Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 336/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75i ust. 1, art. 75j ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1058
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką oddala skargę


UZASADNIENIE

A. W. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydaną w wyniku rozpoznania odwołania od uchwały nr [...] z [...] września 2010 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...].

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości utrzymującej w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej jest art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako Kpa.) w zw. z art. 75j ust. 3 ustawy

z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, ze zm., dalej jako Poa.).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia.

W dniu [...] września 2010 r. skarżąca przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką, przeprowadzonego przez Komisję Egzaminacyjną do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości

z siedzibą w [...]. Zgodnie z treścią art. 75i ust. 3 Poa., pozytywny wynik

z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Komisja Egzaminacyjna ustaliła, że skarżąca uzyskała z testu wyboru 99 punktów, a zatem uzyskana przez skarżącą liczba punktów przesądziła o negatywnym wyniku egzaminu.

W odwołaniu od powyższej uchwały skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 75a ust. 3, art. 75b ust. 7, art. 75i oraz 75j ustawy - Prawo

o adwokaturze przez nieprawidłowe lub błędne i budzące wątpliwości sformułowania pytań o numerach: 77 i 91 i w konsekwencji błędne ustalenie, że udzielone przez nią odpowiedzi na powyższe pytania są nietrafne.

Minister Sprawiedliwości rozpoznając odwołanie nie podzielił jej argumentów i opisaną wyżej decyzją z [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę nr [...] z [...] września 2010 r. Wskazał w uzasadnieniu, iż realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. - ponownie merytorycznie rozpatrzył i rozstrzygnął całokształt niniejszej sprawy i ponownie ocenił wszystkie zebrane dowody dotyczące egzaminu, przy czym poddał analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także pytań testowych), jak i jego przebiegu. Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutów skarżącej wobec zakwestionowanych pytań. Uznał, że zostały sformułowane w sposób prawidłowy. Odnosząc się szczegółowo do każdego

z zarzutów wywodził, że:

Pytanie nr 77 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod jego opieką przy czynności prawnej:

A. między tą osobą a rodzeństwem opiekuna, jeżeli czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką,

B. między tą osobą a małżonkiem opiekuna, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką,

C. między tą osobą a opiekunem, chyba że czynność prawna polega

na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz opiekuna".

Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", mająca podstawę w art. 159 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku – Kodeks rodzinny

i opiekuńczy. Przepis ten stanowi: "opiekun nie może reprezentować osób pozostających pod jego opieką (...) przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a opiekunem albo jego małżonkiem, zstępnymi, wstępnymi lub rodzeństwem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką". Skarżąca udzieliła na pytanie nr 77 odpowiedzi "A".

W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że powyższe pytanie zostało sformułowane niezgodnie z art. 75b ust. 7 i art. 75i Poa., co uniemożliwiało dokonanie "jednokrotnego wyboru prawidłowej odpowiedzi". Dodała, że w przypadku odpowiedzi oznaczonych literami "A" i "C" również istnieją takie stany faktyczne, które powodują, że opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod jego opieką. Uznała, że na pytanie nr 77 we wszystkich trzech przypadkach zaproponowanych odpowiedzi, powinno się udzielić odpowiedzi, iż opiekun nie może reprezentować "pupila".

Organ z kolei podkreślił, iż zarzuty skarżącej są niezasadne. Treść pytania jest jasna i oczywista. Tylko art. 159 Kodeku rodzinnego i opiekuńczego wskazuje wyłączenia prawa reprezentacji i tylko na jego podstawie można dokonywać analizy zarzutów sformułowanych przez skarżącą. Pytanie nie dotyczyło czynności pomiędzy osobami pozostającymi pod opieką, a więc, zdaniem organu, odpada możliwość zastosowania punktu 1 wskazanego przepisu. W punkcie 2 z kolei wyłączono zakaz w odniesieniu do bezpłatnego przysporzenia na rzecz osoby pozostającej pod opieką. Wobec powyższego organ uznał, że prawidłową odpowiedzią na pytanie

nr 77 jest jedynie odpowiedź "B", gdyż opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod opieką przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób

a małżonkiem opiekuna, z wyjątkiem przypadku, gdy czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką.

