Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 115/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia 7 marca 2014 r. określił A Spółka z o.o. w S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 14.259 zł. W ocenie organu podatnik w deklaracji na podatek od nieruchomości nie wykazał do opodatkowania budowli (słupów/latarni oświetleniowych).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 11 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przytaczając m. in. treść art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.

z 2014 r. poz. 849), dalej jako "u.p.o.l." w brzmieniu obowiązującym w 2013 roku,

art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r.

poz. 1409 ze zm.), art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że urządzenia oświetleniowe, a dokładniej słupy/latarnie oświetleniowe należy uznać za budowle

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., które - co do zasady - korzystają

z wyłączenia podatkowego.

Organ zauważył, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie powszechne się poglądy, że dla skorzystania z przywileju podatkowego nie jest wystarczające położenie budowli w pasie drogowym drogi publicznej. Gdyby tak było, to wszystkie budowle usytuowane w pasie drogowym korzystałyby z tego wyłączenia, np. tablice reklamowe trwale z gruntem związane. Przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wprowadza jednak dodatkowy warunek - budowla nie może być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Oznacza to,

że nawet jeżeli budowla jest usytuowana w pasie drogi publicznej, ale służy prowadzeniu działalności gospodarczej, to powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Budowla usytuowana w pasie drogowym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile jest w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.,

w którym ustawodawca zawarł normatywną definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za takowe uznaje się grunty i obiekty budowlane będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych

z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania

nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Literalne brzmienie powołanego przepisu wyraźnie wskazuje

na okoliczność "posiadania" gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, której wystąpienie decyduje o wysokości stawki podatkowej, a w przypadku budowli

o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowle podlegają bowiem temu podatkowi tylko w przypadku, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca wykorzystuje przedmiot opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej, czy też nie. Budowla w postaci latarni oświetleniowych będzie zatem wyłączona

z opodatkowania, o ile jest w posiadaniu podmiotu nieprowadzącego działalności gospodarczej, np. gminy.

Zdaniem Kolegium sytuacja taka nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż właścicielem słupów oświetleniowych jest strona skarżąca będąca przedsiębiorcą. Samo stwierdzenie, że latarnie stanowią własność przedsiębiorcy, nakazuje traktowanie ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Innymi słowy latarnie oświetleniowe będące w posiadaniu przedsiębiorcy będą korzystały z wyłączenia podatkowego tylko w jednym przypadku - gdy są związane z eksploatacją autostrad płatnych,

co nie zachodzi w niniejszej sprawie podatkowej. Jeżeli zatem budowla jest usytuowana w pasie drogi publicznej, ale służy prowadzeniu działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Kolegium nie podzieliło stanowiska zawartego w wyroku z dnia 27 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Gd 974/07), w myśl którego istotne znaczenie ma funkcja której budowla zlokalizowana w obrębie pasa drogowego ma służyć - prowadzenie, zabezpieczenie i obsługa ruchu. Przesłanka ta nie ma żadnych racjonalnych podstaw w świetle obowiązujących regulacji prawnych. Ustawodawca pojęciem "obiektów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", posługiwał się

w art. 2 ust. 3 pkt 4 w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006. Od 2007 r. przepis ten otrzymał zupełnie nowe brzmienie. Nie ma już w nim terminu "obiektów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu". Tak więc odwoływanie się do funkcji jaką pełni budowla nie może być podstawą do stosowania wyłączenia podatkowego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym od 2007 r.

W dalszej kolejności organ wskazał, że w kolejnych decyzjach podatkowych

w analogicznych sprawach podatkowych Kolegium wyraziło pogląd jak w niniejszej decyzji, który znalazł potwierdzenie w wyrokach z dnia 11 maja 2011 r. wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt l SA/Gd 253/11

i I SA/Gd 254/11) oraz w wyrokach z dnia 12 lipca 2013 r. wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II FSK 2127/11 i II FSK 2128/11).

Reasumując Kolegium wskazało, że znajdujące się w pasach drogowych dróg publicznych na terenie Gminy urządzenia oświetleniowe (latarnie), stanowiące własność Spółki A nie są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., gdyż urządzenia te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę innej niż eksploatacja autostrad. Tym samym organ I instancji trafnie uznał, że w deklaracji na podatek od nieruchomości podatnik nie wykazał wszystkich budowli (tj. słupów oświetleniowych) i prawidłowo określił Spółce podatek od nieruchomości za budowle będące w posiadaniu podatnika na terenie Gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A sp. z o.o. w S. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącej budowle oświetlenia dróg, do których bezwzględnie zaliczyć trzeba słupy oświetleniowe, stanowią element składowy drogi jako urządzenia techniczne służące bezpieczeństwu ruchu na drogach. Jeżeli zatem słupy oświetleniowe są urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu to podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy opodatkowania podatkiem

od nieruchomości budowli będących słupami oświetleniowymi położonymi w pasie drogowym dróg publicznych znajdujących się na terenie Gminy.

Budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Stanowiące przesłankę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli: związanie ich z działalnością gospodarczą - uzasadnione jest posiadaniem tych budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. nie wprowadza nieograniczonego przedmiotowo zwolnienia podatkowego z podatku od nieruchomości wszystkich budowli związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z interpretowanym art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyłączone z opodatkowania są grunty zajęte na pasy drogowe dróg publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Zapisany w art. 2 ust. 3 pkt in fine u.p.o.l. związek ze wskazaną w tym przepisie działalnością gospodarczą inną niż prowadzenie płatnych autostrad dotyczy wyłącznie gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych. Jeżeli bowiem zlokalizowana w gruncie zajętym pod pas drogowy budowla nie byłaby związana

z prowadzeniem działalności gospodarczej, to niezależnie od wyłączenia podatkowego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. nie podlegałaby opodatkowaniu: wobec niespełnienia przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l. Opodatkowaniu podlegają wszak tylko budowle związane z działalnością gospodarczą. Jeżeli więc grunt zajęty pod pas drogowy drogi publicznej nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych – nie podlega on podatkowi od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Jeżeli natomiast w gruncie objętym wyłączeniem z opodatkowania z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. zlokalizowana jest budowla, to – na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – podlega ona opodatkowaniu, jeżeli, zgodnie z wymogiem art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególna sytuacja zachodzi w przypadku gruntów zajętych na pasy drogowe dróg publicznych oraz zlokalizowanych w nich budowli – związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci eksploatacji autostrad płatnych. W takim przypadku wyłączeniu od opodatkowania podlega grunt zajęty pod pas drogowy, ponieważ nie dotyczy go negatywna przesłanka analizowanego wyłączenia w postaci: związania z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja płatnych autostrad. Nieopodatkowane są również budowle zlokalizowane na tym gruncie z uwagi na to, że objęte są związkiem ze szczególną - wskazaną w statuującym wyłączenie z opodatkowania przepisie

w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. - działalnością gospodarczą w postaci eksploatacji autostrad płatnych.

Budowle związane z działalnością gospodarczą zlokalizowane na gruncie zajętym pod pasy drogowe dróg publicznych podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), niezależnie od tego, czy grunt na którym się znajdują związany jest z działalnością gospodarczą inną niż eksploatacja płatnych autostrad. Na podstawie art. 2 ust. 3

pkt 4 u.p.o.l. wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są tylko budowle zlokalizowane na gruntach zajętych na pasy drogowe dróg publicznych związanych z działalnością gospodarczą w postaci eksploatacji autostrad płatnych, jeżeli z działalnością taką są również związane.

Spór, który zaistniał między stronami niniejszego postępowania dotyczy wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. W poprzednim stanie prawnym (tj. do końca roku 2006 r.) na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości były "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi

z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu". Z dniem 1 stycznia 2007 r. zawarte w analizowanym przepisie zwolnienie objęło natomiast "grunty zajęte

pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych".

Powołany przepis obejmuje zatem dwie kategorie przedmiotów opodatkowania:

- grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych oraz

- zlokalizowane w pasach drogowych budowle, z wyjątkiem tych, które są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

Z tego względu niezbędne jest wyjaśnienie pojęć: "pas drogowy", "droga publiczna" oraz "zlokalizowane w pasach drogowych budowle".

Nie ulega wątpliwości, że art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. ewidentnie zawiera odesłanie do przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. - dalej u.d.p.). W myśl art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią

nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem

i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Bez wątpienia drogi ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się

na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wszystkie te kategorie dróg objęte są zakresem przedmiotowym wyłączenia podatkowego, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

W rozpatrywanej sprawie istotą jest ustalenie drugiej z powyższych kategorii przedmiotów objętych wyłączeniem podatkowym, tj. zlokalizowanych w pasach drogowych budowli, z wyjątkiem tych, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

Termin "budowla", którym posługuje się ustawodawca w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., należy ustalić w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W myśl tego przepisu pod pojęciem tym należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane

z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że ustawodawca definiując pojęcie "budowla", odsyła do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a w rzeczy samej do pojęć "obiekt budowlany"

oraz "urządzenie budowlane". Obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową

wraz z instalacjami i urządzeniami. Kryteria obiektu budowlanego spełnia niewątpliwie droga. Sam prawodawca w art. 4 pkt 2 u.d.p. wskazuje wprost, że jest ona budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami

oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną

do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury,

jak: obiekty liniowe, lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe

lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia

dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Budowla zlokalizowana w pasie drogowym to droga wraz z obiektami inżynierskimi, które w rozumieniu przepisów prawa budowlanego również spełniają kryteria budowli (np. tunele, mosty, wiadukty). Do tego dochodzą także urządzenia

i instalacje. Wszystkie te elementy tworzą całość techniczno-użytkową w celu prowadzenia ruchu drogowego. Także w ten sposób powinna być ona postrzegana na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślić należy,

