Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1787/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.5
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 872/12 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia 27 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. L. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. kwotę [...] (...) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 872/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 [...] 2012 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2010, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu G. z siedzibą w N. z dnia 10 [...] 2012 r. w części dotyczącej przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawnianych na trwałych użytkach zielonych, w pozostałym zaś zakresie skargę oddalił oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu 13 [...] 2010 r. E. L. złożył w biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu g. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010 w postaci płatności bezpośredniej (JPO), uzupełniającej płatności podstawowej (UPO), płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (TUZ), płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt (RŚ), pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

Organ I instancji przeprowadził kontrolę na miejscu działek wchodzących w skład gospodarstwa strony w dniu 27 [...] 2010 r.

W toku postępowania rolnik złożył korektę wniosku. Ponadto składał wyjaśnienia oraz dowody w postaci: pomiarów działek dokonanych przez E., rachunku dot. zakupu sadzonek orzecha i zaświadczenie wystawionego przez A. G., certyfikatu zgodności wystawionego przez Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w W. oraz protokołu kontroli gospodarstwa z 2010 r. wykonanego przez tę jednostkę. Organ I instancji przesłuchał świadków A. G., F. M., P. D., C. G.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu G. z siedzibą w N., decyzją z dnia 10 [...] 2012 r. przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2010 w wysokości [...] zł, w tym:

1. jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, pomniejszoną o kwotę [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości;

2. uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości [...] zł

oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości [...] zł.

Organ I instancji wskazał odnośnie płatności JPO, że do tej płatności rolnik zadeklarował we wniosku działki rolne o pow. [...] ha, powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do płatności JPO wynosiła [...] ha, zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosiła [...] ha, która to powierzchnia został ustalona w oparciu o system informacji geograficznej zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określonego systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L z 31.01.2009 r., str.16).

Organ wskazał, że rolnik na załączniku graficznym wyrysował położenie działki A jedynie na działce ewidencyjnej [...] obręb M. o pow. [...] ha. Według kontrolujących, powierzchnia uprawniona do upraw na działce A wynosiła [...] ha.

Odnośnie działki E, organ podał, że we wniosku o przyznanie płatności rolnik wskazał, iż działka E leży na działce ew. [...] obręb O., natomiast w załączniku graficznym rolnik wyrysował ww. działkę również na niezadeklarowanej we wniosku działce ew. nr [...] obręb O. Rolnik złożył wyjaśnienia odnośnie działki E, a mianowicie, że faktycznie użytkował tę działkę położoną na działkach ew. [...] i [...] i popełnił błąd nieumyślny polegający na pominięciu działki ew. nr [...]. Organ podał, że na podstawie art. 12 ust.1 pkt d rozporządzenia Komisji nr 1122/200, nie mógł przyznać pomocy do działki ew. nr [...], gdyż nie była ona zadeklarowana przez rolnika we wniosku o płatności. Płatność za działkę E przyznano do powierzchni tej działki zadeklarowanej, tj. do pow. [...] ha (powierzchnia działki E wskazana przez rolnika we wniosku wynosiła [...] ha).

Organ podał, że rolnik wyrysował na załączniku graficznym działkę D położoną na działce ew. nr [...] obręb O. Kontrola na miejscu stwierdziła, że do płatności JPO na działce D kwalifikuje się obszar [...] ha.

Odnośnie działki F (działka ew. nr [...]) organ podał, że w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono uprawę łubinu żółtego – [...] ha oraz owsa – [...] ha. Natomiast rolnik we wniosku o płatności zadeklarował uprawę [...] ha łubinu żółtego, co spowodowało przyznanie płatności JPO przez organ do powierzchni działki –[...] ha.

