Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 172/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741)- dalej: k.p.a.; art. 17 ust. 1, ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) - dalej: u.ś.r.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...]r., znak [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że K. N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskiem z dnia 14 maja 2020 r. wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – T. T.. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika bezspornie, że matka wnioskodawczyni na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...]2019 r., znak [...] została bezterminowo zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano między innymi na konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji osoby niepełnosprawnej. Stwierdzono także, że wnioskodawczyni zalicza się do kręgu osób, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. oraz, że nie ma innych osób, na których ciążący względem T. T. obowiązek alimentacyjny, wyprzedzałby obowiązek alimentacyjny skarżącej. Ustalono również, że skarżąca otrzymuje świadczenie przedemerytalne, którego wysokość od dnia 1 marca 2019 r. wynosi 1.140,99 zł (do wypłaty 967,30 zł).

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy W. odmówił przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia argumentując powyższe okolicznością wystąpienia niepełnosprawności T. T. po ukończeniu przez nią 25 roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.) oraz faktem uprawnienia wnioskodawczyni do świadczenia przedemerytalnego, co zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło kwestionowaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W kwestii powołanego art. 17 ust. 1b u.ś.r. organ odwoławczy odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 wskazał, iż przepis, który został uznany za niezgodny z Konstytucją RP nie może stanowić podstawy materialnoprawnej decyzji. Natomiast, co do kwestii pobieranego przez skarżącą świadczenia przedemerytalnego organ wskazał, iż strona nie została poinformowana o przysługującym jej uprawnieniu do wyboru pobieranego świadczenia, w szczególności możliwością ustania bądź zawieszenia świadczenia przedemerytalnego, co byłoby jednym z warunków otrzymania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 7 października 2020 r. skarżąca została poinformowana o przysługującym jej wyborze, co do świadczenia, które chciałaby pobierać oraz formie ewentualnego wniosku o ustanie lub zawieszenie otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, celem przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 12 października 2020 r. skarżąca oświadczyła, że postanowiła zachować prawo do wypłacanego jej świadczenia przedemerytalnego. Sporządzony na powyższą okoliczność protokół został doręczony zarówno skarżącej, jak i reprezentującemu ją pełnomocnikowi.

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy W. wskazując na art. 17 ust. 1b u.ś.r. odmówił przyznania K. N. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – T. T..

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym:

- zakwestionowała wydanie decyzji na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., który to przepis został uznany za niekonstytucyjny w części, w jakiej różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na datę powstania niepełnosprawności;

- zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że fakt nabycia przez skarżącą prawa do świadczenia przedemerytalnego jest negatywną przesłanką do przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia, w sytuacji gdy skarżącej przysługuje prawo do wypłaty różnicy pomiędzy kwota otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego.

Strona wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie, co do istoty sprawy, to jest przyznanie jej prawa do żądanego świadczenia pielęgnacyjnego poprzez wypłatę różnicy pomiędzy kwotą otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego.

W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej przedstawił stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 21 października 2014 r., K 38/13 oraz wypracowane, z uwzględnieniem w/w wyroku, orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał na wstępie treść art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Ponadto organ odwoławczy wskazał na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Kolegium podniosło, że z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż skarżąca jest córką T. T. legitymującej się wydanym w dniu [...]2020 r. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ustalonym od dnia 23 stycznia 2019 r. Poza skarżącą nie ma innych osób, które mogłyby sprawować opiekę nad T. T.. Pozostała dwójka jej dzieci, z uwagi na ich wiek, stan zdrowia oraz odległe miejsce zamieszkania nie jest w stanie sprawować opieki nad matką. Tym samym organ uznał, że w sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Jednakże z uwagi na fakt pobierania przez skarżącą świadczenia przedemerytalnego, a co za tym idzie wystąpienia negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia, wymienionej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.; organ odwoławczy uznał, iż żądanie strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać uwzględnione. W tym zakresie organ odwoławczy odwołując się do powoływanego już wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. wskazał, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensata braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób, jak w niniejszej sprawie, pobierających świadczenie przedemerytalne w niższej wysokości niż świadczenie pielęgnacyjne skutkuje, iż cel ten nie jest realizowany w stosunku do tej grupy osób, pomimo, że sprawujący opiekę po uzyskaniu prawa do świadczenia emerytalno-rentowego opiekun nie może podjąć pracy zarobkowej. W takiej sytuacji w ocenie Kolegium, zgodnie z wypracowaną linią orzeczniczą sadów administracyjnych zasadnym jest stwierdzenie, iż osoba spełniająca warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, która pobiera świadczenie emerytalno-rentowe, winna mieć zapewnione prawo wyboru jednego z dwóch świadczeń.

