Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2024/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 32 ust 1, art 42, art 51 ust 1 i ust 2, art 63
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 181/13 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany koncesji na prowadzenie kasyna gry 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W.na rzecz Ministra Finansów 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VI SA 181/13 uwzględnił skargę [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany koncesji prowadzenie kasyna gry i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 202 r. (pkt 1); stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu (pkt 2) oraz zasadził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt. 3).

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], Minister Finansów udzielił Fortuna. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: spółka lub strona), koncesji na prowadzenie kasyna gry w [...], na okres 6 lat, w trybie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.; dalej: u.g.h.).

W dniu [...] marca 2012 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek Spółki o zmianę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r., na mocy której spółka uzyskała koncesję na prowadzenie kasyna gry w [...] , w pkt V dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego oraz w pkt VII dotyczącym terminu rozpoczęcia działalności. W zakresie pkt V koncesji strona wniosła o zastąpienie wskazanej w nim formy zabezpieczenia tj. złożenia właściwej kwoty na rachunku bankowym, zabezpieczeniem w postaci hipoteki na nieruchomości stanowiącej własność spółki. Odnośnie pkt VII koncesji spółka wniosła o przedłużenie wskazanego w nim terminu rozpoczęcia działalności o 6 miesięcy.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że zmiana sposobu zabezpieczenia odpowiada wymogom art. 63 ustawy o grach hazardowych, a jednocześnie przemawia za nią słuszny interes strony, ponieważ nie spowoduje to zamrożenia środków finansowych, które będą mogły być wykorzystywane na finansowanie bieżącej działalności i rozwój spółki. Do wniosku dołączono aktualny wypis z księgi wieczystej nieruchomości oraz aparat szacunkowy z oszacowania wartości rynkowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Finansów odmówił wnioskodawczyni zmiany decyzji z [...] lutego 2012 r. w części dotyczącej formy zabezpieczenia finansowego.

Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Minister Finansów - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 8, art. 35 pkt 14, art. 42, art. 51 ust. 1 i 2 oraz art. 63 u.g.h., po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Ministra Finansów z dnia 2 lipca 2012 r. - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającą zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r., na mocy której [...] uzyskała koncesję na prowadzenie kasyna gry w [...], w pkt V dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego.

Za nieuzasadnione uznał organ zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. c, art. 63 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o grach hazardowych w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie warunków dokonywania zabezpieczeń finansowych w grach hazardowych (Dz. U. Nr 115, poz. 770) poprzez ich błędną wykładnię. Powołując art. 63 u.g.h. Minister Finansów wskazał, że ustawa określa formy dopuszczalnych zabezpieczeń w grach hazardowych nie dokonując ich gradacji, a ograniczając się do wskazania ich katalogu. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę celowość wprowadzenia ustawowego zapisu dotyczącego obowiązku składania zabezpieczeń finansowych tzn. ochronę interesu Skarbu Państwa oraz uczestników gry, Minister Finansów stwierdził, iż podmiot nie ma całkowitej dowolności wyboru jednej z w/w form. Organ stanowisku, że jest uprawniony do odmowy przyjęcia określonej formy zabezpieczenia z uwagi na fakt, iż nie chroni ona interesu Skarbu Państwa, bądź uczestników gry. Wynika to z treści tego przepisu, który stanowi, że organ może dokonać zmiany koncesji.

Zatem organ koncesyjny ma swobodę w zakresie prawnej oceny złożonego przez stronę wniosku o zmianę uprzednio udzielonej koncesji. Tym samym dopuszczalne jest zarówno rozstrzygnięcie Ministra Finansów przychylające się do złożonych wniosków o zmianę koncesji, jak również podjęcie przez ten organ decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy zmiany koncesji w zakresie zmiany sposobu zabezpieczenia finansowego.

Organ podniósł, że kwestii dopuszczalności zmiany decyzji nie można rozpatrywać tylko i wyłącznie w zakresie formalnej możliwości zmiany jej elementów, określonych w art. 51 u.g.h. oraz w oderwaniu od całej regulacji ustawy o grach hazardowych, w tym zapisów mających na celu ochronę interesów Skarbu Państwa oraz uczestników gier hazardowych.

