Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 989/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7 , art. 77 par 1 i art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego P.K. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1 - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy (dydaktyczno-edukacyjny) na dz. nr 1, 2, 3 obr. [...] przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu organ wskazał na wniosek A.G. z dnia 23.12.2009r. Następnie organ podał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , z dnia 22.01.2010r. znak [...] w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego.

Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki .określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Zbadano czy planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również w zakresie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Biorąc pod uwagę zakres zamierzenia objętego wnioskiem, który obejmował jedynie zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na usługowe, bez dokonywania jakichkolwiek zmian w formie architektonicznej, czy parametrach istniejącego budynku - sprawdzono, czy zamierzenie to spełnia powyższe wymagania w zakresie kontynuacji funkcji. Zgodnie z § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu - należy rozumieć sposób użytkowania obiektów w sposób zgodny z przepisami odrębnymi. Stwierdzono, iż w obszarze analizowanym znajdują się obiekty mieszkaniowe dostępne z tej samej drogi publicznej, w których część pomieszczeń użytkowana jest na cele usługowe (są to np. budynki mieszkalne usytuowane na działce znajdującej się w obszarze analizowanym nr 4, w których to budynkach w parterach znajdują się lokale usługowe). Istnieje zatem możliwość przeprowadzenia na wyznaczonym obszarze analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu reprezentatywnych dla określonej strefy miasta K. . Odnośnie podniesionej kwestii domniemanej, zrealizowanej zmiany sposobu użytkowania danego obiektu bez wymaganych prawem zezwoleń - wyjaśnia się, iż w wyroku z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. P 37/06 (Dz. U. 2007 Nr 247, poz. 1844 z dn. 29.12.2007r.) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że w postępowaniu legalizacyjnym nie może mieć znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i powinna istnieć możliwość ustalenia, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa, w tym przepisów regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego - także po wszczęciu postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W związku z tym, ze zgodnie z art. 190 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, zaś orzeczenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony, tut. Organ zobowiązany jest do uwzględnienia jego treści w prowadzonych postępowaniach.

Powyższe oznacza konieczność zmiany dotychczasowych zasad postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy

zostało stwierdzone, iż obiekt objęty wnioskiem został już zrealizowany przed uzyskaniem wymaganych prawem decyzji administracyjnych. Dotyczy to również kwestii wykonanej bez stosownego zezwolenia zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Dotychczas przyjmowano, bowiem, iż okoliczność ta stanowi podstawę do umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość (brak "przedmiotu", czyli "zamierzenia", które ma być zrealizowane). W świetle orzeczenia Trybunału brak jest jednak podstaw do umorzenia postępowania w przedmiotowej sytuacji. Skoro, bowiem, prawo dopuszcza legalizację "samowoli budowlanej", możliwość taka musi istnieć nie tylko w sytuacji obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również w sytuacji, gdy takiego planu nie ma. Wówczas właściwym rozstrzygnięciem w przedmiocie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzja o warunkach zabudowy). Odnośnie podniesionych w piśmie Pana P.K. problemów związanych z dużą uciążliwością prowadzonej dotychczas przez wnioskodawcę R.G. w budynku przy ul. [...] działalności usługowej (hałas, zakłócanie porządku, zagrożenie dla zdrowia okolicznych mieszkańców, utrudnienia w ruchu samochodowym - nieprawidłowe parkowanie samochodów, blokowanie wjazdów na teren sąsiednich parceli itp.), jak również wynikających z prowadzenia tej działalności bez stosownych zezwoleń - organ wyjaśnił, iż nie dotyczą one kwestii regulowanych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów szczególnych będących podstawą dla ustalania warunków zabudowy. Wskazane powyżej kwestie nie mogą zostać rozstrzygnięte w ramach postępowania związanego z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, lecz winny zostać rozwiązane w drodze innych postępowań prowadzonych przez jednostki kompetentne w tym zakresie (np. Policja, Straż Miejska, organy Nadzoru Budowlanego).

Odnośnie kwestii miejsc postojowych informuje się, iż żadne przepisy prawa nie określają w sposób szczegółowy ilości miejsc postojowych, które winny być realizowane w ramach projektowanej inwestycji kubaturowej. Zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2002r, Nr 75 poz. 690) Inwestor powinien zapewnić dostateczną ilość miejsc postojowych dla samochodów, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy. Przepis ten również nie określa w sposób normatywny ilości miejsc postojowych. Wnioskowane zamierzenie uzyskało pozytywną opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego i w zakresie możliwości obsługi komunikacyjnej.

