Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1822/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędzia WSA Tomasz Wykowski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji zezwalającej na usunięcie drzew oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji lub organ odwoławczy)

z [...] czerwca 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ lub organ I instancji) z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu zezwolenia Starosty [...] na usunięcie 2 drzew gatunku: brzoza brodawkowata i czeremcha zwyczajna, rosnących w pasie drogowym drogi publicznej nr [...], na działce o nr. ewid. [...], obr. [...], gmina Miasto [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Prezydent Miasta [...] wystąpił do Starosty [...] o zezwolenie na usunięcie 2 szt. drzew, tj. 1 szt. brzozy brodawkowatej i 1 szt. czeremchy zwyczajnej, rosnących na terenie pasa drogowego drogi publicznej nr [...], ul. [...], dz. ewid. nr [...], obręb [...], gm. Miasto [...]. Jako przyczynę wnioskowanego usunięcia podano, że przedmiotowe drzewa stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, mienia i ruchu drogowego, ze względu na zły stan zdrowotny.

Projekt decyzji zezwalającej na usunięcie drzew wraz z załącznikami, zgodnie z art. 83a ust. 2a ustawy o ochronie przyrody, przekazano do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...].

Po przeanalizowaniu załączonych dokumentów organ I instancji postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. odmówił uzgodnienia przedstawionego mu projektu decyzji. RDOŚ stwierdził, że przeznaczone do usunięcia drzewa są całkowicie obumarłe. Jednocześnie zauważył, że Starosta [...] w projekcie swojej decyzji odstąpił od pobrania opłat za usunięcie drzew, a także nie uzależnił wydania zezwolenia na usunięcie drzew od wykonania przez Gminę Miasto [...] nasadzeń zastępczych, tymczasem w opinii ww. organu nasadzenia te winny być regułą, ponieważ drzewa znajdujące się w pasie drogowym tworzą cenne przyrodniczo tereny, stanowiąc przestrzeń urządzoną wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, ponadto stanowią cenny walor ekosystemowy (siedliskowy, estetyczny, krajobrazowy i kulturowy) i biorą udział w procesie oczyszczania powietrza ze szkodliwych substancji pyłowych, gazowych i metali ciężkich, w oczyszczaniu wody i gleby, a dodatkowo kształtują mikroklimat i lokalne warunki wodne, jak również chronią przed hałasem.

RDOŚ wskazał nadto, że organ zwracający się o uzgodnienie może złożyć ponowny wniosek uwzględniający nasadzenia zastępcze i wszystkie niezbędne informacje dotyczące owych nasadzeń, zgodnie z art. 83b ust. 9 lit. a i art. 83d ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, przy czym nasadzenia zastępcze powinny być realizowane w jak najmniejszej odległości od miejsca, z którego usunięto drzewa, a w przypadku braku możliwości wykonania ich w danym miejscu, nasadzeń można dokonać w innej lokalizacji (na terenie innego pasa drogowego drogi publicznej).

Na postanowienie RDOŚ z [...] stycznia 2020 r. zażalenie złożył Prezydent Miasta [...], zarzucając organowi I instancji, iż rozpatrując sprawę, nie wziął pod uwagę, że przeznaczone do usunięcia drzewa, z uwagi na ich obumarcie, są bardzo niebezpieczne i należy je jak najszybciej usunąć, także z uwagi na zagrożenie dla życia. Autor zażalenia wskazał ponadto, że wnioskodawca nie planował nasadzeń zastępczych, ponieważ byłoby to nieracjonalne z uwagi na istniejącą infrastrukturę pasa drogowego oraz ze względu na fakt, że pas drogowy nie jest obecnie w pełni urządzony (nie ma wszystkich mediów), przez co wykonanie nasadzeń zastępczych mogłoby prowadzić do kolizji z planowaną infrastrukturą.

Po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta [...], opisanym na wstępie postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy oraz przywołał przepisy mające zastosowanie do jej załatwienia wraz ze stosownym orzecznictwem sądów administracyjnych. GDOŚ wyjaśnił jednocześnie, że każde planowane wycięcie drzewa powinno być poprzedzone wnikliwą analizą oraz zebraniem niezbitych dowodów, świadczących o konieczności wyeliminowania drzewa z krajobrazu, gdyż decyzja o usunięciu drzew jest decyzją nieodwracalną w skutkach, zauważając, że zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p., zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew, które jako element przyrody podlegają ochronie prawnej.