Rolnik wskazał we wniosku działkę H położoną na działce ew. [...] obręb W. o pow. [...] ha z uprawą orzecha włoskiego. Organ podał, że nie uwzględnił pomiarów tej działki ustalonej w kontroli na miejscu z uwagi na objęcie przez kontrolujących części działki ew. zgłoszonej przez innego producenta. Uwzględnił do płatności JPO powierzchnię działki H uprawnioną do płatności o pow. [...] ha. Odnośnie natomiast do działki I1 o pow. [...] ha, położonej na działce ew. [...] obręb W. z uprawą orzecha włoskiego, organ podał, że uwzględnił w naliczeniu płatności powierzchnię tej działki – [...] ha stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Wskazał, że nie uwzględnił obszaru wykluczonego z płatności przez kontrolę z uwagi na zachwaszczenie chwastami wieloletnimi.

Organ podał, że nie uwzględnił pomiarów dokonanych przez E. z tego powodu, że pomiary te dokonane zostały w [...] 2010 r., zaś kontrola na miejscu była przeprowadzona w [...] 2010 r., wobec czego stan działek mógł być różny.

Ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią działek deklarowaną we wniosku i kwalifikowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną, organ przyznał płatność JPO do powierzchni [...] ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzona w czasie kontroli wynosiła [...]%. Zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 organ, pomniejszył płatność JPO o kwotę [...] zł i przyznał płatność JPO po uwzględnieniu pomniejszeń w kwocie [...] zł.

Organ podał, że z uwagi na stwierdzone różnice między powierzchnią stwierdzoną a powierzchnią zadeklarowaną do płatności UPO, płatność ta została odmówiona i została nałożona sankcja. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku przez rolnika wynosiła [...] ha, powierzchnia deklarowana działek i kwalifikowana do płatności UPO wynosiła [...] ha, zaś powierzchnia działek stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej i na miejscu wynosiła [...] ha.

Organ wskazał, że nie przyznał płatności UPO do działki A1 (stwierdzono 1 sadzonkę) z uwagi na fakt braku minimalnej obsady orzecha włoskiego na dzień kontroli, która zgodnie z rozporządzeniem w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą została określona na [...] szt./ha. Ponadto w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej widniał zapis o dosadzaniu sadzonek orzecha w dniu 28 [...] 2010 r., a więc już przeprowadzeniu kontroli na miejscu tej działki. Na działce I 1, organ stwierdził obsadę orzecha włoskiego mniejszą niż wymagana, bowiem stwierdzono [...] szt./ha orzecha włoskiego. Na deklarowanej powierzchni (58 ha) powinno znajdować się co najmniej [...] szt. Z uwagi na wypadnięcie ok. [...]% uprawy orzecha włoskiego, rolnik powinien złożyć w siedzibie biura Agencji pisemną informację o zaistniałych okolicznościach do dnia kontroli, czego nie uczynił.

Organ podał, że na podstawie art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/09 nie może uznać wypadnięcia orzechów włoskich za siłę wyższą lub nadzwyczajne okoliczności i uwzględnić termin wykonania dosadzeń. Zdaniem organu, dowodem potwierdzającym brak obsady orzecha włoskiego na działce rolnej I na dzień kontroli, są zapisy w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej. Zgodnie z nimi w dniu 25 [...] 2010 r. na tej działce trwało koszenie, a dosadzanie rozpoczęto w dniu kontroli - 27 [...] 2010 r. i trwało do 28 [...] 2010 r. Organ nie uznał wyjaśnień rolnika, że "na dzień kontroli 1/3 orzecha była uzupełniona oraz 1/2 wykoszona", gdyż nawet uzupełnienie 1/3 obsady orzecha włoskiego nie spowodowałoby zachowania przez rolnika minimalnej obsady orzecha dla płatności UPO. Organ podał, że nie neguje faktu dosadzenia orzecha, lecz termin wykonania tych dosadzeń. Podał również, że certyfikat z kontroli Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji dotyczy spełniania przez gospodarstwo wymagań zgodnych z ustawą z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, co nie ma znaczenia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy.

Z uwagi na powyższe, organ wykluczył działki rolne A1 i I1 w całości z płatności UPO.

Odnośnie działki F (działka ew. nr [...]), organ podał, że w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono uprawę łubinu żółtego – [...] ha oraz owsa – [...] ha. Organ przyznał płatność do powierzchni obu upraw –[...] ha.

