Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 654/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Asesor WSA Barbara Orzepowska – Kyć (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Staż. ref. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi L. K. – "A" w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania L. K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] określającą za [...] 1999 r., kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a , § 54 ust. 4 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentacje prawną. W ramach tych wyjaśnił, iż w złożonej deklaracji VAT-7 za [...] 1999 r. L. K. wykazał podatek należny w wysokości [...] zł, podatek naliczony do odliczenia w wysokości [...] zł, oraz kwotę zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości [...] zł. W trakcie czynności kontrolnych w [...] 2000 r. zakwestionowano odliczenie podatku naliczonego w wysokości [...] zł ze względu na to, iż wystawca faktury posiada kopię, na której widnieją inne wartości. W tym stanie rzeczy Drugi Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił za [...] 1999 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł oraz kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami. Po rozpoznaniu odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. dnia [...] r. nr [...].

W wyniku ponownie przeprowadzonej kontroli skarbowej na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. stwierdzono, że we [...] 1999 r. Firma "A" L. K. zawierała fikcyjne transakcje handlowe z Firmą "B" W. C.. W efekcie zakwestionowano uprawnienie podatnika do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie [...] zł. Wobec faktu, iż kontrola Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej wykazała nowe okoliczności faktyczne oraz dowody nie znane organowi, który wydał decyzję ostateczną, a istniejące w dniu wydania tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie rozliczenia podatku VAT za [...] 1999 r. i decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił decyzję ostateczną Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. nr [...] określającą za [...] 1999 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz określił za [...] 1999 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 245 § 1 pkt 1 w zw. Z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a, § 54 ust. 4 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.).

W odwołaniu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów art. 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 120, art. 121, art. 123, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191 ustawy.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy własną decyzję, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Zaakcentował, że w myśl art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, ujawnione w wyniku kontroli z dnia [...] 2004 r. okoliczności dotyczące transakcji zawieranych przez stronę z firmą "B" W.C. stanowią nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji tj. [...] r. nie znane organowi podatkowemu, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Następnie zauważył, że z całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona we [...] 1999 r. zaewidencjonowała w rejestrze zakupów fakturę VAT - nr [...] z dnia [...] r., gdzie wystawca faktury posiada kopię, na której widnieją inne wartości niż u strony skarżącej, co spowodowało naruszenia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej na podstawie upoważnienia z dnia [...] 2003 r. stwierdzono, ze strona ujęła w ewidencji zakupu oraz odliczyła w deklaracji VAT-7 za [...] 1999 r. podatek naliczony wynikający z następujących faktur wystawionych przez firmę "B" W. C. dotyczących sprzedaży złomu oraz usług [...]:

- faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. na wartość podatku VAT [...] zł - faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. na wartość podatku VAT [...] zł,

- faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. na wartość podatku VAT [...] zł,

- faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. na wartość podatku VAT [...] zł,

- faktura VAT nr [...] z dnia [...] r. na wartość podatku VAT [...]zł.

Z kolei w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w firmie "B" stwierdzono, iż brakuje w niej dokumentacji związanej z zakupem towaru handlowego (złomu), tj. rejestrów zakupu VAT, faktur VAT dot. zakupu oraz innych dowodów. Posiadana dokumentacja obejmowała wyłącznie dokumenty dotyczące sprzedaży tj. faktury sprzedaży, rejestry sprzedaży, jak również deklaracje VAT-7.

W tym stanie rzeczy uznano, iż faktury wystawiane przez W. C. dokumentują czynności, które nie miały miejsca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając:

- naruszenie przepisów art. 120, 121, 123, 181, art. 187, 188, 190,191 ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy, albowiem firma "B" dokonywała sprzedaży złomu na rzecz strony skarżącej, co potwierdzają kopie faktur dokumentujące sprzedaż złomu, ewidencja sprzedaży oraz składane deklaracje VAT-7. Zaakcentował, że organ podatkowy nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, albowiem ustalenie, że firma "B" nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem podjął na podstawie 4 kontroli sprawdzających przeprowadzonych w dniach [...] i [...] 2004 r. w firmach prowadzących działalność gospodarczą pod adresem [...] (wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności firmy "B"). Zdaniem skarżącego niezasadne jest wyciąganie wniosków dotyczących autentyczności prowadzenia działalności gospodarczej firmy "B" pod tym adresem na postawie wskazanych kontroli, gdyż bardziej wiarygodne jest sprawdzenie adresu firmy "B" w dokumentacji Drugiego Urzędu Skarbowego w B.. Następnie skarżący stwierdził, że brak pracowników i środków transportu nie może przesądzać o tym, iż firma "B" nie prowadziła działalności gospodarczej.

W dalszej części skargi pełnomocnik strony skarżącej zaakcentował, iż organy podatkowe nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego, posługując się jedynie dowodami z postępowania karnego i zeznaniami złożonymi przez W. C. w charakterze [...] w trakcie postępowania karnego. Nie dysponowały zeznaniami W. C., gdyż słuchany w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego w dniu [...] 2005 r. w charakterze [...] W. C. odmówił składania zeznań. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał też, że strona nie miała możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu i składaniu wniosków dowodowych, albowiem nie miała dostępu do pełnych zeznań, a wynika to stąd, że akta zawierały jedynie protokoły z częściowo zamazaną treścią.

