Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 34/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64, art. 115
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Wiesław Kuśnierz st.sek.sądowy Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej nieruchomości skargę oddala


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 5 listopada 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia M. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T. z 9 sierpnia 2018r. nr [...] i [...] w sprawie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej nieruchomości stanowiącej własność M. M., działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1257 ze zm. dalej-k.p.a.), art. 17, art. 18, art. 23§1, art. 115a§5 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1314 ze zm. dalej-u.p.e.a.)-utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. prowadził w dniu 14 marca 2018r.

egzekucję z majątku M. M., pierwszą publiczną licytację nieruchomości, stanowiących działkę nr ewid. [...] i [...] o pow. 0,1406 ha położonej w N. T., KW [...] i [...] Egzekucję przeprowadzono na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela własnego oraz na podstawie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym sygn. akt: [...] przekazanym przez sądowy organ egzekucyjny. W sprawie nastąpił zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej skutkiem czego Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w N. T. przekazał administracyjnemu organowi egzekucyjnemu sprawę egzekucji z nieruchomości prowadzonej na podstawie w/w nakazu zapłaty.

Po złożeniu przez nabywcę ceny nabycia ([...] zł) Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. postanowieniem z 27 kwietnia 2018r. nr [...] przyznał własność nieruchomości. Z dniem 12 maja 2018r. stało się ono ostateczne.

Postanowieniem z 9 sierpnia 2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. dokonał planu podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości zobowiązanej. Podziałowi podlegała kwota [...]zł na rzecz: wierzyciela egzekwującego-Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. T., T. Ż., wierzyciela hipotecznego-Bank [...]. Kwotę podzielono w następujący sposób: Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. T. kwotę [...]zł tytułem kosztów egzekucyjnych, T. Ż. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów zaliczki, pełnomocnikowi wierzyciela Z. C. kwotę [...]zł tytułem kosztów zastępstwa w egzekucji i Bankowi [...] SA (następcy prawnemu [...] SA) kwotę [...]zł tytułem pokrycia należności zabezpieczonych hipoteką umowną. Wobec wyczerpania kwoty uzyskanej, pozostałe należności pozostawiono niezaspokojone.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art. 64 u.p.e.a. przy obliczaniu kosztów egzekucyjnych, które organ wyznaczył na kwotę [...]zł.

Zawarto także wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia wskazał, że przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości (lub egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej) kolejność zaspakajania wierzycieli określa ściśle art. 115 u.p.e.a. Od tej kolejności nie można odstąpić. Podlegające zaspokojeniu w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne to koszty powstałe z tytułu wykonywania egzekucji na rzecz wierzycieli.

Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów zażalenia, organ II instancji wskazał, że jedną z grup uczestniczących w podziale kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości są osoby, które przed zajęciem nieruchomości nabyły do niej prawa stwierdzone w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości (art. 115c§1 pkt 2 u.p.e.a.). Osoby te biorą udział w postępowaniu podziałowym bez potrzeby zgłaszania i udawadniania tych praw najpóźniej w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności.

Co do kwestii wysokości kosztów egzekucyjnych, to zagadnienie to nie może być przedmiotem postępowania w sprawie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

Przedmiotem rozpoznania zażalenia było postanowienie w sprawie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości. Wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych składa się w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia uważa się za wniesiony w terminie.

II.

W skardze do Sądu na powyższe ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., skarżąca zarzuciła naruszenie:

1.przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to: art. 66§1 k.p.a. w zw z art. 115§1 pkt 1 u.p.e.a. w zw z art. 115b u.p.e.a. oraz art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez uznanie, że wysokość kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym nie może być przedmiotem rozpoznania w sprawie, w sytuacji gdy w podziale kwot uzyskanych z egzekucji kwoty te stanowiły największą część i doprowadziły do znacznie mniejszego zaspokojenia pozostałych wierzycieli oraz poprzez uczynienie przedmiotem rozpoznania zażalenia wniesionego przez skarżącą wyłącznie zarzutów wskazanych w pkt 1 i 2 zażalenia w sytuacji gdy organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpatrzenia całości zażalenia, co tym samym pozbawiło skarżąca prawa do czynnego udziału w postępowaniu a także prawa do sądu albowiem wskutek odmowy kontroli tychże kosztów, skarżąca nie jest w stanie ustosunkować się do ich wysokości i sprecyzować zarzutów podniesionych w skardze,

