Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1611/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. (zwany dalej organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. (zwany dalej organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 20 marca 2013 r., nr [...] określającą J.M. (zwany dalej podatnik, strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2009 r. w wysokości 6.306,00 zł.

Sporne rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Skarżący w 2009 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "A." w zakresie m.in. sprzedaży na rzecz podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych (w tym osób z Republiki Czeskiej), zakupionego wcześniej oleju opałowego. Sprzedaż oleju opałowego dokumentowana była fakturami VAT, paragonami z kasy fiskalnej a także oświadczeniami nabywców o przeznaczeniu nabytego oleju na cele opałowe. Przy sprzedaży skarżący korzystał z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego od sprzedaży oleju na cele opałowe, ustalonej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., r 3, poz. 11 ze zm., zwanej dalej u.p.a.) na poziomie 232,00 zł za 1000 litrów.

W okresie od 30 maja 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. u skarżącego przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku akcyzowego w zakresie obrotu olejem opałowym za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. Z przeprowadzonej kontroli w dniu 26 czerwca 2012 r. sporządzono protokół kontroli nr [...].

Postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r., w tym za miesiąc wrzesień 2009 r.

W toku tego postępowania dokonano sprawdzenia transakcji odsprzedaży oleju opałowego. Podmioty gospodarcze, którym wystawiono fakturę VAT, potwierdziły, że transakcje miały miejsce i, że zakupiony olej opalowy został przeznaczony do celów grzewczych. W odniesieniu do nabywców, będących osobami fizycznymi, dokonano weryfikacji oświadczeń o przeznaczeniu nabytego oleju opałowego. W tym celu, na podstawie dokumentacji przedstawionej przez skarżącego, organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do każdego z nabywców o potwierdzenie dokonania konkretnej transakcji ze wskazaniem ilości zakupionego oleju, numeru dowodu zakupu, daty zakupu. W przypadku oświadczeń, na których widniały dane osobowe obywateli Republiki Czeskiej, organ podatkowy wystąpił do czeskich władz celnych o przeprowadzenie - w ramach międzynarodowej pomocy prawnej – czynności sprawdzających dotyczących tych nabywców.

W wyniku przeprowadzonych w postępowaniu podatkowym czynności organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wypełnił warunków do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego przy sprzedaży oleju opałowego zakupionego ze stawką obniżoną celem dalszej odsprzedaży do celów opałowych w odniesieniu do mających miejsce we wrześniu 2009 r. transakcji na rzecz podmiotów: poz. 1 B. s.c. L.S. A.O. (1573 litrów oleju opałowego, brak określenia rodzaju, typu, liczby urządzeń), poz. 2 C. Sp z.o.o. L. (2000 litrów oleju opałowego, brak numeru dowodu osobistego lub nazwy i numeru innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, brak wskazania typu urządzeń grzewczych), poz. 3 J.H. (600 litrów oleju opałowego, brak informacji o miejscu gdzie znajduje się urządzenie, liczby urządzeń, czytelnego podpisu na oświadczeniu i daty złożenia oświadczenia). Organ pierwszej instancji stwierdził, że oświadczenia złożone skarżącemu przez wskazanych powyżej nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu na cele opałowe, o których mowa w art. 89 u.p.a., nie spełniają wymogów określonych tym przepisem.

Mając na uwadze powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2009 r. w wysokości 6.306,00 zł – stosując na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. w związku z art. 89 ust. 16 u.p.a. stawkę podatku na poziomie 1.822,00 zł za 1000 litrów.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący nie formułując zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa, wskazał, że powołane w sentencji decyzji przepisy prawa nie mogą stanowić podstawy jej wydania, bowiem zebrany materiał dowodowy wskazuje, że oświadczenia zostały przez skarżącego odebrane i odzwierciedlają faktyczne transakcje. Ponadto oświadczenia zostały odebrane w dobrej wierze. Fakt, że osoby odszukane po danych identyfikacyjnych zamieszczonych w oświadczeniach wskazują, że takich transakcji nie przeprowadziły, nie może być podstawą do obciążania skarżącego podatkiem akcyzowym w stawce sankcyjnej. Natomiast braki oświadczeń wynikają z nieuczciwości nabywców, na co skarżący nie miał wpływu.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia 20 marca 2013 r., [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że powodem zakwestionowania oświadczeń lub transakcji dla celów zastosowania stawki preferencyjnej były braki w oświadczeniach danych określonych przepisami prawa, przy jednoczesnym braku oświadczenia złożonego oddzielenie. Zauważył, że niespełnienie ww. warunków wskazuje, iż skarżący w odniesieniu do oświadczeń wyszczególnionych w pozycjach 1-3 tabeli zawartej w decyzji (str. 14) nie sprawdził danych z dowodem osobistym i nie wyegzekwował uzupełnienia danych. Uprawnienie do żądania okazania dowodu tożsamości od podmiotu nabywającego olej opałowy przyznaje art. 89 ust. 9 u.p.a.

