Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1988/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6251 Warunki techniczne nadawania programów radiowych i telewizyjnych (częstotliwość)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 30, art. 31 par. 1 pkt 2, art. 31 par. 2, art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (nazywany dalej: "Prezes UKE") postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., nazywany dalej: "K.p.a.") w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935, dalej "Zmiana K.p.a.") oraz w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 z późn. zm., nazywanej dalej: "Pt") po rozpatrzeniu wniosku F. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "I.") z [...] maja 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy postanowienie Prezesa UKE z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odmawiające dopuszczenia I. do udziału w postępowaniu prowadzonym pod nr [...] w sprawie zmiany rezerwacji częstotliwości z zakresu [...] MHz udzielonej na rzecz S. sp. z o.o. (dalej "postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S.").

Prezes UKE decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] (poprzednia sygnatura: [...]), zwaną dalej "Zmiana Rezerwacji", dokonał zmiany rezerwacji częstotliwości będących w dyspozycji S. sp. z o.o. (nazywana dalej: "S.") poprzez nadanie rezerwacji częstotliwości z zakresu [...] MHz neutralności technologicznej, tj. umożliwienia S. wykorzystywania częstotliwości zarówno w służbie ruchomej i stałej.

Jedyną stroną postępowania zakończonego wydaniem Zmiany Rezerwacji była S., reprezentowana przez I. sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Zarządca przymusowy") bowiem na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w [...] Wydział Gospodarczy z [...] października 2015 r., sygn. akt [...] I. sp. z o.o. ustanowiona została zarządcą przymusowym nad przedsiębiorstwem S.

Prezes UKE wyjaśnił, że Zmiana Rezerwacji została doręczona S. [...] marca 2017 r., co oznacza, że [...] kwietnia 2017 r. upłynął 14 dniowy termin na złożenie przez S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji. W związku z faktem niezłożenia przez S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji, wspomniana Zmiana Rezerwacji uzyskała walor ostateczności [...] kwietnia 2017 r.

Pismem z [...] kwietnia 2017 r. I. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany rezerwacji S. Jednocześnie, na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji.

Zaskarżonej decyzji I. zarzuciła naruszenie art. 185 ust. 4d w zw. z art. 116a ust. 1 Pt, polegające na nieustaleniu przez Prezesa UKE opłaty za Zmianę Rezerwacji, której celem, w opinii I., była optymalizacja wykorzystania częstotliwości zarezerwowanych na rzecz S.

Zdaniem I., Zmiana Rezerwacji znacznie poszerzyła zakres możliwości technicznych, funkcjonalnych i usługowych, związanych z wykorzystaniem częstotliwości przez S., a usunięcie zobowiązania S. do pokrycia zasięgiem własnej sieci określonego obszaru oraz procentu ludności RP, doprowadziło do istotnego obniżenia kosztów związanych z eksploatacją sieci radiowych wykorzystujących zarezerwowane częstotliwości, co oznacza, że Zmiana Rezerwacji ma istotny, negatywny wpływ na stan konkurencji na rynku telekomunikacyjnym oraz podważa przejrzystość stosowania przez Prezesa UKE narzędzi ustawowych dotyczących zmiany rezerwacji częstotliwości.

W uzasadnieniu wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu I. powołała się na art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., na podstawie którego stwierdziła, że jest uprawniona jako organizacja społeczna do występowania z żądaniem dopuszczenia jej do udziału postępowaniu zakończonym wydaniem Zmiany Rezerwacji. Wyjaśniła, że cele statutowe I. są ściśle merytorycznie powiązane z przedmiotem zmiany Rezerwacji, w interesie wszystkich uczestników rynku telekomunikacyjnego, a także szeroko pojętym interesie społecznym jest zapewnienie, aby rozstrzygnięcia podejmowane przez Prezesa UKE były przejrzyste, odpowiadające ustawowo określonym celom polityki regulacyjnej, a także respektowały pozostałe wymagania prawa materialnego i procesowego. Zaznaczyła, że udział I. przyczyni się do pełniejszej realizacji celów polityki regulacyjnej dotyczącej wspierania konkurencji oraz wspierania rynku wewnętrznego, w szczególności poprzez zapewnienie równego traktowania przedsiębiorców. Zaznaczyła, że Zmiana Rezerwacji została wydana z naruszeniem art. 185 ust. 4d Pt.

