Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 645/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A. S. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.S. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] zwolnił A.S. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] marca 2012 r. wyznaczył na stanowisko służbowe [...] – Prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], na którym otrzymywał uposażenie zasadnicze miesięczne w kwocie [...] zł.

A.S., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuratorze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.), został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że A.S. z dniem [...] kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych – powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15, został wyznaczony decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Wyznaczenie to nastąpiło dopiero po utworzeniu przez Ministra Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stanowiska służbowego zaszeregowanego do stopnia etatowego podpułkownika – odpowiadającego stopniowi wojskowemu posiadanemu przez oficera.

Następnie Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 i art. 80 ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), zarządzenia Nr [...] Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w zw. z art. 73 pkt 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w związku z objęciem stanowiska służbowego prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dziale do spraw wojskowych z dniem [...] sierpnia 2016 r. przyznał A.S. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym, zgodnie z pouczeniem, za pośrednictwem Prokuratora Okręgowego w [...] do Prokuratora Regionalnego w [...], A.S. zarzucił decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że ostatnim stanowiskiem służbowym w byłej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] było stanowisko "Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej", a nie prawidłowo stanowisko "[...] – Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]", co w konsekwencji skutkowało niezachowaniem należnego prawa do otrzymania wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku w postaci dodatku funkcyjnego i naruszenie przepisów art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, poprzez uwzględnienie mnożnika 0,55 kwoty bazowej, tj. sumy [...] zł jako składnika dodatku wyrównawczego do uposażenia, a wynikającego z prawa do zachowania wynagrodzenia nabytego na zajmowanym do dnia [...] kwietnia 2016 r. stanowiska "[...] – Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz stwierdzenie daty obowiązywania tej decyzji od dnia [...] maja 2016 r.

Prokurator Generalny, w wyniku rozpoznania odwołania A.S., decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej.

Zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji), że prokuratorowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie przyznała wprost wynagrodzenia zasadniczego. Brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym i nieistniejącym już stanowisku oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia zasadniczego nabytej pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2011 r., Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Wobec tego wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

Organ wskazał, że zgodnie z obecnie, jak i poprzednio obowiązującą ustawą – Prawo o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych, z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją.

Ustawa – Prawo o prokuraturze stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2016 r., poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Zatem otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie wiązało się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem ani też ze stanowiskiem służbowym żołnierza zawodowego.

W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych.

W przypadku A.S. nie można uznać za możliwe i prawidłowe określenia, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio – do dnia [...] kwietnia 2016 r. – funkcji [...] wojskowej prokuratury okręgowej, która na mocy art. 31 w zw. z art. 75 pkt 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze została zniesiona z dniem [...] kwietnia 2016 r. wraz ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

W tym zakresie wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy.

W kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa – Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy, stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.

Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy.

Zgodnie z normą zawartą w art. 80 ust. 2 tej ustawy w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

Szczegółowe warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu tego dodatku, określa rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W aktualnym brzmieniu przepis § 4 ust. 3 w pkt 4-5 tego rozporządzenia określa podmioty, które decyzją ustalają wysokość dodatku wyrównawczego:

- asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej – wojskowy prokurator garnizonowy,

- prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy,

- prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy – Naczelny Prokurator Wojskowy.

Przepisy tego rozporządzenia zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 80 ust. 7 w brzmieniu nadanym art. 16 pkt 14 lit. b ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

Akt przeniesienia prokuratora na inne stanowisko w trybie art. 41 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, jest co do zasadniczego skutku równoznaczny z aktem powołania na nowe (niższe hierarchicznie) stanowisko prokuratorskie. W rezultacie prokurator przeniesiony zajmuje stanowisko określone w akcie przeniesienia, a jedynie jego status jest uzupełniony zachowaniem dawnego tytułu nieużywanego w stosunkach służbowych oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zachowanie tytułu przekonuje, że nie zajmuje on stanowiska dotychczasowego (już nieistniejącego), lecz stanowisko wynikające z aktu przeniesienia.

