Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 749/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 22, par. 23 ust. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji w sprawie prawidłowości budowy miejsca przeznaczonego pod pojemniki do gromadzenia odpadów - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 749/19

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 26 września 2018 r. B.K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z prośbą o zbadanie legalności wybudowania przez P. i M.W., w IV kwartale 2017 r., obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce o nr ewid. 217/17 w B. w granicy z działką o nr ewid. 217/18.

W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 09.02.2019 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. działce o nr ewid. 217/17 w B. ustalono, że sporny obiekt zlokalizowany w granicy z działką o nr ewid. 217/18 jest przeznaczony do gromadzenia odpadów (znajdują się tam kosze na śmieci). Składa się on z dwóch ścian o wymiarach ok. 3,05m x 3,25m, a jego wysokość wynosi 1,60m na zewnątrz, a w środku 1,49m. Ściany, z których wykonany jest obiekt mają grubość 30cm. Obiekt posiada dwie furtki usytuowane w otworach o szerokości 1,04m od strony frontowej i od podwórka, nie posiada dachu, a jego ściana frontowa jest przedłużeniem ogrodzenia nieruchomości. W obiekcie brak ściany od strony działki o nr ewid. 217/18. W tym miejscu znajduje się natomiast ściana budynku, który zlokalizowany jest na działce sąsiedniej, tj. działce o nr ewid. 217/18. Ogrodzenie jest odsunięte od ww. budynku o ok 6cm. Według oświadczenia P.W. obiekt wraz z ogrodzeniem wykonany jest z bloczków betonowych otynkowanych (tynk w kolorze). Obiekt był budowany jednocześnie z ogrodzeniem, są połączone ze sobą. Podłoże w obiekcie wyłożone płytami betonowymi.

W dniu 29.03.2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo B.K., w którym podnosi, że ww. organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i niewłaściwie nazwał obiekt budowlany, odnośnie do którego winno być prowadzone postępowanie administracyjne. Wyżej wymieniona wskazuje, że nie sposób uznać spornego obiektu za pergolę śmietnikową, a co najwyżej za śmietnik.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazał M.W. i P.W. wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia śmietnika do stanu zgodnego z prawem polegających na rozbiórce ściany wschodniej śmietnika z furtką i północnej wraz z utwardzonym miejscem na kosze na śmieci zlokalizowanego na dz. nr ewid. 217/17, obręb [...], miasto B. w terminie do 30.07.2019 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.W. wskazał, że pojemniki na śmieci zostały przestawione w inne miejsce, w odległości większej niż wymagane 3m od granicy działki sąsiedniej, a ich przestawienie nie wymagało jakichkolwiek robót rozbiórkowych. Ponadto odwołujący się zarzucił organowi I instancji mylne nazwanie fragmentu ogrodzenia wraz z furtką gospodarczą mianem śmietnika, bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że kubły na śmieci, na kółkach, ustawione czasowo przy ogrodzeniu, spełniają przesłanki do uznania za śmietnik. Dodatkowo rozbiórka ścian, które są ścianami ogrodzenia spowoduje że działka o nr ewid. 217/17 będzie dostępna dla osób postronnych, a w szczególności brak będzie ogrodzenia od strony działki o nr ewid. 217/18, gdzie znajduje się wiata objęta nakazem rozbiórki.

Pismem z dnia 05.06.2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Urzędu Miasta w B. z prośbą o przesłanie aktualnej uchwały Rady Miejskiej w B. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. obejmującego działkę oznaczoną nr ewidencyjnym gruntów 217/17, położoną w B. przy ul. A 2 (z wyraźną kopią wypisu z rysunku studium kierunków i zagospodarowania przestrzennego Miasta B.), a także udzielenie informacji w jakiej jednostce planistycznej usytuowana jest działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 217/17, oraz czy na ww. działce została wytyczona linia nieprzekraczalnej zabudowy, jeśli tak to proszę o wskazanie, czy można w tej linii lokalizować miejsca przeznaczone na gromadzenie odpadów stałych, np. pergolę śmietnikowe.

