Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1114/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 765/18 w sprawie ze skargi R. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 765/18, po rozpoznaniu skargi R. K. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej w pkt.: 1) uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; 2) zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego 1500 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), orzeczeniem dyscyplinarnym z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] uznał skarżącego winnym tego, że będąc przewodniczącym komisji do rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego, popełnił przewinienia dyscyplinarne polegające na:

1) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że [...] lutego 2018 r. nie doprowadził do sprawdzenia warunków mieszkaniowych policjantów, emerytów/rencistów policyjnych ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego, jak również nie doprowadził do zaopiniowania złożonych wniosków o przydział lokalu mieszkalnego, po zapoznaniu się z dodatkowymi opiniami przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 3 pkt 2 i 3 decyzji, nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z [...] marca 2016 r. w sprawie powołania Komisji (dalej: decyzja nr [...]);

2) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że [...] lutego 2018 r. dopuścił do obrad komisji w niepełnym składzie, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z [...] sierpnia 2017 r. zmieniającej decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z [...] marca 2016 r. w sprawie powołania Komisji (dalej: decyzja nr [...]);

3) zaniechaniu wykonania czynności służbowej w ten sposób, że [...] lutego 2018 r. podczas obrad Komisji nie wyłączył od udziału w posiedzeniu i głosowaniu dwóch jej członków, tj. asp. szt. R. A. oraz podkom. M. D., będących podwładnymi osoby ubiegającej się o przydział lokalu mieszkalnego, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24§ 1 pkt 7 k.p.a.;

4) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że [...] lutego 2018 r., będąc jednocześnie protokolantem, zamieścił w protokole z obrad Komisji zapis niezgodny ze stanem faktycznym, dotyczący zapoznania się przez Komisję z informacjami uzupełniającymi na temat sytuacji mieszkaniowej poszczególnych kandydatów, zebranymi przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;

5) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że [...] lipca 2017 r. dopuścił do obrad Komisji w niepełnym składzie, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji związku z § 1 ust. 1 pkt 1 decyzji nr [...];

6) zaniechaniu wykonania czynności służbowej w ten sposób, że [...] lipca 2017 r. podczas obrad Komisji nie wyłączył się od udziału w jej posiedzeniu i głosowaniu, będąc bratem osoby ubiegającej się o przydział lokalu mieszkalnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. - i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

Organ w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżący został powołany na przewodniczącego Komisji na podstawie decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], w której wskazano również osobę wiceprzewodniczącego oraz 8 jej członków (łącznie Komisja w składzie 10 osób). Organ pierwszej instancji uznał, że przewodniczący Komisji pełnił rolę jej zwierzchnika, do którego obowiązków należało kierowanie jej działalnością, a której zadania określono w § 1 ust. 3 decyzji nr [...].

W odniesieniu do zarzutu nr 1 organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego wyjaśnił, iż nie było zlecane sprawdzenie warunków mieszkaniowych policjantów ubiegających się o przydział lokalu, ponieważ nie było wątpliwości w tym zakresie. Natomiast odnośnie do dodatkowych opinii przełożonych i związków zawodowych wyjaśnił, że takowe nie wpłynęły do Komisji. Przesłuchani w charakterze świadków członkowie Komisji zeznali, iż nie zostały im zlecone przed posiedzeniem [...] lutego 2018 r. tego rodzaju zadania. Organ podał, że z treści protokołu z posiedzenia Komisji z [...] lutego 2018 r. wynika, że głównym kryterium przydziału lokalu mieszkalnego była data złożenia wniosku oraz przysługująca norma zaludnienia. Kryteria te wynikają z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów").

W ocenie Komendanta, bazując jedynie na kryteriach wynikających z ww. rozporządzenia, praca Komisji byłaby zbędna, ponieważ pracownik merytoryczny Zespołu ds. Mieszkaniowych byłby w stanie samodzielnie ustalić, komu przydzielić lokal mieszkalny. Tymczasem narzędzia, jakie otrzymała Komisja w postaci możliwości sprawdzenia warunków mieszkaniowych osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego i zwrócenia się o opinie do przełożonych, dają możliwość sprawdzenia stanu faktycznego dotyczącego osób wnioskujących, który nie zawsze jest zamieszczony we wniosku o przydział lokalu mieszkalnego czy oświadczeniu mieszkaniowym. Zatem Komisja obradująca [...] lutego 2018 r. nie wykonała żadnych czynności, gdyż opierała się wyłącznie na ustaleniach faktycznych dokonanych przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych.

