Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 236/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1  pkt 1 i 3, art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1 i 3, art. 181, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191, art. 194, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 2, art. 80, art. 81 ust. 1,
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Marta Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A.-M. M. Ż., I. Ż., B. Ż. spółki jawnej w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A.-M.K M.K.B. Ż. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki Nissan Navara nr nadwozia [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, organ I instancji ustalił, że firma A.-M. M.K.Ż. s.j. na podstawie faktury nr [...] dokonała wewnątrzwspólnotowo zakupu samochodu marki Nissan Navara o nr nadwozia [...]. Strona nie złożyła deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego powyższego samochodu i nie uiściła należnego z tego tytułu podatku akcyzowego. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ I instancji ustalając, iż nabyty samochód jest samochodem osobowym, określił stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 6.858 zł.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zarzucała wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, tj.

- art. 121§ 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieprawidłowe dokonanie ustaleń faktycznych na okres poprzedzający datę wydania decyzji, podczas gdy organ zobowiązany był do ustalenia stanu faktycznego na dzień powstania obowiązku podatkowego;

- art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodów mających na celu ustalenie stanu faktycznego na dzień powstania obowiązku podatkowego, w szczególności pominięcie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony i zeznań świadków oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego i pominięcie pisma strony z dnia 5 września 2011r;

– art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie i marginalizację faktu powszechnie znanego, że nowe pojazdy marki Nissan Navara sprzedawane w salonach nie są opodatkowane podatkiem akcyzowym;

oraz przepisów prawa materialnego:

– art. 80 ust 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust 1, art. 4 ust 1 pkt 5, art. 3 ust. 2 oraz art. 2 pkt 1, zał, 1 poz. 59 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym poprzez błędne uznanie, iż w chwili nabycia przedmiotowego pojazdu powstał obowiązek zapłaty akcyzy;

– art. 80 ust. 2 ww. ustawy poprzez naruszenie zasady równego traktowania, a to w związku z zarzutem naruszenia art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej i w oparciu o te zarzuty wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Wnosiła również w trybie art 229 Ordynacji podatkowej o dopuszczenie dowodu z przesłuchanie w charakterze strony M. Ż. i B.Ż. oraz z zeznań świadków: K. Ż., J. G. oraz P. G. na okoliczność, iż w chwili powstania obowiązku podatkowego przedmiotowy pojazd służył do przewozu towarów, zasadniczo nie służył do przewozu osób, cech pojazdu w chwili nabycia świadczących, że był pojazdem do transportu towarów i spełniał kryteria określone w notach wyjaśniających do kodu CN 8704.

Podnosiła, iż samochód w chwili nabycia był przeznaczony do przewozu towarów i w taki sposób był wykorzystywany przez stronę, co kwalifikuje go do kodu CN 8704.

Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę z uwagi na fakt, iż przedmiotem dowodu miały być okoliczności wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Wskazał następnie, iż kluczową kwestią sporną w sprawie jest kwalifikacja nabytego przez stronę samochodu jako samochodu osobowego (kod CN 8703) lub ciężarowego (kod CN 8704) ze względu na mające zastosowanie przepisy prawa materialnego tj. art. 80 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 z późn. zm.). Wywiódł, że stanowiący integralną część ww. ustawy Zał. nr 1 zawiera wykaz wyrobów akcyzowych i wskazuje wśród nich, w poz. 59, samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703 tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wyjaśnił, że do celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikacje wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze CN, zgodnie z Rozporządzeniem Rady(EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. ( art. 3 ust 2 ustawy o podatku akcyzowym). Zgodnie z obowiązującą w 2006r. Nomenklaturą CN klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależy od ich cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej m.in. z jego budowy i wyposażenia.