Analizując akta sprawy, GDOŚ zgodził się z RDOŚ, iż przeznaczone do usunięcia drzewa są w złym stanie fitosanitarnym i należy je usunąć. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że w każdym przypadku, w którym dochodzi do wydania zezwolenia na usunięcie drzew, następuje ingerencja w środowisko naturalne. Jeżeli z oceny organu będzie przy tym wynikało, że dostateczną kompensacją przyrodniczą będą nowe nasadzenia, to powinien zastosować tę instytucję. Obowiązek dokonania nasadzeń zastępczych powinien konkretyzować się w tych sytuacjach, w których zmiany zachodzące w środowisku wymagają podjęcia działań restytucyjnych, które mogą być wykonane przez podmiot, który ubiega się o zezwolenie na usunięcie drzew. Ocena powyższego powinna się odbywać z uwzględnieniem zasady zrównoważonego rozwoju, która znajduje swoje miejsce w art. 5 Konstytucji RP, a także w przepisach art. 3 pkt 50 i art. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. GDOŚ wskazał, że jest to również zgodne z Programem Ochrony Środowiska dla gminy Miasto [...] na lata 2017-2021 z perspektywą na lata 2022-2024, gdzie wskazano w celach na rzecz ochrony przyrody, krajobrazu i lasów rozwój zieleni miejskiej, a na rzecz ochrony przed hałasem tworzenie pasów zieleni izolacyjnej wzdłuż dróg.

W opinii GDOŚ w przypadku konieczności usunięcia drzew z powodu złego ich stanu sanitarnego, w ramach kompensacji winno się dokonywać nasadzeń zastępczych w jak najmniejszej odległości od miejsca, na którym rosły usuwane drzewa, tak aby uzupełniać luki w alejach przydrożnych. W sytuacji, gdy w danym pasie zieleni przydrożnej nie ma możliwości posadzenia nowych drzew zgodnie z ww. uwarunkowaniem, do nowych nasadzeń można wykorzystać również pasy zieleni najbliżej położonych dróg publicznych. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta [...] nie wziął pod uwagę dokonania nasadzeń zastępczych. Jak podkreślił przy tym GDOŚ, długość dróg gminnych przechodzących przez Gminę Miasto [...] jest znaczna i wynosi 105,6 km, a ich umiejscowienie oraz długość wskazują, że informacja dotycząca braku miejsc do dokonania nasadzeń kompensacyjnych budzi zastrzeżenia. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w zażaleniu wskazano brak miejsc do dokonania nasadzeń zastępczych wzdłuż przedmiotowej drogi, nie wskazano jednak, czy brak takich miejsc dotyczy także innych odcinków dróg w niniejszej Gminie.

GDOŚ wskazał nadto, że jedno usunięte drzewo powinno być zastąpione przynajmniej dwoma nasadzeniami zastępczymi. Te zaś winny jak najszybciej spełniać swoją funkcję ekologiczną i krajobrazową, dlatego nowe nasadzenia powinny składać się z drzew o znacznych rozmiarach. Sadzonki powinny mieć na wysokości 1 m obwód wynoszący co najmniej 10 cm, gdyż istnieje większe prawdopodobieństwo, że drzewa o takich rozmiarach się przyjmą, będą też bardziej odporne na niesprzyjające warunki panujące wzdłuż dróg.

Odnosząc się do gatunku GDOŚ wskazał, że nasadzeń powinno się dokonywać przede wszystkim w oparciu o gatunki rodzime, dla których warunki siedliskowe panujące na wskazanym do nasadzeń obszarze będą właściwe, w przypadku jednak najtrudniejszych warunków siedliskowych, dopuszcza się również stosowanie nieinwazyjnych gatunków obcych.

Z kolei, mając na uwadze ochronę ptaków w zadrzewieniach, należy preferować aleje wielogatunkowe, najlepiej sadząc naprzemiennie różne gatunki drzew - najlepsze dla ptaków będą: dąb, lipa, klon, osika, wierzba, olcha. Dla szczególnie rzadkich gatunków owadów właściwe będzie z kolei wykorzystanie do nasadzeń gatunków takich jak lipy i dęby. Wybór gatunków drzew do nasadzeń powinien być jednak dokonany dopiero, gdy znane jest miejsce nasadzeń.

W związku z powyższym, mając na uwadze niepełny materiał dowodowy zebrany w sprawie, GDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji, wskazując, że uzgodnienie będzie możliwe po zastosowaniu się do ww. informacji. W przypadku, gdy w najbliższej okolicy brak jest miejsc do dokonania nasadzeń zastępczych w ilości 2 nasadzenia za 1 usunięte drzewo, należy rozważyć posadzenie 1 drzewa za 1 usunięte. Rezygnacja z warunku dokonania nasadzeń zastępczych będzie możliwa jedynie w przypadku niezbitych dowodów na brak możliwości dokonania takich nasadzeń.