Komendant Wojewódzki nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego, iż nie było wątpliwości, które generowałyby potrzebę przeprowadzenia sprawdzenia warunków mieszkaniowych osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego. Świadkowie przesłuchani w sprawie zeznali, że nawet nie analizowali z przewodniczącym Komisji kwestii dotyczących tego, czy wątpliwości istnieją czy też nie. Poza tym skarżący nie podjął żadnych kroków zmierzających do sporządzenia dodatkowych opinii przełożonych i związków zawodowych, które byłyby pomocne podczas analizy sytuacji mieszkaniowej osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego.

W zakresie zarzutu nr 2 organ pierwszej instancji ustalił, że [...] lutego 2018 r. T. K. przekazała telefonicznie skarżącemu informację, że w posiedzeniu Komisji [...] lutego 2018 r. nie będzie uczestniczyć 2 jej członków. Skarżący nie zakwestionował jednak wskazanego terminu. Posiedzenie Komisji w zaplanowanym dniu odbyło się, z czego został sporządzony protokół oraz lista obecności. W posiedzeniu ostatecznie uczestniczyło tylko 7 członków Komisji.

Zdaniem organu pierwszej instancji zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania wyjaśniającego potwierdzają, że to na przewodniczącym spoczywa odpowiedzialność prawidłowego przeprowadzenia obrad posiedzenia Komisji także w kwestii dotyczącej jej składu. Skoro w decyzji o powołaniu przedmiotowej Komisji nie przewidziano możliwości, by mogła ona obradować w składzie innym niż wskazany - 10 osób, dopuszczenie jej do pracy składzie 7 osób stanowi naruszenie przepisów decyzji nr [...]. Odpowiedzialność za dopuszczenie do obrad Komisji rozpatrującej wnioski o przydział lokalu mieszkalnego w niepełnym składzie ponosi jej przewodniczący.

W odniesieniu do zarzutu nr 3 organ pierwszej instancji ustalił, że z treści protokołu z posiedzenia Komisji z [...] lutego 2018 r. wynika, że jedną ze stron postępowania o przydział lokalu był kom. G. B., pełniący obowiązki Zastępcy Naczelnika Laboratorium Kryminalistycznego, który pozostawał w nadrzędności służbowej w stosunku do członków Komisji, tj. asp. szt. R. A. i podkom. M. D. Tym samym obowiązkiem skarżącego jako przewodniczącego Komisji było wyłączenie ww. członków Komisji od udziału w posiedzeniu i głosowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a.

W zakresie zarzutu nr 4 Komendant Wojewódzki na postawie zeznań świadków: T. K. oraz podkom. M. W. ustalił, że notatki członków Komisji ze sprawdzenia warunków mieszkaniowych, zebrane przed posiedzeniem z [...] grudnia 2014 r., stanowiące załącznik do protokołu tego posiedzenia, nie zostały przedstawione członkom Komisji, ani nawet zabrane przez pracownika merytorycznego na jej posiedzenie. Skarżący, odnosząc się do umieszczonego w protokole zapisu, wyjaśnił, że miał na myśli zapoznanie z informacjami przedstawionymi przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, wynikającymi z notatki dotyczącej kandydatów. Jednak jako przewodniczący Komisji skarżący powinien mieć świadomość, czym jest informacja uzupełniająca poszczególnych kandydatów zebrana przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia.

W odniesieniu do zarzutu nr 5 organ pierwszej instancji, na podstawie protokołu i listy obecności ustalił, że w posiedzeniu i głosowaniu Komisji [...] lipca 2017 r. uczestniczyło wyłącznie 7 jej członków. Skarżący wyjaśnił, że dopuścił wówczas do obrad Komisjiw niepełnym składzie z tych samych powodów, z jakich Komisja obradowała w niepełnym składzie [...] lutego 2018 r.

