Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1165/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28, art 14, art 15, art 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] wniósł skargę na Uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i wstrzymanie jej wykonania.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym ( DZ. U. Nr 80, poz. 717 z póź. zm.) poprzez zawarcie w uchwale ustaleń dla terenów pozostających poza granicami planu miejscowego wyznaczonymi w uchwale o przystąpieniu do planu;

- art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz

§ 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( DZ. U. Nr 164, poz. 1587) poprzez brak określenia szerokości frontu działek dla terenów innych niż zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, brak ustaleń planu w zakresie minimalnej powierzchni działki m.in. dla terenów oznaczonych symbolami: 10MW/U, 45MW/U, 64MW/u, 71MW/U, 91MW/MN/U, 92MW/MN/U, 107MW/MN/U, 40u, 58U, 62U, 70U, 77U, 81U, 114U, 67U/P, 85U/P, 86U/P, 90U/P, 108U/P oraz poprzez brak ustaleń planu w zakresie określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego;

- art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zamieszczenie w planie norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, w zakresie ustaleń § 46 ust. 2 i 3 uchwały, w odniesieniu do "adaptacji istniejących podziałów geodezyjnych" oraz "korekt istniejących podziałów", jak również zaleceń w zakresie "połączenia

i ponownego podziału";

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz

§ 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu poprzez brak określenia powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolem 20MN/U

i 72MN/U;

- art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku

z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póź. zm.) poprzez brak zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, poprzez brak podania do publicznej wiadomości informacji określonych w art. 39 ustawy;

- art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 5 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia, i wyłączania z zasobu oraz udostępniania z zasobu ( DZ. U. Nr 49, poz. 493) polegające na sporządzeniu rysunku planu miejscowego na mapie, na której brak jest klauzuli poświadczenia dokumentu za zgodność z oryginałem przechowywanym w zasobie;

- § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu poprzez stosowanie nazewnictwa i oznaczeń umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku

i planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] wywodził, że przy podejmowaniu tej uchwały zostały naruszone zasady sporządzania planu miejscowego, w szczególności poprzez naruszenie przepisów art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 46 pkt 1 w związku z art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz przepisy § 4 pkt 4 i 8 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu. Ponadto naruszono istotnie tryb sporządzania planu miejscowego, w szczególności art. 16 ust. 1

w związku z art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu.

Skarżący wywodził, że sama uchwała zawiera błędy i niespójności skutkujące brakiem możliwości powiązania tekstu planu miejscowego z rysunkiem planu, błędy

i niespójności skutkujące brakiem możliwości powiązania zapisów poszczególnych części tekstu planu miejscowego, normy otwarte i niedoprecyzowane – które zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winny skutkować wyeliminowaniem uchwały z obiegu prawnego.

Odnośnie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, w zakresie pierwszego zarzutu skargi Wojewoda [...] motywował, iż granice obszaru objętego projektem planu wyznaczonym w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu wiążą organ gminy w procedurze sporządzania i uchwalania tego planu. Zmiana granic planu wymaga zmiany uchwały o przystąpieniu. Skarżący zauważył, że w § 22 ust. 2 uchwały ustalono sposób zagospodarowania terenów położonych

w liniach rozgraniczających ulic klasy G, która znajduje się poza granicami opracowania planu miejscowego. Ponadto ustaleniami planu miejscowego

w zakresie przeznaczenia terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi objęto działki nr [...],[...],[...] które znajdują się poza granicami planu wyznaczonymi w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.

Odnośnie drugiego z zarzutów skargi Wojewoda [...] uzasadniał,

iż w § 46 uchwały szerokość frontu działek ustalono jedynie dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy przedmiotem ustaleń planu są także tereny przeznaczone pod inne funkcje. Ponadto skarżący wywodził, że brak jest ustaleń minimalnej powierzchni działki dla terenów oznaczonych symbolami 10MW/U, 45MW/U, 64MW/u, 71MW/U, 91MW/MN/U, 92MW/MN/U, 107MW/MN/U, 40u, 58U, 62U, 70U, 77U, 81U, 114U, 67U/P, 85U/P, 86U/P, 90U/P, 108U/P.

