Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2828/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ sędzia del. WSA Andrzej Matan Protokolant starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 63/12 w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 63/12, oddalił skargę H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wójt Gminy Czosnów, po rozpatrzeniu wniosku H. M., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] tego organu z dnia [...] marca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w A. (dz. ew. nr [...]) dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 146 k.p.a. nie uchyla się decyzji jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat, natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla J. B. została wydana [...] marca 1999 r. Ponadto organ wskazał, że wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony, a termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji i wynosi 1 miesiąc. W przedmiotowej sprawie H. M. dowiedziała się o decyzji w dniu 9 marca 2010 r., tj. w dniu zapoznania się z aktami sprawy i fakt zaznajomienia się z całością akt potwierdziła w piśmie z dnia 14 stycznia 2011 r. Zatem wniosek z dnia 14 stycznia 2011 r. został złożony po terminie określonym w art. 148 k.p.a.

H. M. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła, że w dniu 14 stycznia 2011 r. wystąpiła nie o wznowienie postępowania, ale o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1999 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., tj. z uwagi na wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wniosek o wznowienie postępowania złożyła 15 marca 2010 r., czyli 6 dni po tym, jak dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Ponadto podniosła, że zgodnie z art. 150 § 2 k.p.a., jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność – w tym przypadku Wójta Gminy Czosnów – o wznowieniu winien rozstrzygnąć organ wyższego stopnia, czyli SKO, który wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 k.p.a.

W piśmie przewodnim z dnia 5 lipca 2011 r., skierowanym do organu odwoławczego wraz z zażaleniem, organ I instancji podniósł, że H. M. o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 1999 r. wiedziała co najmniej od dnia 4 października 1999 r., o czym świadczy jej pismo z tej właśnie daty, skierowane do Urzędu Gminy Czosnów. Tym samym żądanie wznowienia postępowania jest spóźnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu zażalenia H. M., postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. uchyliło postanowienie Wójta Gminy Czosnów z dnia [...] czerwca 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż mając na uwadze treść pisma z dnia 4 października 1999 r., za datę, w której H. M. dowiedziała się o decyzji Wójta Gminy Czosnów z dnia [...] marca 1999 r. należy uznać dzień 4 października 1999 r. Zatem zgłoszony w sprawie wniosek o wznowienie postępowania z dnia 15 marca 2010 r. jest spóźniony o ponad 10 lat. Tym samym postanowienie organu I instancji, wydane na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należałoby uznać za prawidłowe, aczkolwiek z innym uzasadnieniem. Organ I instancji nie rozważył jednak wskazanej przez wnioskodawczynię przyczyny wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu), która to przyczyna może prowadzić do wznowienia postępowania.

Organ wyjaśnił ponadto, że § 1 i § 2 art. 146 k.p.a. mają zastosowanie dopiero po wznowieniu postępowania, nie stanowią natomiast podstawy odmowy wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Stwierdził również, że w sprawie wznowienia postępowania właściwy jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, a nie organ wyższego stopnia. Dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje tylko w razie, gdy wykaże się związek pomiędzy działaniem organu orzekającego w ostatniej instancji z podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania.

H. M. w skardze na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie:

– art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a. przez przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżąca o decyzji Wójta Gminy Czosnów z dnia [...] marca 1999 r. dowiedziała się 4 października 1999 r. i w związku z tym nie dotrzymała miesięcznego terminu na zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a., podczas gdy skarżąca dowiedziała się o tej decyzji 9 marca 2010 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożyła 15 marca 2010 r. mieszcząc się w wymaganym terminie;

