Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3177/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: też organ II instancji, Kolegium) w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2017r. poz.1257 – dalej k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] ustalającą warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości usytuowanej w [...] przy ul. [...], na działce oznaczonej nr ew. [...].

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2016r. zmienionym pismem z dnia 2 lutego 2017r., M. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego w [...] na działce nr ew.[...] przy ul. [...].

Organ I instancji po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r., Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości usytuowanej w [...] przy ul. [...], na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. Na skutek wniesienia odwołania od w/w decyzji przez M. S., Kolegium po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2017r. znak: [...] uchyliło w całości w/w decyzję Burmistrza Miasta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości usytuowanej w [...] przy ul. [...], na działce oznaczonej nr ewidencyjnym nr ew. [...].

Odwołania od wskazanej decyzji złożyli: M. i M. małż. D. oraz G. C. i M. C.. W odwołanych podniesiono, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 53 ust.3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r., poz. 1073 – dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588- dalej: rozporządzenie), poprzez przeprowadzenie w nieprawidłowy sposób analizy urbanistycznej w zakresie projektowanej geometrii dachu rozbudowywanego budynku będącego przedmiotem postępowania.

Kolegium po rozpatrzeniu sprawy decyzja z dnia [...] września 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując obowiązujące w sprawie przepisy i dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie znalazł uchybień w postępowaniu administracyjnym oraz nie stwierdził naruszeń w przedmiocie zastosowania przepisów prawa materialnego. Podkreślił, że przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy unormowane zostały w art. 61 ust 1 u.p.z.p.. W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż dana inwestycja spełnia łącznie wszystkie przesłanki wymienione w/w przepisie jest on zobligowany do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie warunków zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził prawidło postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, spełniając wszystkie wymogi przepisów procedury administracyjnej gwarantujące stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z wymogami prawa materialnego Burmistrz Miasta [...] uzyskał niezbędne uzgodnienia dla planowanej inwestycji, zaś wydana decyzja oraz analiza będąca jej integralną częścią zostały sporządzone rzetelnie i zgodnie z wszystkimi wymogami obowiązującego prawa. Odnosząc się zarzutów podniesionych w odwołanych Kolegium uznało, że podnoszone zarzuty są chybione, gdyż planowana inwestycja spełnia zasady dobrego sąsiedztwa w tym w szczególności geometria dachu została ustalona odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym, jak wynika z części tekstowej wyników analizy pkt 3.2.5., stanowiącej integralną część decyzji, zawarto wskazanie, że na analizowanym terenie istnieje różnorodność geometrii dachów budynków mieszkalnych, w tym jedno dwu oraz wielospadowe. Tym samym możliwe było ustalenie geometrii dachu jako jednospadowego, tym bardziej że w części projektowanej, dach ten nawiązuje do części istniejącej budynku objętego projektowaną rozbudową. Organ wskazał również, że parametry dachu projektowanej inwestycji wskazane w pkt. 3.2.5.1. wyników analizy stanowią niejako uśrednione wartości w stosunku do parametrów dachów na terenie obszaru analizowanego. Kąt nachylenia połaci dachowej w analizowanym obszarze oscyluje od ok. 10 do ok.45 stopni (dla planowanej inwestycji ustalono kąt od 10 do 20 stopni). Wysokość maksymalną kalenicy ustalono na 5,52 m (na terenie analizowanym parametr ten kształtuje się od 5m do 11m).

Na powyższe orzeczenie Kolegium skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. D. i M. D. zaskarżając decyzję Kolegium z dnia [...] września 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie ) w całości i zarzucając jej naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia, ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35, w sytuacji gdy średni wskaźnik zabudowy na analizowanym terenie jest znacznie niższy i wynosi 0,26;

- art. 7 kpa i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika występującego na analizowanym terenie;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy projektowanego budynku, który jest nieproporcjonalnie długi i wysoki (6,63 m x 20,59 m x 5,54 m), w stosunku do innych budynków występujących na obszarze analizy urbanistycznej, co sprawia, że jego gabaryty i forma architektoniczna zburzą istniejący porządek planistyczny, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w analizowanej sytuacji nie została zachowana przesłanka "dobrego sąsiedztwa";