A ponadto brak jest jakichkolwiek ustaleń planu w zakresie określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego.

Uzasadniając trzeci z zarzutów skargi Wojewoda [...] wywodził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako prawo miejscowe winien być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nieprzewidzianych przepisami prawa procedur jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku

prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się niedookreślone.

Motywując czwarty z zarzutów skargi skarżący wywodził, że nieokreślenie udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolem 20MN/U i 72MN/U pozostawia do uznania organu swobodę ustalenia powierzchni czynnej na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a co nie ma umocowania w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Argumentując piąty z zarzutów zawartych w skardze Wojewoda [...] podkreślił, że informacje o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku winny zostać ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie, w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz ogłoszone w prasie o odpowiednim rodzaju zasięgu.

W zakresie istotnych naruszeń trybu sporządzania planu miejscowego organ wywodził, że użyto mapy zasadniczej na której brak jest klauzuli poświadczenia dokumentu za zgodność z oryginałem przechowywanym w zasobie, o której mowa

w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

17 maja 1999r. w sprawie określania rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania

z zasobu oraz udostępniania zasobu ( Dz. U. Nr 49, poz. 493). Skarżący podkreślił, że stosownie do zapisów § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu mpzp materiały planistyczne sporządzane na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu, a w przedmiotowym wypadku wymóg ten nie został spełniony.

Nadto Wojewoda [...] uzasadniał, iż uchwała zawiera szereg błędów

i niespójności skutkujących brakiem możliwości powiązania tekstu planu miejscowego z rysunkiem planu, co skutkuje naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego. W ocenie skarżącego naruszono § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu, który stanowi, iż na rysunku projektu planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego.

Zdaniem skarżącego kwestionowana uchwała zawiera szereg błędów

i niespójności skutkujących brakiem możliwości powiązania zapisów poszczególnych części planu miejscowego, stanowiących naruszenie zasad sporządzania planu. Jako przykład skarżący przytoczył posłużenie się zamiennie pojęciami "powierzchni biologicznie czynnej" i ‘terenów biologicznie czynnych".

Ponadto skarżący wywodził, że uchwała zawiera normy otwarte

i niedoprecyzowane, i tak zdaniem Wojewody [...] brak podstawy prawnej zapisów zawartych w § 61 ust. 4 uchwały w zakresie zakazu zraszania przydomowych trawników, błędnie podano datę podjęcia uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy L. wniosła o jej oddalenie, wywodząc, że żadna z uwag przedstawionych w skardze nie uzasadniają stanowiska przemawiającego za koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Rada wywodziła, że zgodnie z treścią art. 28 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zasady sporządzania planu nie zostały

w ustawie skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Zasady rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi, które organy muszą uwzględniać w działalności planistycznej.

Odnosząc się do zarzutu pierwszego, to jest naruszenia art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez objęcie ustaleniami planu obszaru wykraczającego poza terytorium ustalone w uchwale

o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wywodził, że wskazywane przez Wojewodę działki znajdują się poza granicami planu i nie dotyczą ich ustalenia tego planu.

Ustosunkowując się do drugiego z zarzutów Rada Gminy L. przyznała, iż parametry te nie zostały określone w treści planu. Jednakże brak stosownej regulacji wynikał z ustaleń potwierdzających, że zdecydowana większość tych terenów jest już zainwestowana i często niemożliwy jest już jakikolwiek podział lub podział taki byłby nieracjonalny z uwagi na rodzaj przeznaczenia terenu. Natomiast odnośnie parametrów kątów granic działek – teren L. jest dość mocno poszatkowany

i zwłaszcza na terenach budowlanych przeważają malutkie działki, których podzielić nie można. To samo dotyczy minimalnych frontów działek. Rada Gminy L. wywodziła, iż spostrzegła to niedociągnięcie, które byłoby wyeliminowane poprzez zamieszczenie w planie zapisów, które stanowiłyby o tym, że dla konkretnych terenów nie określa się tych parametrów lub zapisu o tym, że dany teren pozostawia się bez możliwości podziału. Zdaniem organu takie odstępstwo nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu powodującego konieczność stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej.

