Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 197/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 b ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako O.p.) oraz powołanych przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – zwana dalej ustawą o VAT) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. dodatkowe zobowiązanie podatkowe za październik 2013 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. jako organ I instancji ustalił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. dodatkowe zobowiązanie podatkowe za październik 2013 r. w wysokości [...] zł, w oparciu o art. 89 b ust. 6 ustawy o VAT, obligujący organy podatkowe do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku, wynikającego z nieuregulowanych faktur, które nie zostały skorygowane w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze. Uzasadniając przedmiotową decyzję powołano się na ustalenia pokontrolne, z których wynikało, że Spółka nie dokonała korekty ujętej i rozliczonej w deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. kwoty podatku naliczonego wynikającego z nieuregulowanej faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez "B" Sp. z o.o. w K. na kwotę netto: [...] zł, podatek VAT [...] zł tytułem robót budowlanych. Zgodnie z dokumentacją księgową Spółki należność wynikająca z przedmiotowej faktury nie została przez stronę zapłacona, stąd w myśl art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, Spółka miała obowiązek dokonania korekty odliczonej kwoty podatku naliczonego wynikającego z nieuregulowanej faktury VAT.

Z powyższą decyzją podatnik się nie zgodził czemu dał wyraz w złożonym odwołaniu, w którym wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, zarzucił naruszenie:

1. art. 120, art. 121, w związku z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie,

2. art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny,

3. art. 89b ust. 1 i art. 89b ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej w K. na wstępie wskazał, że:

Stosownie do treści art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności (art. 89 b ust. 1a powołanej ustawy).

Z kolei, z treści zastosowanego przez organ przepisu art. 89 b ust. 6 ustawy VAT wynika, że w przypadku stwierdzenia, że podatnik naruszył obowiązek określony w ustępie pierwszym, organ ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku, wynikającego z nieuregulowanych faktur, które nie zostały skorygowane w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze.

Organ odwoławczy zauważył, że z porównania treści art. 89 b ust. 1 i ust. 6 ustawy VAT wynika, że naruszenie przez stronę obowiązku dokonania korekty w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, pociąga za sobą konieczność wymierzenia sankcji administracyjnej. Obowiązek ten jest bezwarunkowy i nie przewidziano w stosunku do niego żadnych odstępstw. Jednakże aby zastosować sankcję należy stwierdzić, że dłużnik będąc zobowiązanym do dokonania korekty nie wykonał tego obowiązku.

Przywołany stan prawny organ odniósł do okoliczności faktycznych sprawy.

Wskazał, że w toku kontroli podatkowej ustalono, że "A" Sp. z o.o. zawyżyła wartości dotyczące nabycia towarów i usług zaliczonych u podatnika do środków trwałych. W szczególności stwierdził, że z akt sprawy wynika brak zapłaty faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. na kwotę brutto [...] zł ( netto: [...] zł, podatek VAT [...] zł) wystawionej przez "B" Sp. z o.o. w K. na rzecz "A" Sp. z o.o.w C. z terminem płatności przypadającym na dzień [...] r. ujętej przez stronę w deklaracji VAT-7 za maj 2013 r. Przedmiotowa faktura uwzględniała 5% kaucję gwarancyjną w wysokości [...] zł, tym samym kwota do zapłaty wynosiła brutto: [...] zł ([...] zł - [...] zł), w tym podatku VAT w wysokości [...] zł.

Następnie stwierdził, że należność wynikająca z powyższej faktury VAT nie została przez "A" Sp. z o.o. uregulowana w terminie 150 dni od upływu terminu jej płatności, tj. terminu liczonego od dnia [...] r., który przypada na dzień [...] r. Powyższe potwierdził zarówno wierzyciel - Spółka "B" z o.o. jak i sam dłużnik - "A" sp. z o.o., który w dokumentach księgowych kwotę [...] zł wykazywał jako wysokość zobowiązania Spółki wobec kontrahenta. Co więcej, w piśmie z dnia [...] r. Spółka wyjaśniła, że przedmiotowa należność została uregulowana dopiero w dniu [...] r., w oparciu o zawartą z "B" z o.o. ugodę.

