Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 514/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ NSA Marian Ekiert Protokolant: sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia montażu urządzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. I. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 514/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] maja 2004r. Nr [...] Wojewoda [...]- po rozpoznaniu odwołania W. I. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2004r. NR [...]wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez odwołującego zamiaru przystąpienia do montażu urządzenia - instalacji do oddzielania trocin od powietrza na działce Nr ewid. 1590/2, położonej w G. - utrzymał zaskarżoną nim decyzję w mocy.

Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust.6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, ze zm.)

Z jej uzasadnienia i akt postępowania w sprawie wynika, że W. I. w dniu 18 marca 2004r. dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia - instalacji do oddzielania trocin od powietrza na działce nr ewid, 1590/2 położonej w G., jako obiektu budowlanego tymczasowego. W zgłoszeniu tym skarżący powołał się na zgłoszenie z dnia 21 listopada 2003r. w którym zawarte są szczegóły techniczne i dane dotyczące urządzenia i instalacji.

W zgłoszeniu z dnia 18 marca 2004r. określony został termin wykonania robót budowlanych, tj. po 17.04.2004r., a termin rozbiórki został zaproponowany - po upływie 120 dni licząc od dnia 17.04.2004r. czyli po 14.08.2004r.

Do zgłoszenia tego skarżący dołączył stosowne załączniki, tj. plan sytuacyjno- wysokościowy, widok z góry, z przodu i z boku ( urządzenia), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wyrys i wypis uproszczony z ewidencji gruntów, informując jednocześnie o istnieniu tego samego urządzenia - instalacji, wybudowanego na tej samej działce na zgłoszenie z dnia 21. 11.2003r.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do robót budowlanych objętych tym zgłoszeniem.

Odwołanie od tej decyzji do Wojewody [...] złożył W. I. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W jego motywach zarzucił, iż urządzenie ma charakter obiektu tymczasowego i przeznaczonego do rozbiórki a usytuowane ma być w innym miejscu, niż wskazane w poprzednim zgłoszeniu, co wynika z dołączonych do sprawy dokumentów.

Wojewoda nie uwzględnił odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzje.

W motywach decyzji wyraził pogląd , iż decyzja Starosty winna być utrzymana w mocy, acz z przyczyn innych, niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 29 ust. l pkt 12 Prawa budowlanego zgłoszenia wymagają roboty budowlane polegające na budowie tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art 30 ust. l, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowisko.

Przez tymczasowy obiekt budowlany - w świetle art 3 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć, "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

W sprawie należało zatem ustalić przede wszystkim, czy urządzenie- instalacja do oddzielania trocin jest tymczasowym obiektem budowlanym.

Lista obiektów wymienionych w cytowanym wyżej przepisie jest listą nie zamkniętą ale dotyczy wyłącznie obiektów budowlanych, których istotą jest to, że są one przeznaczone do czasowego użytkowania ( sezonowo ze swej natury - istoty ) lub przeznaczone do rozbiórki w czasie krótszym od ich ( naturalnej ) trwałości technicznej, tj. budowane z zamiarem czasowego ich istnienia - przewidziane do rozbiórki w ściśle określonym czasie,.

W ocenie organu II instancji nie można uznać, że element składowy instalacji urządzenie techniczne, które jest nieodzownym składnikiem funkcjonowania zakładu pracy ( produkcyjnej linii technologicznej ) jest obiektem budowlanym tymczasowym, przewidzianym (z natury rzeczy ) do rozbiórki lub że może być przeznaczone do przenoszenia co pewien czas w inne miejsce. Przeniesienie w inne miejsce nie może oznaczać mniejszego lub większego przesuwania urządzenia połączonego ze swej istoty z instalacją - linią technologiczną w budynku, urządzenia połączonego przecież z budynkiem produkcyjnym.