W zakresie zarzutu nr 6, na podstawie protokołu z posiedzenia Komisji z [...] lipca 2017 r. Komendant Wojewódzki ustalił, że jedną ze stron postępowania o przydział lokalu mieszkalnego był brat skarżącego, co narusza art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wyjaśnił, że nie wiedział o konieczności wyłączenia się od udziału w posiedzeniu i głosowaniu Komisji. Poza tym wyłączenie to nie miałoby wpływu na wynik głosowania, ponieważ jego brat wskazany został dopiero jako trzeci zaproponowany kandydat do przydziału lokalu mieszkalnego.

Komendant Wojewódzki uznał, że zarzucane skarżącemu czyny zostały popełnione w sposób zawiniony. Nieprawidłowe wykonywanie czynności służbowych oraz zaniechanie ich wykonania było naganne i w sposób negatywny wpłynęło na obraz pracy Komisji, która powinna działać kompetentnie i budzić zaufanie zarówno funkcjonariuszy jak i Komendanta Wojewódzkiego.

Po rozpoznaniu złożonego odwołania Komendant Główny Policji orzeczeniem z [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne polegające na niedoprowadzeniu [...] lutego 2018 r. do sprawdzenia warunków mieszkaniowych wnioskodawców było w pełni umyślne. Skarżący, jako przewodniczący Komisji, powinien dołożyć wszelkich starań, aby zlecone zadania wynikające z obowiązujących przepisów prawa wykonane zostały w sposób prawidłowy i niebudzący żadnych zastrzeżeń. Świadome doprowadzenie przez przewodniczącego komisji do niewykonania zadań wynikających z przepisów przez członków komisji stanowi lekceważenie nałożonych obowiązków. Skarżący nie zastosował przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu administracji, co wynikało, jak wyjaśnił, z nieznajomości przepisów. Organ podniósł, że funkcjonariusz Policji powinien dochować szczególnej staranności przy wykonywaniu zadań służbowych i stosować oraz respektować obowiązujące przepisy prawa. Jako przewodniczący Komisji powinien zapewnić prawidłowy przebieg jej pracy w taki sposób, aby nie budziły żadnych zastrzeżeń. Skarżący będąc przewodniczącym Komisji [...] lutego 2018 r. był jednocześnie protokolantem, stąd z pełną świadomością powinien zamieszczać w protokole informacje zgodne ze stanem faktycznym. Niedopuszczalne jest, aby sam przewodniczący Komisji nie posiadał świadomości, co znajduje się w dokumentacji sporządzonej przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, a w konsekwencji zamieszczał w protokole z posiedzenia zapis niezgodny ze stanem faktycznym. Ponadto, sprawując funkcję przewodniczącego Komisji, skarżący powinien znać przepisy, które regulują jej działanie i stosować je.

Następnie organ podał, że procedura obejmująca proces wyłonienia kandydata do przydzielenia lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego odbywała się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, którego zwieńczeniem jest wydanie decyzji administracyjnej. W związku z tym do każdego etapu tego postępowania mają zastosowanie ww. przepisy, a w szczególności art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a.

W ocenie Komendanta Głównego Komisja, na czele której stał skarżący, nie wykonała żadnych czynności na posiedzeniu [...] lutego 2018 r., ponieważ swoją wiedzę opierała jedynie na ustaleniach faktycznych dokonanych przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. W odniesieniu do składu Komisji na posiedzeniach: [...] lipca 2017 r. i [...] lutego 2018 r. Komendant Główny stwierdził, że nie można dowolnie interpretować zapisów decyzji przez dodanie treści, których we wskazanej decyzji nie ma. Decyzje nr [...] i nr [...] określały skład Komisji i nie dopuszczały możliwości nieobecności jej członków, poza wyłączeniami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stąd, jeśli w decyzji nr [...] nie przewidziano możliwości prowadzenia obrad w niepełnym składzie Komisji, wszelkie odstępstwo od tej zasady jest działaniem naruszającym obowiązujące przepisy.

