Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 19/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.U. na bezczynność Prezesa Sadu Apelacyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego zmiany obrońcy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2007 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego zmiany obrońcy.

Sprawa została następnie przekazana według właściwości do tutejszego Sądu, który zważył, co następuje:

Kognicja sądów administracyjnych została zakreślona Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej, a poza te ramy Sąd wyjść nie może.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami.

Sądy administracyjne orzekają też w sprawach skarg na bezczynność, ale tylko w zakresie bezczynności organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa. Są to przypadki bezczynności w sprawach następujących:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W ocenie Sądu kwestia wyznaczenia na podstawie art. 89 § 2 kodeksu postępowania karnego przez prezesa sądu właściwego do rozpoznania sprawy obrońcy z urzędu osobie pozbawionej wolności nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a zapadłe w tym zakresie zarządzenie miałoby charakter procesowy, związany z toczącym się postępowaniem karnym.

Abstrahując od prawnej oceny meritum wniosku wskazać należy jedynie, że polski system prawa inne zna instytucje zapobiegania przewlekłości postępowania sądowego. Skarżący wybrał jednak niewłaściwą ścieżkę proceduralną.

W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, jako że rozpoznanie tej sprawy nie leży w kompetencji tego sądu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.