Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 98/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. P. i L. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 16 września 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. P. i L. J. solidarnie kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg E. P. i L. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu, którą wydano w następującym stanie sprawy;

R. B. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej "PINB") z interwencją w sprawie nielegalnego wykonania "przepustu drogowego" przy jej działce o nr 26/2. W dniu 21 kwietnia 2008 r. organ nadzoru przeprowadził kontrolę w sprawie legalności budowy zjazdu z drogi powiatowej nr [...] na działkę nr 26/2 w H. stanowiącej własność interweniującej.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], PINB nakazał L. J. - jako inwestorowi, rozbiórkę zjazdu w związku z nieprzedłożeniem w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej stosownie do obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Wskutek jednak uwzględnienia odwołania WINB decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], uchylił ww. decyzję i postanowienie. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. II SA/Rz 911/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. B. na ww. decyzję z dnia [...] lipca 2010 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. PINB wstrzymując prowadzenie robót budowlanych nałożył na L. J. oraz E. P. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów niezbędnych do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej. Z kolei decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], nakazał L. J. oraz E. P. rozbiórkę zjazdu z drogi powiatowej Nr [...] w H. na działkę nr ewid. 26/2.

Z ustaleń faktycznych organu wynika, że droga powiatowa nr [...], z której urządzono zjazd na działkę nr 26/2 mający zapewnić dojazd do działki nr 14 poprzez ustanowioną na działce nr 26/2 służebność gruntową, jest drogą publiczną. Zjazd wykonany jest z kręgów betonowych o przekroju 40 cm ułożonych w rowie przydrożnym na długości 3,20 m, przysypanych żwirem i ziemią. Właścicielką działki nr 26/2 jest R. B., a działki nr 14 L. J. Zjazd został wykonany w 1995 r. w ramach samowoli budowalnej przez poprzedniego właściciela działki nr 14 E. P. - ojca L. J. Na budowę taką wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym zobowiązani się nie legitymują. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nałożono na L. J. i E. P. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów niezbędnych do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej, a wobec niewywiązania się przez nich z tego obowiązku konieczne stało się orzeczenie nakazu rozbiórki zjazdu, stosownie do art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) dalej zwana: "Upb".

W odwołaniu od ww. decyzji L. J. zarzuciła naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 48 ust. 1 i 4, art. 52 i art. 81 ust. 1 pkt 2 Upb poprzez ich zastosowanie pomimo braku przesłanek w nich określonych. Zdaniem odwołującej się nie zostały przez organ I instancji wykonane wytyczne zawarte w decyzji WINB z dnia [...] lipca 2010 r. w szczególności w zakresie odnoszącym się do daty ustalenia budowy zjazdu, tj. czy miało to miejsce przed czy po dniu 1 stycznia 1995 r. Nie jest dla niej również zrozumiałe, dlaczego nałożono na nią rzeczony obowiązek, skoro niewątpliwie nie była inwestorką, a sam zjazd wybudowano na działce nr 26/2. Ona natomiast działkę nr 14 nabyła dopiero w 2001 r.

Opisaną na wstępie decyzją WINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo ustalono datę budowy zjazdu. Wprawdzie zeznania świadków i oświadczenia stron były rozbieżne i niejednoznaczne, to jednak na podstawie całokształtu materiału dowodowego przyjęto, że miało to miejsce po 1 stycznia 1995 r. M.in. w piśmie z dnia 14 marca 2008 r. skierowanym przez E. P. do Zarządu Dróg Powiatowych [...] wskazano taką właśnie datę wykonania zjazdu. Podobnej treści oświadczenie do protokołu kontroli złożyła L. J. Na realizację takiej inwestycji niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Jego brak wymagał przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Jednak z nałożonego obowiązku E. P. i L. J. nie wywiązali się. W tych okolicznościach konieczne stało się nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego zjazdu. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do niewłaściwej osoby WINB zwrócił uwagę na istniejące wątpliwości co do osoby inwestora. Mając jednak na względzie, że L. J. jest aktualną właścicielką działki nr 14, na rzecz której ustanowiona jest służebność gruntowa na działce nr 26/2 i korzysta ona z przejazdu przez działkę nr 26/2 do swojej nieruchomości, zasadnym było nałożenie tego obowiązku również na nią.

W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez E. P. i L. J. zarzucono naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 oraz 52 i 81 ust. 1 pkt 2 Upb poprzez ich zastosowanie pomimo braku przesłanek w nich określonych i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wskutek błędnego uznania, że odwołanie L. J. nie zasługuje na uwzględnienie, a ponadto w przypadku zarzutu sformułowanego przez L. J. wskazano także na naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. W ocenie skarżących w dalszym ciągu nie ustalono dokładnej daty budowy zjazdu i nie oceniono zeznań świadków, którzy wskazywali inną datę jego wykonania, tj. przed 1 stycznia 1995 r. Kluczowe znaczenie ma również ustalenie inwestora, ponieważ skierowanie decyzji o nakazie rozbiórki do osoby, która aktualnie nie dysponuje prawem do danej nieruchomości na cele budowlane może spowodować, że decyzja będzie niewykonalna. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania.