Organ odwoławczy w odniesieniu do treści protokołu z [...] lutego 2018 r. podniósł, że informacjami uzupełniającymi były notatki członków Komisji ze sprawdzenia warunków mieszkaniowych, zebrane przed posiedzeniem [...] grudnia 2014 r.i stanowią one załącznik do protokołu posiedzenia z tego dnia. Tymczasem ani przewodniczący, ani żaden z członków Komisji nie poprosili o przedstawienie wymienionej dokumentacji z 2014 r., a skarżący powinien świadomie zamieszczaćw protokole informacje zgodne ze stanem faktycznym.

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku podał, że podstawa prawna do powołania przez Komendanta Wojewódzkiego przedmiotowej Komisji zawarta jest w Regulaminie Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...] z [...] lutego 2016 r., [...]. Komisja do rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego jest organem kolegialnym i opiniodawczym w sprawach z zakresu prawidłowej realizacji uprawnień policjantów wynikających z rozporządzenia w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów. Komendant Wojewódzki miał podstawę prawną w § 10 ust. 3 Regulaminu do upoważnienia podległych policjantów do wykonywania czynności w określonych sprawach, w tym wypadku czynności związanych z przedstawieniem propozycji kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego przed podjęciem decyzji przez dysponenta, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów. Sąd zwrócił uwagę, że § 10 ust. 3 Regulaminu nie zabrania nazwania upoważnionych policjantów "komisją", natomiast na legalność wydanych przez Komendanta Wojewódzkiego decyzji nr [...] i nr [...] nie ma wpływu brak wskazania w ich podstawie prawnej dodatkowego przepisu Regulaminu, upoważniającego ten organ do wydawania decyzji (§ 10 ust. 2).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zarówno decyzja nr [...], jak i decyzja nr [...] w żaden sposób nie wskazują w sposób jednoznaczny, jakie obowiązki zostały nałożone na skarżącego jako przewodniczącego Komisji. W § 1 ust. 3 decyzji nr [...] sformułowane są jedynie zadania Komisji, czyli organu kolegialnego, a nie osobiście jej przewodniczącego. Poza tym decyzje te nie określają żadnych procedur, w oparciu o które Komisja miała prowadzić obrady, ani nie zawierają odesłania w tym zakresie do innych regulacji prawnych, w tym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest więc możliwe na ich podstawie ustalenie, jakie konkretnie czynności proceduralne powinien podejmować skarżący na posiedzeniu Komisjii w jakim składzie obradować.

Sąd stwierdził, że organy policyjne w niniejszej sprawie arbitralnie i dowolnie uznały, że na posiedzeniu Komisji [...] lutego 2018 r. skarżący, jako jej przewodniczący, miał obowiązek doprowadzić do sprawdzenia warunków mieszkaniowych policjantów ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego i zaopiniowania złożonych wniosków przez ich przełożonych w sytuacji, kiedy w decyzji nr [...] obowiązek ten nałożony jest na Komisję i to tylko w razie wątpliwości, a nie za każdym razem.

Tak samo Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił postawienie zarzutu skarżącemu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez dopuszczenie do obrad w niepełnym składzie (7 osób zamiast 10) na posiedzeniach Komisji [...] lutego 2018 r. i [...] lipca 2017 r. Sąd podał, że z treści decyzji nr [...] i decyzji nr [...] wskazanych w zarzutach 2 i 5 orzeczenia dyscyplinarnego wynika, że Komendant Wojewódzki określił jedynie ilość i skład personalny Komisji, natomiast brak jest jednoznacznych przepisów określających minimalną liczbę jej członków, niezbędną do prowadzenia obrad i głosowania na posiedzeniu (tzw. kworum). Brak jest również konkretnego zapisu, że Komisja może obradować tylko w pełnym składzie 10 osób. W tym zakresie skarżący wyjaśnił, że zwyczajowo przyjmowało się, że do skutecznego podejmowania decyzji niezbędny był udział połowy członków Komisji plus 1. W ocenie Sądu, w sytuacji, kiedy brak jest jakiegokolwiek normatywnego uregulowania tej kwestii, należało rozważyć uwzględnienie wyjaśnień strony odnośnie do funkcjonującego w jednostce zwyczaju obradowania Komisji także bez udziału wszystkich członków, a tym samym odstąpienie od zarzutu przewodniczenia obradom Komisji w niepełnym składzie.

