Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 277/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 3i 5, art. 6 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi ABC E. O. S.A. z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 6 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 26 lutego 2019 r. odmawiającą A SA (dalej: Skarżąca, Spółka) stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 rok.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z posiadaną budowlą położoną na terenie Gminy [...]. Spółka złożyła deklarację podatku od nieruchomości za 2016 roku deklarując kwotę podatku 132.891,00 zł.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 roku, Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości w wysokości 140.956,00 zł (obejmującą należność główną 132.891,00 zł i odsetki w wysokości 8.065,00 zł), składając jednocześnie korektę deklaracji podatku od nieruchomości za 2016 rok.

Następnie, po opisaniu przebiegu postępowania w sprawie złożonego wniosku, SKO wskazało, że decyzją z dnia 26 lutego 2019 roku Wójt Gminy [...] odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2016.

We wniesionym od tej decyzji odwołaniu Spółka zarzuciła organowi naruszenie m.in. art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej O.p., w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej u.p.o.l., w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez opodatkowanie linii kablowych podatkiem od nieruchomości, pomimo braku możliwości ustalenia podstawy podatku (za rok 2016). W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2016 nie powstało z powodu braku ustalenia jednego z elementów konstrukcyjnych podatku, tj. podstawy opodatkowania. Na dzień 1 stycznia 2016 roku linia kablowa nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa, nie miała też ustalonej wartości początkowej dla celów amortyzacji, co uniemożliwiało przekształcenie obowiązku podatkowego w zobowiązanie. Odpisów amortyzacyjnych Spółka zaczęła dokonywać od czerwca 2016 roku. Zdaniem Spółki, z uwagi na brak dokonywania wcześniej odpisów amortyzacyjnych, nie istniała podstawa obliczania amortyzacji na dzień 1 stycznia 2016 roku. Wobec nieistnienia podstawy opodatkowania nie mogło dojść do przekształcenia obowiązku w zobowiązanie podatkowe.

Kolegium stanowiska Spółki nie podzieliło. Wskazało, że okoliczności wskazywane przez Spółkę takie jak ustalenie wartości poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład inwestycji dopiero w maju 2016 roku, wprowadzenia jej do środków trwałych przedsiębiorstwa i dokonywanie odpisów amortyzacyjnych dopiero od czerwca 2016 roku, nie mają znaczenia dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W niniejszej sprawie, co jest bezsporne, budowla w postaci linii kablowej została zakończona w październiku 2015 roku. W aktach sprawy znajdują się zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 9 listopada 2015 roku, oraz oświadczenie kierownika budowy z dnia 5 listopada 2015 roku o zakończeniu budowy. Strona otrzymała zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 25 listopada 2015 roku, o oddaniu linii kablowej do użytkowania. Zatem nie ma wątpliwości, iż na dzień 25 listopada 2015 roku, budowa linii kablowej wraz z kanalizacjami technicznymi, zlokalizowanej na terenie Gminy [...], stanowiąca inwestycję realizowaną przez Spółkę, została zakończona.

W niniejszej sprawie okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy nie jest - wbrew twierdzeniu Spółki - fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych, a istnienie budowli. Zatem, obowiązek podatkowy - zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 u.p.o.l. - powstał z dniem 1 stycznia 2016 roku, gdyż w roku 2015 zakończona została budowa linii kablowych.

Podatek od nieruchomości należny od osób prawnych, na podstawie art. 6 ust. 9 u.p.o.l. podlega samoobliczeniu. Organ uznał, że wobec nieprzedłożenia dowodów na okoliczność odmienną, wartość budowli wskazana przez Spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 rok, jest prawidłowa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty:

I. naruszenia prawa materialnego, w postaci art. 5 O.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez ich błędną wykładnię i opodatkowanie linii kablowych podatkiem od nieruchomości, mimo niepowstania zobowiązania podatkowego z powodu braku możliwości ustalenia podstawy opodatkowania;

II. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2a O.p. poprzez niezastosowanie wykładni zgodnej z regułą in dubio pro tributario w sytuacji, gdy zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego dotyczące momentu powstania zobowiązania podatkowego oraz art. 120 O.p. poprzez rozszerzenie zobowiązania podatkowego na stan faktyczny, w którym obowiązek podatkowy nie przekształcił się w zobowiązanie podatkowe z powodu braku elementu konstrukcyjnego podatku, jakim jest podstawa opodatkowania, co spowodowało wyjście organu poza ramy prawne, a tym samym naruszenie zasady legalizmu.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że na terenie Gminy [...] posiada majątek, stanowiący infrastrukturę towarzyszącą dla farmy wiatrowej "[...]", tj. linię kablową. Prace budowlane związane z położeniem linii kablowej zostały zakończone w listopadzie 2015 r. Cała inwestycja w tym także przedmiotowa linia kablowa została przyjęta do użytkowania dnia 16 marca 2016 r. Wartość poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład inwestycji została zatem określona w maju 2016 r. W miesiącu tym inwestycja (w tym przedmiotowa linia kablowa) została przez Spółkę wprowadzona do ewidencji bilansowej i podatkowej środków trwałych. Spółka rozpoczęła amortyzację ww. środka trwałego dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w czerwcu 2016 r. W konsekwencji, na dzień 1 stycznia 2016 r., tj. na dzień, w którym w przypadku opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2016 r. powinna być ustalona wartość początkowa budowli, będąca podstawą opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., inwestycja ta nie była jeszcze ujęta w ewidencji środków trwałych. Opisany powyżej sposób rozliczenia [...], w tym Infrastruktury, został potwierdzony przez Ministra Finansów w wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej interpretacji indywidualnej z dnia 11 marca 2016 r., sygn. [...].

