Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 439/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. P. S. sp. z o.o. we W. (obecnie w K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenie z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. P. S. Spółki z o. o. z siedzibą we W., od, wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa D., decyzji Wicedyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] maja 2016 r. (Nr [...]), orzekającej o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu pod nazwą E. P. S. Sp. z o. o. z siedzibą we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), utrzymało mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podało, że zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. (PR/GJ/WP/404/14/35/15) Marszałek Województwa D. (zastępowany w ramach upoważnienia administracyjnego) poinformował, że wobec E. P. S. Sp. z o. o. z siedzibą we W., wszczęto z urzędu na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. postępowanie w sprawie wykreślenia jej z rejestru agencji zatrudnienia, w związku z ustaleniami kontroli PIP we W. o naruszeniu przez Spółkę warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 645, z późn. zm., tj. art. 85 ust. 2 pkt 4, art. 85 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 6 - dalej "ustawa"). Następnie, decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. (Nr 47/PR/W/2015) organ pierwszej instancji orzekł o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu pod nazwą E.P. S. Sp. z o. o. z siedzibą we W., wpisanego pod numerem 1109.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że w wyniku kontroli Okręgowego Inspektora Pracy we W. ustalono, że E. P. S. Sp. z o. o. z siedzibą we W. narusza warunki prowadzenia agencji zatrudnienia określone w art. 85 ust. 2 pkt 4 ustawy.

Naruszenie przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3. art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5 ustawy powoduje obligatoryjne wydanie decyzji o wykreśleniu agencji zatrudnienia z rejestru na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji strona, działająca przez pełnomocnika domagała się: 1) uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, 2) zmiany zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Odwołująca się podniosła, że decyzja z dnia 10 lipca 2015 r. narusza przepisy postępowania, to jest art. 7, w zw. z art 77 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a., w zw. z art. 11 k.p.a. Ponadto, zadaniem Odwołującej się, organ naruszył przepisy prawa materialnego - to znaczy art. 18m ust. 1 pkt 5, w zw. z art. 85 ust. 2-5 ustawy - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie strony, zaskarżona wówczas decyzja wydana została w oparciu o błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że agencja zatrudnienia przy kierowaniu osób do pracy za granicą naruszyła warunki określone w art. 85 ust. 2 pkt 4 ustawy. Odwołująca się wniosła również o dopuszczenie dodatkowych dowodów w sprawie, wskazujących na wcześniejszą akceptację przez organy obecnie kwestionowanych zapisów umów zawieranych przez Odwołującą się z osobami kierowanymi do pracy za granicę.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia stanu faktycznego z uwzględnieniem wszystkich zebranych dowodów i - następnie - rozważenia ponownie całego zebranego materiału dowodowego i ocenienia, czy zachodzą podstawy, o których mowa w art. 18m ustawy - do wykreślenia wskazanego we wstępie decyzji podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia, w związku z naruszeniem warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 85 ust. 2-5 ustawy. Kolegium zwróciło również uwagę na to, że organ pierwszej instancji powinien sporządzić uzasadnienie decyzji mając na uwadze - w kontekście art. 107 § 3 k.p.a. - to, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania strona wystąpiła z wnioskami dowodowymi oraz ustosunkowała się do pisma Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 16 lutego 2016 r. ([...]). Argumentacja strony każdorazowo sprowadzała się do kwestionowania poprawności wykładni zarzucającej Agencji naruszenie przepisów art. 85 ust. 2-5 ustawy oraz wykazywania - w kontekście wcześniej prowadzonych postępowań kontrolnych - nierespektowania zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 5, w związku z art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy organ wydał oznaczoną na wstępie decyzję z dnia 25 maja 2016 r., ponownie orzekając o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu pod nazwą E. P. S. Sp. z o. o. z siedzibą we W., wpisanego pod numerem 1109.

W jej uzasadnieniu wskazano, że prowadzenie działalności gospodarczej przez agencję zatrudnienia w zakresie świadczenia usług pośrednictwa pracy, polegającej w szczególności na kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, jest działalnością regulowaną i wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, który to rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego się o wpis. Zgodnie zaś z art. 18m ustawy marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w szczególności w przypadku naruszenia przez niego warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5 ustawy.

W tym kontekście zwrócono uwagę na to, że zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy, kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencję z osobami kierowanymi. Przepisy wskazują co powinna regulować taka umowa między innymi art. 85 ust. 2 tej ustawy – powołany przez organy.

Przypomniano też o tym, że do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy - zgodnie z art. 10 ust 1 pkt 3 lit. e) ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 640, z późn. zm.) - kontrola, czy agencja zatrudnienia jest prowadzona zgodnie z warunkami określonymi w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zwrócono też uwagę na to, że marszałek województwa weryfikuje przestrzeganie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia przez podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia (art. 180 ustawy). Docelowo zaś wskazano, że Inspektor Pracy stwierdził, iż Spółka, pomimo zapewnień, w rzeczywistości nie realizowała wniosków 1 i 2 wystąpienia kontrolnego [...], z dnia 17 marca 2014 r. Ujawnione przez Inspektora naruszenia art. 85 ust 2 pkt 6 ustawy były podstawą wszczęcia postępowania, o czym zawiadomiono stronę, zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. W ocenie organu i zgodnie z wykładnią ustawy przedstawianą przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, postanowienia umowne, które stosowane są przez Agencję w umowach z osobami kierowanymi do pracy za granicę, są niezgodne z obowiązującym prawem. Zaznaczono również, że korespondencja i inne dowody wskazane w uzasadnieniu nie potwierdzają, aby organy akceptowały treść umów zawieranych przez Agencję z osobami kierowanymi. Ponadto należy, zdaniem organu, mieć na uwadze, że Państwowa Inspekcja Pracy nie uwzględniła również zastrzeżeń do postanowień kontroli, o czym informowano Spółkę, a fakt, że Inspektor nie skierowała do sądu wniosku o ukaranie nie ma wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. W ocenie organu pierwszej instancji w świetle zebranego materiału dowodowego zasadne jest stwierdzenie, że strona naruszyła postanowienia art. 85 ust 2-5, w tym w szczególności art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy, a to obligowało organ do wykreślenia jej z rejestru, bez względu na stopień dokonanego naruszenia.

