Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 66/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Górska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2013r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 7 ust. 6, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych oraz art. 104, art. 107 k.p.a., odmówił przyznania C. B. dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie przyznaje się dodatku mieszkaniowego, jeżeli jego wysokość byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji, tj. kwoty 16,62 zł. Organ w oparciu o posiadane dane ustalił, że wysokość dodatku wyniosłaby 13,85 zł i jest to kwota niższa niż 2% najniższej emerytury. W związku z tym dodatek nie mógł być przyznany.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez C. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 października 2013r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta.

Organ wskazał, że dochody w dwuosobowym gospodarstwie domowym C. B. w miesiącach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosiły 3 717,60 zł. W przeliczeniu na jedną osobę dało to kwotę 619,60 zł miesięcznie i nie przekroczyło 125% kwoty najniższej emerytury, która od dnia 1 marca 2013r. wynosi 831,15 zł.

Organ wskazał, że z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że wysokość dodatku mieszkaniowego jest różnicą między wysokością dodatków mieszkaniowych a udziałem procentowym w średnim miesięcznym dochodzie gospodarstwa domowego , czyli w niniejszej sprawie 12 % dochodów gospodarstwa domowego, tj. 148,70 zł. Miesięczne wydatki na lokal mieszkalny wynosiły 156,40 zł, co po przeliczeniu w stosunku do powierzchni normatywnej mieszkania przypadającej dla 2 osób, tj. 40 m2, z uwzględnieniem ryczałtów dało kwotę 162,55 zł. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy, jeżeli kwota dodatku mieszkaniowego byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji – tj. niższa od kwoty 16,62 zł, to dodatku nie przyznaje się.

Po przeliczeniu w/w kwot wysokość dodatku wyniosłaby 13,85 zł (162,55 – 148,70 = 13,85). Jest to kwota niższa niż 2% najniższej emerytury i dlatego dodatek nie mógł być przyznany.

Organ wyjaśnił, że przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie wcześniejszej decyzji z dnia 27 lutego 2013r. nastąpiło w innych okolicznościach faktycznych- znacząco wyższe były wydatki ponoszone przez stronę na utrzymanie mieszkania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego C. B. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniosła, że do kosztów utrzymania mieszkania powinno wliczać się nie tylko opłaty za mieszkanie, ale także wydatki na energię, szczególnie że nie ma ona gazu. Zakwestionowała ustalenie wysokości uzyskiwanych miesięcznie dochodów gospodarstwa domowego wskazując, że jest to kwota 3 277,86 zł. Twierdziła, że organ nie powinien uwzględniać w wyliczeniach kwot brutto, gdyż skarżąca takich nie otrzymuje.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ dodał, że skarżąca dokonała niewłaściwego wyliczenia dochodu dodatku gospodarstwa domowego, bowiem za dochód przyjęła kwoty pomniejszone o potrącenia oraz odliczenia zaliczek na podatek i składek na ubezpieczenie zdrowotne, co jest niezgodne z definicją dochodu zawartą w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku mieszkaniowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Kwestię przyznania dodatku mieszkaniowego regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz.966), zwanej dalej "ustawą".

Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 22 sierpnia 2013 r. Jej gospodarstwo domowe jest gospodarstwem dwuosobowym.

Z art. 3 ust. 1 ustawy wynika, że dodatek mieszkaniowy przysługuje , jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 125% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

Skarżąca zarzucała w skardze, że przyjęta przez organy kwota dochodu jest nieprawidłowa, bowiem w obliczeniach nie powinny być uwzględniane kwoty 477,10 zł ( w jej przypadku) i 477,10 zł (w przypadku jej syna) , a – odpowiednio- kwoty 373,05 zł i 434,57 zł , na dowód czego dołączyła do skargi zaświadczenia ZUS z dnia 20 grudnia 2013 r. ( k.5 i 6 akt).

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej wskazać trzeba, że - zgodnie z art. 3 ust.3 ustawy - za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.

Z przedłożonych przez skarżącą zaświadczeń ZUS wynika, że z kwot 477,10 zł potrącono zaliczkę na podatek oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jednak , jak wynika z przytoczonej powyżej treści art. 3 ust. 3 ustawy, ustawowa definicja dochodu nie przewiduje odliczania od przychodów ani zaliczki na podatek, ani składek na ubezpieczenia zdrowotne. Niemożliwe było wobec powyższego podzielenie zarzutu skargi, że przy obliczaniu wysokości dochodu należało mieć na uwadze kwoty 375,05 zł oraz 434,57 zł.

Należy mieć też na uwadze, że przy ustalaniu wysokości dochodu organy uwzględniły także otrzymywany przez skarżącą zasiłek rodzinny i zasiłek z tytułu samotnego wychowania dziecka, w wysokościach wskazanych przez nią we wniosku.

W tej sytuacji uznać należy, że wysokość dochodu w gospodarstwie skarżącej została przez organy ustalona prawidłowo.

Tak więc, skoro średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego- w wysokości 619,60 zł ( 1239,20zł : 2 osoby) - nie przekraczał 125% kwoty najniższej emerytury , obowiązującej w dniu złożenia wniosku, czyli kwoty 1038,94 zł ( 831,15 x125%), to skarżącej– co do zasady - dodatek mieszkaniowy by przysługiwał.

Organy prawidłowo ustaliły też, wbrew stanowisku skarżącej, wysokość tego dodatku.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym.

Z art.6 ust. 3 ustawy wynika, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

W przypadku skarżącej kwota świadczeń okresowych to 156, 40 zł ( karta opłat), jednak z tego względu , że skarżąca wraz z synem zajmuje mieszkanie o powierzchni większej, niż normatywna (mieszkanie ma pow.45, 03 m ², a dla dwóch osób powierzchnia normatywna wynosi 40m² - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy ), do obliczeń przyjęto niższą kwotę, ustaloną zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy , który stanowi, że wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1.

Tak więc organy prawidłowo ustaliły , że wydatki wynoszą 138,92 zł (156,40 : 45,03 m ² x 40m² ), do czego dodano ryczałty za brak ccw i przyłącza gazu przewodowego, uzyskując łącznie kwotę wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości 162,55 zł.

Do wydatków tych, wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze, nie wlicza się kosztów energii elektrycznej , bo sprzeciwia się temu art. 4a pkt 2 ustawy, z którego wynika, że nie stanowią wydatków wydatki poniesione z tytułu energii elektrycznej. Za brak gazu doliczono skarżącej natomiast odpowiedni ryczałt.

Kwota , o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli kwota stanowiąca wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie 2-4-osobowym to – w przypadku skarżącej – kwota 148,70 zł (1239,20zł x12%).

Tak więc wysokość dodatku mieszkaniowego , który powinien przysługiwać skarżącej na skutek złożonego przez nią wniosku w dniu 22 sierpnia 2013 r. , obliczona przez organy zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy jako różnica kwot 162,55 zł i kwoty 148,70 zł, to kwota 13, 85 zł.

Organy miały jednak na uwadze, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

Jak wyżej wskazano, najniższa emerytura w dniu wydania decyzji wynosiła 831,15 zł, a 2% tej kwoty to 16,62.

Tak więc, w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że zgodnie z przepisami ustawy nie można przyznać skarżącej dodatku mieszkaniowego, bowiem kwota przysługującego jej dodatku byłaby niższa od 2% najniższej emerytury - kwota 13,85 zł jest kwotą niższą od kwoty 16,62.

Wobec powyższego Sąd, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.