- art. 8 § 1 kpc (skarżącym prawdopodobnie chodziło o przepis art. 8 k.p.a.), art. 107 § 3 kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia poprzez brak jasnego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, czy projektowana rozbudowa może być realizowana bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek, a w razie przyjęcia, że może - nieprzedstawienie jakiegokolwiek rozumowania, które uzasadniałoby odstępstwo od zasad wynikających z przepisów techniczno-budowlanych;

- art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii, o których mowa w art. 35 ust.3 ustawy o drogach publicznych.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasadzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu szczegółowo uzasadniono stawiane w skardze zarzuty w szczególności podkreślając, że decyzja nie zawiera szczegółowego uzasadnienia dla ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy w odstępstwie od średniego z obszaru analizowanego. Organ w sposób arbitralny i dowolny określił ten wskaźnik na 0,35 gdy tymczasem średni wskaźnik z obszaru wynosi 0,26. Zdaniem skarżących przyjęcie tak wysokiego wskaźnika powierzchni zabudowy jest niezasadne, zwłaszcza jeżeli uwzględni się nietypową powierzchnię działki wnioskodawców (bardzo wąski i długi kształt) oraz jej niewielką powierzchnie (niecałe 400 m2). Skarżący podnieśli również, że organ administracji niezasadnie ograniczył się do analizy kryteriów wymienionych w rozporządzeniu (wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość budynku, geometria dachu), a zaniechał ogólnej oceny, czy budynek po projektowanej rozbudowie będzie spełniał przesłankę "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie skarżących gabaryty i forma projektowanego budynku, po jego rozbudowie, będzie taka, że budynek ten nie będzie "wpisywał się" w zabudowę okolicy i istotnie zaburzy porządek planistyczny panujący na przedmiotowym terenie. Podkreślono, że już tylko pobieżna analiza części graficznej załącznika do decyzji o warunkach zabudowy pozwala stwierdzić, że analizowany obszar jest zabudowany budynkami jednorodzinnymi o dość jednolitej formie, które - patrząc z góry - mają zasadniczo kształt zbliżony do kwadratu lub umiarkowanego, proporcjonalnego prostokąta. Wnioskodawca planuje natomiast dokonać rozbudowy swojego budynku w taki sposób, że elewacja frontowa będzie wynosiła 6,63 m, a ściana boczna budynku zostanie istotnie wydłużona do 20,59 m. Równocześnie wysokość budynku zostanie podniesiona do 5,52 m. Powstanie więc budynek karykaturalnie wysoki, długi i wąski, przypominający hangar, który w żaden sposób nie będzie wpisywał się w charakter okolicy. Wręcz przeciwnie, zaburzy on istniejący charakter zabudowy. Skarżący podnieśli również, że zaskarżona decyzja została tak skonstruowana, że nie wiadomo jak ją rozumieć, gdyż w analizie urbanistycznej zawarto informacje, że na analizowanym obszarze można stwierdzić istnienie budynków położonych bezpośrednio przy granicy działki. Tymczasem zapisy decyzji w tym zakresie są niejasne, gdyż organ nie wypowiada się wprost, czy w przypadku tej konkretnej inwestycji istnieje możliwość zlokalizowania obiektu przy granicy działki, co zdaniem skarżących nie odpowiada wymogom art. 8 k.p.a. Podniesiono również, że decyzja nie zawiera rozważań w zakresie wymogów, wynikających z przylegania terenu do pasa drogowego a zatem w zakresie podlegającym uzgodnieniu z zarządcą drogi. Zdaniem skarżących organ był zobligowany rozważyć w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy kwestie związane z wpływem planowanej rozbudowy na możliwość włączenia do drogi oraz ruch drogowy spowodowany tą zmianą. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera rozważań w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu oraz dodatkowo ze względu na treść niektórych zarzutów podniesionych w skardze wyjaśniając, że ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35 było dopuszczalne w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wyjaśnienie uzasadniające przyjęcie w takiej wysokości wskaźnika znajduje się w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (a precyzując w części tekstowej wyników analizy pkt 3.2.2.1., stanowiącej integralną część decyzji). Organ wskazał również, mając na względzie zarzut naruszenia art. 8 § 1 kpc (przy czym organ przyjął że skarżący mieli zapewne na względzie art. 8 k.p.a.), art. 107 §3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z §12 ust. 2 rozporządzenia, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się kwestii związanych ze spełnianiem przez projektowany budynek warunków technicznych określonych w powyższym rozporządzeniu. Wskazał również, że w treści decyzji Kolegium jasno uzasadniło możliwość rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki. Wskazało bowiem, że w analizowanej strefie stwierdzono istnienie budynków mieszkalnych położonych bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej (jako przykład wskazano zabudowę działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] a także zabudowę na działce objętej wnioskiem). Z uwagi na powyższe organ uznał, że jedną z zasad zagospodarowania analizowanej przestrzeni jest istnienie budynków (w tym jednorodzinnych mieszkalnych) położonych bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Ponadto uznał, że funkcja oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym umożliwiają ich kontynuację w formie zabudowy określonej wnioskiem inwestora - czyli bezpośrednio przy granicy działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164 poz. 1588 dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2017, poz. 1073- dalej: ustawa, u.p.z.p.). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww. ustawy przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