Od powyższej decyzji odwołała się strona, zarzucając organowi pierwszej instancji: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest: art. 7, w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 136, art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a. , art. 80 k.p.a. 107 k.p.a.; naruszenie prawa materialnego: art. 18m pkt 5, w zw. z art. 85 ust. 2-5 ustawy oraz błędy w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W związku z powyższym strona - w obszernie argumentowanym odwołaniu - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia albo o zamianę zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie dowodu z oświadczenia senatora C. R., z dnia 1 października 2015 r. i pisma Marszalka Województwa D. do Kancelarii Sejmu, z dnia 17 grudnia 2015 r. oraz pisma Okręgowego Inspektora Pracy, z dnia 1 grudnia 2015 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło co następuje:

Warunki prowadzenia działalności gospodarczej przez agencje zatrudnienia w zakresie świadczenia usług pośrednictwa pracy, polegającej w szczególności na kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, reguluje ustawa. Prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), wymaga wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego się o wpis. Zgodnie z art. 18m ustawy marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w szczególności w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych wart. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d, art. 85 ust. 2-5. Katalog przyczyn wykreślenia jest katalogiem zamkniętym, a w przypadku, o którym mowa w art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy, wykreślenie ma charakter obligatoryjny, jeśli nastąpi choć jedna z wskazanych w tym przepisie przyczyn, to znaczy agencja dopuści się naruszenia choć jednego z wymienionych tam warunków. Jednocześnie sformułowanie przepisu wyraźnie wskazuje na to, że nie ma znaczenia, czy ewentualne naruszenia zostały następnie usunięte czy nie zostały usunięte (por. treść art. 18 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy). W konsekwencji nie ma zatem znaczenia np., czy naruszenie nadal istniało w dacie wydania decyzji o wykreśleniu (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r. - II GSK 145/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazano, że z art. 19 ust. 1 pkt 8 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wynika, że do zakresu działania okręgowego inspektora pracy należy w szczególności: powiadamianie marszałka właściwego województwa o stwierdzonych przypadkach naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto art. 37 ust. 3 pkt 1 tej ustawy stanowi, że okręgowy inspektor pracy niezwłocznie powiadamia: marszałka województwa o: a) stwierdzonych przypadkach naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, b) wynikach kontroli podmiotu kontrolowanego - na wniosek marszałka województwa. Marszałek województwa nie jest - związany ocenami prawnymi dokonanymi przez inspektora pracy. Sam bowiem rozstrzyga o tym, czy zaistniały okoliczności uzasadniające np. wykreślenie agencji z rejestru. Zastrzeżenia i protokoły kontroli PIP stanowią zatem jeden dowodów, którego uznanie, jak i zanegowanie wymaga zawsze oceny w świetle innych zebranych w sprawie dowodów. Warto zarazem zaznaczyć, że z przepisów k.p.a. nie wynika, aby organ administracji publicznej nie mógł korzystać z materiału dowodowego pozyskanego przez inny organ. Zgodnie z art. 75 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższego oparcie decyzji na ustaleniach wynikających z przeprowadzonej przez inspektora pracy kontroli w firmie działającej jako agencja zatrudnienia, nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego i wadliwości rozstrzygnięcia, o ile agencja nie przedstawi dowodu podważającego wiarygodność twierdzeń zawartych w protokole kontroli. Protokół kontroli jako dokument urzędowy, podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W razie zaś złożenia wobec takiego protokołu zastrzeżeń, organ administracji powinien dokonać samodzielnej oceny stanu faktycznego, biorąc pod uwagę również inne dowody w sprawie. Ustalenia PiP mogą stanowić istotny element materiału dowodowego tego rodzaju postępowań administracyjnych.

Zatem o przydatności - dla potrzeb postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia - ocen ferowanych podczas kontroli przeprowadzanych przez PiP, powinna przesądzić ich analiza przeprowadzona przez organy administracji publicznej w ramach postępowania znajdującego umocowanie w art. 18m ustawy. W ocenie Kolegium w tym przypadku prawidłowym jest bazowanie na ustaleniach kontroli PiP, poprzedzającej wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego - zarówno co do faktów, jak i co do prawnie relewantnej ich interpretacji (o czym więcej - w dalszej części uzasadnienia). Podkreślić przy tym należy, że powoływanie się przez stronę na jeszcze wcześniejsze reakcje PiP na sposób funkcjonowania Agencji (w tym na jej praktykę sporządzania umów), także - w kontekście wprowadzonych w tym zakresie, pod wpływem kontroli PiP, korekt, nie może ekskulpować Spółki od konsekwencji uchybienia postanowieniom art. 85 ust. 2-5 ustawy - in concreto względem art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy.

Kluczowe w rozpatrywanej sprawie rozbieżności dotyczą tego, czy faktycznie zaistniała okoliczność wskazana - docelowo - jako przyczyna wydania zaskarżonej decyzji, w konsekwencji której doszło do wykreślenia Spółki z rejestru agencji zatrudnienia prowadzonego przez Marszałka.

Wynikają one z odmiennej interpretacji art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy. Zdaniem organu pierwszej instancji, Agencja w umowach zawieranych z osobami kierowanymi do pracy za granicą nieprawidłowo realizowała obowiązek wskazania: zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń. Kolegium podziela taką kwalifikację. Co prawda, jak zauważyła też strona, uzasadnienie organu odnosi się również do art. 85 ust. 2 pkt 4 i art. 85 ust. 3-5 ustawy (które nie zostały wskazane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia), to jednak - w ocenie Kolegium - kwestia ta nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Skoro bowiem naruszenie w jakikolwiek sposób art. 85 ust. 2 ustawy (a więc brak prawidłowego określenia w umowie jednego z postanowień wymaganych ustawą) wystarczy do zastosowania sankcji w postaci wykreślenia i zostanie wykazane i uzasadnione, to rozstrzygnięcie jest prawidłowe nawet jeśli zawiera szersze uzasadnienie, w pewnym zakresie nieadekwatne do zastosowanej podstawy prawnej.

Ustawa stanowi, że podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia świadczących usługi, o których mowa w jej art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 85 ust. 2 zd. pierwsze ustawy, kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać (art. 85 ust. 2 zd. drugie ustawy): pracodawcę zagranicznego; zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

Umowa zawierana przez agencję z osobami kierowanymi do pracy za granicą jest umową cywilnoprawną. Świadczy o tym kilka okoliczności. Umowa ta zawierana jest pomiędzy podmiotami prywatnymi i nie dotyczy obowiązków określonych w przepisach materialnoprawnych z zakresu prawa administracyjnego, a jedynie działalności regulowanej przez prawo w celu ochrony interesu osoby kierowanej. Ochrona ta wyraża się w obowiązku zawarcia umowy przez agencję z osobami kierowanym do pracy za granicą i konieczności zawarcia w niej postanowień dotyczących niektórych szczególnie ważne zdaniem ustawodawcy kwestii. Zwrócić przy tym należy uwagę na to, że ustawodawca zaznacza kiedy umowa ma coś regulować, a kiedy jedynie zawierać informacje - np. w art. 85 ust. 2 pkt 8 stanowi, że umowa powinna zawierać informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy, a w pkt 5 - że powinna określać obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia.

Zdaniem Kolegium jeżeli ustawodawca stanowi, że umowa "powinna określać" zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń, to oznacza, że strony takiej umowy powinny umówić się w tej kwestii. Przepis art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy nie przesądza jednak wprost o tym, jak strony mogą się w tej kwestii umówić. Nie oznacza to jednak, że nie istnieją ograniczenia dotyczące treści takiej umowy. Zgodnie bowiem z kodeksem cywilnym granice swobody umów określone są w art. 353 1 k.c. i innych - np. art. 473 k.c., a więc w szczególności nie można wyłączyć odpowiedzialności za winę umyślną. Ponadto do umowy takiej będzie miał zastosowanie również art. 58 k.c. W konsekwencji, jeśli np. wymagane przez ustawę postanowienie umowy zostanie uznane za nieważne w całości, to oznacza to, że umowa nie zawiera postanowień wymaganych ustawą i dochodzi do naruszenia warunków prowadzenia przez agencję działalności, skutkującą jej wykreśleniem. Dzieje się tak dlatego, że naruszenie któregokolwiek z warunków wskazanych w art. 85 ust. 2 -5 ustawy stanowi samodzielną przesłankę do wydania decyzji o wykreśleniu agencji z rejestru. Przy czym każde (nawet jednorazowe) nieprzestrzeganie wymienionych w tych przepisach zasad stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Organ zobligowany jest do wydania decyzji za sam fakt wystąpienia zdarzenia kwalifikowanego jako stan nieprzestrzegania któregoś z obowiązków z art. 85 ust. 2-5 ustawy i tym samym złamania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie Ustawodawca nie przewidział bowiem jak wskazywano wcześniej w art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Z tego też względu kwestia ewentualnego zastosowania się przez stronę do zaleceń pokontrolnych inspektora pracy i usunięcia nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organy orzekające w sprawie wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia nie są więc zobligowane do rozważenia ww. okoliczności i prowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego. Nawet zatem gdyby w tym przypadku Spółka skutecznie sanowała uchybienia względem art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy, to tego rodzaju korekta nie mogłaby wpłynąć na podejmowane rozstrzygnięcie.