Odnosząc się do trzeciego z zarzutów organ wywiódł, iż zapisy przyjęte

w § 46 ust. 2 i 3 poza dostrzeżoną niezręcznością językową nie stanowią naruszenia zasad wynikających z przepisów odrębnych, w szczególności przepisów ustawy

o gospodarce nieruchomościami.

Rada przyznała, że poza regulacją planu odnoszącą się do ustalenia udziału powierzchni biologicznie czynnej znalazły się tereny oznaczone symbolem 20MN/U, co nie oznacza jednak, iż ustaleń dokonanych wprost nie dało się wywieść z innych regulacji zawartych w planie.

Ustosunkowując się do piątego z zarzutów organ stwierdził, iż nie doszło do naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, gdyż wymagane informacje zostały udostępnione zgodnie z obowiązującymi przepisami. W trakcie procedury ogłoszono o kolejnych etapach tworzenia projektu oraz prognozy oddziaływania na środowisko. Organ podkreślił, że przepisy te weszły

w życie, kiedy projekt planu oraz prognoza oddziaływania na środowisko były już gotowe, aby dopełnić wymagań wynikających z nowej ustawy zwrócono się

o ponowną opinię do PPIS oraz do RDOŚ. Przy kolejnym wyłożeniu ogłoszono

o możliwości zapoznania się z projektem planu i z prognozą.

Odnosząc się do zarzutów braku w dokumentacji stanowiącej podstawę do sporządzenia planu, Rada powołała się na pogląd profesora Z. N. zawarty w komentarzu do ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym, "Istotne naruszenie trybu postępowania należy bowiem rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi

w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego.

Ustosunkowując się do niedoprecyzowań, o których mówi skarga organ stwierdził, iż winny być one traktowane jako oczywiste omyłki pisarskie, podlegające usunięciu w trybie przepisanym dla tego rodzaju uchybień. Niedociągnięcia te nie mogłyby stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy

i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż uchwała Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2009r. nie narusza przepisów prawa w stopniu skutkującym stwierdzeniem jej nieważności.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. nr 142, poz. 1591 z 2001r.). Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005r., sygn. akt II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r. nr 1, poz. 7).

Procedura dotycząca uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego znalazła kompleksowe unormowanie w przepisach ustawy z 23 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Artykuł 28 powołanej wyżej ustawy statuuje dwie przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pierwsza

z tych przesłanek ma charakter materialnoprawny i dotyczy zasad sporządzania planu miejscowego, druga zaś formalnoprawna odnosi się do zachowania procedury sporządzania planu i właściwości organu.

Zasadność obydwu tych przesłanek została zakwestionowana przez Wojewodę [...].

Ustosunkowując się do pierwszego zarzutów skargi to jest naruszenia dyspozycji

art. 14 ust. 2 i art. 15 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie w uchwale ustaleń dla terenów pozostających poza granicami planu miejscowego wyznaczonymi w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. Podkreślenia wymaga, że

w piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2010r. Wojewoda [...] stwierdził, iż nie kwestionuje wyznaczonych na rysunku granic obszaru objętego uchwałą, lecz fakt ustalenia w planie przeznaczenia i zasad zagospodarowania dla terenów położonych poza obszarem objętym planem, a działanie takie poprzez sprzeczność zastosowanych na rysunku planu oznaczeń może prowadzić zdaniem organu nadzorczego do uzasadnionej rozszerzającej interpretacji zakresu obszaru objętego planem. Organ skarżący sam więc przyznał, że granice określone na rysunku planu odpowiadają swym zakresem uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu.