Podniósł też, że strona skarżąca była w posiadaniu towaru wskazanego w spornych fakturach, gdyż był on odprzedawany do "C" i organy podatkowe w trakcie prowadzonego postępowania nie kwestionowały tego faktu.

Pełnomocnik strony skarżącej powołał się też na zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za [...] 1998 r., wskazując na naruszenie art. 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono czynności nabycia złomu opisanych w spornych fakturach. Świadczą o tym następujące fakty: W trakcie kontroli właściciel firmy "B" W.C. zeznał, że nie dysponuje dokumentami księgowymi firmy, ponieważ zostały one zabezpieczone przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji. W dokumentacji księgowej firmy "B" brakuje rejestrów zakupu VAT, faktur VAT dotyczących zakupu złomu. Posiadana dokumentacja obejmowała wyłącznie dokumenty dotyczące sprzedaży tj. faktury sprzedaży, rejestry sprzedaży oraz deklaracje VAT-7. Z kolei [...] 2003 r. słuchany w charakterze [...] W. C. zeznał, że prowadząc firmę "B" wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży złomu firmie skarżącego. Nie dokonywał płatności za zakupiony złom, nie prowadził osobiście księgowości, nie sporządzał także deklaracji. W dniach [...] i [...] 2004 r. przeprowadzono kontrole sprawdzające w firmach prowadzących działalność gospodarczą na terenie posesji [...] w B.. Przedstawiciele tych firm oświadczyli, że nie zawierali żadnych transakcji z firmą "B", nie znali takiej firmy, ani jej właściciela W. C.. Główna Księgowa Spółdzielni "[...]" będącej administratorem posesji oświadczyła, że Spółdzielnia nie wynajmowała firmie "B" pomieszczeń, nie refakturowała również opłat za energię elektryczną, wodę i telefon. Organ odwoławczy zgodził się ze stwierdzeniem skarżącego, że brak pracowników i środków transportu nie może przesądzać o braku prowadzenia działalności gospodarczej, jednak okoliczności te w powiązaniu z innymi faktami i zeznaniami W. C. przesądzają o braku prowadzenia działalności przez firmę "B". Za niezasadny uznał zarzut, iż nie przeprowadzono postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, posługując się jedynie dowodami z postępowania karnego i zeznaniami złożonymi przez W. C. w charakterze [...]. Wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego w dniu [...] 2005 r. W.C. był słuchany w charakterze [...] w obecności pełnomocnika skarżącego i zeznał, że podtrzymuje złożone wcześniej zeznania, w Prokuraturze Rejonowej w B.. Organ odwoławczy podniósł też, że strona w każdym stadium postępowania miała możliwość weryfikacji akt poprzez wypowiedzenie się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w tym przedmiocie. Nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż pełnomocnik nie miał dostępu do pełnych zeznań, bowiem akta zawierają protokoły z częściowo zamazaną treścią, gdyż takie akta stanowiły również dla organów podstawę wydania decyzji. Wyjaśnił, że organy podatkowe nie kwestionowały, że skarżący był w posiadaniu towaru, który następnie odprzedał do "C", lecz stwierdziły, iż faktycznym dostawcą spornego towaru nie był W. C.. Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za [...] 1999 r., podnosząc, iż Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] zabezpieczającą zobowiązanie podatkowe za [...] 2001 r., która została doręczona [...]r., zaś w dniu [...] r. poborca skarbowy protokołem zabezpieczenia dokonał zajęcia ruchomości. Następnie [...] r. doręczono stronie skarżącej decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r., a w dniu [...] 2005 r. wystawiono tytuły wykonawcze, w tym za [...] 2001 r. W tym stanie rzeczy organ drugoinstancyjny powołał się na treść art. 154 § 4 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji, zgodnie z którym zajęcie egzekucyjne przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wygaśnięcia decyzji, o którj mowa w art. 33 a i art. 33b ustawy Ordynacja podatkowa, pod warunkiem, że organ ten wystawi tytuł wykonawczy nie później niż przed upływem 14 dni od dnia wygaśnięcia decyzji lub od dnia doręczenia upomnienia, jeśli doręczenie to było wymagane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednakże z innych przyczyn niż te, które zostały wskazane przez stronę skarżącą.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszym rzędzie wskazać należy na treść art. 245 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie.

Przepis ten wylicza rodzaje decyzji, którymi kończy się postępowanie wznowione na podstawie postanowienia wymienionego w art. 243 § 2, a więc postanowienia o wznowieniu postępowania. To właśnie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Odnosząc treść tego przepisu do stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w trybie wznowieniowym na mocy art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa uchylił decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą za [...] 1999 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz określił za [...] 1999 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Wobec takiej treści decyzji w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje określające kwotę zobowiązania podatkowego za [...] 1999 r.: decyzja pierwszoinstancyjna Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. określająca kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł oraz decyzja pierwszoinstancyjna Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. określająca kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. Każda z tych decyzji nadaje się egzekucji. Błąd ten nie został też naprawiony zaskarżoną decyzją wydaną w trybie odwoławczym przez Dyrektora Izy Skarbowej w K. z dnia [...] r.

Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 121, 123, 181,190 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zdaniem Sądu organ podatkowy pierwszej instancji podjął właściwe działania zmierzające do ustalenia, czy faktycznie sporne czynności zostały wykonane. Ustalił przy tym, że:

Firma "B" nie prowadziła działalności gospodarczej, nie posiadała sprzętu, magazynów, nie zatrudniała pracowników. W dokumentacji księgowej firmy "B" znajdowały się dokumenty dotyczące jedynie sprzedaży tj. faktury sprzedaży, rejestry sprzedaży, jak również deklaracje VAT-7. Nie było żadnych dowodów księgowych potwierdzających zakup złomu takich jak np. rejestrów zakupu VAT, faktur VAT. Właściciel firmy "B", słuchany w charakterze [...] zeznał, że swoją firmę założył za namową skarżącego i wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży złomu firmie skarżącego. Za te faktury wpływały pieniądze na konto jego firmy, które przekazywał L.K.. Nie dokonywał płatności za zakupiony złom, nie prowadził osobiście księgowości, nie sporządzał także deklaracji. Firmy mające siedzibę w miejscu rzekomej działalności firmy "B" nie zawierały żadnych transakcji z tą firmą ani nie znały jej właściciela W. C.. Administrator posesji również nie zawierał żadnych umów z firmą "B", nie wynajmował takiej firmie pomieszczeń, nie refakturował opłat za energię elektryczną, wodę i telefon. Natomiast nazwisko właściciela firmy "B" znane było ze względu na przychodzącą korespondencję - listy polecone, które pracownik Urzędu Poczty bezskutecznie usiłował doręczyć adresatowi W. C..

W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko organów podatkowych, iż przedstawione okoliczności faktyczne, jak również zebrane dowody w sprawie wskazują, iż czynności dokumentowane sporną fakturą nie zostały wykonane, a rzeczywistym celem transakcji było zwiększenie kwoty podatku naliczonego, a tym samym zmniejszenie zobowiązania podatkowego.

Ustalenia te, w ocenie Sądu, zostały dokonane w oparciu o pełny materiał dowodowy.

Zgodnie z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa: "Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy, w ocenie materiału dowodowego, nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy.

Zasada swobodnej oceny dowodów tylko wtedy będzie mogła mieć sens, jeśli organ podatkowy zgromadzi w sposób zgodny z przepisami prawa formalnego wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej. Ocena uwzględniająca tylko część zgromadzonego materiału dowodowego, lub oparta na wadliwie zgromadzonym niepełnym materiale dowodowym narusza art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa i daje stronie podstawę do skutecznego jej podważenia. (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Stefan Babiarz, Bogusław Dauter i in. "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis" Warszawa 2004).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy podatkowe zgromadziły kompletny materiał dowodowy w sprawie.

Wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik strony skarżącej nie doszło do naruszenia art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka i oparciu się jedynie na jego zeznaniach złożonych w postępowaniu karnym. Z treści art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że katalog dowodów, które mogą być przeprowadzone w postępowaniu podatkowym nie jest zamknięty. Dowodami tymi w szczególności mogą być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego. Oczywiście nie oznacza to, iż organ podatkowy dysponując takimi dowodami, może pominąć w postępowaniu podatkowym dowód z przesłuchania świadka. W rozpoznawanej sprawie dowód taki został przeprowadzony w postępowaniu odwoławczym i W. C. został przesłuchany w dniu [...] 2005 r. w obecności pełnomocnika skarżącego. Świadek podtrzymał złożone wcześniej zeznania, w Prokuraturze Rejonowej w B. i odmówił odpowiedzi na pytania w oparciu o art. 196 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym stanie rzeczy zarzut pominięcia dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu podatkowym okazał się chybiony.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut pełnomocnika strony o braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu i składaniu wniosków dowodowych, z uwagi na brak dostępu do pełnych zeznań, bowiem akta zawierały jedynie protokoły z częściowo zamazaną treścią, gdyż jak słusznie wskazał organ podatkowy takimi samymi protokołami dysponował organ podatkowy.

Sąd podzielił też stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., że faktyczne posiadanie przez stronę skarżącą towaru wskazanego w spornych fakturach, nie przesądza o tym, że towar ten zakupiła od firmy "B".

Nie mógł również znaleźć zastosowania w sprawie art. 68 § 2 pkt 2 ani art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym miejscu wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe za [...] 1999 r. przedawniło się z dniem [...] 2004 r., jednakże na skutek decyzji zabezpieczającej do przedawnienia nie doszło.

Z kolei uruchomienie środka egzekucyjnego poprzez zajęcie ruchomości skutkuje przerwaniem terminu przedawnienia.

Mimo to na skutek wskazanych naruszeń przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy z mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz w trybie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania.