Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 803/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005 roku przy udziale ---- sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 803/04

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, art. 2621 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks Celny (tj. Dz.U. Nr 75/2001, poz. 802 ze zm.) w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), po rozpoznaniu odwołania od decyzji Nr [...] z dnia [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono:

W dniu 20 maja 2002 roku na podstawie JDA SAD Nr [...] importer zgłosił celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym podkoszulki męskie i damskie (kod PCN 6109).

W wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru i obejmując towar procedurą celną dopuszczenia do obrotu w poz. 1 – koszulki męskie Polo 54% bawełna 46% poliester (kod PCN 6105), w poz. 2 – koszulki męskie 54% bawełna 46 % poliester (kod PCN 6109), w poz. 3 bluzki damskie 100% bawełna (kod PCN 6106), w poz. 4 – bluzki damskie 95% jedwab 5 % elesten (kod PCN 6106), określił wysokość długu celnego, ustalając wartość celną przedmiotowych towarów na podstawie art. 29 w zw. z art. 23 Kodeksu celnego.

W wyniku złożonego odwołania od zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją nr [...] uznał zgłoszenie celne Nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości towaru, klasyfikacji taryfowej, opisu towarów oraz kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę wynikającą z długu celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. w dniu [...] decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W niniejszej sprawie podczas odprawy celnej został załączony do zgłoszenia celnego dowód pochodzenia towaru w postaci świadectwa na Formularzu A nr [...].

Ze względu na to, że w Taryfie Celnej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. z 2001 r., Nr 146, poz. 1639), obowiązującej w dacie zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, nie została określona stawka celna preferencyjna DEV dla odprawianych towarów (kod PCN 6105,6106,6109), przedmiotowy dokument został przyjęty jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia zgłoszonych towarów i był podstawą zastosowania stawki celnej konwencyjnej.

Dla celów stosowania stawek konwencyjnych lub autonomicznych pochodzenie towarów ustalane jest na podstawie art. 19 Kodeksu celnego, po przedłożeniu świadectwa pochodzenia lub innych dowodów niepreferencyjnego pochodzenia określonych w prawie celnym. Sposoby dokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towarów zostały określone zgodnie z deklaracją zawartą w art. 19§3 Kodeksu celnego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenia musi być udokumentowana świadectwem pochodzenia (Dz.U. z 1995r., Nr 130 poz. 851 z późn. zm.).

Towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 20 maja 2002 roku należą do Sekcji XI Taryfy celnej i zostały wymienione w Wykazie nr 3 do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku. W przypadku odzieży i dodatków odzieżowych, które są objęte sekcją XI Taryfy celnej i zostały wymienione w wykazie nr 3 do w/w rozporządzenia, niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do zastosowania stawki celnej konwencyjnej, które jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Zgodnie z §13 rozporządzenia, jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia następujące warunki:

1. zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów;

2. zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem w szczególności; a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar; c) masę brutto lub netto towaru (lub dane takie jak: ilość, objętość) d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań: jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację;

3. poświadcza, że towar którego świadectwo dotyczy pochodzi z określonego kraju.

W przedmiotowym zgłoszeniu kwota należności celnych została obliczona z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] z dnia [...] 2002 roku.

Zgodnie z art. 83§2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów. W ramach kontroli istnieje możliwość sprawdzania dokumentów, na podstawie których zadeklarowano pochodzenie towaru, decydujące o wyborze właściwej stawki celnej z Taryfy celnej. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83§3 Kodeksu celnego).

W przypadku towarów, których pochodzenie udokumentowano świadectwem pochodzenia na Formularzu A, możliwość weryfikacji takiego dowodu pochodzenia wynika również z postanowień §29.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 roku w sprawie określenia reguł ustalenia preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. z 1997r., Nr 134, poz. 886), w myśl, których w celu sprawdzenia autentyczności dokumentu stanowiącego dowód pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych, organ celny, przez okres 3 lat od daty wydania dokumentu, może skierować do właściwych organów kraju korzystającego wniosek o przeprowadzenie weryfikacji tego dokumentu.

