Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1229/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.J. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1229/17 o uwzględnieniu zażalenia K.J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 363/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OZ 1229/17.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1229/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 363/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. K.J. wniósł o sprostowanie ww. postanowienia poprzez zamieszczenie w miejsce słów: "Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi" stanowiska, iż "wezwanie to nastąpiło bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem nakazów i zakazów ustawowych". W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, skarżący wniósł o wyjaśnienie, co należy rozumieć pod słowem: "nieprawidłowo wezwał", w okolicznościach pozostałej części uzasadnienia i stanu faktycznego.

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1229/17 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu sprostowania oraz dokonania wykładni postanowienia tego Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r.

Kolejnym pismem z dnia 31 grudnia 2017 r. skarżący wniósł na podstawie art. 158 P.p.s.a. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r. poprzez rozstrzygniecie, czy "stanowisko, iż Sąd I instancji nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia kosztów sądowych stanowi, iż inne działanie sądowe mogłoby przynieść skutek obciążenia strony skarżącej w sprawie ze stosunku służbowego kosztami, co do których posiada ustawowe zwolnienie, czy też jest stanowiskiem sądu, iż wezwanie do ich uiszczenia nastąpiło na skutek niedopełnienia obowiązku właściwego zbadania okoliczności faktycznych i prawnych przez sędziego zobowiązanego wstępnie to zbadać w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, a tym samym wezwanie było wystosowane z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej." Skarżący wskazał, że przedmiotowe rozstrzygniecie jest mu niezbędne "celem ewentualnego wszczęcia postępowania co najmniej dyscyplinarnego i w celu ustalenia osoby winnej w WSA w Krakowie niedopełnienia obowiązku zbadania zakresu sprawy oraz próby zmiany zakresu podmiotowego, przedmiotowego i prawnego, próby obciążenia strony samoreprezentującej się nienależnymi kosztami sądowymi i działania co najmniej w zamiarze ewentualnym na szkodę strony skarżącej, z zamiarem stronniczości i pomocnictwa profesjonalnemu organowi, wbrew art. 6 P.p.s.a.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. sąd, który wydał postanowienie, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści.

Potrzeba wyjaśnienia treści postanowienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie.

Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.

Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

W niniejszym przypadku brak jest podstaw do dokonania wykładni postanowienia, ponieważ w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jasny i jednoznaczny wskazał powody dla których uznał, iż zaskarżone zarządzenie jest nieprawidłowe. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.

Z tych względów na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.