Skoro przedmiot zgłoszenia nie odpowiada treści art 29 ust l pkt 12, a przez to art. 30 ust l pkt 1 Prawa budowlanego - zatem na jego budowę ( montaż ) wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W takim stanie prawnym organ wniesienie sprzeciwu było uzasadnione.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ II instancji stwierdza, że bez znaczenia w sprawie jest to czy zgłoszenie dotyczy w istocie tego samego miejsca, jakie ustalono terminy w zgłoszeniu i inne ustalenia dotyczące np, cech tymczasowości, itp. zakresu wiążącego się z treścią zgłoszenia, w tym również to, że odwołujący powołuje się na (poprzednie ) wcześniej przyjęte - dokonane zgłoszenie oraz to, że obiekt istnieje.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. I. domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw a w szczególności opłaty uiszczonej tytułem wpisu od skargi.

Decyzji zarzucił naruszenie art. 30 ust. 6.pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 3 pkt 5 poprzez nieprawidłowa interpretację pojęcia "tymczasowy obiekt budowlany" przejawiającą się w uznaniu, iż tymczasowość obiektu należy oceniać poprzez prowadzoną na danym terenie działalność a także naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 75kpa, poprzez nielogiczny wniosek, że jeżeli obiekt związany jest z działalnością gospodarczą to nie może być uznany za tymczasowy i przeniesiony w inne miejsce w określonym przez inwestora terminie.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że gdy dokonywał zgłoszenia dotyczącego usytuowania tego samego urządzenia przedstawiając stosowną dokumentację w dniu 21 listopada 2003r. Starosta [...] nie zgłosił sprzeciwu. Gdy zgłosił montaż urządzenia w innym miejscu złożył sprzeciw. Nie jest prawdą , by usytuowanie urządzenia dotyczyło tego samego miejsca.

Organ II instancji stanął natomiast na stanowisku, że urządzenie z uwagi na jego nieodzowność w procesie produkcji nie stanowi obiektu tymczasowego.

Jest to pogląd błędny, bo jest to urządzenie nie połączone trwale z gruntem, co jest przesłanką wystarczającą dla uznania jego tymczasowego charakteru w świetle art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Urządzenie to ustawione jest na nawierzchni z płyt drogowych i połączone z nimi nogami o wysokości 1,5m. Przewidziane jest ono do przenoszenia, choć istotnie jest połączone za pomocą śrub z rurami wychodzącymi z hali produkcyjnej. Urządzenie to jest niezbędne do produkcji, jednak nie może być traktowane, jako budowla stała, bowiem w zależności od wielkości produkcji i postępu technicznego mogą być stosowane różne urządzenia w celu oddzielania trocin od powietrza. Wcześniej wykorzystywał urządzenia o mniejszych gabarytach usytuowane w hali produkcyjnej.

Czyniąc ustalenia, co do charakteru urządzenia organ nie umożliwił mu wypowiedzenia się w tej kwestii, naruszając tym samym art. 81 kpa.

W ocenie skarżącego pozwolenie na budowę wymagałoby to urządzenie, gdyby wolą inwestora było zamontowanie go na okres dłuższy, niż 120 dni. Jeśli inwestor wykorzystujący urządzenia zgłasza zamiar przeniesienia go w inne miejsce przed upływem tego okresu organ winien przyjąć jego zamiar do wiadomości, bez zgłaszania sprzeciwu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu.

Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta jest dotknięta naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzją I instancji Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez skarżącego zamiaru przystąpienia do montażu "urządzenia – instalacji" do oddzielania trocin od powietrza na działce Nr 1590/2 stanowiącej jego własność. Jako podstawę sprzeciwu wskazał art. 30 ust.6 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016), zwanej dalej ustawą twierdząc, że taki sam a nawet ten sam obiekt istnieje na tej samej działce. Z decyzji tej wynika zatem, ze organ I instancji przyjął, iż " urządzenie - instalacja" do oddzielania trocin jest tymczasowym obiektem budowlanym.

Organ II instancji uznał zgłoszenie sprzeciwu za uzasadnione, jednakowoż wskazał na inną podstawę do jego złożenia ( art. 30 ust. 6 pkt1), twierdząc, iż montaż wymienionej w zgłoszeniu "instalacji - urządzenia" wymaga pozwolenia na budowę.

