Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 107/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędziowie Jan Bała NSA Tadeusz Cysek Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1023/06 w sprawie ze skargi H. S. Wytwórnia Win "W." w G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia 14 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie obrotu hurtowego napojami alkoholowymi 1. oddala skargę kasacyjną ; 2. zasądza od H. S. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych 120 ( sto dwadzieścia) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1023/06, oddalił skargę H. S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 14 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpoznania przez Sąd sprawy w zakresie pogorszenia jakości wina "W.".

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.

Na podstawie badań laboratoryjnych próbek wina "W.", pobranych w czasie kontroli w Wytwórni Win "W." H. S. w G., stwierdzających w badanym winie kwasowość lotną, wyrażoną jako kwas octowy na poziomie 1,9 g/l, Lubuski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia 9 lipca 2004 r. na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach ( Dz.U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) zwana dalej ustawą o cenach, w związku z art. 29 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 44 ze zm.) zwana dalej ustawą o jakości, ustalił stopień pogorszenia jakości partii wina owocowego półsłodkiego "W." na 100%. Organ stwierdził, iż wynik badania laboratoryjnego wykazujący kwasowość lotną, wyrażoną jako kwas octowy, w wysokości wyższej niż dopuszczalna (1,3 g/l) jest cechą dyskwalifikującą wino owocowe. W badanym winie stwierdzono także zawyżoną zawartość cukrów w ilości 83,8 g/l, co klasyfikuje wino jako słodkie.

W odwołaniu od powyższej decyzji, H. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący zakwestionował wyniki badań i wskazał ich niezgodność z wynikami przeprowadzonymi w laboratorium zakładowym. Zdaniem odwołującego się, wyniki badań stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji są nieprawdopodobne, w związku z czym winny być ponowione z zabezpieczonych wtórników próbek.

Powtórzone badanie próbek wina "W.", wyprodukowanego w dniu 27 kwietnia 2004 r., wykazały kwasowość lotną na poziomie 1,5 g/l, przy niepewności pomiaru ± 0,1. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w oparciu o wynik powyższego badania potwierdzający przekroczenie dopuszczalnej przepisami kwasowości lotnej badanego wina, decyzją z dnia 14 października 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 9 lipca 2004 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. S., kwestionując wyniki przeprowadzonych badań i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2005 r., Sygn. akt VI SA/Wa 2278/04 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, jako wydanych bez podstawy prawnej. Sąd I instancji wskazał, że podany jako podstawa prawna decyzji organu I instancji przepis art. 29 ustawy o jakości nie mógł stanowić prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ żadna z okoliczności przewidzianych w powyższym przepisie, uprawniająca do wydania przez właściwy organ decyzji administracyjnej, nie miała miejsca. Jak ustalono, cała partia wina "W." po przejściu badań w laboratorium zakładowym i stwierdzeniu, że odpowiada polskiej normie, została sprzedana natychmiast po wyprodukowaniu, przed wydaniem zaskarżonych decyzji. W tej sytuacji, jak wyjaśnił Sąd, nie można już było zrealizować zakazu wprowadzania wina do obrotu, poddania wina określonym zabiegom ani zniszczenia produktu. Nie można też było przeklasyfikować wina do niższej klasy, bowiem jako nie zachowujące parametrów przewidzianych rozporządzeniem z 4 lutego 2003 r. w sprawie szczególnych rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych dla tych napojów (Dz.U. Nr 272 poz. 2696) i posiadające kwasowość lotną powyżej 1,3 g/l, nie nadawało się w ogóle do spożycia.

W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania także przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, ponieważ, jak wyjaśnił Sąd, gdyby nawet przyjąć prawidłowość badań, których wiarygodność może być podważana, w sytuacji gdy kolejne wyniki badań próbek różnią się o 25%, to badane wino nie nadawało się w ogóle do spożycia, gdyż miało większą kwasowość lotną (powyżej 1,3 g/l) od poziomu dopuszczalnego. Badane wino nie mogło być towarem, którego cenę przedsiębiorca powinien obniżyć, bowiem na skutek podwyższonej kwasowości lotnej w ogóle nie nadawało się ono do obrotu.

Sąd stwierdził, że warunki i procedura obniżki ceny produktu z powodu nieposiadania cech deklarowanych oraz wad i uszkodzeń nie mają zastosowania do sytuacji, kiedy produkt w ogóle nie nadaje się do spożycia.

