Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 309/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 110, art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 188/18 w sprawie ze skargi (...) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od (...) na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o umorzenie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nakładającą karę pieniężną za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 lipca 2017 r.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) ostateczną decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy własną decyzją z dnia 14 października 2011 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzję wydano na podstawie art. 13k ust. 4 i art. 13l ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., dalej: u.d.p.) oraz art. 104 w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Skarżący pismem z dnia 3 maja 2017 r. wniósł o umorzenie postępowania zakończonego wyżej powołaną decyzją, powołując się na przepis art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1310, dalej: ustawa zmieniająca).

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. GITD odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem GITD z dnia 27 listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku przyjął, w opozycji do stanowiska organu, że byt prawny decyzji rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany. Według Sądu I instancji organ administracji może dowolnie i wielokrotnie zmienić treść decyzji przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem, również wówczas, gdy decyzja została podpisana. Tym samym postępowanie administracyjne kończy się wtedy, gdy decyzja ostateczna zostanie doręczona jej adresatowi.

WSA przywołał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa i uznał, że przepis ten należało uwzględnić w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w której decyzja, znajdująca swoje umocowanie w przepisach ustawowych, została wydana, ale po jej wydaniu, a przed jej doręczeniem, nastąpiła zmiana przepisów, z którymi wydana decyzja pogodzić się nie dawała. Na tej podstawie Sąd I instancji uznał, że wniosek złożony przez skarżącego 3 maja 2017 r. zmierzał, mając na uwadze opisany stan faktyczny sprawy, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r. i jako taki powinien być potraktowany przez organ. WSA wskazał bowiem, że dyspozycja art. 4 ustawy zmieniającej reguluje wyłącznie dwie sytuacje procesowe, tj. sytuację przed wszczęciem postępowania - wówczas postępowania administracyjnego w ogóle nie wszczyna się oraz sytuację postępowania będącego w toku - wówczas należy je bezwzględnie umorzyć.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Wyrok WSA w Warszawie zaskarżony został w całości przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 61a § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skarżący w piśmie z dnia 3 maja 2017 r. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 31 grudnia 2012 r. wobec czego Główny Inspektor Transportu Drogowego nie mógł wydać postanowienia w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., podczas gdy skarżący w złożonym wniosku nie formułował żadnych zarzutów pod kątem wydanej w sprawie decyzji ostatecznej, a przedmiotem jego żądania było tylko i wyłącznie umorzenie postępowania w oparciu o nowe, nieobowiązujące w dacie wydania tej decyzji przepisy, co w żadnym razie nie mogło zostać potraktowane jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1, art. 110 § 1 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie, że postępowanie administracyjne kończy się dopiero z chwilą doręczenia decyzji administracyjnej adresatowi i stan prawny na dzień doręczenia decyzji powinien być uwzględniany przy ocenie czy dany przepis ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy właściwa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że załatwienie sprawy administracyjnej, a tym samym zakończenie postępowania administracyjnego następuje z dniem wydania decyzji, a organy administracyjne działają na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dniu orzekania, a zatem to dzień wydania decyzji, a nie jej doręczenia jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej decyzji, w tym oceny czy konkretny przepis ma zastosowanie w sprawie;

II. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 4 ustawy zmieniającej, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że organ wydając w dniu 31 grudnia 2012 r. decyzję nr (...) błędnie nie zastosował art. 4 ustawy zmieniającej, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności ww. decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, podczas gdy ww. przepis nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania bowiem art. 4 ustawy zmieniającej wszedł w życie w dniu 2 stycznia 2015 r., a zatem już po wydaniu przedmiotowej decyzji.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł, po pierwsze, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w związku art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po drugie, o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie, po trzecie, o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.L. podtrzymał prezentowane wcześniej w sprawie stanowisko.

