych dotyczących akustyki klimatyzatorów, wielkości siłowni oraz pomieszczeń mieszkalnych wskazać należy, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada bowiem projektant i sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 projektant, a także sprawdzający mają obowiązek dołączyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Jednak wobec braku wykazania jednoznacznego spełnienia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nasłonecznienia i zacieniania dla projektowanej inwestycji oraz niespełnienia warunków dotyczących garaży podziemnych, określonych w § 104 ww. rozporządzenia, należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., poprzez dokonanie weryfikacji zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie: a) szerokości miejsc postojowych w garażu podziemnym, b) szerokości drogi manewrowej w garażu podziemnym, c) przeznaczenia pomieszczeń w mieszkaniach, podczas gdy możliwość taka istnieje wyłącznie w stosunku do projektu zagospodarowania terenu;

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że światło między ścianą lub słupem dla dwóch stanowisk postojowych powinno wynosić min. 5,10 m, natomiast światło między ścianami lub słupami dla pojedynczego stanowiska postojowego powinno wynosić min. 2,80 m., podczas gdy nie istnieje wymóg zachowania odległości pomiędzy bokami samochodów parkujących na podwójnych miejscach postojowych, jak też nie istnieje prawo organu do ustalania szerokości samochodu parkującego na miejscu postojowym (pojedynczym lub podwójnym);

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 104 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich bezzasadne zastosowanie, tj. stwierdzenie, że szerokość drogi manewrowej przy miejscach postojowych oznaczonych numerami MP 30, MP 32 i MP 33 nie wynosi 5,70 m, podczas gdy wniosek taki znikąd nie wypływa;

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 60 ust. 2, § 3 pkt 10 i 11 oraz § 92 ust. 1 i § 93 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez stwierdzenie, że mieszkania oznaczone numerami M04 i M14 są mieszkaniami wielopokojowymi, co do których - również w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej - należy spełnić wymagania w zakresie czasu nasłonecznienia, podczas gdy mieszkania te składają się z jednego pomieszczenia mieszkalnego oraz kuchni, a zatem stanowią mieszkania jednopokojowe, do których wymóg ten w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej nie obowiązuje;

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 i § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że w kontekście okien mieszkań oznaczonych numerami M21 i M29 wysokość przesłaniania jest większa niż szerokość wnęki.

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 60 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, poprzez stwierdzenie, że mieszkania oznaczone jako M21 na III piętrze oraz M29 na IV piętrze nie posiadają odpowiedniej ilości godzin nasłonecznienia;

- art. 35 ust. 3 p.b., poprzez brak wezwania wnioskodawczyni do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie: a) rzekomych nieprawidłowości co do zachowania wymogów wynikających z przepisu § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnośnie miejsca postojowego oznaczonego numerem MP 33, b) rzekomych nieprawidłowości co do zachowania wymogów wynikających z przepisu § 104 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia odnośnie drogi manewrowej położonej przy miejscach postojowych oznaczonych numerami MP 30, MP 32 i MP 33, c) rzekomych nieprawidłowości co do zachowania wymogów wynikających z przepisu § 60 ust. 2 tego rozporządzenia odnośnie mieszkań oznaczonych numerami M04 i M14, d) rzekomych nieprawidłowości co do zachowania wymogów wynikających z przepisu § 13 ust. 1 i § 60 tego rozporządzenia odnośnie okien mieszkań oznaczonych numerami M21 i M29.

Decyzją z dnia 14 lutego 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta Krakowa w sposób nieuprawniony podważył rozwiązania projektowe. Podał, że rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a konieczny do wyjaśnienia zakres spawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 402/18, na skutek wniesionego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił ww. decyzję.

Sąd wskazał, że Wojewoda Małopolski bez żadnego uzasadnienia uznał, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 §2 kpa; organ nie wskazał przy tym jakie konkretne okoliczności mają być wyjaśnione.

