Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 381/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 1 i 5, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 89
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w środowiskowym domu samopomocy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta P., po rozpatrzeniu wniosku J. S. skierował go na okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. do Środowiskowego Domu Samopomocy w P. przy ul. Mickiewicza 2a oraz ustalił odpłatność za pobyt w wysokości 2 zł dziennie.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, iż sytuacja materialna i rodzinna oraz stan zdrowia J. S. uzasadniają przyznanie powyższej pomocy. Natomiast odnośnie do odpłatności za przyznane usługi organ wskazał, iż miesięczny dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy wynosi 1.100,92 zł, tym samym przekracza 250% obowiązującego kryterium dochodowego, co kwalifikuje wnioskodawcę do ponoszenia odpłatności za pobyt w wysokości 4 % średniego miesięcznego kosztu utrzymania we wskazanym ośrodku wynoszącego 1147,70 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. S., kwestionując ustaloną przez organ odpłatność za pobyt w ośrodku, wniósł o zwolnienie go z tej odpłatności. Odwołujący podniósł, iż decyzja została wydana bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a nadto wskazał, iż organ niewłaściwe ustalił dochód z gospodarstwa rolnego, którego współwłaścicielką jest jego pasierbica E. L.. Zarzucił również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze działa na jego niekorzyść, ponieważ ma problem z uzyskaniem renty rodzinnej dla dzieci. Podniósł także inne zarzuty niezwiązane z postępowaniem w sprawie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty odwołującego są nieuzasadnione. W szczególności organ ten wyjaśnił, iż odpłatność za pobyt i świadczone w ośrodku wsparcia usługi ustalana jest na podstawie uchwały Rady Miasta Puławy z dnia 22 lutego 2007 r. nr VI/46/07 w sprawie organizacji i szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w Środowiskowym Domu Samopomocy w P. Wysokość odpłatności, ponoszonej przez osobę kierowaną do Domu Samopomocy ustalana jest przez dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., który bierze pod uwagę zakres usług, kryterium dochodowe oraz sytuację materialną, rodzinną i zdrowotną osoby kierowanej do ośrodka. Zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik nr 1 do uchwały osoba, której dochód na osobę w rodzinie przekracza 250% obowiązującego kryterium dochodowego ponosi odpłatność za pobyt w ośrodku w wysokości 4% średniego miesięcznego kosztu utrzymania uczestnika środowiskowego domu samopomocy.

Organ odwoławczy ustalił, że w skład rodziny odwołującego wchodzą cztery osoby: on sam, dwoje jego dzieci (A. S. i M. S.) oraz pasierbica E. L. Dokonując ponownego obliczenia dochodu na osobę w rodzinie organ odwoławczy podniósł, iż organ pierwszej instancji niewłaściwie ustalił wysokość dochodu uzyskanego przez E. L. w tytułu posiadanego gospodarstwa. Uchybienie do nie miało jednak żadnego wpływu na prawidłowość decyzji. Dochód na osobę w rodzinie odwołującego jest wyższy niż wskazał to organ pierwszej instancji i wynosi 1208,69 zł miesięcznie, co powoduje, iż przekracza on kryterium dochodowe o 344 %. Tym samym prawidłowe było ustalenie odpłatności za przyznane usługi w ośrodku wsparcia na poziomie 4% ich rzeczywistych kosztów, czyli 2 zł dziennie. Koszty te wynoszą bowiem 49,90 zł dziennie.

