Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 224/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.  art 1 a ust 1 pkt 3, art 2 ust 1 pkt 1 i ust 2, art 5 ust 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2018 r . sprawy ze skargi B sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] marca 2017 r. określającą dla B Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca lub Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 48.562 zł.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazało art. 13 § 1 pkt 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785, ze zm. - dalej: u.p.o.l.) § 1 uchwały Nr XXV/181/2016 Rady Miejskiej z dnia 30.11.2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości w (Dz. U. Woj. z 2016 r., poz. 2547).

Z uzasadnienia decyzji wynikało, co następuje.

Burmistrz, w ww. decyzji z [...] marca 2017r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od dwóch działek gruntu położonych w [...] (nr ewid. [...]) wg stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdził bowiem, że działki są zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako zurbanizowane tereny niezabudowane oraz znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, co stanowi przesłankę do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Odnosząc się zaś do twierdzeń strony, iż działki nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej z powodu braku infrastruktury technicznej, organ wyjaśnił, że od 2016 r. w definicji zawartej w art. 1aust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie obowiązywało wyłączenie dla gruntów które nie mogły i nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W odwołaniu od decyzji Burmistrza Spółka, kwestionując zastosowanie najwyższej stawki podatkowej, podniosła ponownie argumenty dotyczące niemożliwości wykorzystywania gospodarczego działek ze względów technicznych. Zarzuciła jednocześnie naruszenie art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. twierdząc, iż na działkach prowadzi działalność rolniczą polegającą na uprawie zbóż, która zgodnie z wymienionym przepisem nie jest uznawana za działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.o.l.

SKO, uzasadniając utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wskazało, że z definicji zawartej w art. la ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż tylko sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (spółkę) skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i winny być opodatkowane stawką podatków najwyższą, przewidzianą dla gruntów i budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy i jak korzysta z nich bieżąco przedsiębiorca. Odstępstwa od powyższej zasady są nieliczne i definiuje je sama ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Te w przypadku Spółki nie były spełnione.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego nie ustalenia przez organy podatkowe czy względy techniczne nieruchomości pozwalają na prowadzenie na niej działalności gospodarczej, SKO wskazało, że w związku ze zmianą brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., od dnia 1 stycznia 2016r. nie można skutecznie powoływać się na okoliczność względów technicznych celem wyłączenia gruntów od opodatkowania według najwyższej stawki, zatem ustalenia w tym zakresie nie miałyby znaczenia dla wysokości podatku od nieruchomości.

Zdaniem SKO treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pozwala uznać, że kwalifikacja przedmiotów opodatkowania jako "gospodarczych" oderwana jest od faktycznego ich wykorzystania. Opiera się ona na kryterium posiadania przedmiotu opodatkowania przez osobę o statusie przedsiębiorcy. Tym samym działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w sposób rzeczywisty na gruntach znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy, a i tak będzie on zobowiązany do zapłaty podatku w oparciu o stawkę określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Wyjątkiem od tej zasady jest brak technicznych możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Kolegium, jeśli najwyższą stawką podatkową są obciążone grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w oparciu o kryterium ich posiadania przez ( podmiot o statusie przedsiębiorcy, bez konieczności rzeczywistego prowadzenia na nich działalności gospodarczej, to tym bardziej taką stawką muszą zostać objęte grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej

Zdaniem SKO Organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. przyjmując powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 60.703,00 m kw. Organ wskazał, iż z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku.

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. Spółka, reprezentowana pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła:

- rażące naruszenie art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. poprzez uznanie że prowadzenie działalności rolniczej umożliwia naliczenie podatku od nieruchomości w wysokości dla działalności gospodarczej

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie-odniesienie się do obiektywnego faktu prowadzenia działalności rolnej na działkach o numerach ewidencyjnych [...] (podczas rozprawy pełnomocnik Skarżącej sprostował ten zarzut poprzez wskazanie jako podstawy odwoławczej art. 210 § 4 o.p.).

- rażące naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 , ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieuwzględnienie okoliczności iż przedmiotowa nieruchomość nie nadaje się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej z uwagi na całkowity brak infrastruktury .