Rolnik wskazał we wniosku działkę H położoną na działce ew. [...] obręb Węgorzyce o pow. [...] ha z uprawa orzecha włoskiego. Organ uwzględnił do płatności UPO powierzchnię tej działki wskazaną przez rolnika na załączniku graficznym i na podstawie art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 73/2009 przyjął powierzchnię działki H uprawnioną do płatności – [...] ha.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wynosiła [...]%. W związku z § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz z art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną.

Organ podał, że we wniosku rolnik wniósł o przyznanie płatności TZU do pow. [...] ha. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą do powierzchni tej przysługuje płatność zwierzęca, o ile są spełnione warunki określone wymienione w tym rozporządzeniu. Organ stwierdził, po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, że powierzchnia trwałych użytków zielonych wynosiła [...] ha. Na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych wyliczona na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wynosiła 1,25 DJP. Powierzchnia maksymalna ustalona na podstawie ww. przepisu wynosiła [...] ha. Zgodnie z ww. przepisem płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 nie większej jednak niż wyznaczona powierzchnia maksymalna. Stawka płatności zwierzęcej do 1ha uprawy w 2010 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2010 r. i wynosiła [...] zł. Wobec czego organ przyznał rolnikowi płatność TZU w wysokości [...] zł.

Decyzją z dnia 27 [...] 2012 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że kontrola odbyła się zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Podczas kontroli powierzchnie wszystkich działek rolnych zgłoszonych do płatności zgodnie z art. 34 ww. rozporządzenia, określone zostały za pomocą środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru dla działek została dodatkowo określona przy uwzględnieniu 1,25 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, przy czym jej maksymalna wartość w odniesieniu do każdej działki rolnej nie przekroczyła bezwzględnej wartości 1ha. Organ odwoławczy przeanalizował raport z czynności kontrolnych i uznał, że został on sporządzony zgodnie z wytycznymi obowiązującymi w kampanii w 2010 r. oraz nie zawierał błędów formalnych.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu rolnika podał, iż kontrola jednostki certyfikującej opiera się na innych przesłankach dotyczących rolnictwa ekologicznego i stąd nie można brać pod uwagę jej wyników. Organ odwoławczy ustosunkował się również do pomiarów działek i obliczenia obsady sadzonek orzecha włoskiego dokonanych przez E. i podał, że działania wykonane przez tę jednostkę odbyły się kilka miesięcy później niż kontrola dokonana przez organ, przez co mogły się one różnić miedzy sobą.

Odnośnie działki E, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że nie można przyznać płatności do niezadeklarowanej we wniosku o płatności działki nr ew. [...]. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt d rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 możliwe było jedynie przyznanie płatności do powierzchni działki nr [...]. Organ odwoławczy podał, że rolnik mógł dokonać zmiany wniosku do 31 [...] 2010 r. lub z uwzględnieniem 1% sankcji do 11 [...] 2010 r., czego nie uczynił.

E. L. wystąpił ze skargą na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za zasadną w zakresie płatności odnoszących się do działki rolnej E, w pozostałem zakresie zaś skargę tę, jako niezasadną oddalił.

Sąd I instancji podał, że rolnik zadeklarował do płatności działkę E i wyrysował ją na załączniku graficznym. Okoliczność, że oprócz działki ew. [...] nie podał działki o nr [...] nie może wpływać na pominięcie przez organ powierzchni przypadającej na działkę nr [...]. Oczywistym jest bowiem, że działka E została przez rolnika zadeklarowana do płatności JPO i TZU we wniosku za 2010 r. i niewskazanie działki ew. [...] było oczywistą pomyłką rolnika.

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Sąd podniósł, że organ nie powoływał się na okoliczności świadczące o utrzymaniu działki nr [...] w złej kulturze rolnej, czy też na wskazanie tej działki we wniosku o płatności za ten sam rok przez innego rolnika. Wobec tego, dokonanie przez rolnika poprawienia wniosku przez wpisanie działki [...] winno być przez organ przyjęte do wyliczenia płatności. Powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie pozostałych zarzutów skargi, Sąd I instancji uznał je niezasadne.