Analiza akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2017r., w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że zaskarżana do Sądu decyzja jest prawidłowa a organ odwoławczy nie dopuścił się w badanym zakresie naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, organ wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej prawidłowo, zgodnie z przepisem § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia (w odległości nie mniejszej niż 50 m działka ma bowiem 11 m), działki, które zostały poddane analizie a znajdujące się w obszarze analizowanym umożliwiły w sposób prawidłowy przeprowadzenie analizy parametrów niezbędnych do wyliczeń wartości objętych analizą zgodnie z rozporządzeniem. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone ww. rozporządzeniem. Jej wyniki pozwalają stwierdzić czy w istocie przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zasadą "dobrego sąsiedztwa". Kolegium rozpoznając odwołanie w sposób precyzyjny wyjaśniło sposób wyznaczenia obszaru analizowanego jak i dokonywania stosownych obliczeń. Stąd też Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień. Decyzja organu I instancji zawiera precyzyjne zapisy odnoszące się zarówno do funkcji jak i cech zabudowy występujących w obszarze analizowanym ze wskazaniem parametrów tej zabudowy na poszczególnych sąsiednich działkach ewidencyjnych (załączniki do decyzji w postaci analizy).

Reasumując w ocenie Sądu wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdą odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Wykonana analiza, a właściwie jej wyniki, gdyż to one stanowią załącznik do decyzji organu I instancji, spełniają powyższe warunki.

Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie 0,35, w sytuacji gdy średni wskaźnik zabudowy na analizowanym terenie wynosi 0,26 a w obszarze analizowanym występuje również wskaźnik 0,35 na działce nr ew. [...], jest dopuszczalne w świetle brzmienia § 5 ust.2 rozporządzenia, co przyznają również obydwie strony. Zauważyć w tym zakresie jednak należy, iż w istocie stawiany zarzut sprowadza się do braku uzasadnienia dla zastosowania w tym wypadku odstępstwa od wyznaczania tego wskaźnika jako średniego z obszaru, co powiązane zostało z zarzutem naruszenia art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika występującego na analizowanym terenie. W tym zakresie należy przyznać racje stronie skarżącej. Faktycznie bowiem zarówno analiza (część tekstowa) jak i decyzja organu I i II instancji nie zawierają uzasadnienia do zastosowania w niniejszej sprawie odstępstwa od średniego wskaźnika. Uchybienie to jednak, zdaniem Sądu, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy a tylko w takim wypadku Sąd uwzględnia skargę zgodnie z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W niniejszej sprawie co do zasady istniała bowiem możliwość określenia, przy zastosowaniu § 5 ust.2 rozporządzenia i przy uwzględnieniu, że w obszarze analizowanym występuje taki wskaźnik a nadto z uwzględnieniem wielkości działki na której została zaplanowana inwestycja, takiego wskaźnika zabudowy. Tym samym nie wskazanie w tym zakresie uzasadnienia w decyzji nie może stanowić samodzielnej przesłanki do uwzględnienia skargi.