Dodatkowo na rozprawie zwrócono uwagę na oparciu się na kserokopii mapy jako kluczowym dowodzie.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sadu stan faktyczny nie został wystarczająco wyjaśniony.

Na wątpliwości co do osoby inwestora przedmiotowego zjazdu zwracał uwagę sam organ II instancji. Wątpliwości budzi też przede wszystkim zdaniem Sądu prawidłowość oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji ustalenia daty budowy spornego przepustu. Nie można bowiem wykluczyć (a wątpliwości tych nie usunięto w toku postępowania), że w istocie mamy do czynienia z dwoma inwestycjami – najpierw wybudowano przepust o szerokości 2,40m a później go rozbudowano do szerokości 3,20m. Taką wersję można przyjąć w oparciu o część zebranego materiału dowodowego. Najistotniejsze jest jednak, że w przypadku takiej budowy przepustu etapami, nie można wykluczyć, że przepust o szerokości 2,40m zrealizowano jeszcze pod rządami ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.), co powoduje, iż wykonanie tych robót zgodnie z art. 103 ust. 2 Upb podpadałoby pod inny reżim prawny w zakresie legalizacji. Podstawy do sformułowania takiej tezy dały Sądowi znajdujące się w aktach dowody i kserokopie wskazujące na istnienie takich dowodów, których żaden z organów nie ocenił, co świadczy o naruszeniu art. 80 K.p.a., a co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi mianowicie o umowę kupna sprzedaży samochodu osobowego z dnia 4 września 1994 r. Wówczas E. P. zakupił Fiata 126p, dla którego miał być potrzebny dojazd do garażu na działce nr 14, a w konsekwencji potrzebny byłby przejazd przez rów przydrożny. Na taką okoliczność w toku postępowania wskazywał wprost E. P. Jego zeznania można powiązać z zeznaniami świadka D. K, którą miał pytać o zgodę. W świetle prawa D. K. była współwłaścicielką działki ewidencyjnej 26 w H. Jak wynika bowiem z aktu notarialnego z dnia 4 lipca 1997 r. rep. A nr [...] z 1997 r. sporządzonego przez notariusza J. P. jej rodzice T. W. i A. W. zmarli w 1984 r. a w/w wraz z bratem J. W. byli ich jedynymi spadkobiercami. Bez znaczenia jest okoliczność, że akt własności ziemi obejmujący m.in. działkę ewid. nr 26 był wydany na T. W. Niezależnie bowiem od formalnego stwierdzenia nabycia spadku postanowienie Sądu w tym przedmiocie ma charakter deklaratoryjny a datą otwarcia spadku jest data śmierci spadkodawcy, co wynika z art. 922 § 1 w zw. z art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego. D. K., co wynika z treści w/w aktu notarialnego była jednym z dwóch spadkobierców po swoich rodzicach, była więc współwłaścicielką działki nr 26. E. P. mógł więc uzgadniać ze współwłaścicielką wykonanie zjazdu umożliwiającego dojazd do garażu. Jak z kolei wynika z treści znajdującej się w aktach kserokopii umowy przedwstępnej z dnia 15 kwietnia 1997 r. już wówczas (w czasie poprzedzającym zakup przez R. B. działki 26/2) realizowany był przez E. P. jakiś przejazd. Taki zapis w umowie może podważać ustalenie, że zjazd zrealizowano po 2001 r. Nie wyjaśnia natomiast czy powstał w 1994 r. czy po 1 stycznia 1995 r. Mając w aktach kserokopię umowy kupna-sprzedaży Fiata 126p z 1994 r. i wskazanie takiej daty budowy zjazdu przez L. J. organy nie wyjaśniły w toku przeprowadzonego postępowania gdzie w takim razie był przechowywany (ew. garażowany) ten samochód osobowy w okresie jesieni i zimy 1994 r. (tuż po zakupie) a także jeśli na działce nr 14 – to którędy dojeżdżano na tę działkę powyższym samochodem. Takie informacje mogły posiadać osoby zamieszkujące w bliskim sąsiedztwie działek nr 14 i 26, a niektóre z nich były przecież przesłuchiwane w sprawie. Wbrew art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organy nie wyjaśniły tych okoliczności, które mogą mieć niebagatelne znaczenie dla ustalenia daty budowy zjazdu, w szczególności czy cały obiekt został zrealizowany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Dość wątpliwe w tej sytuacji było oparcie się przez organy przede wszystkim na twierdzeniach L. J. złożonych do protokołu czy też na piśmie z 14 marca 2008 r. kierowanym do Zarządu Dróg Powiatowych [...]. Z perspektywy niemal 20 lat wskazanie dokładnej daty budowy może być problematyczne i łatwo się pomylić o jeden rok, który jednak ma niebagatelne znaczenie dla ewentualnej legalizacji wobec konieczności zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego. Dopiero odszukanie takiej umowy mogło pomóc danej osobie w dokładniejszym umiejscowieniu w czasie określonych zdarzeń. Właściwe zebranie i wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego, powiązanie ze sobą konkretnych dowodów, wskazanie dlaczego daje się wiarę jednym a odmawia wiarygodności innym świadczy o stosownym zrealizowaniu dyrektyw wynikających z procedury administracyjnej. Wątpliwe jest także w ocenie Sądu bezkrytyczne odwołanie się do braku uwidocznienia zjazdu na kserokopii mapy zasadniczej do celów projektowych z dnia 19 marca 2001 r., na której sporządzony został projekt zagospodarowania działki 26/2 w H. Po pierwsze – jak słusznie wskazał pełnomocnik skarżącej – była to jedynie kserokopia a nie choćby urzędowo poświadczony odpis lub t.p. Kserokopia nie jest dowodem. Może być jedynie źródłem wskazującym na istnienie dowodu. Zresztą takich kserokopii dokumentów jest znacznie więcej a są to kserokopie dokumentów, w oparciu o które można dokonać pewnych ustaleń. Organy powinny więc dotrzeć do oryginałów i ewentualnie wykonać z nich stosowne odpisy.