Zauważyć również należy, że skarżący wywodzi, iż w § 22 ust 2 kwestionowanej uchwały ustalono sposób zagospodarowania terenów w liniach rozgraniczających ulicy klasy G. Tymczasem zapis tego paragrafu dotyczy zagospodarowania terenów położonych w liniach rozgraniczających ulicy klasy Z , która znajduje się w granicach opracowania planu miejscowego. Natomiast w § 56 ust. 1 ustala się przebieg

i szerokość w liniach rozgraniczających między innymi drogi wojewódzkiej nr [...] – 2KDz – zgodnie ze stanem istniejącym. W nawiasie zaś zapisano " z zaleceniem budowy docelowych przebiegów dróg wojewódzkich w klasie G poza obszarem objętym planem miejscowym". Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż tego rodzaju zapis rozszerza działanie planu zagospodarowania przestrzennego na obszary nim nie objęte. Przepis ten nie jest kategorycznym sformułowaniem w formie nakazu, lecz

jedynie funkcjonuje jako niewiążące zalecenie, jak należy rozumieć w celu spójnego

i racjonalnego inwestowania w tym zakresie. Okoliczność ta czyni zarzut ten niezasadnym.

Powtórzyć za skarżącym należy, że art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organ obowiązek określenia w planie szczegółowych zasad i warunków scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Zakres tych regulacji doprecyzowuje § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zgodnie z którym ustalenia te powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Stwierdzić należy, że § 46 uchwały ust. 1 określa minimalną powierzchnię nowych działek budowlanych jedynie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowej

z dopuszczonymi usługami podstawowymi, a ust. 3 tego paragrafu ustala minimalną szerokość frontu nowych działek budowlanych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Rozważyć jednak należy, czy brak ten winien skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały planistycznej

w całości lub w części w odniesieniu do tego paragrafu. Rada Gminy L.

w odpowiedzi na skargę przyznała, iż sama zauważa ten brak, jednak uzasadniała, że ze względu na sytuację faktyczną to jest fakt, iż tereny te w większości są zainwestowane , a podział nieruchomości jest już niemożliwy, jednakże faktycznie

w planie należałoby zamieścić zapis o braku parametrów w tym zakresie

w odniesieniu do pozostałych terenów. Okoliczność ta zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie winna stanowić podstawę rozważenia, czy

w takiej sytuacji nie należałoby stwierdzić nieważności § 46 uchwały planistycznej. Jednakże zauważyć należy, że wówczas zostałaby stwierdzona nieważność tego aktu prawa miejscowego w zakresie w jakim odpowiada ona przepisom prawa, gdyż zawiera uregulowania odnoszące się do działek budowlanych dla zabudowy jednorodzinnej. Z uwagi na zaistniałe okoliczności faktyczne uchybienie to nie może skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały planistycznej, gdyż faktycznie

zapisy planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego winny zawierać jedynie negatywne rozstrzygniecie w tym zakresie.

Odnośnie określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom organu skarżącego unormowanie takie zawiera § 46 ust. 4 uchwał miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co czyni zarzut w tym zakresie bezzasadnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również naruszenia przez Radę Gminy L. art. 15 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez niezgodność zapisów planu z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem, a w szczególności art. 98 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr 102, poz. 651 z 2010r.).

Z przepisu tego wynika, iż "Właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający ich racjonalne zagospodarowanie mogą złożyć zgodny wniosek o ich połączenie i ponowny podział na działki gruntu, jeżeli przysługują im jednorodne prawa do tych nieruchomości." Natomiast ust. 2 § 46 kwestionowanej uchwały stwierdza, iż w przypadku działek niezabudowanych

o wielkościach niezgodnych z ustaleniami planu zaleca się ich połączenie i ponowny podział, w celu doprowadzenia do wielkości zgodnej z ustaleniami planu.

Zapis ten jak widać z jego literalnej treści jest jedynie zaleceniem, a nie obligiem nakładającym na właścicieli nieruchomości obowiązek dokonania takich czynności. Nie stoi on w sprzeczności z powołanym wyżej art. 98 b ustawy o gospodarce nieruchomościami, który również daje stronom jedynie taką możliwość, a nie obowiązek. W sytuacji więc, gdy właściciele nieruchomości będą mieli na celu możliwość gospodarczego wykorzystania swojej własności zobowiązani będą do postąpienia zgodnie z § 98 b ustawy o gospodarce nieruchomościami, a przepis § 46 ust. 2 regulacji tej nie zastępuje, ani nie jest z nią sprzeczny. Na marginesie dodać należy, że § 46 uchwały planistycznej opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] nie zawiera sformułowań cytowanych przez skarżącego to jest "adaptacji istniejących podziałów geodezyjnych", "korekt istniejących podziałów".

Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za nieuwzględnieniem trzeciego zarzutu przedstawionego w skardze.

Kolejny z podniesionych przez Wojewodę [...] zarzutów dotyczący nieokreślenia udziału powierzchni biologiczno czynnej dla terenów oznaczonych symbolami 20MN/U i 72MN/U jest nietrafiony. Regulacja ta dla obydwu tych terenów określona jest w § 81 ust. 5 pkt 2 kwestionowanej uchwały, a wysokość jej określono na 30%.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w związku z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. . nr 199, poz. 1277

z póź. zm.) poprzez brak zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa

w postępowaniu, poprzez brak podania do publicznej wiadomości informacji określonych w art. 39 tej ustawy.

W myśl ostatniego z powołanych przepisów "Organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informację o:

1) przystąpieniu do opracowywania projektu dokumentu i o jego przedmiocie;

2) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;

3) możliwości składania uwag i wniosków;

4) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie co najmniej 21-dniowy termin ich składania;

5) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;

6) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone".

W tym miejscu zauważyć należy, że uchwałę Rady Gminy L. w sprawie przystąpienia do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania wsi L. , Etap A podjęto [...] marca 2007r., a więc na ponad półtora roku przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, która zaczęła obowiązywać od 15 listopada 2008r.

Po wejściu w życie przepisów tej ustawy ogłaszano o możliwości zapoznania się

z projektem planu i prognozą zarówno w urzędzie gminy jak i w prasie, o czym świadczą dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.

Wbrew więc twierdzeniom organu nadzorczego nie doszło do naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały planistycznej w całości lub w części.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Rada Gminy L. nie dopuściła się również istotnych naruszeń trybu sporządzania planu miejscowego. Niekwestionowanym jest że w rozpoznawanej sprawie organ gminy posłużył się mapą na której brak było klauzuli poświadczenia dokumentu za zgodność z oryginałem przechowywanym w zasobie ( § 6 ust. 1 rozporządzenia

w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu). Do dokumentacji planistycznej dołączono zaświadczenie wydane przez Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. z dnia [...] grudnia 2009r., iż

w dniu 13 lipca 2005r.wydano Gminie L. kopię numeryczną mapy zasadniczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 lutego 2007r.,

II OSK 1481/06, iż "Nie można podzielić stanowiska, że uchybienie wymaganiom

w zakresie aktualności mapy zasadniczej, będącej elementem materiałów planistycznych, stanowi naruszenie trybu sporządzenia planu. Tryb sporządzenia planu został określony w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej stanowi naruszenie wymagań wynikających z przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U. Nr 164, poz. 1587). Rozporządzenie to określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu. Naruszenie tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu."

Nie zasługuje na uwzględnię także zarzut, iż uchwała ta zawiera błędy

i niespójności skutkujące brakiem możliwości powiązania tekstu planu miejscowego

z rysunkiem planu, co jest naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego.

Zauważyć należy, że § 7 ust. 1 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa minimalne szerokości ulicy

w liniach rozgraniczających i tak dla dróg dojazdowych wynoszą one 10 m, a dla dróg lokalnych 12 m. Przy czym ust. 2 tego paragrafu dopuszcza możliwość, przy spełnieniu określonych w nim warunków, przyjęcia mniejszej szerokości ulicy niż przewidziano to w ustępie 1. Paragraf 56 kwestionowanej uchwały minimalną szerokość w liniach rozgraniczających projektowanych ulic lokalnych zakreślił na 12m, a dojazdowych na 10, czyli zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem. Jedynie istniejące już drogi lokalne maja mieć nie mniej niż 10 m szerokości, a drogi dojazdowe 8 m szerokości. Odnośnie braku określenia przekroju dróg określonych

w § 55 stwierdzić należy, że mimo tego braku parametry te nie mogą być niezgodne z wymogami powołanego wyżej rozporządzania.

