Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1555/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "R." Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Z. sp. j. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury (dalej też jako "organ II instancji") z dnia [...] maja 2019 r., nr [...].

Minister Infrastruktury powyższą decyzją wydaną w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 i 3 oraz 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - zwaną dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej też jako "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r. ustalającej opłatę za używanie 50 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 34 050,00 zł.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 16 maja 2018 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w Hotelu [...] przy ul. J. w miejscowości J. zajmowanym przez skarżącego. Kontrola została przeprowadzona w obecności K. R. (dalej "współwłaściciel").

W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 50 odbiorników telewizyjnych. Stwierdzono, że 50 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Na podstawie informacji uzyskanych od współwłaściciela, stwierdzono, że okres używania odbiorników w lokalu wynosi: "ponad pół roku". Z czynności kontrolnych sporządzono protokół, który podpisali kontrolujący oraz – bez zastrzeżeń – współwłaściciel. Do protokołu załączono listę czynności wykonanych podczas kontroli, notatkę do załącznika do protokołu oraz oświadczenie współwłaściciela z dnia 16 maja 2018 r., zgodnie z którym podczas kontroli ujawnionych zostało 50 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ich uruchomienie w celu potwierdzenia możliwości odbioru programu było niemożliwe, gdyż pokoje były sprzątane oraz zajęte przez gości.

Przeprowadzona kontrola wykazała, że kontrolowany nie posiadał dowodu zarejestrowania odbiorników telewizyjnych.

W dniu 22 sierpnia 2018 r., organ powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Pismem z dnia 19 września 2018 r., pełnomocnik skarżącego poinformował organ I instancji, iż odbiorniki telewizyjne w ilości 42 sztuk zostały niedawno zakupione po okazyjnej cenie ponieważ były w systemie MPEG 1 i w tym przypadku niemożliwe było odbieranie sygnału.

W odpowiedzi na powyższe pismo, organ wyjaśnił stronie jakie ustalenia zostały poczynione podczas przeprowadzonej kontroli oraz wskazał jakie są konsekwencje prawne stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Odnosząc się do przesłanej korespondencji organ wyjaśnił, że rejestracja odbiornika po kontroli nie jest przesłanką do umorzenia postępowania administracyjnego, ponieważ rejestracja nie została dokonana w terminie przewidzianym przepisami tj. 14 dni.

Organ poinformował, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu, zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ wskazał, iż protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

Jednocześnie Organ odniósł się do zarzutu, że kontrola odbyła się z udziałem wspólnika, który nie był zorientowany w przedmiocie kontroli wskazując, iż w protokole z kontroli i oświadczeniu posłużył się pieczęcią spółki, co wskazuje, że był uprawniony do posługiwania się nią. W związku z tym według organu trudno w tej sytuacji przyjąć, iż wspólnik był jednocześnie tak dalece pozbawiony wiedzy na temat ilości oraz czasu używania odbiorników telewizyjnych. Fakt posiadania przez wspólnika uprawnienia do posługiwania się pieczęcią spółki dowodzi, iż był on obdarzony zaufaniem pracodawcy, a trudno mieć zaufanie do osoby, która nie orientuje się w tym co faktycznie w Hotelu się dzieje.

Organ wyjaśnił, iż oświadczenie złożone przez osobę obecną podczas kontrolni odnośnie ilości odbiorników telewizyjnych, ich okresu używania oraz możliwości odbioru programów, było jedynie stwierdzeniem okoliczności jej znanych. Strona posiadała również możliwość w toku czynności kontrolnych złożenia zastrzeżeń odnośnie sposobu przeprowadzenia kontroli oraz okoliczności w nim wskazanych, jednak tego nie dokonała.

Działający z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., Kierownik Działu Weryfikacji Dokumentów w dniu [...] czerwca 2017 r., wydał decyzję Nr [...] ustalającą opłatę za używanie 50 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 34.050,00 zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawę prawną do ustalenia opłaty za używanie 50 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, oprócz przepisów wskazanych w ich komparycji, stanowiły także przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, wymienione w art. 2 ust. 2. cyt. ustawy, zgodnie z którym domniemywa się, że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu używa tego odbiornika. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego.

Przepis § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676) stanowi, że rejestracji dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiornik. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że strona po kontroli w dniu 5 września 2018 r. o godzinie 13:31 dokonała w Urzędzie Pocztowym R. rejestracji pięćdziesięciu odbiorników telewizyjnych pod numerem indentyfikacyjnym [...].

