Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 338/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia dotyczącego punktu gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], który utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] KP z dnia [...] sierpnia 2012 r. cofającą M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. – w części dotyczącej punktu gier mieszczącego się w [...] przy ul. [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z póź. zm.) w związku z art. 8 oraz art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.) - dalej także jako "u.g.h.".

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. udzielił M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], zwanej dalej "Stroną" lub "Spółką", zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Naczelnik Urzędu Celnego w [...] pismem z dnia [...] lutego 2012 r., poinformował Dyrektora Izby Celnej w [...], że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...] Strona nie wykonywała działalności objętej ww. zezwoleniem od dnia [...] czerwca 2011 r.

Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Spółce powołanego wyżej zezwolenia z dnia [...] czerwca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu mieszczącego się w [...] przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofnął Spółce zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu mieszczącego się w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji ustalił, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...] przez okres dłuższy niż 6 miesięcy Strona nią wykonywała działalności objętej zezwoleniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia 24 maja 2011 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatu: [...] nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia [...] czerwca 2011 r. Uznał zatem, że zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

W odwołaniu Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 122 w związku z art. 124 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 w związku z art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez nie wyjaśnienie zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym między innymi znaczenia określenia zaprzestanie lub niewykonywanie prowadzenia działalności, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez Spółkę w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier;

2. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy Strona prowadziła działalność;

3. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie uwzględnienie, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych wprowadziła mechanizm cofania zezwolenia w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności i nie było jej znane pojęcie zaprzestania lub niewykonywania działalności użyte w ustawie o grach hazardowych, a zatem odpowiednie stosowanie art. 59 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że pkt 4 tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zwłaszcza wobec treści art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i wobec faktu, że pozostawienie, tzw. "martwych punktów" nie powoduje żadnych negatywnych skutków;

4. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności;

5. art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenia prowadzenia działalności jest równoznaczne z jej zaprzestaniem lub niewykonywaniem.

W toku postępowania odwoławczego Strona w piśmie z dnia [...] listopada

2012 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, którego danych nie wskazała, na okoliczność, że realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania i braku podstaw do przyjęcia, że zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uznał, że z akt sprawy wynika, że Spółka w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Podkreślił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia 24 maja 2011 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatu: [...]nr fabryczny [...] od dnia [...] czerwca 2011 r.

Powołał się na art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt [ w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm. ), który stanowi, że przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli (tu: gry na automatach o niskich wygranych) przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. Natomiast z cytowanego pisma Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] wynika, że skoro Strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, to potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy.

Organ odwoławczy ocenił, że Strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych. Uznał, że nie może odnieść się do wniosku dowodowego przedstawionego w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, gdyż Strona nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących tego świadka oraz żadnych dowodów uprawdopodobniających prowadzenie działalności w przedmiotowymi punkcie gier na automatach o niskich wygranych.

Niemniej jednak organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonego wniosku dowodowego mając na uwadze art. 121 § 1 oraz art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Dyrektor Izby Celnej w [...] wziął pod uwagę wniosek Spółki o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka. W jego ocenie okoliczności, na które Spółka zgłasza wniosek miałyby istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, gdyby sytuacja w której niewykonywanie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, była następstwem działania siły wyższej, czego na żadnym etapie postępowania nie podnosiła. Stąd uznał, że treść pism z dni [...] listopada 2012 r. i [...] listopada 2012 r., w których Spółka wnosi przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność, że realizowała działalność w tym punkcie gier na automatach o niskich wygranych - jako dowody jakie miałby przedstawić świadek - nie mają znaczenia dla sprawy.

Organ odwoławczy podniósł, że wskazywane przez stronę okoliczności były stwierdzone innymi dowodami, które pochodzą od samej Spółki, bowiem dokonane przez Stronę zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczące zawieszenia eksploatacji automatu: [...] nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia [...] czerwca 2011 r. oraz przedstawione przez Spółką miesięczne informacje o osiągniętych dochodach z działalności na automatach o niskich wygranych za miesiące w których Spółka niewykonywała działalności objętej zezwoleniem. Wynika z nich, że nie osiągała dochodu z ww. punktu gier położonym w [...] przy ul. [...]. Stąd ocenił, że okoliczności, które miałby przedstawić świadek są stwierdzone innymi dowodami, które przedstawione przez stronę - nie budzą wątpliwości. I mimo, że dowód z przesłuchania świadka jest dowodem legalnym co do zasady, o czym przesądza art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa, to nie ma podstaw do jego przeprowadzania, skoro wszystkie dowody na jakich organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia pochodzą od Spółki.