Pytanie nr 91 brzmiało:

"Zgodnie z ustawą – Prawo zamówień publicznych, w wypadku postępowania w trybie zapytania o cenę:

A nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny, a każdy z wykonawców może zmienić zaproponowaną cenę przed upływem terminu składania ofert,

B. prowadzi się negocjacje w sprawie ceny, a wykonawcy mogą zmienić zaproponowaną cenę,

C. nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny, a wykonawcy nie mogą zmienić zaproponowanej ceny".

Organ zaznaczył, iż według klucza prawidłowa odpowiedź na to pytanie

to odpowiedź "C", mająca podstawę w art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.). Przepis ten stanowi: "Każdy

z wykonawców może zaproponować tylko jedną cenę i nie może jej zmienić. Nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny".

W odwołaniu skarżąca, która udzieliła odpowiedzi "A" wskazała, że zaproponowaną przez nią odpowiedź, mając na uwadze przepis art. 84 ust. 1

ww. ustawy, uznać należy również za poprawną. W przypadku braku odmiennego uregulowania trybu zapytania o cenę, zastosowanie mają generalne zasady ustawy – Prawo zamówień publicznych. Zdaniem skarżącej, nie można wykluczyć sytuacji,

w której to podmiot zaproszony przez zamawiającego przedłoży w trybie zapytania

o cenę ofertę zawierającą jedną cenę, przed upływem terminu wyznaczonego przez zamawiającego do składania ofert, pierwotną ofertę wycofa i jednocześnie przed upływem zawitego terminu do składania ofert złoży inną ofertę zawierającą inną cenę, a tym samym ją zmieni.

Organ wskazał, że przepis ww. art. 72 ust. 1 nie zezwala na zmianę zaproponowanej ceny. Zasada ta została wyrażona wprost i jest niewątpliwa, jej wyprowadzenie z treści normy prawnej nie wymaga dokonywania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Motywy tego stanu rzeczy wynikają ze szczególnej cechy tego trybu udzielenia zamówienia (zapytania o cenę), w którym podstawowym elementem oferty wykonawcy jest zaproponowana, nie podlegająca negocjacji cena. Przepis ten stanowi normę szczególną w stosunku do przepisu art. 84 ust. 1 cytowanej ustawy i z wyżej przedstawionego względu pierwszy z nich nie zezwala na taką zmianę oferty (dokonaną przed upływem terminu do składania ofert), która niosłaby zmianę zaproponowanej ceny. Natomiast przepis szczególny wyłącza stosowanie reguły ogólnej, zgodnie z zasadą "lex specialis derogat legi generali".

W konkluzji Minister Sprawiedliwości stwierdził brak podstaw do uchylenia uchwały Komisji Egzaminacyjnej.

W skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. A. W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 75i ustawy – Prawo o adwokaturze poprzez nieprawidłowe, błędne i budzące wątpliwości sformułowania pytań o numerach 77 i 91. W uzasadnieniu podtrzymała argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu co do wadliwej konstrukcji kwestionowanych

w odwołaniu pytań i nie zgodziła się z zaprezentowaną w decyzji argumentacją Ministra Sprawiedliwości. Powołując się na wyrok NSA o sygn. akt II GSK 473/07 zaznaczyła, iż pytania egzaminacyjne powinny być tak sformułowane aby odpowiadający, odpowiednio przygotowany teoretycznie i praktycznie rozumiał ich sens i istotę. Pytania testowe muszą zatem być jednoznaczne, czego nie można powiedzieć o zakwestionowanych przez skarżącą pytaniach o nr 77 i 91. Skarżąca zarzucił także organowi naruszenie art. 7, 8, 77 i 107 § 3 Kpa. polegające na tym,