W dniu 10 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności na zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Pełnomocnik Strony zarzucił brak wzięcia pod uwagę przez organ I instancji procesu dostosowywania odbiorników do odbioru sygnału oraz ich rejestracji niezwłocznie po skonfigurowaniu. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3 i art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca w dniu kontroli używała bądź posiadała 50 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych gotowych do natychmiastowego odbioru programu, a stan faktyczny ustalony został w oparciu o wyjaśnienia współwłaściciela nie dysponującego odpowiednią wiedzą w tym zakresie. Wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z umowy o świadczenie usług z dnia 9 maja 2018 r. oraz faktury VAT nr [...] na okoliczność zlecenia przez skarżącą wykonania konfiguracji zakupionych odbiorników, daty konfiguracji oraz terminowej rejestracji odbiorników.

Minister Infrastruktury rozpoznając przedmiotowe odwołanie, decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., utrzymał w mocy decyzję organu I istancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w szczególności podał, że przeprowadzona w dniu 16 maja 2018 r., kontrola wykazała rzeczywiste posiadanie przez stronę 50 odbiorników będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Wskazał, iż w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Złożone przez osobę uczestniczącą w kontroli oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego nie ma podstaw, żeby kwestionować ustalenia kontroli, a organ I instancji wykonał ciążące na nim obowiązki dowodowe i ustalił okoliczności faktyczne niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji, dokonana przez organ I instancji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów wobec czego nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Organ argumentował, że współwłaściciel udzielił do protokołu z kontroli precyzyjnych wyjaśnień, które potwierdził własnoręcznym podpisem zarówno na protokole z kontroli jak i załącznikach do protokołu, a strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na brak używania w dniu kontroli w miejscu kontroli 50 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Załączone do odwołania dokumenty potwierdzać mogą jedynie naprawę instalacji telewizyjnej oraz podłączenie tunerów DVB-T do odbiorników w systemie MPEG 1, a nie wskazują na to, iż instalacja istniejąca uniemożliwiała natychmiastowy odbiór programu, a także na to, aby ujawnione odbiorniki były odbiornikami zakupionymi bez możliwości odbioru programów telewizyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności, nie zebranie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie w postaci uznania, że skarżący używał pięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników, podczas gdy przeprowadzona kontrola tego nie potwierdziła. Wskazał, że w trakcie jej przeprowadzenia niemożliwe było określenie zarówno ilości używanych przez skarżącego odbiorników jaki i określenie ich przydatności do natychmiastowego odbioru sygnału, a treść uzasadnienia przedmiotowej decyzji potwierdza, że kontrolujący nie miał możliwości określenia konkretnej ilości zakupionych przez skarżącego odbiorników. Nadto organ przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się zdaniem skarżącego wyłącznie na wyjaśnieniach współwłaściciela spółki, który z uwagi na inny zakres obowiązków nie posiadał wiedzy na temat daty zakupienia odbiorników telewizyjnych oraz możliwości natychmiastowego odbioru przez nie sygnału. Czynności kontrolne przebiegały w trakcie, gdy w hotelu gościła liczna grupa gości z Izraela, obecny przy kontroli K. R. mimo, że nie posiadał wystarczających informacji odnośnie zakupionych telewizorów, był zajęty obsługą gości, którzy kilkukrotnie przerywali czynności kontrolne swoimi żądaniami, w związku z czym udzielał on orientacyjnych informacji, co do prawdziwości których nie miał pewności. Działo się tak ponieważ podmiot przeprowadzający kontrolę zapewniał go, że kontrola ma charakter statystyczny, a udzielone przez niego informacje nie mają znaczenia. Organ ustalając stan faktyczny sprawy nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego, że 42 odbiorniki będące w jego posiadaniu nie nadawały się do natychmiastowego odbioru sygnału ponieważ zakupione były one w systemie MPEG 1 co uniemożliwiało odbieranie sygnału. Organ nie wziął pod uwagę, że takie odbiorniki wymagają stosownego zaprogramowania, inaczej mogą służyć wyłącznie jako monitory komputerowe. Organ wydając decyzję nie uwzględnił wykonywania samego procesu dostosowywania odbiorników do odbioru sygnału oraz ich rejestracji niezwłocznie po wykonaniu odpowiedniej konfiguracji. Organ bezzasadnie nie przeprowadził dalszych czynności dowodowych w sytuacji, gdy kontrolujący nie przeprowadził w sposób prawidłowy czynności kontrolnych czego skutkiem było ustalenie stanu faktycznego bez zachowania dostatecznej wnikliwości.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1. ust. 2, ust. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3 i art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych ( tj. Dz. U. 2014 r. poz. 1204) - poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca w dniu przeprowadzenia u niego kontroli używała bądź posiadała 50 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych zdatnych do natychmiastowego odbioru programu ustalając przy tym opłatę w kwocie łącznej 34.050,00 zł, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy został ustalony wyłącznie na wyjaśnieniach współwłaściciela, który nie dysponował odpowiednią wiedzą w tym zakresie.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych unormowań, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ww. ustawy. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym.