Decyzją z dnia 22 października 2018 r. ([...]) -sprostowaną postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r., Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 §2 pkt 2 kpa, art. 82 ust. 3 i art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w zw. z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) uchylił decyzję organu I instancji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] w K. pozwolenia na budowę mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, energii elektrycznej, teletechnicznej, na działkach nr [...] obr. [...], budowę instalacji kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...] obr. [...] oraz budowę wjazdu z działki drogowej nr [...], budowie chodnika oraz przebudowie i budowie sieci gazowej na działce nr [...] obr. [...], przebudowę oświetlenia drogi oraz sieci teletechnicznej na działce nr [...] obr. [...], przebudowę i budowę sieci ciepłowniczej na działkach nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz rozbiórkę 5 szt. garaży blaszaków zlokalizowanych na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie.

Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie wydawane w trybie art. 35 ust. 3 Pb nie jest postanowieniem zaskarżalnym, organ administracji powinien więc dołożyć wszelkich starań aby jego treść eliminowała wszelkie wątpliwości co do poprawności nałożonych tym postanowieniem obowiązków. W przedmiotowej sprawie odmowa wydania decyzji oparta została na braku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami technicznobudowlanymi w zakresie, co do którego postanowienie nie zawierało w swojej treści tego wymogu.

Wojewoda Małopolski stwierdził, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego -Orawska" zatwierdzonego uchwałą Nr LIV/729/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2012 r., w szczególności w kwestii funkcji i gabarytu budynku; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pb, prawidłowo został określony przez projektanta jako obejmujący działki nr ewid. [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.. Ustalone przez organ strony postępowania brały w nim udział.

Spełniono wymagania określone § 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem zaprojektowane stanowiska postojowe mają wymaganą szerokość co najmniej 2,3 m (podwójne miejsca postojowe o szerokości od 4,89 m do 5,05 m), projektant wykazał zachowanie odległości 0,5 m między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem na dodatkowych rysunkach. Powyższy przepis nie normuje odległości między bokami sąsiadujących samochodów, nie normuje również wysokości stanowiska postojowego. W § 102 warunków technicznych określono minimalną wysokość garażu w świetle konstrukcji co najmniej 2.2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m, zatem np. powierzchnia pod pochylnią nie powinna zostać wliczona w całości do użytkowej pow. garażu, jednakże nie dyskredytuje to możliwości zaparkowania samochodu na tej powierzchni.

Mieszkania M21 na oraz M29 tj. mieszkań, w których znajduje się pokój i kuchnia (kuchnia funkcjonalnie stanowiąca całość z jadalnią lub salonem) - są traktowane jako mieszkania jednopokojowe. Projektowana inwestycja znajduje się w zabudowie śródmiejskiej (świadczy o tym charakter istniejącej w zabudowy sąsiedztwie). Zatem dopuszczalne jest zmniejszenie wymagań czasu nasłonecznienia, o którym mowa w powołanym przepisie tj. do 1,5 godziny. W Projekcie budowlanym (Tom II) wykazano spełnienie wymagań dotyczących nasłonecznienia w odniesieniu do mieszkań w budynkach wielorodzinnych znajdujących się w sąsiedztwie. Nie znajduje też potwierdzenia podnoszony argument o braku spełnienia wymagań, o których mowa w §13 warunków technicznych w zakresie umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń projektowanego budynku. Wykazane bowiem zostało (wyjaśnienia projektanta z dnia 2 września 2018 r.), że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi (sypialnie III, IV i V piętra z oknami we wnęce budynku od strony działki [...]) mają spełnione wymagania § 13 pkt 1 p. pkt 1 w związku z pkt 4. Szerokość wnęki projektowanego budynku wynosi 4.42 m (ta część budynku stanowi elementy przesłaniające). Odpowiednio; wysokość przesłaniania (mierzona od parapetu okna przesłanianego) dla pomieszczeń III piętra wynosi 8,49 m, zatem zmniejszona o połowę odległość przesłaniającej części budynku (w zabudowie śródmiejskiej) może wynosić 4,25 m, dla IV piętra jest mniejsza, wynosi 5,54 m, zatem odległość mogłaby wynosić 2,77 m, dla V piętra jest to 2,59 m zatem odległość mogłaby wynosić 1,30 m. Ponadto wykazano, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego również na I i II piętrze, nie znajduje się przesłaniająca część budynku ani inny obiekt przesłaniający (kąt ten wyznaczono prawidłowo w osi okna od wewnętrznej strony pomieszczenia).

