Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 197/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust 1 pkt 23
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi "K.S." -Sp. z o.o. w Sz na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] r., Spółka z o.o. "K.S.", zwróciła się do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie.

Z przedstawianego przez podatnika stanu faktycznego wynikało, że "K.S." produkuje płyty drewnopochodne i, w związku z tą produkcją, przetwarza cukier na żywice melaminowe i mocznikowe wykorzystywane w dalszych procesach przemysłowych do impregnacji papieru, używanego w produkcji płyt drewnopochodnych. W związku z tym, w 2006 r. Spółka uzyskała dopłatę (dotację) do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym, udzieloną na podstawie art. 32a pkt 2 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. Nr 42, poz. 386 ze zm.) oraz art. 9 i 21 rozporządzenia Komisji (WE) Nr [..] z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym (Dz. Urz. UE.L.01.178.63 z 30 czerwca 2001 r., str. 1 ze zm.). Dotacja wypłacana jest w ramach Wspólnej Polityki Rolnej ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, na zasadzie refundacji kwot wypłaconych z budżetu państwa dokonywanych za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego. Spółka nie wyklucza, że otrzymywane w ramach dotacji środki będą przejściowo lokowane na terminowych rachunkach bankowych.

Na tle tak zaistniałego stanu faktycznego podatnik sformułował następujące pytania:

- czy dochód uzyskany z tytułu dotacji powinien zostać zakwalifikowany do zwolnionego z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

- czy odsetki narosłe od wyżej wskazanych środków zdeponowanych na rachunkach lokat terminowych, powinny zostać zakwalifikowane do dochodu zwolnionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy?

W przedstawionym stanowisku podatnik stwierdził, że w jego ocenie dotacja do cukru będzie zwolniona od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy, jako przychód otrzymywany od organizacji międzynarodowej ze środków bezzwrotnej pomocy dystrybuowanych za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego, odsetki narosłe od otrzymanych dotacji lokowanych na bankowych rachunkach terminowych będą zwolnione od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 24 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego postanowieniem [...] r., znak: [...], uznał przedstawione przez podatnika stanowisko za niezgodne z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy wskazał, że w jego ocenie, do opisanego przez podatnika stanu faktycznego mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W kontekście powyższego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż otrzymane przez wnioskodawcę dopłaty (dotacje) do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym (produkcja płyt drewnopochodnych) nie mogą korzystać ze zwolnienia wynikającego z treści art. 17 ust. 1 pkt 23, ponieważ nie są dochodami pochodzącymi bezpośrednio z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej lub przekazywanymi za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania tej pomocy. Konsekwencją powyższego jest, że odsetki narosłe od otrzymanych dotacji do cukru lokowanych na bankowych rachunkach terminowych nie będą, zdaniem organu pierwszej instancji, podlegały zwolnieniu od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 24 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka z o.o. "K.S." nie zgodziła się ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego i pismem z dnia [...] r. wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 17 ust. 1 pkt 23 i 24 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznającego, że dopłaty do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym udzielane na podstawie art. 32 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz art. 9 i 21 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym oraz odsetki od tych dopłat zdeponowanych na rachunkach lokat terminowych nie są zwolnione od podatku dochodowego. Ponadto, strona wskazała na naruszenie przez organ podatkowy przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez interpretowanie ww. przepisów prawa materialnego w sposób sprzeczny z ich brzmieniem, a przez to naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatników do organów podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 pkt 23 i 24 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego z [...] r.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy, po przytoczeniu stosownych przepisów wskazał, że z uwagi na fakt, iż przetwórcy otrzymują dopłaty ze środków Państwa Członkowskiego, nie można uznać, że dopłaty te są dochodami pochodzącymi bezpośrednio z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej w rozumieniu art. 17 ust. 1pkt 23 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych. Z tego też względu, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, do dochodów pochodzących z dopłat do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym nie stosuje się zwolnienia od podatku wskazanego w wymienionym powyżej przepisie. Skoro zatem zwolnienie to nie ma zastosowania do dochodów pochodzących z dopłat do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym, a zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 24 tej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wolne od podatku są odsetki od dochodów, o których mowa w pkt 23, lokowanych na bankowych rachunkach terminowych, to odsetki od ww. dopłat zdeponowanych na rachunkach terminowych także nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy.