Wbrew twierdzeniom skarżącego uchwała opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] w § 9 ust. 13 nie wymienia, iż jednym z rodzajów przeznaczenia terenów są tereny ośrodków naukowo – badawczych

z dopuszczeniem obsługi rolnictwa oznaczonym na rysunku planu UN/RU, lecz dotyczy terenu usług z zakresu turystyki, oznaczone na rysunku planu symbolem UT.

Brak więc jest zasadnie jednostki oznaczonej symbolem UN/RU zarówno na rysunku planu miejscowego, w legendzie oraz w ustaleniach szczegółowych tekstu planu jest uzasadniony.

Także wbrew twierdzeniom skarżącego w § 9 ust. 8 ujęto tereny usług oznaczone na rysunku planu symbolem U, co czyni zarzut ten pozbawionym podstaw.

Z tych samych przyczyn niezasadny jest zarzut nie ujęcia na rysunku planu terenu oznaczonego symbolem 45MN/U, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest on ujęty w § 78 uchwały planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również sprzeczności terenu oznaczonego symbolem U w § 9 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego z § 100, gdzie tereny usług publicznych oznaczono jako 114 U.

W § 81 ust. 1 planu nie wymienia się terenu oznaczonego symbolem 67P, ani 69U/P, co czyni bezpodstawny zarzut nie umieszczenia tych terenów na rysunku planu.

Zwrócić należy uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego § 9 zawiera ustalenia dla terenów oznaczonych symbolami UT/Pt, UT/U i ZP/UT/US. Tereny oznaczone symbolami UT/Pt i UT/P opisane są również w legendzie.

Także zarzut, iż kwestionowana uchwała zwiera szereg błędów i niespójności skutkujących brakiem możliwości powiązani zapisów poszczególnych części tekstu planu miejscowego nie może się ostać. Nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż

§ 6 ust. 15 uchwały zawiera definicję powierzchni terenu biologicznie czynnego,

a § 49, § 51 ust. 3,§ 59 ust. 2, § 63, § 75 ust. 4, § 81 ust. 5, § 85 ust. 2 pkt 2, § 87 ust. 3, § 88 ust. 3, § 94 ust. 4, § 109 ust. 4, § 115 ust. 2, § 118 ust. 1, § 120 ust. 2 pkt 4, § 122 ust. 2, § 127 ust 2 pkt 1, § 137 ust. 2 zawierają pojęcie powierzchni biologicznie czynnej. We wszystkich wymienionych powyżej paragrafach posłużono się bowiem pojęciem terenów biologicznie czynnych.

Pozbawiony zasadności jest także zarzut, iż w § 9 nie ujęto terenów usług nauki, tereny takie zostały bowiem określone w punkcie 16 tego paragrafu i oznaczone symbolem UN.

Wskazać również należy, że w § 61 ust. nie widnieje zapis dotyczący zraszania przydomowych trawników, a więc zarzut umieszczenia tej regulacji w uchwale bez podstawy prawnej jest nietrafiony. W podstawie prawnej uchwały nie znajduje się też omyłka pisarska, o której mowa w skardze to jest data 20007r.

Zarzut dotyczący treści § 7 ust. 2 pkt 8 i 9 uchwały także nie może się ostać, gdyż regulacja ta nie wymienia [...] Parku Narodowego, ani [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Natomiast zapis taki można znaleźć w § 7 ust. 3 pkt 2 i 3, przy czym przepis ten stwierdza, iż następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu mają charakter informacji lub zaleceń, w tym granice [...] Parku Narodowego i granice [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zapis ten o charakterze informacyjnym nie może w ocenie Sądu wpływać negatywnie na kwestię ważności zaskarżonej uchwały.

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszeń przesłanek materialno prawnych, ani formalnoprawnych wypływających z art. 28 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym na mocy art.151 P.p.s.a skarga została oddalona.