Z akt sprawy wynika, że Agencja zawierała z osobami kierowanymi do pracy za granicą umowy, w których brakowało ustaleń co do odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym strony pokrywającej koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń; (zob. Protokół kontroli PiP, nr rej. [...], s. 3 i umowa stanowiąca załącznik nr 8 do protokołu). W innych umowach z osobami kierowanymi całkowicie wyłączała swoją odpowiedzialność (zob. Protokół kontroli PiP, nr rej. [...].; umowy stanowiące załączniki Nr 4, Nr 5, Nr 22), a więc również w zakresie przez prawo niedopuszczanym, co w konsekwencji musi skutkować w sposób określony w ustawie. Na uwagę zasługuje również to, że umowy dołączone do protokołów kontroli PIP nie zawierały zwykle w ogóle określenia trybu dochodzenia roszczeń pomimo, że ustawa tego wprost wymaga.

Kolegium podało, że podziela przy tym stanowisko organu pierwszej instancji - zob. s. 14 i 16 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że także taka treść jak wskazywana w § 4 umów pośrednictwa pracy, stanowiących załączniki do Protokołu kontroli PiP (nr rej. [...]) z dni: 9 sierpnia 2014 r. (zał. Nr 4); 9 sierpnia 2014 r. (zał. Nr 5); 17 lutego 2014 r. (zał. Nr 7); 11 kwietnia 2014 r. (zał. Nr 9); 11 marca 2014 r. (zał. Nr 14); 14 sierpnia 2014 r. (zał. Nr 16); 14 sierpnia 2014 r. (zał. Nr 18); 20 listopada 2014 r. (zał. Nr 20); 23 sierpnia 2014 r. (zał. Nr 22), nie służy realizacji funkcji ochronnej w zakresie, o który zabiegają postanowienia art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy. W kontekście argumentacji odwołania (zarzucającej dokonywanie "rażąco błędnej" wykładni ww. przepisu, poprzez uznanie, iż "przepis ten nakłada na Agencję jednoznaczny obowiązek pozytywnego określenia jej odpowiedzialności cywilnej, gdy tymczasem nic takiego nie wynika z treści tego przepisu"), podkreślić zaś należy, że tak kwalifikowany zarzut należy raczej postawić powyższemu stanowisku strony. Procesu dekodowania normy prawnej z treści przepisów nie można bowiem zamykać się w ustaleniach ograniczonych do sformułowań explicite wyartykułowanych przez ustawodawcę. Tego rodzaju podejście jest zaś tym bardziej nieuprawnione w stosunku do unormowania art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy. Bezspornie przecież wymóg zawarcia w przedmiotowych umowach "zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osoba kierowana, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń", uruchamia konieczność uwzględnienia wskazywanych już uwarunkowań o cywilnoprawnej proweniencji. Poza tym, co najistotniejsze - zważywszy na ochronno-regulacyjne przeznaczenie i funkcje analizowanych przepisów - ratio legis wymogu sformułowanego w art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy polega na tym, by określić zakres odpowiedzialności cywilnej stron a nie strony, zatem także - a może i przede wszystkim - agencji zatrudnienia.

W ocenie Kolegium agencja zatrudnienia jest podmiotem profesjonalnym, a więc powinna działać z należytą starannością, a zawierane przez nią umowy z osobami kierowanymi do pracy za granicą powinny zawierać jasne i precyzyjne zapisy w kwestiach wymaganych przez prawo, tak aby ochrona osób wysyłanych do pracy nie była iluzoryczna. Organy administracji kontrolujące sposób działania agencji mają natomiast zapewnić, aby ochrona ta była rzeczywiście realizowana. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą. Jeśli takich warunków nie spełnia nie powinien jej wykonywać, naraża bowiem dobro osób wysyłanych do pracy.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących samego postępowania, to - w ocenie Kolegium - jeśli zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie, to organ administracji był obowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia, a ponieważ okoliczności podnoszone przez stronę takie jak kwestia usunięcia naruszeń wskazanych w wystąpieniach kontrolnych PIP nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, to w tym zakresie nie można organowi pierwszej instancji zarzucić niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe Kolegium orzekło, jak na wstępie. Zaznaczyć przy tym należy, że stanowisko organów obu instancji zarówno w kwestii właściwego wzorca stosowania art. 82 ust. 5 pkt 6 ustawy, jak i co do efektów jego subsumcji w stanie faktycznym sprawy, czynią prawnie irrelewantnym analizowanie wniosków dowodowych wskazywanych w odwołaniu (wskazano w tym miejscu na postanowienie Kolegium z dnia 13 lipca 2016 r. - [...]). Także dlatego, że powoływanie się na art. 8 k.p.a. nie może prowadzić do niepodejmowania decyzji na podstawie art. 18m ustawy (w stanie faktycznym wyczerpującym znamiona obligujące do wydania decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia).

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka.

Podała, że decyzję zaskarża w całości i zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest:

• art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 136 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności dowodów zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. i w odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa D., przez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego tych dowodów, niedokonanie ich wszechstronnej oceny oraz niewskazanie, którym dowodom organ dał wiarę i z jakich przyczyn, a którym odmówił wiarygodności, a tym samym dokonaniu oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób dowolny, a nie swobodny;

• art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufane skarżącej do organów administracji;

• art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny materiału dowodowego przejawiającej się w zastosowaniu norm prawa materialnego do stanu faktycznego ustalonego z naruszeniem zasady prawdy materialnej i bezpośredniości postępowania administracyjnego;

• art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego decyzji i prawnego decyzji, w szczególności brak wskazania dowodów i faktów, które organ uznał za udowodnione i będące podstawą decyzji oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności;

• art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a., art. 124 k.p.a. i art. 141 § 1 k.p.a poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej zgłoszonych w odwołaniu, tj. dopuszczenie dowodów z oświadczenia senatora C.R. z dnia 1 października 2015 r., pisma Marszałka Województwa D. do Kancelarii Sejmu z dnia 17 grudnia 2015 r. i pisma Okręgowego Inspektora Pracy we W. M. Ł. z dnia 1 grudnia 2015 r. - na okoliczność ich treści, a w szczególności stanowiska Okręgowego Inspektora Pracy o niełamaniu prawa przez stronę skarżącą;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18m pkt 5 w zw. z art. 85 ust. 2 -5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. Z 2015 r., poz. 149 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż kierowanie przez skarżącą spółkę, działającą jako agencja zatrudnienia, osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywało się z naruszeniem art. 85 ust. 2-5 ww. ustawy, albowiem zawierane przez agencję umowy z tymi osobami nie zawierały wszystkich obligatoryjnych elementów wymienionych w przywołanym przepisie, podczas gdy w istocie umowy te zawierały wszystkie niezbędne zapisy, a wyłącznie ich treść budziła nieuzasadnione wątpliwości interpretacyjne Inspektora Pracy i w rezultacie dokonanie również przez organy obu instancji rażąco wadliwej wykładni ww. przepisów;