Należy wskazać, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej w dniu 16 maja 2018 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obiekcie Hotel [...] należącym do skarżącego. Kontrola została przeprowadzona w obecności współwłaściciela – K. R.. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 50 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co zostało ustalone na podstawie ustnego oświadczenia współwłaściciela. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym przez niego bez zastrzeżeń oraz w złożonym przez niego oświadczeniu wiedzy, w którym podał przyczynę braku możliwości bezpośredniego uruchomienia odbiorników. Tak więc w sposób nie budzący wątpliwości organ ustalił okoliczność używania przez stronę w dniu kontroli 50 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie zebrania i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie w postaci uznania, że skarżący używał pięćdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników, podczas gdy przeprowadzona kontrola tego nie potwierdziła, wskazać należy, iż protokół z kontroli był podstawowym dowodem w sprawie, wobec niewskazania przez stronę mogących obalić poczynione na jego podstawie ustalenia, kontrdowodów. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w k.p.a.

Należy stwierdzić, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest integralną częścią postępowania administracyjnego, lecz stanowi podstawę faktyczno - dowodową dla jego wszczęcia. Postępowanie w sprawie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Tak więc protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. Podobnie nie stanowi przesłuchania świadka, czy też strony, czynność odebrania do protokołu kontroli oświadczenia na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych.

W rozpoznawanej sprawie, w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez współwłaściciela ustalono, iż strona posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu liczbę odbiorników jak również, iż były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób, w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Załączone do odwołania dokumenty potwierdzać mogą jedynie naprawę instalacji telewizyjnej oraz podłączenie tunerów DVB-T do odbiorników w systemie MPEG 1, a nie wskazują na to, iż instalacja istniejąca uniemożliwiała natychmiastowy odbiór programu, a także na to, aby ujawnione odbiorniki były odbiornikami zakupionymi bez możliwości odbioru programów telewizyjnych. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 k.p.a. Ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Złożone przez współwłaściciela oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest zatem dopuszczalne i słusznie zostało w postępowaniu administracyjnym uznane za wiarygodne. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż współwłaściciel nie dysponował odpowiednią wiedzą w zakresie posiadania i używania odbiorników telewizyjnych.

Jak wskazano w skardze, w dniu kontroli skarżący przyjmował liczną grupę obywateli Izraela, o dobro gości, bezpieczeństwo i wypełnianie życzeń odpowiedzialny był sam współwłaściciel. Jeżeli zajmuje się on bezpośrednią obsługą gości, spełnianiem ich żądań, udzielaniem odpowiedzi na pytania, nie może on nie posiadać wiedzy o ilości pokoi, warunkach czy ich wyposażeniu.

W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza współwłaściciela obiektu nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, przy czym telewizory są istotnym elementem tych składników. Tak więc zdaniem Sądu, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż współwłaściciel nie dysponował odpowiednią w tym zakresie wiedzą.

W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt: II GSK 1478/10). Pełnomocnik strony nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na brak używania niezarejestrowanych 50 odbiorników telewizyjnych, które ujawniono podczas kontroli. Mocy dowodowej oświadczenia wiedzy nie może w tym przypadku zastąpić umowa potwierdzająca fakt przeprowadzenia naprawy instalacji telewizyjnej w hotelu, zwłaszcza w sytuacji, gdy informacja o standardzie pokoi hotelowych, w zakresie dostępności programów telewizyjnych, była widoczna, jak ustalił organ, na stronie internetowej hotelu w przededniu dokonania kontroli. Ponadto kwota wynagrodzenia (500 zł) z tytułu naprawy instalacji telewizyjnej pozostaje zupełnie nieadekwatna do ilości odbiorników podlegających przestrojeniu, zgodnie z informacją przekazaną przez skarżącego, a ponadto powyższa umowa została zawarta na okres czterech miesięcy, w związku z czym trudno uznać, aby w dniu kontroli odbiorniki TV znajdujące się w pokojach hotelowych zajętych przez gości były pozbawione możliwości odbioru, zwłaszcza gdy sygnał analogowy na terenie kraju był już niedostępny przynajmniej od końca 2013 r.

Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników wskazać należy, iż w myśl postanowień ww. przepisu, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. poz. 750) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używanie niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi 34.050,00 zł (30x22,70x50). W takiej też wysokości opłata została ustalona przez organ I instancji.

Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł, jak w sentencji wyroku.