Przy rozpatrywaniu wniosku o zmianę koncesji w trybie art. 51 u.g.h., istotne jest zatem porównanie stanu ukształtowanego w pierwotnej decyzji, ze stanem projektowanym po ewentualnej zmianie koncesji. Przy zmianie stosunku pierwotnego ukształtowanego udzieloną koncesją, Minister Finansów bierze pod uwagę fakt, jak przedmiotowa zmiana ukształtuje nową sytuację faktyczną i prawną zarówno spółki, jak i uczestników gier.

Podkreślił, że przy orzekaniu w sprawie o zmianę koncesji w oparciu o uznanie administracyjne, obowiązkiem Ministra Finansów jest więc rozważenie zarówno słusznego interesu strony jak i interesu społecznego. Wskazał przy tym, że kwestia związana ze zmianą koncesji, odmowa jej zmiany, nie ma wpływu na dotychczas uzyskane przez spółkę uprawnienie. Spółka nadal bowiem zachowuje prawo do prowadzenia działalności w kształcie, na warunkach i zasadach określonych w koncesji.

Organ stwierdził, że mając do wyboru dwie formy zabezpieczenia finansowego, tzn. określoną w koncesji formę w postaci kwoty złożonej na rachunku bankowym i proponowaną we wniosku o zmianę koncesji, formę w postaci hipoteki na nieruchomości uznał za bardziej korzystną i szybszą do realizacji z punktu widzenia interesu Skarbu Państwa i ochrony interesu grającego, kwotę złożoną na rachunku bankowym, stanowiącą dotychczasową formę zabezpieczenia.

[...] złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. uwzględnił skargę spółki, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2012 r.

Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), skutkuje ich uchyleniem.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był wniosek o zmianę decyzji udzielającej koncesji na prowadzenie kasyna gier w zakresie formy zabezpieczenia. Strona wniosła o zastąpienie zabezpieczenia w postaci złożenia właściwej kwoty na rachunku bankowym, zabezpieczeniem w postaci hipoteki na nieruchomości stanowiącej jej własność.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 c u.g.h. organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. Zmiana, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć w przypadku koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub na urządzanie zakładów wzajemnych - warunków, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotyczących zabezpieczeń finansowych, o których mowa w art. 63 u.g.h.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 i 3 u.g.h. podmiot jest obowiązany, w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, złożyć, w celu zapewnienia ochrony interesu finansowego uczestników gier hazardowych oraz zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od gier, zabezpieczenie finansowe w wysokości:

1) 1.200.000 zł - w przypadku prowadzenia kasyna gry;

2) 600.000 zł - w przypadku prowadzenia salonu gry bingo pieniężne;

3) 40.000 zł - w przypadku prowadzenia punktu przyjmowania zakładów wzajemnych.

Zabezpieczenia finansowe mogą polegać na:

1) przedstawieniu gwarancji bankowych lub ubezpieczeniowych;

2) złożeniu właściwej kwoty na rachunku bankowym wskazanym przez organ udzielający koncesji lub zezwoleń, lub

3) zabezpieczeniu hipotecznym.

Zdaniem Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie Minister Finansów dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 121, 122, a zwłaszcza art. 210 § 4 O.p. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ w szczególności odnieść się musi do treści wniosku strony.

Organ ma zatem prawo odmówić przyjęcia wnioskowanego zabezpieczenia, jeśli uzna, że nie chroni ono dostatecznie interesów Skarbu Państwa lub uczestników gry. Jednak nie może odmówić przyjęcia dopuszczonego przez ustawodawcę rodzaju zabezpieczenia jako takiego. Aby decyzja nie przekroczyła granic uznania administracyjnego organ wykazać musi, że w okolicznościach konkretnej sprawy proponowane przez stronę zabezpieczenie nie będzie dostatecznie chronić interesów Skarbu Państwa i uczestników gry, w tym odnieść się do treści wniosku i konkretnego zabezpieczenia proponowanego przez stronę.

Dlatego prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko organu o odmowie przyjęcia wnioskowanego przez stronę zabezpieczenia z uwagi na fakt, iż nie chroni ono dostatecznie interesu Skarbu Państwa bądź uczestników postępowania uznać należy, za co najmniej przedwczesne wobec braku odniesienia się przez Ministra Finansów do okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym treści wniosku, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Tym samym więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa.

Brak ten mógł, mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, powoduje zatem konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią mocy.