W niniejszej sprawie ze złożonego w dniu 12 października 2020 r. oświadczenia K. N. bezspornie wynika, że skarżąca postanowiła zachować posiadane uprawnienie do wypłacanego jej świadczenia przedemerytalnego. Tym samym zaistniała określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przesłanka wyłączająca możliwość nabycia przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy nie podzielił natomiast argumentacji pełnomocnika strony, co do zasadności przyznania jej wnioskowanego świadczenia poprzez wypłatę różnicy pomiędzy kwotą otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie wskazał, że przepis 17 ust. 3 u.ś.r. określa wysokość świadczenia pielęgnacyjnego w sposób jednoznaczny kwotowo, co w ocenie Kolegium nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji publicznej.

Odnosząc się do powołanego przez organ I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r., jako podstawy prawnej wydania kwestionowanej decyzji, organ odwoławczy po raz kolejny przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. i wskazał na brak możliwości różnicowania osób uprawnionych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na datę powstania niepełnosprawności. Jednakże mając na uwadze istnienie w/w przesłanki negatywnej, która uniemożliwia przyznanie skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że fakt nabycia przez skarżącą prawa do świadczenia przedemerytalnego jest negatywną przesłanką do przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia, w sytuacji gdy skarżącej przysługuje prawo do wypłaty różnicy pomiędzy kwota otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego; jak również poprzez uznanie, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do przyznania wnioskowanego świadczenia w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy w/w kwotami, w sytuacji gdy uprawnienie to wynika z prokonstytucyjnej wykładni przywołanego przepisu.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wniosła również o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Uzasadniając skargę strona wskazała na brak możliwości różnicowania opiekunów osób niepełnosprawnych poprzez wyłączenie w całości prawa do świadczenie pielęgnacyjnego z uwagi na posiadane przez te osoby uprawnienia do świadczeń emerytalno-rentowych. Ponadto strona przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych, na zasadność żądania wypłacenia skarżącej równicy pomiędzy kwotą otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga K. N. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, w treści skargi pełnomocnik strony skarżącej wnosił o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast organ administracji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu powyższego wniosku, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja obowiązującemu prawu.

Jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi K. N. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. o wskazanym numerze, wydaną w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – T. T..

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) - - dalej: u.ś.r.

