Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 774/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 138 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego D. J. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. nr [...].[...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowalnych dla inwestora Gminy Miejskiej K. – Zarząd Infrastruktury Sportowej w K. na "budowę budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowa budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę do budynku Zespołu Szkól Łączności wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan.-deszcz., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi, teletechnicznymi i technologią węzła cieplnego; wraz z zagospodarowaniem terenu w tym: komunikacja wewnętrzna (dojścia i drogi wewnętrzne), parking dla samochodów osobowych i autobusów, budowa boiska trawiastego z piłkochwytami, budowa masztu antenowego wys. 7,4m; wraz z budową dojścia pieszego na działce nr [...] (fragm.) obr. [...]; wraz z instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi, stacją transformatorową; wraz z przebudową istniejącego uzbrojenia: sieć cieplna, instalacji elektrycznych, instalacji kanalizacji ogólnospławnej, instalacji wodociągowej, przyłącza gazowego i telekomunikacyjnego; wraz z likwidacją istniejącego uzbrojenia terenu – przyłącza gazowego, kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] (fragm.) obr. [...], przy ul. [...] w K.".

Od decyzji odwołał się D. J., który nie był strona postępowania o pozwolenie na budowę.

Wojewoda postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r. działając na podstawie art. 134 K.p.a. orzekł o niedopuszczalności odwołania. Postanowienie to zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 636/19. W świetle powyższego wyroku obowiązkiem organu odwoławczego jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania. Pozytywna ocena uprawnień podmiotowych jest warunkiem do zbadania czy odwołanie zostało wniesione w terminie wynikającym z ustawy. To z kolei warunkuje rozpoznanie sprawy co do istoty.

Wojewoda decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że z zasady stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). W postępowaniach administracyjnych w zakresie prawa budowlanego zasada ta ulega uściśleniu i w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Pb), przy czym mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu rozumie się przez to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 ust. 20 Pb). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb). Należy zauważyć, że przepisy odrębne, w tym techniczno-budowlane, określają konkretny charakter oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie, wskazując najczęściej jednoznaczne odległości budynków od granic działki lub od siebie oraz zakres ograniczeń sposobu zabudowy lub zagospodarowania nieruchomości. Oznacza to, że stwierdzenie samego sąsiedztwa nie przesądza o stwierdzeniu oddziaływania. Konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu stanowiącego podstawę stwierdzenia oddziaływania. Wnioskodawca w swym odwołaniu nie wskazał takiego przepisu, wychodząc z założenia, iż sąsiadowanie z działką budowlaną jest wystarczające dla stwierdzenia przymiotu strony. Badając projekt zagospodarowania terenu (k. 322 projektu budowlanego) w świetle przepisów, które mogłyby mieć zastosowanie w omawianej sprawie należy stwierdzić, że planowana inwestycja, usytuowana na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], graniczy od strony północnej z działką nr [...] obr[...], której odwołujący jest współwłaścicielem. Przy granicy z działką skarżącego planowana jest budowa drogi wewnętrznej o szerokości 5,0m w odległości 0,75 od granicy działki nr [...]. Zgodnie z definicją podaną w art. 3 ust. 3a Pb droga wewnętrzna jest obiektem liniowym. Natomiast w przypadku obiektu liniowego, który jest drogą wewnętrzną, nie mają zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U.2020.470 - na mocy art. 1 i 2 tej ustawy). Odległość od granicy działki budowlanej drogi wewnętrznej stanowiącej dojście i dojazd do usytuowanych w głębi działki innych obiektów budowlanych, nie została określona w przepisach dotyczących dojść i dojazdów (§ 14-16 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. - Dz.U.2019.1065 zwanego dalej warunkami technicznymi). Oznacza to, że w świetle przepisów prawa droga wewnętrzna wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu wyłącznie działki, na której jest usytuowana. Przedmiotem zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z 28 stycznia 2019 r., projektu budowlanego jest, poza projektem drogi wewnętrznej, projekt budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami (o wysokości 14,97 m, w odległości ok. 152 m od działki nr [...]), projekt budynku dydaktyczno-internatowego (o wysokości 14,30 m, w odległości ok. 112 m od działki nr [...]), projekt parkingów dla samochodów osobowych w liczbie piętnastu i autobusów w liczbie trzech (w odległości ok. 60 m od działki nr [...] - § 19 warunków technicznych) oraz projekt boiska trawiastego z piłkochwytami (w odległości ok. 16 m od działki nr [...]). Odległości tych obiektów od granicy działki nr [...] powodują, iż znajduje się ona poza obszarem ich oddziaływania. Od strony działki nr [...] nie planuje się lokalizacji miejsc gromadzenia odpadków (§ 22 warunków technicznych). Nie planuje się zmiany ukształtowania powierzchni terenu inwestycji powodującej zmianę kierunku odprowadzenia wód opadowych i roztopowych na teren działki sąsiedniej (§ 26-30 warunków technicznych). Na działce nr [...] nie ma studni z poborem wody użytkowej (§ 31 warunków technicznych) a na działce objętej inwestycją nie planuje się zbiornika na nieczystości ciekłe (§ 34 warunków technicznych). Inne przepisy techniczno-budowlane nie mają zastosowania w omawianej sprawie. W świetle powyższej analizy nie stwierdza się aby obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmował teren działki nr [...], co oznacza, że odwołujący nie ma przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę omawianej inwestycji. Oznacza to, że odwołania z 19 lutego 2019 r. nie można traktować jako pochodzącego od strony.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł D. J. zarzucając naruszenie:

1/ art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i błędne ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w wyniku nie poinformowania skarżącego i innych stron o toczącym się postępowaniu administracyjnym i wyłączeniu skarżącego będącego współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w K., działki nr [...], obr. [...] (nieruchomości sąsiadującej z inwestycją) i innych sąsiadów z udziału w postępowaniu administracyjnym dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

2/ art. 109 § 1 K.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 stycznia 2019 r. wydanej w niniejszym postępowaniu;

3/ art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego w związku z art. 144 k.c. poprzez błędna wykładnię, przejawiającą się błędnym wyznaczeniem przez organ I i II instancji kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji tj. brakiem uznania, że inwestycja budowlana będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, skutkującą odmową nadania mu statusu strony;

4/ art. 3 pkt 2 Prawa budowalnego poprzez błędną wykładnię przejawiającą się wydaniem dwóch osobnych decyzji zatwierdzających projekty budowalne i udzielające pozwolenia na budowę dla jednego zamierzenia inwestycyjnego;

5/ § 3 ust. 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie powierzchni planowanych parkingów poprzez błędna wykładnię i uznanie, że inwestycja nie spełnia wymogów rozporządzenia, czego konsekwencją było uznanie za niekonieczne wydanie decyzji środowiskowej .

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności decyzji Wojewody w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W ocenie organu, skarżącemu, który jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie przysługuje status strony tego postępowania. Pozwolenie na budowę obejmuje natomiast zamierzenie inwestycyjne polegają e na budowie hali sportowej z zapleczem i trybunami, budynku dydaktyczno-internatowego, parkingu dla samochodów osobowych i autobusów, boiska trawiastego oraz masztu antenowego. Zdaniem organu działka skarżącego zlokalizowana w odległości 0, 75 m. od drogi dojazdowej, która ma powstać w ramach zamierzenia (o szerokości 5 m) nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W ocenie sądu decyzja jest wadliwa.

Zgodnie z dyspozycją art. 138. § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego jest wydawana, jeżeli odwołanie zostało złożone przez podmiot, który nie jest stroną postępowania (sprawa nie dotyczy jego interesu prawnego lub też nie jest podmiotem wymienionym w art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane) a organ odwoławczy ustala te okoliczności w pełnowymiarowym postępowaniu tj. gdy brak przymiotu strony przez podmiot składający odwołanie nie jest oczywisty, wówczas bowiem organ może w oparciu o art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania

W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy Prawo budowlane (dalej; ustawa), według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy wg. stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie przyjmuje się też, że bez znaczenia jest, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo bezpośrednie. Oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby było powiązane oddziaływania planowanego obiektu z przepisami odrębnymi do których należą zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06). Pojęcie to – oddziaływania obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące, materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów o których mowa wyżej, które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Z kolei w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. II OSK 304/2010 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu. Przytoczyć należy także pogląd prawny oraz przytoczone w nim orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. II OSK 574/16 w którym wskazano, iż "ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Podkreślenia wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki oznaczonej osobie przysługuje. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11, wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11, wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10, wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11, wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10, wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12, wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13, wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12, wyrok WSA w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., II SA/Gl 983/09, wyrok WSA w Gliwicach z 24 sierpnia 2011 r., II SA/Gl 250/11). Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać określone obiekty budowlane, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. Wskazuje się również, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., II OSK 1296, wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK 1613/11)". Pogląd prawny wyrażony w tym orzeczeniu, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela.