II

Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Ministra Finansów na skutek przyjęcia, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem z art. 121, art. 122 i art. 210 § 4 O.p. zarzucając Ministrowi Finansów, że nie odniósł się do okoliczności sprawy, w tym do treści wniosku, a uzasadnienie nie pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem przez Sąd I instancji zaskarżonych decyzji, podczas gdy Minister Finansów dostatecznie uzasadnił decyzje i przeprowadził postępowanie bez naruszenia ww. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna została oparta na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, a mianowicie na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122 i art. 210 § 4 O.p. i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy Minister Finansów dostatecznie uzasadnił decyzje i przeprowadził postępowanie bez naruszenia ww. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie, bowiem - wbrew stanowisku Sądu I instancji - przeprowadzone postępowanie oraz zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają przepisom prawa. Minister Finansów - wbrew twierdzeniu Sądu I instancji - nie zaniechał zarówno zgromadzenia jak i rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji wydanych zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, zostały przedstawione wyczerpujące przesłanki, którymi kierował się organ przy ich wydawaniu. Ponadto, treść uzasadnienia obu decyzji bezsprzecznie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Minister Finansów uzasadnił powody odmowy spółce zmiany zabezpieczenia finansowego na zabezpieczenie hipoteczne.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że działalność w zakresie gier hazardowych nie jest w pełni objęta konstytucyjną zasadą wolności gospodarczej. Ustawa o grach hazardowych wraz z przepisami wykonawczymi stanowi regulację szczególnej działalności związanej z organizowaniem i urządzaniem hazardu. Działalność ta nie może być prowadzona z uszczerbkiem dla społeczeństwa. Chodzi tu bowiem o obszar, który z jednej strony jest działalnością niezwykle rentowną, ale z drugiej strony może stać się i staje się często źródłem wielu zjawisk patologicznych. Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, że interes publiczny wymaga, aby urządzanie najróżniejszego hazardu było ograniczane i kontrolowane.

Z art. 32 ust. 1 u.g.h. wynika, że prowadzenie kasyna gry wymaga koncesji, której udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Koncesja, jako decyzja administracyjna, stanowi jednostronne, władcze oraz zewnętrzne oświadczenie woli organu, poprzez które ukształtowana jest sytuacja faktyczna i prawna indywidualnego podmiotu, w postaci określenia jego praw i obowiązków.

Określenie warunków prowadzenia działalności, w tym dotyczących formy złożenia zabezpieczenia finansowego, stanowi element niezbędny i konieczny udzielonej koncesji (art. 42 u.g.h.). Stanowisko prezentowane przez spółkę, które zaakceptował Sąd I instancji przeczy zaś temu, ograniczając rolę organu koncesyjnego i sprowadzając ją do automatycznej akceptacji wszelkich wniosków strony.

Należy podkreślić, że dokonanie zmiany koncesji - stosownie do art. 51 ust. 1 u.g.h. - ma formę decyzji o charakterze uznaniowym. Organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji może – na wniosek podmiotu – dokonać zmiany koncesji, która może dotyczyć warunków w zakresie zabezpieczeń finansowych, o których mowa w art. 63 u.g.h. (art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. c u.g.h.). By uniknąć zarzutu, że decyzja jest dowolna organ powinien rozważyć wszelkie okoliczności faktyczne i prawne a następnie wykazać, jakie powody przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem. Obowiązkiem organu jest rozważenie zarówno słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego.