iż organ odwoławczy w swojej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu i nie wykazał dostatecznie jasno wszystkich okoliczności przekonujących o trafności swojego rozstrzygnięcia. Dlatego też wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując pod tym kątem oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie konkursowe na aplikację adwokacką jest postępowaniem administracyjnym, które przeprowadza powołany

w tym celu organ: Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości jednej lub kilku okręgowych rad adwokackich. Jej uchwały w przedmiocie ustalenia wyników egzaminu na aplikację adwokacką mają charakter decyzji administracyjnej, od której przysługuje stronie odwołanie do Ministra Sprawiedliwości.

Skoro postępowanie egzaminacyjne jest postępowaniem administracyjnym, a orzeczenie Ministra jest decyzją II instancji, to jej wydanie musi być poprzedzone ponownym zbadaniem sprawy administracyjnej zgodnie

z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.).

Przedmiotem tej sprawy administracyjnej było ustalenie wyniku egzaminu, a ponowne jej zbadanie w drugiej instancji nie oznaczało oczywiście ponownego przeprowadzenia egzaminu, lecz jedynie weryfikację ustaleń, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe i prawidłowości opartego na tych ustaleniach, określonego przez Komisję, wyniku egzaminu. Ocena odpowiedzi na poszczególne pytania stanowi jedynie elementy ustaleń dokonanych przez organ (Komisję Egzaminacyjną, a potem Ministra). Prawidłowo poczynione ustalenia, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe pozwalają na niewadliwe ustalenie wyniku egzaminu.

Rzeczą Sądu jest więc skontrolowanie, czy organy obu instancji (Komisja Egzaminacyjna i Minister) oparły się na prawidłowych ustaleniach, co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe, bowiem nieprawidłowość tych ustaleń prowadzi do wadliwości oceny opartego na nich wyniku egzaminu. Innymi słowy, prawidłowość ustaleń co do poprawności odpowiedzi na pytania testowe jest zasadniczym elementem, na którym opiera się prawidłowe ustalenie wyniku egzaminu.

Wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest i nie może być trzecią instancją, która władna jest dokonać sprawdzenia testu. Jak na wstępie uzasadnienia podkreślono, sąd uprawniony jest jedynie do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym.

W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 Kpa. w związku z art. 75j ust. 3 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać,

czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu. Sąd ma za zadanie sprawdzić, czy to powtórne rozpatrzenie sprawy nie ma charakteru pozornego, skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów. A w konsekwencji, czy ocena dokonanych ustaleń faktycznych wyczerpuje dyspozycję zastosowanej normy prawa materialnego, art. 75i ustawy - Prawo o adwokaturze. Przewiduje bowiem ona, że egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów.

Egzamin konkursowy, zgodnie z art. 75a ust. 3 ustawy - Prawo

o adwokaturze, polegał na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta adwokackiego z zakresu prawa: konstytucyjnego, karnego, postępowania karnego, karnego skarbowego, wykroczeń, cywilnego, postępowania cywilnego, gospodarczego, spółek prawa handlowego, pracy i ubezpieczeń społecznych, rodzinnego i opiekuńczego, administracyjnego, postępowania administracyjnego, finansowego, europejskiego, ustroju sądów, samorządu adwokackiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej, a także warunków wykonywania zawodu adwokata i etyki tego zawodu.

Na podstawie normy prawa materialnego art. 75i ustawy - Prawo

o adwokaturze Minister Sprawiedliwości uznał, że skarżąca na 100 pytań udzieliła

99 poprawnych odpowiedzi ustalając, że uzyskała wynik negatywny, skoro nie otrzymała minimalnej wymaganej ilości 100 punktów do zakwalifikowania się na aplikację adwokacką.

