Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 776/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1 i art. 86 par. 1.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania ostatecznych decyzji określających zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.


UZASADNIENIE

Na mocy zarządzenia z dnia 20 lipca 2017 r. Sąd wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi wniesionej w niniejszej sprawie poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (KRS) w myśl art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazane wezwanie doręczone zostało spółce w dniu 21 sierpnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej.

W dalszej kolejności w dniu 30 sierpnia 2017 r. zostało nadane w Urzędzie pocztowym w B. pismo strony skarżącej, stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W treści pisma podano, że przyczyną uchybienia terminu był brak kontaktu z adwokatem wspierającym skarżącą bezpłatnie w niniejszej sprawie. Wraz z wnioskiem dokonano uchybionej czynności, poprzez przedłożenie informacji z KRS odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców.

Zarządzeniem z dnia 6 września 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez złożenie odpisu wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie skarżąca została wezwana do wskazania kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu.

W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała brakujący odpis wniosku oraz podała, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 30 sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 30 sierpnia 2017 r. uznać należy za wniesiony w terminie, nie jest on jednakże zasadny.

Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.

Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt

I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i nieprzewidywalne (por. postanowienia NSA: z dnia 29 września 2011 r., II GZ 441/11, LEX nr 966241; z dnia 17 lutego 2015 r., I OZ 104/15, LEX nr 1643284, i z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15, LEX nr 1643289).

Dokonując oceny braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełniania braku formalnego skargi w niniejszej sprawie Sąd uznał, że okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Brak kontaktu z pełnomocnikiem wspierającym skarżącą bezpłatnie, niewątpliwie nie stanowi jednej z wyżej wskazanych okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, czy też okoliczności o podobnym jak powyżej charakterze. Nadto jak się zdaje wydawać do złożenia w Sądzie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, czego strona dokonała wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie jest niezbędna pomoc fachowego pełnomocnika i jego specjalistyczna wiedza prawnicza. Tejże czynności przy dochowaniu należytej staranności strona skarżąca mogła dokonać samodzielnie.

Powyższe ewidentnie wskazuje na winę skarżącej, która nie dochowując należytej staranności zaniechała wykonania wezwania Sądu do uzupełnienia braku skargi. Wskazana przez nią okoliczność stanowiąca próbę uprawdopodobnienia braku winy, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności.

Zaznaczyć również należy, iż od stron postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest dochowanie należytej staranności w podejmowaniu czynności w trakcie procesu.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona.

W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.