Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 909/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.61a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15 ust.2, art.9 ust.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Dziekana Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ograniczyła uprawnienia Dziekana Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] poprzez zobowiązanie tej jednostki do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzania każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora w zakresie sztuki. Na podstawie art. 15 ust 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, uchwała o nadaniu stopnia doktora podjęta przez radę jednostki organizacyjnej, której uprawnienia do nadawania stopnia doktora zostały ograniczone zgodnie z art.9 ust. 2 pkt 1, staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Jednym z wymogów ubiegania się o stopień doktora jest posiadanie tytułu zawodowego magistra lub innego równorzędnego lub też dyplomu, o którym mowa w art.191a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27.07.2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Dziekana Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] przekazał dokumentację przewodu doktorskiego T. S. celem zatwierdzenia stopnia doktora. W dokumentacji tej znalazł się m.in. protokół z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] grudnia 2013 r.

Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2018 r. umorzyła postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia stopnia doktora sztuki T. S. w sprawie rozpoznanej na posiedzeniu Dziekana Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] w dniu [...].12.2013 r.

Dziekana Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] złożył w terminie odwołanie od tej decyzji wskazując na jej wadliwość, gdyż uchwała o nadaniu stopnia doktora sztuki -jego zdaniem- została faktycznie podjęta.

Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznała odwołanie Dziekana za niezasadne.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Centralna Komisja, po powzięciu wątpliwości co do tego, czy dokumentacja sprawy jest kompletna, pismem z dnia [...].10.2018r. zwróciła się dodatkowo do Dziekana Wydziału [...] o przesłanie uchwały o nadaniu stopnia doktora. W odpowiedzi Dziekan w piśmie z dnia [...].10.2018r. poinformował, że do Centralnej Komisji została przekazana cała dokumentacja przewodu doktorskiego T. S..

Organ analizując zawartość dokumentacji przekazanej do Centralnej Komisji stwierdził jednak, że brak jest uchwały o nadaniu stopnia doktora sztuk plastycznych T. S..

Dalej wyjaśniono, że dotychczasowa praktyka liberalnej wykładni dot. wyartykułowania uchwały o nadaniu stopnia doktora przez Radę Wydziału [...] ASP stosowana przez Centralną Komisję była błędna. Znalazło to odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym.

Podniesiono także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna obejmuje: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu. Czynnikiem przesądzającym o tym, czy określoną formę działania organu można uznać za decyzję administracyjną jest jej rozstrzygnięcie (osnowa), stanowi ono bowiem wiążące ustalenie konsekwencji zastosowanego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 20.07.1981 r., SA 1163/81, OSP 1982/9-10/169; postanowienie NSA z dnia 19.05.2006 r. II OSK 259/06).

Organ podkreślił, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika, że Rada Wydziału wydała akt administracyjny w sprawie nadania T. S. stopnia doktora sztuk plastycznych, który mógłby być uznany za decyzję administracyjną. W aktach administracyjnych Rady Wydziału znajduje się jedynie wyciąg z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...].12.2013 r. Brak jest natomiast samej uchwały o nadaniu stopnia doktora z podaniem daty jej wydania, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, treści uchwały (sentencji) oraz podpisu osoby uprawnionej do jej wydania. W protokole tym zawarto zapis: w głosowaniu tajnym Rada Wydziału jednogłośnie poparła wniosek o nadanie stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne T. S..

Z powyższego zapisu w ocenie organu nie sposób wywieść, że Rada Wydziału podjęła uchwałę o nadaniu stopnia doktora, będącą aktem administracyjnym mającym wywołać określone skutki prawne. Poparcie wniosku nie jest tożsame z podjęciem uchwały o nadaniu przedmiotowego stopnia naukowego. W przypadku decyzji organu rozstrzygającej o prawach strony postępowania nie można woli tego organu domniemywać. Musi ona zostać w sposób dostatecznie czytelny wyartykułowana.