Po drugie – powołany przez organ odwoławczy przepis art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne odnosić można jedynie do materiałów, które znajdują się w danym momencie w zasobie konkretnego organu. Nie zawsze oznacza to, że mapa odzwierciedla aktualny stan na gruncie, choć z założenia tak powinno być. Trzeba pamiętać, że przedmiotem kontrolowanego postępowania jest budowa wzniesiona nielegalnie, więc raczej trudno spodziewać się, aby wykonane zostały jakieś dokumenty geodezyjno-kartograficzne związane z jej budową i do tego przekazane do zasobu. Nie wiadomo też kiedy i czy w ogóle w okresie między 1994 a 2001 r. organy geodezyjno-kartograficzne wykonywały w terenie jakieś działania, w wyniku których zinwentaryzowano stan istniejący na gruncie. Bez wyjaśnienia tych okoliczności opieranie ustaleń i formułowanie kategorycznych stwierdzeń w oparciu o zapisy ustawy i kserokopię mapy w ocenie Sądu było wątpliwe i przedwczesne.

Kolejną kwestią było skierowanie decyzji do dwóch osób – według organów choć na tym tle WINB wyartykułował wątpliwości – inwestora, który faktycznie miał wykonać zjazd oraz aktualnej właścicielki działki nr 14. Zasadnie zauważają skarżący, że skierowanie decyzji do osoby, która nie ma aktualnie żadnego tytułu prawnego do terenu, na którym zlokalizowany jest zjazd może powodować, że decyzja będzie niewykonalna. Z kolei znajdujące się w aktach sprawy dwa akty notarialne z dnia 14.11.2007 r. i 20.03.2012 r. dotyczące ustanowienia służebności na działce 26/2 na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr 14 wydają się pochodzić z okresu późniejszego niż budowa spornego obiektu. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest dopuszczalne nałożenie obowiązków związanych z legalizacją obiektu na osobę, która co prawda była inwestorem, ale nie ma aktualnie żadnego tytułu prawnego do terenu, na którym znajduje się samowolnie wykonany obiekt. Możliwe jest natomiast nałożenie tych obowiązków na następcę prawnego inwestora ale takie następstwo trzeba najpierw ustalić, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 Upb jest zasadniczo inwestor. Niemniej nie tylko na ten podmiot mogą zostać nałożone obowiązki na podstawie tego przepisu. Krąg takich podmiotów wskazany został w art. 52. Są to: inwestor, właściciel lub zarządca obiektu. W pierwszej jednak kolejności obowiązki powinny zostać nałożone właśnie na inwestora mającego tytuł prawny do obiektu, a w przypadku gdy nie ma takiego podmiotu, adresatem decyzji będzie właściciel lub działający w jego imieniu zarządca (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 grudnia 2010 r., II SA/Ke 667/10, LEX nr 753338; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 października 2011 r., II SA/Rz 589/11, LEX nr 1070609). Nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Upb może być kierowany również (pamiętając o wcześniejszych uwagach) do inwestora, który nie jest właścicielem działki, na której zrealizowano określoną inwestycję (por. WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r., VII SA/Wa 71/11 , LEX nr 1128927). Podmioty te będą obowiązane do wykonania czynności nakazanych w decyzji organu nadzoru budowlanego na swój koszt (zob. komentarz do art. 52). Należy także zauważyć, że skoro obowiązek usunięcia skutków samowoli budowlanej jest w istocie nakazem przywrócenia stanu zgodnego z prawem, to nie kto inny jak rzeczywisty sprawca samowoli w pierwszej kolejności powinien być obciążony nakazem wykonania tego obowiązku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2010 r., II SA/Wr 359/10, LEX nr 755572).

