Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 676/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2 i art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania C. [...] Sp. z o.o. w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], którą wniesiono sprzeciw do zgłoszenia C. [...] Sp. z o.o. w W., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na działce gruntu nośnika reklamowego o wymiarach 3 m x 6 m na wysokości 4,0 m od terenu, na podstawie fundamentowej - płyta żelbetowa o wymiarach 3,60 x 2,40 x 0,40 m - niepołączonej trwale z gruntem, na terenie działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...] przy ul. [...] nr [...] (od strony ul. [...]) w W.

- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent W. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na działce gruntu nośnika reklamowego, opierając swe rozstrzygnięcie na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipiec 1994 r. Prawo budowlane. Wskazał również, że jedną z podstawowych zasad przyjętych w wymienionej ustawie jest zakaz - zawarty w art. 28 - wykonywania robót budowlanych bez uzyskania pozwolenia na budowę. Od przywołanej zasady istnieją wyjątki określone w art. 30 ust. 1 ustawy. Obejmują one budowy (art. 29 ust. 1) i inne roboty budowlane (art. 29 ust. 2), które wprawdzie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ale wymagają zgłoszenia. Organ zauważył, iż roboty budowlane wymienione w art. 29 ujęte zostały w formę katalogu zamkniętego i niedopuszczalne jest stosowanie jego wykładni rozszerzającej oraz że nie wszystkie z wymienionych robót podlegają zgłoszeniu do właściwego organu.

Argumentując swe rozstrzygnięcie Wojewoda [...] podniósł, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym zgłoszenia robót budowlanych należy dokonać do właściwego organu, a do wykowania zgłoszonych robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Podniósł również, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 wymienionej ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji, że w niniejszej sprawie należało wnieść sprzeciw, gdyż wielkość zgłoszonego urządzenia reklamowego oraz jego masa całkowita jak i sposób osadzenia jego na gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że postawienie tego typu obiektu, a więc konstrukcji nośnej dla zainstalowania jednostronnej ekspozycji reklamowej o powierzchni 18 m² wymaga pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach budowlanych, gdyż pojęcie instalowania nie jest równoznaczne z budowaniem. Instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji posadowionej na własnym fundamencie. W ocenie organu odwoławczego dokonując kwalifikacji prawnej czy danych obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego nie jest obojętna wielkość oraz cechy konstrukcyjne urządzenia. Ponadto przepisu art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nie można wykładać w oderwaniu od innych przepisów tejże ustawy i przepisów o warunkach techniczno-budowlanych, jak też w oderwaniu od zasad logiki. Na poparcie tych twierdzeń organ II instancji przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., wydane w sprawach sygn. akt II OSK 1509/06 oraz II OSK 754/06 oraz zauważył, że jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest ono "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach wymienionej ustawy dla tej inwestycji.

Odnosząc się do kwestii złożenia przez inwestora projektu budowlanego inwestycji organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do zgłoszenia robót budowlanych objętych art. 29 i 30 ust. 1 ustawy, wystarczającym jest przedłożenie przez inwestora, w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców lub rysunków. Użycie pojęcia "szkice, rysunki" wyklucza obowiązek złożenia projektu budowlanego, który jest wymagany do uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych, o których mowa w art. 28.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia 29 lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C. [...] Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci artykułu 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że:

- przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na już istniejących obiektach budowlanych; postawienie konstrukcji nośnej urządzenia reklamowego dla zainstalowania jednostronnej ekspozycji reklamowej wymaga pozwolenia na budowę; pojęcie instalowania nie jest równoznaczne z budowaniem; instalowaniem nie można określić budowy samodzielnej konstrukcji;

- do wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy;

- wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu budowlanego, co do zasady, przesądzają o tym, czy inwestycja wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych w trybie art. 30 w/w ustawy;

- załączenie do zgłoszenia projektu budowlanego wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, przesądza o bezskuteczności zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy .

2) naruszenie przepisów postępowania w postaci artykułu 136 i art. 138 oraz art. 107 § 3 w zw. z art.7 Kpa, poprzez nie dokonanie przez organ odwoławczy ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, co oznacza :

- konieczność rozpatrzenia i ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów Spółki podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej,

- konieczność dokonania oceny prawidłowości zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego i przesłanek z przyjętych do rozstrzygnięcia przepisów,

- konieczność dokonania oceny zgromadzonego przez organ materiału dowodowego pod kątem wystąpienia przesłanek potwierdzających przyjętą podstawę prawną decyzji administracyjnej,

- konieczność dokonania oceny prowadzenia przez organ sprawy administracyjnej z zachowaniem przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga C. [...] Sp. z o.o. w W. jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Badana decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Przedmiotem w/w kontroli sprawowanej przez Sąd była, w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r., w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez C. [...] Sp. z o.o. w W., dotyczącego zamiaru instalacji nośnika reklamowego.

Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28 zgodnie, z którą budowę można rozpocząć jedynie po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29 - 31 wymienionej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Mając na względzie treść przywołanych przepisów stwierdzić trzeba, iż wynika z nich jednoznacznie, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści przywołanych przepisów wynika również, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyrażonego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane od zasady obowiązku posiadania pozwolenia na budowę, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię (a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 223/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/08).

Za nieprawidłowe zatem należy uznać stanowisko prezentowane prze organy obu instancji, zgodnie z którym wielkość nośnika reklamowego, jego masa całkowita oraz sposób jego osadzenia w gruncie powoduje, iż nie powinien mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Wskazać trzeba, że jeżeli ze względu na takie okoliczności jak np. wielkość urządzenia reklamowego jego masę całkowitą, właściwy organ uzna, iż realizacja inwestycji może spowodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, może on - działając na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane - nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy, zatem będzie wymagało szczegółowego uzasadnienia przez organ podstaw do nałożenia w/w obowiązku.

Odnosząc się do przekonania organu odwoławczego przedstawionego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., iż załączenie przez inwestora do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, projektu budowlanego wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, przesądza o zmianie charakteru zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy, stwierdzić trzeba, że przekonanie to jest zupełnie nieuprawnione.

Wbrew sugestiom organu stwierdzić należy, że o tym czy dany rodzaj inwestycji objęty jest obowiązkiem dokonania zgłoszenia, czy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę decydują przepisy prawa budowlanego, a nie czynności podjęte przez inwestora tj. dołączenie projektu budowlanego, czy też dołączenie szkiców lub rysunków.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku.

Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.