Ponadto uznał działania Strony jako jednoznacznie zmierzające do przedłużenia postępowania, bowiem pismem z dnia [...] października 2012 r. w trybie art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poinformował Spółkę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. Odpowiadając pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Strona złożyła wniosek o udzielenie informacji wraz z wnioskiem dowodowym nie przedstawiając świadka do przesłuchania. Dopiero w odpowiedzi na udzieloną informację organu odwoławczego w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. Spółka przedstawiła świadka z imienia i nazwiska. Zabiegi te organ odwoławczy postrzega jako przedłużanie postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów Strony organ odwoławczy podkreślił, że działalność w zakresie urządzania gier jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru. Istotnym elementem nadzoru i kontroli nad rynkiem gier hazardowym jest zapewnienie prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. To na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniom oraz zatwierdzonym regulaminem gier na automatach o niskich wygranych.

Pojęcie "niewykonywania" działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych koresponduje z sytuacją, która wystąpiła w tym przypadku, tzn. Spółka faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie, a przerwa ta w nieprowadzeniu działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku np. w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemów natury technicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 242/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 43/12).

Podniósł, że podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności.

Organ odwoławczy wskazał, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcia "zaprzestania" oznacza "kończyć, przerywać robienie, wytwarzanie czegoś" (wg Słownika współczesnego języka polskiego pod red. prof. dr hab. Bogusława Dunaj), czyli na gruncie niniejszej sprawy jest to zaprzestanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast w przypadku pojęcia "niewykonywanie" odpowiada ono faktycznemu nie urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych w ww. punkcie, a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy. Stąd zarzut niewyjaśnienia pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności" uznał za niezasadny. Spółka uzyskała stosowne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], to pojęcie "prowadzenie działalności" należy utożsamiać również z konkretnym punktem gier na automatach o niskich wygranych. Wobec braku zatem zdefiniowania pojęcia "urządzania gry" należy przyjąć, że chodzi tu też o użytkowanie automatu do gier w celu przeprowadzenia gry. Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na podstawie zezwolenia z dnia [...] czerwca 2008 r. oznacza według organu, że nie ma możliwości prowadzenia innej działalności w przedmiotowym punkcie gier, by Spółka mogła się uchronić przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Cofając w przedmiotowej części zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych organ nie kieruje się koniecznością umożliwienia innemu podmiotowi korzystania z przedmiotowego punktu, a jednoznacznie brzmiącym przepisem art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, który stwierdza, że organ cofa w części zezwolenie w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej, a jego stosowanie bezpośrednio nakazuje art. 138 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. Przepis ten stwierdza, że do podmiotów o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, czyli Dyrektor Izby Celnej w [...]. Przepis art. 59, zgodnie z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, należy stosować odpowiednio, co oznacza z odpowiednimi modyfikacjami lub odstąpić od stosowania. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] dla zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wykładnia systemowa, jak i celowościowa wskazuje, że należy je stosować bezpośrednio, co potwierdza orzecznictwo na które się powołał.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca - wnosząc o jej uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania - zarzuciła naruszenie:

1. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z ustawą o grach hazardowych poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, że Strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowań, a w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, że Strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie,

2. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym m.in. znaczenia określenia "zaprzestanie", czy "niewykonywanie działalności" oraz tego, jak należy te określenia rozróżniać, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez strony w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy o grach i zakładach, dalej u.g.z.w.),

3. art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4) ustawy i 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 102, poz. 650 ze zm., dalej też jako "u.g.z.w".):

a) poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objęte j zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy fakt taki nie miał miejsca, a co najmniej - nie wykazano, aby taki fakt miał miejsce,

b) poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze, co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności,

c) poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenie prowadzenia działalności jest równoznaczne z zaprzestaniem lub niewykonywaniem działalności objętej zezwoleniem,

d) wskutek nieuwzględnienia, że Strona w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie prowadzi działalność;

4. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 52 pkt 2 ppkt 4 u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach do gier o niskich wygranych i nieuwzględnienie tego, że odpowiednie stosowanie art. 59 u.g.h. prowadzi do wniosku, że pkt 4) tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 u.g.h., zwłaszcza wobec treści art. 135 ust. 2 u.g.h. i wobec faktu, że pozostawienie punktów, w których działalność nie jest prowadzona (tzw. "martwych punktów") nie powoduje w żadnej sferze żadnych negatywnych skutków, które uzasadniałyby odpowiednie stosowanie przepisu w zakresie, w jakim przewiduje on cofnięcie zezwolenia z uwagi na zaprzestanie lub niewykonywanie działalności przez stronę,

5. art. 138 ust. 2 w zw. z art. art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 138 ust. 2 u.g.h. bezpośrednio nakazuje stosowanie art. 59 ust. 4 u.g.h., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, a w istocie już jego treść wskazuje na konieczność "odpowiedniego stosowania" powołanej normy (por. w szczególności pkt IX uzasadnienia skargi),

6. art. 138 ust. 2 w zw. z art. art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu art. 59 pkt 4) w realiach niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być stosowany (por. w szczególności pkt IX uzasadnienia skargi),

7. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem ogranicza się tylko i wyłącznie do eksploatacji automatów (stanowiącej prowadzenie działalności) do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy treść zezwolenia jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności (por. w szczególności pkt X uzasadnienia skargi),

8. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. poprzez cofnięcie zezwolenia w części będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, z uwagi na niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem, w sytuacji, gdy działalność taka jest wykonywana.

Uzupełniająco wnosiła o:

1. wstrzymanie przez organ w całości wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.",

2. w razie nie uwzględnienia wniosku wskazanego w poprzednim punkcie wnoszę o wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.,

3. dopuszczenie oraz przeprowadzenie w sprawie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia z [...] stycznia 2013 r. na okoliczność zasadności wniosku i że w niniejszej sprawie w związku z wydaną decyzją zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

4.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 §1 p.p.s.a.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Stanowi on, że organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, a w przypadku, o którym mowa w pkt 4 - zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 138 ust. 2 ww. ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w [...].

Oznacza to, że o ile Naczelnik Urzędu Celnego w [...] pismem z dnia [...] lutego 2012 r., poinformował właściwy organ (Dyrektora Izby Celnej w [...]), że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...] przy ul. [...] Strona nie wykonywała działalności objętej ww. zezwoleniem od dnia [...] czerwca 2011 r. organ był zobligowany do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia i rozstrzygnięcia bez konieczności uprzedniej oceny celowości zastosowania powołanego przepisu.

Nie budzą wątpliwości ustalenia, poczynione w oparciu o dowody z dokumentów złożonych przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego tj. zgłoszenie z dnia 24 maja 2011 r. wyłączenia z eksploatacji automatu [...] z przemieszczeniem go na magazyn i zawieszenia punktu. Punkt zaś mieści się w [...] przy ul. [...]. W konsekwencji pismem z [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego informuje o nie wykonywaniu działalności objętej zezwoleniem w w/w punkcie gier. Dodatkowo Strona przedłożyła miesięczne informacje o osiągniętych przychodach z działalności na automatach o niskich wygranych od czerwca 2011 r., do stycznia 2012 r. i żadna z nich nie obejmuje punktu gier mieszczącego się w [...] przy ul. [...]. Oznacza to prawidłowe i dostatecznie wyjaśniające ustalenie przez organ, że Strona zaprzestała i nie wykonywała ponad 6 miesięcy działalności objętej udzielonym zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Organ prawidłowo ustalił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez skarżącą w dniu 24 maja 2011 r. zgłoszenie dotyczące wyłączenia z eksploatacji automatu [...] z przemieszczeniem go na magazyn i zawieszenia punktu.

