Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 342/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego T. K. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Stowarzyszeniu "[...]" z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, 4. zasądza od Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] na rzecz T. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] czerwca 2014 r., sprecyzowaną pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., na bezczynność Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że z korespondencji z Prokuraturą Okręgową w K. powziął wiadomość, iż Krajowa Rada Stowarzyszenia "[...]" podjęła w dniu [...] stycznia 2013 r. uchwałę nr [...] w sprawie likwidacji Oddziału [...] Stowarzyszenia. Jak wynika z protokołu posiedzenia z dnia [...] stycznia 2013 r. członkowie Krajowej Rady Rewizyjnej Stowarzyszenia przed podjęciem uchwały odbyli dwa spotkania z zarządem Oddziału [...] (w dniu [...] grudnia 2012 r. i [...] stycznia 2013 r.) w wyniku których potwierdzono zasadność likwidacji Oddziału.

W związku z powyższym skarżący pismem z dnia [...] marca 2014 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie mu protokołu Krajowej Komisji Rewizyjnej " w wyniku , których potwierdzono zasadność likwidacji Oddziału". Powyższy wniosek wpłynął do Stowarzyszenia w dniu [...] marca 2014 r., jednak do dnia wniesienia skargi pozostał bez odpowiedzi Stowarzyszenia.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, natomiast żądane informacje mają charakter informacji publicznych, dlatego też skarga jego jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. wskazało, że nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2014 r. nie był złożony w trybie przepisów tej ustawy. W ocenie Stowarzyszenia obowiązkiem jego jest udostępnianie informacji, o których mowa w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym. Skoro zatem ustawa ta nie przewiduje udostępniania osobom trzecim dokumentów wewnętrznych Komisji Rewizyjnej - a takim są w ocenie Stowarzyszenia protokoły Komisji, to tym bardziej nie mogą być one udostępnione w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Prowadziłoby to bowiem do obejścia przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz ustawy - Prawo o stowarzyszeniach.

W dniu 6 sierpnia 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o ukaranie grzywną Stowarzyszenia za jego bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r.

Z uwagi na brak w aktach administracyjnych przedmiotowych protokołów Sąd pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r., ponowionym w dniu 23 października 2014 r., wezwał pełnomocnika Stowarzyszenia do nadesłania oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii protokołów Komisji Rewizyjnej, których dotyczył wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2014 r. Jednocześnie Sąd poinformował, że dla rozpoznania sprawy niezbędne jest zapoznanie się przez sędziego sprawozdawcę i skład orzekający z powyższymi dokumentami oraz zapewnił, że nadesłane protokoły zostaną umieszczone w sejfie i nie będą podlegały udostępnieniu stronie skarżącej, a po prawomocnym zakończeniu sprawy zostaną zwrócone Stowarzyszeniu. Pomimo to Stowarzyszenie nie wykonało wezwania Sądu i nie nadesłało żądanych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SAB/Wa 540/14 zobowiązał Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego T. K. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył Stowarzyszeniu "[...]" z siedzibą w W. grzywnę w wysokości 1.000 (słownie: tysiąc) złotych. Zasądził też od Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na rzecz skarżącego T. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Stosowanie bowiem do art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że Stowarzyszenie "[...]" z/s w W. takie zadania publiczne wykonuje, co wynika zarówno z informacji podawanych przez samo Stowarzyszenie na jego ogólnodostępnej stronie internetowej, jak i też z zapisów w statucie Stowarzyszenia. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że Stowarzyszenie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 5 u.d.i.p. co oznacza, że jest ono podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Stwierdzenie to w żaden sposób nie przeczy zaś zapisom ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.) czy też zapisom ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o Stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Obie te ustawy ustalają bowiem zasady, na podstawie których działa stowarzyszenie w obrocie prawnym i związane z tym prawa i obowiązki podmiotu - jak choćby obowiązek rejestracji z ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie oznacza to jednak, że stowarzyszenie nie może być adresatem praw i obowiązków uregulowanych inną ustawą - w rozpoznawanej sprawie ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Sąd nie zgodził się z twierdzeniem Stowarzyszenia, że zastosowanie tej ustawy do wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2014 r. prowadziłoby do obejścia przepisów ustaw o Krajowym Rejestrze Sądowym i Prawa o Stowarzyszeniach. Sąd podkreślił przy tym, że u.d.i.p. w art. 1 ust. 2 stanowi, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Odnosząc się natomiast do zakresu przedmiotowego tej sprawy - i sporu co do tego, czy żądane protokoły mają charakter informacji publicznych czy też nie, Sąd wskazał, iż nie miał możliwości zapoznania się z powyższymi dokumentami. Pomimo bowiem dwukrotnego wezwania, dokumenty te nie zostały nadesłane do Sądu. Zatem na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości oceny jaki charakter żądane informacje mają.