Organ ustalił również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp obszaru "Krasickiego -Orawska".

Inwestor dla potrzeb inwestycji zaplanował miejsca postojowe dla samochodów, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy (zgodnie z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury Technicznej z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Planowana inwestycja nie uniemożliwia zabudowy działki sąsiedniej, ponadto zgodnie z mpzp możliwa jest na niej zabudowa również przy granicy (mpzp ustala zabudowę pierzejową od strony ul. [...]) jednakże każdorazowo przy projektowaniu inwestycji należy uwzględnić parametry działki, które są inne i dają inne możliwości zabudowy.

Ściany projektowanego budynku przy granicy działki nr [...] są ścianami oddzielenia ppoż. REI120 S, ponadto rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych potwierdził bez uwag zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (uzgodnienie z 4.08.2016 r.).

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" przy ul. [...] w K. - skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1640/18, P. K. i M. G. – skargę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Kr 8/19 oraz M. G. – skargę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Kr 83/19.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- § 13 ust. 4 Rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "Rozporządzenie") w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe, arbitralne i nieoparte na zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcie, że inwestycja jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej,

- § 13 ust. 2 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie wysokości przesłaniania odrębnie dla każdej kondygnacji projektowanego budynku,

- § 60 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 80 kpa w zw. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez przyjęcie, że złożona przez Inwestora analiza nasłonecznienia budynku skarżącej wspólnoty mieszkaniowej jest prawidłowa;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 5 lit. a i b uchwały nr LIW29/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 12.09.2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego - Orawska" poprzez przyjęcie, że projekt zapewnia minimalną liczbę miejsc postojowych;

- art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 PB w zw. z art. 6 kpa poprzez wykroczenie przez organ II instancji poza ustawową kompetencję i wezwanie Inwestora do uzupełnienia stwierdzonych naruszeń w zakresie niezgodności projektu budowlanego z Rozporządzeniem (z jego normami dot. naświetlenia i miejsc postojowych), podczas gdy przepis ten dopuszcza wezwanie Inwestora przez organ do uzupełnienia jedynie naruszeń w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego.

Podniesiono nadto, że ze złożonej przez Inwestora analizy wynika, że wymagania wynikające z § 60 Rozporządzenia (tj. nasłonecznienie w wymiarze 1,5 godziny) są spełnione jedynie w odniesieniu do niektórych tylko pomieszczeń (por. obliczenia dla okien nr: 4 i 9). Co więcej, spełnienie wymogu w odniesieniu do pomieszczeń na l i II piętrze spełnione są wyłącznie w minimalnym dopuszczalnym stopniu, przy zaokrągleniu czasu nasłonecznienia w górę do 15 minut (por. obliczenia dla okien nr: 1, 2, 6 i 14). Organ II instancji przyjął przedstawioną analizę jako prawidłową i nie dokonał w tym zakresie samodzielnych ustaleń faktycznych, mimo zgłaszanych organowi zastrzeżeń w tym zakresie. Analizie zarzucono nieprawidłowe użycie czasu letniego zamiast zimowego dla ustalenia początku czasu nasłonecznienia w dniu 21 marca - tym samym, czas nasłonecznienia został sztucznie przedłużony o godzinę, a rzeczywisty stopień nasłonecznienia nie realizuje norm wynikających z § 60 Rozporządzenia; uwzględnienie jedynie wymiarów okiennych w świetle muru, bez uwzględnienia elementów stolarki okiennej co wpływa na różnice w rzeczywistym nasłonecznieniu pokoju mieszkalnego; mylne przypisanie okien dwóch rożnych pomieszczeń w mieszkaniu (m.in. okna 3 i 4) jako okna tego samego pokoju aby spełnić wymagania dotyczące nasłonecznienia, podczas gdy okna te należą do odrębnych pomieszczeń - okno 4 jest oknem kuchennym, a okna 2 i 3 są oknami należącymi do salonu.

W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do podnoszonych wątpliwości, czym naruszył zasady prawdy obiektywnej, tym bardzie, że wątpliwości w tym zakresie były przez strony postępowania sygnalizowane w toku postępowania.