Ponadto wskazać należy, że organ uzgadniający związany jest treścią decyzji. Jeżeli w treści decyzji nie nałożono obowiązku dokonania nasadzeń zastępczych, które w opinii RDOŚ, a w postępowaniu odwoławczym GDOŚ, powinny być wykonane, organ taki winien odmówić uzgodnienia projektu decyzji wskazując, że w celu uzgodnienia należy w projekcie decyzji nałożyć obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych.

Skargę na postanowienie GDOŚ z [...] czerwca 2020 r. wywiódł Prezydent Miasta [...], zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu art. 83 c. ust. 3 i 4 w związku z art. 83 a ust. 2a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 55) mające wpływ na wynik postępowania, powielając w dużej mierze argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie RDOŚ z [...] stycznia 2020 r. Strona skarżąca dodała ponadto, że w ramach realizacji zapisów Programu Ochrony Środowiska dla Gminy Miasto [...] na lata 2017-2021 w zakresie tworzenia pasów zieleni izolacyjnej wzdłuż dróg w latach 2017-2019 posadzono tylko w samych pasach drogowych 467 szt. drzew. Ponadto podkreślono, że wnioskowane do usunięcia drzewa nie spełniają obecnie ani funkcji krajobrazowej ani przyrodniczej, a ich usunięcie podyktowane jest jedynie zapewnieniem bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz użytkownikom pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd po rozpoznaniu sprawy doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 ze zm., dalej: ustawa), zezwolenie na usunięcie drzewa w pasie drogowym drogi publicznej, z wyłączeniem obcych gatunków topoli, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Realizując powyższe, Prezydent Miasta [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji zezwalającej na wycinkę drzew. Sporną kwestią w sprawie okazało odstąpienia przez organ główny, w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji, od wykonania nasadzeń zastępczych w zamian za wnioskowane do wycięcia drzewa. W opinii RDOŚ w [...] nasadzenia takie powinny być regułą i powinny być realizowane w jak najmniejszej odległości od miejsca, z którego usunięto drzewa. Stanowisko to podzielił następnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

W ocenie Sądu kategoryczność wspomnianego wyżej stanowiska organów ochrony środowiska, orzekających w przedmiocie przedłożonego im do uzgodnienia projektu decyzji, nie zasługuje na aprobatę, niemniej jednak, samo przez się okoliczność ta nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia zapadłych w sprawie postanowień.

Zgodnie z art. 83c ust. 3 ustawy, wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Nie ulega wątpliwości, że użyte w powołanym wyżej przepisie sformułowanie "może być uzależnione (...)" przesądza w sposób jednoznaczny o tym, że kwestia nałożenia na podmiot uzyskujący zezwolenie na usunięcie drzewa obowiązku dokonania w to miejsce nasadzeń zastępczych została oparta o konstrukcję uznania administracyjnego. Oznacza to, że nałożenie ów obowiązku przez organ wydający zezwolenie ma charakter fakultatywny, a więc organ ten dysponuje pewnym luzem decyzyjnym, orzekająca o konieczności dokonania takich nasadzeń. Z tego właśnie powodu nie do przyjęcia jest przyjęte przez organ I instancji, a zaakceptowane przez organ odwoławczy, kategoryczne twierdzenie, że dokonanie nasadzeń zastępczych powinno być regułą, a więc powinno mieć charakter obligatoryjny, gdyż taka wykładnia ignoruje treść art. 83c ust. 3 ustawy, stając się w istocie interpretacją contra legem.

