Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 284/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.
article: par. 14 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 239 poz 2404
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu  w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,  Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 217 par. 1, art. 218 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Komendanta [...] w [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił wydania G. W. zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w latach [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia strony postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 173/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 173/12.

Na podstawie art. 270 i art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) G. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2400/12.

Skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 272 § 1 p.p.s.a., bowiem wyrokiem z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt U 12/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734) w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1753/14, Naczelny Sąd Administracyjny zmienił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2400/12 w ten sposób, że uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu wyroku NSA wyjaśnił, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie oparta została na podstawie określonej w art. 272 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Sąd drugiej instancji podniósł, że w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10, stwierdził, iż przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie (ONSAiWSA 2010/5/81). Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

NSA podkreślił, że skarżący oparł żądanie wznowienia postępowania o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, którym Trybunał orzekł, iż § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec zaistnienia przesłanki z art. 272 § 1 p.p.s.a., a zatem wobec dopuszczalności wznowienia postępowania i zasadności skargi o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia z art. 282 § 1 p.p.s.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy NSA stwierdził, iż zarówno wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2400/12, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 173/12 oraz postanowienie nr [...] L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r. i poprzedzające je postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z dnia [...] stycznia 2012 r., zostały oparte o przepis § 4 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia.

Sąd drugiej instancji podkreślił, że zarzut niekonstytucyjności § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w części, w której stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, został podniesiony przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 marca 2012 r. i w skardze kasacyjnej od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2400/12 podzielił wykładnię § 4 pkt 1 tego rozporządzenia dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, według której "podwyższenie emerytury dla policjantów, zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz art. 15 ust. 6 pkt 1 ustawy oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia, dotyczy tylko tych policjantów, którzy rzeczywiście pełnili służbę w warunkach zagrożenia, tzn. wtedy, gdy zagrożenie było bezpośrednie".

Według NSA, niekonstytucyjność podstawy prawnej, w oparciu o którą wydał wyrok Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd pierwszej instancji oraz w oparciu o którą wydane zostały przez organy obu instancji postanowienia, jakie zapadły w sprawie, uzasadnia konieczność zmiany objętego skargą o wznowienie postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2400/12 oraz uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2012r., sygn. akt III SA/Lu 173/12, jak też postanowienia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r. i poprzedzającego go postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. L. z dnia [...] stycznia 2012 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r., wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że G. W. w latach [...] pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2015 r., wydanym po rozpoznaniu zażalenia G. W..

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podniósł, że zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (dalej zwanego rozporządzeniem z 4 maja 2005 r.), emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.

Komendant Wojewódzki wyjaśnił dalej, że w świetle przepisu § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404, ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 38 powołanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Przedmiotowe zaświadczenie wydawane jest w trybie art. 218 § 1 k.p.a.

Organ drugiej instancji pokreślił, że rozpatrując sprawę ponownie, organ pierwszej instancji podjął szeroko zakrojone czynności zmierzające do prawidłowej oceny danych przedstawionych przez zainteresowanego w raportach dotyczących uznania podejmowanych przez niego działań służbowych zagrażających życiu i zdrowiu. Ponownej analizie poddano zapisy zawarte w protokołach zatrzymań osób, w rejestrze śledztw i dochodzeń, notatnikach służbowych, rejestrze wypadków w służbie i w drodze policjantów KPP w O. L., książce wydarzeń III plutonu III kompanii NOP z działań w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Ponownie dokonano również analizy akt osobowych G. W..

Organy obu instancji wzięły pod uwagę, że pełnienie służby przez skarżącego na kolejno zajmowanych stanowiskach służbowych i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności obowiązków nie było równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Podstawy do wydania wnioskowanego zaświadczenia zachodzić mogłyby bowiem jedynie wtedy, gdyby chodziło o konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia, podczas których określone okoliczności stwarzałyby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza w ilości norm rocznych określonych w rozporządzeniu z 4 maja 2005 r.

Komendant Wojewódzki podkreślił, że z materiału dowodowego zebranego przez Komendę Powiatową Policji w O. L. wynika, iż jedynie w styczniu 2008 r. G. W. brał udział w interwencji, podczas której dokonano czynnej napaści na interweniujących policjantów, w wyniku czego skarżący doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia prawej ręki w okolicy stawów i palca IV i V prawej ręki z otarciem skóry. Powyższe potwierdzają również przesłuchani w sprawie świadkowie. Brak jest natomiast informacji świadczących o fakcie sześciokrotnego w ciągu roku wykonywania takich czynności w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia interweniujących.

Komendant wyjaśnił, że organy Policji nie są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie na podstawie zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia.

Organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż G. W. jako policjant zajmujący stanowiska wykonawcze w pionie prewencji realizował czynności zmierzające do zapobiegania popełnianiu przestępstw oraz czynności ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, m.in. poprzez podejmowanie interwencji, zatrzymywanie i doprowadzanie osób do wytrzeźwienia bądź aresztu. Skarżący pełnił służbę jako policjant i zgodnie z rotą złożonego ślubowania oraz przydzielonym zakresem obowiązków zobowiązany był do ochrony życia i zdrowia obywateli oraz mienia, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zabezpieczenia spokoju w miejscach publicznych, zapobiegania działalności przestępczej (m. in. poprzez podejmowanie interwencji w celu ochrony osób, mienia i porządku publicznego).