Według skarżących istota sporu w zakresie wymaganej liczby miejsc postojowych dotyczy sposobu ustalenia ilości miejsc postojowych wymaganych przez mpzp. Wskazano, że z § 12 ust. 5 lit. a i b mpzp wynika obowiązek zapewnienia 47 miejsc postojowych: 34 miejsca dla mieszkań (po jednym miejscu na jedno mieszkanie) oraz 13 miejsc postojowych dla 4 obiektów handlowo - usługowych zlokalizowanych w budynku (6 miejsc dla sklepu, 2 miejsca dla kwiaciarni, 1 miejsce dla kawiarni, 4 miejsca dla obiektu siłowni/fitness.

§12 mpzp regulując minimalną wymaganą liczbę miejsc postojowych nie odnosi się do pojęcia "lokalu" wywiedzionego z ustawy o własności lokali, lecz posługuje się samodzielnym pojęciem "obiektu". Oznacza to, że w sprawie nie ma żadnego znaczenia to, czy powierzchnia ta będzie wykorzystywana dla celów usługowych, jako prawnie wydzielony samodzielny lokal, czy też, jako część nieruchomości wspólnej.

Miejsca postojowe MP 23 i MP 24 nie mogą być wliczone do puli miejsc postojowych wymaganych przez mpz- interpretacja organu w tym zakresie jest sprzeczna z §102 ww. rozporządzenia. Nadto wskazano, że skoro miejsca postojowe nr MP16 i MP31 zostały przeznaczone dla jednego lokalu, a w dodatku oba miejsca są od siebie faktycznie zależne, to należy przyjąć, że do ogólnej puli miejsc postojowych należy wliczyć wyłącznie jedno z nich.

M. G. zarzuciła nadto naruszenie przepisów:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 3 pkt 1 lit. a uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 12 kwietnia 2012 r. nr LIV/729/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego - Orawska", poprzez zatwierdzenie niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektu budowlanego zawierającego w środku szerokości zachodniej ściany elewacji przy granicy działki nr [...] z działką nr [...] wnękę doświetlającą z otworami okiennymi z trzech stron, co wyklucza wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakaz ukształtowania pierzei zabudowy wzdłuż ul. [...], według przebiegu linii zabudowy;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie

i zatwierdzenie projektu budowlanego godzącego w uzasadniony interes skarżącej, polegający na uprawnieniu do zabudowy działki nr [...] na całej szerokości ściany elewacji przy granicy działki nr [...] z działka nr [...] zgodnie z nakazem ukształtowania pierzei zabudowy poprzez zaakceptowanie projektu budowlanego zawierającego w ww. ścianie wnękę doświetlającą z otworami okiennymi z trzech stron;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w zw. z § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo: braku wysunięcia ściany oddzielenia przeciwpożarowego na zachodniej ścianie elewacji przy granicy działki nr [...] z działką nr [...] na co najmniej 0,3 metra poza lico ściany zewnętrznej budynku i niezastosowania we wnęce doświetlającej pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 metrów i klasie odporności ogniowej E l 60;

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia, choć nie wszystkie zarzuty skarg uznał za uzasadnione.

Na wstępie zastrzec należy, ze dalsze rozważania nawiązywać będą do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. (DZ.U.2017/2285), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Zgodnie bowiem z § ust. 1 pkt 1) rozporządzenia zmieniającego dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Po pierwsze więc, jako uzasadniony należy ocenić zarzut o nienależytym wyjaśnieniu charakteru zabudowy w obszarze projektowanej inwestycji. Zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U.2015/1422), zabudowa śródmiejska to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta.

Zacytowana definicja ma charakter otwarty poza tylko tymi sytuacjami, w których stosowne zapisy zawiera miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Taki, ocenny jej charakter, wymusić powinien konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy wszystkich przesłanek w kontekście szczegółowo ustalonego stanu faktycznego. Zważywszy na konsekwencje dokonanej w tej mierze oceny w postaci daleko idących ograniczeń praw właścicieli nieruchomości sąsiednich (§§ 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), za absolutnie niewystarczające uznać trzeba jednozdaniowe, i to zamknięte w nawiasie, stwierdzenie, że o śródmiejskim charakterze zabudowy świadczy zabudowa sąsiednia.