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca spółka zajmuje się prowadzeniem działalności rolniczej, a na działkach [...] od kilku lat sieje naprzemiennie rzepak, kukurydzę i pszenicę, co stanowi działalność rolniczą niebędącą działalnością gospodarcza w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także w rozumieniu u.p.o.l. W tej sytuacji nie można -zdaniem Skarżącej - obciążać jej stawką w wys. 0,80 zł/m.kw ale (tak jak wskazał w deklaracji skarżący) stawką 0,29 zł/m.kw. W ocenie Spółki Burmistrz Miasta, a później SKO dokonali błędnej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznając, że już sam fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości gruntowej powoduje, iż nieruchomość ta podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości.

Nie można -zdaniem skarżącego - podzielić poglądu organu zawartego w uzasadnieniu , że ziemia ta ma charakter gospodarczy (a nie rolniczy) i w związku z tym należy je kwalifikować jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Są różne kryteria opodatkowania nieruchomości. Takim kryterium jest np. okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem jeżeli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Pismem z [...] maja 2018 r. SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując kontroli sądowej w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Aktem tym utrzymano w mocy decyzję określającą dla skarżącej spółki zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 rok od dwóch działek gruntu zakwalifikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp) według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Organ uznał, iż o uznaniu gruntu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w świetle definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesądza samo posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu niezależnie od tego na jakiego rodzaju działalność jest zajęty.

Spółka natomiast nie kwestionowała objęcia jej działek podatkiem od nieruchomości. Domagała się jednak określenia zobowiązania według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. czyli jak dla gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadniała to po pierwsze przeszkodami natury technicznej uniemożliwiającymi prowadzenie na działkach działalności gospodarczej, po drugie zaś faktem prowadzenia na działkach przez spółkę działalności rolniczej, która zgodnie z art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. nie jest uznawana za działalność gospodarczą.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył zatem wyłącznie stawki podatku, co jednak nakładało na sąd obowiązek oceny czy organ zasadnie uznał działki za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2016, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z zastrzeżeniem ustępu 2a. Zakres wyłączeń z zakresu definicji ustawowej umieszcza ustawodawca w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l.;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 pr. bud., lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Odnosząc się do twierdzeń Skarżącej upatrującej braku podstaw do opodatkowania jej działek według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w braku infrastruktury technicznej umożliwiającej prowadzenie takiej działalności, należy zauważyć, iż 1 stycznia 2016 r. treść ww. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uległa zmianie . Ustawą z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1245) zniesiono przesłankę ujemną kwalifikacji nieruchomości, jaką było fatyczna niemożność wykorzystywania do działalności gospodarczej ze względów technicznych. Tym samym nieuprawnione było stanowisko Spółki prezentowane konsekwentnie w toku całego postępowania podatkowego, że braki infrastrukturalne winny były być uznane za przeszkody uzasadniające opodatkowanie nieruchomości stawką podatku przewidzianą dla gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosowanie takiej stawki w latach wcześniejszych uzasadnione było brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Po tej dacie przeszkody techniczne do wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej nie stanowiły podstawy do opodatkowania stawką niższą.

Od 1 stycznia 2016 r. wyłączenia z definicji gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera przepis art. 1a ust. 2a pkt 2 u.p.o.l. stwierdzający, że wyłączenie obejmuje grunty o których mowa w: (i) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) czyli grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, (ii) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) czyli grunty niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m2 powierzchni. Z akt sprawy, ani z deklaracji podatkowej nie wynika by działki posiadane przez Spółkę spełniały powyższe warunki.

Ocenić zatem należy, czy stosowanie niższej stawki uzasadniało prowadzenie na działkach działalności rolniczej, która zgodnie z art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Przypomnieć zatem należy, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 2 obowiązującej w 2016 roku ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym według art. 3 tejże ustawy przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego (...). Natomiast w myśl art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej, przez którą - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. - rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.