W sprawie bezspornym pomiędzy stronami pozostaje okoliczność, że skarżąca spełnia pozytywne przesłanki przyznania jej prawa do żądanego świadczenia pielegnacyjnego, określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Natomiast zasadniczą kwestią sporu pozostaje wpływ posiadanego przez stronę prawa do świadczenia przedemerytalnego na możliwość przyznania skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Wskazać na wstępie należy, że w ostatnim czasie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dostrzec można odstępstwo od ścisłej wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, która koreluje z efektami wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej. Rezultat zastosowania w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącznie wykładni językowej prowadzi bowiem do wniosków, które nie pozwalają na ich zaakceptowanie z punktu widzenia konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Niezbędność takiej wykładni wynika także ze zmiany relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego, a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W dacie wprowadzenia negatywnej przesłanki przyznania świadczenia w ww. przepisie wynosiło ono 420 zł i było niższe niż wskazane w tym przepisie świadczenia emerytalne. W obecnych realiach pozbawienie w całości świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna, który otrzymuje niższą świadczenie emerytalno-rentowe nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej oraz narusza konstytucyjną zasadę równości. Sytuacja osób, których istotną cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny została zróżnicowana w ten sposób, że tych którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. ustawodawca pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego, a tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne i wreszcie przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach. W aspekcie konstytucyjnej zasady równości, niezbędnym jest zatem uzupełnienie wyników wykładni językowej analizowanego przepisu, wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. U podstaw konieczności zastosowania tej oderwanej od powszechnie stosowanej w latach poprzednich wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. legła szeroko rozumiana na gruncie przepisów ustawy zasada równości oraz istotne zmiany sytuacji społeczno-ekonomicznej wynikające z opisanego wyżej skokowego wzrostu wysokości świadczenia pielęgnacyjnego, przewyższającego dynamikę wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych. Co więcej dokonujące się w ostatnim okresie zmiany o charakterze społecznym, polegające na wprowadzeniu w ostatnich latach nowych programów przyznających w dużej skali świadczenia socjalne, także osobom zamożnym (świadczenie wychowawcze, świadczenia z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego), jak również zapowiedzi daleko idącego rozszerzenia takich programów w najbliższym czasie, pozwalają na stwierdzenie, że za zróżnicowaniem sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegającym na pozbawieniu świadczenia pielęgnacyjnego tych z nich, którzy otrzymują świadczenia niższe, wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., nie przemawia również stan finansów państwa (por. wyroki NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., I OSK 757/19; z dnia 30 kwietnia 2020 r., I OSK 1546/19; z dnia 18 czerwca 2020 r., I OSK 254/20; wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lutego 2019 r., II SA/Go 833/18; wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 września 2019 r., III SA/Gd 472/19; wyroku WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2020 r., IV SA/Po 921/19; wyroku WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2020 r., II SA/Op 168/20, wyrokach WSA w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2021 r., II SA/Łd 171/21; z dnia 7 maja 2021 r., II SA/Łd 16/21; z dnia 26 maja 2021, II SA/Łd 837/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a jednocześnie pobiera jedno ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w przypadku skarżącej świadczenie przedemerytalne, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Wybór może zrealizować poprzez złożenie do organu właściwego organu emerytalno-rentowego wniosku o ustanie lub zawieszenie prawa do otrzymywanego świadczenia, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2020 r., I OSK 659/20; wyroki WSA w Łodzi z dnia: 10 lutego 2021 r., II SA/Łd 423/20; 17 marca 2021 r., II SA/Łd 857/20; 12 marca 2021 r., II SA/Łd 769/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja skutkować będzie wyeliminowaniem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekuna osoby niepełnosprawnej, wynikająca z powołanego wyżej przepisu, musi być bowiem interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia.

W niniejszej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, iż zarówno w dacie złożenia przez K. N. wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – T. T., jak i na dzień rozpoznania niniejszej skargi skarżąca posiada prawo do zasiłku przedemerytalnego. Bezsporne jest również to, że skarżąca pouczona w dniu 7 października 2020 r. o możliwości wyboru jednego z świadczeń, w dniu 12 października 2020 r. jednoznacznie oświadczyła, że postanowiła zachować uprawnienie do wypłacanego jej świadczenia przedemerytalnego. Wobec powyższego oświadczenia nie doszło zatem do wyeliminowania określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. negatywnej przesłanki ustalenia prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo spełnienia przez stronę przesłanek pozytywnych, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu.

Odnosząc się natomiast do stanowiska pełnomocnika skarżącej, co do możliwości przyznania stronie różnicy pomiędzy kwotą wypłacanego świadczenia przedemerytalnego, a aktualną kwotą świadczenia pielęgnacyjnego wskazać należy, co zresztą słusznie podnosi organ odwoławczy, że takie rozwiązanie pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno - rentowe.

Tym samym Sąd stwierdza, iż wobec dokonanego przez skarżącą jednoznacznego wyboru świadczenia, które strona zdecydowała się pobierać (świadczenie przedemerytalne), zarzut skargi, co do naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. uznać należy za nieuzasadniony, a zaskarżone rozstrzygnięcie za odpowiadające prawu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

B.A.