Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1666/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. (znak: [...]), Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania wykonania wydanego przez siebie postanowienia nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w N. S. dla Powiatu [...] nr [...] z dnia 30 marca 2017 r. (znak: [...]) o nałożeniu na zobowiązanego J. Z., grzywny w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 9 września 2015 r. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) w związku z wnioskiem zawartym we wniesionej przez J. Z. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. (znak: [...]).

Skargę na ww. postanowienie z dnia 5 października 2017 r. (znak: [...]), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący J. Z. i J. Z..

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.– dalej jako: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Mając na uwadze tak określony zakres właściwości sądów administracyjnych, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy zaskarżone w tej sprawie postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2017 r. (znak: [...]) mieści się w którejś z kategorii orzeczeń wymienionych w ww. przepisie.

Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z wnioskiem zawartym we wniesionej przez J. Z. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r., znak: [...]. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten stanowi zatem podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez organ administracji już po zakończeniu postępowania administracyjnego, a zapadłe na jego podstawie postanowienie ma charakter incydentalny, gdyż dotyczy kwestii wpadkowej, powstałej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z ww. kategorii postanowień, tj. nie należy ono do postanowień kończących postępowanie oraz do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Ponadto na postanowienie to nie służy również zażalenie, o czym strona została przez organ pouczona. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że co prawda art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., niemniej jednak przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny.

Dodatkowo w ocenie Sądu, za niezaskarżalnością kwestionowanego w przedmiotowej sprawie postanowienia przemawia także treść art. 61 § 3 zdanie 2 p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w przypadku zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że skarżący z prawa tego skorzystał, albowiem w skardze na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. (znak: [...]), rozpoznawanej przed tut. Sądem pod sygn. akt II SA/Kr [...] zawarł on wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

Mając zatem na uwadze powyższe, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.

W tej sytuacji podlega także odrzuceniu skarga wniesiona przez J. Z., gdyż jak to zostało szczegółowo wykazane powyżej dotyczy postanowienia, na które w świetle powszechnie obowiązującego prawa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z uwagi na całość powyższych rozważań skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.