Organ wskazał dalej, iż w Taryfie Celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87, a m.in. w pozycji 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi), zaś w pozycjo 8704 pojazdy do transportu towarowego. Z kodu 8703 wynika, iż klasyfikowane do tego kodu, a w konsekwencji uznawane za samochody osobowe w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, są pojazdy spełniające warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób" . Cecha ta, na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdu, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do kodu CN 8703. Organ zaznaczył przy tym, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do kodu 8703 służy wyłącznie przewożeniu osób, lecz należy pamiętać, iż może on być także wykorzystywany do przewożenia towarów (por. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt ISA/ Wr 1360-10). Następnie organ odwołał się do wyjaśnień do Taryfy Celnej ( M.P. Nr 86, poz. 880) i zawartych tam wyjaśnień do poz. 8703, 8702 i 8704. Wskazał dalej, że w odniesieniu do klasyfikacji pojazdów wielozadaniowych do pozycji 8703, przedmiotowa klasyfikacja zdeterminowana jest ich cechami, które wskazują na to, iż pojazdy te przeznaczone są raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów, jak również, że ich podstawową funkcją nie jest transport towarów. Przykładowo takimi cechami jest: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym lub punktów kotwiących dla każdej osoby, obecność stałych okien wzdłuż bocznych paneli, obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi ( jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panelu lub przegrody między przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób jak i towarów; wyposażenie wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów ( np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo podał, że zestawienie powyższych cech z cechami spornego samochodu wskazuje, iż przedmiotowy samochód niewątpliwie posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703 m.in. takich jak: 5 miejsc siedzących wraz z pasami bezpieczeństwa dla 5 osób oraz wyposażenie wnętrza pojazdu, które jest kojarzone z przewozem pasażerów; tj. obicie siedzeń skórzane, wszystkie szyby w drzwiach otwierane elektrycznie, we wszystkich drzwiach zamontowane głośniki, w tylnych drzwiach zamontowane popielniczki oraz inne wymienione w protokole oględzin pojazdu z dnia 17.08.2011r. W takiej sytuacji, wbrew zarzutom odwołania, brak jest podstaw, aby przedmiotowy pojazd uznać za samochód ciężarowy i zaklasyfikować go do poz. 8704, jako pojazd do transportu towarowego. Organ wskazał, iż porównanie cech pojazdu wg kodu 8703 z cechami pojazdu wg kodu 8704 pozwala stwierdzić, że posiada on znacznie więcej cech pojazdu osobowego aniżeli ciężarowego. Może on wprawdzie służyć do przewozu towarów, jednak zasadniczą jego funkcją jest przewóz osób i jest tak przystosowany – posiada cechy charakterystyczne dla takiego pojazdu. Nie jest zatem przesądzającym fakt, że samochód został przez producenta zakwalifikowany jako ciężarowy.

Organ odwołał się nadto do not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (Dz. U UE.C. 2007.74.1) do poz. 8703 i wskazał, iż kryterium proporcji maksymalnej wewnętrznej długości podłogi powierzchni do transportu towarów do długości rozstawu osi pojazdu nie było kluczowym i przesądzającym o zaklasyfikowaniu przedmiotowego samochodu do pozycji 8703, ale stanowiło jeden z logicznych argumentów do uznania przedmiotowego samochodu za samochód osobowy. Organ wskazał przy tym, że noty wyjaśniające, choć nie są źródłem prawa, to są pomocne przy interpretacji Nomenklatury Taryfowej, a nadto służą do jednolitego interpretowania pojęć i dokonywania jednolitej klasyfikacji w państwach stosujących Nomenklaturę Scaloną WE.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że o zaklasyfikowaniu wyrobu do kategorii samochodów osobowych, w konsekwencji o uznaniu towaru za wyrób akcyzowy, decyduje klasyfikacja wg Nomenklatury Scalonej, a nie przepisy o ruchu drogowym. Wobec tego sposób określenia spornego pojazdu w innych dokumentach nie był wiążący dla organu podatkowego. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądowoadministaracyjne (wyroki w sprawach I SA/Gd 1337/10, I SA/Lu 153/11). Wskazał też, że nazewnictwo w ramach branży motoryzacyjnej wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji może odbiegać od sformułowań użytych w Nomenklaturze Scalonej Taryfy Celnej. Grupowanie samochodów w świetle przepisów ruchu drogowego nie może mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Nazwa handlowa towaru nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego organ wskazał, iż w sprawie zebrane zostały dowody istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w postaci dokumentów: wystawionego przez zbywcę rachunku dla nabywcy, dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz dokumentu identyfikującego przedmiotowy samochód. Jako kluczowy dla sprawy wskazał na dowód z oględzin przedmiotowego samochodu, w którym uczestniczył M. S. i nie wnosił do tej czynności zastrzeżeń. Rezultat oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie nie może być kwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa tylko i wyłącznie z tej przyczyny, że strona ocenę tę uznaje za niezgodną z jej oczekiwaniami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A.-M. M. Ż., I. Ż. i B. Ż. s.j. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej przez niezachowanie dwuinastancyjności postępowania i nierozpoznanie zarzutów odwołania, art. 122 i 121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, art. 187 §1 i art 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieustalenie stanu faktycznego na dzień powstania obowiązku podatkowego, a w szczególności pominięcie zeznań świadków, błąd w ustaleniach faktycznych oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego. Zarzucała nadto naruszenie art. 80 ust 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym w zw. z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady równego traktowania, bowiem faktem powszechnie znanym jest, że sprzedaż samochodów marki Nissan Navara w salonach (przed pierwszą rejestracją w kraju) nie była opodatkowana podatkiem akcyzowym, art. 80 ust 1, art.80 ust 2 pkt 2, art. 80 ust 3 pkt 3, art. 81 ust 1, art. 4 ust 1 pkt 5, art. 3 ust 2 oraz art. 2 pkt 1, zał. nr 1 poz. 59 ww. ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędne uznanie, iż z chwilą nabycia przedmiotowego samochodu powstał obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodów z dokumentów urzędowych.

