Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 342/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 169 par 1, art. 162
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu wniosku "A" w R. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2005 r., działając na podstawie art. 162 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia [...] określono "A" wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 378.140,00 zł. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 19 listopada 2009 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania.

Jak wynika z akt sprawy, odwołanie spółki od w/w decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 16 grudnia 2009 r. (wysłane 14 grudnia 2009 r., zgodnie z datą stempla pocztowego).

SKO argumentowało, iż termin czternastodniowy liczy się od dnia doręczenia, przy czym przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie w sposób unormowany w art. 144 - 154 Ordynacji podatkowej, a przy obliczaniu czternastodniowego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję, zgodnie z dyspozycją art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Kolegium bezspornym więc jest, iż wniesienie odwołania na decyzję Burmistrza Miasta nastąpiło z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.

Rozpatrując wniosek spółki o przywrócenie terminu SKO wskazało, że w uzasadnieniu wniosku spółka stwierdziła, iż decyzja organu pierwszej instancji doręczona została w dniu 19 listopada 2009 r. do siedziby biura spółki w R. i przekazana została Prezesowi Spółki, który zajmował się sprawą merytorycznie.

Z przyczyn niezależnych od spółki, z powodu nagłej choroby Prezesa - (zawał serca), która trwała od 1 grudnia 2009 r. do dnia 12 grudnia 2009 r.), odwołanie od decyzji nie mogło być złożone w terminie. Spółka uzasadniała, że choroba wystąpiła tak gwałtownie, iż nie było możliwości przekazania obowiązków służbowych innym osobom.

Mając na uwadze argumentację spółki, SKO wywodziło, że termin to czas wyznaczony na dokonanie określonej czynności. Termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem ustawowym zawitym, którego uchybienie powoduje, że dokonanie czynności jest bezskuteczne prawnie i w takiej sytuacji organ podatkowy ma obowiązek stwierdzić w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uchybienie terminu do wniesienia odwołania, czego skutkiem jest to, że decyzja organu pierwszej instancji uzyskuje przymiot ostateczności.

Argumentowało, z odwołaniem do treści art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, że wniosek strony, czyni zadość warunkom formalnym, tj. został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny, a wraz z wnioskiem strona dokonała czynności, której uchybiła. Przywrócenie terminu następuje wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu, przy czym przesłanka ta musi być uprawdopodobniona. Uprawdopodobnienie to – w ocenie organu - przedstawienie wiarygodnych okoliczności, świadczących, że naruszenie terminu nastąpiło bez winy strony, czyli dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Kolegium wskazało, że dla przywrócenia terminu konieczne jest więc kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, tj.: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi i dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W dalszej kolejności stwierdziło, że przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi, to przesłanka bezpośrednio związana ze wskazaniem przyczyny naruszenia terminu. Zdaniem Kolegium przyczyna uchybienia terminowi wskazana przez stronę nie może być przyjęta i stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia istnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Taką przeszkodą może być siła wyższa np.: powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe np.: przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu.

Wskazana zaś przez spółkę przyczyna – choroba - nie jest samoistną okolicznością wystarczającą do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. W ocenie Kolegium należy w szczególności wykazać, iż wobec dolegliwości chorobowych nie było żadnych możliwości dokonać czynności procesowej (wniesienia odwołania), czego spółka nie uczyniła.

Zdaniem Kolegium, biorąc po uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, niedochowanie terminu do wniesienia przez spółkę odwołania od decyzji nie wynikało z zaistnienia przeszkody nie do przezwyciężenia.

Kolegium zauważyło, że stroną postępowania jest spółka z.o.o., której zarząd jest trzyosobowy, a sposób reprezentacji określony w Krajowym Rejestrze Sądowym ustalony został poprzez działanie dwóch członków zarządu łącznie, albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W przypadku strony będącej spółką, wyposażoną w osobowość prawną i posiadającą reprezentujące ją organy, wymagana jest szczególna staranność przy wykonywaniu określonych czynności procesowych, a tym samym ocena, czy dochowane zostały reguły starannego działania jest dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Tak więc, będąc organem powołanym do zarządzania sprawami spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, zarząd spółki obowiązany jest należycie organizować pracę spółki i właściwie ją reprezentować na zewnątrz. Wymogi te są szczególnie rygorystyczne w przypadku Zarządu wieloosobowego, jak w przedmiotowej sprawie. Z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy wynika natomiast, iż zarząd w niniejszej spółce sprawują prezes – G.K.i dwaj wiceprezesi J. F. oraz M. O., a sposób reprezentacji został określony poprzez działanie dwóch członków zarządu łącznie albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