Sąd podkreślił jednak, że bez względu na charakter powyższych protokołów, ustawa nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Zatem, nawet w sytuacji, gdy Stowarzyszenie wskazuje, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych winno ono o tym poinformować wnioskodawcę. Dopiero bowiem takie działanie przesądza o załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a organ (podmiot zobowiązany zwalnia od zarzutu bezczynności). Skoro zatem Stowarzyszenie nie załatwiło w jakikolwiek sposób wniosku skarżącego, ani też nie odpowiadało na wezwanie Sądu, to należało uznać że pozostaje ono w bezczynności i uwzględnić skargę T. K.

Jednocześnie WSA stwierdził, że bezczynność organu miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Stowarzyszenie nie odpowiedziało na wniosek skarżącego i dopiero na etapie postępowania sądowego wskazało, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Ponadto nie odpowiedziało na wezwania Sądu i nie nadesłało żądanych dokumentów, czym uniemożliwiło Sądowi ocenę tychże dokumentów i rozstrzygniecie czy są one informacją publiczną, czy też nie. Takie działanie świadczyło o lekceważeniu skarżącego i Sądu.

Z tych samych powodów Sąd stwierdził wystąpienie przesłanki do wymierzenia Stowarzyszeniu grzywny, która ma wobec niego spełnić funkcję zarówno represyjną oraz dyscyplinującą i której wysokość jest - zdaniem Sądu - adekwatna do stopnia naruszenia przez Stowarzyszenie przepisów prawa.

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenia "[...]" Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 458/15 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że Stowarzyszenie "[...]" jest zasadniczo podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej - należy bowiem do grupy podmiotów z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. , jednak przedwczesne okazuje się przyjęcie przez ten Sąd, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Stowarzyszenie "[...]" jest podmiotem, którego cele wiążą się z realizacją zadań publicznych, jak również gospodarującym majątkiem publicznym pochodzącym z dotacji.

Trafny okazał się jednak zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 3 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd ten przyjął bowiem, że żądany protokół stanowi informację publiczną. Kwalifikacja taka jest jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedwczesna. Sam bowiem Sąd pierwszej instancji wskazuje: "Stowarzyszenie nie odpowiedziało na wniosek skarżącego i dopiero na etapie postępowania sądowego wskazało, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Ponadto nie odpowiedziało na wezwania Sądu i nie nadesłało żądanych dokumentów, czym uniemożliwiło Sądowi ocenę tychże dokumentów i rozstrzygniecie czy są one informacją publiczną czy też nie." Tym samym brak jest w aktach sprawy przedmiotu wniosku o informację publiczną. Tymczasem to jego treść określa, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

NSA podkreślił przy tym, że w orzecznictwie przyjęto, iż stowarzyszenie jest zobowiązane do udostępniania tych informacji publicznych, które dotyczą środków publicznych lub wykonywania zadań publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). Niedopuszczalne jest zatem zobowiązanie przez sąd administracyjny stowarzyszenia w niniejszej sprawie do rozpatrzenia wniosku o informację publiczną - bez uprzedniego zweryfikowania, że żądana informacja jest informacją publiczną, do której udostępnienia podmiot jest zobowiązany, a zatem, że traktuje o kwestiach pozwalających uzyskać informacje o majątku publicznym lub o wykonywaniu zadań publicznych.

