Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1288/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 15 zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 8, art. 9 i art. 79a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.T. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 września 2022 r. nr 180000/71/460666/2020/ZPWWO/UTRZ w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za maj 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. uchyla postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr 180000/71/180414/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 września 2022 r. nr 180000/71/460666/2020/ZPVWVO/UTRZ utrzymano w mocy decyzję z dnia

września 2020 r. o nr 180300/71/708/2020 odmawiającą K. T. zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za maj 2020 r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

K. T. w dniu 10 czerwca 2020 r. wniosła o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Dokumenty rozliczeniowe ZUS DRA za marzec, kwiecień 2020 r. zostały prawidłowo złożone, natomiast dokumenty za maj 2020 r. wpłynęły do organu w dni 10 lipca 2020 r., stąd decyzją z dnia 9 września 2020 r. organ rentowy odmówił skarżącej zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za maj 2020 r.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ rentowy wydał w dniu 6 listopada 2020 r. decyzję nr 180000/71/598267/2020-RED- RDZ-ODW utrzymującą w mocy poprzednie rozstrzygnięcie podtrzymując argumentację, że skarżąca nie złożyła deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA za maj 2020 r. w ustawowym terminie, tj. do dnia 30 czerwca 2020 r.

W następstwie skutecznie złożonej skargi, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1555/21 uchylono decyzję z dnia 6 listopada 2020 r. Sąd zwrócił uwagę na ciążący na organie obowiązek prowadzenia postępowania z zachowaniem wszystkich zasad i wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz.735 z późn. zm ), m.in. zasad wynikających z art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 tej ustawy. W tym zakresie Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie skarżąca, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej jej wniosek, nie otrzymała od organu informacji o braku przesłania wypełnionych w terminie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Zdaniem Sądu wykonanie powyższych obowiązków przez organ było o tyle istotne, że gdyby nastąpiło jeszcze przed 30 czerwca 2020 r. skarżąca miałaby szansę przed upływem ustawowego terminu przedstawić wymaganą dokumentację rozliczeniową.

l

Uchylając decyzję Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia postępowania zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów k.p.a., mając na uwadze, że strona skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu. Ponadto Sąd zalecił rozważenie zastosowania instytucji przewidzianej w obowiązujących od 16 grudnia 2020 r. przepisach art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, dodanych ustawą z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ww. ustawy (Dz. U. z 2020 r., poz. 2255 z późn. zm.), poprzez zawiadomienie strony o uchybieniu terminu i wyznaczeniu terminu 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ w piśmie z dnia 2 czerwca 2022 r. poinformował skarżącą w trybie wyżej wskazanego przepisu o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu na złożenie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. w terminie 30 dni od dnia odebrania zawiadomienia dodając, że we wniosku tym należy podać przyczyny niedochowania terminu na złożenie dokumentacji, wskazać kiedy one ustały oraz wyjaśnić, czy uchybienie terminu miało związek z COVID-19.

W odpowiedzi skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. w uzasadnieniu podając, że uchybienie nastąpiło w związku z wadliwie działającym systemem pue.zus.pl. Skarżąca wskazała, że deklaracje próbowała wielokrotnie wysyłać w dniu 10 czerwca 2020 r., jednak pomimo wielokrotnych prób się to nie udawało. Gdy wreszcie się to udało, okazało się, że zamiast uzyskać status wysłanych, zostały umieszczone w oknie "dokumenty robocze", co zostało stwierdzono dopiero w lipcu.

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2022 r., nr 180000/71/180414/2022 organ rentowy odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Zdaniem organu, przedstawione we wniosku okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. W przypadku nieprawidłowego działania systemu, w programie Płatnik pojawia się komunikat sygnalizujący błąd, po otrzymaniu którego skarżąca mogła zgłosić ten fakt za pośrednictwem infolinii. Organ wskazał też na możliwość złożenia dokumentów w innym dniu, bądź złożenia ich w formie papierowej. Tymczasem deklaracja rozliczeniowa za maj 2020 r. wpłynęła dopiero 9 lipca 2020 r.

Następnie opisaną wyżej decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 9 września 2020 r. odmawiającą skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu wymienionych w tej decyzji składek za maj 2020 r.