Zaskarżyła nadto postanowienie z dnia [...] zarzucając naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie żądania strony w zakresie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony oraz zeznań świadków na okoliczność, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia służył do przewozu towarów, zasadniczo nie służył do przewozu osób, cech pojazdu w chwili nabycia i jego sprzedaży J. G. i spełniał kryteria określone w notach wyjaśniających do kodu CN 8704.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, iż stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U 2012.270),Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 powołanej ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem stwierdzić należało, iż wprawdzie wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, lecz naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania, istota sporu prawnego odnosi się do kwestii oceny prawidłowości określenia skarżącej Spółce zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu 15 marca 2006 r. samochodu osobowego marki Nissan Navara – podrodzaj pick-up.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, która to ustawa ze względu na moment powstania obowiązku podatkowego miała w sprawie zastosowanie, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zarówno nowe jak i używane. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy), a obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy). Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju (art. 81 ust. 1 ustawy). Stanowiący integralną część ustawy o podatku akcyzowym Załącznik nr 1 zawiera wykaz wyrobów akcyzowych i wskazuje wśród nich, w poz. 59, samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703 tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte poz. 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Trafnie przy tym podnosi organ odwoławczy, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze CN, zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym).

Zgodnie z obowiązującą w dacie powstania obowiązku podatkowego Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia (kryterium klasyfikacji taryfowej w przypadku pojazdów samochodowych są takie cechy zewnętrzne, jak np.: brak okien, tapicerka, punkty mocowania przewożonego towaru; o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika między innymi z jego budowy i wyposażenia oraz przeznaczenia). Klasyfikacja ta podlega określonym i konkretnym warunkom oraz szczegółowym zasadom, których celem jest jej jednolitość, co w konsekwencji umożliwia klasyfikowanie danego towaru zawsze do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych (por. treść Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz treść uwag do sekcji i działów Taryfy Celnej).

W związku z powyższym, jak również w związku z zasadą autonomii prawa podatkowego podkreślić należy, że dla grupowania i klasyfikowania pojazdów i nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące w systemie prawnym przepisy o ruchu drogowym oraz przepisy w sprawie warunków technicznych, które pojazdy samochodowe powinny spełniać.

Wobec tego zarzut, iż organy podatkowe z naruszeniem art. 194 Ordynacji podatkowej pominęły dowody z dokumentów: francuskiego dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, karty informacyjnej pojazdu, w których identyfikowany jest on jako samochód ciężarowy, uznać należy za bezzasadny.

W kontekście istoty sporu w sprawie wskazać należy, że w Taryfie Celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87, a między innymi w pozycji 8702 klasyfikowane są pojazdy do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą np. autobusy, w pozycji 8703 pojazdy samochodowe i pozostałej pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi), zaś w pozycji 8704 pojazdy do transportu towarowego.

Ustalenia faktyczne sprawy powinny zatem zmierzać do stwierdzenia, czy przedmiotowy samochód w momencie powstania obowiązku podatkowego (marzec 2006r.) spełniał określone cechy, do ustalenia głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia.