Prezes UKE postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. odmówił dopuszczenia I. do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany rezerwacji S., uznając, że żądanie zawarte we wniosku dotyczą postępowania już zakończonego, bowiem [...] marca 2017 r. została wydana Zmiana Rezerwacji.

Pismem z [...] maja 2017 r. I. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu wniosku I. podała, że Prezes UKE, podejmując rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie, zaniechał rozpatrzenia przesłanek dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania, określonych w art. 31 § 1 K.p.a.

I. stwierdziła, że wydanie decyzji administracyjnej nie powoduje automatycznie, że dana sprawa administracyjna jest zakończona w sposób ostateczny.

I. powołała się na art. 16 § 1 K.p.a., który w jej opinii oznacza, że do czasu rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez I., Zmiana Rezerwacji nie może być uznana za ostateczną.

Zaskarżone postanowienie nie obejmuje swoim rozstrzygnięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zmiany Rezerwacji, zawartego we wniosku I. z [...] kwietnia 2017 r. Całkowite pominiecie środka zaskarżenia złożonego przez I. i nie odniesienie się do niego w treści rozstrzygnięcia powoduje, że wniosek ten w dalszym ciągu pozostaje nierozpatrzony, a wydane postanowienie narusza art. 138 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a, wymagający podjęcia przez organ rozstrzygnięcia odwoławczego, a I. oczekuje na rozpatrzenie skutecznie złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zmiany Rezerwacji.

Jednocześnie I. wskazała, że nawet gdyby stanowisko Prezesa UKE w sprawie było trafne (czemu I. przeczy) i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy byłby niemożliwy do uwzględnienia z powodu braku wcześniejszego dopuszczenia I. do postępowania w sprawie Zmiany Rezerwacji, to obowiązkiem Prezesa UKE byłoby potraktowanie wniosku I. jako skargi w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i w konsekwencji uznanie jej za żądanie wznowienia postępowanie, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej zmiany, zgodnie z art. 235 K.p.a.

Pismem z [...] czerwca 2017 r. Zarządca przymusowy podzielił argumentację Prezesa UKE przywołaną w uzasadnianiu postanowienia.

Prezes UKE po ponownym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku z [...] kwietnia 2017 r. o dopuszczeniu I. na prawach strony do udziału w postępowaniu, jak i wniosku z [...] maja 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji.

Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Prezes UKE wskazał, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Zatem, celem dopuszczenia określonego podmiotu do udziału w toczącym się postępowaniu, organ administracji publicznej prowadzący to postępowanie przed podjęciem decyzji w ww. zakresie zobowiązany jest zbadać, czy zachodzą łącznie: przesłanka stanowiąca, że postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, lecz praw i obowiązków innego podmiotu, czyli strony (stron) tego postępowania, przesłanka w postaci uzasadnienia udziału organizacji w postępowaniu celami statutowymi tej organizacji, przesłanka zaistnienia interesu społecznego w razie dopuszczenia do takiego udziału.

Prezes UKE podkreślił, że przed zbadaniem spełnienia przez I. ww. przesłanek organ administracji publicznej zobowiązany jest zbadać, czy postępowanie o dopuszczenie do którego wnosi I., rzeczywiście toczy się.

Organizacja społeczna ma prawa strony, w tym prawo wniesienia odwołania, tylko wówczas gdy została dopuszczona do udziału w postępowaniu w pierwszej instancji.

Jeżeli organizacja nie brała udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia odwołania. W razie złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, organ pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy zostało wywołane postępowanie przed organem drugiej instancji.

