Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1137/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 304/09 o odrzuceniu skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność organu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 304/09 odrzucił skargę W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia ... października 2009 r. na źle funkcjonujący Ośrodek Pomocy Społecznej w B..

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiot skargi nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzje administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skargę W. K. na niewłaściwie funkcjonujący Środowiskowy Ośrodek Pomocy Społecznej w B. Sąd uznał za wniesioną w trybie art. 227 K.p.a. Z artykułu tego wynika, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie praworządności lub interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie nadzoruje tej działalności organów administracyjnych, gdyż sprawy załatwiane w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kontroli sądowej na podstawie przepisów P.p.s.a. Powyższa procedura skargowa ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego kończącego się czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a., dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tego powodu nie przysługuje także skarga do sądu administarcyjnego na bezczynność organu w tych sprawach.

Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 58 § 1 pkt 6, art. 222 oraz 258 § 2 pkt 4 i art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy – przez uznanie, że sprawa nie mieści się katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania.

Zarzuty te są niezasadne.

Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że skarga W. K. nosi wszelkie cechy tzw. skargi powszechnej, tj. skargi o jakiej mowa w art. 227 K.p.a. Ustalenie to należy uznać za prawidłowe. W. K. skarży się bowiem na niewłaściwe załatwianie jego sprawy przez organ administracji.

Sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt IOSK 1300/08 i z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt IIOSK 533/07). Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu skargowym przez ten organ przy zastosowaniu przepisów działu VIII K.p.a. również nie podlega ocenie sądu administracyjnego w trybie przewidzianym w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.. Wskazać bowiem należy, że określone w tym przepisie zakres kognicji sądu w sprawach skarg na bezczynność pokrywa się z kognicją sądów w sprawach ze skarg na akty lub czynności wymienione w przepisach poprzedzających, tj. w pkt 1 – 4 P.p.s.a. Inaczej mówiąc, gdy niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawach innych aktów lub czynności, wyłączona jest także możliwość wniesienia skargi na bezczynność w tych sprawach. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę jest zatem zgodne z prawem, zaś twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.