Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 800/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z [...] kwietnia 2021 r. [...] sp. z o.o. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej, w kwocie [...]zł.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek napisano, że obowiązek zapłaty tak znacznej kwoty spowoduje de facto konieczność ograniczenia działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników, a to spowoduje znaczną szkodę, zarówno dla pracowników jak i dla spółki. Spółka nie mogła przewidzieć, że otrzyma tak wysoką karę i nie mogła zabezpieczyć na ten cel środków. Obecnie nie ma możliwości wycofania się z poczynionych inwestycji, a tak wysoka kara pozbawi spółkę płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek nie może zostać uwzględniony.

Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona postępowania powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji służy zabezpieczeniu strony skarżącej jedynie przed takimi skutkami, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca powołała się jedynie ogólnikowo na niebezpieczeństwo ograniczenia działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników – w razie wykonania decyzji. Wniosek nie został jednak uzupełniony żadnymi dokumentami, w tym dokumentami dotyczącymi sytuacji finansowej strony skarżącej. W takiej sytuacji Sąd musi ocenić, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazanych we wniosku.

Ponieważ skarżąca nie wykazała, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania uzasadnienia wniosku za skarżącą, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji, na posiedzeniu niejawnym.