Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1825/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40, art. 44
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi U.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 25 sierpnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 listopada 1999 r. (uzupełnionym wnioskiem z dnia 15 stycznia 2001 r. w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego pod nazwą: budynek inwentarsko-składowy o wymiarach 30 x 10 metrów wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę, celem odchowu 15 klaczy, 5 ogierów, 5 wałachów, 10 źrebaków i 2 krowy, (uzupełnianym wnioskiem z dnia 14 września 2004 r. poprzez rozszerzenie wniosku i wnioskodawczynię B.W. ) S.W. i B.W. zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr nr [....] w miejscowości M. - na cele budowy budynku inwentarsko-składowego o wymiarach 30 x 10 metrów wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę, celem odchowu 15 klaczy, 5 ogierów, 5 wałachów, 10 źrebaków i 2 krowy.

Po rozpoznaniu tego wniosku pierwszą decyzję ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydano 18 stycznia 2000 r., którą uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 26 kwietnia 2000 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Kolejną decyzją z dnia 8 czerwca 2001 r. Wójt Gminy L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i po wniesieniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 8 marca 2002 r. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I-szej instancji. Kolejną decyzją z dnia 12 maja 2003 r. Wójt Gminy L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. zamierzenia inwestycyjnego i ta decyzja po rozpoznaniu odwołań została w dniu 9 czerwca 2004 r. uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. i przekazana organowi I-instancji do ponownego rozpoznania.

Dnia 27 października 2004 r. przeprowadzono rozprawę administracyjna w sprawie. Sporządzony został projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przez urbanistę i Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 3 grudnia 2004 r. stwierdził zgodność prawem tak sporządzonego projektu decyzji.

Wójt Gminy L. decyzją z dnia 17 grudnia 2004 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku inwentarsko-składowego wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę oraz przyłączami na działkach ewidencyjnych nr nr [....] o następującej charakterystyce: budynek dla odchowu 15 klaczy, 2 ogierów, 2 wałachów, 5 źrebaków, 1 krowy o powierzchni zabudowy 30 m x 10 m i zasilanego energią elektryczną z istniejącego przyłącza oraz wjazd na teren inwestycji po własnej działce nr ewidencyjny [....] i [....] z drogi publicznej gminnej nr ewidencyjny [....] . jako teren inwestycji wskazano również działkę nr [....] tereny pastwisk. Od tej decyzji wniesiono odwołania i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 28 lutego 2005 r. ponownie uchyliło decyzję organu I-instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Ponownie prowadząc postępowanie przeprowadzono rozprawę administracyjna w dniu 12 października 2005 r. Sporządzono projekt decyzji, którego zgodność prawem została ustalona postanowieniem Wojewody [....] z 18 listopada 2005 r.

Decyzją z dnia 23 stycznia 2006 r. Wójt Gminy L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku inwentarsko-składowego wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę oraz przyłączami na działkach ewidencyjnych nr nr [....] o następującej charakterystyce: budynek dla odchowu 15 klaczy, 2 ogierów, 2 wałachów, 5 źrebaków, 1 krowy o powierzchni zabudowy 30 m x 10 m i zasilanego energia elektryczną z istniejącego przyłącza oraz wjazd na teren inwestycji po własnej działce nr ewidencyjny [....] i [....] z drogi publicznej gminnej nr ewidencyjny [....] . jako teren inwestycji wskazano również działkę nr [....] stanowiące tereny pastwisk.

Od tej decyzji wniesiono odwołania i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 13 kwietnia 2006 r. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ I-instancji ponownie przeprowadził rozprawę w dniu 2 marca 2007 r. i ponownie sporządzono projekt decyzji, który został uznany przez Wojewodę [....] za zgodny z prawem i wydano decyzję w dniu 3 lipca 2007 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło decyzją kasacyjną z dnia 22 grudnia 2008 r.