Zdaniem Sądu organy błędnie interpretują § 1 ust. 1 pkt 1 decyzji nr [...] oraz zmieniającej ją w § 1 decyzji nr [...], nie dopuszczając możliwości nieobecności członków Komisji na posiedzeniu, poza wyłączeniami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Sąd zwrócił uwagę, że przepisy te dotyczą jedynie powołania Komisji i jej składu liczbowego oraz imiennego. Nie mówią nic o trybie pracy Komisji, a więc w jakim składzie może obradować i głosować na posiedzeniach, jak powinna wyglądać procedura wyłączenia członka Komisji z obrad z przyczyn określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym nie można pociągnąć do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za przewinienie służbowe, jeśli konkretna czynność służbowa nie jest wprost sprecyzowana w przepisach. W ww. decyzjach brak jest jakichkolwiek postanowień odsyłających do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ustalanie przez organ za pomocą zeznań świadków, w jakim składzie powinna pracować Komisja, jakie były obowiązki przewodniczącego, jest niedopuszczalne, zważywszy na charakter postępowania dyscyplinarnego, ściśle określonego w przepisach.

Zdaniem Sądu, dla wykazania, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne konieczne jest wykazanie rzeczywistego związku tych zachowań ze wskazanymi w zarzutach przepisami prawa. Nie można bowiem karać policjanta za wykonanie czynności w sposób nieprawidłowy, jeśli te nie zostały w sposób jednoznaczny określone. Poza tym, jak wynika z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, organ w postępowaniu dyscyplinarnym niedające się usunąć wątpliwości winien rozstrzygać na korzyść obwinionego.

W odniesieniu do zarzutu wskazanego w punkcie 4 orzeczenia dyscyplinarnego, Sąd zwrócił uwagę na jego kwalifikację prawną, tj. art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Wskazał, że w istocie nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej. Konieczne jest wskazanie związku art. 132 ust. 3 ustawy o Policji z innymi przepisami prawa lub rozkazamii poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zatem przypisanie skarżącemu tego przewinienia dyscyplinarnego jest wadliwe już z tej przyczyny.

Ponadto Sąd podał, że skarżący wyjaśnił w toku postępowania dyscyplinarnego, że na posiedzeniu [...] lutego 2018 r. nie było uzupełniających informacji na temat sytuacji mieszkaniowej poszczególnych kandydatów, zebranych przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia. Natomiast zawierając taki zapis w protokole miał na myśli zapoznanie się członków Komisji z informacjami przedstawionymi przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, wynikającymi z jej notatki dotyczącej wszystkich kandydatów, którą każdorazowo przygotowywała na każde posiedzenie. Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie organy nie rozważyły tego czynu w kategoriach ewentualnych nieścisłości lub braku precyzji w zapisie protokołu w tej części. Wskazał, że przedmiotowy protokół zawierał opis przebiegu posiedzenia [...] lutego 2018 r., wskazano członków Komisji, biorących udział w posiedzeniu wrazz ich podpisami, obowiązujące uregulowania prawne dotyczące przydziału lokalu mieszkalnego, opis lokalu mieszkalnego, dane dotyczące wnioskodawców, kryteria wyłonienia kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego, wyniki głosowania Komisji, kandydatury 3 osób kolejno spełniających kryteria. Do protokołu dołączono notatkę służbową z [...] lutego 2018 r. sporządzoną przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. Sąd zwrócił uwagę, że z przedłożonego protokołu Komisji wynika jedynie propozycja kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego, protokół podlega zatwierdzeniu przez zastępcę Komendanta Wojewódzkiego (§ 3 decyzji nr [...]), a więc w razie jego niezatwierdzenia nie dochodzi do akceptacji wskazanego w nim kandydata i wydania decyzji administracyjnej w sprawie przydziału lokalu. Ponadto z protokołu wynika, że został on podpisany nie tylko przez protokolanta (skarżącego), ale i wszystkich członków Komisji (7 osób) oraz pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. Nikt z podpisujących protokół z [...] lutego 2018 r. nie zgłaszał wątpliwości co do jego treści.