Wnioskodawca wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedłożył dokumenty potwierdzające możliwość zaopatrzenia inwestycji w media (umowy z zakładem energetycznym, [...] Spółką Gazownictwa, umowa o zaopatrzenie w wodę oraz oświadczenie, iż zapotrzebowanie na media zostanie pokryte z rezerw jakie posiada przedmiotowy budynek). Oświadczenia te były podstawą do sporządzenia niniejszych warunków zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.K. , zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania:

- art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa bowiem postępowanie w przedmiocie wydania decyzji WZ dotyczące przedmiotowego zamierzenia toczy się już po raz kolejny, wydawana jest tożsama kolejna decyzja a nadto w każdym postępowaniu organ działał z naruszeniem przepisów co skutkował uchyleniem wcześniejszych decyzji. Niniejsze postępowanie również było prowadzone z naruszeniem przepisów a nadto organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego wskutek wadliwego wniosku o wydanie decyzji.

- 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. poprzez nie wezwanie wnioskodawczyni do usunięcia braków wniosku ściśle określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu jakimi był brak szczegółowego określenia inwestycji, szczegółowego przeznaczenia, określenia • charakterystycznych parametrów technicznych i danych charakteryzujących wpływ na środowisko. Za spełniające te wymagania nie można uznać wniosku złożonego przez wnioskodawczynie bowiem ogranicza się jedynie do ogólnego określenia zamierzenia bez wskazania jego zakresu i skali działalności planowanej "szkoły".

- art. 107 § 2 kpa w zw. z art. 54 pkt 2 lit c i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji bez warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w szczególności w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Dotyczy to w szczególności, że inwestor zapewni we własnym zakresie poza pasami drogowymi dróg publicznych miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji oraz ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas. Organ nie zauważył, że inwestor posiada działkę wykluczającą zlokalizowanie na niej miejsc postojowych ze względu na brak miejsca a także wobec wadliwego wniosku nie wskazującego skali zamierzenia przez co nie znanym jest ilość koniecznych miejsc postojowych a także jakie będzie natężenie hałasu bowiem nie wiadomo ile osób będzie się uczyć w " szkole".

Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została podjęta mimo tego, że wskutek tożsamego przedmiotowo wniosku A.G. została wydana ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jednak została uchylona wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11.12.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1182/09. W związku z tym w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja faktycznie tożsama z decyzją ostateczną, którą Sąd uchylił. Organ l instancji powinien znać choćby ogólny zarys oraz skalę planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, gdyż tylko wówczas możliwa jest jego ocena pod względem zgodności z przepisami odrębnymi. W przedmiotowej sprawie, jak zaznaczył odwołujący się, chodzi o określenie liczby osób mogących potencjalnie korzystać z planowanej inwestycji oraz związaną z tym liczbę miejsc parkingowych, a także zapewnienie określonych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami. W ocenie odwołującego się organ l instancji dokonał także błędnej oceny, iż w obszarze poddanym analizie znajdują się obiekty usługowe, przez co zamierzona inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zlokalizowanej na działkach położonych w obszarze analizowanym. Lokale takie znajdują się bowiem w pomieszczeniach z góry przeznaczonych na ten cel usytuowanych na poziomie tzw. wysokiego parteru i odpowiednio odseparowanych od lokali mieszkalnych, podczas gdy planowana inwestycja ma być zlokalizowana w segmencie stanowiącym jeden z czterech domów, bez odpowiedniej dylatacji oraz ścian odpowiedniej grubości i w rezultacie powodować będzie znaczne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 201 0r. znak [...], działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności tych, które dotyczą wymagań związanych z ochroną interesów osób trzecich, wskazał iż dokonanie szczegółowych rozwiązań technicznych w tym zakresie wykracza poza ramy postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i następuje dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie orzekanie a wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) są wymagane w postępowaniu lokalizacyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.10.2006r. sygn.akt IV SA/Wa 1227/06, Lex nr 283545); Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m. in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestorów i wpływu planowanej przez nich inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18.03.2008r., sygn. akt II OSK 251/07, Lex nr 504825). Organ wskazał także, iż działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi być działka bezpośrednio granicząca z działką inwestora, lecz chodzi tu raczej o wyznaczenie pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi administracji dokonać pełnej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania określonego rodzaju inwestycji. Taka szeroka interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" jest prezentowania zarówno przez komentatorów przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kontynuacja funkcji nie oznacza kontynuacji określonych rozwiązań techniczno-budowlanych zastosowanych i funkcjonujących w istniejących już budynkach, lecz sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania określonego terenu. Z załącznika graficznego do zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy wynika natomiast, że działka nr 4 , wskazana jako działka sąsiednia jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej przez A.G. . Co do zarzutu, że wniosek inwestora został już ostatecznie załatwiony i sprawa powinna być umorzona , gdyż wyrok WSA z dnia 11.12.2009r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania , to organ stwierdził, że nie są to tożsame sprawy, gdyż obecny wniosek jest w węższym zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożył P.K. , powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ po raz kolejny toczy postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i w jego wyniku wydawana jest kolejna tożsama decyzja. Kwestionowane rozstrzygnięcie jest wadliwe, co jest konsekwencją wadliwego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w szczególności w zakresie określenia planowanego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów planowanych obiektów oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, których ten wniosek nie zawierał. W rezultacie, nie określono liczby osób przebywających w szkole, podobnie jak nie określono liczby sal przeznaczonych do odbywania zajęć. Jak zaznaczył skarżący, wiadomości w tym zakresie są istotne z punktu widzenia oceny oddziaływania i skali zamierzenia inwestycyjnego, przez co konieczne są także do prawidłowego określenia warunków zabudowy. Zdaniem strony skarżącej, znana powinna być przynajmniej skala zamierzonej działalności, jaka ma być prowadzona w obiekcie, dla którego ustalono warunki zabudowy i w tym zakresie dokonana ocena pod względem zgodności z przepisami odrębnymi, zwłaszcza ze względu na zróżnicowanie szkoły, w której udzielane są korepetycje i szkoły, w której przebywa kilkanaście, lub kilkadziesiąt osób. Jednocześnie w skardze zakwestionowano, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pogląd o przedwczesności uwag skarżącego, co do konieczności oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów Prawa budowanego, ponieważ w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę może nie być wymagane. W związku z tym szczegółowe rozważania na temat ochrony interesów osób trzecich winny, zdaniem skarżącego, nastąpić już na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydanej w jego wyniku decyzji, wobec czego stanowisko organu odwoławczego - mimo powołania się na obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych - zawarte w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest nietrafne. Skarżący zarzucił również, że błędne jest stanowisko, iż zamierzona inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, ponieważ odróżnić należy lokale "z góry" projektowane jako użytkowe i w związku z tym spełniające odpowiednie wymogi od lokali mieszkalnych. Za kontynuację funkcji nie można także uznać wg skarżącego każdego lokalu usługowego, bez uwzględnienia charakteru i skali usług w nich świadczonych. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem niewielkie lokale usługowe, zlokalizowane w odpowiednio wybudowanych i przystosowanych pomieszczeniach, w których świadczone są "drobne, ciche usługi", a nie szkoła, co jest istotne także z tego względu, że w obszarze nie ma żadnej innej szkoły, instytucji czy ośrodka dydaktycznego, zwłaszcza znajdującego się w budynku o pierwotnym mieszkalnym przeznaczeniu. Skarżący zaznaczył, że dopiero w odniesieniu do prawidłowo sporządzonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, z którego jednoznacznie będzie wynikało, ile osób planowo uczęszczać będzie na zajęcia dydaktyczne i jaki będzie zakres funkcjonowania szkoły, możliwe będzie wydanie prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności co do zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi (hałas) i obsługi komunikacyjnej (ilość parkujących samochodów i częstotliwość ich przemieszczania) oraz prawidłowego określenia wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu l instancji, uznał, że decyzje te naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Organy obu instancji ustaliły, że zostały spełnione łącznie wszystkie warunki z art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i orzekły o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy (dydaktyczno-edukacyjny) na dz. nr 1, 2 , 3 obr. [...]przy ul. [...] w K.