W przypadku ustalenia, że postępowanie administracyjne nie toczy się, zachodzą podstawy do odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie wskutek wygaśnięcia uprawnienia określonego w art. 31 § 1 pkt 2 i § 3 K.p.a.

Prezes UKE stwierdził, że postępowanie pierwszo instancyjne - postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. - zakończyło się [...] marca 2017 r. wraz z wydaniem Zmiany Rezerwacji, stosownie do art. 104 § 2 K.p.a., zgodnie z którym decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z chwilą wydania ww. decyzji, postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie zmiany rezerwacji S. zakończyło się. Wniosek I. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wpłynął do organu [...] kwietnia 2017 r.

Ponadto w sprawie zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji nie zostało wywołane postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy (postępowanie odwoławcze) przez jedyną stronę postępowania, tj. S.

Biorąc powyższe pod uwagę Prezes UKE uznał za niezasadne stanowisko I., jakoby postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. nie zostało jeszcze w sposób ostateczny zakończone, gdyż nie upłynął jeszcze termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji.

Prezes UKE nie mógł rozpatrzyć wniosku I. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zmiany Rezerwacji, gdyż ów wniosek nie pochodził od strony – uczestnika postępowania. Z tej samej przyczyny organ nie mógł uwzględnić wniosku I. o wznowienie postępowania w trybie art. 235 K.p.a.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa UKE z [...] lipca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Powtarzając zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia I instancji, zaskarżonemu postanowieniu I. zarzuciła naruszenie:

- art. 31 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie merytorycznych przesłanek dopuszczenia I. do postępowania,

- art. 31 § 2 K.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia I. do postępowania w sprawie Zmiany Rezerwacji pomimo spełnienia merytorycznych przesłanek,

- art. 138 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. i art. 144 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zmiany Rezerwacji złożonego przez I. wraz z wnioskiem o dopuszczenie do postępowania.

W uzasadnieniu zarzutów I. podała, że we wniosku I. z [...] kwietnia 2017 r. zostały spełnione, wynikające z art. 31 § 1 K.p.a., przesłanki dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu za czym przemawiają zarówno cele statutowe I., jak również interes społeczny.

Merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o dopuszczenie I. do udziału w postępowaniu wymagało rozpatrzenia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia.

Prezes UKE, skupił się wyłącznie na argumentacji wykazującej, że postępowanie, którego dotyczył wniosek I. zostało zakończone decyzją z [...] marca 2017 r. a postępowanie odwoławcze od tej decyzji nie zostało wywołane. Poza rozważaniami Prezesa UKE pozostała kwestia braku ostateczności decyzji z [...] marca 2017 r. w momencie składania przez I. wniosku z [...] kwietnia 2017 r. A więc postępowanie nie mogło być uznane za ostatecznie zakończone.

Ponieważ jednak podjęte przez Prezesa UKE rozstrzygnięcie ma charakter merytoryczny i jego treścią jest odmowa dopuszczenia I. do udziału w postępowaniu, to tym samym organ potwierdził, że w trakcie rozpatrywania wniosku I., istniało - niezakończone ostatecznie - postępowanie w sprawie zmiany rezerwacji S. W przeciwnym razie bezpodstawne byłoby merytoryczne rozpatrzenie wniosku I. o dopuszczenie do tego postępowania.

Zdaniem I., rozstrzygnięcie pozytywne, dopuszczające Skarżącą do postępowania w sprawie Zmiany Rezerwacji było konieczne w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym.

W ocenie I. naruszające art. 31 § 1 i 2 K.p.a. rozstrzygnięcie w sprawie było wynikiem, po pierwsze - błędnego przyjęcia przez Prezesa UKE, że nie istniało postępowanie, którego dotyczył wniosek I., a po drugie - nierozpatrzenia przesłanek ustawowych dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania, które to przesłanki zostały przez I. spełnione i wykazane.

Nadto zdaniem I. Prezes UKE dopuścił się naruszenia art. 138 w zw. z art. 127 § 3 i art 144 K.p.a., które polegało na nierozpatrzeniu skutecznie złożonego (wraz z wnioskiem z 5 kwietnia 2017 r.) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zmiany rezerwacji S.