Polskie władze celne w dniu 5 listopada 2003 roku, pismem nr [...] zwróciły się do chińskiej administracji celnej z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia FORMA nr j.w., stanowiącego dowód pochodzenia odprawianego towaru.

Władze chińskie pismem z dnia 3 grudnia 2003 roku (znak [...]) poinformowały, że świadectwo pochodzenia na Formularzu A Nr [...] jest nieważne, a w wyniku przeprowadzonego badania ustalono, ze chińska administracja nie wystawiła przedmiotowego świadectwa pochodzenia, pieczęć i podpis widniejący na dokumencie jest bezprawny, nielegalny.

Ujawnienie powyżej okoliczności stanowiło podstawę do wznowienia na podstawie art. 241§1, 243§1 i 2 oraz art. 244§1 w zw. z art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...] . Wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] 2004 roku, spowodowane było koniecznością ponownego określenia kwoty długu celnego z uwagi na rodzaj zastosowanej stawki celnej. Status zgłoszonych przez importera do procedury dopuszczenia do obrotu towarów według konwencyjnych stawek celnych był niezgodny ze stanem faktycznym.

Gdy pochodzenie odzieży nie jest udokumentowane świadectwem pochodzenia określonym w §13 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj pochodzenia tego towaru na podstawie faktury, specyfikacji, kontraktu, świadectwa jakości lub na podstawie innego oficjalnego dokumentu, w którym jest zapis o kraju pochodzenia wówczas stosuje się stawkę celną autonomiczną (zgodnie z ust. 10 części Pierwszej "Postanowienia Wstępne" do Taryfy Celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku oraz zał. 38 pkt 2c do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. z 2001r. Nr 117, poz. 1250).

Skoro przeprowadzona weryfikacja przedłożonego przez stronę świadectwa pochodzenia okazała się negatywna, przyjęto jako dowód pochodzenia odprawionych towarów zapis o kraju pochodzenia towarów z Chin, umieszczony w dokumentach handlowych – fakturze nr [...] z dnia [...] 2002 roku oraz liście załadunkowym, dołączonym do SAD.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] ustalając kwotę długu celnego z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej.

Strona odwołała się od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości, zarzucając naruszenie przepisów art. 122 i 187 ordynacji podatkowej i art. 19§2 Kodeksu celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, że w przypadku objętych sekcją XI Taryfy celnej wymienionych w wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. z 1997 r. Nr 130 poz. 851 ze zm.) niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do stosowania stawki celnej konwencyjnej, która jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Zgodnie z punktem 10 Postanowień wstępnych do Taryfy celnej do towarów wymienionych w Wykazie nr 3, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej.

Wobec tego, że przeprowadzona weryfikacja nie potwierdziła autentyczności pochodzenia FORMA Nr [...] z dnia [...] 2002 r. dla określenia kwoty wynikającej z długu celnego Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] zastosował autonomiczną stawkę celną wobec omawianych towarów.

W dniu 24 maja 2004 r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęło pismo pełnomocnika strony wraz z wystawianymi retrospektywnie w Chinach świadectwami pochodzenia na formularzach Form A Nr [...] z dnia [...] 2004 r., Nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Świadectwo Nr [...] z dnia [...] 2004 r. potwierdza chińskie pochodzenie odzieży T-SHIRTÓW i podkoszulków (zapakowanych w 904 kartonach wyeksportowanych przez firmę B sprzedawanych odbiorcy na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Ponieważ przedmiotem importu w niniejszej sprawie są koszulki męskie POLO, koszulki męskie, bluzki damskie zakupione przez Spółkę A od firmy C na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] 2002 r. nie można utożsamiać towaru zgłoszonego w dniu 20 maja 2002 r., wg IDA SAD Nr [...] z towarem, którego pochodzenie potwierdza przedstawione obecnie świadectwo Form A Nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Ponadto opis przesyłki zawarty w polu 7 w/w dowodzi pochodzenia nie został sporządzony zgodnie z praktyką handlową, nie podano wystarczającej ilości szczegółów umożliwiających zidentyfikowanie poszczególnych towarów.

Zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. 1997, Nr 134, poz. 886) pola świadectwa pochodzenia powinny być wypełnione zgodnie z opisem pól zawartych na formularzu.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, że świadectwo Form A Nr [...] z dnia [...] 2004 r. nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania konwencyjnej stawki celnej w stosunku do sprowadzonego przez spółkę A towaru.

A Sp. z o.o. w P. w dniu 7 sierpnia zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie.

Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania:

- art. 122 Ordynacji podatkowej – w wyniku nie podjęcia przez organ celny wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- art. 19 § 2 kodeksu celnego poprzez nie zażądanie dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów w wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów,

- art. 187 Ordynacji podatkowej – w wyniku nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie,

- art. 121 ust 1 Ordynacji podatkowej dotyczącego obowiązku prowadzenia przez organ celny postępowania w sposób budzący zaufanie organu, poprzez stronnicze odrzucenie w trakcie orzekania drugiej opinii biegłego.

W uzasadnieniu skargi, podniósł iż dokonał zgłoszenia celnego wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wyrobów obuwniczych.

Do zgłoszenia celnego zawartego w SAD załączono, zgodnie z art. 64 § 2 kodeksu celnego m.in. faktury i świadectwo pochodzenia oraz wszystkie inne dokumenty, jakie wymagają przepisy celem dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym.

Organ celny dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego, w tym faktury na podstawie, której została określona wartość celna zgłoszonych towarów. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z dnia [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towarów i obejmując procedurą celną dopuszczenia do obrotu, określił wysokość długu celnego z art. 23 kodeksu celnego. W wyniku złożonego odwołania od zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji.

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją [...] uznał zgłoszenie celne SAD [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego i obejmując towar w procedurze dopuszczenia do obrotu określił kwotę wynikającą z długu celnego. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie importer został poinformowany o zakwestionowaniu świadectwa pochodzenia towarów dotyczącego sprowadzonych towarów. W szybki sposób wyznaczono termin do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w aktach oraz wydano decyzję, w której odmówiono prawdziwości złożonego świadectwa pochodzenia w wyniku czego zastosowano stawkę celną 60 %.

W odpowiedzi na tę decyzję złożono odwołanie oraz dołączono do odwołania świadectwo pochodzenia towarów retrospektywne. Niestety organ odwoławczy nie dał wiary temu świadectwu stwierdzając, że niezgodne są dane w nim zawarte z zapisami faktury dołączonej do dokumentu SAD.

W niniejszej sprawie wydano już czwartą decyzję celną.

Analizując materiał zawarty w aktach sprawy nie zauważył, że świadectwo pochodzenia towarów ma jakieś wady. Jeśli nie zauważył tego aparat celny, to jaką szansę miał importer, który tylko otrzymał z zagranicy towar wraz z dokumentacją.

Organ celny miał obowiązek zwrócić się do importera z pytaniem, z jakiego kraju pochodziły importowane towary i czy może on przedstawić sposób wytwarzania towaru potwierdzony przez właściwe władze celne. Zgodnie z art.19 ust.2 kodeksu celnego organ miał obowiązek zwrócić się do importera o przedstawienie dodatkowych dokumentów celnych. Importer dokonał zgłoszenia dodatkowego dokumentu, jakim było świadectwo pochodzenia towarów retrospektywne.

Okazało się, że istnieje niezgodność w dokumentacji zgromadzonej przez organ celny. W tym momencie organ celny działając w zaufaniu powinien zwrócić się jeszcze raz do importera z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości jakie się pojawiły.

Organ celny zamiast poinformować o wątpliwościach wydał pochopnie decyzję celną przerzucając odpowiedzialność na importera. Przeprowadzone postępowanie celne nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie. Organ celny wydał decyzję sprzeczną z prawem i posiadanymi dokumentami.

Czynności podejmowane przez organ były niezgodne z art.121 § 1 Ordynacji podatkowej, przewidującym prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ celny

przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W szczególności nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów art.122, 187 i 121 ust.1 Ordynacji podatkowej i art.19§ 2 kodeksu celnego.

Wydanie kilku decyzji celnych w sprawie nie było spowodowane nieprawidłowym działaniem organów celnych, lecz złożeniem przez strony nierzetelnej dokumentacji dotyczącej zgłoszonego towaru.