Ustalenia te są przedwczesne, gdyż organy nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie naruszając przepisy postępowania określone w art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a także przepisy prawa materialnego art. 52 ust. 1-2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do art. 64 ust. 1 cyt. ustawy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa wymogi prawidłowo złożonego wniosku o ustalenie decyzji dotyczącej warunków zabudowy, który warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez organ administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem wniosek powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestor, po uzupełnieniu wniosku w dniu 23 grudnia 2009r. (k.[...] akt adm.), przedłożył kserokopię mapy w skali 1:500, która nie jest prawidłową kopią mapy zasadniczej lub katastralnej, o której mowa w cyt. przepisie, gdyż jest to kserokopia mapy i nie wiadomo przez kogo poświadczona za zgodność z oryginałem. Wniosek inwestora nie zawiera istotnego elementu jakim jest charakterystyka inwestycji, ponieważ jest bardzo lakoniczny. Inwestor we wniosku podał tylko , że wniosek dotyczy "zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy (dydaktyczno-edukacyjny) na działkach ... przy ul. [...] w K". W charakterystyce inwestycji inwestor nie wskazał jaką konkretnie część przedmiotowego budynku jednorodzinnego zamierza zmienić na usługowo dydaktyczny, dla ilu osób przewiduje się te usługi i jaki będzie zakres tych usług, a także jaka jest przewidziana ilość sal w których miałyby jednocześnie odbywać się zajęcia dydaktyczne oraz w jakiej ilości miałyby być zapewnione miejsca postojowe. Poza tym przedłożone do wniosku opinie zaopatrzenia w wodę, energię czy też odprowadzenia ścieków nie spełniają rzetelnych opinii o możliwości zaopatrzenia przedmiotowej inwestycji w te media, ponieważ tak naprawdę potwierdzają tylko zawarte sprzed kilku lat umowy o dostawę tych mediów. Są to : "umowa sprzedaży energii elektrycznej z dnia 21.10.2003r. zawarta z C.R. ", "umowa sprzedaży gazu ziemnego z dnia 22.03. 200£r. zawarta z R.G.

" i "umowa zaopatrzenia w wodę z dnia 9.12. 2002r. zawarta z J.R. ". Aktualne opinie wydane przez te podmioty są istotne biorąc pod uwagę fakt, że żądanie wniosku dotyczy zmiany sposobu użytkowania części budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na lokal usługowy dydaktyczno edukacyjny. Przedmiotowy budynek jednorodzinny jest w zabudowie szeregowej jednorodzinnej i wielkość dostarczanych mediów może mieć znaczenie dla pozostałych użytkowników budynków jednorodzinnych zabudowy szeregowej. Poza tym istotną kwestią są też miejsca postojowe. Jak wynika z opinii ZiKiT z dnia 22.01.201Or. (k. [...] akt adm.) inwestor we własnym zakresie poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji". Inwestor we wniosku i charakterystyce inwestycji nie określił jakiej wielkości posiada działki na których mają być usytuowane miejsca postojowe i o ile stara się miejsc postojowych. Organy w tym zakresie w Załączniku nr [...] do decyzji z dnia [...].03.2010r. przytoczyły tylko stanowisko wyrażone w opinii ZiKiT z dnia 22.01.2010r. Takie ustalenia są niewystarczające, naruszające § 18 i następne rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 270 ze zm.)

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wniosek inwestora z dnia 23.12.2009r był niekompletny , zawierał istotne dla sprawy braki a organy obu instancji w oparciu o taki wniosek wydały przedmiotowe decyzje. Organy przeprowadzając postępowanie wyjaśniające oparły się na analizie urbanistyczno-architektonicznej. Analiza ta jednak nie wyjaśnia jaki procent powierzchni usług w stosunku do całości powierzchni przedmiotowego budynku inwestora ma być przeznaczony na usługi, przy uwzględnieniu średniej powierzchni tych usług w innych budynkach zlokalizowanych na obszarze analizowanym. Nie ustaliły jaki jest średni procent przeznaczony na usługi w poszczególnych budynkach w których znajdują się usługi w całym obszarze analizowanym. W ocenie Sądu jest to istotne uchybienie które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w oparciu niewłaściwie przeprowadzoną analizę organy wydały decyzje w sprawie. Organy nietrafnie przyjęły, że inwestor spełnił łącznie wszystkich warunki do wydania przedmiotowej decyzji, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym naruszając ten przepis prawa materialnego.

Takie ustalenia organów były przedwczesne, gdyż postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia.

W ocenie Sądu organy naruszyły też przepis prawa materialnego art. 52 ust. 1-2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a także przepisy odnoszące się do ogólnych zasad postępowania wyrażone w przepisach art. 7 k.p.a. dotyczący ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.pa dot. zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz przepis art. 107 § 3 k.pa. odnoszący się do uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia ponieważ ustalony stan faktyczny i prawny nie może odpowiadać stanowi rzeczywistemu sprawy, skoro organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art.145§1pkt.1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy w zw. z art. 205§2 p.p.s.a.