Gdyby Prezes UKE stał na stanowisku, że postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie nie może się toczyć na skutek wniosku I. (z czym Skarżąca się nie zgadza), to w zależności od podstaw do przyjęcia takiej tezy, organ powinien wydać rozstrzygnięcie stwierdzające niedopuszczalność odwołania albo umorzyć postępowanie odwoławcze. Tymczasem, żadne rozstrzygniecie w zakresie złożonego przez I. środka zaskarżenia, nie zostało przez organ podjęte: nie została wydana ani decyzja merytoryczna (decyzja z wniosku o ponowne rozpatrzenie dot. zmiany rezerwacji dla S.), ani rozstrzygniecie rozpatrujące ten wniosek w inny sposób (umorzenie postępowania odwoławczego lub stwierdzenie niedopuszczalności odwołania).

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem z [...] grudnia 2017 r. uczestnik postępowania S. sp. z o.o. zastępowany przez zarządcę przymusowego nad jej całym przedsiębiorstwem I. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko i argumentację Prezesa UKE zawartą w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym postanowieniu z [...] września 2017 r. w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Po rozpoznaniu sprawy Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.

Przedmiotem żądania pisma I. z [...] kwietnia 2017 r. było dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz zainicjowanie postępowania odwoławczego od decyzji Prezesa UKE z [...] marca 2017 r. – Zmiana Rezerwacji poprzez złożenie w tym piśmie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stało się postanowienie Prezesa UKE odmawiające dopuszczenia I. do udziału w postępowaniu, jednakże zarzuty zostały rozciągnięte również na nierozpatrzenie przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zmiany Rezerwacji.

W związku z tym Sąd uznał za zasadne odniesienie się do istoty postępowania odwoławczego oraz roli organizacji społecznej.

Nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że postępowanie odwoławcze – z woli ustawodawcy – oparte jest w pełni na zasadzie skargowości. Zasada ta jasno wynika z brzmienia art. 127 § 1 K.p.a., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że postępowanie odwoławcze może zostać uruchomione tylko w wyniku podjęcia - przez uprawniony podmiot – czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania (w rozpatrywanej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zwrócić należy uwagę, że legitymację do wniesienia odwołania ma wyłącznie strona, a więc podmiot, który spełnia przesłanki, o których mowa w art. 28,29 i 30 K.p.a. Organizacja społeczna ma prawa strony, a zatem również prawo wniesienia odwołania, tylko wówczas gdy została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 485). Stanowisko prezentowane w literaturze przedmiotu, podziela judykatura (por. wyrok WSA z 12 marca 2009 r., sygn. II SA/Bk 838/07, wyrok WSA z 20 listopada 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1771/06). A contrario zatem, jeżeli organizacja nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, to nie ma ona również legitymacji do złożenia odwołania. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że organizacja społeczna korzysta z prawa strony w rozumieniu art. 10 K.p.a. od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z 4 czerwca 1998 r., sygn. IV SA 1180/96, wyrok NSA z 20 stycznia 2005 r., sygn. OSK 1755/04).

Przenosząc powyższe, ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wolą I. było zainicjowanie postępowania odwoławczego od decyzji Zmiana Rezerwacji z [...] marca 2017 r. Skuteczność podejmowanych przez I. czynności procesowych skierowanych na zainicjowanie postępowania odwoławczego, w pierwszej kolejności oceniać należało w kontekście udziału tego podmiotu w postępowaniu przed organem I instancji. Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jest pozostawanie tego postępowania w toku. Jak wskazuje się w doktrynie, żądanie dopuszczenia do udziału w postępowaniu może być wniesione w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przed organem I lub II instancji oraz w postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych (J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 215). Zatem przed zbadaniem spełnienia przez I. przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Prezes UKE zobowiązany był zbadać, czy wniosek I. spełnia wymogi formalno-procesowe, tj. czy postępowanie administracyjne o dopuszczenie, do którego wnosiła I., rzeczywiście było w toku. Organizacja społeczna może skutecznie domagać się dopuszczenia jej do udziału w sprawie dotyczącej innej osoby, o ile zostaną spełnione przesłanki określone w art. 31 §1 k.p.a., tylko w sytuacji gdy postępowanie to jest w toku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/10).