Wójt Gminy L. wydaje kolejną decyzję w dniu 25 lutego 2010 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i ta decyzja również zostaje uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 31 maja 2010 r. Jako powody uchylenia decyzji Kolegium Odwoławcze wskazało: brak wyjaśnienia reprezentowania strony T.D. przez pełnomocnika, niekompletny wniosek wnioskodawców, brak precyzyjnego określenia zasad gospodarki ściekowej w zaskarżonej decyzji, brak oznaczenia stron w decyzji I-instancyjnej, brak podpisania załącznika graficznego przez Wójta Gminy i brak potwierdzenia zgodności z oryginałem tego załącznika.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. wnioskodawcy wskazali, że docelowo planują hodowlę 15 klaczy, 2 ogierów i średnio 5 sztuk źrebaków. Planowane przedsięwzięcie – budynek inwentarsko-składowy wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę oraz przyłączami na działkach nr nr [....] w M. będzie wykorzystywany w okresach rozrodu konika polskiego i dodatkowo będzie w nim przebywać 1 krowa oraz 2 wałachy. Budynek inwentarsko-składowy będzie miał wymiary 30 m x 10 m. Organ I-instancji przeprowadził rozprawę w dniu 29 marca 2011 r., a następnie uprawniona osoba sporządziła projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. stwierdził zgodność z prawem przygotowanego projektu decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 31 maja 2010 r. po raz kolejny uchyliło decyzję organu I-instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Kolegium odwoławcze wskazało, że przyczynami uchylenia zaskarżonej decyzji są: a) brak wyjaśnienia, czy T.D. udzielił pełnomocnictwa i czy pełnomocnik tej strony brał udział w postępowaniu; b) brak kompletnego wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie nie określenia zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną, sposobu odprowadzania ścieków oraz braku charakterystycznych parametrów technicznych i danych charakteryzujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko; c) brak w decyzji regulacji gospodarki ściekami; d) brak oznaczenia stron w decyzji i brak podpisu organu na załączniku graficznych do decyzji oraz brak potwierdzenia za zgodność z oryginałem tego załącznika (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karty nr 1-3).

W ponownie prowadzonym postępowaniu wnioskodawcy złożyli pisemne wyjaśnienia odnoście zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną, sposób odprowadzania, oczyszczania i unieszkodliwiania odpadów oraz wskazali na podstawowe parametry technicznej tej inwestycji w zakresie jej wpływu na środowisko naturalne (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karty nr 17-21).

Przeprowadzono w dniu 29 marca 2011 r. rozprawę administracyjną i został sporządzony przez uprawnionego architekta projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karty nr 75-91). Postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewoda [....] stwierdził zgodność z prawem przedstawionego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karty nr 103-107).

Następnie Wójt Gminy L. poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 § 1 K.p.a. (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karta nr 109).

Decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r. znak: [....] Wójt Gminy L. , po rozpatrzeniu powyższego wniosku i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr nr [....] w obr. M. - na cel budowy budynku inwentarsko-składowego wraz z gnojownią i zbiornikiem na gnojówkę oraz przyłączami na działki nr nr [....] oraz wjazd z drogi publicznej po działce nr [....] . Budynek przeznaczony jest do odchowu 24 koni i 1 krowy oraz wjazd na teren inwestycji po własnej działce nr [....] z drogi publicznej gminnej nr ewidencyjny [....] .

W uzasadnieniu wskazano, że wobec wszczęcia postępowania w dniu 23 listopada 1999 r. i braku zakończenia sprawy decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), z ważnością od 11 lipca 2003 r.), to zgodnie z art. 85 ust. 1 tej ustawy - postępowanie zostało przeprowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

W toku postępowania organ dokonał oceny zgodności wniosku z przepisami szczególnymi, w tym w szczególności z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz z przepisami o ochronie przyrody, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o ochronie gruntów rolnych i leśnych i innymi.

W warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt II decyzji) organ ustalił między innymi:

- usytuowanie projektowanego budynku jako wolno stojącego z zachowaniem wymaganych odległości od granic nieruchomości,

- obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej w razie realizacji zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności powyżej 50 m3,

- budowę zbiornika na gnojówkę i gnojowni według przepisów stanowiących o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz przepisów sanitarnych,

- ustalono maksymalną wysokość budynku na 10 metrów,

- ustalono kąt nachylenia połaci dachowych do 40º.

W pkt III tej decyzji ustalono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, nakazując, aby wywietrzniki budynku inwentarsko-składowego usytuować w sposób eliminujący lub ograniczający uciążliwości, nakazano realizację pasa zieleni izolacyjnej. W pkt IV decyzji ustalono wymagania dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W pkt IV ppkt 6 warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ ustalił zagospodarowanie odchodów zwierzęcych jako nawóz.

- zakaz wprowadzania zanieczyszczonych wód opadowych do wód, gleby i rowów. Odprowadzanie wód opadowych "zgodnie z przepisami odrębnymi".

- nakaz prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z ustawą o odpadach.