Z analizy akt sprawy wynika, iż wbrew zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Brak jest podstaw, aby postępowanie organów podatkowych kwalifikować jako nierzetelne, a ocenę dowodów jako wybiórczą i skierowaną na z góry określony cel. Przeciwnie, zmierzały one, podejmując w tej mierze również stosowne czynności z urzędu, do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych - istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. W tej mierze podkreślić należy znaczenie dowodów z dokumentów w postaci wystawionego przez zbywcę rachunku nabycia przedmiotowego samochodu, dowodu rejestracyjnego tego samochodu, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz dokumentu identyfikacyjnego przedmiotowy pojazd oraz dowodu z oględzin przedmiotowego samochodu, których przebieg odzwierciedlony został w treści protokołu z tej czynności procesowej (oraz w materiale fotograficznym), do którego strona nie wnosiła żadnych uwag odnośnie przebiegu tej czynności oraz przeprowadzonych na jej podstawie ustaleń.

Według Sądu, ustalenia odnoszące się do istoty sprawy przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dowodów, ocenionych w sposób korespondujący z dyrektywą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. Z wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż na jej gruncie ustawodawca sformułował adresowaną do organów podatkowych dyrektywę, zgodnie z którą, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają one wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Konsekwencją tak rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że rozpatrzeniu podlegają nie tyle poszczególne dowody odrębnie, co wszystkie dowody we wzajemnej ich korespondencji. Dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły jej granic, co wynika z uzasadnienia decyzji sporządzonego zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie sądu, organy podatkowe prawidłowo, w oparciu o informację uzyskaną od producenta /k.-71/, dokumenty rejestracyjne pojazdu, dokument identyfikacyjny pojazdu, kartę identyfikacyjną pojazdu, dowód z oględzin przedmiotowego pojazdu z dnia 17 sierpnia 2011r. ustaliły, iż przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym /CN 8703 / tj. spełnia warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób". Należy przy tym zauważyć, iż warunek ten nie dotyczy faktycznego przeznaczenia go przez użytkownika w toku eksploatacji, lecz możliwości jego użytkowania przez abstrakcyjnego użytkownika.

Trafnie w tym kontekście podnosił organ odwoławczy, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że samochód kwalifikowany do kodu 8703 służy wyłącznie do przewozu osób, bowiem może być także wykorzystywany do przewożenia towarów. Znajduje to potwierdzenie w końcowej części opisu kodu CN 8703, "włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi)".

Organy podatkowe w oparciu o ww. dokumenty i w toku oględzin, o terminie których strona była prawidłowo powiadomiona, ustaliły, iż sporny samochód jest pojazdem o nadwoziu typu pick-up, samochód tworzą dwie oddzielne przestrzenie, tj. zamknięta kabina dla przewozu osób i zamknięta dla przewozu towarów, kabina dla przewozu osób posiada dwa rzędy siedzeń – 5 miejsc siedzących, obicie foteli jest skórzane. Samochód posiada szyby boczne w panelach, wszystkie szyby otwierane są elektrycznie, posiada czworo drzwi, w których zamontowane są działające głośniki, w tylnych drzwiach zamontowane są blokady drzwi oraz popielniczki, są cztery uchwyty przy podsufitce, światła w podsufitce nad przednimi i tylnymi siedzeniami, pasy bezpieczeństwa dla wszystkich pasażerów oraz uchwyty ISO FIX dla montażu dziecięcych fotelików, w tylnej kanapie pośrodku zamontowany jest ruchomy podłokietnik, fotele są regulowane elektrycznie, wyposażony jest w sprzęt audio. Przedmiotowy samochód posiada automatyczną skrzynię biegów, jest wyposażony w aluminiowe felgi.

Ustalenia te strona kwestionowała, wskazując w piśmie z dnia 5.09.2011r., iż ze zdjęć z oględzin spornego samochodu wynika, iż posiada on inny przedni zderzak oraz skrzynia ładunkowa jest inną skrzynią niż ta, z jaką samochód został sprzedany.

Okoliczność ta została oceniona przez organ I instancji (k.80), a ocenę tę podzielił organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.

Oceny tej nie można uznać za dowolną, gdy się zważy, iż wskazywane przez stronę części pojazdu nie stanowią o jego cechach mających zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zakwalifikowania do właściwej pozycji CN. Trafnie wskazał organ I instancji, iż oryginalność części nie stanowi o spełnianiu przez pojazd kryteriów technicznych. Porównanie zaś francuskiego dowodu rejestracyjnego, dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą i informacji uzyskanej od producenta oraz rezultatu oględzin spornego pojazdu wskazuje bezspornie, iż nabyty przez stronę wewnątrzwspólnotowo samochód był i jest samochodem o nadwoziu typu pick-up o określonej długości skrzyni ładunkowej i rozstawie osi. Odnośnie wyposażenia pojazdu, rezultaty oględzin zbieżne są z danymi podanymi przez producenta "wnętrze samochodu kojarzone z częścią przeznaczoną dla pasażerów".