W tych okolicznościach, w ocenie organu, podmiot gospodarczy jakim jest w niniejszej sprawie spółka, powinien tak organizować funkcjonowanie spółki, by wymagana reprezentacja do dokonania czynności procesowej była zachowana zgodnie z zapisem w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W analizowanej sprawie spółka reprezentowana jest nieprawidłowo. Stosowane metody zastępstwa, czy upoważnienia do podpisu są niezgodne z wymogami w tym względzie, bowiem naruszają wolę założycieli spółki wyrażoną w umowie spółki. Próba zmiany zasad reprezentacji spółki poprzez udzielenie pełnomocnictw jest obejściem prawa. Jeśli spółka reprezentowana jest przez dwie osoby i ci dwaj członkowie zarządu udzielają sobie nawzajem pełnomocnictw, to narusza to wolę założycieli spółki i zasadę dwuosobowej reprezentacji.

Mając na względzie powyższe Kolegium stwierdziło, że choroba jako powód uniemożliwiający złożenie środka zaskarżenia, szczególnie w przypadku spółki mającej reprezentację łączną wymaga szczególnego uprawdopodobnienia.

W ocenie Kolegium stan chorobowy Prezesa Zarządu Spółki nie powodował sytuacji, że nie było możliwości do wniesienia odwołania. Odwołanie mogli wnieść pozostali członkowie zarządu. Kolegium z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadniało, iż samo posiadanie zwolnienia lekarskiego nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez pozostałych członków. Choroba strony wnioskującej o przywrócenie terminu może wystarczyć do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, ale, jak potwierdza to ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, wówczas, gdy jest to nagła choroba całkowicie uniemożliwiająca wniesienie odwołania w terminie.

Kolegium argumentowało również, iż z dołączonego przez stronę zaświadczenia lekarskiego wynika, iż chory mógł chodzić.

Te wszystkie okoliczności oraz fakt, że chory nie przebywał w szpitalu – w ocenie Kolegium - upoważniają do stwierdzenia, że choroba Prezesa Zarządu Spółki nie wykluczała możliwości dokonania czynności procesowych przez niego samego lub inne osoby upoważnione do reprezentacji Spółki. W ocenie Kolegium wiarygodność - prawdopodobieństwo - twierdzenia, iż choroba była przeszkodą do terminowego wniesienia środka zaskarżenia nie została wykazana w sposób dostateczny. Samo posiadanie zwolnienia lekarskiego ( zwłaszcza z adnotacją, iż chory może chodzić) nie jest – w ocenie organu - potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. W żadnym razie również o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne spółki oraz zaniedbania osób ją reprezentujących.

Konkludując Samorządowe Kolegium Odwoławczego stwierdziło, że stan faktyczny w niniejszej sprawie implikuje wręcz twierdzenie, że spółka nie dołożyła należytej staranności w dbałości o swoje interesy, dlatego też brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka "A" wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości uzasadniała, iż ma zarząd dwu, a nie trzy osobowy, o czym organ został poinformowany, oraz że złożony wniosek o przywrócenie terminu związany jest z zmianą w składzie zarządu spółki. Wskazała, iż drugi Członek Zarządu M.O. upoważnił Prezesa Zarządu G.K. do działania w jego imieniu w przedmiotowej sprawie (podpisywania odwołań) podobnie jak w sprawie podatków z wcześniejszych decyzji podatkowych. Uzasadniała, iż J.F. będąc członkiem zarządu działał na szkodę spółki i nie uczestniczył w żadnych jej pracach, a wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z 10 listopada 2009 roku, sygn. akt [...], (wyrok nieprawomocny) został skazany. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż korespondencja spółki była przekazywana na adres innego podmiotu gospodarczego, w którym J.F. był Prezesem Zarządu.

Argumentowała, iż pomimo protestu udziałowców J. F. będący członkiem Zarządu spółki złożył rezygnacje z pracy w zarządzie, a Sąd Gospodarczy w [...] postanowieniem z grudnia 2009 roku zobowiązał Zarząd do złożenia stosownego wniosku o wykreślenie tego wspólnika z KRS.