Zarządzeniem z dnia 25 marca 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), o czym poinformowano strony postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oparta na uzasadnionych podstawach i zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że ostateczna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana została w dniu 31 grudnia 2012 r., zaś prawidłowo doręczona w dniu 13 czerwca 2016 r. Zwrócić ponadto należy uwagę, że doręczona decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi na tą decyzję, jednak skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Wystąpił natomiast 3 maja 2017 r. z wnioskiem "o umorzenie postępowania administracyjnego", w związku ze zmianą stanu prawnego, która nastąpiła wraz z wejściem w życie ustawy zmieniającej, tj. 2 stycznia 2015 r. Nadmienić należy, że art. 4 ustawy zmieniającej stanowi, iż nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 u.d.p., a wszczęte umarza się, jeśli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Treść wniosku złożonego przez skarżącego jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości, że żądanie jego dotyczyło umorzenia postępowania administracyjnego.

Istota zagadnienia prawnego w tym nieskomplikowanym stanie faktycznym, zgodnie ze stwierdzeniem Sądu I instancji, sprowadzała się przede wszystkim do tego, czy fakt doręczenia decyzji po dacie zmiany stanu prawnego wpływa na sytuację prawną skarżącego. W tym zakresie WSA przyjął, że decyzja wiąże organ od daty jej doręczenia.

Z tym poglądem nie sposób się zgodzić. Jakkolwiek w przeszłości zagadnienie to budziło wątpliwości w orzecznictwie, analiza judykatury sądów administracyjnych dowodzi, że obecnie kwestia daty wydania decyzji administracyjnej jest traktowana w sposób jednolity.

Sąd I instancji dokonał w tym zakresie błędnej wykładni art. 110 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Ustanowiona w tej normie zasada związania organu wydaną przez siebie decyzją w aspekcie proceduralnym oznacza, że decyzja, która została doręczona stronie, nie może zostać zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał w sposób inny niż w postępowaniu administracyjnym z udziałem stron postępowania, w trybie przewidzianym przez Kodeks postępowania administracyjnego. Przyjmuje się, że przepis ten nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy decyzjami ostatecznymi i nieostatecznymi, a zatem zasada związania organu decyzją dotyczy zarówno jednych, jak i drugich. Co więcej, według normy wynikającej z art. 110 k.p.a. nie ma znaczenia, czy jest to decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, czy też taka na mocy której strona prawa nie nabywa (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 110, red. M. Jaśkowska, publ. LEX/ el. 2022).

Zasady związania organu wydaną przez niego decyzją od momentu doręczenia stronie nie należy jednak mylić z zasadą istnienia decyzji od chwili jej wydania. Decyzja bowiem istnieje od momentu jej podpisania i to ta data jest miarodajna dla oceny jej podstawy prawnej. Jak wskazano w doktrynie "zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, również w tym czasie bowiem organ administracji publicznej nie może zmieniać wydanej decyzji" (por. A. Wróbel, op. cit.).

Jak wspomniano, w orzecznictwie sądów administracyjnych dostrzec można w przeszłości wątpliwości odnośnie wykładni art. 110 k.p.a. i przywołać judykaty, w których wyrażano pogląd, zgodnie z którym decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym będącym oświadczeniem władczym woli organu administracyjnego, i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00, powołane w wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA).

Niemniej, na podstawie wieloletniego dorobku judykatury sądów administracyjnych jednolicie przyjmowany jest obecnie pogląd, podzielany przez Sąd w obecnym składzie, zgodnie z którym za datę wydania decyzji uznaje się datę jej podpisania, a nie doręczenia stronie. Sprawa administracyjna zostaje zakończona z chwilą zaopatrzenia decyzji we wszystkie niezbędne jej elementy, określone w art. 107 § 1 k.p.a. i od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny, chwilą wydania decyzji jest zatem data jej sporządzenia nie zaś doręczenia stronie (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 714/05). Do wniosku takiego prowadzi wykładnia art. 107 § 1 k.p.a., skoro bowiem do konstytutywnych elementów decyzji zalicza się oznaczenie organu, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie oraz podpis pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a także datę wydania decyzji, to bez wątpienia za chwilą wydania decyzji uznać należy nie datę jej doręczenia stronie lecz datę jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji zawierającej prawem wymagane składniki. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe jak i materialne (por. E. Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo 2002, nr 2, str. 70)