Powołując się na stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. I GSK 778/09 wyjaśnił, że podatnik miał obowiązek sprawdzenia danych zawartych w oświadczeniu, a ze względu na regulację art. 89 ust. 9 u.p.a. nie może zasłaniać się brakiem możliwości wylegitymowania nabywcy. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nierzetelność oświadczeń kupującego obciąża podatnika.

Ponadto wywiódł, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym wprost przewidują, kiedy olej opałowy będzie podlegał opodatkowaniu w wyższej stawce określonej w zaskarżonej decyzji, tj. 1822,00 zł za 1000 litrów. Wskazał, że zgodnie z przepisami wyższą stawkę podatku należy stosować w przypadku użycia oleju opałowego do napędu silników spalinowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.), w przypadku nieprawidłowego barwienia (także art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) oraz właśnie w przypadku niespełnienia warunków formalnych dotyczących oświadczeń (art. 89 ust.16 u.p.a.). Zdaniem organu żaden z wymienionych przepisów nie ma charakteru nadrzędnego i naruszenie któregokolwiek z nich, a więc także dotyczącego warunków formalnych oświadczeń musi skutkować zastosowaniem wyższej stawki opodatkowania.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy stanął na stanowisku, że późniejsze uzupełnienie oświadczeń lub ich braków w świetle przepisów jest bezskuteczne.

Końcowo wyjaśnił, że przesłanką stosowania wyższej stawki podatkowej nie jest wina, lecz sam fakt naruszenia ustanowionych w prawie nakazów lub zakazów ujętych w przepisach podatkowych, a taka regulacja ma zapobiegać oszustwom polegającym na używaniu olejów opałowych do celów napędowych.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 27 czerwca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył J.M. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organy podatkowe nie odniosły się w pełni do zarzutów, jakie wniósł do protokołu przeprowadzonej wobec niego kontroli podatkowej. Braki w tym zakresie powodują, że zarzuty podniesione przez stronę w zastrzeżeniach do kontroli, jak również w odwołaniu, jak i w skardze, skoro nie zostały rozpoznane, pozostają nadal aktualne. Z uwagi na powyższe zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wobec skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne, a tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego, a więc naruszenie art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej O.p.); 2. naruszenie art. 239b § 2 O.p. poprzez brak należytego uprawdopodobnienia, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane; 3. Naruszenie art. 187 § 1 i § 3 O.p. stanowiącego, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie ustaleń kontroli oraz zastrzeżeń do niej.

Przy tak sformułowanych zarzutach, skarżący zwrócił uwagę, że w zastrzeżeniach do protokołu kontroli nr [...] z dnia 26 czerwca 2012 r. przekazano wszystkie, ponowne oświadczenia nabywców z wszelkimi podpisami, adnotacjami o miejscu i danych urządzeń grzewczych, jednoznacznie przyporządkowanych z fakturami. Przedmiotowe oświadczenia zawierają podpisy i pieczęcie, które niezbicie potwierdzają, iż nabycie (a co za tym idzie sprzedaż) odbyło się bez naruszenia przepisów podatkowych.

Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutów kierowanych do decyzji o zabezpieczeniu, wyjaśnił, że na obecnym etapie postępowania skargowego nie mogą być one rozpatrywane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności" (art. 146 § 1 p.p.s.a.).

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia, czy wskutek naruszenia przez skarżącego obowiązku uzyskania od nabywcy oleju oświadczenia w wymaganej formie i treści, zasadnie organy zastosowały przepis art. 89 ust. 16 u.p.a., a tym samym, czy zasadnie obciążyły skarżącego obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego według stawki określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 tego przepisu, tj. 1.822,00 zł/1000 litrów.

Z ustaleń organów podatkowych wynika, że część oświadczeń (poz. 1-3 tabeli, decyzja organu pierwszej instancji str. 10 oraz decyzja organu odwoławczego str. 14) zawierała wady w postaci: braku określenia rodzaju, typu, liczby urządzeń grzewczych, braku informacji o miejscu gdzie znajduje się urządzenie, braku numeru dowodu osobistego lub nazwy i numeru innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, braku czytelnego podpisu na oświadczeniu i daty złożenia oświadczenia.