Spółka podtrzymała swoją argumentację, iż wszelkimi sprawami merytorycznymi w tym również prowadzeniem korespondencji z wszystkimi urzędami zajmuje się Prezes Zarządu G.K. i to z uwagi na jego chorobę, która uniemożliwiła mu wykonywanie obowiązków służbowych, nastąpiło uchybienie w terminie do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej za 2005 rok.

Zaznaczyła, że za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu przemawia również okoliczność wielokrotnego uchylania decyzji podatkowych zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, który utrzymał w mocy wyroki WSA pomimo wniesionych skarg przez SKO i to, że organ pierwszej instancji pomimo wydanych tak wielu wyroków w sprawie podatków od nieruchomości za lata 2005 - 2007 nadal wydaje w sumie identyczne decyzje podatkowe, nie respektując - według podatnika - prawomocnych wyroków sądowych.

Zważyła, iż oddalenie wniosku o przywrócenie terminu może spowodować dla spółki niepowetowane straty nawet mogące przyczynić się do zaprzestania działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że: 1) Burmistrz Miasta prowadził postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia "A" wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r.; 2) postępowanie to zakończone zostało wydaniem w dniu [...] decyzji określającej skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005; 3) decyzja ta, na adres spółki, doręczona została w dniu 19 listopada 2009 r.; 4) wnioskiem z dnia 14 grudnia 2009 r. (16 grudnia 2009 r. - data wpływu do organu pierwszej instancji) członek zarządu spółki "A" – G.K. – wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrz Miasta [...] z dnia [...]; 5) po przekazaniu przez organ pierwszej instancji akt sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, organ odwoławczy, pismem z dnia 5 stycznia 2010 r., w trybie przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał wnioskodawcę do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma braków formalnych wniosku oraz odwołania, poprzez podpisanie ich zgodnie z zasadami reprezentacji spółki, pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia (jednocześnie, odrębnym pismem również w dnia 5 stycznia 2010 r., w kontekście obowiązujących zasad i sposobu reprezentacji spółki, SKO wezwało wnioskodawcę do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu); 6) w odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 13 stycznia 2010 r. (data wpływu do SKO– 18 stycznia 2010 r.), podpisanym przez G.K., jako Prezesa Zarządu Spółki oraz z upoważnienia członka Zarządu Spółki M.O., wyjaśniono, że zarząd spółki jest dwuosobowy, a to w związku ze zmianą w składzie zarządu oraz przedstawiono okoliczności, które zdaniem wnioskodawcy uprawdopodobniały brak winy w uchybieniu terminu – do pisma dołączono: odpis postanowienia z KRS z dnia 21 grudnia 2009 r., wzywającego G.K. oraz M. O. do złożenia wniosku o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez wykreślenie J. F., w związku z jego rezygnacją z członkostwa w zarządzie; kopię zwolnienia lekarskiego G. K.; dwa upoważnienia wystawione przez M. O. dla G. K. do podpisywania pism w jego imieniu; odpis z KRS; 7) z Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż zarząd w spółce "A" sprawują prezes – G. K.i dwaj wiceprezesi J. F. oraz M.O., a sposób reprezentacji został określony poprzez działanie dwóch członków zarządu łącznie albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem; 8) w konsekwencji powyższego, zaskarżonym postanowieniem, SKO odmówiło spółce "A" przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Według Sądu, we wskazanych okolicznościach stanu sprawy, gdy skonfrontować je z przepisami obowiązującego prawa, tj. w przedmiotowej sprawie z przepisem art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 204 i art. 205 k.s.h., zaskarżone postanowienie uznać należy za wadliwe, tj. wydane z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy.

W analizowanym kontekście podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wprost wynika, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, stroną postępowania podatkowego, w rozumieniu art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej była i jest spółka "A", jako podatnik podatku od nieruchomości, z udziałem której Burmistrz Miasta prowadził postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia "A" wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r., zakończone wydaniem w dniu [...] decyzji określającej skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. W tym też kontekście, poza sporem jest, że legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wraz z odwołaniem od niej przysługiwała spółce, jako stronie postępowania, co jasno wynika z przepisu art. 162 Ordynacji podatkowej, na gruncie którego ustawodawca operuje pojęciem "zainteresowanego" na określenie wnioskodawcy.