Zdaniem organu, służba w Policji wiąże się z niebezpieczeństwem dla danego funkcjonariusza, co należy do jej istoty. Wymaga ona od policjanta znacznej dyspozycyjności, wykonywania czynności w niekorzystnych warunkach atmosferycznych, w porze nocnej, czy też w sytuacjach stresujących, jednakże powyższe niedogodności rekompensowane są szeregiem przywilejów należnych policjantom, np. stabilnością zatrudnienia, dodatkami do uposażenia, czy też wcześniejszym uzyskaniem uprawnień emerytalnych. Niejednokrotnie jest też pełniona z narażeniem życia i zdrowia, jednakże, zdaniem organu, nie można z założenia zaliczyć jej do sytuacji określonej w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów, bez spełnienia przesłanki dotyczącej minimalnej liczby zdarzeń, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia. Art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wprowadza swego rodzaju przywilej na rzecz funkcjonariuszy, których charakter służby pod kątem niebezpieczeństwa z nim związanego istotnie odbiega od funkcjonariuszy pełniących służbę w "zwykłych" warunkach.

W skardze na powyższe postanowienie G. W. zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. L., mimo, iż postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k. p. a. w związku z art. 77 k. p. a. w związku z art. 80 k. p. a. poprzez całkowite pominięcie treści wynikających z protokołów zatrzymań osób, rejestru śledztw i dochodzeń, notatników służbowych, książki wydarzeń III plutonu III Kompanii Nieetatowego Oddziału Prewencji oraz akt osobowych G. W. oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie, że podczas podejmowanych przez skarżącego czynnościach operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz interwencjach w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego nie istniało zagrożenie życia lub zdrowia, w sytuacji, gdy rodzaj pełnionej służby i okoliczności konkretnych przeprowadzonych czynności wskazują na występowanie zagrożenia życia lub zdrowia.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. L..

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest odmowa wydania G. W. zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego funkcjonariusza Policji.

Oceniając legalność tych rozstrzygnięć, podnieść na wstępie należy, że zaświadczenie, jako forma działania organu administracji publicznej w rozumieniu przepisów art. 217-219 k.p.a., stanowi urzędowe potwierdzenie stanu rzeczy co do faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne – według oceny organu wydającego to zaświadczenie.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2).

W myśl art. 218 § 1 k.p.a., w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na mocy zaś art. 218 § 2 k.p.a., przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Postępowanie wyjaśniające spełnia w tym przypadku jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, ponieważ główną rolę pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami (zob. J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 697).

Takie postępowanie przeprowadziły organy w niniejszej sprawie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego funkcjonariusza Policji, stanowi § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., wedle którego, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 736) powołany przepis został uznany za częściowo niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i z dniem 3 czerwca 2014 r. utracił moc w zakresie sformułowania "bezpośrednio", tj. w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uwzględnił powyższy wyrok Trybunału, jednak nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z uwagi na okoliczności sprawy utrata mocy obowiązującej powołanego wyżej przepisu w części obejmującej wyrażenie "bezpośrednio" nie miała znaczenia dla oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek wydania żądanego zaświadczenia.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wypełniły dyspozycje art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a swoje stanowisko w sprawie uzasadniły, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W szczególności z akt postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, że dokonano wnikliwej i wszechstronnej analizy akt osobowych skarżącego oraz innych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wydziału Kryminalnego KPP w O. L. oraz Komisariacie Policji w P. (Rejestr śledztw i dochodzeń, Książki osób zatrzymanych w Policyjnej Izbie Zatrzymań KPP w O. L., Rejestr wypadków w służbie i w drodze do służby policjantów KPP w O. L., notatniki służbowe skarżącego, protokoły zatrzymań osób).

Niewątpliwie z dokumentów tych nie wynika, aby skarżący podejmował, co najmniej sześć razy w roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie jego życia lub zdrowia.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że na przełomie roku 2007 i 2008 skarżący brał udział w jednej interwencji, podczas której dokonano czynnej napaści na interweniujących policjantów, w wyniku czego skarżący doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia prawej ręki w okolicy stawów i palca IV i V prawej ręki z otarciem skóry. Brak jest natomiast informacji świadczących o fakcie sześciokrotnego w ciągu roku wykonywania takich czynności w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia skarżącego. Powyższe potwierdziły zeznania świadków – funkcjonariuszy realizujących czynności służbowe wraz ze skarżącym. Za niewadliwe należy zatem uznać ustalenie organów, że było to jedyne zdarzenie, podczas którego istniało udokumentowane zagrożenie życia i zdrowia skarżącego.

Z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. bezspornie wynika, że interwencje, w których udział uzasadnia przyznanie funkcjonariuszowi Policji podwyższonego uposażenia emerytalnego, muszą mieć charakter zdarzeń nadzwyczajnych. Podejmowane przez funkcjonariusza Policji czynności służbowe muszą odbywać się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Warunków tych nie spełniają wszystkie czynności wykonywane przez funkcjonariuszy Policji w ramach ich ustawowych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika z istoty służby w Policji.

Innymi słowy, niezbędnym warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta, wykraczającego poza zwykłe ryzyko związane z pełnioną służbą. Zagrożenie nie musi być bezpośrednie, ale musi być realne, nie zaś hipotetyczne. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika.

W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały treść § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r. i na tej podstawie słusznie oceniły, że skarżący nie pełnił służby w warunkach uprawniających go do uzyskania wyższego świadczenia emerytalnego. Nie sposób zatem podzielić zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.