Tym samym należy stwierdzić, że:

na dzień 1 stycznia 2016 r. nie było możliwe ustalenie wartości początkowej obiektu stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sposób wyznaczony przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. art. 16g ust. 4 wskazanej ustawy, ponieważ Spółka nie dysponowała jeszcze pełnymi informacjami dotyczącymi inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej, której obiekt stanowiący przedmiot opodatkowania był częścią;

w związku z faktyczną niemożliwością poprawnego wyznaczenia przez Spółkę wartości, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. na dzień 1 stycznia 2016 r. nie była znana podstawa opodatkowania;

wobec braku możliwości określenia podstawy opodatkowania obowiązek podatkowy wynikający z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., który powstał z dniem 1 stycznia 2016 r. nie uległ konkretyzacji, a tym samym nie powstało zobowiązanie podatkowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Wynika z niego, że na terenie Gminy [...] Spółka posiada majątek, stanowiący infrastrukturę towarzyszącą dla farmy wiatrowej "[...]", tj. linię kablową. Prace budowlane związane z położeniem linii kablowej zostały zakończone w listopadzie 2015 r. Cała inwestycja w tym także przedmiotowa linia kablowa została przyjęta do użytkowania dnia 16 marca 2016 r. Wartość poszczególnych środków trwałych wchodzących w skład inwestycji została określona w maju 2016 r. W miesiącu tym inwestycja (w tym przedmiotowa linia kablowa) została przez Spółkę wprowadzona do ewidencji bilansowej i podatkowej środków trwałych. Spółka rozpoczęła amortyzację ww. środka trwałego dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w czerwcu 2016 r.

Spółka złożyła deklarację w podatku od nieruchomości za 2016 rok, deklarując do opodatkowania budowlę w postaci linii kablowej, niemniej jednak w dniu 18 kwietnia 2017 r. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku wskazując, że wprawdzie użytkowanie ww. budowli rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2016 roku, lecz do jej amortyzacji przystąpiono dopiero od dnia 1 czerwca 2016 roku. W jej ocenie, skoro na dzień 1 stycznia 2016r. nie istniała możliwość ustalenia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości ww. budowli, to obowiązek podatkowy nie przekształcił się w zobowiązanie podatkowe.

Rozpatrując zaistniały spór podkreślenia wymaga zasada wynikająca z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. a mianowicie, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Przepis ten w przypadku opodatkowania budowli lub budynków nowowybudowanych zmienia zasadę dotyczącą momentu powstania obowiązku podatkowego przewidzianą w art. 6 ust. 1 u.p.o.l., stwierdzając że obowiązek podatkowy powstaje wówczas nie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, ale z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiły zdarzenia istotne dla powstania obowiązku podatkowego w zakresie nowo wzniesionych budowli lub budynków. Takim zdarzeniem jest przede wszystkim zakończenie budowy budowli albo budynku lub ich części, ale może to być również rozpoczęcie użytkowania budynku lub jego części.

Skarżąca zakończyła budowę przedmiotowej budowli w roku 2015, na co wskazuje zebrany materiał dowodowy i co zresztą nie jest sporne. Z art. 6 ust. 2 u.p.o.l wynika, że zakończenie budowy powoduje konieczność zapłacenia podatku od początku następnego roku.

Skarżąca zresztą nie kwestionuje, że obowiązek podatkowy powstał w 2016 r., uznaje jednak, że z uwagi na brak możliwości ustalenia podstawy opodatkowania na dzień 1 stycznia 2016r., zobowiązanie podatkowe w tym podatku nie powstało. Brak podstawy opodatkowania Skarżąca wiąże z tym, że na dzień 1 stycznia 2016 r. budowle nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i nie była ustalona ich wartość początkowa dla celów amortyzacji podatkowej. Powołuje się przy tym na art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w myśl którego podstawą opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Stanowisko Spółki jest błędne. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości przekształcił się z dniem 1 stycznia 2016 r. w zobowiązanie podatkowe, podstawa opodatkowania była bowiem możliwa do ustalenia, jakkolwiek nie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., lecz na podstawie art. 4 ust. 5 tej ustawy. Jakkolwiek z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, jednakże - jak wskazał w tym przepisie ustawodawca – "z zastrzeżeniem ust. 4 – 6" – co oznacza, że jednocześnie ustawodawca przewidział także inne sytuacje jako wyjątki od ogólnej zasady, w myśl której podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Taki właśnie wyjątek w art. 4 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził w ust. 5. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Zasada - określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - doznaje zatem wyjątków wprost przewidzianych przez ustawodawcę w przypadkach określonych w ust. 4 - 6 art. 4 u.p.o.l., a to dowodzi, że zasada ustalania wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, doznaje ograniczenia w jej stosowaniu, m.in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem, że w pierwszej kolejności ustawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji, jednocześnie jednak odsyła w tym przepisie do przypadków określonych w ust. 4 - 6 u.p.o.l., co świadczy, że ustawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie:

- gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust. 4),

- gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5),

- gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6).