W analizowanej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien był zatem uprzednio zobowiązać w drodze postanowienia Stowarzyszenie do nadesłania przedmiotowego protokołu. W razie zaś uchylania się organu od zastosowania się do tego postanowienia sądu podjętego w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, stosując art. 112 P.p.s.a. w ówczesnym brzmieniu - sąd powinien orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., uwzględniając lekceważącą postawę organu. Działanie to powinno być stosowane do skutku, w postaci uzyskania żądanego materiału. Rekapitulując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewykonanie przez podmiot wezwania sądu do nadesłania żądanego materiału, ocenianego pod względem zawierania informacji publicznej, uzasadnia wydanie postanowienia zobowiązującego do nadesłania tego materiału, a w przypadku jego niewykonania przez podmiot zobowiązany - do zastosowania art. 112 P.p.s.a. i wymierzenia grzywny w wysokości uwzględniającej dalece bezprawną postawę organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, stosując ww. środki prawne ujęte w P.p.s.a., doprowadzi zatem do uzyskania przedmiotu wniosku T. K. Dopiero zaś po zapoznaniu się z treścią protokołu Sąd ten oceni, czy protokół ten odnosi się do sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. kwestii związanych z gospodarowaniem mieniem publicznym lub wykonywaniem zadań publicznych przez Stowarzyszenie "[...]" - a zatem wniosek o jego udostępnienie podlega rozpatrzeniu w trybie tej ustawy. Jednocześnie dopiero po tak dokładnym wyjaśnieniu sprawy Sąd ten rozważy zasadność wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., miarkując jej wysokość z uwzględnieniem postawy podmiotu skarżonego do dnia wyrokowania.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika Stowarzyszenia "[...]" do nadesłania dokumentów będących przedmiotem wniosku T. K. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik Stowarzyszenia przy piśmie z dnia 25 lipca 2016 r. przedłożył Sądowi sprawozdanie z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2013 r. przez Krajową Komisję Rewizyjną w Oddziale w K. Stowarzyszenia "[...]" oraz protokół nr [...] z posiedzenia Rady Krajowej Stowarzyszenia "[...]" w dniu [...] stycznia 2013 r.

Na wezwanie Sądu, w kolejnym piśmie procesowym z dnia 27 września 2016 r. pełnomocnik Stowarzyszenia wyjaśnił, że ze spotkań na przełomie roku 2012 i roku 2013 Zarządu Oddziału w K. z przedstawicielami Krajowej Komisji Rewizyjnej, powstał jeden protokół spotkania z dnia [...] stycznia 2013 r. Pierwsze spotkanie w dniu [...] grudnia 2012 r. miało charakter organizacyjny i nie był sporządzany protokół. Ustalenia Komisji znalazły się w protokole ze spotkania z dnia [...] stycznia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

Zgodnie z kolei z art. 190 ww. ustawy – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Sądu skarga na bezczynność Stowarzyszenia "[...]" oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji o sprawach publicznych. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 458/15 przesądził, że w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej podzielając pogląd Sądu I instancji, że Stowarzyszenie "[...]" jest zasadniczo podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej - należy bowiem do grupy podmiotów z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., którego cele wiążą się z realizacją zadań publicznych, jak również gospodarującym majątkiem publicznym pochodzącym z dotacji.

NSA zaznaczył jednocześnie, że w orzecznictwie przyjęto, iż stowarzyszenie jest zobowiązane do udostępniania tych informacji publicznych, które dotyczą środków publicznych lub wykonywania zadań publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). Niedopuszczalne jest zatem zobowiązanie przez sąd administracyjny stowarzyszenia w niniejszej sprawie do rozpatrzenia wniosku o informację publiczną - bez uprzedniego zweryfikowania, że żądana informacja jest informacją publiczną, do której udostępnienia podmiot jest zobowiązany, a zatem, że traktuje o kwestiach pozwalających uzyskać informacje o majątku publicznym lub o wykonywaniu zadań publicznych.

Obowiązkiem Sądu I instancji rozpoznającego ponownie sprawę była zatem ocena, czy żądane przez skarżącego protokoły ze spotkań Krajowej Komisji Rewizyjnej z zarządem Oddziału K. w dniach [...] grudnia 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. stanowią informację publiczną.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd uzyskał wyjaśnienia od Stowarzyszenia "[...]", że sporządzone zostało jedynie pisemne sprawozdanie ze spotkania w dniu [...] stycznia 2013 r. Krajowej Komisji Rewizyjnej z zarządem Oddziału K. Pierwsze spotkanie w dniu [...] grudnia 2012 r. miało natomiast jedynie charakter organizacyjny i nie był sporządzany protokół.