Ustalenia stanu faktycznego w zakresie prowadzącym do konkretnego wyniku egzaminu stanowiły podstawę prawidłowego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 75i Poa. Organ wykazywał bowiem, że każde z zakwestionowanych przez kandydata pytań, zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, posiada tylko jedną odpowiedź prawidłową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni dokonaną przez Ministra Sprawiedliwości materialnoprawną ocenę stawianych zarzutów, uznając, iż skarżąca udzieliła na te pytania niepoprawnych odpowiedzi. Sporne pytania testowe mieszczą się w ramach zakresu przedmiotowego egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką. Zostały sformułowane zgodnie z zaleceniem zawartym w przepisie

art. 75i ust. 1 Poa., zaś odpowiedź wskazana przez organ, jako właściwa - wynika z poprawnego w tym zakresie klucza odpowiedzi załączonego do testu. Pytania te oparte były na przepisach prawa i zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź.

Udzielenie przez skarżącą błędnych odpowiedzi na te pytania było,

w ocenie Sądu, wynikiem czynienia przez nią dodatkowych założeń nie wynikających z treści pytania oraz jej własnej interpretacji przepisów.

I tak, jeżeli chodzi o pytanie nr 77 o treści: "Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod jego opieką przy czynności prawnej:

A. między tą osobą a rodzeństwem opiekuna, jeżeli czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką,

B. między tą osobą a małżonkiem opiekuna, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką,

C. między tą osobą a opiekunem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz opiekuna", wskazać należy, iż prawidłową odpowiedzią

na powyższe pytanie jest odpowiedź "B", której podstawę prawną stanowi art. 159

§ 1 pkt 2 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Przepis ten stanowi: "Opiekun nie może reprezentować osób pozostających pod jego opieką (...) przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a opiekunem albo jego małżonkiem, zstępnymi, wstępnymi lub rodzeństwem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką."

Skarżąca natomiast udzieliła odpowiedzi "A" podnosząc, że pytanie nr 77 zostało sformułowane niezgodnie z art. 75b ust. 7 i art. 75 i Poa., co uniemożliwiło jej dokonanie "jednokrotnego wyboru prawidłowej odpowiedzi". Podniosła, że brak jest w tym pytaniu jednoznacznej i zgodnej z przepisem art. 159 Kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego odpowiedzi. Dodała, że w przypadku odpowiedzi oznaczonych literami "A" i "C" również istnieją takie stany faktyczne, które powodują, że opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod jego opieką. Organ z kolei podał, że treść pytania jest jasna i oczywista. Tylko art. 159 cyt. ustawy wskazuje wyłączenia prawa reprezentacji i tylko na jego podstawie można dokonywać analizy zarzutów sformułowanych przez skarżącą. Pytanie nie dotyczyło czynności pomiędzy osobami pozostającymi pod opieką. Odpadła zatem, zdaniem organu, możliwość zastosowania punktu 1 wskazanego przepisu, zaś w punkcie 2 omawianego artykułu wyłączono zakaz w odniesieniu do bezpłatnego przysporzenia na rzecz osoby pozostającej pod opieką. Wobec powyższego, jak podkreślił organ, prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 77 jest jedynie odpowiedź "B", gdyż opiekun nie może reprezentować osoby pozostającej pod opieką przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a małżonkiem opiekuna, z wyjątkiem przypadku, gdy czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką. Wskazał, że tak skonstruowana odpowiedź "B" jest w zasadzie odzwierciedleniem treści art. 159 § 1 pkt 2 ww. ustawy, a więc odpowiedzi "A" i "C" są nieprawdziwe.

Tak zaprezentowane stanowisko organu Sąd w pełni podziela.