Z powyższych regulacji co do zasady wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą podlegają grunty, budynki i budowle, gdy są "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a nie tylko "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. związek z prowadzeniem działalności gospodarczej ma miejsce wówczas, gdy owe grunty, budynki i budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą). Gramatyczna wykładnia powyższego przepisu, co do zasady, prowadzi więc do wniosku prezentowanego przez organy podatkowe, że każda nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę (podmiot prowadzący działalność gospodarczą), w tym grunty, budynki i budowle, podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek (jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), bez względu na to, czy rzeczywiście są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Za wyrokiem NSA z 24 września 2010 r. sygn. akt II FSK 831/09 (orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać jednak należy na pogląd, że w interpretacji zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie można poprzestać jedynie na jego literalnym znaczeniu tj. traktować jako związane z działalnością gospodarczą wszystkie nieruchomości i obiekty budowlane podatnika. Określenie "grunty związane" jest szerokie i niewątpliwie niejednoznaczne, ale w każdym razie oznacza połączenie czegoś z czymś, stosunek między rzeczami, zjawiskami itp. połączonymi ze sobą w jakiś sposób, wreszcie odniesienie, zastosowanie do kogoś lub czegoś, powiązane z czymś (por. wyrok NSA z 20.05.2008 r., II FSK 425/07). Tak więc nie jest absolutnie wykluczone, by grunty niebędące gruntami rolnymi, a będące w posiadaniu przedsiębiorcy były opodatkowane według stawek niższych (art. 5a ust. 1 pkt 1 lit. c/ u.p.o.l.).

Podzielić zatem należy stanowisko Skarżącej, iż nietrafny był kategoryczny pogląd organów podatkowych wiążących opodatkowanie według najwyższych stawek wyłącznie z faktem posiadania nieruchomości bez względu na sposób jej wykorzystywania.

Tym niemniej w świetle argumentacji skargi oraz treści oświadczeń składanych w toku postępowania przez Spółkę nie można uznać, by wadliwe było stwierdzenie, iż sporne działki były związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy zwrócić jednak należy uwagę, iż, w postępowaniu przed organami podatkowymi, twierdzenie o wykorzystywaniu działek do działalności rolniczej Skarżąca złożyła dopiero w odwołaniu. Oświadczenia tego nie udokumentowała jakimkolwiek dowodem.

W toku postępowania przed organem pierwszej instancji twierdzenie, iż działki podlegają opodatkowaniu według stawek niższych, opierała wyłącznie o argument, iż działki nie nadają się do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jak wynika z również z pisma spółki z [...] stycznia 2017 r. skierowanego do Starostwa Powiatowego (w aktach postępowania podatkowego), wniosek o zmianę klasyfikacji działek w ewidencji gruntów i budynków poprzez zaklasyfikowanie ich jako terenów rolnych (R) w miejsce zurbanizowanych terenów niezabudowanych (Bp) uzasadniała również brakiem przyłączy technicznych, nie zaś prowadzeniem na działkach uprawy. Należy też dostrzec, że wniosek został złożony dopiero w 2017 roku.

Jednocześnie Sąd dostrzega, iż faktu prowadzenia przez spółkę działalności rolniczej nie potwierdzają zapisy w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Według treści złożonej w postępowaniu sądowym informacji z tego rejestru, w jego dziale 3 wpisano - jako główny przedmiot działalności: działalność agentów zajmujących się sprzedażą płodów rolnych, żywych zwierząt, surowców dla przemysłu tekstylnego i półproduktów. Działalności rolniczej nie wskazano również jako pozostałej. Informacja wymienia tam: sprzedaż hurtową zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, sprzedaż hurtową zwierząt, transport lądowy, przeładunek towarów, magazynowanie towarów oraz wynajem i dzierżawę maszyn rolniczych. Nie zawiera ani działalności w zakresie uprawy roślin czy też hodowli zwierząt, ani też żadnej z wymienionej w definicji legalnej działalności rolniczej sformułowanej w art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

W świetle powyższych okoliczności należy uznać, iż wadliwa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez uznanie, iż opodatkowaniu według stawki najwyższej przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przesądza samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę nawet w przypadku wykorzystywania ich do działalności rolniczej, nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie można bowiem uznać, że przyjęcie wykładni nakazującej uwzględniać sposób faktycznego wykorzystywania nieruchomości, nie pozwalało na uznanie, iż spółka prowadziła działalność rolniczą.

Tym samym organy podatkowe zasadnie stwierdziły, iż działki położone w [...] a oznaczone nr [...] są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, a nie wykazano by prowadzona na nich aktywność nie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, w związku z czym oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.