3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż skarżąca spółka, działająca jako agencja zatrudnienia, kierowała osoby do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych z naruszeniem art. 85 ust. 2 ww. ustawy, albowiem w zawartych z tymi osobami umowach, agencja: 1) nie wskazywała strony pokrywającej koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku nie wywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz trybu dochodzenia związanych z tym roszczeń, 2) nie określała warunków ubezpieczenia społecznego, i 3) nie zawierała nowej umowy pośrednictwa z określeniem nowego pracodawcy zagranicznego w przypadku jego zmiany za zgodą osoby kierowanej do pracy - podczas gdy w istocie wszystkie zawierane przez agencję umowy zawierały wyżej wymienione elementy.

W związku z powyższym wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wicedyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]), wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa D.;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych (stosownie do art. 200 i 205 p.p.s.a.);

a ponadto:

3. wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wicedyrektora D. Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]), wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa D. - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadniając skargę zarzuciła, iż organ rejestrowy wydając zaskarżoną decyzję nie zastosował się do wszystkich wytycznych zawartych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], albowiem w decyzji tej w dalszym ciągu nie dokonał żadnych własnych ustaleń faktycznych, ani prawnych. W istocie bowiem organ rejestrowy jako uzasadnienie faktyczne zacytował tylko treść pism Okręgowego Inspektora Pracy, powielając jego ustalenia kontrolne, mimo iż skarżąca Spółka do ustaleń tych zgłaszała zastrzeżenia i się z nimi nie zgadzała. Również uzasadnienie prawne decyzji, pomijając już kwestię jego nieadekwatności do wskazanej w sentencji podstawy prawnej tj. tylko przepisu art. 85 ust. 2 pkt. 6 (zaś uzasadnienie odnosi się do art. 85 ust. 2-5 ustawy), nie spełnia wszystkich elementów wskazanych w art. 107 k.p.a., albowiem nie zawiera należytego i własnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, w szczególności nie zawiera żadnej analizy zastosowanych przepisów prawnych. W tym zakresie organ rejestrowy całkowicie bezkrytycznie przyjął za obowiązującą interpretację zastosowanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prezentowaną przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, podczas gdy Agencja w piśmie z dnia 25 marca 2016 r. zgłosiła istotne zarzuty co do tej interpretacji, uznając ją jako rażąco nieobiektywną i jednostronną, a przy tym - co najistotniejsze - nie mającą żadnego oparcia w literalnej treści tych przepisów. Organ rejestrowy w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów strony skarżącej, choć zgodnie z art. 107 k.p.a., powinien to uczynić.

Również zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie zawiera żadnego uzasadnienia faktycznego, w szczególności wskazania dowodów i faktów, które organ ten uznał za udowodnione i będące podstawą decyzji oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności, w tym nie zawiera żadnego odniesienia się do dowodów zawnioskowanych przez skarżącą spółkę w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. - a więc decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem zasad zawartych w art. 107 k.p.a.

Organ rejestrowy jako podstawę prawną swojej decyzji o wykreśleniu skarżącej Agencji z rejestru agencji zatrudnienia, wskazał przepis art. 85 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, uznając, iż Agencja naruszyła ten przepis zawierając umowy pośrednictwa nie zawierające wskazanych w tym przepisie elementów. Takie stanowisko organu pierwszej instancji podzieliło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r.

Skoro organ rejestrowy jako podstawę prawną decyzji wskazał tylko art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy, jako błędne uznać więc należy odnoszenie się w uzasadnieniu tej decyzji do przepisów art. 85 ust. 2 pkt. 4 i art. 85 ust. 3-5 ustawy i dokonywanie oceny okoliczności na podstawie tych przepisów. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiadało więc zastosowanej podstawie prawnej.

Z kolei analizując tylko tę wskazaną przez organ rejestrowy podstawę prawną, zdaniem skarżącej, w żaden sposób nie można się zgodzić z organem rejestrowym, jak też z SKO o naruszeniu przez skarżącą Agencję tego przepisu. Skarżąca uważa, iż organ rejestrowy oraz Kolegium w tym zakresie dokonały błędnych ustaleń faktycznych, a przede wszystkim - dokonały rażąco błędnej wykładni tego przepisu, uznając, iż przepis ten nakłada na Agencję jednoznaczny obowiązek pozytywnego określenia jej odpowiedzialności cywilnej, gdy tymczasem nic takiego nie wynika z treści tego przepisu.

Skarżąca Agencja w tym zakresie w całości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 25 marca 2016 r. Zdaniem Agencji, taka wykładnia tego przepisu, jest rażąco nieobiektywna i uwzględnia wyłącznie interes jednej strony umowy pośrednictwa. Poza tym, zdaniem Agencji wyrażona w tej sprawie opinia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej nie ma żadnego znaczenia prawotwórczego, ani też orzeczniczego - nie może zmieniać, ani uzupełniać jednoznacznej treści ww. przepisów ustawy. Zdaniem Agencji, dokonana przez to Ministerstwo wykładnia wskazanych wyżej przepisów, jest rażąco nieobiektywna i uwzględnia wyłącznie interes jednej strony umowy pośrednictwa.

Agencja konsekwentnie uważa, że stosowane przez nią zapisy umów pośrednictwa odpowiadają wszystkim wymogom określonym w art. 85 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Za całkowicie zgodny z przepisami, Agencja uważa również stosowany w umowach pośrednictwa zapis w zakresie warunków ubezpieczenia społecznego i następstw nieszczęśliwych wypadków. I tu również należy wskazać, iż przepis art. 85 ust. 2 pkt. 4 ustawy nie wskazuje, aby te warunki ubezpieczenia miały być określane wyłącznie w sposób pozytywny. Określenie tych warunków słowem "brak" w przypadku takiego właśnie określenia ich przez pracodawcę zagranicznego i jednocześnie odesłanie w tym miejscu do warunków dobrowolnego ubezpieczenia określonych i dostępnych dla pracownika na stronie internetowej Agencji, w pełni realizuje ustawowe wymogi i swoje cele.

Skarżąca w dalszym ciągu podnosi, iż zdecydowana większość zastrzeżeń kontrolującego ją Inspektora Pracy wynikała wyłącznie z różnic interpretacyjnych obowiązujących przepisów prawnych, w szczególności art. 85 ust. 2 - 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Z 2015 r., poz. 149 z zm.).