Zasada waloryzacji, w wysokości i terminach odpowiadających zmianom wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej oznacza, że w przypadku podwyższenia tego wynagrodzenia w drodze normatywnej wynagrodzenie zasadnicze prokuratora, o którym mowa, ulega podwyższeniu do kwoty przysługującej według stawki wynagrodzenia zasadniczego analogicznej do ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia, określonej w poprzednim stanie prawnym.

Przepisy wprowadzające, posługując się pojęciem waloryzowania wynagrodzenia, nie zdefiniowały bezpośrednio znaczenia tego zwrotu normatywnego. Niemniej posługując się regułami wykładni językowej oraz systemowej należy przyjmować, że zwrot ten oznacza zrównywanie kwoty wynagrodzenia ustabilizowanego na określonej wysokości do porównywalnego wynagrodzenia kształtowanego na takich samych zasadach jak wynagrodzenie objęte waloryzowaniem.

A.S., jako prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, funkcję [...] pełnił do dnia zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (na mocy art. 31 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze). Po przeniesieniu na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] nie został powołany do pełnienia żadnej funkcji.

Ponadto Prokurator Generalny wskazał, że dokumentu Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] nie można traktować jako decyzji administracyjnej w myśl przepisów k.p.a., wydanej wobec prokuratora będącego żołnierzem zawodowym. W dokumencie tym prokurator przełożony nie mógł przyznać, a tym samym zdecydować o należnościach zagwarantowanych prokuratorowi mocą ustawy, a jedynie stwierdzić do celów finansowych o wysokości składników wynagrodzenia przysługujących prokuratorowi. Podkreślił, że przyznanie, w trybie postępowania administracyjnego, należności finansowych A.S. mogło nastąpić dopiero po wyznaczeniu go na wojskowe stanowisko służbowe i objęciu go przez tego oficera, co nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2016 r. Wobec tego przyznanie należności finansowych w postaci dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nastąpiło od dnia objęcia stanowiska służbowego decyzją administracyjną (w zw. z art. 8 i art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

Zdaniem Prokuratora Generalnego stwierdzenie oficera, że poprzez wydanie przez Prokuratora Okręgowego w [...] decyzji z dnia [...] września 2016 r. jego wynagrodzenie zostało pomniejszone o dotychczas otrzymywany dodatek funkcyjny, nie znajduje uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Nie ulega wątpliwości, że Prokurator Okręgowy w [...] przedmiotową decyzję wydał w oparciu o ustalenia faktyczne, biorąc pod uwagę, że A.S. od dnia [...] kwietnia 2016 r. nie jest prokuratorem zajmującym stanowisko funkcyjne.

Nie jest również zasadne stanowisko A.S., że "...w byłych prokuraturach wojskowych, jedynymi funkcjami były funkcje rzeczników prasowych oraz rzecznika dyscyplinarnego." Należy wyjaśnić, że funkcje rzecznika prasowego i rzecznika dyscyplinarnego były funkcjami, których odpowiedniki nie znalazły miejsca w etatach prokuratur wojskowych. Stąd powołanie prokuratora do pełnienia którejś z nich nie wiązało się z wyznaczeniem żołnierza na wojskowe stanowisko służbowe. Następstwem takiego powołania było przyznanie prokuratorowi dodatku funkcyjnego. Odwołanie z funkcji skutkowało jego utratą.