Przepisy ustawy o grach hazardowych nie dają wnioskodawcy całkowitej dowolności w wyborze formy zabezpieczenia finansowego. Ustawodawca w art. 63 u.g.h. wskazuje jedynie proponowane warunki tego zabezpieczenia, które organ może, ale nie musi przyjąć. Nie ulega wątpliwości, że wymagania słusznego (a więc kwalifikowanego tzn. godnego ochrony, nie stojącego w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego) interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego lub prawnego sprawy.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że spółka wnioskując o zmianę enumeratywnie wymienionych zezwoleń w punkcie dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego skarżąca spółka nie podała w zasadzie żadnego uzasadnienia oprócz powołania się na przepis art. 63 u.g.h. stwarzający możliwość złożenia takiego wniosku. Nie wykazała, że za zmianą formy zabezpieczenia przemawia jej uzasadniony interes, a jedynie podniosła, że zmiana sposobu zabezpieczenia na zabezpieczenie hipoteczne spowoduje możliwość wykorzystania środków pieniężnych na finansowanie bieżącej działalności i rozwój firmy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew stanowisku Sądu I instancji - zarówno zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, nie noszą znamion decyzji dowolnych. Organ w sposób wyczerpujący wskazał zasadność przesłanek, którymi kierował się przy jej załatwieniu i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko. Mając do wyboru dwie formy zabezpieczenia finansowego, tzn. określoną w koncesji formę w postaci kwoty złożonej na rachunku bankowym i proponowaną we wniosku o zmianę koncesji - formę w postaci hipoteki na nieruchomości, Minister Finansów słusznie uznał za bardziej korzystną i szybszą do realizacji z punktu widzenia interesu Skarbu Państwa i ochrony interesu graczy, kwotę złożoną na rachunku bankowym, stanowiącą dotychczasową formę zabezpieczenia. Organ zasadnie uznał, że dotychczasowe zabezpieczenie w postaci wpłaty gotówki na rachunek bankowy z punktu widzenia szybkości i sprawności zaspokojenia ewentualnych roszczeń związanych z przedmiotową działalnością spółki jest korzystniejsze niż proponowana forma zabezpieczenia w postaci hipoteki na nieruchomości. W kwestii interesu społecznego oraz słusznego interesu strony organ w sposób wyczerpujący wskazał zasadność przesłanek, którymi kierował się przy jej załatwianiu i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko. Organ zasadnie przy tym podniósł, że udzielona spółce koncesja ukształtowała także pośrednio sytuację uczestników gier hazardowych przez nią urządzanych. Należy podkreślić, że nie ma bowiem innej możliwości wzięcia udziału w grze hazardowej urządzanej w kasynie, jak tylko w sposób wskazany w regulaminie, stanowiącym załącznik do koncesji. Dlatego organ miał podstawy do powołania się na ochronę uczestników gier hazardowych nie tylko w ogólnym aspekcie, tj. ochrony przed uzależnieniem, problematycznymi zachowaniami hazardowymi, ale również na ochronę gracza obejmującą także jego interes ekonomiczny poprzez należyte jego zabezpieczenie. W interesie publicznym jest bowiem ochrona konsumentów m.in. przed oszustwem. Dlatego stworzenie przez organ możliwości jak najszerszego (w dozwolonych ramach prawnych), efektywnego zabezpieczenia możliwości wyegzekwowania należności przez konsumentów po pozytywnym dla nich rozstrzygnięciu ewentualnych reklamacji skierowanych wobec podmiotu prowadzącego przedmiotową działalność - należy zakwalifikować jako działanie w interesie społecznym. Niewątpliwie w interesie społecznym jest również dbałość o właściwe, jak najbardziej skuteczne i terminowe zabezpieczenie możliwości wyegzekwowania zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa z tytułu podatku od gier. Wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu decyzji obu instancji w tym zakresie jest spójna, konsekwentna i logiczna.

Ponadto, Minister Finansów słusznie podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sytuacji spowolnienia gospodarczego zdarzyć się może, że również spółki o ustabilizowanej sytuacji finansowej, na skutek błędnych decyzji inwestycyjnych czy uwarunkowań rynkowych, mogą utracić płynność finansową. Z analizy rynku gier hazardowych wynika, że nie są to sytuacje odosobnione. Wskazał, że wiele spółek działających na rynku gier hazardowych, które również prowadzą działalność od kilku bądź kilkunastu lat, a które do tej pory nie miały problemów z płynnością finansową, ma zobowiązania wobec budżetu państwa m.in. z tytułu zaległości w zakresie podatku od gier. W takiej sytuacji, Minister Finansów będzie zmuszony coraz częściej korzystać z uprawnień, jakie przysługują mu z mocy przepisów ustawy o grach hazardowych, odnośnie realizacji środków z zabezpieczenia finansowego. Z tego względu, w interesie organu jest zatwierdzanie warunków, jakie powinna spełniać spółka, dotyczących zabezpieczeń, o których mowa w art. 63 ustawy, w formie najkorzystniejszej z punktu widzenia szybkości i sprawności zaspokojenia ewentualnych roszczeń, celem jak najskuteczniejszego zapewnienia ochrony interesów Skarbu Państwa, a w szczególności interesu finansowego uczestników gier urządzanych w kasynie gry.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.