- uwzględnienie istniejącej sieci drenarskiej przy zagospodarowaniu działki.

Termin ważności decyzji ustalono na 31 grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że budowa planowanych obiektów jest niezbędna dla funkcjonowania i rozwoju gospodarstwa rolnego o powierzchni 9,41 ha o specjalizacji hodowla koni i bydła, związanej też z rekreacją, działalnością agroturystyczną i paramedyczną. Podał też organ, że w toku postępowania rozpatrzono uwagi, zastrzeżenia i zarzuty zgłaszane przez strony; zorganizowano 4-krotnie rozprawy administracyjne (12 października 2005 r., 2 marca 2007 r., 15 października 2009 r. i 29 marca 2011 r.). Organ ustalił ostateczną listę stron postępowania.

Wojewoda [....] - realizując obowiązek zakreślony w art. 44 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. znak [....] stwierdził zgodność z prawem projektu decyzji sporządzonego przez M.M. , legitymującą się przynależnością do [....] Okręgowej Izby Architektów.

Decyzja - jak stwierdził organ - nie narusza porządku prawnego stanowionego w przepisach odrębnych piętnastu ustaw odnoszących się do przedmiotu rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu wielkości hodowli nie przekraczającej 40 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych), która to wielkość wyznacza obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, natomiast decyzja dotyczy stada 29 DJP.

W dz. III decyzji ustalone zostały warunki ochrony interesu osób trzecich, w tym przed uciążliwościami emisji zapachowych.

W zakresie towarzyszących urządzeń infrastruktury technicznej, decyzja w dz.IV.6 ustala obowiązek gromadzenia odchodów zwierzęcych w szczelnych zbiornikach z obowiązkiem zagospodarowania rolniczego (jako nawozu) a w odniesieniu do odpadów kodu 020182 z obowiązkiem unieszkodliwiania przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa.

Dalej w uzasadnieniu decyzji organ podał, że po ostatecznym uzupełnieniu wniosku (13 sierpnia 2010 r.) wniosek inwestora spełnił wymagania art. 41 ust. 2 ustaw dotychczasowej. Organ przedstawił także w uzasadnieniu decyzji ustalenia czterech rozpraw administracyjnych z odniesieniem się do zgłoszonych uwag, zastrzeżeń i wniosków. Na ostatniej rozprawie strony nie wniosły żadnych uwag do projektu decyzji. Decyzja zawiera załącznik graficzny.

Od decyzji - w prawem zakreślonym terminie - odwołali się: J.B. , M.W. oraz T.D. i K.D.

J.B. i M.W. w swoich odwołaniach zarzucili uciążliwość planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności skutki wylewania gnojowicy. Wskazali, że już obecnie działalność gospodarcza S.W. i B.W. jest uciążliwa dla otoczenia. Podnieśli, że według ich wiedzy wnioskodawcy już nielegalnie wybudowali dwie obory, a wydana decyzja jedynie zmierza do ich legalizacji. Zamierzają, aby kiedyś ich dzieci wybudowały domy na tym terenie, a nie będzie to możliwe, jeżeli powstanie obora. Teren ten, zdaniem odwołujących, jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe.

K.D. i T.D. wskazali na niezgodność decyzji z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzonym obecnie dla wsi M. i na tym terenie planuje się budownictwo mieszkaniowe bez możliwości budowy obiektów inwentarsko-składowych. Podnieśli, że nikt ich nie poinformował o uzupełnieniu przez wnioskodawców ich wniosku. Wskazali, że pobór wody wielkości powyżej 5m3/dobę wymaga pozwolenia wodno-prawnego. Zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę powinny być szczelne i posiadać pojemność pozwalającą na przechowywanie gnojowicy przez okres 4 miesięcy, podczas gdy decyzja takiego warunku nie określa. Nadto nie został sporządzony operat hydrologiczny, podczas gdy od 1 listopada do końca lutego oraz w przypadku, jeżeli poziom wody gruntowej jest wyższy niż 1,2 metra poniżej poziomu terenu - nie jest dopuszczalne nawożenie gnojowicą. Odwołujący podnieśli również, że hodowla koni nie jest prowadzona w ramach normalnej gospodarki rolnej, lecz w ramach firmy "[....] ", a sprecyzowania wymaga pojęcie "[....] ", bo jest to tylko nazwa firmy a nie sposób przerobu padniętych zwierząt.