Za bezzasadne Kolegium uznało zarzut, iż decyzja została wydana bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, przeczy temu bowiem dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. Organ nie znalazł również podstaw do przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem świadczeniobiorcy, ponieważ nie zachodzą przesłanki określone w art. 89 kodeksu postępowania administracyjnego, ja również żaden przepis szczególny nie przewiduje jej wyznaczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. S. podważył zasadność ustalenia odpłatności za przyznane usługi, podkreślając, że nie zgadzał się i nadal nie zgadza się na tę odpłatność. Wniósł o zwolnienie go z odpłatności. Ponownie podniósł, iż decyzja została wydana bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Zarzucił, że błędnie ustalona została kwota dochodu z gospodarstwa rolnego E. L., ponieważ w dniu 15 marca 2010 r. zaniósł do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzję w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego, z której wynika, że E. L. jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni 18,05 ha, co oznacza, że kwota dochodu z gospodarstwa jest inna niż przyjęta przez organ. Ponadto wyraził wątpliwość co do zasadności zaliczania dochodów E. L. do dochodu rodziny. Skarżący wniósł następnie o uznanie, że w dalszym ciągu popiera odwołanie z dnia 3 lutego 2010 r. oraz zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze .działa na jego niekorzyść, o czym świadczy to, że skarżący ma problem z uzyskaniem renty rodzinnej dla dzieci. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo opisał sytuację związaną z dążeniem do uzyskania renty rodzinnej dla swoich dzieci. Ponadto skarżący postawił w skardze kilka pytań dotyczących jego praw jako osoby z zaburzeniami psychicznymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu dotyczącego wywiadu środowiskowego kolegium wskazało, że wywiad przeprowadzony został w dniu 30 grudnia 2009 r. i był aktualny w dacie wydania decyzji. Nie zachodziły podstawy do jego aktualizacji, wymienione w art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ wywiad przeprowadzony został w związku z przyznaniem pomocy objętej zaskarżoną decyzją, a strona nie wskazywała na żadną zmianę danych, mogącą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2010 r. o skierowaniu skarżącego do Środowiskowego Domu Samopomocy w P. i ustaleniu odpłatności za pobyt w wysokości 2 zł dziennie, stanowiących 4% dziennych kosztów pobytu w placówce (koszt wyżywienia oraz świadczonych tam usług).

Wyjaśnienia wymaga, że nie jest przedmiotem skargi decyzja organu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2010 r., uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie. Nie mogą zatem zostać rozpoznane zarzuty dotyczące uchylonej decyzji, zawarte w odwołaniu skarżącego z dnia 3 lutego 2010 r. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 i 4 oraz art. 97 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".

Przepis art. 51 ust. 1 ustawy - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji - stanowi, że osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia.

Ośrodek wsparcia jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej dziennego pobytu (ust. 2). W ośrodku wsparcia mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu (ust. 3). Ośrodkiem wsparcia jest środowiskowy dom samopomocy, dzienny dom pomocy, dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, schronisko i dom dla bezdomnych oraz klub samopomocy (ust. 4).

Ośrodki wsparcia to placówki służące zapewnieniu dziennego pobytu, podstawowych świadczeń opiekuńczych, rekreacyjno-kulturalnych, edukacyjnych, a także wyżywienia. Ośrodki te świadczą usługi opiekuńcze, w tym specjalistyczne dla osób, które ze względu na wiek, chorobę, niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych. Osobom tym nie jest potrzebna pomoc całodobowa i nie wymagają one umieszczenia w domu pomocy społecznej.

Z treści skargi jak i odwołania wynika, iż skarżący zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i obecnie nie kwestionuje przyznania pomocy w formie skierowania go do ośrodka wsparcia. Skarżący podważa wyłącznie zasadność ustalenia kwoty odpłatności za pobyt w ośrodku wsparcia.

Kwestia odpłatności za pobyt w ośrodku wsparcia uregulowana jest w art. 97 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby kierowane do ośrodków wsparcia nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego.

W myśl natomiast art. 97 ust. 5 ustawy rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych.

Z powołanych przepisów wynika, że zasadniczo pobyt w placówkach pomocy społecznej jest odpłatny. Opłaty za pobyt w tych placówkach, w szczególności w ośrodkach wsparcia ustalane są przez podmiot kierujący. Podmiotem kierującym do placówki może być ośrodek pomocy społecznej lub powiatowe centrum pomocy rodzinie w zależności od tego, do której jednostki samorządowej należy prowadzenie danej jednostki organizacyjnej. Ustalenie opłaty następuje w formie decyzji administracyjnej. Wpływ na treść rozstrzygnięcia ma zakres przyznanej pomocy i stanowisko strony, z nią bowiem organ powinien uzgodnić wysokość opłaty. Swoboda ustalania obciążeń finansowych ograniczana jest przez uchwałę rady gminy lub rady powiatu wydanej na podstawie art. 97 ust. 5, będącej aktem prawa miejscowego.

W niniejszej sprawie aktem prawa miejscowego w tym zakresie jest uchwała nr VI/46/07 Rady Miasta Puławy z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie organizacji i szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w Środowiskowym Domu Samopomocy w Puławach (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 89, poz. 1814).