W rozpatrywanej sprawie I. uznała, że złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło w toku postępowania administracyjnego, bowiem nastąpiło to jeszcze przed uzyskaniem przez decyzję organu I instancji przymiotu ostateczności. Z tak brzmiącą tezą nie sposób się zgodzić.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Zmiana Rezerwacji została wydana [...] marca 2017 r. i doręczona jedynej stronie postępowania S. reprezentowanej przez I. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Zarządcę przymusowego) w dniu [...] marca 2017 r. Od tego momentu decyzja była wiążąca dla organu. I. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu po wydaniu decyzji. Uprawnienie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym w danej sprawie istnieje tak długo, jak długo postępowanie jest w toku, bowiem instytucja dopuszczenia do udziału nie funkcjonuje samodzielnie, abstrakcyjnie w oderwaniu od konkretnej sprawy. Zatem wydanie decyzji kończącej dane postępowanie administracyjne oznacza brak formalnej możliwości następczego rozstrzygnięcia przez organ o ewentualnych uprawnieniach organizacji do występowania w charakterze strony w tym postępowaniu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 87/13). Postępowanie administracyjne kończy się wydaniem aktu administracyjnego - decyzji - jak wynika z art.104 K.p.a. - pozytywnej lub negatywnej (por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., sygn. OSK 543/04, wyrok NSA z 25 stycznia 2006 r., sygn. I OSK 207/05). Skoro, w niniejszej sprawie wydanie decyzji przez Prezesa UKE nastąpiło [...] marca 2017 r., doręczenie jej jedynej stronie postępowania nastąpiło [...] marca 2017 r. r., a wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu złożono dopiero [...] kwietnia 2017 r., to należy stwierdzić, że złożenie tego wniosku nastąpiło po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego. Podkreślić należy, że składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy I. nie była stroną postępowania pierwszoinstancyjnego nie tylko w sensie formalnym (z uwagi na brak formalnego postanowienia, o którym mowa w art. 31 § 2 K.p.a.), ale w sensie faktycznym. W toku tego postępowania (do chwili wydania i doręczenia decyzji stronie) I. nie składała wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ani też nie występowało z pismami, czy oświadczeniami, I. nie doręczono również rozstrzygnięcia organu I instancji. Tak więc do chwili zakończenia postępowania przed organem I instancji I. nie uzyskała statusu strony postępowania, a w konsekwencji nie miała legitymacji do zainicjowania postępowania odwoławczego, nie mogło więc wnieść skutecznie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Prezesa UKE z 22 marca 2017 r. (por. wyrok NSA z 14 listopada 2008 r., sygn. II OSK 1363/07, a także wyrok NSA z 3 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1076/04).

Ustosunkowując się na zakończenie do losów złożonego w sprawie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i odpowiadając tym samym na zarzuty skargi wskazać należy, wspierając się stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2655/11, iż ze szczególną ostrożnością formułować należy uniwersalne stanowiska, co do postępowania w razie złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego. Każdorazowo, bowiem rzeczą organu będzie - w pierwszej kolejności - ustalenie czy wywołane zostało postępowanie przed organem II instancji. Ustalenie natomiast, że postępowanie odwoławcze zostało wywołane rodzi po stronie organu obowiązek zbadania in meriti wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Z kolei ustalenie (jak w niniejszej sprawie), że postępowanie administracyjne nie toczy się, zostało zakończone wydaniem orzeczenia przez organ I instancji, skutkować powinno stwierdzeniem niedopuszczalności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, złożonego po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego.

W związku z powyższym Sąd uznał za bezpodstawny zarzut I. o naruszeniu przez organ art. 31 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), skargę oddalił.