Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2717/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a ust 1 i 2; art. 29; art. 178 ust 4; art. 30 i 31
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 187 i 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w [...] po weryfikacji dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. dotyczącego samochodu osobowego marki Chrysler Pacifica o pojemności 3518cm3 rok produkcji 2005 postanowił:

- ustalić wartość celną w/w. towaru na kwotę 35123 zł.

- określić prawidłową kwotę należności celnych z tytułu importu towaru w wysokości 3512 zł.

- określić prawidłowe zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu importu w wysokości 5254 zł.

- określić prawidłowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 9656 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od w/w. decyzji złożonego przez R. P. (Importera samochodu marki Chrysler Pacifica) Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie przywołując w jej uzasadnieniu następujące ustalenia i rozważenia:

Do zgłoszenia Celnego Strona załączyła m.in. fakturę nr [...] z dnia [...].11.2007 r. dotyczącą nabycia przedmiotowego pojazdu za kwotę 9.250,00 USD. Przed zwolnieniem towaru w oparciu o art. 68 WKC, organ celny przystąpił do jego weryfikacji.

Pismem z dnia 14.01.2008 r. zwrócono się do Strony o dokumenty, które uwiarygodniają zadeklarowaną wartość celną.

W dniu 15.01.2008 r. Strona przedstawiła opinię rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...].01.2008 r. określającą wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 58.900 zł.

Jednocześnie organ I instancji przeprowadził analizę ofert cenowych na rynku amerykańskim (aukcje internetowe) samochodów tej samej marki i o zbliżonych parametrach co pojazd zaimportowany przez R. P., która wykazała znaczną rozbieżność pomiędzy ceną zadeklarowaną przez Importera a cenami pojazdów na rynku eksportera.

Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał, iż Strona w zgłoszeniu celnym zadeklarowała nieprawidłowe dane i decyzją nr [...] z dnia [...].02.2008 r. określił wysokość kwoty wynikającej z długu celnego (art. 23 ust. 2 Prawa celnego) oraz kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Organ celny I instancji ustalił wartość celną przedmiotowego towaru na kwotę 35.123,00 zł.

Zdaniem organu odwoławczego przepisy wspólnotowe przewidują możliwość ochrony interesów państwa przed posługiwaniem się przez podmioty dokonujące handlu między Wspólnotą i państwami trzecimi niewiarygodnymi dokumentami, upoważniając organy celne do odmowy przyjęcia w takim przypadku wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Podstawą prawną do zakwestionowania deklarowanej wartości celnej jest art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r.). W świetle powyższego artykułu wiarygodność rachunku (faktury), obejmuje nie tylko jego autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana na nim cena transakcyjna budzi uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Powszechnie bowiem przyjmuje się, że wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę. Organ podkreślił że w trakcie postępowania wyjaśniającego Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających zadeklarowaną wartość choćby takich jak bankowy dowód zapłaty, dokument ubezpieczenia.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego miał podstawy do zakwestionowania wartości celnej sprowadzonego pojazdu. Przeprowadzone postępowanie celne potwierdziło jego zasadność, gdyż ustalona metodą zastępczą cena pojazdu znacznie odbiegała od ceny zadeklarowanej przez Stronę.

Wskazano że wartością celną ustaloną na podstawie niniejszego artykułu jest wartość transakcyjna identycznych towarów lub podobnych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. a i b). Jednakże w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC, gdyż niemożliwym jest znalezienie pojazdów o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia.

Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru – metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych – art. 30 ust. 2 lit. c) WKC, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych. Wskazano również na niemożliwość ustalenia wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC. Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę.

Wartość celna używanych pojazdów jest zatem ustalana według metody "ostatniej szansy" (art. 31 ust.1 WKC).

Z uwagi na brak wyczerpujących materiałów pozwalających na potwierdzenie zadeklarowanej przez Stronę wartości zaimportowanego towaru Naczelnika Urzędu Celnego w [...], przystąpił do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego w oparciu o opinię rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...].01.2008 r., zgodnie z którą wartość rynkowa brutto ww. pojazdu wynosiła 58.900, 00 zł.

Następnie ustalił wartość celną niniejszego pojazdu na kwotę 35.123.01 zł w następujący sposób:

Wartość bazowa wskazana przez rzeczoznawcę - 87.600,00 zł.

Wartość pojazdu po uwzględnieniu korekty - 58.900,00 zł.