Ponadto odwołujący podnieśli zarzuty natury procesowej wywodząc, że E.K. (właścicielka działki nr .... i nr.....) nie jest stroną postępowania, natomiast A.K. (następczyni prawna) nie była zawiadomiona o rozprawie administracyjnej i nie brała udziału w postępowaniu.

Także U.M. jako kurator sądowy K.K. nie była zawiadomiona o rozprawie, natomiast zawiadomienie doręczono K.K. . A.F. i R.F. (właściciele działki nr....) nie są stronami postępowania, a zatem doręczenie im decyzji stanowi o jej wadliwości.

Decyzją z dnia 25 sierpnia 20011 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , po rozpatrzeniu złożonych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 42 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. z dnia 20 czerwca 2011 r. znak: [....] .

Kolegium Odwoławcze wskazało w uzasadnieniu, że w toku wszczętego w dniu 23 listopada 1999 r. postępowania decyzje organu pierwszej instancji były siedmiokrotnie uchylane w wyniku stwierdzonych naruszeń prawa materialnego i uchybień procesowych (26 kwietnia 2000 r. znak....; 8 marca 2002 r. znak.....; 9 czerwca 2004 r. znak [....] ; 28 lutego 2005 r. znak [....] ; 13 kwietnia 2006 r. znak [....] ; 23 grudnia 2008 r. znak [....] oraz 31 maja 2010 r. znak....). W toku wielokrotnego ponawianego rozpoznania sprawy naruszenia prawa i uchybienia natury procesowej były sukcesywnie naprawiane.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wzruszenia decyzji.

Odnosząc się do przedstawionych zarzutów stron skarżących Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia prawa procesowego, ponieważ inwestor istotnie 13 sierpnia 2010 r. uzupełnił wniosek o dane w zakresie unieszkodliwiania odpadów i ścieków zagospodarowania obornika i gnojowicy, zaopatrzenia w wodę. 22 lutego 2011 r. organ zawiadomił strony o rozprawie administracyjnej, która odbyła się 29 marca 2011 r. Przed rozprawą strony miały prawo wglądu do zgromadzonego w sprawie materiału. Mimo skutecznego zawiadomienia - w rozprawie nie wzięły udziału strony skarżące. Po sporządzeniu projektu decyzji organ, wypełniając obowiązek zakreślony w art. 10 § 1 K.p.a., w dniu 17 maja 2011 r. zawiadomił wszystkie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i udostępnieniu zgromadzonego materiału do wglądu stron. Z akt nie wynika, by z możliwości tej skorzystali skarżący. W ocenie organu odwoławczego nieprawdą jest twierdzenie, jakoby U.M. - kurator sądowy K.K. , nie była zawiadamiania o rozprawie. Istotnie - zawiadomienie o rozprawie administracyjnej skierowano bezpośrednio do K.K. (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karta nr 59), lecz także do U.M. (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karta nr 45). Nieprawdą jest – jak wyjaśnia to organ odwoławczy - twierdzenie, jakoby A.K. nie uczestniczyła w postępowaniu, była bowiem zawiadomiona o rozprawie administracyjnej (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karta nr 51), o udostępnieniu akt do wglądu (akta administracyjne sprawy, tom VIII, karta nr 141), a także została jej doręczona decyzja.

Organ odwoławczy stwierdził, że R.F. i A.F. nie posiadają w rozpatrywanej sprawie przymiotu strony postępowania, jednakże doręczenie im zawiadomień i decyzji nie skutkuje – wbrew twierdzeniu skarżących - "nieważnością" decyzji w zrozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zarzut niezgodności decyzji z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi M. (którego kopię dołączyli do swojego odwołania K.D. i T.D. ) jest całkowicie nieuprawniony. Projekt planu nie jest dokumentem obowiązującym i badanie zgodności decyzji z takim projektem nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