W tym miejscu wskazać należy na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C- 486/06 (Dz.U.UE.L.1987.256.1:zał.I pkt 43;sentencja) , w którym Trybunał zajmował się klasyfikacją taryfową pickupów, o cechach i wyglądzie zbliżonych do przedmiotowego pojazdu.

Trybunał orzekł, iż takie pickupy, składające się, po pierwsze, z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie, z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje ( w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o poj. od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe felgi należy klasyfikować na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem nr 3115/94 , nr 3009/95 i nr 1734/96.

Przyjęcie zatem przez organy podatkowe, iż sporny samochód, którego wygląd i cechy ustalone zostały na podstawie ww. dokumentów wystawionych w związku z jego wewnątrzwspólnotowym nabyciem oraz oględzin, w momencie powstania obowiązku podatkowego był samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób – kod CN 8703 prawa nie narusza.

Nie można podzielić zarzutów skargi, iż z naruszeniem art.121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie ustaliły istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, tj. cech i stanu samochodu z punktu widzenia jego klasyfikacji do właściwego kodu CN na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Z informacji uzyskanej od producenta (k.- 71) wynika, iż samochód Nissan Navara VIN:[...] posiadał typ kabiny Double Cab, nadwozie BA Pick Up, liczbę drzwi-5, liczę okien -4, liczbę siedzeń-4, maksymalną wewnętrzną długość podłogi powierzchni do transportu towarów: 1511mm, rozstaw osi 3200mm, wyposażenie całego wnętrza kojarzone z częścią przeznaczoną dla pasażerów. Zarówno we francuskim dowodzie rejestracyjnym, karcie identyfikacyjnej pojazdu, zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu jak i dokumencie identyfikacyjnym pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą wskazano, iż jest on samochodem ciężarowym, podrodzaj pick-up z 5 miejscami siedzącymi, włączając siedzenie kierowcy. Cechy pojazdu świadczące o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób potwierdzone zostały w toku oględzin.

Wszystkie te dowody, ocenione przez organy podatkowe we wzajemnej łączności doprowadziły do logicznych i przekonujących wniosków, iż cechy i budowa spornego pojazdu w momencie powstania obowiązku podatkowego, a nie jak twierdzi strona w momencie oględzin, kwalifikowały go do kodu CN 7803.

Ogólnie sformułowane w skardze zarzuty, co do braku ustaleń faktycznych na dzień powstania obowiązku podatkowego uznać zatem należy za pozbawione podstaw faktycznych i prawnych.

Błędnie wprawdzie organ podatkowy podkreślał, iż obecny w toku oględzin M. S. nie wnosił do tej czynności zastrzeżeń, bowiem nie reprezentował on strony postępowania, a jedynie doprowadził sporny pojazd na miejsce oględzin w imieniu kolejnego nabywcy i został przesłuchany jako świadek, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro strona prawidłowo powiadomiona o terminie oględzin udziału w nich nie brała i nie wnosiła do tej czynności zastrzeżeń. Uwagi zaś co do wyglądu zewnętrznego samochodu zawarte w piśmie z dnia 5.09.2011r., jak to wyżej wskazano, zostały ocenione przez organy podatkowe, czym wyczerpano dyspozycję art 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe powołują się, jako na kluczowy dowód, na oględziny spornego samochodu przeprowadzone kilka lat po wewnątrzwspólnotowym nabyciu go przez stronę, co stanowi główny zarzut skargi.

Okoliczność, że dokonane oględziny nie mogły mieć wpływu na zakwalifikowanie samochodu do kodu CN 8703 mogłaby mieć znaczenie, gdyby strona twierdziła, iż samochód bezpośrednio przed powstaniem obowiązku podatkowego przeszedł takie zmiany konstrukcyjne, które miały wpływ na jego budowę i wyposażenie, przez co utracił cechę "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób".

Strona jednak takich twierdzeń nie podnosiła. Podnoszone w skardze okoliczności odnoszą się do braku ustaleń, że po sprzedaży samochodu przez spółkę kolejny właściciel mógł dokonać w nim przeróbek. Okoliczność ta jednak nie była kwestionowana, skoro twierdzenia strony w tym względzie zawarte w ww. piśmie z dnia 5.09.2011r. ocenione zostały przez organ podatkowy zgodnie z wymogami art. 191 ordynacji podatkowej.