Po drugie rozważenia wymaga podnoszona przez organy kwestia zakresu dopuszczalnego badania zgodności projektu z przepisami.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U.2018/1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres kontroli projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany ma ograniczony charakter. Nie zwalnia to jednak organu od obowiązku czuwania nad zachowaniem praw osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których właściciele nieruchomości sąsiedniej zgłaszają konkretne zastrzeżenia dotyczące odległości pomiędzy obiektem przewidzianym przez inwestora do realizacji a granicami tejże nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę nie jest do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym sytuacja, w której zgoda na realizację określonej inwestycji w praktyce wyklucza realizację takiej (czy choćby podobnej) inwestycji na nieruchomości sąsiedniej. Wobec konstytucyjnej równości wobec prawa o prawie do zabudowy nie może decydować zasada, "kto pierwszy, ten lepszy". Ochrona interesów osób trzecich w zasadzie konkretyzuje się w konieczności przestrzegania warunków technicznych i innych przepisów prawa. Regułę tę w przekonaniu Sądu należy rozumieć w ten sposób, że ocena zgodności przedstawionego projektu budowalnego z przepisami dokonywana winna być także w odniesieniu do możliwości zabudowy nieruchomości sąsiedniej. Innymi słowy organ architektoniczno-budowlany winien sprawdzić czy i na ile kryteria prawne, którym formalnie odpowiada przedłożony projekt, będą w porównywalnym stopniu spełnione dla inwestycji na działce sąsiedniej. Podobnie, choć w nieco innym stanie faktycznym, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 28 lutego 2017 r. II OSK 1629/15), który wskazał, że "prawa do zabudowy nie należy rozumieć w ten sposób, że przepis art. 4 ma pierwszeństwo przed innymi przepisami ustawy - Prawo budowlane. Ochrona prawa własności dotyczy wszystkich podmiotów prawa w równym stopniu i wolność zabudowy nie upoważnia do lekceważenia uzasadnionych interesów prawnych innych podmiotów. Dlatego inwestor chcący realizować przysługujące mu prawo do zabudowy musi mieć na względzie analogiczne prawa innych. W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień".