W kwestii niewłaściwych (lub niepełnych) - zdaniem skarżących - ustaleń decyzji w zakresie zagospodarowania odpadów, gospodarki gnojowicą i obornikiem wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu właśnie ustalenie owych warunków, którym inwestor ma obowiązek sprostać przy sporządzaniu projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zatem żadnych kwestii szczegółowych, które mogą być rozwiązane dopiero w fazie rozwiązań technicznych. Decyzja określa zaopatrzenie w wodę z wodociągu wiejskiego oraz z własnego ujęcia, przy czym - w tym ostatnim przypadku - obowiązują przepisy odrębne, które inwestor jest obowiązany spełnić. Dotyczy to także ustaleń w zakresie zagospodarowania obornika i gnojowicy. Jeżeli istotnie - ze względu na warunki gruntowo-wodne - nie będzie możliwe pełne zagospodarowanie rolnicze na obszarze własnego gospodarstwa (pow. 9,40 ha), to wówczas inwestor obowiązany będzie do innego rozwiązania problemu, w zgodzie z przepisami odrębnymi. Obowiązek taki odnosi się również do zagospodarowania zwierząt padłych i ubitych. Inwestor jest też obowiązany wykonać zbiorniki o prawem przepisanej pojemności - stosownie do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. po uprzednim wykonaniu ekspertyzy technicznej i uzyskaniu uzgodnienia organu inspekcji sanitarnej. Dodano, że dla gospodarstwa hodowlanego poniżej 40 DJP - nie ma obowiązku sporządzenia "raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Interesy osób trzecich zabezpieczają ustalenia decyzji w pkt III. l.b i I.c, również w zakresie ponadnormatywnych emisji. W konsekwencji stwierdzono, że obawy skarżących są w dużej mierze oparte na domniemaniu uciążliwości, bowiem nie ma podstaw do twierdzenia, że zrealizowanie inwestycji, która będzie spełniać warunki zawarte w decyzji i w przepisach odrębnych - wywoła istotnie negatywne i ponadnormatywne skutki dla otoczenia i środowiska, a jej uciążliwość pozostanie w granicach terenu inwestycji.

Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie ma dla istoty sprawy znaczenia, czy hodowla koni będzie prowadzona w ramach gospodarstwa rolniczego o kierunku hodowlanym, czy też w ramach firmy "[....] ", warunki dotyczą bowiem w równej mierze obu tych form. Nie jest również istotna nazwa przedsiębiorstwa zajmującego się odbiorem i utylizacją padłych zwierząt.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się U.M. , która w dniu 12 października 2011 r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na wskazaną decyzję, wnoszą co jej uchylenie jak uchyleni decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów sądowych.

Do skargi dołączono oświadczenie U.M. , że jest opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionej K.K. , zam. w [....] w [....] . Dołączono też kopię postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 sierpnia 2009 r. o ustanowieniu U.M. opiekunem prawnym dla całkowicie ubezwłasnowolnionej K.K. (sygn. akt III RNS 82/09) oraz kopię wezwania na rozprawę administracyjną 29 marca 2011 r. z kopią koperty adresowanej do K.K. .

W uzasadnieniu skargi U.M. zarzuciła naruszenie przepisów regulujących udział stron w postępowaniu i prawidła reprezentowania stron, ponieważ decyzja Kolegium Odwoławczego została doręczona " U.M. działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K.K. ", natomiast decyzja Wójta nie została doręczona K.K.. Skarżąca podała, że Kolegium Odwoławcze nie rozróżnia takich pojęć, jak: "opiekun prawny ustanowiony dla osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej", "kurator sądowy", "pełnomocnik", a przecież jest oczywistym, że osoba całkowicie ubezwłasnowolniona nie może udzielić pełnomocnictwa. Nadto K.K. przebywa w [....] w L. , a nie w [....] . U.M. wyjaśniła zadania kuratora sądowego według ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych. Stwierdziła też, że skoro działa jako strona (w imieniu własnym) oraz jako opiekun prawny osoby ubezwłasnowolnionej, to jej interes prawny niekoniecznie musi się w tych dwóch funkcjach pokrywać. Pisma winny być zatem kierowane do podmiotu występującego w imieniu własnym, oraz (odrębnie) do przedstawiciela strony niezdolnej do czynności prawnych. W konsekwencji - zdaniem skarżącej - w przedmiotowej sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa z zaistnieniem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu".

Skarżąca zarzuciła, że nie otrzymała wezwania na rozprawę administracyjną z 29 marca 2011 r. jako opiekun prawny ubezwłasnowolnionej K.K.

U.M. podniosła dodatkowo zarzut użycia w treści decyzji pojęcia "kurator sądowy" w odniesieniu do pełnionego przez skarżącą przedstawicielstwa w stosunku do ubezwłasnowolnionej K.K.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że zarzuty strony skarżącej koncentrują się na wątku nie mającym istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a sprowadzającym się do kwestii niewłaściwego określenia "funkcji" pełnionej przez U.M. reprezentującej stronę ubezwłasnowolnioną ( K.K. ). Nie ma przy tym podstaw do zarzutu, ze U.M. występując "w imieniu własnym" nie uczestniczyła w postępowaniu jako jego strona.