– art. 148 § 1 k.p.a. przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania wiedzy o wybudowaniu domu świadczy w okolicznościach każdej sprawy, iż automatycznie posiada się również wiedzę o udzieleniu inwestorowi, który wzniósł taki dom, wymaganych pozwoleń administracyjnych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że pierwszy raz o istnieniu decyzji dowiedziała się 9 marca 2010 r. W piśmie z dnia 4 października 1999 r. skarżąca poprosiła Urząd Gminy Czosnów o dostarczenie jej decyzji o warunkach zabudowy dla budynku, który został wzniesiony na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżącej, zaznaczając jednocześnie, że nie wie, jakie decyzje wydała Gmina, wie tylko, że wybudowano dom i dokonano niwelacji terenu na sąsiedniej działce. Dom mógł być bowiem wybudowany bez wydania niezbędnych decyzji i pozwoleń, więc sama wiedza o tym, że został wybudowany, nie oznacza jednocześnie, że ma się wiedzę o tym, że na jego budowę uzyskano wymagane decyzje i pozwolenia. Urząd nigdy nie odpowiedział skarżącej na jej pismo z 1999 r. Skarżąca o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy dowiedziała się dopiero 10 lat później i wtedy natychmiast złożyła wniosek o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnienie wyroku stwierdził na podstawie akt, że skierowanym do Wojewody Mazowieckiego pismem, datowanym na dzień 15 marca 2010 r., H. M. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Czosnów z dnia [...] marca 1999 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w A. na działce nr ew. [...]. Jako przesłanki wznowienia postępowania skarżąca wskazała brak udziału w postępowaniu zwyczajnym, pomimo przysługującego jej przymiotu strony (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem stanowiska organu ochrony środowiska (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Organ I instancji rozpoznający wniosek był zatem zobligowany do ustalenia, czy dla każdej z przedstawionych przez wnioskodawczynię przesłanek wznowieniowych zachowany został jednomiesięczny termin. W przypadku wznowienia ze względu na brak udziału w postępowaniu zwyczajnym podmiotu będącego stroną termin ten biegnie od momentu, w którym strona dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej (art. 148 § 2 k.p.a.). W pozostałych przypadkach termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.).

Sąd wskazał, że co do zasady ciężar udowodnienia zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania spoczywa na wnioskodawcy. Powyższe nie zwalnia jednak organów administracji z obowiązku weryfikacji wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę, w związku z koniecznością pełnego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt materiału dowodowego, tj. zgodnie z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać, czy został zachowany termin określony w art. 148 k.p.a. Podjęcie przez organ administracyjny w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego ma niezwykle istotne znaczenie, a to z tego powodu, że wszczęcie postępowania wznowieniowego, pomimo uchybienia terminu, jako godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa.

W ocenie Sądu organ I instancji nie wypełnił powyższych obowiązków, ponieważ badając wstępne przesłanki do wznowienia postępowania, ograniczył się wyłącznie do zbadania, czy wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestia zachowania terminu do wznowienia postępowania na podstawie drugiej ze wskazanych przez wnioskodawczynię przesłanek tj. wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, nie była natomiast przedmiotem badań organu I instancji, albowiem organ ten w ogóle nie przeprowadził postępowania w oparciu o przyczynę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Słuszność miał zatem organ odwoławczy, uchylając postanowienie organu I instancji w całości i nakazując ustalenie wskazanej kwestii. Jednocześnie nie był uprawniony, aby we własnym zakresie czynić tego rodzaju ustalenia bowiem prowadziłoby to w jawny sposób do obejścia zasady dwuinstancyjności. Ponadto konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wyjaśniło natomiast, dlaczego za datę wszczęcia postępowania przyjęło dzień 15 marca 2010 r., nie zaś datę późniejszą, wskazaną przez organ I instancji, tj. 14 stycznia 2011 r. Zdaniem Sądu uchybienie to, choć stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., nie może być jednak podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd podzielił stanowisko i argumentację organu odwoławczego odnośnie niezachowania przez skarżącą jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., na którą to okoliczność, w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez wpływu pozostaje to, która ze wskazanych powyżej dat stanowi datę złożenia przez skarżącą przedmiotowego wniosku. Sąd wyjaśnił, że użyty we wskazanym powyżej przepisie zwrot: "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadała informację, czego dana decyzja dotyczy.