W konkluzji Sąd stwierdził, iż ustawa o jakości zawiera stosowne uregulowania dotyczące konsekwencji wprowadzania do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej wynikającej z przepisów prawa i deklarowanej przez producenta. Powołane przez orzekające organy przepisy art. 29 ustawy o jakości i art. 11 ust. 4 ustawy o cenach nie znajdowały zastosowania do sytuacji, w której decyzje te zostały wydane, co skutkuje stwierdzeniem ich nieważności.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 1 sierpnia 2005 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. , sygn. akt II GSK 365/05 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, przez błędną jego wykładnię i uznanie, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania odnośnie stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie przez organ nadzoru.

Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że kategoryczne stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku o braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie budzi bardzo poważne wątpliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji, że zdyskwalifikowanie artykułu handlowego w stopniu, w jakim to dokonał organ nadzoru, uniemożliwiało zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, który stanowi, że organ nadzoru stwierdzając w wyniku przeprowadzonej kontroli wady lub uszkodzenia, o których mowa w ust. 1, oraz jednoczesny brak odpowiedniej obniżki ceny, określa ich rodzaj i stopień w formie decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można odrzucić a limine zastosowania przepisów ustawy o cenach względem towarów wprowadzonych do obrotu, mimo że nie posiadały one cech i jakości wymaganej przepisami szczególnymi, które z uwagi na przekroczenie parametrów jakościowych określonych w tych przepisach stanowią, że takie artykuły nie powinny być dopuszczone do obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przepis art. 40 ust. 1 ustawy o jakości nie wyklucza stosowania przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, gdyż mówi on o odpowiedzialności karnej za wprowadzanie do obrotu artykułów nieodpowiadających jakości handlowej wynikającej z przepisów o jakości handlowej oraz deklarowanej przez producenta lub wprowadzającego do obrotu. Nie można więc stwierdzić, że dla wprowadzającego do obrotu towary, które z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie powinny się w nim znaleźć, w świetle omówionych wyżej przepisów prawa administracyjnego przewidziana została jedynie sankcja karna wynikająca z art. 40 pkt 2 ustawy o jakości.

Nie można uznać, że przepis art. 11 pkt 4 nie może mieć zastosowania do towarów, które mimo niezachowania parametrów jakościowych w takim stopniu, że z mocy przepisów szczególnych nie powinny być wprowadzone do obrotu handlowego, znalazły się w tym obrocie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak możliwości rozpoznania sprawy co do istoty, ponieważ stan faktyczny sprawy nie został jednoznacznie wyjaśniony, szczególnie w zakresie wyników kontroli, które były przez skarżącego - producenta kwestionowane. Wskazał on jednak, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zachodziłaby konieczność zbadania zarzutów producenta dotyczących rozbieżnych wyników analizy chemicznej pobranych próbek partii wina, co podważa ich wiarygodność, ponadto rozważenia jaką podstawę prawno-materialną należałoby zastosować do tak ustalonego stanu faktycznego i mając na uwadze dokonaną przez NSA wykładnię przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w nawiązaniu również do przepisu ustawy o jakości, a w szczególności art. 29 tej ustawy.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r., Sygn. akt 1023/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia 14 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpoznania przez Sąd sprawy w zakresie pogorszenia jakości wina "W.".

W powołaniu na ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny zbadał zarzuty dotyczące rozbieżnych wyników analizy chemicznej pobranych próbek wina. W ocenie Sądu brak było uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do potwierdzenia tezy skarżącego, iż wszystkie wyniki uzyskane przez Centralne Laboratorium w Poznaniu mogą być nieprawidłowe. Skoro Laboratorium dysponowało nowoczesnym sprzętem oraz wykfalifikowanym personelem a także spełniało wymogi niezbędne do akredytacji, zatem nie można kwestionować prawidłowości procedury zastosowanej przez Laboratorium pod względem technicznym.

Mając na względzie wniosek skarżącego zawarty w odwołaniu organ zwrócił się do 19 innych laboratoriów w celu znalezienia laboratorium, które wdrożyło i posiada zwalidowaną metodę oznaczania kwasowości lotnej wyrażonej jako kwas octowy w winie, zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (EWG0 Nr 2676/90 z dnia 17 września1990 r. określającym wspólnotowe metody badania wina, jednakże w owym czasie żadne z zapytanych 19 laboratoriów nie wdrożyło i nie zwalidowało metody oznaczania kwasowości lotnej wyrażonej jako kwas octowy, zgodnie z powyższym rozporządzeniem. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ podjął wszelkie niezbędne działania celem uwzględnienia wniosku i przeprowadzenia powtórnego badania w innym ośrodku co okazało się niemożliwe z przyczyn niezależnych.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za wiarygodne dodatkowe wyjaśnienia organu, iż w kwestii wina o tak krótkim okresie przydatności do spożycia, na inny wynik drugiego badania mogły mieć wpływ upływ czasu i warunki przechowywania próbki.