Zdaniem Sądu, organy właściwe zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny zgodnie z przepisami, wysnuwając z nich logiczne wnioski. Prawidłowo ustaliły powierzchnię pozostałych działek rolnych uprawnioną do płatności. Kontrole na miejscu przeprowadzane zostały przez pracowników organów wyposażonych w sprzęt odpowiedniej klasy i były zgodne z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli (Dz. U. Nr 183, poz. 1892). Tylko pomiary działek dokonane przez pracowników Agencji są podstawą do przyznania przez organ płatności rolnikom, lecz podlegają ocenie w zakresie ich prawidłowości. Tak też było w niniejszej sprawie, o czym świadczy np. postępowanie organu w zakresie płatności co do działki rolnej H/H1. Sąd zgodził się z organami, że pomiary i obliczenia sadzonek dokonane przez E. oraz Polskie Centrum Badań i Certyfikacji nie miały wpływu na przyznanie płatności w niniejszej sprawie.

Powyższe odnieść należało także do kwestii obliczenia ilości sadzonek orzecha włoskiego na przedmiotowych działkach. Sąd podzielił stanowisko organów, co do prawidłowości obliczeń obsady orzechów włoskich na przedmiotowych działkach. Zebrany materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli i zdjęć dokładanie obrazuje stan upraw orzecha włoskiego na przedmiotowych działkach. Materiał fotograficzny wykonany jest w sposób zapewniający zidentyfikowanie poszczególnych działek. Zdaniem Sądu, organy w przekonywujący sposób wyjaśniły dlaczego nie uznały wyjaśnień skarżącego i zeznań świadków w zakresie minimalnej obsady orzecha włoskiego i dosadzań orzecha na przedmiotowych działkach za wiarygodne i istotne. Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowego obliczenia wysokości przyznanych płatności i odmowy ich przyznania oraz sankcji zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 i § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, za wyjątkiem płatności przypadających co do powierzchni działki E.

Sąd I instancji uznał, że zarzut nieuwzględnienia przez organy siły wyższej postaci suszy i wpływu zwierząt na stan upraw w 2010 r. nie jest zasadny, gdyż wnioskując o przyznanie płatności rolnik zobowiązał się do gospodarowania zgodnie z zasadami dobrej praktyki i zawiadamiania Agencji o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na przyznawane płatności (pkt IX wniosku). Istnieje wówczas możliwość zmiany wniosku (wycofania) bez ponoszenia przez rolnika negatywnych skutków w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. O zaistnieniu wymienionych okoliczności wnioskodawca nie informował Agencji.

Sąd zgodził się ze skarżącym, że postępowanie w sprawie było długotrwałe, lecz nie spowodowało to naruszenia art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący był w toku postępowania reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika i mógł skorzystać z przysługujących mu środków prawnych ukierunkowanych na wydanie rozstrzygnięcia przez organ w terminie wcześniejszym.

Również zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, który zdaniem skarżącego, miał wpływ na przyznanie płatności ONW, Sąd I instancji uznał za niezasadny. W tej mierze, podniósł między innymi, że załączone do akt sprawy zdjęcia na CD, które obrazują stan działek rolnych skarżącego nie potwierdzają, że były one położone na terenie górzystym. Odnośnie natomiast do argumentu z poglądu prawnego wyrażonego w wyroku NSA, sygn. akt II GSK 868/09, Sąd I instancji podniósł, iż stan prawny w sprawie rozpoznawanej przez NSA był odmienny, niż w niniejszym postępowaniu, bowiem dotyczył rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył E. L. wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przyznanie skarżącemu płatności w wysokości objętej jego wnioskiem, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

a) art. 3 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez:

- niczym nieuzasadnione stwierdzenie, że skarżący nie zapewnił minimalnej obsady orzecha włoskiego na dzień kontroli, podczas gdy skarżący przez cały czas

utrzymywał prawidłową ilość orzecha, na bieżąco dokonywał jego wykaszania i

nasadzania, co potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów oraz zeznań świadków,

