Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 216/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17 pkt 1, art. 37 § 1 i art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący P. R. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, w tym m. in. zażalenie (art. 52 § 2 p. p. s. a.).

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżący w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie nie wyczerpał przysługującego mu zażalenia stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k. p. a. lub ustalonym w myśl art. 36 k. p. a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k. p. a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p. p. s. a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem że - jak stanowi art. 52 § 1 p. p. s. a. - zażalenie takie przysługiwało stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżącemu przysługiwało zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a., ponieważ nad organem, który zdaniem skarżącego pozostaje w bezczynności (Prezydentem W.), jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k. p. a., którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 k. p. a.).

Zgodnie więc z powyższymi rozważaniami skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy była obowiązany wnieść zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a. na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie, które to zażalenie powinno być wniesione do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Złożenie skargi do sądu administracyjnego jest natomiast dopuszczalne po wyczerpaniu wszystkich środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p. p. s. a.).

Mając powyższe na uwadze, skoro stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p. p. s. a., skarżący nie wyczerpał w sprawie wszystkich środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji), tj. nie wniósł do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego zażalenia z art. 37 § 1 k. p. a. na bezczynność Prezydenta W., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p. p. s. a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p. p. s. a.

Za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k. p. a. nie można uznać pisma skarżącego datowanego na 21 października 2009 r., ponieważ nie wynika z niego, aby stanowiło ono zażalenie do organu wyższej instancji. W ocenie Sądu pismo to stanowi skargę, o której mowa w art. 227 k. p. a. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wyraźnie podkreślić jednak należy, iż tego typu skarga nie stanowi zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k. p. a., stąd nie można uznać, że skarżący wyczerpał w sprawie wszystkie środki zaskarżenia, a to jest - jak już powyżej wskazano - podstawą do odrzucenia skargi.