Nie można pominąć, że podstawą zgłoszenia dotyczącego wyłączenia z eksploatacji automatu był § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2009 r. (Dz.U.2009.222.1757) w sprawie urzędowego sprawdzenia. Przepis ten stanowi, że podmiot, o którym mowa w § 3, w którym przeprowadzono urzędowe sprawdzenie, informuje właściwego naczelnika urzędu celnego o zmianie danych, o których mowa w § 4 ust. 2-4 i 7, w zakresie, w jakim zmiany te mają nastąpić, w terminie co najmniej 7 dni przed planowanym dokonaniem zmian.

Należy zwrócić uwagę, że ze zgłoszenia wynika, że przedmiotowy automat został przemieszczony do magazynu i Strona nie zgłaszała, jego powtórnego przemieszczenia, ani włączenia do eksploatacji w punkcie przy ul. [...] w [...]. Żadne z tych okoliczności nie zostały wskazane w tezie dowodowej wskazanego świadka.

Mimo błędnego określenia organu co do "bezspornego" w niniejszej sprawie stanu faktycznego, wadliwość ta nie ma wpływu na wynik sprawy. Stan faktyczny jest bowiem sporny, o ile - tak jak na gruncie niniejszej sprawy - Strona przeczy ustaleniu organu, że nie prowadziła działalności objętej zezwoleniem w punkcie gier mieszczącym się w [...] przy ul. [...].

Prawidłowe jednak było nie uwzględnienie przez organ odwoławczy wniosku dowodowego z zeznań świadka, bowiem okoliczności na które miał zeznawać świadek były dostatecznie wyjaśnione dowodami z dokumentów dostarczonych przez Skarżącą.

Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Okres sześciomiesięczny zaprzestania przedmiotowej działalności, wynikający z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w przypadku przedmiotowego punktu biegł Stronie, co stwierdził organ, od daty wskazanej w zgłoszeniu z 24 maja 20011, czyli od 1 czerwca 2011 r. Do dnia wszczęcia postępowania w sprawie - 24 lutego 2012 r. Strona nie zgłosiła podjęcia eksploatacji przedmiotowego automatu ani nie wykazywała dochodów uzyskiwanych w punkcie gier przy ul. [...] w [...].

Podnieść należy, że w istocie skarżąca powyższych ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Podnosi jednak, że przejawy prowadzenia działalności w powyższym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwość procesowej decyzji twierdząc, iż brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności.

W tym zakresie na uwzględnienie zasługuje okoliczność, że przedmiotem zezwolenia jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to eksploatację automatu w punkcie gier w [...] przy ul. [...]. Prowadzeniem z tego tytułu działalności nie jest zatem, jak uznaje Strona np. uiszczanie opłat z tytułu posiadania zezwolenia i podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 powołanej ustawy.

Podkreślenia wymaga, przy tym, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania działalności lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy przedmiotowej działalności. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej a taki stan rzeczy, co trafnie ustalił organ, a Strona w tym zakresie stanowiska organu nie podniosła, w sprawie nie zachodzi.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu przez organ pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier w [...] przy ul. [...] pawilon [...], a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Błąd nie uwzględnił wniosku dowodowego z doświadczenia złożonego przez właściciela Stacji Paliw przy ul. [...] w [...], bowiem nie ma ono znaczenia dla rozstrzygnięcia. Oddalenie skargi oznacza nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy wskazać, że Skarżąca podnosiła wykonywanie czynności organizacyjnych jako inną formę prowadzenia przez nią działalności w przedmiocie posiadanego zezwolenia obejmującego prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Jak wskazuje zakres zezwolenia dotyczy ono bezpośrednio "prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych" w konkretnych lokalizacjach. Działalność taka jest ściśle związana z eksploatacją automatów do gier o niskich wygranych, a nie pozostawia żadnych wątpliwości ustalony przez organ stan faktyczny, że jedyny automat w lokalizacji [...] ul. [...] został przemieszczony do magazynu, dokonano zgłoszenia o wycofaniu go z eksploatacji. W toku postępowania organ nie składał żadnych dowodów na prowadzenie w tej lokalizacji działalności w zakresie objętej zezwoleniem – nawet jeśli chodzi o czynności organizacyjne, które byłyby sensu stricte związane z eksploatacją automatów do gier o niskich wygranych w tej lokalizacji.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.