Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 364/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2077/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2077/15 odmówił P. A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że analiza skargi P. A. prowadzi do wniosku, iż skarżący nie zawarł w niej uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bowiem zarzuty skarżącego skierowane są przeciwko zaskarżonej decyzji i dotyczą kwestii merytorycznych. Tymczasem samo złożenie skargi i zawarcie w niej wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające, gdyż skarżący winien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana "P.p.s.a."), w szczególności w jaki sposób i z jakich zdarzeń powstanie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro merytoryczne zarzuty zawarte w skardze nie są tożsame z przesłankami, o których mowa we wskazanym przepisie, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie został opatrzony stosownym uzasadnieniem.

W zażaleniu na powyższe postanowienie P. A. wskazał, że pozbawienie go uprawnień do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia pociąga za sobą utratę przez niego dodatkowych comiesięcznych dochodów niezbędnych do spłaty zaciągniętego kredytu oraz egzystencji rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że skarżący we wniosku nie wykazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować powstanie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Dopiero we wniesionym środku zaskarżenia strona podniosła okoliczność związaną z brakiem możliwości dodatkowego zarobkowania. Jednakże twierdzenie to ma charakter ogólny i generalny, pozbawiony konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy. Skarżący stwierdzając, że brak dopuszczenia do posiadania broni palnej pozbawi go możliwości wykonywania dodatkowej pracy, nie wykazał, iż w związku z tą okolicznością poniesie znaczną szkodę. Zaznaczyć należy, iż decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099), Komendant Wojewódzki Policji w [...] skreślił P. A. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W tej sytuacji argument dotyczący cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni palnej w celu ochrony osób i mienia, w kontekście możliwości podjęcia dodatkowej pracy, jest pozbawiony znaczenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.