Skarżąca podnosi, iż aktualne uwagi Okręgowego Inspektora Pracy dotyczą tych zapisów, które były zakwestionowane przez PIP w trakcie kontroli przeprowadzonej w 2014 r. i których treść została zmodyfikowana przez Agencję zgodnie z zeszłorocznym wystąpieniem Okręgowego Inspektora PIP i o sposobie wprowadzenia zmian i zaleceń do realizacji, Agencja powiadomiła Okręgowego Inspektora Pracy pismem z dnia 30 lipca 2014 r. Okręgowy Inspektor Pracy nie zgłosił wówczas żadnych zastrzeżeń co do sposobu realizacji tych zaleceń, wobec czego Agencja uznała, iż w sposób prawidłowy i rzetelny wykonała zalecenia i wystąpienie, a wprowadzone wówczas przez nią zmiany odpowiadają przepisom wymienionej ustawy.

Jednocześnie, co należy szczególnie w tym miejscu podkreślić, po powiadomieniu Okręgowego Inspektora PIP pismem z dnia 30 lipca 2014 r. o sposobie wykonania nałożonych na Agencję wytycznych, inspektor pracy nie skierował do Sądu żadnego wniosku o ukaranie - którym to zachowaniem również utwierdził Agencję w przekonaniu o prawidłowej realizacji zeszłorocznych wytycznych i zgodności z prawem wprowadzonych wówczas zmian do umów pośrednictwa.

Co więcej, o takim sposobie wykonania wytycznych Inspektora Pracy w 2014 r., skarżąca powiadomiła również Marszałka Województwa D. w trakcie poprzednio prowadzonego przez niego postępowania w sprawie wykreślenia skarżącej z Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia. W efekcie organ ten uznał, iż skarżąca prawidłowo usunęła stwierdzone w toku kontroli Okręgowego Inspektora Pracy naruszenia ustawy, i na tej podstawie decyzją z dnia 8 września 2014 r. nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego w 2014 r.

Zaskarżona obecnie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji stoi w rażącej sprzeczności z poprzednio wydaną przez organ rejestrowy decyzją - co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, wynikające z przepisów art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 136 k.p.a.

W tym miejscu, skarżąca nadal uważa i zarzuca, iż organ I instancji nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie i nie podjął niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - zresztą w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek własnych ustaleń faktycznych organu. Podobnie również organ drugiej instancji nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych. Organy obu instancji oparły swoje decyzje wyłącznie na wynikach ustaleń innego organu - Państwowej Inspekcji Pracy, nie zważając nawet na to, iż do tych ustaleń skarżąca zgłosiła istotne zastrzeżenia, nie zgadzając się z nimi. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji do tego faktu w ogóle się nie odniósł, w szczególności w ogóle nie przeanalizował zastrzeżeń skarżącej spółki i nie zajął stanowiska w kwestii, czy w ogóle zarzuty Inspektora Pracy są zasadne, a dokonana przez niego interpretacja przywołanych wyżej przepisów prawnych - prawidłowa.

Dodatkowo w tym miejscu należy wskazać, iż wystąpienie Inspektora Pracy nie jest aktem w zakresie stwierdzenia/uznania obowiązków obciążających skarżącą, a tym bardziej nie może przesądzać o naruszeniu przez spółkę przepisów ustaw materialnych.

Brak przeprowadzenia przez organy obu instancji prawidłowego postępowania dowodowego służącego dokładnemu wyjaśnieniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy uniemożliwiał wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu obu zaskarżonych decyzjach nie podano zresztą żadnych faktów, które organy obu instancji uznały za udowodnione i które mogłyby wskazywać na naruszenie przez skarżącą spółkę art. 85 ust. 2-5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji wskazanych przepisów postępowania nie było możliwym dokonanie ustalenia praw i obowiązków skarżącej oraz zastosowania przepisów prawa materialnego - w rezultacie organ naruszył również przepisy prawa materialnego, tj. art. 18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - niewłaściwie go stosując. Błąd ten powielił również organ drugiej instancji.

Zaskarżone decyzje przekreślają bowiem wieloletnie dokonania skarżącej spółki skutkujące zapewnieniem pracy osobom bezrobotnym. Agencja zatrudnienia traci bowiem uprawnienia wykonywania działalności objętej wpisem, zaś osoby które korzystają z usług takiej agencji możliwość kontynuowania zatrudnienia, które dzięki działaniom agencji uzyskało.

Ponadto podniosła, że skarżąca Agencja uważa, iż wbrew zastrzeżeniom Okręgowego Inspektora PIP, w sposób prawidłowy zrealizowała wytyczne pokontrolne z 2014 r. i wprowadzone w 2014 r. zmiany do umów pośrednictwa w pełni odpowiadają wymogom określonym w art. 85 ust. 2 ustawy.

W dniu 30 lipca 2014 r. Zarząd skarżącej Spółki podjął bowiem uchwałę o następującej treści: "Ze względu na zaburzenia w normalnej działalności Spółki ze względu na liczne kontrole i brak porozumienia pomiędzy Spółką a Organami Kontrolującymi w zakresie niektórych ich ustaleń, mając przede wszystkim dobro współpracy pomiędzy A. E. sp.z o. o. a Organami Kontrolującymi a przede wszystkim kierując się dobrem osób kierowanych do pracy za granicą do pracodawców zagranicznych postanawia się :

4. W przypadkach określenia przez pracodawcę zagranicznego warunków ubezpieczenia społecznego słowem "brak", skreśla się dotychczasowy zapis w umowach pośrednictwa i zastępuje go następującym zapisem: "Warunki ubezpieczenia społecznego i następstw nieszczęśliwych wypadków: brak (na stronie www.epser.com określono warunki dobrowolności i zasady szczególne związane z ubezpieczeniami społecznymi)."

5. W umowach pośrednictwa w paragrafie 4 wprowadza się następujący zapis : "Agencja na wniosek pracownika lub osoby kierowanej do pracy może go skierować do innego pracodawcy, o ile zostaną zachowane istotne warunki zatrudnienia bez zmiany niniejszej umowy, pod warunkiem wskazania tego pracodawcy i zaakceptowania go przez pracownika lub osobę kierowaną do pracy."

6. Wprowadza się obowiązek dla wszystkich pracowników Agencji E. P. S. sp. z o. o. zapoznania się z nowymi informacjami zamieszczonymi na stronie www.epser.com i przekazywania ich osobom kierowanym do pracy za granicą.

7. Ze względu na sezon urlopowy i nieobecności pracowników w tym zarządu i kierowników dopuszcza się możliwość równoległego stosowania dotychczasowych druków umów pośrednictwa do czasu wyczerpania ich stanu lecz nie później niż do 30 sierpnia 2015 r.

8. Przedkładanie po 30 sierpnia 2014 r. nieobowiązujących wzorców umów pośrednictwa stanowić będzie ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające rozwiązanie umów o pracę w trybie natychmiastowym."

Mając powyższe na uwadze, Zarząd skarżącej Spółki w dniu 30 lipca 2014 r. wysłał do Państwowej Inspekcji Pracy informację o wykonaniu nałożonych wytycznych, zawierającą zakres wprowadzonych zmian wraz ze wskazaniem miejsca, w którym określono warunki dobrowolności i zasad szczególnych związanych z ubezpieczeniami społecznymi. Państwowa Inspekcja Pracy nie wniosła żadnych uwag co do zmian wprowadzonych przez Agencję.

Agencja w celu zachowania należytej staranności, poinformowała również Dolnośląski Urząd Wojewódzki poprzez wysłanie w dniu 28 sierpnia 2015 r. pisma o wprowadzonych zmianach wraz ze wzorem umowy pośrednictwa i wydrukami ze strony internetowej Spółki, określającej warunki ubezpieczenia społecznego.