W tym kontekście podnoszony przez skarżącą M. G. zarzut uznać należy za uzasadniony. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Krasickiego- Orawska dopuszcza lokalizację zabudowy w granicach działek (§ 7 ust. 1 pkt 3a)) oraz nakazuje ukształtowanie pierzei ulicy [...] według przebiegu oznaczonej na rysunku planu linii zabudowy (§ 14 ust.3 pkt 1a)). Tym warunkom odpowiada zamierzona inwestycja. Przez fakt jednak, że w ścianie w granicy zaprojektowano "wnękę" wyposażoną w okna, nie będzie możliwa – bez naruszenia §§ 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 20002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - budowa w granicy obiektu na działce należącej do M. G., który to obiekt jednocześnie przecież musiałby spełnić wymaganie planu dotyczące linii zabudowy. W tym znaczeniu przedstawiony projekt uznać należy za naruszający przepis art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z §§ 13 i 60 w/w rozporządzenia oraz w związku ze wskazanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po trzecie nie została należycie rozstrzygnięta i wyjaśniona kwestia liczby miejsc postojowych. Zastrzec należy, że kwestia ta objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( § 12) i jako taka podlega weryfikacji organu na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozliczeniu miejsc postojowych organ uwzględnił dwa miejsca usytuowane pod rampą w miejscu, w którym wysokość garażu w świetle konstrukcji jest mniejsza od przewidzianej w § 102 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że co prawda "powierzchnia pod pochylnią nie może być wliczona w całości do powierzchni użytkowej garażu, jednakże nie dyskredytuje to możliwości zaparkowania samochodu na tej powierzchni". To stwierdzenie nie oznacza, że warunek planu został spełniony. Przyjąć bowiem należy, że w rozliczeniu mogą być uwzględnione tylko te miejsca postojowe, które odpowiadają warunkom technicznym. Skoro zaś omawiane miejsca znajdują się w garażu, to w całości (a więc o wymiarach regulowanych w § 104 warunków technicznych) winny w tym garażu - o określonej prawem wysokości-, się mieścić. Faktyczna możliwość parkowania na tych miejscach może mieć ewentualne znaczenie dla uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych (art. 9 Prawa budowlanego), a takiej inwestor nie uzyskał. Wobec powyższego uznać należy, że organ, błędnie interpretując §§ 102 pkt 1 i 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuścił się naruszenia § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Za wyjaśnione natomiast uznać należy okoliczności związane z szerokością miejsc postojowych, drogą manewrową w garażu oraz z miejscami postojowymi MP 16 i MP 31. Przepis § 104 ust. 3 warunków technicznych określa szerokość miejsc postojowych na 2,3 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem co najmniej 0,5 m. Taka regulacja nie oznacza, że faktyczna szerokość miejsca postojowego ma wynosić 2,3 + 0,5 m, ani że szerokość podwójnego miejsca postojowego ma wynosić dwa razy tyle. Konieczność zabezpieczenie odległości 0,5 m nie jest równoznaczna z koniecznością powiększenia wymaganej szerokości. Przepisy nie regulują w ogóle szerokości podwójnych miejsc postojowych, ani też odległości pomiędzy samochodami. Dlatego przyjąć należy, że szerokość zaprojektowanych miejsc postojowych, (co najmniej 2,3 dla pojedynczych i 4,6 m dla podwójnych) odpowiada wymogom rozporządzenia. Inwestor należycie wykazał, że droga manewrowa spełnia wymagania § 104 ust. 1 warunków technicznych. Zarówno z rzutu garażu podziemnego w projekcie budowlanym, jak i przedłożonego przez inwestora w toku postępowania administracyjnego dodatkowego rysunku (k.174 tom III akt I instancji) wynika, że drogi manewrowe w garażu podziemnym zachowują szerokość co najmniej 5,7 m., a położone jedno za drugim w/w miejsca postojowe zostały rozliczone jako jedno. Nie mają też racji skarżący twierdząc, że dla pomieszczenia fitness konieczne jest zabezpieczenie odpowiedniej liczby miejsc postojowych. O przeznaczeniu lokalu w projektowanym obiekcie decyduje inwestor, a jest rzeczą oczywistą, że w rozumieniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 12 ust. 5 pkt 1)b)) obiekt handlowo-usługowy to obiekt dostępny dla osób trzecich. Skoro inwestor przewiduje użytkowania lokalu fitness tylko przez mieszkańców domu, to nie ma potrzeby zabezpieczania dla tego lokalu miejsc postojowych. Jako nieuzasadnione ocenić należy podnoszone w "replice na odpowiedź na skargę" (k.330 i nast. akt sądowych – tom II) wątpliwości, co do sposobu wyliczenia liczby miejsc postojowych dla lokali usługowych. Przyjęta przez inwestora metoda jest zgodna z § 12 ust. 5 pkt 1)b) mpzp., zgodnie z którym "wymagana ilość miejsc postojowych dla obiektów handlowo-usługowych: 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni użytkowej". Dla obiektu handlowo-usługowego liczba miejsc postojowych jest więc zależna od sumy powierzchni użytkowej całego obiektu. Projektowany obiekt nie jest obiektem handlowo-usługowym, ale obiektem mieszkaniowo-usługowym, co nie może zmieniać samej zasady rozliczania miejsc postojowych; zawsze liczba tych miejsc uwarunkowana będzie sumą powierzchni użytkowej wszystkich lokali usługowo-handlowych, a nie powierzchnią poszczególnych lokali.

Po czwarte nie wyjaśniono należycie problemu nasłonecznienia budynków znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich. Organ ogólnikowo odwołał się do opracowania przygotowanego przez inwestora (tom II projektu), ale nie odniósł się w ogóle do podnoszonych przez stronę zastrzeżeń. Realizacja tego obowiązku zaś miała szczególnie istotne znaczenie, skoro uwagi zgłoszono na etapie postępowania odwoławczego a problem dotyczył praw osób trzecich. Szczegółowe zastrzeżenia dotyczące omawianego problemu były prezentowane przez P. G. w piśmie z dnia 19 października 2018 r. (tom.II akt postępowania odwoławczego) i do tych zastrzeżeń organ winien równie szczegółowo się ustosunkować.