W odpowiedzi na powyższe Geodeta Miejski Urzędu Miasta w B. poinformował, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. - część osiedli: B, C i D, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 18.10.2018r., działka o nr ewid. gruntu 217/17 w obrębie [...] miasta B. znajduje się w jednostce urbanistycznej A9MN(u) i przeznaczona jest pod "zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług". Ponadto wskazano, że na ww. działce została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, przez którą w myśl ustaleń ogólnych zawartych w § 2 ust. 1 pkt 6 przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, w której mogą być umieszczone elementy elewacji budynków lub ich części, bez jej przekraczania w stronę najbliższych linii rozgraniczających; linia ta nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, tarasów, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków, schodów wejściowych, podjazdów, wind i innych urządzeń dla niepełnosprawnych, altan, pomników, pergoli śmietnikowych.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Nr [...] z dnia [...] i umorzył prowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie prawidłowości budowy miejsca przeznaczonego na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych, usytuowanego na działce o nr ewid. 217/17, obręb [...], w B. przy granicy z działką o nr ewid. 217/18 jako bezprzedmiotowe.

Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przedmiotem postępowania uczynił prawidłowość budowy pergoli śmietnikowej usytuowanej na działce o nr ewid. 217/17, obręb [...], w B., przy granicy z działką o nr ewid. 217/18. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis ten został zastosowany w sprawie na podstawie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

W analizowanym stanie faktycznym na działce oznaczonej nr ewid. gruntów 217/17, położonej w B. przy ulicy A 2, znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Lokalizacja tego budynku na wskazanej działce, która stanowi działkę budowlaną, związana jest z koniecznością wyznaczenia na jej terenie miejsca przeznaczonego na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych. Takim miejscem, stosownie do treści § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (D.U. z 2019, poz. 1065), mogą być m.in.: zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi; utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi, jak również utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi i podziemnymi lub częściowo podziemnymi kontenerami. Konstrukcja językowa przytoczonego przepisu nie zakłada katalogu zamkniętego sposobu zapewnienia składowania odpadów stałych. Prawodawca posługując się formułą "miejscami tymi mogą być" dopuścił także inny sposób spełnienia przedmiotowego wymogu.

Z akt sprawy organu I instancji wynika, że sporne miejsce przeznaczone na pojemniki służące gromadzenia odpadów stałych znajduje się w narożniku działki o nr ewid. 217/17, przy granicy z działką o nr ewid. 217/18 należącą do B.K. Pomieszczenie to ma wymiary ok. 3,05m x 3,25m, jest utwardzone płytami ażurowymi, jest otoczone z trzech stron ścianami, w tym jedna z nich tj. ściana frontowa stanowi część ogrodzenia nieruchomości, brak ściany od strony działki o nr ewid. 217/18, posiada dwie furtki usytuowane w otworach o szerokości 1,04m od strony frontowej i od podwórka, nie posiada dachu, znajduje się tam pięć pojemników na odpady stałe.

Wykonanie miejsca przeznaczonego na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych nie jest przez ustawodawcę obwarowane dodatkowymi reglamentacjami prawnymi, czyli nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też dokonania zgłoszenia. Nadto, w analizowanym przypadku nie mają zastosowania przepisy uregulowane w § 23 ust. 1 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normujące odległości miejsca na pojemniki służące do czasowego przechowywania odpadów stałych od granicy działek, od drzwi i okien budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, gdyż w myśl § 23 ust. 4 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości tych nie określa się. Stosownie zaś do pozyskanego przez tutejszy organ wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. - część osiedli: B, C i D, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 18.10.2018r., działka o nr ewid. gruntu 217/17 w obrębie [...] miasta B. znajduje się w jednostce urbanistycznej A9MN(u) i przeznaczona jest pod "zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług". Sporne miejsce przeznaczone na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych zostało określone przez organ I instancji mianem pergoli śmietnikowej, z czym nie zgadza się B.K., dokonując w piśmie z dnia 29.03.2019r. analizy definicji słownikowej słów "pergola śmietnikowa" i "śmietnik". Tutejszy organ zauważa, jednak, że przydomowe pojemniki na śmieci — z jakimi mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie - mogą być rozmieszczone na kilka sposobów. Można je ustawić w zabudowanej altanie, wiecie, czy też pergoli śmietnikowej. Jak wskazał ustawodawca w § 22 ust. 2 ww. rozporządzenia o warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, miejscami na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych mogą być zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi. Zatem różnicowanie znaczenia słów "pergola śmietnikowa" i "śmietnik" w przedmiotowej sprawie jest nieuzasadnione, bowiem i jedno, i drugie stanowi miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych.