że ustawodawca nie wskazuje, jakie urządzenia tworzą całość techniczno-użytkową. Niemniej jednak na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) można uznać, że są nimi m.in. urządzenia oświetleniowe. W § 109 tego rozporządzenia wskazuje się katalog sytuacji, w których droga powinna być oświetlona. Jest tak, jeżeli droga:

- przebiega przez obszar oświetlony i występuje zagrożenie olśnienia uczestników ruchu,

- w obrębie węzła lub skrzyżowania, jeżeli jedna z krzyżujących się dróg jest oświetlona,

- na skrzyżowaniu z drogą ekspresową,

- na skrzyżowaniu typu rondo,

- na skrzyżowaniu skanalizowanym z wyspami w krawężnikach, jeżeli jest

to droga główna ruchu przyśpieszonego (GP),

- między odcinkami oświetlonymi, jeżeli długość odcinka nie przekracza 500m,

- na odcinku przyległym do obiektu mostowego, jeżeli obiekt jest oświetlony,

- w obrębie miejsca poboru opłat,

- na ulicy klasy S,

- na jednojezdniowej ulicy o czterech i większej liczbie pasów ruchu,

- na skrzyżowaniu na terenie zabudowy, przy którym znajdują się budynki użyteczności publicznej, przystanki komunikacji zbiorowej,

- w obrębie przejścia dla pieszych i dojścia do przystanków komunikacji zbiorowej

na terenie zabudowy.

Bezsprzecznie katalog sytuacji, w których droga powinna być oświetlona,

ma charakter przykładowy, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot

"w szczególności". Niemniej jednak przepis ten jest przydatny do oceny, kiedy urządzenia oświetleniowe korzystają z wyłączenia z opodatkowania podatkiem

od nieruchomości. Jeżeli są one zlokalizowane w pasie drogi publicznej, to należy

je uznać za budowle, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Korzystają

one zatem, co do zasady, z wyłączenia podatkowego.

W orzecznictwie jak i w doktrynie powszechne się poglądy, że dla skorzystania z przywileju podatkowego nie jest wystarczające położenie budowli w pasie drogowym drogi publicznej. Gdyby tak było, to wszystkie budowle usytuowane

w pasie drogowym korzystałyby z tego wyłączenia, np. tablice reklamowe trwale

z gruntem związane. Przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wprowadza jednak dodatkowy warunek - budowla nie może być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Oznacza to, że nawet jeżeli budowla jest usytuowana w pasie drogi publicznej, ale służy prowadzeniu działalności gospodarczej, to powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości.

Budowla usytuowana w pasie drogowym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile jest w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.,

w którym ustawodawca zawarł normatywną definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za takowe uznaje się grunty i obiekty budowlane będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych

z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania

nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Literalne brzmienie powołanego przepisu wyraźnie zatem wskazuje

na okoliczność "posiadania" gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, której wystąpienie decyduje o wysokości stawki podatkowej, a w przypadku budowli

o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowle bowiem podlegają temu podatkowi tylko w przypadku, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca wykorzystuje przedmiot opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej, czy też nie. Budowla w postaci latarni oświetleniowych będzie zatem wyłączona

z opodatkowania, o ile jest w posiadaniu podmiotu nieprowadzącego działalności gospodarczej, np. gminy.

Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, skoro właścicielem słupów oświetleniowych jest będąca przedsiębiorcą strona skarżąca. Samo stwierdzenie, że latarnie stanowią własność przedsiębiorcy, nakazuje traktowanie ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej

niż eksploatacja autostrad płatnych. Innymi słowy latarnie oświetleniowe będące

w posiadaniu przedsiębiorcy będą korzystały z wyłączenia podatkowego tylko

w jednym przypadku - gdy są związane z eksploatacją autostrad płatnych.

Sprawa niniejsza jest kolejną sprawą rozpoznawaną w tut. Sądzie zainicjowana skargą wniesioną przez A Sp. z o.o. z siedzibą w S. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie są wyłączone zlokalizowane w pasach drogowych dróg publicznych budowle w postaci słupów oświetleniowych, jeżeli są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych (tak wyrok NSA z 13 września 2012 r., sygn. II FSK 203/11, wyrok NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2127/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 253/11, wyrok WSA w Gdańsku z 18 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1477/14, wyrok WSA w Łodzi z 20 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 136/13).

Z tych względów, uznając skargę za niezasadną Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.