Dalej wyjaśniono, że ustalenie istnienia przesłanki bezprzedmiotowości stwarza obowiązek zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Centralna Komisja nie dysponowała zaś aktem administracyjnym podlegającym zatwierdzeniu w tym postępowaniu.

Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł Dziekan Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...].

Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił naruszenie; art. 12 i art. 13 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, polegające na wydaniu przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów zaskarżonej decyzji, pomimo iż T. S. spełniał ustawowe przesłanki do nadania mu stopnia doktora sztuki.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł na zasadzie art. 145 § 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i decyzji jej poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z akt postępowania wynika, że T. S. spełnił wszystkie wymagania, żeby uzyskać stopień doktora, w szczególności zdał wszystkie egzaminy niezbędne do nadania stopnia doktora, przedstawił i obronił rozprawę doktorską, która uzyskała 2 pozytywne recenzje, a następnie Rada Wydziału [...] jednogłośnie zagłosowała w głosowaniu tajnym za nadaniem stopnia doktora w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej: sztuki piękne. Uprawnieni do głosowania członkowie Rady Wydziału [...] głosowali w sprawie nadania stopnia doktora i taka była intencja głosowania. Wynik głosowania, który został zawarty w szczególności w protokole z posiedzenia Rady Wydziału w ocenie skarżącego wskazuje ewidentnie, że członkowie Rady Wydziału zagłosowali w sprawie nadania stopnia doktora sztuki T. S.. Wynik głosowania bezspornie wskazuje, że Rada Wydziału wyraziła wolę organu o nadaniu stopnia doktora T. S.. Z całej procedury przeprowadzonej w sprawie nadania stopnia doktora sztuki T. S. jednoznacznie wynika, że podejmowane były czynności wyłącznie przewidziane w przepisach określających zasady nadania stopnia doktora. Nie można w niniejszej sprawie wskazywać na fakt domniemania woli organu, albowiem w tej sprawie nie występuje domniemanie woli organu a wola organu została wyrażona wynikami głosowania. Do protokołu została również dołączona lista obecności uprawnionych do głosowania członków rady Wydziału.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż wydane rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznającego sprawy w tożsamym stanie faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy protokół z posiedzenia Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zawiera uchwałę o nadaniu T.S. stopnia doktora.

Badając powyższą materię w pierwszej kolejności należało podkreślić za organem, iż uchwała rady wydziału szkoły wyższej o nadaniu stopnia doktora jest wydawanym przez organ kolegialny aktem administracyjnym, uznawanym w orzecznictwie za decyzję administracyjną. Akt administracyjny jest władczym oświadczeniem woli wyrażającym zamiar wywołania pewnego skutku prawnego, wydawanym w celu określenia sytuacji konkretnie wskazanego w nim adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Uchwała rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego/sztuki powinna spełniać przedstawione wyżej warunki. Oddziałuje ona na indywidualnie oznaczoną z imienia i nazwiska osobę. Jest więc niewątpliwie wydawana w sprawie z zakresu administracji publicznej i stanowi jednostronne oświadczenie rady.

W kwestii prawnego charakteru przedmiotowej uchwały jednostki uczelnianej, Jak słusznie zauważył organ, wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12.04.2012r, SK 30/10, OTK-A-2012 nr 4 poz.39) wskazując, iż uchwała o nadaniu stopnia naukowego nie ma charakteru tylko deklaratoryjnego, a więc nie jest tylko czystą formalnością czy automatycznym powtórzeniem wyników głosowania z wcześniejszych etapów postępowania. Uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora ma charakter aktu samodzielnego właściwej rady jednostki organizacyjnej, będącym wynikiem oceny dotyczącej umiejętności doktoranta, dotychczasowego jego dorobku naukowego oraz jakości przedstawionej przez niego rozprawy doktorskiej. Skoro uchwała jest decyzją organu kolegialnego, to musi spełniać minimum wymagań, jakie przepisy K.p.a. określają dla tego typu aktu (art.107§1 K.p.a.). Ustawa o stopniach naukowych (...) nie określa bowiem formy uchwał podejmowanych w trybie art.14 ust.2, odsyła jedynie w sprawach w niej nieuregulowanych do stosowania odpowiednio przepisu K.p.a., co wprost wynika z art.29 ust.1 ustawy.

