Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 729/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r.

W dniu 18 czerwca 2009 r. adresatka decyzji – B. P. odmówiła przyjęcia przesyłki, zawierającej powyższą decyzję. List polecony został w dniu 18 czerwca 2009r. awizowany "na życzenie adresata", zaś jego odbiór z placówki pocztowej nastąpił w dniu 2 lipca 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej oznaczoną decyzję B. P. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia tejże skargi. Podała, iż źle policzyła termin i zamiast nadać skargę w dniu 3 sierpnia 2009 r. uczyniła to w dniu 4 sierpnia 2009 r., tj. z jednodniowym opóźnieniem. Jako powód omyłki podała swój wiek (64 lata), konieczność samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego oraz zły stan zdrowia.

Na wezwanie Sądu do podania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi B. P. nie udzieliła odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalejw skrócie: ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez Sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa).

W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej termin przewidziany do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie nie z dniem 3 sierpnia 2009 r., lecz z dniem 20 lipca 2009 r. Zaskarżoną decyzję uznać należy bowiem za doręczoną B. P. nie w dniu 2 lipca 2009 r. (data odbioru decyzji z placówki pocztowej) ale w dniu 18 czerwca 2009 r., tj. w dacie odmowy przyjęcia przesyłki przez adresatkę. Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa nie przewidują bowiem instytucji "awizowania przesyłki na żądanie". Zgodnie z art. 153 § 1 i 2 Ordynacji, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy oraz uznaje się je za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Fakt "awizowania przesyłki na żądanie" w dniu odmowy przyjęcia jej przez adresatkę zamiast zwrotu przesyłki nadawcy (a więc niedochowanie przez pocztę właściwej procedury doręczenia) nie niweczy skutku doręczenia decyzji w dniu 18 czerwca 2009 r.

W niniejszej sprawie bezpośrednią przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi nie była zatem pomyłka skarżącej, polegająca na niezłożeniu skargi do dnia 3 sierpnia 2009 r. Nadanie skargi w dniu 3 sierpnia 2009 r., wobec doręczenia decyzji w dniu 18 czerwca 2009 r. i tak skutkowałoby bowiem uchybieniem trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi, wbrew przeświadczeniu skarżącej, iż ostatnim dniem terminu był właśnie 3 sierpnia 2009 r. Oprócz powyższego, w sprawie miało również miejsce dalsze uchybienie terminu, polegające na złożeniu skargi dopiero w dniu 4 sierpnia 2009 r.

W rozpatrywanym przypadku przyjąć zatem należy, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała najpóźniej z dniem 4 sierpnia 2009 r., tj. w chwili dokonania uchybionej czynności (wniesienia skargi).

Z powyższego względu Sąd dokonał merytorycznej oceny zasadności wniosku strony.

Rozpoznając wniosek strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu Sąd stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Jakkolwiek bowiem przyjąć można brak winy strony w uchybieniu terminu, związanym z błędnym przeświadczeniem o skutecznym doręczeniu przesyłki w dniu 2 lipca 2009 r., to nie sposób uznać braku winy skarżącej w dalszym uchybieniu terminowi, o którym mowa jest w skardze.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07 opubl. w bazie LEX pod nr 344095). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przy tym brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2009, str. 433).

W świetle powyższego uznać należy, że skarżąca, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła braku swojej winy w jego niedotrzymaniu, co sprawia, iż nie została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka warunkująca zastosowanie wyjątkowej instytucji procesowej, jaką jest przywrócenie terminu.

Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.