Strona powołuje się na naruszenie przez organy podatkowe art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej, podnosząc, iż faktem powszechnie znanym jest brak opodatkowania akcyzą nowych samochodów takich jak nabyty wewnątrzwspólnotowo przez stronę.

Wskazać zatem należy, iż faktem powszechnie znanym ( tzw. faktem notorycznym) jest okoliczność, zdarzenie, czynność lub stan, który powinien być znany każdemu rozsądnemu i mającemu przeciętne doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości, w której znajduje się siedziba organu podatkowego. Tego, co jest powszechnie znane, nie można oznaczać na podstawie stałych kryteriów, gdyż zależy to od miejsca i czasu. Powszechnie znane są np. wydarzenia historyczne, klęski żywiołowe, zdarzenia normalnie i zwyczajnie zachodzące w pewnym miejscu i czasie.

Kwestia opodatkowania akcyzą nowych samochodów Nissan Navara sprzedawanych w salonach samochodowych nie jest faktem powszechnie znanym w podanym wyżej znaczeniu, gdyż dotyczy wiedzy znanej tylko ew. nabywcom takich samochodów.

Odnosząc się do zarzutów strony, co do naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, iż uzasadnienie postanowienia wydanego w trybie art. 188 Ordynacji podatkowej jest oczywiście błędne, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy.

Odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań strony i świadków na okoliczność, iż w chwili powstania obowiązku podatkowego samochód służył do przewozu towarów, zasadniczo nie służył do przewozu osób, cech pojazdu w chwili nabycia i jego sprzedaży J. G., świadczących że samochód był pojazdem do transportu towarowego spełniającym cechy kwalifikujące go do kodu CN 8704, organ podatkowy wskazał, iż okoliczności które miały być przedmiotem ww. dowodów "zostały już wystarczająco stwierdzone innymi dowodami" ( postanowienie z dnia 29.12.2011r. k.- 100).

Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Wskazania zatem wymaga, iż jeżeli strona zgłasza dowód istotny w świetle przepisów prawa materialnego, to organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony ( por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r. I SA/Kr 2164/00 ONSA 2003, Nr 1, poz. 33). Argumentacja organu odwoławczego zawarta w ww. postanowieniu, w świetle podjętego merytorycznego rozstrzygnięcia, nie może być zatem zaakceptowana.

Poza jednak kryterium błędnie wskazanym przez organ podatkowy, najistotniejszym kryterium przeprowadzenia dowodu jest, aby przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co wprost wynika z art. 188 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swój wniosek dowodowy zawarty w odwołaniu strona powoływała się na pismo z dnia 5.09. 2011r. i opisane tam spostrzeżenia, co do różnic w wyglądzie samochodu w dniu oględzin w stosunku do jego wyglądu z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Okoliczność ta oceniona jednak została przez organ podatkowy I instancji, jako nie mająca znaczenia dla rozstrzygnięcia, jako że podawane przez stronę różnice nie miały wpływu na cechy i budowę spornego pojazdu, a przez to na zakwalifikowanie go do właściwego kodu CN. Ta więc okoliczność powinna być wskazaną przez organ odwoławczy podstawą pominięcia zgłoszonych dowodów (ich nieistotność dla rozstrzygnięcia).

Reasumując, skoro samochód marki Nissan Navara, jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (innym niż objęte pozycją 8702), co uzasadniało klasyfikowanie go do pozycji 8703, to uzasadnione było określenie skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego samochodu. W kontekście normatywnej treści przepisów art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poza sporem jest, iż zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania – tj. z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, co skutkuje obowiązkiem podmiotu dokonującego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, po przywozie na terytorium kraju, do złożenia deklaracji uproszczonej do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonania zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Skoro więc skarżąca mimo ciążącego na niej obowiązku nie zapłaciła podatku oraz nie złożyła deklaracji podatkowej, to organy podatkowe uprawnione i zobowiązane były do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej).

|Mimo zatem wskazanych nieistotnych dla rozstrzygnięcia wad procesowych (por. powołany na wstępie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.) |

|zaskarżona decyzja w ostateczności odpowiada prawu, co na podstawie art. 151 p.p.s.a. prowadziło do oddalenia skargi i orzeczenia jak w |

|sentencji. |