Stosownie do § 2 ust. 1 uchwały, dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Puławach ustala odpłatność w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług, biorąc pod uwagę kryterium dochodowe oraz jej sytuacje rodzinną, materialną i zdrowotną oraz zasady określone w załączniku Nr 1 do uchwały. Zgodnie z powołanym załącznikiem wysokość odpłatności ustalona została procentowo w stosunku do średniego miesięcznego kosztu utrzymania uczestnika środowiskowego domu samopomocy i wynosi od 0% - w przypadku osób nie przekraczających ustawowego kryterium dochodowego - do 4% - w przypadku osób o dochodzie powyżej 250% kryterium dochodowego.

Uchwała Rady Miasta Puławy, jako akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, wiąże organ pomocy społecznej wydający decyzje w sprawach indywidualnych. W takiej sytuacji nie można organowi postawić zarzutu naruszenia prawa, jeżeli rozstrzygnięcie decyzji jest zgodne z postanowieniami uchwały, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Nie można również zarzucić organowi odwoławczemu, iż nieprawidłowo ustalił miesięczny dochód przypadający na osobę w rodzinie skarżącego. W tym zakresie bezspornym jest, iż w skład rodziny skarżącego wchodzą cztery osoby, tj. skarżący oraz dwoje jego niepełnoletnich dzieci A. S. (l. 17) i M. S. (l. 12), a ponadto pełnoletnia pasierbica skarżącego – E. L. (l.20).

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Uwzględniając powyższe prawidłowo ustalił organ, iż na dochód rodziny skarżącego składają się: renta inwalidzka J. S. w wysokości 591,34 zł, renta socjalna i rodzinna E. L. w wysokości 1136,68 zł oraz należny jej dodatek dla sieroty zupełnej 325,36 zł, zasiłki pielęgnacyjne, do których uprawnieni są J. S., M. S. oraz E. L. po 153 zł (łącznie 459 zł), zasiłek rodzinny przyznany na M. i A. S. po 91 zł (łącznie 182 zł), dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dzieci w kwocie 420 zł oraz dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji 80,00 zł, ponadto renta rodzinna M. S. w kwocie 553,10 zł.

Nie ma podstaw do pomijania dochodów E. L. przy obliczaniu dochodu rodziny skarżącego. Zgodnie z przepisem art. 6 pkt 14 ustawy rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Jak wynika z kwestionariusza wywiadu środowiskowego, który skarżący podpisał, E.L. wymieniona została jako jeden z członków rodziny skarżącego. Fakt wspólnego zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa przez skarżącego oraz jego dwoje dzieci i E. L., będącą córką nieżyjącej żony skarżącego, nie budzi zresztą wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W związku z treścią skargi dodać należy, że w świetle przepisów ustawy nie ma podstaw do pomniejszania dochodu rodziny o kwoty wpłacane na książeczkę oszczędnościową E. L.

Prawidłowo również doliczony został do dochodu rodziny dochód z gospodarstwa rolnego, którego współwłaścicielką jest E. L. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że E. L. jest współwłaścicielką w 1/3 części gospodarstwa rolnego o powierzchni 18,05 ha fizycznych, co stanowi 15,7230 ha przeliczeniowych oraz w 1/9 części działki o powierzchni 0,63 ha fizycznych, co stanowi 0,106 ha przeliczeniowych. Zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy przyjmuje się, że miesięczny dochód z 1 hektara przeliczeniowego gospodarstwa rolnego wynosi 207 zł (kwota wskazana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz.U. Nr 12, poz.1055). Miesięczny dochód z gospodarstwa E. L. wynosi zatem 1087,31 zł.

Łączny dochód rodziny strony wyniósł w tej sytuacji (591,34 zł + 1136,68 zł + 325,36 zł + 459 zł + 182 zł + 420 zł + 80 zł + 553,10 zł + 1087,31 zł) 4834,79 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 1208,69 zł.

Bezspornym zatem jest, iż uzyskiwany przez rodzinę skarżącego dochód przekracza kryterium dochodowe ustalone wart. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej o ponad 344%.

W takiej sytuacji nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że ustalenia organów są niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co oznacza, iż określona przez organ wysokość odpłatności za przyznane usługi w ośrodku wsparcia na poziomie 4% ich rzeczywistych kosztów, czyli 2 zł dziennie odpowiada obowiązującemu prawu.

Nie można również nie dostrzec, iż skarżący znał koszt dziennego pobytu w Środowiskowym Ośrodku Wsparcia, jak również rodzaj świadczonych usług. Co więcej ustalony koszt dziennego pobytu (49,90 zł) został przez skarżącego zaakceptowany poprzez zawarcie w dniu 16 grudnia 2010 r. kontraktu z kierownikiem tej placówki (k. 11 akt administracyjnych).