Takie informacje w rozpoznawanej sprawie były już znane H. M. w dniu 4 października 1999 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo skarżącej oznaczone wskazaną powyżej datą, skierowane do Urzędu Gminy Czosnów, w którym skarżąca stwierdziła: "W związku z tym, że nie otrzymałam decyzji Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu p. J. B. zam. Adamówek, gm. Czosnów a jestem bezpośrednim sąsiadem i mam do tego prawo zgodnie z przepisami o ochronie interesów osób trzecich proszę o przesłanie mi powyższych decyzji. Dotąd nie zostałam uznana za stronę w sprawie i nie miałam możliwości ustosunkowania się do decyzji".

W ocenie Sądu przywołane twierdzenia dowodzą tego, że w dniu 4 października 1999 r. skarżąca posiadała informacje o istnieniu przedmiotowej decyzji z dnia [...] marca 1999 r. w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. To z kolei oznacza, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został uchybiony.

W tej sytuacji podniesione przez skarżącą zarzuty, jako nieuzasadnione, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu nie można także uznać, aby pismo skarżącej oznaczone datą 4 października 1999 r., skierowane do Urzędu Gminy Czosnów mogło zostać uznane wówczas jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy. Co prawda analiza twierdzeń w nim zawartych mogłaby sugerować, że skoro skarżąca nie została zawiadomiona o wydaniu warunków zabudowy, a wyraża wolę ustosunkowania się do tego rozstrzygnięcia, to wnosi o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak dalszy brak aktywności skarżącej w tym zakresie oznaczał brak woli wszczęcia ówcześnie postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

H. M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 i art. 124 § 2, a także art. 148 § 1 k.p.a., przez oddalenie skargi i podtrzymanie w uzasadnieniu wyroku ustaleń zawartych w uzasadnieniu postanowienia SKO, zgodnie z którymi skarżąca dowiedziała się 4 października 1999 r. o decyzji Wójta Gminy Czosnów o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...] marca 1999 r. i nie dotrzymała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., podczas gdy skarżąca w rzeczywistości dowiedziała się o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy dopiero 9 marca 2010 r. a wniosek o wznowienie postępowania złożyła 15 marca 2010 r. mieszcząc się przez to w wymaganym terminie;

2) art. 141 § 1 zd. 1 p.p.s.a. przez przywołanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku fragmentu pisma skarżącej z 4 października 1999 r., które miałoby wskazywać, że skarżąca wiedziała w dacie tego pisma o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy, z jednoczesnym pominięciem w uzasadnieniu skarżonego wyroku dalszych fragmentów tego pisma, z których wynikało, że skarżąca nie wie o wydaniu decyzji, a także brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do tych dalszych fragmentów pisma skarżącej, mimo podniesienia tej kwestii w piśmie pełnomocnika procesowego z 19 czerwca 2012 r., co świadczy o wadliwości uzasadnienia skarżonego wyroku w zakresie stanu sprawy;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., przez przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że pisma skarżącej z 4 października 1999 r. nie można uznać za wniosek o wznowienie postępowania z powodu dalszej nieaktywności skarżącej, podczas gdy aktywność strony po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania nie powinna mieć znaczenia dla ustalania, czy termin na złożenie wniosku określony w art. 148 § 1 k.p.a. został dotrzymany, a organy administracji w ogóle nie badały, czy same wspomniane pismo mogło stanowić wniosek o wznowienie postępowania;

– które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż potwierdzenie przez WSA ustalenia SKO, że skarżąca wiedziała 4 października 1999 r. o istnieniu decyzji o warunkach zabudowy doprowadziło do oddalenia skargi, a tym samym utrzymania w mocy wadliwego uzasadnienia postanowienia SKO, wywołującego negatywne skutki dla skarżącej na poziomie postępowania przed organami administracyjnymi, ponieważ Wójt Gminy Czosnów wydał postanowienie z 29 listopada 2011 r., znak: BI.6732.3.2011, w którym ponownie rozpatrując warunki formalne wniesienia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania kierował się błędnymi poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu postanowienia SKO i w skutek tego odmówił skarżącej wznowienia postępowania z powodu niedotrzymania terminu z art. 148 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania okazały się całkowicie niezasadne.