W odpowiedzi "A" wskazano na niemożliwość reprezentowania "pupila" przez opiekuna, przy czynności prawnej między tą osobą a rodzeństwem opiekuna, jeżeli czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz "pupila". Powyższy zakaz nie wynika z treści art. 159 § 1 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przy takiej czynności, jak opisana w odpowiedzi "A", zakaz reprezentacji nie obowiązuje. Podobnie nieprawidłową jest odpowiedź "C". Jeżeli bowiem czynność polega

na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz opiekuna, to opiekun nie może wówczas reprezentować osoby pozostającej pod jego opieką. Prawidłowość odpowiedzi "C" oznaczałaby, że opiekun może reprezentować osobę pozostającą pod jego opieką, jeżeli czynność polegałaby na transferze majątkowym na rzecz opiekuna kosztem podopiecznego. Takie rozwiązanie stoi w opozycji do treści ww. art. 159 § 1 pkt 2,

na bazie którego sformułowano pytanie nr 77.

Wskazać również należy, że wskazane przez skarżącą argumenty, dotyczące ochrony praw dziecka i tego, że jeżeli opiekun nie ma pełnych

i niewątpliwych danych co do swojego umocowania, to nie może reprezentować "pupila", nie mają związku z treścią pytania. To, że pytanie swoim zakresem obejmuje bardzo szeroki zakres możliwości wystąpienia określonych zdarzeń faktycznych, łączących osobę pozostającą pod opieka z osobami wymienionymi

w pytaniu nr 77, jest tylko stwierdzeniem faktu. Nie ma to wpływu na ocenę prawidłowości sformułowania skarżonego pytania, które opiera się na regulacjach normatywnych, nie na możliwych stanach faktycznych. Znajomość treści art. 159 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego była konieczna i zarazem wystarczająca dla udzielenia prawidłowej odpowiedzi. Występowanie przez opiekuna do sądu

o udzielenie stosownego zezwolenia, czy kwestia zakresu zarządu majątkiem "pupila" to zagadnienia, które w kontekście omawianego przepisu nie mają znaczenia.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pytanie numer 77 zostało skonstruowane poprawnie. Poza tym, wywody skarżącej odrywają się od istoty problemu, na którym zasadzało się pytanie, a w kontekście treści trzech propozycji odpowiedzi są pozbawione jakichkolwiek racji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że pytanie nr 77 sformułowane zostało w sposób prawidłowy, zawiera bowiem jedną poprawną odpowiedź, którą jest odpowiedź "B".

W odniesieniu zaś do pytania nr 91 o treści: "Zgodnie z ustawą - Prawo zamówień publicznych, w wypadku postępowania w trybie zapytania o cenę:

A. nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny, a każdy z wykonawców może zmienić zaproponowaną cenę przed upływem terminu składania ofert,

B. prowadzi się negocjacje w sprawie ceny, a wykonawcy mogą zmienić zaproponowaną cenę,

C. nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny, a wykonawcy nie mogą zmienić zaproponowanej ceny", stwierdzić należy, iż odpowiedzią prawidłową, zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy - Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm. – dalej także "P.z.p.") jest odpowiedź "C". Przepis ten bowiem wyraźnie stanowi, że "każdy z wykonawców może zaproponować tylko jedną cenę i nie może jej zmienić. Nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny".

Skarżąca tymczasem udzieliła odpowiedzi "A" podnosząc, że pytanie to nie powinno w ogóle znaleźć się w teście, gdyż zawiera więcej niż jedną poprawną odpowiedź. W ocenie skarżącej potwierdza to literalna i systemowa wykładnia art. 84 ust. 1 omawianej ustawy, jak również liczne komentarze doktryny do art. 72 P.z.p., które pozwalają na przyjęcie, że również odpowiedź "A" może być prawidłowa. Organ ustosunkowując się merytorycznie do podniesionego zarzutu wyraził pogląd, że przepis art. 72 ust. 1 P.z.p., na podstawie którego sformułowano pytanie, stanowi lex specialis w stosunku do art. 84 ust. 1 tej ustawy. Ponieważ pytanie nr 91 nawiązywało wprost do treści tegoż przepisu (art. 72 ust. 1 P.z.p.), było jednoznaczne i umożliwiało udzielenie wyłącznie jednej poprawnej odpowiedzi, którą była odpowiedź "C". Zdaniem Sądu ze stanowiskiem organu należy się zgodzić.