Nadto, organ odwoławczy wskazał, że nie może zgodzić się z twierdzeniem podatnika, że o bezzwrotności pomocy decyduje fakt, że ciężar ekonomiczny przyznania tej pomocy ponosi Unia Europejska, której ta pomoc nie jest zwracana zarówno przez Spółkę, państwo polskie, ani żaden inny podmiot, w sytuacji gdy źródłem dochodów budżetu Unii są składki państw członkowskich (czyli także Polski).

Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca znowelizował treść przepisu art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w 2000 r., (Dz. U. Nr 60, poz. 700), co było konsekwencją dostosowania polskich przepisów podatkowych, stosownie do Porozumienia Ramowego między Komisją Wspólnot Europejskich a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, jako adresatem pomocy PHARE wymienionym w rozporządzeniu Rady Wspólnoty Europejskiej nr 3906/89 z 18 grudnia 1989 r. Z Porozumienia tego wynikało między innymi, że podatki (...) nie będą opłacane z subwencji EWG (art. 13 ust. 1) oraz, że osoby prawne lub fizyczne łącznie z personelem zagranicznym, pochodzące z krajów członkowskich Wspólnoty Europejskiej, wykonujące kontrakty współpracy technicznej finansowane z subwencji EWG, nie będą podlegać podatkowi obrotowemu i dochodowemu w kraju adresata (art. 13 ust. 4) - pismo Ministra Finansów z 8 grudnia 2001 r., znak: PB5/HM-033-187/01, LEX nr 2238. Tak więc, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zamysłem ustawodawcy było przede wszystkim zwolnienie z podatku funduszy przedakcesyjnych, a nie środków z budżetu Unii Europejskiej.

Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy także zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 121 § 1Ordynacji podatkowej.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego z [...]r., jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, tj.:

- art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną jego interpretację, skutkiem czego uznano, że dochody z tytułu dopłat do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym udzielane na podstawie przepisów Unii Europejskiej: rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym i przepisów ustawy o Agencji Rynku Rolnego oraz odsetki od tych dopłat zdeponowanych na rachunkach lokat terminowych nie są zwolnione od podatku dochodowego. Ponadto, strona wskazała na naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie podatkowego z naruszeniem zasady działania organów podatkowych w sposób budzący zaufanie podatników oraz art. 233 w zw. z art. 14a § 4 i art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie niezgodne z prawem. W ocenie strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej powinien bowiem wydać w rozpoznawanej sprawie postanowienie, a nie decyzję, a potwierdzeniem takiego stanowiska jest treść wyroku WSA w Białymstoku z 31 sierpnia 2005 r. o sygn. akt I SA/Bk 178/05.

W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że w jej ocenie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe dopłaty do cukru otrzymuje z bezzwrotnej pomocy UE, które są przekazywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do jej rozdzielania czyli Agencji Rynku Rolnego, czyli dochody te spełniają warunki wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z tym całkowicie nieuzasadnione jest stanowisko organów podatkowych, że z uwagi na fakt, iż dopłaty finansowane są z budżetu UE, na który składają się składki Polski jako państwa członkowskiego, nie pochodzą one z pomocy bezzwrotnej UE. Nadto, w ocenie Spółki, nie istotny jest także fakt prefinansowania tych dotacji z budżetu państwa członkowskiego, bowiem mechanizm przyznawania i finansowania dopłat nie powinien wpływać na możliwość stosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 23.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem ostatecznych decyzji administracyjnych.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ustawy (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) "wolne od podatku są dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym także ze środków z programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego ministra lub agencje rządowe; w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków".

W pkt 24 ww. przepisu ustawodawca wskazał, że "wolne od podatku są odsetki od dochodów lub środków, o których mowa w pkt 23, lokowanych na bankowych rachunkach terminowych ".

Zasadniczo wskazane powyżej brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 23 zostało wprowadzone ustawą z 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 60, poz. 700), celem uregulowania opodatkowania środków pochodzących z zagranicy, a mających na celu finansowanie pomocy gospodarczej na rzecz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w Rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U.UE.L.89.375.11 z dnia 23 grudnia 1989 r.). W art. 3 ww. Rozporządzenia wskazano, że przyznaną pomoc gospodarczą wykorzystuje się przede wszystkim na wsparcie procesu reform w Polsce i na Węgrzech, w szczególności w drodze finansowania lub udziału w finansowaniu projektów, mających na celu przebudowę gospodarczą, a projekty te lub akcje współpracy należy podjąć w szczególności w dziedzinach rolnictwa, przemysłu, inwestycji, energii, szkolenia (...).