Od powyższej decyzji K. T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie:

art. 31zo ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. odmowę prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 r., pomimo spełnienia przesłanek materialnych do zwolnienia z ich opłacania,

art. 31 zq ust. 1-3 cyt. ustawy poprzez nieuwzględnienie, że deklaracje rozliczeniowe zostały sporządzone w terminie, zaś ich zablokowanie w systemie spowodowane zostało błędami funkcjonowania systemu pue.zus.pl oraz pominięcie przy rozstrzygnięciu celu przepisów zawartych w art. 31zo ww. ustawy, tj. pomocy przedsiębiorcom w związku panującą pandemią, która miła być ulgą w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z wystąpieniem pandemii,

-art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r., poz. 1423) poprzez nieuwzględnienie w decyzji, że zwolnieniu z obowiązku opłacenia, o którym mowa w ust. 1, podlegają należne składki wykazane w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. znane na dzień ponownego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacenia składek,

art. 7 w zw. z art. 77, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, a także zasady prowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, a tym samym naruszenia zasady zaufania do organów państwa,

brak wzięcia przez organ pod uwagę specyficznych warunków funkcjonowania przedsiębiorców w związku z epidemią COVID-19, dodatkowych obowiązków, które spadły na przedsiębiorców, rozstrzygania problemów związanych z prowadzoną działalnością, zmieniającymi się przepisami, a także ciągłymi awariami systemu informatycznego ZUS ze względu na jego przeciążenie,

-art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. przyznanie prawa do zwolnienia z opłacania składek ubezpieczeniowych oraz o uchylenie postanowienia z dnia 18 sierpnia 2022 r. odmawiającego przywrócenia terminu na złożenie dokumentacji rozliczeniowej za maj 2020 r. i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ rentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1555/21 uchylił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 listopada 2020 r. Wobec wyroku poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, na gruncie przedmiotowej sprawy niewątpliwie zastosowanie znajduje art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 153.). Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12 "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania".

Dodatkowo zwrócić należy uwagę na art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia, wynikającą owego przepisu, organy administracyjne i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

Zatem przytoczyć należy wiążące wskazania i ocenę prawną zawarte w cyt. wyroku. Mianowicie Sąd uznał, że jeżeli organ na podstawie posiadanych dokumentów ubezpieczeniowych miał wiedzę, że strona nie złożyła wymaganej deklaracji rozliczeniowej, a nie jest zwolniona z obowiązku jej składania, powinien był zakomunikować to stronie przed upływem ustawowego terminu określonego przepisem art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19, tj. przed 30 czerwca 2020 r., gdyby to bowiem uczynił, skarżąca miałaby szansę przed upływem ustawowego terminu przedstawić wymaganą dokumentację rozliczeniową. Jednocześnie formułując wskazania co do dalszego postępowania, Sąd zobowiązał organ do uwzględnienia zawartej w wyroku oceny prawnej i zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19, podkreślając przy tym, że przepis ten ma zastosowanie także do terminów materialnoprawnych.

Mając na uwadze przytoczone powyżej rozważania w pierwszej kolejności Sąd rozpoznając przedmiotową skargę zobowiązany był zatem zbadać czy organ ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosował się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Sądu i czy wykonał wskazania w nim zawarte, a zatem czy nie dopuścił się naruszenia cyt. art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Analiza akt sprawy wskazuje, że zgodnie ze wskazaniami Sądu organ zastosował art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, poinformował bowiem stronę o uchybieniu terminu do złożenia majowej deklaracji, wyznaczając termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W piśmie tym pouczył m.in. stronę, że powinna wskazać, czy uchybienie terminu złożenia dokumentów miało związek z epidemią COVID-19. Sformułowanie to sugeruje, że podstawą przywrócenia terminu są właśnie okoliczności związane z epidemią, przy czym ograniczenie to nie wynika ani z treści art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, ani z treści uzasadnienia zapadłego wyroku.

Jednak przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że organ błędnie dokonał oceny złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu, nie uwzględniając w sposób prawidłowy oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w cyt. wyroku. Oceny tej należało dokonać bowiem nie przez pryzmat standardowego miernika staranności wnioskującego o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., ale z uwzględnieniem tego, że to z winy organu doszło do uchybienia terminu, który przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie naruszył m.in. art. 9 i art. 79a k.p.a., przez co nie została udzielona stronie należna jej ochrona, wobec czego skarżąca została pozbawiona możliwości złożenia deklaracji rozliczeniowej w terminie.

W perspektywie tak istotnego naruszenia prawa (gwarancji) strony, w sytuacji terminowego złożenia wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19, a także mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, organ powinien był uwzględnić wniosek i przywrócić termin do złożenia deklaracji za maj 2020 r. Inna interpretacja godzi bezpośrednio w istotę wyroku wydanego w tej sprawie i prowadzi do obejścia skutków stwierdzonych w nim naruszeń prawa. W sytuacji bowiem naruszenia przez organ ww. praw strony skarżącej w postępowaniu, rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej, organ nie powinien wymagać od wnioskodawcy uprawdopodobnienia dodatkowo okoliczności uzasadniających brak jego winy w uchybieniu terminu, a w tym jeszcze mających powiązanie ze stanem epidemii, lecz winien ten termin przywrócić, bowiem ponosi on częściowo winę za jego uchybienie.