Z uwagi na treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz stanowisko skarżącej rzeczą Sądu Wojewódzkiego było zasadniczo zweryfikowanie stanowiska organów obu instancji co do zasadności odmowy wznowienia postępowania w związku ze stwierdzeniem niezachowania przez stronę miesięcznego terminu, przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a.

Zgodnie z wymienionym przepisem, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Jak słusznie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przy badaniu dotrzymania wskazanego terminu przyjmuje się, że decydujący jest dzień, w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować daną decyzję w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Ugruntowany jest bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, a istotne jest to, aby do strony dotarła informacja o wydaniu decyzji oraz o tym, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z: 6 maja 2009 r., II OSK 714/08; 24 lutego 2011 r., II OSK 374/10; 16 czerwca 2011 r., II OSK 1566/10; 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11; 28 czerwca 2013 r., II OSK 555/12).

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował ustalenie organu odwoławczego, zgodnie z którym treść pisma z 4 października 1999 r. świadczy o tym, że w tej dacie strona wiedziała o decyzji wydanej na rzecz J. B. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

To, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przytoczył tylko fragment pisma nie oznacza, że nie objął analizą całej jego treści. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej, twierdząc, że dalsze fragmenty tego pisma potwierdzają okoliczność, iż skarżąca w dniu 4 października 1999 r. nie miała wiedzy o przedmiotowej decyzji.

Skoro w wymienionym piśmie strona zawarła żądanie przesłania jej "decyzji Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu p. J. B." to oznacza, że miała wiedzę o istnieniu takiej decyzji, w przeciwnym bowiem razie skierowałaby do Urzędu Gminy pismo z prośbą o udzielenie jej informacji co do ewentualnie wydanych decyzji dotyczących spornej inwestycji.

W kontekście całej treści pisma z 4 października 1999 r. należało przyjąć, że jego istota sprowadzała się właśnie do żądania doręczenia stronie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej w postępowaniu przeprowadzonym z jej pominięciem. W konsekwencji prawidłowe było wnioskowanie zarówno organu odwoławczego, jak też Sądu Wojewódzkiego, że w dniu 4 października 1999 r. skarżąca posiadała informację o istnieniu przedmiotowej decyzji z [...] marca 1999 r. w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, czego jednak w wymaganym terminie nie uczyniła.

Tym samym za sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie potraktować należało twierdzenie skarżącej wskazujące na dzień 9 marca 2010 r., jako datę, w której dowiedziała się o kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego uprawniona była ocena co do uchybienia terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Wbrew argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki w rozpoznawanej sprawie wnioskowania o dacie dowiedzenia się przez skarżącą o decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie oparł na domniemaniu bądź założeniu o samej tylko możliwości powzięcia przez stronę w określonym dniu wiadomości o istnieniu decyzji.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do okoliczności mających znaczenie dla ustalenia biegu terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. wywiedzione zostało z treści dokumentu w postaci pisma z 4 października 1999 r., ocenianego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Bez znaczenia dla końcowej oceny w zakresie terminowości wniosku złożonego w dniu 15 marca 2010 r. miała uwaga Sądu Wojewódzkiego co do ewentualnej możliwości potraktowania pisma z 4 października 1999 r., jako żądania wznowienia postępowania.

O braku intencji strony co do zainicjowania wówczas postępowania nadzwyczajnego świadczy nie tylko brak jakiejkolwiek aktywności w tym zakresie, jak też fakt, że wniosek taki został złożony w dniu 15 marca 2010 r., bez jakiegokolwiek nawiązania do pisma z 4 października 1999 r. Zaznaczenia wymaga, że strona kwestionując odmowę wznowienia postępowania wykazywała jedynie, że wniosek z 15 marca 2010 r. został złożony z zachowaniem terminu miesięcznego, nie podnosiła natomiast nigdy, że wniosek w tym przedmiocie był składany wcześniej, a zwłaszcza w dniu 4 października 1999 r.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy, że w myśl art. 258 § 2 pkt 8 postanowienie w tym przedmiocie wydaje referendarz sądowy, co skutkuje tym, iż wniosek powinien być skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.