Podkreślenia ponadto wymaga, że w powołanym art. 107 § 1 k.p.a. jednym z elementów konstytutywnych decyzji administracyjnej jest powołanie podstawy prawnej. Co za tym idzie, stan prawny, według którego sprawa jest rozstrzygana, to stan z daty wydania – sporządzenia i podpisania decyzji. Jak zauważył Sąd we wskazanym już wcześniej wyroku o sygn. akt II OSK 714/05, gdyby przyjąć, że datę wydania decyzji stanowiła data jej doręczenia, nikt nie mógłby dokładnie określić w jakim stanie prawnym decyzja zapadła. Pogląd taki stałby w sprzeczności z zasadą pewności i trwałości obrotu prawnego, uniemożliwiłoby to także kontrolę decyzji nie tylko przez Sąd, ale również przez organy administracji. Dlatego też ocena legalności decyzji jest dokonywana pod kątem zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydania decyzji, czyli dacie umieszczonej w treści decyzji (por. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. Komentarz do art. 110, red. M. Przybysz, LEX/ el. 2022).

Pogląd ten był wyrażany przez sądy administracyjne wielokrotnie. W wyroku NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 3064/14 Sąd expressis verbis wyraził stanowisko, że zasada związania rozciąga się także na okres między wydaniem decyzji czy postanowienia a doręczeniem, postanowienie czy decyzja bowiem "istnieje" już w momencie wydania. W wyroku NSA z 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 216/10 wskazano, że badania legalności decyzji dokonuje się według stanu obowiązującego w dacie podejmowania kontrolowanego aktu, a nie w dacie doręczenia takiego aktu. Zawsze jest to data, którą opatrzono dany akt, a oznaczająca dzień jego wydania, gdyż w postępowaniu administracyjnym niekwestionowaną regułą jest, że podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi stan prawny i faktyczny obowiązujący na dzień orzekania przez organ administracji. W uchwale NSA z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 6/13 Sąd dokonał rozróżnienia pomiędzy zasadą związania organu wydaną przez siebie decyzją, a oceną legalności wydanej decyzji podnosząc, że data wydania decyzji jest miarodajna dla oceny jej zgodności z prawem, a to, że decyzja wydana w określonym dniu podlega doręczeniu oraz to, że z chwilą doręczenia stronie decyzji organ jest nią związany oznacza tyle tylko, że samo wydanie decyzji w określonym dniu nie jest wystarczające dla jej skuteczności prawnej (podobnie wyrok NSA z 19 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2620/18).

Za takim rozumieniem pojęcia wydania decyzji opowiadał się również Sąd Najwyższy (por. wyrok SN z 2 października 2002 r., III RN 149/01, publ. OSNP 2003, nr 16, poz. 371).

W konsekwencji powyższych wywodów, błędny jest pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym zmiana stanu prawnego, która nastąpiła po wydaniu decyzji, a przed jej doręczeniem, miała wpływ, i to istotny, na ocenę zaskarżonego postanowienia. Niedopuszczalne byłoby dokonanie przez organ zmiany decyzji na podstawie art. 4 ustawy zmieniającej, bowiem nie miał on do niej zastosowania.

W konsekwencji stwierdzenia, że sprawa administracyjna została zakończona w dacie wydania decyzji, za zgodne z prawem należy uznać postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją GITD, wydane na podstawie art. 61a k.p.a.

Przepis ten stanowi, że gdy wystosowane pod adresem organu żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przepisu tego wynikają dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą - istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania.

O ile ustawa Kodeks postępowania administracyjnego nie uszczegółowia wspomnianej drugiej przesłanki z art. 61a i pozostawia to pojęcie niedookreślonym, o tyle z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że niewątpliwie należą do niej takie okoliczności, jak wydanie już rozstrzygnięcia w sprawie. Postanowienie na podstawie art. 61a kpa wydawane jest w sytuacji, gdy postępowanie "nie może być wszczęte", to jest gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z 15 października 2021 r., sygn. akt I GSK 461/21). Wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1792/18). Tymczasem w sytuacji, gdy w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie, zachodziła przesłanka "innej uzasadnionej przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania, a tym samym zastosowania przez organ trybu przewidzianego w art. 61a k.p.a.

Reasumując, żadna z przyczyn przedstawionych przez Sąd I instancji nie uprawniała do uchylenia wydanych w sprawie postanowień.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).