Sąd zapoznał się z nadesłanym pisemnym sprawozdaniem z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2013 r. w Oddziale w K. Stowarzyszenia "[...]" przez Komisję Rewizyjną.

W wyniku analizy treści tego dokumentu Sąd doszedł do wniosku, iż spełnia on warunki informacji publicznej, gdyż ustalenia zawarte w tym sprawozdaniu dotyczą wykonywania przez Oddział w K. Stowarzyszenia "[...]" zadań publicznych przy wykorzystaniu środków publicznych pochodzących z dotacji Ministerstwa Spraw [...] oraz Prezydenta Miasta K.

Żądana przez T. K. informacja ma więc charakter informacji publicznej. Przesądza zaś o tym jednoznacznie treść art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "d" u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-c u.d.i.p., oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

Informacja przybierająca postać sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez Komisję Rewizyjną w Oddziale w K. dotycząca wykorzystania dotacji ze środków publicznych mieści się więc w przywołanym pojęciu informacji o majątku publicznym i gospodarowaniu nim.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przekazanie Stowarzyszeniu "[...]" majątku publicznego w postaci określonych środków finansowych w formie dotacji powoduje, że Stowarzyszenie staje się jego dysponentem – a zatem rozdysponowuje go zgodnie z właściwymi normami (wynikającymi czy to z przepisów aktów normatywnych czy z właściwych postanowień umownych) – jednak wciąż majątek ten pozostaje majątkiem publicznym. Świadczy o tym chociażby możliwość podjęcia przez podmiot przyznający dotację działań mających na celu ich zwrot, gdy podmiot, który otrzymał dotację, nie realizuje celu, na który została ona przeznaczona.

W świetle powyższych ustaleń skargę na bezczynność Stowarzyszenia "[...]" w rozpoznaniu wniosku T. K. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej należy uznać za uzasadnioną.

Skoro bowiem Stowarzyszenie "[...]" dysponuje żądaną informacją publiczną w postaci sprawozdania ze spotkania w dniu [...] stycznia 2013 r. Krajowej Komisji Rewizyjnej z zarządem Oddziału K., a informacja ta stanowi informację publiczną, to powinno załatwić wniosek skarżącego zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, tj. udzielając tej informacji albo jej odmawiając w formie decyzji administracyjnej.

Rozpatrując zatem przedmiotowy wniosek Stowarzyszenie "[...]" mogło albo udostępnić żądaną informację lub też, kierując się dyspozycją art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych lub o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że Stowarzyszenie "[...]’’pozostaje w bezczynności.

Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność Stowarzyszenia "[...]", zakreślił organowi termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Stowarzyszenia "[...]" miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Stowarzyszenia miało cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych przez u.d.i.p. Pomimo bowiem dwukrotnych ponagleń ze strony skarżącego Stowarzyszenie do dnia wniesienia skargi zachowało milczenie i nie odpowiedziało w żaden sposób na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dopiero w odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie zajęło stanowisko, że nie podlega przepisom u.d.i.p. oraz, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. W ocenie Sądu, realizując zadania zlecone przez organy państwowe przy wykorzystaniu dotacji publicznych, Stowarzyszenie musiało jednak godzić się z tym – znając obowiązujące prawo, w tym przepisy u.d.i.p. – że informacje z tym związane będą podlegały udostępnieniu publicznemu.

Z tych samych względów Sąd uznał za zasadne wymierzenie Stowarzyszeniu grzywny, która ma wobec niego spełnić funkcję zarówno represyjną, jak i dyscyplinującą. Określając wysokość grzywny Sąd wziął jednak pod uwagę charakter podmiotu zobowiązanego, który nie jest organem administracji publicznej sensu stricto, lecz stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 1393 ze zm.), jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych, które co do zasady opiera działalność na pracy społecznej swoich członków. Nie sposób tym samym do stowarzyszenia odnosić analogiczne standardy wymagań, jakie stawiane są organom administracji publicznej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. art. 205 § 1 ww. ustawy.