- bezzasadne pominięcie faktu, że skarżący dosadzał orzech włoski zarówno w dniu kontroli oraz w kolejnych dniach, co winno zostać uwzględnione w rozstrzygnięciu o przyznaniu mu płatności,

- dowolną ocenę dowodów w postaci potwierdzenia zakupu sadzonek orzecha włoskiego w Gospodarstwie M. [...] oraz zeznań świadków P. D., C. G., podczas gdy dowody te w pełni potwierdzały termin oraz ilość dokonanych przez skarżącego nasadzeń uzupełniających,

- pobieżną ocenę pisma z Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji w P., w którym w przypadku skarżącego nie stwierdzono zagrożeń w zakresie

minimalnej obsady roślin sadowniczych i jagodowych i oparcie swojego rozstrzygnięcia na wyrwanym z kontekstu zdaniu tej jednostki, że skarżący nie

stwierdził własnego i/lub zakupionego materiału nasadzaniowego,

- bezzasadne uznanie, iż w niniejszym przypadku miały miejsce nadzwyczajne okoliczności lub siła wyższa wpływające na zmniejszenie się zasadzeń orzecha włoskiego, o czym skarżący obowiązany był powiadomić organ, podczas gdy na wielkość nasadzeń wpływ miały takie czynniki jak wiosenna susza czy zniszczenia

spowodowane przez zwierzynę, co jest normalne w tego typu uprawach, a co z

pewnością nie stanowi owych nadzwyczajnych okoliczności, co do których skarżący

miał obowiązek poinformowania organu,

b) art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, poprzez uznanie, że wyłącznie ARiMR jest uprawniona do przeprowadzenia pomiarów działek, niezbędnych do przyznania płatności ONW oraz iż jej tylko wyniki uznać należy za wiarygodne, podczas gdy strona również jest uprawniona do przeprowadzenia takowych badań we własnym zakresie, zwłaszcza, jeżeli posługuje się do tego celu zbliżonymi urządzeniami a wyniki tychże badań winny stanowić istotny element przy wydawaniu decyzji o przyznaniu płatności,

c) § 2 ust. 1 pkt. 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli, poprzez przeprowadzenie pomiarów działek skarżącego metodą inspekcji terenowej za pomocą urządzenia GPS dla terenu płaskiego, podczas gdy badany teren skarżącego jest terenem górzystym, poprzez co nie sposób uznać pomiarów ARiMR za wiarygodne.

2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

- art. 12 k.p.a. poprzez nie przestrzeganie zasady szybkości i wnikliwości działania, co skutkowało wydaniem decyzji w zakresie przyznania płatności po upływie ponad roku od złożenia w tym względzie wniosku przez skarżącego i to w sytuacji, gdy wniosek skarżącego w całości zasługiwał na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Z postawionych w niej zarzutów wynika, że zasadniczej niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku strona skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że Sąd I instancji wadliwie stwierdził, że kontrolowana decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. wydana została na podstawie prawidłowo przeprowadzonych oraz ocenionych ustaleń faktycznych. Podważając prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, strona skarżąca kasacyjnie zarzucała, że stan faktyczny, który przyjęty został za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, nie jest prawidłowy. Podnosiła, że o wadliwości ustaleń faktycznych, które w ślad za organem administracji, Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania świadczy między innymi brak uwzględnienia i odniesienia się do wszystkich aspektów związanych z uprawą orzecha włoskiego (kwestia właściwej obsady plantacji; czynników wpływających na zmniejszenie obsady plantacji; uzupełniania obsady plantacji oraz źródła pochodzenia i rodzaju sadzonek, którymi była ona uzupełniania), co gdyby nastąpiło, doprowadziłoby Sąd I instancji do zgoła odmiennych wniosków odnośnie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z kolei poprzez stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli przez ich niewłaściwe zastosowanie, strona skarżąca kasacyjnie zmierzała do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który przyjął, że rezultat kontroli na miejscu, w zakresie odnoszącym się pomiaru deklarowanych do płatności działek rolnych, a w tym kontekście rezultat przeprowadzonej z tego punktu widzenia weryfikacji powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności, jest prawidłowy.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Ocenę zarzutów, które postawione zostały na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – chodzi mianowicie o zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który jest przepisem postępowania, nie zaś przepisem prawa materialnego, jak błędnie wskazała strona skarżąca kasacyjnie - poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wstępnych, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora. W żadnym stopniu nie podważają one bowiem prawidłowości wyrażonej przez Sąd I instancji oceny, że ustalenia faktyczne, które stanowiły faktyczną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, przeprowadzone zostały przez organy administracji bez naruszenia prawa.