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy projektowanego budynku, który jest nieproporcjonalnie długi i wysoki, w stosunku do innych budynków występujących na obszarze analizowanym, co zburzy istniejący porządek planistyczny, i prowadzi do wniosku, że nie została zachowana zasada "dobrego sąsiedztwa". Podnieść bowiem należy, że zgodnie z przeprowadzoną analizą obszaru w zakresie o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. przy uwzględnieniu regulacji rozporządzenia w obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej posadowione także bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, których szerokość elewacji frontowej wynosi – od 6m do 14,5m (pkt 3.2.2. analizy tekstowej); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej kształtuje się od 2,8m do 7,5m (budynki 1, 2 i 3 kondygnacyjne– pkt 3.2.4. analizy tekstowej). Natomiast wysokość kalenicy w przedziale od 5m do 11m (pkt 3.2.5. analizy tekstowej). Tym samym ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji parametrów zabudowy na poziomie 7m- szerokość elewacji frontowej, wysokość elewacji frontowej na 3,9m w części okapowej oraz 5,52m w części określonej do kalenicy głównej budynku oraz określenie wysokości kalenicy na 5,52m nie narusza istniejącego porządku planistycznego na tym terenie i realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa nawiązując do parametrów już istniejącej zabudowy. Niewątpliwie długość planowanego budynku, na którą wskazują skarżący może odbiegać od parametrów innych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (może bowiem nie była ona przedmiotem analizy). Należy jednak wskazać, że w decyzji o warunkach zabudowy nie został określony parametr dot. długości planowanego budynku – ustalenie w decyzji takiego parametru nie wynika bowiem ani z ustawy ani z rozporządzenia.

- art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jt. Dz.U. z 2015r. poz. 1422- dalej rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002r.) poprzez brak jasnego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, czy projektowana rozbudowa może być realizowana bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek, a w razie przyjęcia, że może - nieprzedstawienie jakiegokolwiek rozumowania, które uzasadniałoby odstępstwo od zasad wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Należy bowiem podnieść, że z treści pkt 3.a.1 decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez inwestora inwestycji jednoznacznie wynika, że organ dopuścił "rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki". Wątpliwości skarżących w tym zakresie są wiec nieuzasadnione. Natomiast w kwestii nie przedstawienia uzasadnienia dla odstępstwa wynikającego z przepisów techniczno-budowlanych należy wskazać, że w analizie urbanistycznej w pkt. 2 (str. 3) oraz pkt 3.2.1 (str. 6.) wskazano na przesłanki zasadności dopuszczenia zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Przy czym wskazać w tym miejscu wypada, że z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

- art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii, o których mowa w art. 35 ust.3 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć bowiem należy, że nie budzi wątpliwości Sądu jak również samych skarżących co wynika z uzasadnienia skargi , że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień, w tym uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Przepis ten wymaga, aby organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, przed jej wydaniem dokonał uzgodnień z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Dokonywanie takich uzgodnień staje się jednak zbędne (bezprzedmiotowe) w przypadku, gdy występuje tożsamość organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i organu będącego zarządcą drogi. Nie ma bowiem żadnych racjonalnych powodów, aby ten sam podmiot zasięgał i oczekiwał od siebie samego stanowiska w sprawie możliwości usytuowania planowanej inwestycji w obszarze przyległym do pasa drogowego. Taka właśnie sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie - w odniesieniu do obszaru działki nr [...] położonej w [...], przyległego do pasa drogowego ul. [...] (droga gminna- stosowny zapis str. 7 decyzji o warunkach zabudowy). Burmistrz Miasta [...] jest bowiem zarówno organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o czym stanowi art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również jest zarządcą drogi gminnej, co wynika z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (jt. z 2016 poz. 1440 z późn. zm.). Powyższe prowadzi do wniosku, że w przedstawionych okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba dokonywania przez Burmistrza Miasta [...] odrębnych uzgodnień w zakresie określonym w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, gdyż zarządcą drogi gminnej i organem decyzyjnym jest ten sam podmiot. Nie ulega przy tym wątpliwości, co słusznie zauważają skarżące, że w zaskarżonej decyzji winno znaleźć się w takim wypadku uzasadnienie dla wpisanych w decyzji w tym zakresie warunków. Jednakże zdaniem Sądu uchybienie to, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie można uznać, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy a tylko w takim wypadku Sąd uwzględnia skargę. Należy bowiem zauważyć, że z działki na której planowana jest inwestycja obecnie istnieje zjazd na ul. [...] (droga gminna), na działce istnieje już budynek mieszkalny jednorodzinny, którego planowana jest rozbudowa a zatem jedynie zwiększenie powierzchni budynku mieszkalnego jednorodzinnego w istocie nie wpływa na ruch drogowy.

W ocenie Sądu zatem, w pełni uprawnione jest stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s., orzekł jak w sentencji