Zauważyć także należy, że organ, za inwestorem przyjął błędną interpretację § 13 warunków technicznych. Definicja wysokości przesłaniania zawarta w § 13 ust. 2 warunków technicznych jest jednoznaczna: mierzy się ją od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego. Chodzi więc o jedną miarę, a nie o tyle miar, ile jest kondygnacji w obiekcie przesłanianym. Przesłanianie polega na tym, że w określonym kącie widzenia, w określonej odległości znajduje się obiekt przesłaniający, a nie obiekt zacieniający. Pojęcie przesłaniania jest bowiem pojęciem odrębnym od nasłonecznienia (zacieniania). Dla każdej kondygnacji obiektu przesłanianego przyjąć należy tę samą wysokość przesłaniania. W przeciwnym wypadku okazać się może, że dla jednych kondygnacji wymóg warunków technicznych jest spełniony, a dla innych nie, chociaż w stosunku do wszystkich obiekt przesłaniający znajduje się w tej samej odległości. Do takiego zaś, sprzecznego z § 13 ust. 1, rezultatu doprowadzić może przedstawiony przez organ i przez inwestora sposób weryfikacji projektu pod tym kątem.

Nie odniósł się także organ do podnoszonych przez M. G. zarzutów dotyczących usytuowanej w granicy z jej nieruchomością ściany oddzielenia pożarowego (pismo M. G. z dnia 11 października 2018 r.). Nie jest wystarczające stwierdzenie, że projekt posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, skoro kwestia zgodności projektu z przepisami w tym zakresie bezpośrednio dotyka interesu osoby trzeciej. Organ zatem winien wyjaśnić, czy i dlaczego uznał, że prezentowane przez stronę wątpliwości są nieuzasadnione.

Nie jest uzasadniony zarzut skarg dotyczący określenia w projekcie budowlanym mieszkań składających się z sypialni i kuchni z jadalnią jako mieszkań jednopokojowych. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie definiuje takich mieszkań, zatem ocena przyjętego przez organ założenia wynikać musi ze stosownej wykładni. Zgodnie z definicjami zawartymi w § 3 pkt 9 i pkt 10 w/w rozporządzenia mieszkanie - to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, a pomieszczenie mieszkalne- to pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego zapewnia m.in. kuchnia będąca pomieszczeniem pomocniczym. "Przynależna" do pomieszczenia inna funkcja nie jest odrębnym pokojem ani pomieszczeniem. Dlatego, w razie połączenia (w jednym pomieszczeniu) kuchni z inną funkcją mieszkania, decydujące znaczenie przypisać należy przeznaczeniu pomocniczemu.

Nie jest uzasadniony eksponowany zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przypomnieć należy, ze wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. II SA/Kr 402/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił, wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, decyzję kasacyjną Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2018 r. Tym samym Sąd uznał, że sprawa winna zostać merytorycznie rozpatrzona w postępowaniu odwoławczym i do tego zalecenia, realizując nakaz wynikający z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ się zastosował.

Na koniec odnotować należy na pewną niedbałość w dokumentacji projektowej. W tomie II projektu zamieszczono rysunku (rzuty) z pierwotnego projektu, które przekreślono z adnotacją "anulowano" z datą 24 września 2018 r. Jednocześnie w projekcie znalazły się rzuty tych samych kondygnacji, prawdopodobnie związane zez miana projektu budowlanego (połączenie niektórych mieszkań). Zarówno rysunki przekreślone, jaki i "nowe" noszą datę 06.2016 r., nie wiadomo więc, kiedy w rzeczywistości te "nowe" zostały sporządzone i włączone do projektu.

Wskazane powyżej naruszenia prawa materialnego (art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z §§ 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w związku ze wskazanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także § 102 i § 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz nienależyte wyjaśnienie sprawy w opisanych zakresach (naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 kpa) powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i pkt 1c ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni sformułowane przez Sąd oceny prawne, w razie stwierdzenia takiej potrzeby, uzupełni postępowanie wyjaśniające i ustosunkuje się należycie do wszystkich zarzutów i zastrzeżeń prezentowanych przez strony.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.