Nawet w oderwaniu jednak od wytycznych udzielonych w cyt. wyroku, zawarta w zaskarżonym postanowieniu argumentacja jest nielogiczna i nieprawidłowa. Skoro jedną z możliwości złożenia wymaganych deklaracji jest system internetowy, to oczywiste jest, że winą za jego nieprawidłowe działanie nie może być obarczany płatnik, a to właśnie uczynił organ rentowy wskazując, że w razie awarii tego systemu - której organ nie zaprzeczył - skarżąca miała możliwość złożyć deklarację w innym dniu bądź inną drogą. Organ ponadto wskazał, że skarżąca była poinformowana o wystąpieniu nieprawidłowości podczas próby przesyłania dokumentów, choć powyższe stwierdzenie stoi w sprzeczności z twierdzeniami skarżącej, która wyjaśniła, że jej deklaracja została wysłana, jednakże została zapisana w niewłaściwym folderze, o czym uzyskała informację dopiero w dniu 9 lipca 2020 r.

Przechodząc do analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy wskazać, że po raz kolejny organ rentowy uznał spóźnione złożenie deklaracji za przesłankę uniemożliwiającą przyznanie wnioskowanej przez skarżącą ulgi. Wskazał na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu na złożenie wymaganej dokumentacji, a ponadto przedstawił argumentację, zgodnie z którą data złożenia deklaracji wynika z zapisu w systemie informatycznym, który to jest jedynym dowodem w sprawie. Stwierdzenie to jest z gruntu nieprawidłowe i sprzeczne z treścią art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Oznacza to, że w każdej sytuacji, nawet gdy mamy do czynienia z dowodami korzystającymi z domniemania prawdziwości, możliwe jest przeprowadzenie kontrargumentacji. Organ stwierdził też m.in., że fakt ewentualnego błędu systemu nie zwalnia strony z obowiązku sporządzenia i złożenia dokumentów w wymaganym terminie, nie ma możliwości ominięcia wymogów formalnych wynikających z przepisów oraz wskazał na szeroko publikowane informacje na temat tzw. "tarcz antykryzysowych". Powyższe stwierdzenia są w sposób oczywisty i jednoznaczny sprzeczne nie tylko z treścią przepisów, ale również z treścią uzasadnienia wyroku, w którym Sąd wyjaśnił organowi ich treść oraz wymagany kierunek interpretacji. Przedstawiając powyższą argumentację organ zatem naruszył ponownie nie tylko art. 8 i 9 k.p.a., ale dodatkowo art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zapewne miał rację twierdząc, że skala wniosków złożonych w ZUS w praktyce uniemożliwiała informowanie odrębnie każdego płatnika o warunkach wskazanych w kolejnych "tarczach antykryzysowych". Nie zmienia to jednak faktu, że brak udzielenia informacji stanowiło uchybienie, które w niektórych sytuacjach uniemożliwiło płatnikom skorzystanie z przysługujących im praw, przez co ponieśli oni realną szkodę. W takich zaś sytuacjach, organy nie mogą zasłaniać się trudną sytuacją i przerzucać na niepoinformowanych należycie płatników konsekwencji wynikających z obiektywnych problemów organizacyjnych spowodowanych pandemią.

Stwierdzając zatem naruszenie przez organ przepisów art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19, mające istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 tej ustawy poprzedzające ją i nie podlegające w tej sprawie odrębnemu zaskarżeniu postanowienie z dnia 18 sierpnia 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, stosując się do określonego w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogu uwzględnienia oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w niniejszym wyroku oraz w wyroku z dnia 28 grudnia 2021 r., zobowiązany będzie ponownie rozpoznać wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r., przywracając w tym zakresie skarżącej termin, a następnie merytorycznie rozpoznać sprawę zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r., przyjmując, że deklaracja rozliczeniowa została złożona w terminie.

Końcowo należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 2 cyt. ustawy, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika organu i przy braku sprzeciwu ze strony skarżącej, przy czym odnotować należy, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i tym samym miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie.

Sąd zaniechał natomiast orzeczenia o kosztach postępowania, z uwagi na to, że skarżąca z mocy art. 239 pkt 1 lit. e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwolniona była z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, zaś w sprawie występowała osobiście bez profesjonalnego pełnomocnika.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 1288/22

8

Sygn. akt I SA/Kr 1288/22