Z powyższego wynika więc, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale nadto unormował m.in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części, nie dokonują oni odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Nie ma zatem racji Skarżąca twierdząc, że obowiązek podatkowy nie przekształcił się w zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 rok, nie było bowiem możliwości ustalenia podstawy opodatkowania. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka, powołując się na treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pominęła (wskazywaną jako zastrzeżenie w tym przepisie) treść art. 4 ust. 5 u.p.o.l., z której jednoznacznie wynika, że w przypadku gdy nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa budowli lub ich części, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Należy podzielić pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA : z 19 marca 2019 r., sygn. II FSK 2935/17, z 26 listopada 2019 r., sygn. II FSK 199/19, z 12 grudnia 2019, sygn. II FSK 134/18, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", użyte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Ma on zastosowanie zatem również w sytuacji nieterminowego wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych.

Termin, w którym należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych składnik majątku spełniający warunki określone dla środka trwałego, określa art. 16d ust. 2 u.p.d.o.p. wskazując, że jest to najpóźniej w miesiącu jego przekazania do używania. Nieterminowe wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych nie prowadzi do uprzywilejowania spółki poprzez oddalenie w czasie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1744/14).

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r., II FSK 2243/15, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta odsyła do przepisów o podatkach dochodowych więc tylko w zakresie ustalania wartości początkowej.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Spółka zakończyła prace budowlane w 2015 roku, zatem moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, należy wiązać z dniem 1 stycznia 2016 r., jako że do zakończenia budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. doszło w 2015 roku. Nie wystąpiła również przeszkoda uniemożliwiająca przekształcenie się tego obowiązku w zobowiązanie podatkowe w postaci braku podstawy opodatkowania, ta wynikała bowiem z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

W tym świetle, dywagacje Skarżącej w zakresie momentu spełnienia warunku kompletności i zdatności do używania środków trwałych podlegających amortyzacji oraz w zakresie momentu rozpoczęcia amortyzacji podatkowej środków trwałych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również okoliczność, że podstawa opodatkowania tego środka trwałego na dzień 1 stycznia 2016 r. nie była znana, pozostają bez wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego, który nastąpił z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepisy u.p.o.l. przewidują sytuację, w której mimo że obowiązek podatkowy powstał na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. z dniem 1 stycznia 2016 r., określenie podstawy opodatkowania na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest możliwe. W sprawie niniejszej podstawa opodatkowania ustalona została na dzień 1 stycznia 2016 r. na podstawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., prawodawca odniósł do wartości rynkowej, którą określa podatnik na dzień powstania obowiązku podatkowego. Warto w tym miejscu odnotować, że zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. zdanie pierwsze, jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. Niemniej jednak w sprawie niniejszej Spółka złożyła deklarację dla podatku od nieruchomości za 2016 rok, określając wartość nieruchomości i deklarując należny podatek. Organ nie znalazł podstaw do podważenia zadeklarowanej wartości, kwestia ta zatem nie była sporna.

Wbrew zarzutom skargi, takie rozumienie wskazanych przepisów pozostaje w zgodności z konstytucyjną zasadą powszechności opodatkowania, jak również z zasadą równości wobec prawa. Nie narusza również, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącej, art. 217 Konstytucji RP.

Odnosząc się końcowo do podnoszonego przez Skarżącą zarzutu naruszenia zasady in dubio pro tributario wynikającej z art. 2a O.p. Sąd stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Mając powyższe na uwadze podkreślić jednak należy, że w kontrolowanej decyzji organ stosując przepisy prawa podatkowego nie miał wątpliwości dotyczących prawidłowej ich wykładni, wobec tego niemożliwe było ich rozstrzygnięcie na korzyść skarżącej Spółki. Wątpliwości tych nie posiada również sąd. Zasada ta znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, a zatem istnieją niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. II FSK 837/18).

Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje też przywołana w skardze interpretacja indywidualna Ministra Finansów wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 11 marca 2016 r., sygn. [...]. Dotyczyła ona bowiem podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu spełnienia warunku kompletności i zdatności do używania środków trwałych podlegających amortyzacji, co jak już wskazano, pozostaje bez wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości i określenia podstawy opodatkowania tym podatkiem na dzień powstania tego obowiązku.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).