Wskazując na powyższe Sąd uznał, że organy policyjne orzekające w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym nie wykazały jednoznacznie winy skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. W sposób dowolny ustaliły treść obowiązków obciążających skarżącego, a następnie dowolnie oceniły prawidłowość lub nieprawidłowość ich wykonania. Organy nie dokonały także prawidłowej interpretacji dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tymw szczególności treści decyzji nr [...] i decyzji nr [...] oraz protokołów z posiedzeń Komisji z [...] lutego 2018 r. oraz [...] lipca 2017 r. w powiązaniu z wyjaśnieniami skarżącego. Tym samym, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 w związkuz art. 132 ust. 3 pkt 2 oraz art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji uwzględni ww. uwagi poczynione przez Sąd,jak również odniesie się do okoliczności, czy zwolnienie skarżącego z obowiązku świadczenia służby na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego z [...] listopada 2016 r., z którego Sąd przeprowadził dowód uzupełniający, ma wpływ na ocenę naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego.

Komendant Główny Policji zaskarżył powyższy wyrok w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego i wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie (w przypadku uznania, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona), względnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Oświadczył również, że zrzeka się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez wewnętrzną sprzeczność zapadłego na gruncie niniejszej sprawy wyroku, a także błędnie wskazanie przez Sąd pierwszej instancji jako podstawy rozstrzygnięcia wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podczas gdy z treści uzasadnienia wynika, że Sąd ten stwierdził także naruszenie przepisów prawa procesowego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

art. 145 § 1 pkt 11 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135g ust 1 ustawy o Policji, przez bezpodstawne przyjęcie, iż przepis ten został przez Komendanta Głównego Policji na gruncie niniejszej sprawy naruszony, w sytuacji gdy z kwestionowanego orzeczenia w sposób jednoznaczny wynikało, iż uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego, a także rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych, stopień zawinienia, okoliczności popełniania czynu, skutki i następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków, pobudki działania, zachowanie po zaistniałym zdarzeniu oraz dotychczasowy przebieg służby co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia najniższej kary dyscyplinarnej określonej w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji;

art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wykluczający kontrolę instancyjną, a także nierozważenie i brak oceny w uzasadnieniu wyroku wszystkich istotnych aspektów sprawy, skutkujące brakiem możliwości wykonania zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną orzeczenia;

przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., przez ich oczywiście niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy nie miało miejsca na gruncie przedmiotowej sprawy w sytuacji, w której z okoliczności faktycznych sprawy, a także art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynikał tryb postępowania w sytuacjach w nich ściśle unormowanych, niezastosowanie się więc do wskazanych regulacji prawnych i wykonywanie w sprawie administracyjnej czynności mimo konieczności wyłączenia się pracownika/funkcjonariusza od udziału w sprawie, bezspornie dawało podstawę do przyjęcia, iż doszło do popełnienia przez skarżącego zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym przewinień;

2) art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy w sytuacji, kiedy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynikało, iż Komendant Główny Policji w toku postępowania nie naruszył gwarancji wynikających z danej normy prawnej, a niedającesię usunąć wątpliwości w ogóle na gruncie przedmiotowej sprawy nie wystąpiły;

3) art. 132 ust. 2 i ust 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 3 pkt 2 i 3 oraz § ust 1 pkt 1 decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] w sprawie powołania Komisji oraz § 1 ust. 1 pkt 1 decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] sierpnia 2017 r. zmieniającej decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] w sprawie powołania Komisji polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że Komendant Główny Policji dokonał błędnej wykładni wyżej wskazanych przepisów i nie rozpatrzył sprawy w sposób prawidłowy, w sytuacji kiedy z wyżej wskazanych decyzji, zawierających określone normy, jasno wynikało jaki skład Komisji został określony, a wbrew ich brzmieniu policjant - działający jako przewodniczący Komisji - w sposób arbitralny odstępował od ich stosowania;

4) art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policjiw zw. z art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że Komendant Główny Policji dokonał błędnej wykładni ww. przepisów, w sytuacji kiedy do postępowań prowadzonych w przedmiocie przyznania prawa do lokalu mieszkalnego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem i do osób biorących udział w pracy Komisji, miały zastosowanie przepisy dotyczące wyłączania od udziału w postępowaniu pracowników/funkcjonariuszy, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia orzeczenia Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2018 r. oraz poprzedzającego do orzeczenia organu pierwszej instancji;