2.przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 124§2 k.p.a. w zw z art. 126 k.p.a. w zw z art. 107§3 k.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia jedynie do przytoczenia przepisów zastosowanych w sprawie oraz do pozornego odniesienia się do sytuacji faktycznej zaistniałej w sprawie i zarzutów podniesionych przez skarżącą co nie stanowi w ogóle uzasadnienia a jedynie jego pozory,

3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 64§1-10 u.p.e.a. oraz art. 2 Konstytucji w zw z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji poprzez błędne naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego-powyżej z naruszeniem limitów określonych w art. 64 u.p.e.a. oraz zasady proporcjonalności,

4.przepisów postępowania a to art. 115c§1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 7 w zw z art. 77§1 k.p.a. które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez uwzględnienie w planie podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości wierzyciela, który ni złożył tytułu wykonawczego z dowodem doręczenia dłużnikowi wezwania do zapłaty ani nie uzyskał zabezpieczenia powództwa ani nie zgłosił i nie udowodnił istnienia wierzytelności oraz niepodjęcie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia czy wierzycielowi hipotecznemu należy się kwota przyznana na jego rzecz.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania, wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Uzasadniając skargę jej autor zakwestionował wysokość kosztów egzekucyjnych wskazując na wyrok TK z 28 czerwca 2016r. sygn. akt: SK 31/14, podnosząc, że organ odmówił skarżącej kontroli wysokości kosztów egzekucji poniesionych przez organ w trakcie czynności egzekucyjnych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Sąd stwierdził, że ze strony organów administracji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało postanowienie z 5 listopada 2018r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 9 sierpnia 2018r. w przedmiocie planu podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości Strony, natomiast analiza sformułowanych przez Skarżącą zarzutów prowadzi do wniosku, że z złożonej skardze kwestionuje ona w istocie wysokość kosztów egzekucyjnych.

Niezależnie od powyższego, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy z 10 lipca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy art. 115a ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej oraz zbiegu egzekucji administracyjnych, które nastąpiły po wejściu w życie niniejszej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 115a u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży rzeczy albo wykonania prawa majątkowego, do których nastąpił zbieg egzekucji.

Na podstawie art 115b u.p.e.a., organ egzekucyjny sporządza plan podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości niezwłocznie, gdy postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości staje się ostateczne.

Zgodnie z art. 115d § 2 u.p.e.a. w planie podziału organ egzekucyjny wymienia osoby, dla których jest przeznaczona kwota przypadająca od nabywcy. W tej części plan podziału stanowi dla nich tytuł egzekucyjny przeciwko nabywcy.

Na podstawie art. 115c § 1 u.p.e.a. w podziale kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości oprócz wierzycieli egzekwujących uczestniczą: wierzyciele składający tytuł wykonawczy z dowodem doręczenia dłużnikowi wezwania do zapłaty i wierzyciele, którzy uzyskali zabezpieczenie powództwa, jeżeli zgłosili się najpóźniej w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości; osoby, które przed zajęciem nieruchomości nabyły do niej prawa stwierdzone w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości lub prawa których zostały zgłoszone i udowodnione najpóźniej w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności; pracownicy co do stwierdzonych dokumentem należności za pracę, jeżeli zgłosili swe roszczenia przed sporządzeniem planu podziału.

Jeżeli wierzytelność hipoteczna nie jest stwierdzona tytułem wykonawczym, należność przypadającą wierzycielowi hipotecznemu pozostawia się w depozycie organu egzekucyjnego (art. 115c§ 3 u.p.e.a.).

Podział sumy uzyskanej z egzekucji następuje z uwzględnieniem zasady uprzywilejowania i zasady równorzędności mogącej mieć postać zasady proporcjonalności albo pierwszeństwa. Zasada uprzywilejowania polega na tym, że pewne należności są uprzywilejowane względem innych. Zasada ta znalazła odzwierciedlenie w art. 115 u.p.e.a., gdzie ustawodawca podzielił należności według określonych kategorii, a następnie wskazał kolejność zaspokojenia należności w danej kategorii. Zgodnie z brzmieniem art. 115§1 u.p.e.a., z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: koszty egzekucyjne i koszty upomnienia; należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim; należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu; należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności; inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem §2a i §3.

Przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości lub egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej zasady uprzywilejowania oraz pierwszeństwa określone zostały w § 2 art. 115 u.p.e.a., który stanowi, że przy podziale kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości lub egzekucji przejętej po wystąpieniu zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, po kosztach egzekucyjnych i kosztach upomnienia zaspokaja się należności alimentacyjne, a następnie należności za pracę za okres 3 miesięcy, do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach, oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu zobowiązanego, a po należnościach zabezpieczonych hipoteką morską, przywilejem na statku morskim, hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystających z ustawowego pierwszeństwa oraz prawach, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie wpisu - należności za pracę niezaspokojone w kolejności wcześniejszej.

Określona w art. 115§2 u.p.e.a. kolejność zaspokojenia należności znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy kwota przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności. Wówczas należności dalszej kolejności zaspokaja się dopiero po zupełnym zaspokojeniu należności wcześniejszej kolejności, a gdy kwota nie wystarcza na pokrycie w całości wszystkich należności tej samej kolejności, należności te zaspokaja się proporcjonalnie do wysokości każdej z nich (art. 115§6 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 110§6 u.p.e.a. organ egzekucyjny zwraca zaliczkę wierzycielowi przy podziale kwot uzyskanych z egzekucji do wysokości wyegzekwowanych kwot na pokrycie wydatków egzekucyjnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo przyjął, że Naczelnik US jako administracyjny organ egzekucyjny, sporządził w dniu 9 sierpnia 2018r. plan podziału kwoty uzyskanej z licytacyjnej sprzedaży nieruchomości, a przedmiotem planu podziału była kwota [...]zł, którą organ egzekucyjny rozdysponował na rzecz wierzycieli, którzy przedłożyli tytuł wykonawczy w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu własności przedmiotowej nieruchomości.

Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący błędnej wykładni art 64 u.p.e.a., bowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest plan podziału kwoty uzyskanej z egzekucji z nieruchomości, a nie wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego i oceny tej nie zmienia okoliczność, że koszty egzekucyjne mają istotny wpływ na treść tego planu podziału.

Zgodnie z art. 64§1, §6, §9, §10 oraz art. art. 64b u.p.e.a. w egzekucji należności pieniężnych organ egzekucyjny pobiera opłaty oraz inne koszty egzekucyjne i na takie właśnie pobranie kosztów egzekucyjnych uwzględnionych w planie podziału pozwala organowi egzekucyjnemu wykonanie tego planu. Inną zaś kwestią jest określenie wysokości kosztów egzekucyjnych w trybie art. 64c§7 i §8 u.p.e.a., następujące na zakończenie postępowania egzekucyjnego bądź po wyegzekwowania wykonania obowiązku. Zasadność takiej regulacji nie powinna budzić wątpliwości, gdyż postępowanie egzekucyjne oraz związana z nim konieczność funkcjonowania organu egzekucyjnego jest następstwem braku pożądanych zachowań zobowiązanego (uchylania się od wykonania ciążących na nim obowiązków). Skoro postępowanie egzekucyjne oraz funkcjonowanie organu egzekucyjnego jest następstwem braku oczekiwanych zachowań zobowiązanych, to tym samym to zobowiązani ponoszą skutki działania tych organów w postaci obciążenia kosztami egzekucyjnymi.

Na wydane w tym trybie postanowienie przysługuje zobowiązanemu oraz wierzycielowi zażalenie do organu II instancji, ale wierzycielowi wyłącznie wtedy, gdy koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela.

Prawidłowość określenia wysokości kosztów egzekucyjnych może zatem podlegać kontroli administracyjnej, jednak w odrębnym (innym) postępowaniu, którego przedmiotem jest rozważenie zasadności obciążenia zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie, kwestia ta nie mogła być rozważana o czym organ poinformował pełnomocnika strony (adwokat K. S.) w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 64§1-10 u.p.e.s. oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji to stwierdzić należy, że przepisy art. 64 u.p.e.a. nie były podstawą prawną orzekania w przedmiotowej sprawie. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego oparte zostało na przepisach art. 115a, art. 115b, art. 115c, art. 115§1 pkt 1, §2 i §6 oraz art. 110§6 u.p.e.a.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 124§2, art. 126 i art. 107§3 k.p.a. bowiem organ administracji w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia przedstawił zarówno stan faktyczny sprawy ( dotychczasowy przebieg postępowania ze wskazaniem sekwencji czynności podejmowanych w sprawie) jak również przedstawił argumentacje prawną odnoszącą się do przedmiotu postępowania w tej sprawie czyli zagadnienia podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej nieruchomości stanowiącej własność M. M..

Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134§1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.