W związku z powyższym, skoro wniosek z dnia 14 grudnia 2009 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] złożył i podpisał prezes zarządu spółki "A" G. K., to zasadnie organ odwoławczy, w trybie przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał wnioskodawcę do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma braków formalnych wniosku oraz odwołania, poprzez podpisanie ich zgodnie z zasadami reprezentacji spółki, pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia.

W tym bowiem kontekście poza sporem jest, iż z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że zarząd w spółce "A" sprawują prezes – G.K. i dwaj wiceprezesi J. F. oraz M. O., a sposób reprezentacji został określony poprzez działanie dwóch członków zarządu łącznie albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem – powyższe koresponduje z przepisem art. 205 § 1 k.s.h., który stanowi, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki, a jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składnia oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

Skoro tak, to w świetle przywołanej treści wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz w świetle przepisu art. 205 § 1 k.s.h. brak było podstaw, aby za prawidłowe i prawnie skuteczne uznać uzupełnienie braków formalnych wniosku oraz odwołania - poprzez podpisanie ich zgodnie z zasadami reprezentacji spółki - w taki sposób, jak G.K uczynił to w piśmie z dnia 13 stycznia 2010 r., do którego, w kontekście analizowanej istoty rzeczy, dołączono odpis postanowienia z KRS z dnia 21 grudnia 2009 r., wzywającego G.K oraz M O. do złożenia wniosku o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez wykreślenie J.F, w związku z jego rezygnacją z członkostwa w zarządzie oraz dwa upoważnienia wystawione przez M.O. dla G. K. do podpisywania pism w jego imieniu.

W tej mierze, Sąd w składzie orzekającym w sprawie, podziela argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że spółka nie jest reprezentowana prawidłowo. Stosowane w spółce metody zastępstwa, czy upoważnienia do podpisu są bowiem niezgodne z obowiązującymi w tym względzie wymogami, co narusza wolę założycieli spółki wyrażoną w umowie spółki. Zmiany zasad reprezentacji spółki poprzez udzielenie pełnomocnictw ocenić więc należy, jako obejście prawa. Poza sporem jest bowiem, że jeżeli spółka o zarządzie wieloosobowym reprezentowana jest przez dwie osoby, a mianowicie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem, to sytuacja, gdy dwaj członkowie zarządu udzielają sobie nawzajem pełnomocnictw narusza wolę założycieli spółki i obowiązujące zasady reprezentacji. W tym też kontekście podnieść należy, iż jakkolwiek faktem jest, że członek zarządu spółki z o.o. uprawniony do jej reprezentowania łącznie z drugim członkiem zarządu może być ustanowiony pełnomocnikiem do poszczególnych czynności, to jednak w tym względzie podkreślić należy, że istota rzeczy wyraża się w tym, że kompetencja pełnomocnika wynika z aktu umocowania, a więc z czynności prawnej dokonanej przez organ osoby prawnej, co stanowi warunek konieczny skuteczności tego rodzaju pełnomocnictwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt III CZP 68/06). Tylko bowiem właściwie reprezentowana spółka może udzielić pełnomocnictwa do dokonania czynności prawnej osobie, która pełni funkcję prezesa zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2010 r., sygn. akt IV CSK 416/09). W analizowanym zakresie, odnoszącym się do współdziałania dwóch członków zarządu w zakresie reprezentowania spółki z o.o. za dopuszczalne uznać należy również składanie przez nich oświadczeń woli, w odniesieniu do których nie jest wymagana ich równoczesność, co oznacza również sytuację potwierdzenia oświadczenia woli już złożonego przez innego członka zarządu spółki (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 listopada 2006 r., sygn. akt II CSK 233/06).

W związku z powyższym, brak było podstaw, aby jak wyżej już to podkreślono, za prawidłowe i prawnie skuteczne uznać uzupełnienie braków formalnych wniosku oraz odwołania - poprzez podpisanie ich zgodnie z zasadami reprezentacji spółki – tj. w sposób, w jaki w przedmiotowej sprawie, uczynił to Prezes Zarządu spółki "A", G. K., a wniosek tego rodzaju, zdaje się również wynikać z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Tym samym, brak było podstaw, aby organ odwoławczy orzekał w przedmiocie oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...].

We wskazanym niespornym stanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane postąpić w sposób określony w art. 161 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, należało więc uchylić.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.