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, iż analiza treści wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału [...] ASP w [...], które odbyło się [...] grudnia 2013 r. nie pozwala stwierdzić, iż w przypisanej prawem formie podjęto uchwałę o nadaniu stopnia doktora T. S.. W protokole tym zawarto zapis: "W głosowaniu tajnym Rada Wydziału jednogłośnie poprała wniosek o nadanie stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej: sztuki piękne T. S..".

W ocenie tut. Sądu z powyższego zapisu nie sposób wywieść, iż Rada Wydziału podjęła uchwałę o nadaniu stopnia doktora, będącą aktem administracyjny mającym wywołać określone skutki prawne. Poparcie wniosku nie jest bowiem tożsame z podjęciem uchwały o nadaniu przedmiotowego stopnia naukowego. W przypadku decyzji organu, który w sposób władczy ma rozstrzygnąć o prawach strony postępowania, nie można woli tego organu domniemywać. Musi ona zostać w sposób dostatecznie czytelny i nie budzący najmniejszych nawet wątpliwości wyartykułowana.

Biorąc pod uwagę specyfikę podejmowania rozstrzygnięć przez organ kolegialny w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora (przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio nie wprost) należy co do zasady przychylić się do poglądu, iż dopuszczalne jest podjęcie uchwały przez ten organ i utrwalenie jej treści w protokole z posiedzenia Rady Wydziału. W takim jednak przypadku treść podjętej uchwały powinna znaleźć się w protokole, do którego złącza się listę osób uczestniczących w podjęciu rozstrzygnięcia. Dopiero wówczas można przyjąć, iż podjęto uchwałę (konkretny akt administracyjny) na podstawie przepisu prawa. Uchwała jest formą działania organu kolegialnego, którego wynikiem jest akt woli podjęty w trakcie jego posiedzenia, w drodze głosowania, zmierzający do rozstrzygnięcia sprawy wynikającej z ustalonego porządku obrad. Jednak aby uchwała mogła być uznana za decyzję administracyjną musi rozstrzygać sprawę w takim zakresie, w jakim określa to przepis prawa stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Zaś art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy mówi o uchwale w przedmiocie nadania stopnia doktora, nie zaś poparcia wniosku o nadanie tego stopnia. Przepisy ustawy nie przewidują więc formy podejmowania uchwał (decyzji administracyjnej) dla poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego.

W związku z powyższym należało stwierdzić, iż w niniejszej sprawie Rada Wydziału, wraz z aktami przewodu doktorskiego uczestnika, nie przedstawiła Centralnej Komisji do zatwierdzenia uchwały o nadaniu T. S. stopnia naukowego, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy. Stąd organ zobowiązany był do umorzenia przedmiotowego postępowania z uwagi na brak przedmiotu sprawy (brak stosownej uchwały Rady Wydziału mającej podlegać zatwierdzeniu).

Dodatkowo wyjaśnić należało, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy organ nie miał podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 61a K.p.a. Postępowanie w sprawie, z uwagi na ograniczenie jednostki naukowej w uprawnieniach do nadawania stopnia doktora, toczyło się bowiem z urzędu.

Na marginesie dodania wymagało także to, ze skarżone rozstrzygnięcie wypełniało wytyczne, jakich w sprawach toczących się w tożsamym stanie faktycznym udzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach wydanych m.in. w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 430/16, II SA/Wa 426/17. Tezy zawarte w uzasadnieniach w/przywołanych rozstrzygnięć tut. Sąd podziela zaś w pełni, traktując je jak własne.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1302 z późn. zm.).