Stosownie do art. 89 ust. 5 pkt 1 u.p.a., sprzedawca wyrobów akcyzowych, nieobjętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15, jest zobowiązany, w przypadku sprzedaży osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych lub będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych. Spełnienie tego obowiązku uprawnia do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i pkt 15 lit. a. Zgodnie z art. 89 ust. 6 u.p.a. oświadczenie to powinno być załączone do kopii faktury i winno zawierać: 1) dane dotyczące nabywcy, w tym nazwę oraz adres siedziby lub zamieszkania, a także NIP lub REGON; 2) określenie ilości i rodzaju oraz przeznaczenia nabywanych wyrobów; 3) wskazanie rodzaju, typu oraz liczby posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się te urządzenia; 4) datę i miejsce złożenia oświadczenia; 5) czytelny podpis składającego oświadczenie. Oświadczenie, jeżeli jest czytelnie podpisane, może być również złożone na wystawianej fakturze, ze wskazaniem rodzaju, typu oraz liczby posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się te urządzenia. Natomiast w myśl art. 89 ust. 5 pkt 2 u.p.a. w przypadku sprzedaży osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej sprzedawca jest zobowiązany do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, uprawniających do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i pkt 15 lit. a. Oświadczenie to powinno być załączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu potwierdzającego tę sprzedaż. Oświadczenie powinno zawierać: 1) imię i nazwisko nabywcy, numer dowodu osobistego lub nazwę i numer innego dokumentu stwierdzającego tożsamość; 2) adres zameldowania nabywcy oraz adres zamieszkania, jeżeli jest inny od adresu zameldowania; 3) określenie ilości, rodzaju oraz przeznaczenia nabywanych wyrobów; 4) określenie liczby posiadanych urządzeń grzewczych, w których mogą być wykorzystane te wyroby oraz miejsc (adresów), gdzie znajdują się te urządzenia; 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 6) datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz czytelny podpis składającego oświadczenie.

Zgodnie z treścią art. 89 ust. 10 u.p.a. sprzedawca wyrobów akcyzowych określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15 osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, jest obowiązany odmówić sprzedaży tych wyrobów w przypadku, gdy osoba nabywająca te wyroby odmawia okazania dokumentu, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, gdy dane zawarte w oświadczeniu są niekompletne, nieczytelne lub nie zgadzają się z danymi wynikającymi z dokumentu, o którym mowa w ust. 8 pkt 1.

W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1 (art. 89 ust. 16 u.p.a.).

Brak wymaganych oświadczeń uniemożliwia uznanie prawa podatnika do zastosowania preferencji podatkowych przy sprzedaży olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe. Takie stanowisko wyraził już wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyrokach: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I GSK 701/10, z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 292/10, z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 194/10 oraz z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GSK 185/10 (wszystkie wymienione orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast odnośnie wymogu podania "rodzaju i typu urządzeń grzewczych" Sąd chce wskazać aktualne orzecznictwo (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I GSK 605/11 – dostępny w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i wesprzeć swoją argumentację akceptowanym w pełni stanowiskiem tam wyrażonym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, prawodawca nie zdefiniował pojęcia "rodzaj" czy też "typ" urządzenia, należy zatem odwołać się do ich potocznego rozumienia. Zauważył również, że niejednokrotnie pojęcia te są traktowane jako synonimy. W przepisach rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. (tak jak i we wcześniejszych przepisach wykonawczych) zostały one połączone spójnikiem "i", który zwykle łączy współrzędne części zdania o treściach uzupełniających się, a nie przeciwstawnych. Niemniej, mając na względzie taką treść przepisu określającego warunek związany z rodzajem i typem urządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który należy w pełni zaakceptować, że jeżeli w oświadczeniu podane są dane (nazwa producenta pieców oraz numer modelu pieca) pozwalające na zidentyfikowanie urządzenia grzewczego, to należy uznać, że takie oświadczenie jest poprawne i jedynie z tego powodu nie może być zakwestionowane. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, badając poprawność oświadczeń należy przede wszystkim wyjaśnić, czy podana w tym zakresie informacja pozwala zidentyfikować urządzenie grzewcze bez konieczności prowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego.

Weryfikacja kwestionowanych w niniejszej sprawie oświadczeń według wyżej wskazanych kryteriów nie pozwala na przyjęcie, że spełniają one wymogi ustawowe.