Skarżąca Agencja traktując brak odpowiedzi Państwowej Inspekcji Pracy na pismo z dnia 30 lipca 2014 r. informujące o zakresie wprowadzonych zmian pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, że wprowadzone przez nią zmiany są zgodne z intencjami Organu Kontrolującego, a przede wszystkim - są zgodne z przepisami przywołanej ustawy. W ten sposób skarżąca działała w pełnym zaufaniu do organów administracji państwowej i Państwowej Inspekcji Pracy. Potwierdzeniem prawidłowości zmian zastosowanych przez Agencję była również otrzymana dnia 10 września 2014 r. decyzja Marszałka Województwa D. z dnia 8 września 2014 r., choć wiodącym dla Agencji wyznacznikiem prawidłowości wprowadzonych zmian był brak zastrzeżeń ze strony Państwowej Inspekcji Pracy.

W tym miejscu organ rejestrowy dokonał rażąco błędnej oceny dowodów z szeregu dokumentów zgłoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. uznając, iż "dowody te nie potwierdzają stanowiska Agencji o wcześniejszej akceptacji przez oznaczone organy treści umów zawieranych z osobami kierowanymi do pracy za granicą." Taka ocena organu rejestrowego jest dowolna. Podobnie dowolna jest również ocena stanu faktycznego tej sprawy dokonana przez organ drugiej instancji.

Zamiarem skarżącej Spółki było stosowanie takiego zapisu w sytuacjach, kiedy osoba wykonująca i kończąca pracę za granicą u pracodawcy zagranicznego wyraża zainteresowanie podjęciem pracy u innego pracodawcy zagranicznego w pobliżu dotychczasowego miejsca pobytu. Zapis wprowadzono na korzyść Osoby Kierowanej w celu ochrony tej osoby przed dodatkowymi kosztami związanymi z przejazdem. Mogłoby to dotyczyć również sytuacji, kiedy praca u pracodawcy zagranicznego ulega znacznemu skróceniu lub nie odpowiada osobie ją wykonującej, a jednocześnie Agencja w pobliżu takiego miejsca dysponuje ofertami innych pracodawców. W Agencji nie było takich sytuacji. Mimo wątpliwości i mając na celu dobro Osoby Kierowanej, Agencja już po kontroli w 2014 r. skreśliła dotychczasowy zapis i zastąpiła go następującym zapisem: "Agencja na wniosek pracownika lub osoby kierowanej do pracy może go skierować do innego pracodawcy, o ile zostaną zachowane istotne warunki zatrudnienia bez zmiany niniejszej umowy, pod warunkiem wskazania tego pracodawcy i zaakceptowania go przez pracownika lub osobę kierowaną do pracy." - o czym Agencja powiadomiła Okręgowego Inspektora PIP pismem z dnia 30 lipca 2014 r.

Do takiego sposobu wykonania zeszłorocznych wytycznych w tym zakresie, Okręgowy Inspektor PIP nie zgłosił żadnych zastrzeżeń, ani także nie skierował do Sądu wniosku o ukaranie. Podobnie, także Marszałek Województwa D. zaakceptował wprowadzoną zmianę, uznając ją za zgodną z przepisami przywołanej ustawy i na tej podstawie decyzją z dnia 8 września 2014 r. umorzył poprzednio prowadzone postępowanie w sprawie wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia (sic!).

W tym stanie rzeczy, obecne zastrzeżenia Okręgowego Inspektora PIP są dla Agencji nie zrozumiałe, a już tym bardziej niezrozumiałe jest stanowisko Marszałka Województwa D. - całkowicie sprzeczne ze stanowiskiem poprzednio zajętym w 2014 r.

Co wymaga podkreślenia, skarżąca wykazując jednak dobrą wolę harmonijnej współpracy z organami PIP i kierując się wykładnią prawa dokonaną przez PIP, w wystąpieniu pokontrolnym wyraziła gotowość wprowadzenia zmian w tym zakresie do umów pośrednictwa i w przypadkach, których będzie dotyczył ten zapis, Agencja oświadczyła, iż będzie zawierać z osobami kierowanymi do pracy pisemne aneksy do zawartych umów, w których wprost wskazywany będzie ten nowy (inny) pracodawca zagraniczny.

Skarżąca uważa, iż dotychczas stosowany przez nią zapis § 4 umów pośrednictwa w zakresie określenia zakresu odpowiedzialności cywilnej stron w tytułu nie wykonania lub nienależytego wykonania umowy, tym pokrycia kosztów dojazdu do pracodawcy i trybu dochodzenia roszczeń z tym związanych, odpowiadał wszystkim wymogom określonym w art. 85 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Ustawa nie nakłada na Agencję obowiązku ponoszenia odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy w każdych okolicznościach. Agencja nie wyłącza swojej odpowiedzialności w przypadku usług świadczonych odpłatnie, których zgodnie z wcześniejszymi oświadczeniami nie świadczy. Agencja określiła, że stroną odpowiedzialną jest podmiot, który świadczy odpłatnie usługi. Agencja określiła także w umowie swoją odpowiedzialność w przypadku zerwania lub nie dojścia do skutku umowy o pracę pomiędzy agencją a osobą kierowaną poza przypadkami kiedy osoba kierowana nie spełniła wymogów pracodawcy lub spełniając określone warunki utraciła je. W pozostałych przypadkach ponosi ją.

Pomimo powyższego stanowiska, skarżąca w celu dążenia do harmonijnej współpracy z organami PIP, w wyniku wystąpienia Okręgowego Inspektora PIP z dnia 20 kwietnia 2015 r., uzupełniła zawarty w § 4 umów pośrednictwa pracy dotychczasowy zapis o zakresie odpowiedzialności cywilnej stron z tytułu niewykonania bądź nienależytego wykonania umowy o dodatkowe postanowienie wskazane w skardze.

Jednocześnie skarżąca wskazuje, iż dotychczas obowiązujący zapis § 4 umów pośrednictwa również był już przedmiotem kontroli PIP w roku 2014 r. i wówczas nie zostały Agencji zgłoszone żadne zastrzeżenia co do treści tego postanowienia umownego - tak przez Inspektora Pracy, jak i przez Marszałka Województwa D.. Dlatego też Agencja działała w pełnym zaufaniu do działań kontrolnych PIP i organu pierwszej instancji, i stosowała dotychczasowy zapis w przekonaniu o jego zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2013 r., poz. 674 ze zm.).

Podkreślił też, iż skarżąca - jak wynika z załączonej do odwołania licznej korespondencji prowadzonej zarówno z organami PIP, jak i Marszałkiem Województwa D. - wielokrotnie wyrażała wolę harmonijnej współpracy z wymienionymi organami i była otwarta na wszelkie uwagi, propozycje i zalecenia tych organów co do dostosowania stosowanych umów do aktualnej wykładni przywołanych przepisów dokonywanej przez te organy.

W tym stanie rzeczy, skarżąca uważa, iż stosowane przez nią zapisy umów pośrednictwa spełniają wszystkie wymagania określone w art. 85 ust. 2 - 5 ustawy, zaś wszystkie zarzuty Inspektora Pracy i wskazane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji podstawy wykreślenia skarżącej z rejestru Agencji zatrudnienia są nieuzasadnione,, a przy tym wynikają z błędnej wykładni tych przepisów.