Mając na uwadze dokonaną przez NSA wykładnię przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w nawiązaniu do przepisu art. 29 ustawy o jakości Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw prawnych do zakwestionowania wydanych decyzji pod względem materialnoprawnym.

Nieprawidłowe działanie organu polegało tylko na tym, iż w decyzji I instancji podano jako podstawę prawną art. 29 ustawy o jakości lecz jest to tylko uchybienie formalnoprawne, które nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

H. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 16 listopada 2006 r., wnosząc o jego uchylenie oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Warszawie z dnia 14.10.2004 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 29 ustawy z 21.12.2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania poprzez ich niezastosowanie, a w szczególności:

- art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodów z badań, których rozbieżne wyniki nie powinny być podstawą ustaleń faktycznych decyzji, a przez co podważono zaufanie obywateli do organów państwa,

- art. 78 § 1 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie w szczególności nie dopuszczenie dowodu z badań przeprowadzonych przez inny ośrodek badawczy niż Centralne Laboratorium Badawcze w Poznaniu,

- art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że okoliczność złej jakości przedmiotowego wina została udowodniona.

Skarżący wskazał, że w sprawie dokonano błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych dopuszczając dowód z badań, których wyniki same przez się budzą wątpliwości i podkreślił, że uzyskanie przez laboratorium badań tego samego produktu, których wyniki różnią się o ok. 30% stanowi wystarczającą podstawę do tego, żeby całkowicie zakwestionować wiarygodność tych badań jako źródła koniecznego ustalenia jakichkolwiek faktów. Ponadto za zupełnie nie do zaakceptowania uznał twierdzenia jakoby różnice w wynikach badań byłyby następstwem nieszczelności zamknięć (nakrętek), czy też niejednorodność partii.

Fakt, że żadne inne laboratorium w kraju nie posiada wymaganych certyfikatów, nie jest według skarżącego żadnym wytłumaczeniem, sugeruje on, że w takiej sytuacji można było dopuścić dowód z opinii odpowiedniego laboratorium zagranicznego.

Odpowiadając na skargę kasacyjną, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie z zasądzeniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

Przede wszystkim zauważyć należy, iż w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Wobec tego, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., poprzestać należało na ustosunkowaniu się do treści skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Według art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Sformułowany charakter skargi kasacyjnej (konieczność zachowania szeregu ściśle określonych wymogów łączących się z tym środkiem zaskarżenia) spowodował, iż ustawodawca możliwość jej sporządzenia powierzył tylko podmiotom profesjonalnym pod względem prawnym (art. 175 p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego pierwszej instancji, a nie przeciwko decyzji administracyjnej, której legalność kontrolował sąd administracyjny pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1891/04, Lex nr 171698 i wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 ONSAiWSA 2004/1/17). Powoduje to konieczność formułowania zarzutów skargi kasacyjnej adekwatnych do przedmiotu zaskarżenia.

Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej winien precyzować, jaki konkretnie przepis prawa został naruszony poprzez wydanie zaskarżonego wyroku, na czym to naruszenie polegało (dlaczego według autora skargi kasacyjnej zasadne jest twierdzenie o obrazie danego przepisu) oraz – gdy chodzi o przepisy postępowania – wskazania przesłanek do wyrażenia poglądu, iż zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732).

Zaznaczyć trzeba, iż wobec zasady wynikającej z art. 183 § 1 p.p.s.a. (związania granicami skargi kasacyjnej) obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zapewnienie poprawnego sporządzenia tego środka zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, ich uzupełnienia, formułowania domysłów co do tego o naruszenie jakiego to przepisu mogło chodzić w świetle wywodów skargi kasacyjnej, jak też stawiania hipotez w zakresie uzasadnienia postawienia obrazy danego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 741/05, Lex nr 201531; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 383/05, Lex nr 18517; wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2574/05, Lex nr 173331; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt I FSK 4/05, Lex nr 173353; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 23857 i wiele innych).

Niezbędne jest także zaakcentowanie, że wymienione w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. "naruszenie przepisów postępowania" odnosi się do przepisów postępowania sądowego (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 104/05, publ. OSP z. 1 z 2007 r., z glosą aprobującą A. Kubiak-Kozłowskiej; wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 914/04, Lex 177030; wyrok NSA z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt II GSK 66/05, Lex nr 168082 i wiele innych).