W związku z powyższym wskazał, że w myśl ww. art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT strona miała obowiązek dokonania korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z nieuregulowanej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na tej fakturze tj. za październik 2013 r. Bezspornym jest natomiast, że obowiązku tego, w ustawowym terminie, "A" sp. z o.o. nie dopełniła.

Z wyjaśnień złożonych przez Spółkę w toku kontroli podatkowej wynikało, że jako zleceniodawca zawarła z "B" Sp. z o.o. jako wykonawcą umowę z [...] r. o roboty budowlane, a w związku z wadliwym wykonaniem przedmiotu umowy dokonała jednostronnej kompensaty wierzytelności w wysokości [...] zł (faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. rozliczona w deklaracji VAT za miesiąc maj 2013 r.) żądając w piśmie z [...] r. obniżenia wynagrodzenia z tytułu rękojmi. "B" Sp. z o.o. nie uznała kompensaty i wniosła pozew o zapłatę kwoty [...] zł do Sądu Okręgowego w C., który w dniu [...] r. wydał nakaz zapłaty uwzględniający powództwo. "A" Sp. z o.o. wniosła sprzeciw od tego nakazu, po czym postępowanie sądowe zostało umorzone wobec zawarcia przez strony ugody, na mocy której "A" Sp. z o.o. zobowiązała się zapłacić dochodzoną kwotę w terminie do [...] r. i tego terminu dochowała.

Bez znaczenia dla sprawy uznał fakt, iż Spółka w dniu [...] r. złożyła korektę deklaracji za październik 2013 r., w której skorygowała wartość podatku naliczonego o kwotę podatku wynikającą z przedmiotowej faktury VAT nr [...] uwzględniając tym samym stwierdzone w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości, bowiem termin dokonania powyższej czynności, wskazany w art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT, nie został przez stronę dochowany. Podobnie bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie nałożonej sankcji organ uznał fakt sporu sądowego pomiędzy "B" z o.o. a "A" sp. z o.o. o zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane na podstawie umowy o generalne wykonawstwo z dnia [...] r., aneksowanej w dniu [...] r. i jego rozstrzygnięcie. Wyrok sądowy w kwestii przyznania Spółce prawa do obniżenia wynagrodzenia wykonawcy z tytułu wadliwie wykonanej umowy o roboty budowlane nie zniwelowałby nałożonego przepisami prawa podatkowego obowiązku strony do złożenia stosownej korekty deklaracji w terminie wynikającym z treści art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, a co najwyżej w przypadku przyznania racji "A" sp. z o.o. - dałby odwołującej prawo do uznania wystawionej faktury za uregulowaną i tym samym do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano.

Naruszenie powyższego obowiązku zobligowało organ podatkowy do ustalenia Spółce, zgodnie z art. 89b ust. 6 ustawy o VAT, dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku, wynikającego z nieuregulowanej faktury, który nie został skorygowany w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturze.

Organ przedstawił wyliczenie dodatkowego zobowiązania podatkowego jako 30 % z kwoty [...] zł co stanowi w zaokrągleniu do pełnych złotych kwotę [...] zł.

Organ zauważył, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy nie jest spór cywilny pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem, o to czy przedmiot umowy został prawidłowo wykonany czy też nie i w związku z tym rozliczenie stron sporu, lecz kwestia zgodności z prawem nałożonej przez organ sankcji z art. 89 b ust. 6 ustawy o VAT..