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut, iż decyzja została wydana bez przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Jak wynika z akt sprawy wywiad taki - podpisany przez skarżącego - został z nim przeprowadzony w dniu 30 grudnia 2010 r., a wnioski w nim zawarte stanowiły podstawę przyznania pomocy. Wprawdzie wywiad ten przeprowadzony został przed wydaniem pierwszej decyzji w tej sprawie z dnia 27 stycznia 2010 r., uchylonej następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, nie było jednak podstaw do przeprowadzania ponownego wywiadu przed wydaniem decyzji z dnia 18 marca 2010 r.

W myśl przepisu art. 106 ust. 4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Stosownie natomiast do przepisu art. 107 ust. 4 aktualizację wywiadu sporządza się w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych.

Okoliczności takie nie zachodziły w sprawie niniejszej. Organ pierwszej instancji przeprowadził, zgodnie z powołanymi przepisami, rodzinny wywiad środowiskowy. Jeżeli nie nastąpiła zmiana danych, nie ma podstaw do przeprowadzania wywiadu po raz drugi lub jego aktualizowania w przypadku ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji. Nie sposób również nie zauważyć, że od chwili przeprowadzenia wywiadu do daty wydania decyzji upłynęło dwa i pół miesiąca i w tym czasie skarżący nie zawiadamiał organu, że jego sytuacja rodzinna, zdrowotna czy materialna uległa zmianie. Dodać należy, że w dniu 15 marca 20101 r. skarżący złożył dodatkowe dokumenty dotyczące wielkości posiadanego przez E. L. gospodarstwa rolnego i zostały one uwzględnione przy obliczaniu dochodu rodziny.

Skarżący nie wskazuje konkretnych zarzutów co do sposobu przeprowadzenia w jego sprawie wywiadu środowiskowego, oczekuje jednak wyjaśnienia, w jaki sposób powinien przebiegać wywiad środowiskowy. W związku z tym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin.

Szczegółowe zasady przeprowadzania wywiadu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 107 ust. 6 ustawy.

Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia wywiad przeprowadza się w terminie 14 dni od dnia powzięcia wiadomości o potrzebie przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu (ust. 3). Pracownik socjalny przeprowadzając wywiad, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy (ust. 4). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia pracownik socjalny przeprowadzający wywiad okazuje legitymację pracownika socjalnego. Przed przystąpieniem do przeprowadzenia wywiadu pracownik socjalny uprzedza osobę lub rodzinę, z którą przeprowadza wywiad, o odpowiedzialności karnej za udzielenie nieprawdziwych informacji i następnie informuje osobę lub rodzinę o obowiązkach określonych w art. 109 ustawy (§ 4 ust. 1 i 2). Z kolei przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia określa, na podstawie jakich dokumentów ustala się sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby lub rodziny.

Przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy nie narusza przytoczonych przepisów.

Brak było również uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia z udziałem skarżącego rozprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 89 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź spowoduje osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodziła. Nie zachodziły także okoliczności wymienione w art. 89 § 2 k.p.a., w szczególności potrzeba uzgodnienia interesów stron.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem przedmiotem sprawy renta rodzinna dla dzieci skarżącego, ani renta socjalna zmarłej żony skarżącego. Również kwestia zajęć specjalistycznych dla syna M. nie była objęta zaskarżoną decyzją. W tych sprawach skarżący powinien zwrócić się do właściwych organów.

Co do stawianych przez skarżącego pytań dotyczących praw osób z zaburzeniami psychicznymi wyjaśnić należy, że stan zdrowia skarżącego jest organom znany i został uwzględniony przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący ma prawo wypowiadania się w swojej sprawie, co zresztą czyni. Podkreślić należy, że skierowanie skarżącego do ośrodka wsparcia, zgodnie z jego życzeniem wyrażonym w trakcie wywiadu środowiskowego i ustalenie odpłatności za pobyt w tym ośrodku zgodnie z obowiązującymi przepisami w żadnym wypadku nie może być uznane za naruszanie praw skarżącego.

Przypomnieć należy, że skarżący podpisał kontrakt, w którym szczegółowo wskazano, co składa się na koszt dziennego pobytu w Domu Samopomocy w Puławach.

W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).