W gronie stron, którym doręczona została zaskarżona decyzja, wymieniona jest w poz. 9 " U.M. , [....] - działająca w imieniu własnym i jako pełnomocnik p. K.K. ". Ma rację skarżąca, że całkowicie ubezwłasnowolniona osoba nie może udzielać pełnomocnictwa (w zrozumieniu procesowym). Kolegium Odwoławcze wskazało, że niewłaściwie nazwana forma przedstawicielstwa U.M. w stosunku do K.K. nie jest uchybieniem powodującym wadliwość decyzji.

W kwestii zarzutu użycia w treści decyzji pojęcia "kurator sądowy" w odniesieniu do pełnionego przez skarżącą przedstawicielstwa w stosunku do ubezwłasnowolnionej K.k. , Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że według przywołanej przez skarżącą ustawy, można to poczytać za uchybienie (nie mające jednak - jak wyżej wspomniano - wpływu na rozstrzygnięcie), natomiast w zaskarżonej decyzji pojęcia "kurator" użyto w zrozumieniu potocznym, potwierdzonym w słownikach wyrazów obcych, a nawiązującym do łacińskiego źródłosłowu (curator = opiekun, kuratela = opieka).

W świetle powyższego - w ocenie Kolegium Odwoławczego - przesadnym jest czynienie poważnego zarzutu z określenia nazwy przedstawicielstwa pełnionego przez skarżącą w stosunku do K.K. , skoro "kurator" to właśnie "opiekun prawny".

W konsekwencji stwierdzono, że U.M. brała udział w całym toku postępowania jako prawny reprezentant ubezwłasnowolnionej K.K. , brała udział w całym toku postępowania w imieniu własnym i nie miało w tej kwestii znaczenia, czy została w gronie stron wymieniona dwa razy, czy tylko jeden raz w dwóch "funkcjach". Pomimo, że z pewnością osobisty interes prawny skarżącej nie musiał się koniecznie pokrywać z interesem K.K. - to nie istniały żadne przeszkody, by U.M. w obu tych "rolach" wystąpiła. Akta nie wskazują, by z takich uprawnień procesowych skarżąca korzystała w odniesieniu do merytorycznych kwestii zawartych w rozstrzygnięciach obu instancji. Nie jest w opisanej sytuacji jasne, na jakich przesłankach opiera skarżąca zarzut "pozbawienia strony możliwości korzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych". Prawdą jest przy tym, że kilkakrotnie (także w trakcie uprzednio prowadzonych w sprawie postępowań) pisma kierowano na adres K.K. , lecz zawsze równolegle kierowano je do U.M.

W kwestii zarzutu nieotrzymania wezwania na rozprawę administracyjną w dniu 29 marca 2011 r. jako opiekun prawny ubezwłasnowolnionej K.K. , podano, że w rozdzielniku wezwana (akta administracyjne sprawy, tom VIII-1, karty nr 25 i 27) w poz. 9 figuruje U.M. "w sprawie własnej", zaś w poz. 15 ubezwłasnowolniona K.K. . Organ wskazał, że nie było przeszkód - co już wyżej podkreślono – by U.M. (wiedząc, że wezwanie skierowano także bezpośrednio do osoby, dla której pozostawała opiekunem prawnym) wystąpiła na rozprawie jako reprezentant interesów osoby ubezwłasnowolnionej. Skarżąca, mimo skutecznego zawiadomienia, w rozprawie nie uczestniczyła.

Zauważono, że skoro skarżąca wywodzi, że została w postępowaniu pominięta jako opiekun prawny strony ubezwłasnowolnionej - miała pełną podstawę do domagania się wznowienia postępowania. Brak jest natomiast podstaw do kwalifikacji braku stosownego zawiadomienia opiekuna prawnego do kategorii rażącego naruszenia prawa w zrozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i żądania stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (nie wystarczy sama możliwość wywierania wpływu na wynik sprawy) lub wtedy, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też wówczas, gdy Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (nie jest wystarczającym stwierdzenie jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy). Wynik sprawy to inaczej treść samego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie uchyla zaskarżonej decyzji zawsze wtedy, gdy stwierdzi jakiekolwiek naruszenie prawa, ale tylko wówczas, gdy to naruszenie miało walor "istotny" w rozumieniu powołanego art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stąd "drobne" uchybienia prawa - których wprawdzie w żadnej mierze nie można uznać za dopuszczalne – nie stanowią jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, w której Sąd dopatrzył się drobnego (nieistotnego) uchybienia przepisom postępowania, które to jednak uchybienie nie ma i nie miało wpływu ani na prawidłowość zebrania materiału dowodowego, prawidłowość ustalenia stanu faktycznego oraz zastosowania przepisów prawa materialnego.

Postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy było prowadzone przez organy administracji na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.marca 20093r. wobec zaskarżonej decyzji oraz wniesioinego omił o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. ner o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.z.p.". Wniosek wszczynający postępowanie złożony został 23 listopada1999 r. i mimo, że z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to na mocy art. 85 tej ostatnio wymienionej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (11 lipca 2003 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe - czyli tak jak w tej sprawie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r.

Zgodnie z art. 44 u.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (...) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych. Wójt, po przeprowadzeniu ww. rozprawy, przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Na postanowienie to stronie nie przysługuje zażalenie. Z kolei wójt w przypadku stwierdzenia przez wojewodę niezgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, usuwa te niezgodności.

Artykuł 40 u.z.p. stanowił, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 tejże ustawy, na podstawie przepisów szczególnych.

Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne, a samo wydanie takiej decyzji zastrzeżone było dla wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi.

Taką decyzję wydaje wójt, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Decyzję w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się nie tylko po przeprowadzeniu obligatoryjnej rozprawy i uzyskaniu uzgodnienia przez wojewodę, ale również po jej uzgodnieniu w zakresie określonym w art. 40 ust. 4 u.z.p. oraz uzgodnieniu wymaganym przepisami szczególnymi.

W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ I. instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, dopełnił wymogu sporządzenia projektu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez osobę uprawnioną, a sam projekt tak przygotowanej decyzji został uznany przez Wojewodę [....] jako zgodny z prawem. Organy obu instancji uznały, że wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymogi wynikające z odrębnych przepisów. Sąd tą ocenę potwierdza wskazując, że zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z art. 42 ust. 1 u.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: a) rodzaj inwestycji; b) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony; c) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych; d) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; e) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; f) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz okres ważności decyzji.

Organ I. instancji szczegółowo przedstawił przepisy ustaw, które w jego ocenie uzasadniają badanie przedmiotowej decyzji w kontekście zgodności jej treści z tymi ustawami. W ocenie Sądu aż tak szeroki katalog tych ustaw (stanowiących jak podaje organ I. instancji przepisy szczególne w rozumieniu art. 40 ust. 1 in fine u.z.p.), nie był zasadny. W szczególności nie było podstaw kwalifikowania do przepisów szczególnych Kodeksu pracy lub ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Tym niemniej tak szerokie powołanie tych przepisów nie ma znaczenia w tej sprawie, ponieważ ani organ I. instancji, ani organ odwoławczy nie dokonywały w istocie ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o Kodeks pracy lub Prawo budowlane poza wskazaniem, że lokalizowanie obiektu powinno uwzględniać wymogi wynikające z Prawa budowlanego a dokumentacja projektowa winna być uzgodniona z właściwym inspektorem sanitarnym oraz z rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie wymogów wynikających z art. 213 i 214 Kodeksu pracy.

Organ I. instancji zawarł w punkcie II szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nakładając na wnioskodawców obowiązki w zakresie realizacji zbiornika na odchody zwierzęce w zależności od jego objętości, uwzględnienia sieci urządzeń melioracji szczegółowej, ustalenia maksymalnej wysokości przedmiotowego budynku, ustalenia kąta nachylenia połaci dachowych, ustalenia szerokości i długości budynku – to już w samych rozstrzygnięciu warunków zabudowy, ustalenia zasad wykonania dojazdów i placów postojowych oraz gospodarki odpadami.

W ocenie Sądu te warunki pozwalają na zaprojektowanie, na ich podstawie danego zamierzenia inwestycyjnego i nie naruszają przepisów prawa.