Organ zauważył ponadto, że w myśl ustaleń ogólnych zawartych w § 2 ust. 1 pkt 6 ww. uchwały przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, w której mogą być umieszczone elementy elewacji budynków lub ich części, bez jej przekraczania w stronę najbliższych linii rozgraniczających; linia ta nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, tarasów, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków, schodów wejściowych, podjazdów, wind i innych urządzeń dla niepełnosprawnych, altan, pomników, pergoli śmietnikowych. Sporne miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych znajduje się między linią rozgraniczającą teren działki o nr ewid. 217/17, a nieprzekraczalną linią zabudowy zatwierdzoną ww. uchwałą Rady Miejskiej w B. Zatem biorąc pod uwagę, że ww. uchwała dopuszcza sytuowanie przed linią nieprzekraczalnej zabudowy pergoli śmietnikowych, a przepis § 22 ust. 2 ww. rozporządzenia o warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zezwala aby miejsca na pojemniki były osłonięte ścianami pełnymi, należy stwierdzić że rzeczone miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów nie narusza ustaleń i warunków określonych w ww. przepisach.

Reasumując [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż weryfikacja prawna czyni bezprzedmiotowym wydanie decyzji na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, gdyż przedmiot zaskarżonej decyzji nie wymaga doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, bowiem w takim stanie się znajduje. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z różnych przyczyn, mogących powstać na skutek faktów naturalnych lub zdarzeń prawnych. W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego nie wydają decyzji merytorycznej, ale decyzję formalną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych też względów organ II instancji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła zarzut:

1) naruszenia art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania organu I instancji jako bezprzedmiotowe;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek niepodjęcia w toku postępowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

3) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niezasadne zastosowanie przepisu § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że umorzenie postępowania następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, tj. gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, bądź w ogóle nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracyjny jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa. Przedmiotem postępowania, prowadzonego na wniosek skarżącej, jest zbadanie legalności wybudowania konkretnego "obiektu budowlanego". W pierwszej kolejności organy nadzoru I i II instancji winny rozstrzygać w zakresie tego samego rodzaju obiektu budowlanego, natomiast zapadłe rozstrzygnięcia na to nie wskazują. W niniejszej sprawie przedmiot postępowania zatem istnieje oraz są podstawy prawne do merytorycznego rozstrzygnięcia, stąd zastosowanie instytucji umorzenia postępowania jest nieprawidłowe. WINB nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie ustalił, jaki jeden konkretnie obiekt budowlany stanowi przedmiot postępowania w sprawie legalności jego wybudowania. Ustawodawca ustala bowiem m.in. odmienne regulacje w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia budowy dla poszczególnych rodzajów obiektów budowlanych. Również zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego odnoszą się do poszczególnych rodzajów obiektów budowlanych. MPZP powinien zawierać postanowienia jednoznaczne, niepowodujące wątpliwości interpretacyjnych. §2 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. w definicji "nieprzekraczalnej linii zabudowy" wymienia "pergole śmietnikowe" i "altany", nie wymienia natomiast "śmietnika" czy "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych". Prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji w sprawie "pergoli śmietnikowej", natomiast umorzenie przez organ II instancji postępowania organu I instancji w sprawie prawidłowości budowy miejsca przeznaczonego na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych" nie budzi zaufania do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowić musi przypomnienie, że w dniu 9 lutego 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadził oględziny obiektu będącego przedmiotem sporu, znajdującego się na działce o nr ewid. 217/17 w B. Podczas oględzin ustalono, że sporny obiekt zlokalizowany jest w granicy z działką o nr ewid. 217/18, jest przeznaczony do gromadzenia odpadów (znajdują się tam kosze na śmieci). Składa się on z dwóch ścian o wymiarach ok. 3,05m x 3,25m, a jego wysokość wynosi 1,60m na zewnątrz, a w środku 1,49m. Ściany, z których wykonany jest obiekt mają grubość 30cm. Obiekt posiada dwie furtki usytuowane w otworach o szerokości 1,04m od strony frontowej i od podwórka, nie posiada dachu, a jego ściana frontowa jest przedłużeniem ogrodzenia nieruchomości. W obiekcie brak ściany od strony działki o nr ewid. 217/18. W tym miejscu znajduje się natomiast ściana budynku, który zlokalizowany jest na działce sąsiedniej, tj. działce o nr ewid. 217/18. Podłoże w obiekcie wyłożone płytami betonowymi.