A gdyby nawet uznać (z czym skarżąca się nie zgadza), iż stosowane przez nią umowy pośrednictwa nie wypełniają należycie wszystkich wymogów wskazanych w art. 85 ust. 2 -6 ustawy, to uwzględniając wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności liczną wcześniejszą korespondencję skarżącej z organami PIP i DWUP, a także wcześniejszą akceptację spornych zapisów przez te organy, w tym także przez Marszałka Województwa D. - dojść należy do wniosku, iż te uchybienia skarżącej (o ile zaistniały) nie były przez nią zawinione i zamierzone, i jako takie w żadnym wypadku nie mogą skutkować tak krzywdzącą ją decyzją o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia.

Zdaniem skarżącej, całkowicie bezzasadne było również nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wniosków dowodowych z oświadczenia senatora C. R. z dnia 1 października 2015 r., pismo Marszałka Województwa D. z dnia 17 grudnia 2015 r. i pisma Okręgowego Inspektora Pracy M.Ł. z dnia 1 grudnia 2015 r. Tymczasem z treści tych pism wyraźnie wynikało, iż nawet sam Okręgowy Inspektor Pracy we W. nie stwierdził w działaniu skarżącej spółki żadnego naruszenia przepisów prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a więc polega na weryfikacji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnieść z urzędu.

Mając na uwadze powołane przepisy należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2 i 5.

Stosownie do art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy kierowanie do pracy za granicę u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać w szczególności: pracodawcę zagranicznego; okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej; rodzaj oraz warunki pracy i wynagrodzenia a także przysługujące osobie kierowanej do pracy świadczenia socjalne i warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych; obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia; zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń; kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych ze skierowaniem do pracy, za granicę, poniesione na: dojazd i powrót osoby skierowanej; wydanie wizy; badania lekarskie; tłumaczenia dokumentów; informacji o trybie i warunkach dopuszczenia cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy oraz inne zobowiązania stron.

Agencja zatrudnienia ma ponadto zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym do którego zamierza kierować osoby do pracy za granicą pisemnej umowy określającej w szczególności: liczbę miejsc pracy; rodzaj oraz warunki pracy; zasady wynagrodzenia a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne oraz zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy, oraz trybu dochodzenia związanych z tym roszczeń.

Zgodnie zaś z art. 85 ust. 4 ustawy agencja zatrudnienia ma obowiązek informować na piśmie osobę kierowaną do pracy za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86.

Protokół z kontroli przeprowadzonej w dniach 30 stycznia, 5, 19, 20 lutego oraz 2,9 marca 2015 r. przez Państwową Inspekcję Pracy w E. P. S. Spółka z o.o. we W. (obecnie w K.) wskazuje na uchybienia spółki – między innymi w zakresie treści umowy zawieranej z osobami, które były zatrudniane za granicą.

Zastrzeżenia zawarte w tymże protokole oznaczonym Nr [...] były podstawą do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Zarzuty zawarte w protokole są oparte na analizie umów zawieranych przez spółkę z osobami zainteresowanymi pracą za granicą. Zostały dołączone do protokołu kontroli. Sąd w całości podziela ocenę tych dokumentów dokonaną przez organ.

Przedmiotem kontroli były między innymi umowy zawarte ze S. G. i J. G. (załącznik do protokołu nr 4 i 5) i M. K. (dwie umowy – załącznik do protokołu 7 i 8). Były to umowy pośrednictwa do podmiotu [...] Ltd. W treści tych umów nie wskazano z imienia i nazwiska osoby reprezentującej organ. W miejscu wskazania tych danych znajduje się pieczątka organu – spółki E. oraz nieczytelna parafka.

Umowy te nie zawierają określenia warunków ubezpieczenia, umieszczono w nich zapis "brak".

Zakres odpowiedzialności cywilnej agencji z tytułu niewykonania bądź nienależytego wykonania umowy wskazano następująco "Agencja nie ponosi odpowiedzialności z tytułu usług świadczonych nieodpłatnie, a w szczególności z tytułu nawiązania, powstania, rozwiązania stosunku pracy zawartego przy udziale lub pomocy Agencji, a w szczególności nie ponosi odpowiedzialności za zerwanie lub nie dojścia do skutku umowy o pracę pomiędzy pracodawcą a pracownikiem w sytuacji gdy pracownik nie spełnił wymogów pracodawcy lub spełniając określone warunki utracił je. Agencja nie odpowiada za bezprawne działania Pracodawcy zagranicznego. Agencja zastrzega sobie prawo skierowania pracownika do innego pracodawcy o ile zostaną zachowane istotne warunki zatrudnienia bez zmiany niniejszej umowy. Odpowiedzialność z tytułu świadczonych odpłatnie usług ponosi podmiot świadczący usługi".

Z powyższego zapisu wynika jednoznacznie, że odpowiedzialność Agencji za niewykonanie bądź nienależyte wykonanie umowy jest wyłączone.

W umowach nie wskazano pomimo, że taki obowiązek wynika z art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy strony pokrywającej koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń. Umowy zawarte ze S. i J. G. nie określają dokładnie czasu pracy – jest to 40-48 godzin tygodniowo, podobnie jeśli idzie o miejsce pracy "Francja, ok. 90 km od Angers".

Podobnie jest skonstruowana umowa z M. K..

Państwowa Inspekcja Pracy Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy objęła również kontrolą umowy pośrednictwa do podmiotu E. M. Ltd. z J. Z., P. S., G. K. i P. E..

Wszystkie one zawierają takie same uchybienia jak umowy opisane wyżej.

Wskazane umowy były związane z realizacją opisanych przez Inspekcję Pracy kontraktów.

Omawiając opisane wyżej zapisy po pierwsze należy zauważyć, że powstaje wątpliwość, czy umowy, w których zamiast imienia i nazwiska osoby upoważnionej do reprezentowania spółki została odciśnięta pieczęć spółki, mają moc wiążącą.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest reprezentowana przez członka/członków Zarządu. Sposób reprezentacji i składania oświadczeń woli w imieniu spółki określa statut.

Niewątpliwie nie można zastąpić nazwiska i podpisu pieczęcią i parafką.

Według Sądu postanowienia umów uchybiają także art. 85 ust. 2 pkt 1. Umowa zgodnie z tym przepisem powinna określać pracodawcę zagranicznego – warunku tego nie spełnia zapis umowy mówiący, że w przypadku zmiany pracodawcy o ile zostaną zachowane istotne warunki zatrudnienia następuje zmiana bez zmiany umowy.

Również nie odpowiada prawu wprowadzenie zmiany do tego zapisu przez umieszczenie, że umowa nie musi być zmieniona wówczas gdy strona wyrazi na to zgodę.

Ust. 2 pkt 1 powołanego artykułu jest bezwzględnie obowiązujący – jeżeli nastąpi zmiana pracodawcy, musi nastąpić zmiana umowy. Umowa ma bowiem określać rzeczywistego pracodawcę. Zgodzić się również należy z organem, że analizowane umowy uchybiają pkt 4 wymienionego wyżej artykułu. Przepis w tym punkcie stanowi, że umowa określa warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych. Nie określenie warunków ubezpieczenia uchybia powyższemu przepisowi. Zobowiązanie do wpisania określonych treści nie może być zastąpione słowami "brak". Wypełnienie tego punktu to umieszczenie merytorycznych treści.