Jak jednak wskazał NSA, przyjęcie poglądu, że adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego może być wyłącznie inwestor, prowadziłoby do sytuacji, w których niemożliwe byłyby legalizacja samowoli budowlanej lub nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego w przypadku zbycia tego obiektu przez inwestora innej osobie (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II OSK 247/10, LEX nr 1071219). Wszelkie rozstrzygnięcia na podstawie w/w przepisu mogą być więc kierowane do następców prawnych inwestorów, którzy uzyskując prawo własności nieruchomości, nabyli wszelkie prawa i nałożyli na siebie obowiązki wiążące się z tą nieruchomością (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 maja 2010 r., II SA/Łd 31/10, Lex nr 674656). W takim przypadku stroną postępowania administracyjnego nie będzie już dotychczasowy inwestor (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., VII SA/Wa 1083/10, LEX nr 759838). W niniejszej sprawie trzeba jednak mieć na uwadze także datę ustanowienia służebności.

W świetle wyżej wskazanych okoliczności nie można uznać, aby sprawa została dostatecznie wyjaśniona, czym naruszono przepisy art. 7, 77 § 1 K.p.a. a także aby wszechstronnie oceniono zebrany materiał dowodowy, co z kolei narusza art. 80 K.p.a., co oczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W ponownym postępowaniu organy uzupełnią materiał dowodowy w szczególności poprzez dotarcie do oryginałów dokumentów mogących mieć znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, których kserokopie znajdują się w aktach (np. umowa kupna-sprzedaży samochodu z 1994 r.), wyjaśnią w pierwszej kolejności gdzie przechowywany był zakupiony we wrześniu 1994 r. przez E. P. Fiat 126p w jesieni i zimie 1994/1995 r. i ewentualnie którędy dojeżdżano tym pojazdem do działki nr 14 w H. Konieczne będzie także wyjaśnienie czy cały zjazd został wykonany jednorazowo czy też był on rozbudowany w późniejszym okresie. W zależności od wyników ustaleń konieczne może się okazać wyodrębnienie dwóch postępowań – jeśli część obiektu powstała pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. a część – ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Organy w oparciu o całokształt materiału dowodowego ustalą kto był inwestorem w czasie wykonania robót i czy w świetle innych okoliczności można na niego nakładać obowiązki w oparciu o konkretny reżim prawny, wreszcie czy i na jakiej podstawie można w danej sytuacji mówić o następstwie prawnym w odniesieniu do aktualnego właściciela działki nr 14. Ustalą więc datę wykonania samowolnego obiektu i osobę zobligowaną do wykonania obowiązków związanych z legalizacją. Konieczna (w zależności od wyników ustaleń) może się okazać zmiana postanowienia z dnia [...] września 2012 r. w tym nie tylko w zakresie terminu, ale przede wszystkim przedmiotu i zakresu (budowa, rozbudowa) i osoby zobligowanej do wykonania obowiązku. W sytuacji, gdy sprawa dotyczy robót już wykonanych i zakończonych zbędne jest wstrzymanie wykonania robót. Organy dokonują ustaleń po wszechstronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. W zależności od wyników tych ustaleń, jeśli okaże się to niezbędne rozdzielą postępowanie na dwa odrębne z uwzględnieniem reżimu prawnego, któremu będzie poddany przedmiot legalizacji. Następnie rozstrzygną sprawę (lub sprawy) stosownie do ustalonych okoliczności. Bez względu jednak na okres powstania całości czy też po części obiektu, zarówno w 1994 r. jak i po 1 stycznia 1995 r. na budowę takiego obiektu jak będący przedmiotem sprawy konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Pamiętać przy tym należy, że pojęcie zjazdu zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 260) dopiero po zmianach tej ustawy obowiązujących od 9 lutego 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 200, poz. 1953).

W punkcie II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., mając na względzie, że wpis od skargi uiszczony został solidarnie. Tym samym w zasądzonych kosztach Sąd uwzględnił opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika adwokata biorąc pod uwagę nakład jego pracy stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).