Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1570/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak ( spr. ) Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 306/08 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Komendant Stołecznej Policji decyzją z [...] września 2007 r. nr [...], wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił P. S. wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 306/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. na decyzje Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palna sportową, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 11 września 2007 r. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia sprawy jest interpretacja przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 powołanej ustawy stanowi, że pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie.

Sąd powołał się na przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak w wyroku z 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1515/01, Sąd stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej. Takie stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, Lex nr 201345. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, Lex nr 198319, w którym stwierdził również, że "Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego takiego powodu nie stanowi. Takimi okolicznościami uzasadniającymi posiadanie broni mogłyby być m.in. wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa. (...)".

Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym – zgodnie z powołanym wyżej przez Głównego Komendanta Policji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców – członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich.

W konsekwencji organy Policji przyjęły uznaną za prawidłową przez sądy administracyjne tezę, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01, niepubl.). Jednocześnie organy Policji podkreślając, iż nie sugerują nawet zainteresowanym strzelectwem sportowym wyboru klubu strzeleckiego wskazują, iż mają oni swobodę wyboru odpowiedniego klubu i mogą wybrać klub dysponujący odpowiednią bronią, albo wręcz "działania pozytywistyczne", mające doprowadzić – przez aktywność członków klubu – do zgromadzenia przez klub broni odpowiedniej jakości.

Organy Policji przyjęły również – kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń – że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze.

W konsekwencji Policja, korzystając z orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowała odpowiednie kryteria, pozwalające stwierdzić wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń – w rozpatrywanym przypadku – palną sportową. Łączą się one z okresem uprawiania sportu strzeleckiego przynależnością klubową, udziałem w treningach, intensywnością uprawiania tego sportu, udziałem w zawodach odpowiedniej rangi, osiąganymi na tych zawodach wynikami i podobnymi okolicznościami, które przekonują o tym, że dalszy rozwój zawodnika dysponującego wyłącznie bronią klubową jest wyraźnie utrudniony wymaga przyznania mu uprawnienia do dysponowania odpowiednią broni indywidualną, wymagająca odrębnego pozwolenia.

Argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń.

Jednocześnie przyjęto stanowisko, że pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu.

Oceniając przedstawione ustalenia Sąd zgodził się ze skarżącym, iż rozpatrując sprawę organy Policji nie wzięły pod uwagę okoliczności i uzasadnienia wniosku, wskazującego m.in. jednak na znaczne zaangażowanie skarżącego w uprawiane strzelectwa sportowego, o czym świadczy m.in. przedstawiona dokumentacja, oraz oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na własnych, pozaustawowych kryteriach.

W tym kontekście ocena organów Policji, stanowiąca w istocie o treści rozstrzygnięcia, sprowadziła się do oceny częstotliwości skarżącego w zawodach oraz oceny osiąganych na tych zawodach wyników, a co za tym idzie – do poziomu wnioskodawcy jako zawodnika uprawiającego sport strzelecki zawodowo. Wszystkie te oceny są w istocie niekwantyfikowalne. Całkowicie też pominięto argumentację skarżącego, iż dopiero posiadanie własnej broni pozwoli mu na uprawianie tego sportu w sposób dający satysfakcję i pozwalający na uzyskiwanie lepszych wyników.

W wyroku z 26 lipca 2007 r., sygn. akt OSK 1082/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązujące sformułowanie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, "... wskazuje, iż wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy) zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Sam ustawodawca wskazał przy tym w sposób przykładowy w art. 10 ust. 3 ustawy takie okoliczności, które uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Wśród tych przykładów wymienione jest posiadanie broni w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). (...) Okolicznością uzasadniającą w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest uprawianie sportu strzeleckiego, a nie uprawianie takiego sportu przy jednoczesnym uzyskiwaniu ponadprzeciętnych wyników sportowych. Przyjmując, iż tylko uzyskiwanie takich szczególnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, organy Policji i Wojewódzki Sąd Administracyjny wprowadziły dodatkowe pozaustawowe kryterium przyznawania tego prawa. Trafne jest bowiem stwierdzenie, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie. Taką szczególną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest jednak fakt uprawiania przez (...), w sposób zorganizowany, w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i CWKS Legia i po uzyskaniu koniecznego patentu strzeleckiego, sportu.

Z żadnego przepisu nie wynika przy tym, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych."

Nadto NSA w powołanym wyroku stwierdził, że przyjęcie odwrotnego stanowiska "... prowadziłoby do dowolnego ustalania przez organy Policji kryterium «ponadprzeciętnych wyników sportowych» bowiem nie zostało skonkretyzowane jakie wyniki i w jakiej rangi zawodach uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Słuszne jest też stwierdzenie, że skoro przyznanie takiego pozwolenia uzasadnia sam fakt uprawiania łowiectwa (art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy), a nie wybitne osiągnięcia na tym polu, o stwarzanie dodatkowych, poza ustawowych kryteriów przy uprawianiu strzelectwa sportowego jest szczególnie rażące i naruszające zasadę równości obywateli. (...)"