Dyrektor Izby Skarbowej w K. mając powyższe na uwadze orzekł jak w zaskarżonej decyzji z dnia [...] r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik Spółki "A" zaskarżył wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 120, w związku z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, tj. brak weryfikacji firmy “B" sp. z o.o. pod kątem dokonania przez nią korekty podstawy opodatkowania (oraz podatku należnego) na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT;

2. art. 89 b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie spowodowane niezebraniem informacji odnośnie dokonania korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego przez kontrahenta strony, w sytuacji gdy obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego przez "A" Sp. z o.o. zależny jest od dokonania korekty podstawy opodatkowania przez "B" Sp. z o.o;

3. art. 89 b ust. 1 i art. 89b ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy Spółka dokonała potrącenia wierzytelności ujętej w fakturze VAT nr [...] wystawionej przez "B" sp. z o.o. oraz złożyła korektę deklaracji.

W uzasadnieniu skarżąca powołała argumenty świadczące o zasadności weryfikacji firmy “B" sp. z o.o. pod kątem dokonania przez nią korekty podstawy opodatkowania z tytułu wystawionej faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. podkreślając, że obowiązek dokonania korekty podatku należnego przez wierzyciela ("B" Sp. z o.o.) oraz podatku naliczonego przez dłużnika ("A" Sp. z o.o.) zależny jest od dokonania korekty podstawy opodatkowania. Istnieje zatem związek wzajemnych praw i obowiązków realizujący zasadę neutralności podatku od wartości dodanej. Przeciwna interpretacja może prowadzić do naruszenia art. 90 Dyrektywy 112. Zatem organ podatkowy powinien ustalić czy "B" Sp. z o.o. dokonała korekty podstawy opodatkowania, która to okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem wniosek skarżącej o weryfikację kontrahenta nie został uwzględniony na etapie postępowania odwoławczego.

W dalszej części odwołała się do skuteczności korekty pokontrolnej w zakresie sankcji z art. 89 b ust. 6 ustawy o VAT. Wskazała, że przepisy art. 89b ustawy o VAT nie wyjaśniają, jakie konsekwencje niesie za sobą sytuacja, w której podatnik nie dokonał korekty podatku w deklaracji podatkowej złożonej za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności należności, lecz uczynił to dopiero w skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej za ten okres rozliczeniowy. Brak jest również stanowiska sądów administracyjnych, czy też interpretacji podatkowych w przedmiocie skuteczności korekty pokontrolnej w zakresie sankcji z art. 89b ust. 6 ustawy o VAT. Ze względu na brak wcześniejszej praktyki w tym temacie, pojawiające się wątpliwości w zakresie wykładni pozajęzykowej należy interpretować na korzyść podatnika, zgodnie z klauzulą in dubio pro tributario. Według skarżącej odwołanie się do wykładni językowej, systemowej, funkcjonalnej wskazuje na skuteczność takiej korekty oraz brak możliwości wymierzenia sankcji. Korekta pokontrolna jest prawnie skuteczna w świetle art. 81 b § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, a zatem wyłącza możliwość stosowania normy art. 89b ust. 6 ustawy o VAT. Przepisy dotyczące korekty deklaracji VAT po kontroli podatkowej stanowią, że podatnik ma prawo do korekty deklaracji VAT po kontroli podatkowej, która ujawniła nieprawidłowości (art. 165b § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Skarżąca zauważyła, że zgodnie z dotychczas wydawanymi rozstrzygnięciami sądów administracyjnych w oparciu o art. 89 b ust. 6 powołanej ustawy, decyzje ustalające dodatkowe zobowiązanie stanowiące 30% kwoty zaniżenia są poprzedzane wydaniem decyzji wymiarowych, a w przedmiotowym postępowaniu to nie wystąpiło. Konkludując stwierdziła, że uregulowanie należności zostało dokonane przed upływem terminu przewidzianego w art. 89b ustawy o VAT, co oznacza, że skarżąca spełniła ciążący na niej obowiązek

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do przedstawionej w skardze argumentacji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznał, że nie narusza ona prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 658 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.) Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa i jako taka jest prawidłowa.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione.