Oświadczenia te (poz. 1 do poz. 3) nie są wystarczające do zidentyfikowania urządzenia grzewczego. W kwestionowanych oświadczeniach (obok innych wad) nie wskazano bądź to rodzaju, typu, liczby urządzeń grzewczych (oświadczenie wskazane pod poz. 1), bądź też typu urządzeń grzewczych (oświadczenie wskazane pod poz. 2) lub też brak jest informacji o miejscu gdzie znajduje się urządzenie oraz liczby urządzeń (oświadczenie wskazane pod poz. 3), przy czym oświadczenia nie zawierają danych pozwalających na identyfikację urządzenia grzewczego. Posiadanie wadliwych oświadczeń, niepozwalających na ustalenie przeznaczenia sprzedawanego oleju jest równoznaczne z brakiem oświadczeń spełniających wymagane warunki.

W świetle powyższego, skoro sprzedawca oleju dla zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego winien odebrać od kupującego oświadczenie w formie przewidzianej przepisami prawa, nie budzi wątpliwości Sądu, iż oświadczeniem takim sprzedawca musi dysponować w dniu sprzedaży. Ponadto przepis art. 89 ust. 16 u.p.a. jednoznacznie stanowi, iż w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5 -15, stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1. W sytuacji, zatem, kiedy skarżący w dacie sprzedaży nie uzyskał oświadczenia, miał obowiązek odmówić sprzedaży wyrobu z zastosowaniem stawki preferencyjnej. Skoro ustawodawca uzależnił zastosowanie przez podatnika preferencyjnej stawki podatkowej od złożonego przez nabywcę oleju opałowego odpowiedniej treści oświadczenia, zawierającego deklarację o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, a ryzyko nierzetelności kontrahenta, wadliwości czy też fikcyjności oświadczeń obciąża skarżącego, podatnik chcąc skorzystać z preferencyjnej stawki, winien podjąć wszelkie działania w celu uzyskania oświadczenia. Podkreślić przy tym należy, że fakt uzyskania przez podatnika dokonującego sprzedaży oleju prawidłowo sporządzonego oświadczenia nabywcy o przeznaczeniu oleju na cele grzewcze, zwalnia go jednocześnie od ewentualnej odpowiedzialności za późniejszy, niezgodny z treścią złożonego oświadczenia, sposób wykorzystania sprzedanego wyrobu przez nabywcę Ustawodawca uzależnił zastosowanie przez podatnika preferencyjnej stawki podatkowej od złożonego przez nabywcę odpowiedniego pod względem formalnym i materialnym oświadczenia. Tylko poprawne pod względem formalnym i materialnym oświadczenie, którym podatnik dysponuje w momencie powstania obowiązku podatkowego, uprawnia go do skorzystania z preferencyjnej stawki akcyzy przy sprzedaży oleju opałowego.

Skarżący, jako sprzedawca, który dokonał sprzedaży bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy (art. 8 ust. 2 pkt 3 u.p.a.) stał się podatnikiem podatku akcyzowego. Imperatywny charakter przepisu art. 89 ust. 16 u.p.a. (na co wskazuje użycie słów "stosuje się") nie pozostawia organom podatkowym możliwości zastosowani odmiennej stawki w razie stwierdzenia niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15, ani też możliwości odstąpienia od zastosowania stawki 1822,00 zł/1000 litrów.

Z powyższych względów całkowicie nieskuteczny jest zarzut skargi dotyczący błędnej wykładni art. 89 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 89 ust.16 u.p.a.

Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, że wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu podatkowego podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy dotyczył w niniejszej sprawie zbadania, czy podatnik posiada stosowne oświadczenia oraz oceny, czy oświadczenia te spełniają określone prawem wymogi formalne. Ustalenie, że strona bądź w ogóle nie dysponuje takimi oświadczeniami, bądź też, że oświadczenia te nie zawierają niezbędnych danych, oznacza, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek podjęcia z urzędu działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia i uzasadnia określenie zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe sprostały wyżej wskazanym wymogom. Postępowanie w tym zakresie, zdaniem Sądu, zostało przeprowadzone rzetelnie, materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący dla rozpoznania sprawy, a wnioski z niego wyciągnięte nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów. Uzyskany materiał dowodowy pozwolił ustalić, że w miesiącu wrześniu 2009 r. w 3 przypadkach sprzedaż 3 461 litrów oleju opałowego odbyła się przy uzyskaniu wadliwych oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego

Reasumując, w tym stanie rzeczy, brak podstaw do uznania, że organy podatkowe w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym naruszyły wskazane przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa, wyprowadzając z niej poprawny wniosek, że braki w oświadczeniach wywołują skutek w postaci braku nabycia przez sprzedawcę tego oleju prawa do obniżonej stawki podatku akcyzowego. Argumenty przytoczone w skardze nie dają podstawy do zakwestionowania oceny dokonanej przez organ, gdyż jest ona logiczna i wewnętrznie spójna.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.