Co istotne, również w związku ze stanowiskiem i strony skarżącej i innych uczestników wnoszących na etapie postępowania administracyjnego odwołania, decyzja organu I. instancji ustala również szczegółowe wymagania ochrony interesów osób trzecich (pkt III decyzji z 20 czerwca 2011 r.). W ramach tych warunków organ I. instancji nałożył na inwestorów obowiązek takiego zaprojektowania tej inwestycji, aby nie wywoływała ona uciążliwości lub ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich, a w szczególności w zakresie ponadnormatywnej emisji hałasu, ochrony przez zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby, obowiązek zapewnienia ochrony terenów sąsiednich przez zalewaniem ich wodami opadowymi i gnojownicą, a także – co jest rzadko spotykane w decyzjach ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu – na inwestorów nałożono obowiązek podjęcia dodatkowych czynności ograniczających występowanie i nawiewanie emisji zapachowych ("smrodu") na tereny sąsiedzkie (tereny mieszkalnictwa) i wyraźnie określono, jakie to czynności winny być podjęte (pkt III.2 i pkt III.3 decyzji organu I. instancji).

Zakres ochrony interesów osób trzecich jest bardzo szeroki i szczegółowo sprecyzowany na potrzeby tej sprawy.

Również analiza wymagań dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z prawem, aczkolwiek i w tym zakresie zakres nakładanych na inwestorów obowiązków jest nawet większy, niż wynikałoby to z samej "obsługi infrastruktury technicznej". Nie można bowiem do takiej obsługi zaliczać unieszkodliwiania odpadów w przedsiębiorstwie typu "[....] " i ten zapis w ogóle nie powinien znaleźć się w tej decyzji. Odrębne ustawy regulują sposób postępowania z martwymi zwierzętami. Tym niemniej zamieszczenie tego warunku nie stanowi o istotnej wadliwości decyzji.

Analizując zachowanie procedury Sąd stwierdza, że w tej sprawie nie było obowiązku dokonywania uzgodnień projektu przedmiotowej decyzji w trybie art. 40 ust. 4 u.z.p.

Należy również wskazać, że stosownie do art. 43 u.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 tejże ustawy, który stanowił, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 u.z.p., określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw.

Istotnym jest również i to, że w tej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy w 1999 r., kiedy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu dopuszczających na działkach inwestorów zagospodarowanie ich jako tereny rolne – A4RP (akta administracyjne sprawy, tom II, karta nr 21). Inwestorzy mogli się spodziewać, że w jakimś rozsądnym terminie decyzja zostanie im wydana i to bez uchybień. Taka decyzja rzeczywiście została wydana, ale po upływie prawie 13 lat.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a właściwie jednego zarzutu, należy wskazać, że nie może on odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżąca podnosi bowiem, że organy administracji nie rozumieją pojęć "kurator", "opiekun prawny" i "pełnomocnik" i w istocie pozbawiono udziału w sprawie K.K. , dla której opiekunem prawnym ustanowiono skarżącą U.M. K.K. jest bowiem osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną.

Sąd stwierdza, że istotnie decyzja organu Ii. instancji i decyzja organu I. instancji i inne pisma organu I. instancji (np. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy w trybie art. 10 § 1 K.p.a. – akta administracyjne sprawy, tom VIII-1, karta nr 109) były wysyłane do skarżącej U.M. działającej w imieniu własnym i jako pełnomocnik K.K.. Rację ma skarżąca podnosząc, że zawiadomienie o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie decyzji I-instancyjnej wysłano odrębnie do skarżącej i odrębnie do K.K. (akta administracyjne sprawy, tom VIII-1, karta nr 27). Rację ma również skarżąca podnosząc, że czym innym jest ustanowienie pełnomocnictwa i bycie pełnomocnictwem, a czym innym posiadanie statusu opiekuna prawnego osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej.

Tym niemniej w ocenie Sądu nawet te niewątpliwie błędy w oznaczeniu skarżącej także jako opiekuna prawnego K.K. , a nie jej pełnomocnika – nie mogą być uznane ani za przesłankę wskazującą na pozbawienie K.K. bez jej winy braku udziału w postępowaniu, ani za inne naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca bowiem otrzymywała bieżąco informacje o toczącym się postępowaniu oraz pisma i decyzje organów, a dodatkowo otrzymywała je także reprezentując K.K. (poza zawiadomienie organu I. instancji o terminie rozprawy, które skierowano odrębnie dla K.K. i U.M. ). Okoliczność, że organy administracyjne błędnie "tytułowały" skarżącą jako pełnomocnik K.K. a nie jako opiekuna prawnego K.K. , nie może być uznane w tej sprawie za przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji. Tak skarżąca, jak i poprzez skarżącą K.K. miała zapewniony udział w sprawie i nie było żadnych przeszkód, aby w imieniu i na rzecz K.K. skarżąca podejmowała wszelkie dopuszczalne czynności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie naruszyły prawa materialnego, a także procedury administracyjnej w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało oddalić.