Sąd nie może podzielić zarzutów skarżącej z następujących przyczyn. W trybie zapytania o cenę w ust. 1 art. 72 P.z.p. przewidziano zakaz prowadzenia negocjacji w sprawie ceny. Przepis ten nie wyłącza natomiast możliwości prowadzenia negocjacji w innych sprawach, aniżeli cena. Zamawiający może więc prowadzić negocjacje w takich sprawach, jak terminy dostaw, miejsce dostaw, spełnienie świadczenia częściami, etc. Jednocześnie zamawiający może udzielić zamówienia

i zawrzeć umowę tylko i wyłącznie z tym wykonawcą, który zaoferował najniższą cenę (a nie najkorzystniejszą ofertę – jak w przypadku innych trybów postępowania). Inaczej mówiąc, tryb zapytania o cenę jest trybem szczególnym, w którym każdy wykonawca może zaproponować tylko jedną cenę i dlatego nie może jej zmieniać.

I właśnie tej sytuacji dotyczy pytanie nr 91, które oparte jest wprost na treści przepisu art. 72 ust. 1 P.z.p. Jak słusznie zauważył organ rozpatrując odwołanie skarżącego, przepis art. 84 ust. 1 P.z.p. nie stoi w żaden sposób w kolizji z art. 72 ust. 1 P.z.p., gdyż zmiana oferty może polegać na zmianie treści złożonego oświadczenia lub zmianie dokumentów (np. w związku z błędnie oznaczoną firmą, złożonych pod ofertą podpisów), natomiast ustawa w omawianym art.72 ust.1 P.z.p. wyraźnie i wprost zakazuje dokonywania zmiany zaproponowanej ceny. Skoro ustawodawca zdecydował się na tryb szczególny, jakim jest zapytanie ocenę, to jest oczywistym, że każdy z wykonawców może zaproponować tylko jedną cenę i nie może jej zmienić. Zdanie drugie tego przepisu, wskazujące, że "nie prowadzi się negocjacji w sprawie ceny" jest tylko potwierdzeniem słuszności tej wykładni. Ponadto, jak już to stwierdzono wcześniej, kwestionowane przez skarżącą pytanie oraz wynikającą z niego odpowiedź oparto wprost na treści omawianego przepisu art. 72 ust.1 P.z.p. i dlatego uznać należy, że odpowiada ono wymogom określonym w art. 75i Poa., gdyż ma charakter jednokrotnego i prawidłowego wyboru. W ocenie Sądu, osoba która zna treść tego przepisu, odnoszącego się do trybu szczególnego zamówienia, nie powinna mieć żadnych wątpliwości w wyborze właściwej odpowiedzi.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd w konsekwencji uznał, że pytania konkursowe zakwestionowane przez skarżącą oparte były na przepisach wchodzących w zakres egzaminu i zostały sformułowane w sposób poprawny,

a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. Minister Sprawiedliwości w sposób wystarczający na potrzeby rozpoznawanej sprawy i nie budzący wątpliwości natury procesowej przedstawił swoje argumenty, wskazując konkretne przepisy, z których wynikała prawidłowa odpowiedź. Wbrew stanowisku skarżącej relacja pomiędzy kwestionowanymi odpowiedziami i pytaniami jest sprawdzalna na podstawie jednoznacznych kryteriów wynikających ze stanu prawnego, do którego nawiązuje pytanie. Organowi nie można postawić zarzutu, że załatwił sprawę z naruszeniem norm procesowych. Minister swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, wyjaśnił przesłanki działania, a przytoczona w tym zakresie argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości zastosował się więc do przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 Kpa.) uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.