Na marginesie rozważań zauważyć należy, iż importer zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu podkoszulki męskie i damskie, a nie obuwie jak podnosi w uzasadnieniu skargi.

W myśl art.65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny /t. jedn. Dz.U z 2001 r., Nr 75, poz.802/ organ celny w okresie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego może wydawać decyzje dotyczące prawidłowości zgłoszenia celnego.

Strona dokonała zgłoszenia celnego w dniu 20 maja 2002 r. przedstawiając dowód pochodzenia towaru w postaci świadectwa pochodzenia na formularzu A Nr [...].

Dokument ten organ celny przyjął jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia zgłoszonych towarów i stanowił podstawę zastosowania stawki celnej.

Zgodnie z art.83 § 2 kodeksu celnego po zwolnieniu towarów organ celny w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu bądź wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów.

Natomiast w myśl art.83 § 3 kodeksu celnego - jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

Powyższe przepisy uprawniały organy celne do wystąpienia w listopadzie 2003 r. do chińskiej administracji z prośbą o zweryfikowanie świadectwa pochodzenia Form A..

Skoro władze chińskie ustaliły nieważność świadectwa dołączonego do przedmiotowej partii towaru, konieczne okazało się wznowienie postępowania, celem ponownego określenia kwoty długu celnego z uwzględnieniem prawidłowej stawki celnej.

Postępowanie organu po wznowieniu postępowania było prawidłowe. Strona została powiadomiona o wznowieniu postępowania i wyznaczono jej siedmiodniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym.

Organ dołączył do akt sprawy wystawione retrospektywne w Chinach świadectwa pochodzenia na formularzach Form A Nr [...] z dnia [...] 2004 r. i Nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Po przeanalizowaniu treści złożonych dokumentów organ prawidłowo uznał, iż świadectwo Nr [...] z dnia [...] 2004 r. potwierdza chińskie pochodzenie odzieży T-shirtów i podkoszulków /zapakowanych w 904 kartonach/ wyeksportowanych przez inną firmę, niż sprzedawca oznaczony w świadectwie pochodzenia Form A Nr [...] z dnia [...] 2002 r. Ponadto świadectwo wystawione retrospektywnie wymienia inną fakturę niż określona w świadectwie dołączonym do zgłoszenia celnego.

Wobec powyższego logiczny i słuszny jest wniosek organu, iż świadectwo Form A Nr [...] z dnia [...] 2004 r. nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania konwencyjnej stawki celnej w stosunku do sprowadzonego przez stronę towaru.

Zgromadzony przez organ materiał dowodowy, uzupełniony retrospektywną dokumentacją złożoną przez importera, wyjaśniał w sposób wystarczający okoliczności sprawy. Zbędne zatem było żądanie dodatkowych dokumentów potwierdzających pochodzenie towarów.

Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa /Dz.U Nr 137, poz.926 ze zm./.

Materiał dowodowy zgromadzony został przez organ w sposób wyczerpujący. Natomiast oceny materiału dokonano wnikliwie i prawidłowo.

Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ celny przepisów art.121 i 122 ordynacji podatkowej. W szczególności strona była informowana o przepisach postępowania.

Organ badając sprawę rozpoznał i ocenił dokładnie materiał dowodowy przedstawiony przez stronę i uzyskany w drodze czynności podjętych z urzędu.

Nie jest słuszne twierdzenie strony, iż zaskarżona decyzja wydana została pochopnie.

Zgłoszone w skardze prawdopodobieństwo dołączenia przez kontrahenta zagranicznego błędnej faktury nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Tym samym nie było podstaw, by organ dokonywał w trybie art.19 § 2 kodeksu celnego ustaleń w powyższym zakresie i zwracał się do importera o wyjaśnienie wątpliwości.

Strona w skardze podnosi okoliczność stronniczego odrzucenia w trakcie orzekania drugiej opinii biegłego. Jednak zarzut ten nie został w ogóle wyjaśniony w uzasadnieniu skargi. Tym samym brak jest podstaw o uznanie zasadności powyższego zarzutu.

Skarżący nie wskazał jaka opinia została odrzucona, na czym polegać miałaby stronniczość organu i czy ewentualne odrzucenie opinii miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.