Niewątpliwie intencją ustawodawcy było aby osoby pracujące za granicą były zabezpieczone przede wszystkim socjalnie, zdrowotnie.

Podobnie należy ocenić obowiązek wymieniony w pkt 6. Przepis ten nakłada obowiązek określenia zakresu odpowiedzialności obu stron, w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osób skierowanych do pracy w przypadku niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia roszczeń.

Powołane wyżej zapisy umowy dotyczące realizacji tego punktu nie zawierają żadnych pozytywnych treści jeśli idzie o spółkę. Wymienia się tylko sytuację za które spółka nie ponosi odpowiedzialności. Ale również nie wskazuje jednoznacznie sytuacji za które nie ma wyłącznej odpowiedzialności. Używa bowiem słowa "a w szczególności nie ponosi odpowiedzialności". Zapis w tym zakresie jest równie niejasny. Na przykład stanowi, że nie ponosi odpowiedzialności z tytułu usług świadczonych nieodpłatnie – nie określając o jakie chodzi. Nie ma również jasności czy ponosi odpowiedzialność za usługi odpłatne (jakie?). Ogólna negacja odpowiedzialności agencji, używanie niejednoznacznych, niejasnych zwrotów powoduje w ocenie Sądu uzasadniony zarzut organów iż spółka nie wypełnia obowiązku określonego w pkt 6 ust. 2 art. 85.

Należy w tym miejscu podkreślić, że nadrzędnym celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia oraz sankcja za ich nieprzestrzeganie. Zapisy umowy powołane wyżej z całą pewnością nie odpowiadają celom jakie mają spełniać agencje zatrudnienia.

Powyższe rozważania dają podstawę do uznania, że organy wydające decyzje nie naruszyły art. 18m pkt 5 i art. 85 ust. 2-5 ustawy, co zarzuca skarżący.

Sąd nie zauważa również błędów w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, iż skarżąca spółka, działająca jako agencja zatrudnienia kierowała osoby do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych z naruszeniem art. 85 ust. 2 ustawy.

Powołane umowy, ich postanowienia są zaprzeczeniem tych zarzutów zainteresowanego.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że wobec dokonania przez organy ustaleń, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 k.p.a., a także art. 136 k.p.a. należało ocenić jako bezzasadne. Według Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie. Podstawowym dowodem były opisane w uzasadnieniu umowy.

Wydane przez organ decyzje odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wskazują też jakie przepisy zostały przez Agencję naruszone.

W podstawie prawnej decyzji wprawdzie wskazano naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 6 ustawy, w treści decyzji natomiast wskazano na art. 85 ust. 2 pkt 4 ale powyższy fakt nie powoduje, że decyzję należy uznać za istotnie naruszającą prawo. Poza sporem pozostaje, że w umowach nie określono warunków ubezpieczenia.

Według Sądu nie został również naruszony art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a., art. 124 k.p.a. i art. 141 k.p.a. Kolegium postanowieniem z dnia 13 lipca 2016 r. odmówiło uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez Agencję w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. i nie dopuściło dowodów z oświadczenia senatora C. R. z dnia [...] października 2015 r., pisma Marszałka Województwa D. do Kancelarii Sejmu z dnia 12 grudnia 2015 r. i pisma Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia 1 grudnia 2015 r. Sąd podziela stanowisko organu że dokumenty powyższe nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Podnoszone we wskazanych pismach sprawy nie odnoszą się do prawidłowości zastosowania przez spółkę art. 85 ust. 2 ustawy.

Wystąpienie senatora formułowało pytania dotyczące: wypłaty określonemu w piśmie pracownikowi określonej kwoty i zwrotu dokumentów, o powód pobierania przez spółkę nienależnej opłaty, o udziały w tej sprawie spółek N. i C. oraz o przyczynę wpisania klauzuli o zakazie konkurencji.

Pismo z dnia 1 grudnia 2015 r. mówi między innymi o braku jednoznacznych ustaleń co do ponoszenia kosztów transportu w sytuacji niewywiązywania się pracodawcy zagranicznego z postanowień umowy.

Na marginesie należy zauważyć, że z pism powyższych wynika niepokój autorów co do prawidłowości funkcjonowania spółki.

Według Sądu ustalenia dokonane podczas kontroli, i ujęte w protokole jednoznacznie wskazywały na naruszenie przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, wskazanych w art. 85 ust. 2. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowych dowodów w sprawie.

W ocenie Sądu z przepisu art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję prawa, decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Naruszenie któregokolwiek z warunków określonych w art. 85 ust. 2-5 u.p.z. stanowi samodzielną podstawę do wydania takiej decyzji. Przy czym każde – choćby jednorazowe nieprzestrzeganie wymienionych w tych przepisach zasad stanowi wystarczającą podstawę do wykreślenia podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Zatem organ zobligowany jest do wydania decyzji za sam fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązków z art. 85 ust. 1-5 u.p.z. i tym samym złamania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie. Ustawodawca nie przewidział w art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodzić się tym samym należy z organem odwoławczym, że kwestia ewentualnego zastosowania się do zaleceń pokontrolnych i usunięcie nieprawidłowości pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym samym organ nie był zobowiązany do rozważenia tych okoliczności i prowadzenia w tym kierunku postępowania dowodowego.

Należy także podkreślić, że działalność agencji jest działalnością regulowaną, zatem przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy gdy spełnia warunki określone ustawą (wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 560/14). Celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia. Dlatego też ustawodawca określił szczegółowe warunki prowadzenia agencji zatrudnienia oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. Kategoryczność sankcji określonej w art. 18m ust. 1 pkt 5 u.p.z. wskazuje jakie dobra ustawa ochrania.

W kontekście tego co powiedziano wyżej należy podkreślić, że nie jest kwestionowany materiał dowodowy omawiany przez organy a także PIP – to znaczy cytowana treść umów zawieranych przez strony ale ich interpretacja. Według twierdzeń strony postanowienia umowy nie muszą zawierać żadnych zobowiązań i odpowiedzialności agencji za prowadzoną działalność i jej skutki.

W ocenie Sądu cel ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia, wyrażające się w art. 85 ust. 1 i 2 jest realizowany między innymi w postaci prawidłowo sformułowanych umów.

Taki cel nie wynika z analizowanych w sprawie umów.

W tym miejscu należy także zauważyć, że lektura akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, że coroczne kontrole PIP prowadzone od 2009 r. kończyły się każdorazowo stwierdzeniem uchybień w zakresie formułowania umów, zawiadomieniem Marszałka Województwa o powyższym fakcie, wszczęciem przez ten organ postępowania zmierzającego do wykreślenia spółki z rejestru. Poprawienie uchybień we wnioskowanym przez PIP zakresie powodowało umorzenie wszczętych postępowań o wykreślenie z rejestru.

Powyższe wskazuje, że mimo wieloletnich kontroli i wskazówek PIP spółka nadal nie realizuje przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Należy też w tym momencie zauważyć, że dla rozstrzygania niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt podnoszony przez skarżącą, że spółka nigdy nie została ukarana przez organy administracji państwowej.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organy wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego.

W tych okolicznościach skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.