Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 52/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt  3  i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. M. w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

W dniu 20 grudnia 2021 r. skarżąca D. M. wniosła pismo zatytułowane "SKARGA". Pismo było zaadresowane do Urzędu Miasta Wydział Geodezji.

W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 26 stycznia 2022 r. wezwano D. M. o wyjaśnienie, czy ww. pismo jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem zwrotu pisma do Urzędu Miasta Wydział Geodezji. Jednocześnie w sytuacji wyjaśnienia, że ww. pismo stanowi skargę do tut. Sądu wezwano skarżącą o jednoznacznie wskazanie w sposób zrozumiały i czytelny, co jest przedmiotem zaskarżenia, mianowicie: czy jest nim bezczynność ww. organu, a jeżeli tak to w jakim zakresie, czy też jest nim akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (jeżeli tak to jaki/jaka) – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 7 lutego 2022 r.

W piśmie z dnia 14 lutego 2022 r. skarżąca zwróciła się do tut. Sądu " z prośbą o wyjaśnienie sprawy", jednakże w dalszym ciągu nie sprecyzowała jednoznacznie przedmiotu zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że pismo skarżącej z 20 grudnia 2021 r. uzupełnione w dniu 14 lutego 2022 r. potraktowano jako skargę do tut. Sądu.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzuceniu podlega skarga, której braki formalne nie zostały w terminie uzupełnione. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny odrzuci skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi przez skarżącego, pomimo prawidłowego wezwania go do ich usunięcia. Przy czym chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie stoi w opozycji do możliwości nadania skardze dalszego biegu.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania się z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, nie wskazała w sposób dostatecznie precyzyjny, co stanowi jej przedmiot.

Wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku nie stanowi bowiem z pewnością jej pismo z dnia 14 lutego 2022 r., w którym skarżąca, zamiast wskazania konkretnego przedmiotu sprawy, domaga się wyjaśniania przez Sąd, "co było powodem, że Urząd Miasta Wydział Geodezji od 1960 r. przez 40 lat nie ujawnił właściciela działki oraz jej powierzchni (...)."

Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, że treść skargi oraz pisma z dnia 14 lutego 2022 r. nie pozwala ustalić w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu wniesionej do Sądu skargi.

Z uwagi na fakt, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności, to brak precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą konkretnej zindywidualizowanej sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a., w skardze i w pismach procesowych uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie skargi.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.