W ocenianej przez sąd sprawie, organ odwoławczy nie zastosował się do tych wyżej zaprezentowanych i ugruntowanych w orzecznictwie poglądów prawnych na temat istoty rozpoznania sprawy administracyjnej dotyczącej postępowania o pozwolenie na budowę. Organ podaje, jakie obiekty budowlane w ramach przedmiotowego pozwolenia na budowę mają być zrealizowane i wskazuje, że parametry tych obiektów i ich odległość od działki skarżącego wykluczają to, że jego działka znajduje się w obszarze odziaływania zamierzenia. Jednocześnie podają, że w ramach inwestycji planowana jest budowy drogi wewnętrznej w odległości 0, 75 m. od działki skrzącego. Sąd zwraca uwagę, że przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie jest determinowany sytuacją, kiedy projektowane roboty budowlane naruszają przepisy techniczno-budowlane – są to okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Stroną tego postępowania jest podmiot, na którego zamierzenie inwestycyjne może oddziaływać, tj. właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, na którą zamierzenie objęte pozwoleniem na budowę może wpływać bądź ograniczać także w dozwolony, prawnie dopuszczalny sposób. Ustalanie stron tego postępowania nie należy utożsamiać z poszukiwaniem podmiotów, na których planowana inwestycja będzie oddziaływała w sposób niedozwolony. Przymiot strony ma zagwarantować możliwość kontroli prawidłowości przebiegu postępowania i obrony swych praw tym podmiotom, których nieruchomości potencjalnie mogą być przez przyszłą inwestycję zagrożone w tym sensie, że będzie ona w jakikolwiek sposób na te nieruchomości oddziaływała, przy czym oddziaływanie to nie należy utożsamiać z oddziaływaniem sprzecznym z prawem.

W ocenie sądu organ nie przeanalizował wszystkich przepisów, w oparciu o które status skarżącego jako strony powinien być rozważony. Jak mowa wyżej w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, obszar oddziaływania zamierzenia nie był zawężony do oddziaływania polegającego na ograniczeniu w zabudowie terenu działki sąsiedniej (jak w aktualnym stanie prawnym) ale ograniczeniu zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu sąsiedniego. Dla oceny, że działka sąsiednia nie jest w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, ocena norm odległościowych oraz kwestii dopuszczalnego zacienienia zabudowy istniejącej przez zabudowę projektowaną jest daleko niewystarczające, tym bardziej, że odległość drogi wewnętrznej, przez którą ma odbywać się skomunikowanie planowanej inwestycji do działki skarżącego jest bardzo mała. Okoliczność ta niewątpliwie niekorzystnie wpłynie na korzystanie działki skarżącego przez uciążliwości związane z odbywającym po tej drodze ruchem kołowym do – co wymaga podkreślenia – dosyć dużych obiektów sportowych także przez autobusy (zamierzenie obejmuje budowę parkingu na autobusy). Sądowi wiadomo też z urzędu, że na tych samych działkach, co zamierzenie objęte niniejszym postępowaniem ma być realizowana inwestycja objęta odrębnym pozwoleniem na budowę (postępowania prowadzone równocześnie) dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę basenu tzw. olimpijskiego tj. o długości toru 50 m. Sąd zwraca uwagę, iż organ winien przeanalizować, także (pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, plan zagospodarowania działki lub terenu objętego zamierzeniem z uwzględnieniem także tego obiektu (basenu). Trudno bowiem nie uwzględniać faktu, że na działkach objętych przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym ma być realizowany także inny obiekt o potencjalnej sporej uciążliwości dla działki skarżącego. Fakt skomunikowania terenu inwestycji przez drogę wewnętrzną zlokalizowaną w odległości 0, 75 m. od działki skarżącego nie jest bez znaczenia. Organ oceniając obszar oddziaływania zamierzenia winien plan zagospodarowania działki lub terenu ocenić kompleksowo, poprzez rozważenie uciążliwości jakie to zamierzenie będzie kumulowało na działki sąsiednie pod względem norm dotyczących hałasu, zanieczyszczenia powietrza itp. a nie ograniczać się do ograniczeń związanych z możliwością zabudowy i to przez sztuczne "zawężenie" inwestycji nie uwzględniając, że na działkach objętych przedmiotowym zamierzeniem ma być realizowany inny obiekt powiązany terytorialnie i funkcjonalnie z obiektami projektowanym w postępowaniu w którym wydano zaskarżoną decyzje.

Podkreślić należy, iż art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r. II OSK 214/18 w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., dla całego zamierzenia budowlane. Przytoczyć należy także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2019 r. II SA/Rz 307/19 w którym przeczono, iż przyjąć wiec należy, że wolą ustawodawcy było, aby w przypadku etapowania zamierzenia inwestycyjnego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia, a nie tylko poszczególnych jego etapów bądź jednostronnie wskazanych przez inwestora elementów zamierzenia inwestycyjnego.

Tak więc dokonując oceny projektu zagospodarowania działki lub terenu organ winien ustalić krąg stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, mając na uwadze wszelkie aspekty dotyczące wpływu nowej inwestycji na zabudowę, zagospodarowane i uciążliwości tej inwestycji na tereny działek sąsiednich. Przy czym oddziaływanie to należy ustalać dla całego zamierzenia a nie tylko jego etapów czy części.

Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny czy skarżącemu przysługuje przymiot strony niniejszego postępowania, mając na uwadze wyżej zaprezentowany pogląd prawny, przy czym oddziaływanie planowanej inwestycji organ ustali w oparciu o analizę projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia tj. wszystkich inwestycji, jakie mają w tym obszarze być realizowane.

Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).