Po myśli art. 28 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31.

Art. 29 wymienia roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaś art. 30 określa, które z wymienionych w tych przepisach robót oraz jakie inne roboty budowlane wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Art. 31 natomiast określa, jakie z rozbiórek obiektów budowlanych nie wymagają pozwolenia oraz które objęte są obowiązkiem zgłoszenia.

Skoro przepis art. 28 zastrzega wymóg pozwolenia dla robót budowlanych, to oznacza to, że zarówno obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia dotyczy tylko takich robót, które zostały zdefiniowane ustawowo w art. 3 pkt 7 i 6 ustawy a więc budowy obiektu budowlanego ( wykonywanie obiektu budowlanego, jego odbudowa, rozbudowa i nadbudowa), montażu, remontu i rozbiórki obiektu budowlanego. Dowodzi tego także definicja pozwolenia na budowę zawarta w art. 3 pkt 12 ustawy , które oznacza decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych, niż budowa obiektu budowlanego.

Wszystkie te pojęcia odnoszą się do obiektu budowlanego, co oznacza, że wymóg pozwolenia na budowę , jak i zgłoszenia obejmuje tylko takie roboty budowlane, które dotyczą obiektu budowlanego.

To zaś pojęcie podług definicji zawartej w art.3 pkt 1 lit a do c ustawy obejmuje budynki wraz z instalacjami i urządzeniami, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i obiekty małej architektury. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że wyliczenie to ma charakter zamknięty, co oznacza iż nie jest obiektem budowlanym coś, co nie mieści się w odrębnie zdefiniowanych pojęciach "budynek", "budowla", bądź "obiekt małej architektury".

Ustawodawca definiuje pojęcia budynku, budowli i obiektu małej architektury stosując definicje opisowe ( budynek) i mieszane zarówno opisowe, jak i wyliczenia przykładowe (budowla , obiekt małej architektury).

I tak ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2)

o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki,ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową ( art. 3 pkt 3)

o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 lit a-c)

Art. 3 pkt 5 wymienia i definiuje również pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany" stanowiąc, że należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe;

Skoro definiując obiekt tymczasowy ustawodawca użył przymiotnika "budowlany" oznacza to, iż pojęcie to może mieć zastosowanie wyłącznie do obiektów wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. a,b,c.

W konsekwencji, jeśli dany obiekt nie mieści się wprost w wyliczeniu przykładowym jakie zawarte jest w art. 3 pkt 5 ustawy, można go zakwalifikować, jako tymczasowy obiekt budowlany dopiero po ustaleniu, że jest on budynkiem, budowlą lub obiektem małej architektury i posiada opisową cechę tymczasowości wskazaną w tymże przepisie. Jeśli nie może być zakwalifikowany do tych kategorii, oznacza to, że nie jest on obiektem budowlanym w ogóle a zatem nie może być też obiektem budowlanym tymczasowym.

"Urządzenie- instalacja" do oddzielania trocin od powietrza , o którym orzeka zaskarżona decyzja nie mieści się w wyliczeniu zawartym w art. 3 pkt 5 ustawy. Mimo to żaden z organów nie dokonał ustaleń, czy i do jakiego rodzaju obiektu budowlanego należy.

Organ I instancji nazywa urządzenie będące przedmiotem zgłoszenia "urządzeniem- instalacją" i nie dokonując ustaleń, w przedmiocie, czy jest to obiekt budowlany przyjmuje , że jest to tymczasowy obiekt budowlany, nie uzasadniając tego poglądu w ogóle.

Organ II instancji odmawiając mu przymiotu obiektu tymczasowego o cechach wymienionych w art. 29 pkt 12 ( niepołączenie trwale z gruntem i przewidywana rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce w terminie okreslnym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu) i wysnuwając z tego faktu tezę, iż montaż spornej instalacji - urządzenia wymaga pozwolenia na budowę, również nie poczynił ustaleń i rozważań w kwestii , czy jest ona obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit a-c ustawy.