Dokonanie w świetle przedstawionych wyżej wymogów oceny skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, iż nie mogła ona przynieść spodziewanego przez stronę wnoszącą ten środek zaskarżenia skutku.

Odnosząc się najpierw do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że został on sformułowany bez wskazania na powiązanie z jakimkolwiek oznaczonym konkretnie przepisem regulującym postępowanie przed sądem administracyjnym. Samo powoływanie się przez skargę kasacyjną na obrazę art. 7, 8, 78 i 80 k.p.a. nie jest – jak już podniesiono – wystarczające dla skutecznego postawienia zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wymienione w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a. regulują jedynie postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie wyznaczają natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego w pierwszej instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., przeciwko któremu przecież była skierowana skarga kasacyjna.

Tego niedostatku nie mógł zaś skorygować samodzielnie i działając z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny, skoro do jego roli należało rozpoznanie sprawy tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Co do zaś zarzutu naruszenia prawa materialnego (przyjąć można, że dotyczył on jedynie art. 29 ustawy o jakości zważywszy, iż skarga kasacyjna precyzyjnie określać musi przepis do którego obrazy według tego środka zaskarżenia doszło i rozszerzenie granic rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w żadnym razie nie może powodować użycia zwrotu "w szczególności") wypada zwrócić uwagę na wątpliwości interpretacyjne odnośnie kierunków zaskarżenia, wynikające z porównania zapisu w petitum skargi kasacyjnej dotyczącego "1) naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 29 ustawy... poprzez jego niezastosowanie" z zapisem w końcowej części skargi kasacyjnej "także na podstawie art. 29 ustawy... trudno stwierdzić, aby wydając przedmiotową decyzję organ administracji publicznej działał w ramach swoich kompetencji, albowiem jego decyzja nie znajduje podstawy w tym przepisie".

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił już uwagę w swoim orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 242/04, Lex nr 237135), że skarga kasacyjna musi być tak sformułowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych zarówno co do zakresu zaskarżenia, jak i jego kierunków.

Tymczasem porównując przytoczone zapisy, nie można jednoznacznie przyjąć, czy stronie wnoszącej skargę kasacyjną chodziło o wyrażenie poglądu co do potrzeby wskazania, jako istotnej w sprawie podstawy prawnej wymienionego przepisu, który rozstrzygający organ administracji publicznej pominął, czy też o to, że zaskarżona przed sądem pierwszej instancji decyzja nie znajduje oparcia w tym przepisie.

Podkreślenia wymaga przy tym, że treść skargi kasacyjnej zupełnie pomija bezpośrednie odniesienie się (krytykę) do wywodów Sądu I instancji dotyczących problematyki art. 29 ustawy o jakości, co było konieczne wobec tego, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko wyrokowi Sądu I instancji. Zauważyć też należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji, będąc związany przyjętym rozumieniem oceny prawnej i wskazań wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny, stanął na stanowisku, że wadliwie postąpił jedynie organ pierwszej instancji, powołując jako podstawę prawną omawiany przepis. To uchybienie nie zostało jednak potraktowane jako mające wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji uznał natomiast zgodność rozstrzygnięcia organów obu instancji z art. 11 ust. 4 ustawy o cenach.

Zaniechanie przez autora skargi kasacyjnej przedstawienia polemiki z konkretnymi rozważaniami zawartymi w wyroku Sądu I instancji, co do problematyki art. 29 ustawy o jakości i brak uwzględnienia zaakcentowanego w nim zróżnicowania zachowań organów administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji w tym zakresie, nie zezwala w istocie na uchwycenie źródła zgłoszenia przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia powołanego przepisu.

Zgadzając się z poglądem, że zarzut naruszenia prawa materialnego, jako podstawa skargi kasacyjnej nie może ograniczać się do powołania przepisu prawa materialnego, ale musi wskazywać zarówno sposób naruszenia tego przepisu, jak i wyjaśnienie na czym polegała w danym przypadku błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie konkretnego przepisu (vide postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt GSK 779/04, Lex nr 159159), należy dojść do wniosku, że niejednoznaczne, enigmatyczne i lakoniczne zapisy zawarte w rozpatrywanej skardze kasacyjnej sprawiają brak możliwości przyjęcia o spełnieniu przez nią wymogu przedstawienia uzasadnienia w zakresie zarzutu naruszenia art. 29 ustawy o jakości.

I ten zatem zarzut nie mógł odnieść spodziewanego przez stronę skarżącą skutku.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a., a co do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.