Słuszność należy jednak oddać orzekającym w sprawie organom, że nie jest dopuszczalna również taka interpretacja art. 83c ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, która zakładałaby, że organ wydający zezwolenie na usunięcie drzewa (drzew), dysponuje pełną swobodą co do orzeczenia o obowiązku dokonania nasadzeń zastępczych. Taka interpretacja pomijałaby bowiem całkowicie konieczność uwzględnienia przez organ główny zasad ochrony przyrody i środowiska, w tym powoływanej w kwestionowanych postanowieniach zasady zrównoważonego rozwoju i kompensacji przyrodniczej, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm., dalej: p.o.ś.). Kompensacja przyrodnicza, w świetle art. 3 pkt 8 p.o.ś., to zespół działań obejmujących w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych. Z kolei poprzez zrównoważony rozwój należy rozumieć taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń (art. 3 pkt 50 p.o.ś.). Nie może nadto umykać uwadze, że także ustawa o ochronie przyrody definiuje, na czym polega ta ochrona oraz jakie są jej cele. Już bowiem w art. 2 ust. 1 wskazuje się, że ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym w zakresie: krajobrazu, zieleni w miastach i wsi oraz zadrzewień (pkt-y 7-9). Wskazując z kolei na cele tej ochrony, art. 2 ust. 2 ustawy wymienia, m.in.: utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów; zachowanie różnorodności biologicznej; zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z ich siedliskami, przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony; ochronę walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień; utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, orzekający w niej skład Sądu stanął na stanowisku, że przepis art. 83c ust. 3 ustawy o ochronie przyrody należy interpretować i stosować w ten sposób, że jakkolwiek w ramach decyzji udzielającej zezwolenia na usunięcie drzewa (drzew) orzeczenie obowiązku dokonania przez jej adresata ma charakter fakultatywny, to odstępując od nałożenia tego obowiązku organ wydający decyzję jest zobligowany do szczegółowego uzasadnienia przyczyn, ze względu na które nie przewidział w swoim rozstrzygnięciu konieczności dokonania kompensacji przyrodniczej w postaci takich nasadzeń. Powody takie powinny przy tym świadczyć o braku możliwości, w okolicznościach danego przypadku, dokonania nasadzeń zastępczych lub ich niecelowości, tudzież organ powinien wskazać, iż podjął lub podejmuje innego rodzaju działania stanowiące wystarczającą kompensację wobec straty w przyrodzie wynikającej z usunięcia drzewa (drzew), na którą organ wyraził zgodę w swojej decyzji. Dopiero zawarcie tego rodzaju informacji w decyzji o zgodzie na usunięcie drzew pozwala organom ochrony środowiska na dokonanie oceny, czy w przedłożonym do uzgodnienia projekcie rozstrzygnięcia, w sposób należyty i wystarczający uwzględniono wymienione wcześniej zasady ochrony przyrody (środowiska), zwłaszcza zaś w kontekście wyjaśnienia ewentualnych przyczyn uzasadniających fakt odstąpienia od dokonania nasadzeń zastępczych. Jednocześnie organ uzgadniający, w przypadku zanegowania stanowiska organu głównego w omawianym zakresie, nie może poprzestać na apriorycznym stwierdzeniu, że stoi ono w sprzeczności z celem i zasadami ochrony przyrody (środowiska), lecz musi wyczerpująco wskazać, dlaczego tak uważa i w jaki sposób, jego zdaniem, w zgodzie z zasadą proporcjonalności, można było dokonać ewentualnej kompensacji przyrodniczej.

Biorąc pod uwagę rozważania Sądu, należy zwrócić uwagę, że przedłożony do uzgodnienia organom środowiska projekt decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, gdy chodzi o wyjaśnienie przyczyn odstąpienia od nasadzeń zastępczych, poprzestaje na stwierdzeniu, iż z uwagi na stan objętych tą decyzją drzew oraz ich usytuowanie, stwarzające niebezpieczeństwo dla nieruchomości oraz użytkowników drogi, uwzględniono w tym zakresie wniosek wnioskodawcy, co było podyktowane. Nie negując w żadnym razie słuszności powyższych powodów uzasadniających samo usunięcie drzew, co przecież było w sprawie bezsporne, Sąd zauważa, że organ główny nie podjął jakichkolwiek rozważań co do możliwości dokonania nasadzeń zastępczych w innym miejscu niż bezpośrednie sąsiedztwo miejsca usunięcia drzew objętych decyzją, ani też nie wskazał okoliczności, które wskazywałyby, że na skutek innych działań realizuje wymienione wcześniej zasady i cele. Wprawdzie w ramach wniesionej do tutejszego Sądu skargi strona skarżąca zwróciła uwagę na tego rodzaju konkretne okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że oczekiwany przez organy obowiązek dokonania nasadzeń zastępczych był niemożliwy do nałożenia z przyczyn finansowych i organizacyjnych, a przede wszystkim także z tego powodu, że Gmina Miasto [...] realizując Program Ochrony Środowiska, posadziła w pasach drogowych 467 szt. drzew, to jednak argumentacji takiej zabrakło w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji. W konsekwencji więc, organy uzgadniające nie mogły uzgodnić projektu, który nie zawierał zasadniczych informacji z punktu widzenia możliwości przeprowadzenia oceny, czy w toku wydawania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew w sposób należyty i wszechstronny rozważono wszelkie kwestie związane z zasadami ochrony przyrody (środowiska), zwłaszcza w zakresie kompensacji szkody powstałej na skutek usunięcia objętych tą decyzją drzew.

Podkreślić należy, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji, stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy nie przesądza o braku możliwości otrzymania takiego uzgodnienia w przyszłości, jeśli tylko organ główny uzupełni swoje rozstrzygnięcie i towarzyszącą temu argumentację w zakresie pozwalającym na przyjęcie przez organ uzgadniający, że odstąpienie od nałożenia obowiązku nasadzeń zastępczych było rzeczywiście uzasadnione okolicznościami sprawy.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd wniesioną w sprawie skargę oddalił.