Wartość po odliczeniu marży zwyczajowej 10% (58900:1,10) - 53.545,50 zł.

Wartość po obliczeniu 10% cła (53545,5 :1,10) - 48.677,00 zł

Wartość po obliczeniu 13,6% akcyzy (48677,7 : 1,136) - 42.850,00 zł.

Wartość po obliczeniu 22% VAT (42850 : 1,22) - 35.122,90 zł.

Ostateczna wartość celna przedmiotowego pojazdu wyniosła - 35.123,00 zł.

Dyrektor Izby Celnej w [...] wyjaśnił, iż rzeczoznawca przedmiotową opinię sporządził na podstawie elektronicznej wersji katalogu Info - Ekspert a ceny zawarte w katalogach są średnimi cenami używanych pojazdów na terenie Polski. Ceny te są uśrednione i uwzględniają standardowy przebieg, zużycia i wyposażenia tych pojazdów. Są one ustalane przez ekspertów na podstawie monitoringu rynku.

Zauważył nadto że zgodnie z punktem 23 Studium 1.1 Technicznego Komitetu Ustalenia Wartości Celnej WCO przy ustaleniu wartości celnej pojazdów metodą "ostatniej szansy" można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów, jeśli takie istnieją. W takim przypadku należy uwzględnić stan pojazdu i wszystkie elementy wpływające na jego wartość (nadzwyczajne zużycie, naprawy, remonty, akcesoria) w porównaniu z wartością typowego pojazdu służącego za punkty odniesienia.

Podkreślono że przedstawiona przez Stronę opinia rzeczoznawcy z dnia [...].01.2008 r. została uznana przez organ celny za wiarygodny dokument wykorzystany do określenia wartości celnej importowanego towaru zgodnie z metodą określoną w art. 31 ust. 1 WKC.

Wskazano, iż rzeczoznawstwo jest działalnością zawodową wykorzystywaną przez biegłych a więc osoby, które posiadają specjalistyczną wiedzę. Rzeczoznawca dokonując wycen musi postępować według określonych procedur i zasad. Jest zobowiązany do wykonywania czynności szacowania zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadami bezstronności.

Zauważono że o zakresie praw i obowiązków podatkowych Strony decydują przepisy obowiązujące w dacie powstania obowiązku podatkowego. Natomiast w przypadku przepisów proceduralnych regulujących sposób działania i kompetencje organu, przepisy obowiązujące w dacie podejmowania czynności. Przepis przejściowy art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11) przewiduje, iż jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyborów akcyzowych niezharmonizowanych (w tym pojazdów samochodowych) powstał przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1 marca 2009) stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują zatem przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.). W imporcie wyrobów akcyzowych obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło.

W przedmiocie określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów wyjaśniono że stosowanie do art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. import towarów. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług).

Wówczas gdy przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

Odnośnie doprecyzowania momentu powstania obowiązku podatkowego w imporcie, który został powiązany z dniem powstania długu celnego, wskazano że zgodnie z art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dług celny w przywozie powstaje m. in. w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom, które odbywa się na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego. Dług celny powstaje więc w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC).

Zdaniem organu II instancji Naczelnik Urzędu Celnego w [...] w decyzji nr [...] z dnia [...].02.2008r. określił zgodnie z przepisami prawa prawidłową kwotę należności celnych oraz prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług.

W celu określenia kwoty podatku zgodnie z art. 75 ust 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietna 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 825 z późn. zm.), zastosowano stawkę 13,6%, natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zastosowano stawkę podatku VAT w wysokości 22%.

Decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] jak i poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zaskarżył w całości R. P. wnosząc o ich uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisowych.

Skarżący zarzucił organom celnym, iż zakwestionowanie wartości transakcyjnej, jako rzeczywistej wartości celnej na podstawie, której zostały wyliczone kwoty cła, podatku akcyzy i VAT nie miało uzasadnionych podstaw i uczynione zostało w sposób dowolny z naruszeniem art. 23 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, w związku z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W ocenie skarżącego organ I instancji przeprowadził weryfikację zgłoszenia w sposób wadliwy, sprzeczny z zasadami dowodzenia. W swoich ustaleniach oparł się na mechanicznym ustaleniu potencjalnych cen funkcjonujących na rynku Stanów Zjednoczonych. Nie analizując wewnętrznego zróżnicowania tak wielkiego rynku, jakim jest rynek amerykański, nie uwzględniając faktu, że porównywany model samochodu nie tylko różni się wyposażeniem, lecz także posiada różne wersje nadwozia, różni się również przebiegiem, charakterem użytkowania, zużycia w wyniku eksploatacji oraz co się z tym ściśle wiąże liczbą poprzednich właścicieli.

Zdaniem skarżącego organ celny powinien mieć, w pierwszej kolejności na uwadze zapisy art. 29 WKC, określające, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna. Na tę okoliczność Skarżący złożył stosowną fakturę wraz z czekiem potwierdzającym zapłatę, sposób zapłaty, jak również wysokość uiszczonej ceny. Organ Celny przedmiotowe dowody zdyskwalifikował w sposób całkowicie arbitralny, poprzez stwierdzenie, iż na rynku nabycia funkcjonują inne ceny. Co istotne Urząd Celny w Ciechanowie zaprezentował stanowisko wewnętrznie sprzeczne z poczynionymi ustaleniami. Gdyby, bowiem przyjąć, średnią cenę na rynku amerykańskim ustaloną przez organ, oznaczałoby to de facto kwotę 13.495,00 USD. Tak ustalona wartość pojazdu winna zostać obniżona ze względu na stan pojazdu tj. uszkodzenia.

Rzeczoznawca określił konieczne naprawy na 24,1% wartości pojazdu i nie było to kwestionowane. Oznaczałoby to, iż rzeczywista wartość pojazdu wyniosłaby około 10.242,00 USD.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istotę sporu stanowiło w rozpoznawanej sprawie prawidłowe ustalenie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego z NSA. Generalnie, stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przywoływanego dalej - skrótowo - jako rozporządzenie, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie do art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według zaś ust. 2, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1, organy celne mogą żądać - zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej - na jej żądanie - umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie.

W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, określone w art. 181a rozporządzenia.

Za uzasadnione należy uznać w sprawie niniejszej oparcia się przez organy na opinii rzeczoznawcy z dnia 14 stycznia 2008 r. którą przedstawił sam skarżący, a która określiła wartość spornego samochodu na kwotę odbiegającą od sugerowanej przez importera.

Organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały zatem podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Nie mogło budzić wątpliwości, że metody przewidziane w obu przepisach ułożone zostały w kolejności. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust. 2 lit. "a", "b", "c" i "d". Jeśli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi tzw. metoda "ostatniej szansy", regulowana przepisem art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Według art. 30 ust. 2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu

do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary,

dla których ustalana jest wartość celna;

wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu

do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary,

dla których ustalana jest wartość celna;

wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami;

wartość kalkulowana (która jest sumą trzech elementów wymienionych

w dalszej części tego przepisu).

W myśl ust. 3 w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu (chodzi

o Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO). Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia art. 30a ponadto wyjaśnienia Komitetu ujęte w ramach Studium 1.1. ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), organy celne trafnie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w ust. 2 nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku. W szczególności, organy słusznie uznały za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy przyjęły, że kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) - może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Należy również podkreślić, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1). W ust. 2 tegoż artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy". Mając na uwadze to ostatnie wyłączenie należało podzielić stanowisko organów celnych, które zgodnie z art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. mogły dokonać wyceny w oparciu o specjalistyczne katalogi lub czasopisma, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji, do jakich można zaliczyć informator rynkowy "Info-Ekspert". Taki sposób wyceny nie stanowił zdaniem sądu naruszenia przepisu art. 31 ust. 2 lit. a WKC.

W tej sytuacji należało także uznać za prawidłowy ostateczny sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał bowiem skutecznie takich okoliczności, które mogły mieć wpływ na wielkość dokonanej w ten sposób wyceny.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie i dokonana ocena dowodów nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie sądu nie jest prawdą jakoby organ I instancji zaprezentował stanowisko wewnętrznie sprawie z poczynionymi ustaleniami.

Wbrew sugestiom skarżącego organ ten wziął bowiem pod uwagę fakt, iż sprowadzony samochód był uszkodzony. Stopień tego uszkodzenia rzutował na jego wartość rynkową, a zatem i na ustalenie wartości celnej. Stosowne zestawienia i obliczenia w tej materii obrazuje uzasadnienie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] (str. 6). Wynika z niego że uwzględniono także konieczne naprawy samochodowe których wartość biegły oszacował na 24,1%. Tą ostatnią okoliczność skarga kwestionuje bez jakiegokolwiek uzasadnienia.

Mając powyższe na względzie skarga oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.