Natomiast prokuratorzy byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury byli powoływani także do pełnienia innych funkcji (m.in. szefa oddziału, wojskowego prokuratora okręgowego, wojskowego prokuratora garnizonowego, naczelnika wydziału, kierownika działu czy wizytatora). Takie powołanie także wiązało się z przyznaniem prokuratorowi dodatku funkcyjnego. Nazwy tych funkcji stanowiły jeden z dwóch członów nazwy wojskowego stanowiska służbowego określonego w etatach poszczególnych prokuratur wojskowych (np. szef oddziału – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej, naczelnik wydziału – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej czy wojskowy prokurator garnizonowy – prokurator wojskowej prokuratury garnizonowej). Konsekwencją powołania prokuratora – żołnierza do pełnienia którejś z tych funkcji, przez właściwego prokuratora przełożonego, było wydanie przez Ministra Obrony Narodowej decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na wojskowe stanowisko służbowe określone w odpowiednim etacie jednostki. Następstwem tego (podobnie jak obecnie) było przyznanie prokuratorowi dodatku wyrównawczego, stanowiącego różnicę między wynagrodzeniem prokuratora (uwzględniającym wysokość przyznanego dodatku funkcyjnego) a uposażeniem żołnierza. Niepełnienie funkcji przez prokuratora skutkuje niemożliwością przyznania mu dodatku funkcyjnego, a w konsekwencji nieuwzględnianiem jakiejkolwiek jego wartości w obliczeniu wysokości dodatku wyrównawczego.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.S. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, tj.:

a) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. i art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

b) art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie przepisów o właściwości, tj. art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury w zw. z art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez wydanie decyzji w pierwszej instancji przez Prokuratora Okręgowego w [...]

c) art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 80 I art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...], ewentualnie uchylenie decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem wynagrodzenia radcy prawnego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wysokość wynagrodzenia przysługującemu mu po przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, w przejściowej sytuacji wyczerpująco regulował art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, które to zagadnienie zostało rozstrzygnięte decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Przedmiotowa decyzja w zakresie wynagrodzenia jest ostateczna i nie została usunięta z obrotu prawnego. W jego ocenie rozstrzyga w sposób wiążący sytuację, której dotyczą przepisy przejściowe, w jakiej się znalazł. Mimo to, że dana sytuacja nie uległa zmianie, Prokurator Okręgowy w [...] ustalił mu na nowo wynagrodzenie, najpierw decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2016 r., które zostały utrzymane w mocy decyzją Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu [...] stycznia 2017 r. Zaznaczył, że Prokurator Regionalny w [...] nie przekazał jej jednak do sądu administracyjnego, lecz Prokuratorowi Generalnemu, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., na mocy § 8 ust. 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, uchylił w całości decyzję Prokuratora Regionalnego w [...], mimo że wskazany przepis nie mógł stanowić podstawy takiego rozstrzygnięcia i w tym samym dniu wydał zaskarżoną decyzję jako organ drugiej instancji. Wniesioną zaś skargę do sądu administracyjnego zwrócił skarżącemu, przez co zarówno Prokurator Regionalny w [...], jak i Prokurator Generalny rażąco naruszył art. 54 § 3 P.p.s.a.

Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto zgodnie z treścią art. 119 pkt 1 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.pa., co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych wyżej kryteriów należy zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) z dniem [...] kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 powołanej ustawy obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), przejął Prokurator Generalny.

A.S., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Prokurator Generalny wyznaczył go na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w dziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U-15.

Organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był zatem, stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego.

Tymczasem decyzja z dnia [...] września 2016 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...]. Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia.

Z przepisu art. 13 § 3 powołanej ustawy wynika, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie.

Z powyższej normy prawnej wynika ponadto, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Prokurator Okręgowy w [...] wydając powyższą decyzję jako organ pierwszej instancji powołał się na zarządzenie Nr [...] Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych. Wskazany w powyższym zarządzeniu przepis art. 13 (bez określenia konkretnego paragrafu) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych przyznanych mu w art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Jednakże nie oznacza to, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu.

Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.

Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] września 2016 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...], jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji, jako organ drugiej instancji.

Nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych.

W ocenie Sądu, w świetle regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] września 2016 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o właściwości. Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam zaś rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2016 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za przedwczesne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zaliczając do tych kosztów kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, bowiem sprawa niniejsza jest sprawą ze stosunku służbowego (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.), a nie sprawą o należność pieniężną.