Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 19/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2010 roku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze M na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2010 roku zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie, że fakt natychmiastowej wykonalności decyzji oraz wysokość zobowiązania spowoduje zatrzymanie działalności gospodarczej spółki.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślenia wymaga również, że powołana wyżej regulacja nie uprawnia do dokonywania oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w kontekście zgłoszonych w skardze zarzutów przeciwko skarżonej decyzji. Prowadziłoby to bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co na etapie rozpoznawania takowego wniosku, dopuszczalne nie jest.

Przechodząc zatem do oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wnosząc o udzielnie ochrony tymczasowej, strona nie zawarła bowiem żadnego uzasadnienia w tym zakresie. Tym samym nie wykazała przesłanek przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki.

Ponadto zaznaczyć należy, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych skarżonej decyzji, albowiem, jak już wyżej wspomniano, Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, analizując argumenty w nim zawarte, czy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.