Zdaniem Sądu, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, że organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i zdyskredytowały w istocie jego umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego w Katowicach.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji przyjęły niemal automatycznie, bez niezbędnej indywidualizacji sprawy, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Organy Policji podkreśliły przy tym, że członkowie klubu sportowego mają statutowo – organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa.

W sprawach dotyczących wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej motyw złej jakości broni klubowej powtarza się w zasadzie stale, praktycznie w każdej sprawie. Organy Policji podnoszą też argument, że członkowie klubów powinni sami doprowadzić do polepszenia jakości broni klubowej, jednocześnie podkreślając, iż z broni pozaklubowej, osobistej, powinni w zasadzie korzystać jedynie zawodnicy osiągający wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim. Uwagi te nie są potwierdzone analizą sytuacji w klubach strzeleckich, leżących w pobliżu miejsca zamieszkania zainteresowanych, jakością i ilością posiadanej przez nie broni sportowej oraz organizacją samych zawodów – na ile możliwe jest korzystanie na tych zawodów z własnej broni pozostającej w posiadaniu klubu.

Należy też zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie nie idzie o ocenę osiągnięć sportowych (strzeleckich) skarżącego, który – jak wynika z akt sprawy – nie dąży do uprawiania tego sportu zawodowo, ale też nie traktuje uprawiania tego sportu rekreacyjnie. Idzie natomiast o umożliwienie mu – przy braku uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – korzystania z własnej broni sportowej, zarówno na treningach, jak i zawodach różnego szczebla.

Sąd zwrócił również uwagę, że korzystanie z wypracowanych przez organy administracji i sądownictwa administracyjnego kryteriów orzekania w określonej dziedzinie spraw, choćby utrwalonych i niewątpliwie słusznych, nie może zastąpić indywidualnego podejścia do rozpatrywanej sprawy.

W związku z tym Sąd uważa, że w rozpatrywanej sprawie można mówić o pozaustawowych procedurach czy kryteriach wydawania pozwoleń na broń sportową nie zaś o swobodnej ocenie przez organy Policji – w granicach art. 80 k.p.a. –przedstawianych przez wnioskodawcę okoliczności mających uzasadnić wydanie stosownego pozwolenia.

W ocenie Sądu, organ naruszył art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Komendant Główny Policji wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że okoliczności przedstawione przez P. S. jako osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń sportową, uzasadniają jego wydanie, gdy tymczasem wymienione okoliczności prowadzą do przeciwnych wniosków.

Na tej podstawie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. S. wnosił o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) "Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jej wydanie". Art. 10 ust. 1 powołanej ustawy stanowi "Organ policji wydaje pozwolenie na broń", reguluje zatem konsekwencje prawne ustalonego stanu faktycznego, wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Założony w tym przepisie prawnym hipotetyczny stan faktyczny, do ustalenia którego obowiązany jest organ Policji to ustalenie czy okoliczność, na którą powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, jest uzasadniającą jej wydanie (przesłanka pozytywna) oraz ustalenie czy nie występują okoliczności faktyczne wyłączające wydanie pozwolenia na broń, uregulowane w art. 15 powołanej ustawy o broni i amunicji (przesłanka negatywna).

Zarzutem skargi kasacyjnej jest błędna wykładnia art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o broni i amunicji, a zatem ustalenie na podstawie tego przepisu hipotetycznego stanu faktycznego, którego wystąpienie, przy braku przesłanki negatywnej, daje podstawę do wydania pozwolenia na broń. Art. 10 ust. 1 stanowi "jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca o pozwolenie, uzasadniają jej wydanie". Art. 10 ust. 1 nie wprowadza określenia tych okoliczności. Dla odkodowania stanu hipotetycznego podstawą jest art. 10 ust. 3 powołanej ustawy o broni i amunicji, który stanowi "Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach (...)". Wśród tych celów art. 10 ust. 3 pkt 3 wymienia cele sportowe. Dla spełnienia tej przesłanki "celu sportowego" nie wprowadzają przepisy prawa regulacji, która uzależniałaby jej wystąpienie od innych okoliczności oprócz wykazania, że wnioskodawca realizuje cel sportowy, nie ograniczając do sportu zawodowego. Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 26 lipca 2007 r. II OSK 1082/06 "Z żadnego przepisu nie wynika przy tym, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z przepisami § 6 pkt 4 i § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. Nr 141, poz. 1586) patent strzelecki uprawnia do ubiegania się o wydanie zezwolenia na taką broń na podstawie odrębnych przepisów".

W sprawie nie są sporne okoliczności faktyczne. P. S. uprawia sport strzelecki w ramach Związkowego Klubu Strzeleckiego w W., ma patent strzelecki uprawniający do uprawnia strzelectwa w dziedzinie strzelań: pneumatycznych, kulowych, śrutowych wydany orzeczeniem PZSS z [...] czerwca 2006 r. oraz orzeczenie PZSS z [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania licencji na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań: pneumatycznych, kulowych, śrutowych. Zarzut zatem naruszenia art. 10 ust. 1 i ust. 3 powołanej ustawy o broni i amunicji co do błędnej wykładni, jak i zastosowania jest nieusprawiedliwiony.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.