Zaznaczyć przy tym wypadnie , że szczątkowa dokumentacja dotycząca owego urządzenia pozwala jedynie na ustalenie, że nie jest ono budynkiem, ani obiektem małej architektury. Trudno już jednak bez bliższych danych dotyczących go przyjąć , iż jest ono lub nie jest budowlą, skoro wyliczając ( przykładowo) budowle ustawodawca zaliczył do nich wolno stojące urządzenia przemysłowe a także budowlane części urządzeń technicznych , co czyniłoby uzasadnionym wniosek, że części urządzenia technicznego nie mające charakteru budowlanego i instalacje przemysłowe nie mające przymiotu wolnostojących nie są budowlami.

Nie jest wykluczone, że sporna instalacji może być urządzeniem budowlanym. Ustawodawca zdefiniował pojecie urządzeń budowlanych w art. 3 pkt 9 ustawy, jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak: przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków , a także przejazdy , ogrodzenia , place postojowe i place pod śmietniki. Definicja urządzenia budowlanego na potrzeby ustawy ma więc charakter złożony: w pierwszej części wskazuje bowiem na niezbędną jego cechę ( charakter techniczny zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem), zaś w drugiej zawiera przykładowe wyliczenie takich urządzeń. Taka jej konstrukcja oznacza, że nie każde z wyliczonych we wspomnianym przepisie obiektów kwalifikuje się do urządzeń budowlanych w rozumieniu ustawy, jako , że kwalifikacji takiej podlegają tylko te, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.

Należy też zauważyć, że instalowanie urządzeń ( bez przymiotu budowlanych) na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust 2 pkt 15 ustawy).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która posługuje się pojęciem "urządzenie –instalacja" nie wynika również, czy a jeśli tak, to dlaczego organ II instancji zakwalifikował je jako urządzenie budowlane w rozumieniu art.3 pkt 9 ustawy. Uzasadnienie to, poza arbitralnym stwierdzeniem, iż jako element składowy instalacji będący nieodzownym składnikiem funkcjonowania zakładu pracy ( produkcyjnej linii technologicznej) nie może być ono obiektem budowlanym tymczasowym, oraz że jego montaż wymaga pozwolenia na budowę, nie zawiera w tym przedmiocie rozważań i ocen także w kontekście wspomnianego przepisu art. 3 pkt 9 i 28 ustawy.

Nie można przy tym pominąć, że poczynienie takiego ustalenia zmieniającego diametralnie sytuację skarżącego, który wcześniej bez sprzeciwu organu I instancji eksploatował je na podstawie zgłoszenia czyni uzasadnionym zarzut skargi, że poczyniono go bez jego udziału zagwarantowanego art. 10 §1 kpa. Narusza to także art.8 i 11 kpa ( zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa i zasada przekonywania)

Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń i kwalifikacji spornej "instalacji – urządzenia" do oddzielenia trocin od powietrza w świetle przepisów Prawa budowlanego i uargumentowania tej kwalifikacji czyni ją dotkniętą naruszeniem art. 7 , 77 §1 i 107§3 a także wspomnianych wyżej art. 8, 10 §1 i 11 kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem Sąd wykazał wcześniej od tych ustaleń i kwalifikacji zależało , czy jej montaż wymagał pozwolenia lub zgłoszenia organom architektoniczno- budowlanym.

Bez tych ustaleń i kwalifikacji oraz prawidłowego ich uzasadnienia nie była też możliwa ocena zasadniczego zarzutu odwołania ponowionego w skardze, iż sporny obiekt odpowiada przesłankom tymczasowego obiektu budowlanego ustanowionym art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy, których odmawia mu zaskarżona decyzja.

W postępowaniu ponownym organ przy uwzględnieniu poglądów prawnych wyrażonych w wyroku dokona stosownych kwalifikacji spornej instalacji - urządzenia , w ich świetle oceni zasadność odwołania i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające poczynionym ustaleniom i obowiązującym przepisom prawa.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt lit. c P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję .

Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach Sad orzekł na podstawie art. 200 i 209 P.p.s.a.