Organ słusznie przyjął, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym znajduje zastosowanie art. 89 b ust. 1 i ust. 6 ustawy o VAT, przy czym należy dodać, że z dniem 1 stycznia 2013 r. na podstawie art. 11 ww. ustawy z dnia 16 listopada 2013 r., o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce uległy zmianie, m. in., przepisy art. 89 a i 89 b ustawy o VAT), przy czym art. 89 a ust. 2 pkt 2, 4, 6 i ust. 6 oraz art. 89 b ust. 3 i 5 został uchylony.

Do wierzytelności powstałych po 1 stycznia 2013 r. stosuje się ww. przepisy ustawy o VAT w nowym brzmieniu, które stanowią, że:

Art. 89 b.1. W przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności.

1b. Przepisu ust. 1 nie stosuje się również w przypadku, gdy dłużnik w ostatnim dniu miesiąca, w którym upływa 150 dzień od dnia upływu terminu płatności, jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji.

2. W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

3. (uchylony).

4. W przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części.

5. (uchylony).

6. W przypadku stwierdzenia, że podatnik naruszył obowiązek określony w ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, który nie został skorygowany zgodnie z ust. 1. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.

W ocenie Sądu treść przywołanych przepisów jest jasna, czytelna i zrozumiała.

Odnosząc ww. regulację do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że prawidłowe jest ustalenie, że sporna faktura za roboty budowlane, której termin płatności upłynął [...] r. nie została zapłacona ani w tym terminie ani w terminie 150 od dnia upływu terminu jej płatności, który przypadał na [...] r.

Wprawdzie skarżąca w dniu [...] r. wystąpiła z żądaniem obniżenia wynagrodzenia z tytułu rękojmi o kwotę [...] zł, ale była to jednostronna i nieskuteczna kompensata z uwagi na bezzwłoczne wystąpienie wierzyciela tj. Spółki "B" z pozwem o zapłatę do Sądu Okręgowego w C., który wydał nakaz zapłaty. Wobec sprzeciwu skarżącej sprawa trafiła do trybu zwykłego, a postępowanie sądowe zostało umorzone [...] r. z uwagi na zakończenie sporu ugodą, na mocy której Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz wykonawcy kwoty [...] zł do dnia [...] r. i w tym dniu faktycznie zapłaciła sporną należność.

A zatem to skarżąca długotrwale nie wywiązywała się z płatności wobec Spółki "B". Skorzystała natomiast z dobrodziejstwa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornej faktury nr [...] z dnia [...] r.

Obowiązkiem skarżącej było dokonanie korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej ze spornej faktury w trybie przewidzianym w art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT.

Z kolei, obowiązkiem organu podatkowego, który stwierdził naruszenie przez podatnika regulacji określonej w art. 89 b ust. 1 ww ustawy było ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, który nie został skorygowany zgodnie z ust. 1.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym stanowi art. 89 b ust. 6 ma charakter sankcji (kary, środka dyscyplinującego) przewidzianej dla dłużnika całkowicie niezależnej od podnoszonych w skardze okoliczności związanych z prawem wierzyciela do korekty podatku należnego (art. 89 a ust. 1 ustawy o VAT). Organ podatkowy wbrew zarzutom skargi poczynił prawidłowe ustalenia, wystarczające dla roztrzygnięcia sprawy.

Bezzasadny jest zarzut potrącenia wierzytelności "B" wynikającej ze spornej faktury z wierzytelnością "A" z tytułu rękojmii za wady. Wobec zakwestionowania jednostronnej kompensaty przez "B" nie doszła ona do skutku. Korekta deklaracji za październik 2013 r. złożona przez Spółkę w dniu [...] r. w następstwie kontroli podatkowej nie mogła mieć wpływu na decyzję organu opartą na przepisie art. 89 b ust. 6 ustawy o VAT, który nie może być interpretowany w sposób rozszerzający.

Zaniechanie obowiązku określonego w art. 89 b ust. 1 ustawy o VAT przez podatnika, wywołało zatem działanie organu majace charakter obligatoryjny i bezwarunkowy.

Z uwagi na fakt, że podniesione przez skarżącą zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.