Komisja Wspólnot Europejskich, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. (Dz. U.UE.L.01.178.1) w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru podjęła decyzję o przyznaniu refundacji produkcyjnych do cukru, jako produktów pośrednich używanych w wytwarzaniu niektórych produktów przemysłu chemicznego (art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001).

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. (Dz. Urz. UE.L.01.178.63), refundacje produkcyjne przyznawane są przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego odbywa się przetwarzanie produktów podstawowych, na wniosek przetwórcy składany właściwemu organowi Państwa Członkowskiego.

Wymienione dopłaty Prezes Agencji Rynku Rolnego na podstawie art. 32 pkt 2 lit c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku, Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. Nr 42, poz. 386 ze zm.), w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej, przyznaje na wnioski przetwórców, w drodze decyzji. Wskazane dopłaty finansowane są ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFRG), przy czym wypłaty, które dokonywane są przez Agencję Rynku Rolnego następują z pożyczki otrzymanej z budżetu państwa na prefinansowanie tych wydatków (art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o uruchamianiu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej przeznaczonych na finansowanie wspólnej polityki rolnej (Dz. U. Nr 187, poz. 1381).

Wspólna polityka rolna finansowana jest z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, którego część stanowi EFGR.

Budżet Unii Europejskiej finansowany jest całkowicie ze środków własnych pobieranych i wpłacanych przez państwa członkowskie. Wyróżnia się cztery rodzaje środków własnych:

- tradycyjne środki własne, obejmujące opłaty rolne i celne,

- dochody z podatku VAT,

- środki oparte na Produkcie Krajowym Brutto każdego kraju członkowskiego,

- dochody z podatków funkcjonariuszy europejskich.

Środki określane w stosunku do Produktu Krajowego Brutto są najistotniejszym, bo przynoszącym połowę wszystkich dochodów źródłem finansowania budżetu Unii Europejskiej. Polska, jako państwo członkowskie również zobowiązana jest płacić składkę do budżetu UE, która jest sumą tradycyjnych środków własnych, środków opartych na VAT, środków bazujących na PKB oraz środków na zrekompensowanie rabatu brytyjskiego.

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, a w szczególności fakt, że przetwórcy otrzymują wymienione dopłaty ze środków Państwa Członkowskiego, za trafne należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że:

- dopłaty te nie są dochodami pochodzącymi z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych, a zatem na podstawie ww. przepisu nie ma zastosowania zwolnienie od podatku dochodowego dochodów pochodzących z dopłat do cukru wykorzystywanego w przemyśle chemicznym,

- dopłaty te, w efekcie ponoszone przez Wspólnotę z budżetu Unii Europejskiej, na który składa się także składka odprowadzana przez Polskę, jako państwo członkowskie, pokrywane są ze środków publicznych.

Z tego też względu za bezzasadny należało także uznać zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 17 ust. 1 pkt 24 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Sąd nie podzielił również argumentacji skarżącej Spółki, dotyczącej naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 233 w związku z art. 14a § 4 oraz art. 239 Ordynacji podatkowej.

Z treści przepisu art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej wynika, że "organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 (...)". A zatem, z brzmienia ww. regulacji należy również wywieść możliwość odmowy zmiany postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji. Powyższy pogląd potwierdzony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 259/06, który stwierdził, iż decyzja wydana przez dyrektora izby skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w sprawie pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest decyzją drugiej instancji, którą można zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Nie uzasadniony jest także, w ocenie Sądu, zarzut dotyczący naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, z treści którego wynika, że "postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych". W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z postępowaniem podatkowym sensu stricte, albowiem podatnik skorzystał z przysługującego, na podstawie przepisu art. 14a §1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, prawa do wystąpienia, do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego, z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. We wskazanym wniosku podatnik zobowiązany był do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Natomiast, zadaniem organu podatkowego pierwszej instancji było dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego przez pytającego z przytoczeniem przepisów prawa, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).