W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonego wyroku organ zarzucił naruszenie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie(Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), przez przyznanie kosztów postępowania w sposób całkowicie oderwany od dyrektyw wymienionych w danych normach prawnych i stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nieuzasadnienie i niewskazanie jakichkolwiek okoliczności, które wpłynęły na ustalenie wysokości kwoty kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, co czyni, rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd w tym zakresie całkowicie arbitralnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego w wysokości 500 zł, wg załączonej faktury VAT. Jednocześnie oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na uzasadnionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie na wstępie należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 ustawy o Policji w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, przez jego błędną wykładnię, jak i pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sposób rozstrzygnięcia sprawy determinowała bowiem przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretacja powołanych wyżej przepisów.

Definicję pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej" zawiera art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. Jest nim czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Katalog otwarty przypadków zakwalifikowanych jako naruszenie dyscypliny służbowej określa art. 132 ust. 3 omawianej ustawy. W świetle art. 132 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy jest nim zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Przy dokonywaniu wykładni tego przepisu niezbędne jest uwzględnienie podanej wyżej definicji pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej". Oznacza to, że dla wykazania, iż wykonanie przez policjanta czynności służbowej zostało dokonane w sposób nieprawidłowy, bądź też doszło do zaniechania wykonania czynności służbowej, konieczne jest wskazanie związku tego przepisu z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r., I OSK 231/16).

Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że funkcjonariusz nie może być karany za wykonanie czynności służbowej w sposób nieprawidłowy, w sytuacji gdy czynności te nie zostały określone w sposób jednoznaczny. Naruszenie dyscypliny służbowej musi mieć swoje odniesienie do konkretnych przepisów prawa, których przestrzeganie jest obowiązkiem policjanta, jednak pod warunkiem, że przepisy te są kompletne i wyraźne.

Zarzuty postawione skarżącemu wiążą się z pełnieniem przez skarżącego funkcji przewodniczącego Komisji do rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. Istotne jest zatem dokonanie analizy przepisów powołujących Komisję, w oparciu o które to przepisy Komisja działała, tj. decyzji nr [...] z [...] marca 2016 r. i decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, przepisy tych decyzji nie określają jakie są obowiązki przewodniczącego Komisji, poza obowiązkiem przedłożenia protokołu z prac Komisji z propozycją kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego. Odnoszą się natomiast do zadań Komisji, które zostały enumeratywnie wymienione w § 1 ust. 3 decyzji z [...] marca 2016 r. Nie można zatem uznać, że przedstawiony przez organ w zaskarżonym orzeczeniu sposób opisu czynów polegający na "nieprawidłowym wykonywaniu czynności służbowej" i powołanie się na podstawę prawną z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w powiązaniu z § ust. 3 pkt 2 i 3 ww. decyzji, było prawidłowe. Z decyzji nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, aby czynności opisane w ramach pierwszego zarzutu były przypisane przewodniczącemu komisji, czyli że skarżący był obowiązany do ich wykonania. Z przepisów zamieszczonych w powyższej decyzji, jak i decyzji z [...] sierpnia 2017 r., nie wynika również tryb, w jakim powinna procedować Komisja. § 1 ust. 1 decyzji, do którego następuje odwołanie w zarzucie drugim i piątym, określa jedynie skład osobowy Komisji i przypisane poszczególnym osobom funkcje. Brak jest natomiast jakichkolwiek zapisów określających kworum, czy też wskazań jaka jest minimalna liczba członków, niezbędna do przeprowadzenia obrad. Decyzja nie odsyła również do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem jednoznacznie i bez żadnej wątpliwości stwierdzić, że skarżący zaniechał wykonania czynności służbowej polegającej na wyłączeniu od udziału w posiedzeniu Komisji i głosowaniu członków Komisji, podlegających wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy obowiązek dokonania takiej czynności z zapisów decyzji nie wynikał. Podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że niedopuszczalne jest ustalanie za pomocą zeznań świadków, jakie były obowiązki przewodniczącego, czy też w jakim składzie powinna obradować Komisja. Wszystkie czynności, czy to wykonania których zaniechał skarżący, czy też nieprawidłowo je wykonał, muszą znajdować normatywne odzwierciedlenie w przepisach. W sytuacji przeciwnej brak podstawy do pociągnięcia funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej. Koniecznym jest wskazanie związku tego przepisu z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W zarzucie czwartym warunek ten nie został dopełniony i opisany w nim czyn został zakwalifikowany jedynie jako stanowiący naruszenie art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Nie został powiązany z jakimikolwiek przepisami odnoszącymi się do czynności służbowej, o której stanowi powyższy zarzut.