Jak należy wywieść z treści protokołu, przeznaczeniem obiektu, wokół którego toczy się spór było gromadzenie odpadów pochodzących z gospodarstwa domowego właścicieli nieruchomości, które następnie odbierane były przez podmiot zewnętrzny uprawniony do odbioru opadów. Takie przeznaczenie obiektu potwierdza opisane w protokole usytuowanie obiektu oraz jego konstrukcja – dwie furtki: jedna od strony podwórza (dostęp dla właściciela nieruchomości) i druga od ulicy (dostęp dla odbierającego odpady). Stąd też w ocenie sądu prawidłowe było posługiwanie się w stosunku do spornego obiektu pojęciem "miejsce przeznaczone pod pojemniki do gromadzenia odpadów". Należy przy tym podkreślić, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby niedopuszczalne było posługiwanie się powszechnie używanym pojęciem "śmietnik" czy "pergola śmietnikowa". Z faktu, że skarżąca nie zgadza się ze sposobem kwalifikowania spornego obiektu nie sposób przy tym wywieść, aby organ II instancji nie dokonał ustaleń w tym zakresie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno "śmietnik", jak i "pergola śmietnikowa" stanowią miejsce dla pojemników do gromadzenia odpadów.

Tut. Sąd w całości podziela stanowisko organu II instancji, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane wykonanie miejsca przeznaczonego na pojemniki służące gromadzeniu odpadów stałych nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę czy też dokonania zgłoszenia. Co istotne, przepisy § 23 ust. 1 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wprowadzają co prawda regulacje dotyczące odległości miejsca na pojemniki służące do czasowego przechowywania odpadów stałych od granicy działek, od drzwi i okien budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, jednakże stosownie do § 23 ust. 4 ww. rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej (z taką zabudową mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie), zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości tych nie określa się. Nie można zatem w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie postawić inwestorowi zarzutu nielegalnego usytuowania obiektu.

O nielegalności usytuowania nie sposób również mówić na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. -część osiedli: B, C i D, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 18 października 2018 r., zwłaszcza w kontekście naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 6 ww. uchwały przez "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, w której mogą być umieszczone elementy elewacji budynków lub ich części, bez jej przekraczania w stronę najbliższych linii rozgraniczających; linia ta nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, tarasów, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków, schodów wejściowych, podjazdów, wind i innych urządzeń dla niepełnosprawnych, altan, pomników, pergoli śmietnikowych. Sporne miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych znajduje się między linią rozgraniczającą teren działki o nr ewid. 217/17, a nieprzekraczalną linią zabudowy zatwierdzoną ww. uchwałą Rady Miejskiej w B. Zatem biorąc pod uwagę, że ww. uchwała dopuszcza sytuowanie przed linią nieprzekraczalnej zabudowy pergoli śmietnikowych należy stwierdzić że rzeczone miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów nie narusza ustaleń i warunków określonych w ww. przepisach.

W tym miejscu wskazać wypada, że uchwała odnosi się do "pergoli śmietnikowych", nie do "śmietników" czy "miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów", skarżąca kwestionuje zaś zasadność określenia spornego obiektu mianem "pergoli śmietnikowej". Wyjaśnienia zatem wymaga, że żaden przepis prawa nie wprowadza legalnej definicji "pergoli śmietnikowej". W treści § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje się jedynie przykłady miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów, nie odnosząc do pojęcia pergoli śmietnikowej. Takiej definicji nie zawiera również uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji uprawnione jest przyjęcie, że przepis § 2 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w B., stanowiąc o niezdefiniowanych normatywnie "pergolach śmietnikowych", odnosi się do wszelkich obiektów przeznaczonych na pojemniki do gromadzenia odpadów lub pełniących taką funkcję. Jako że z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że sporny obiekt w takim celu został zaprojektowany i w taki sposób był zresztą wykorzystywany na dzień oględzin należy uznać, że stanowi on "pergolę śmietnikową" w rozumieniu uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 18 października 2018 r. W ocenie sądu takiego przeznaczenia nie zmienia fakt późniejszego przestawienia przez właścicieli nieruchomości pojemników na odpady.

Reasumując, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. - część osiedli: B, C i D, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 18.10.2018 r. sporny obiekt jako legalnie istniejący nie wymaga doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, zatem zasadne stało się umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. K.ż.