Jako prawidłowe należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który nie podzielił zapatrywania organu odwoławczego, że w sprawie zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść skarżącego przemawiały wyłącznie okoliczności przez niego przedstawione. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo omówił te okoliczności, które winny przemawiać na korzyść skarżącego, a które organ w swoich rozważaniach pominął, zaliczając do nich np. niejednoznaczność przepisów decyzji z [...] marca 2016 r. i z [...] sierpnia 2017 r., wyjaśnienia skarżącego odnoszące się do dotychczasowego zwyczajowego działania komisji, czy też dotyczące zapisów protokołu z [...] lutego 2018 r. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że w sytuacji, gdy organ nie dostrzega okoliczności przemawiających na korzyść strony, a przedstawia je sama strona, to winny być one przez organ wszechstronnie rozważone. Nie jest bowiem istotne, czy to organ czy obwiniony funkcjonariusz dostrzega ich wystąpienie. Istotnym jest natomiast wykazanie w sposób jednoznaczny winy funkcjonariusza w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych.

Powyższe prowadzi do wniosku o niezasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Przepisy art. 132 ust. 2, art. 132 ust. 3 pkt 2 i art. 135g ust. 2 ustawy o Policji zostały przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy.

Na uzasadnienie nie zasługiwały też zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie, stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art. 134 p.p.s.a., trafnie wprawdzie wskazał, że skoro powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczeń organów obu instancji było także naruszenie przepisów postępowania, to jako podstawę prawną rozstrzygnięcia należało powołać także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Powyższe uchybienie nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku części podstawy prawnej w jakimkolwiek zakresie nie wpływa na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić, że nie zrealizował niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 25 lutego 2009 r., I OSK 487/08). Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, Sąd wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, zaś stanowiska Sądu nie sposób uznać za nieuzasadnione. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu co do oceny przyjętego przez organy administracji stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego naruszeniu. Nie stanowi również naruszenia powyższego przepisu pominięcie w podstawie prawnej wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Wskazania Sądu co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są jasne i nie zachodzi sytuacja braku możliwości wykonania tych wskazań.

Nie zaistniały też przesłanki do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie przyjął bezpodstawnie, iż organ nie uwzględnił okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego. Jak wskazano powyżej Sąd uszczegółowił te okoliczności, które winny być przez organ rozważone, a zostały pominięte przy ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy i ocenie materiału dowodowego sprawy. Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że organy Policji nie wykazały w sposób jednoznaczny winy skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Treść obowiązków, które miały w ocenie organu ciążyć na skarżącym, nie została ustalona w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a w szczególności z decyzjami z [...] marca 2016 r. i [...] sierpnia 2017., z których miałyby wynikać te obowiązki.

Podzielić natomiast należy stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, iż Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł argumentacji odnoszącej się do rozstrzygnięcia co do zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego. Stwierdzone uchybienie nie ma jednak wpływu na prawidłowość orzeczenia w tym zakresie. Sąd w podstawie prawnej rozstrzygnięcia w zakresie kosztów wskazał na przepis § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, który przewiduje możliwość w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy. Zasądzona na rzecz skarżącego kwota 1500 zł mieści się w widełkach zakreślonych dla opłaty za czynności adwokackie i uwzględnia przedłożoną przez pełnomocnika skarżącego fakturę. Brak również podstaw dla uznania, że zasądzona kwota kosztów zastępstwa procesowego pozostaje w oderwaniu od nakładu pracy pełnomocnika uwzględniwszy sporządzoną przez niego skargę do Sądu i zgłaszane w toku postępowania wnioski dowodowe, które przez Sąd zostały uwzględnione.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygniecie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego zostało oparte o przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zgodnie z którym opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.