W zakresie, w jakim wskazana powyżej kwestia - podnoszona przez stronę skarżącą kasacyjnie, jako sporna w rozpatrywanej sprawie - odnosi się do zagadnienia prawidłowości/nieprawidłowości ustaleń faktycznych odnośnie do stanu zadeklarowanych do płatności działek rolnych, na których znajdowała się uprawa orzecha włoskiego, brak jest podstaw, aby zasadnie można było twierdzić, że przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku propozycja jej rozstrzygnięcia nie jest prawidłowa, a tym samym, że nie jest również zgodna z prawem. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności oraz aspekty analizowanego zagadnienia, a fakt, że podzielił stanowisko organu w tym zakresie, uznając je za prawidłowe, w żadnym stopniu nie wpływa na ocenę o wadliwości kontrolowanego wyroku w omawianym zakresie.

W tej mierze strona skarżąca kasacyjnie pomija konsekwencje tej istotnej okoliczności, które wiązać należy z kontrolą na miejscu przeprowadzoną w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w dniu 27 [...] 2010 roku. Jej rezultat odzwierciedlony został z sporządzonym z tej czynności protokole oraz raporcie obrazujących, co istotne, nie dość, że stan obsady orzech włoskiego na kontrolowanych działkach rolnych – 1 sadzonka na działce rolnej A; 56 sadzonek w przeliczeniu na 1 ha na działce rolnej I – który odbiegał od obowiązujących w tym zakresie wymogów i standardów, to również i stan oraz kondycję tychże sadzonek, a także - co nie jest bez znaczenia - stan samej uprawy orzecha włoskiego świadczący o braku podejmowania na niej wymaganych zabiegów agrotechnicznych. Ostatnią ze wskazanych okoliczności dokumentowały również dwa wpisy do rejestru działań agrotechnicznych z dnia 25 i 27 [...] 2010 r., wskazujące na wykonywane w tych dniach zabiegi agrotechniczne polegające na koszeniu plantacji oraz dosadzaniu sadzonek orzecha włoskiego. Niezależnie od tego, że jakość i efektywność tych zabiegów poddawały w wątpliwość ustalenia przeprowadzonej kontroli na miejscu, z których wynikało, że są one niedostateczne, to ponadto o braku podejmowania niezbędnych w tym zakresie działań świadczyło i to, że ze wskazanego rejestru nie wynikało, aby producent rolny podejmował jakiekolwiek inne, konieczne i niezbędne zabiegi agrotechniczne w tym zakresie. Zwłaszcza, że sam w toku postępowania administracyjnego powoływał się na takie okoliczności, które z punktu widzenia podjętych przez niego zobowiązań, wręcz wymagały, aby zabiegi takie podejmować, co stanowiłoby odpowiednią rekcję na oddziaływanie takich niekorzystnych dla plantacji czynników, jak susza, czy też zniszczenia dokonywane przez dzikie zwierzęta. W tym względzie, nie odnotowano, aby w okresie objętym zobowiązaniem, strona nawadniała w odpowiedni sposób plantację orzecha włoskiego albo, aby grodziła ją przez zwierzętami. Przedstawionych wniosków w żadnym razie nie podważa stawiana na gruncie omawianego zarzutu teza, że wymienione powyżej czynniki nie stanowiły nadzwyczajnych okoliczności albo siły wyższej, o zaistnieniu których producent rolny był zobowiązany powiadomić odpowiedni organ. Faktem jest bowiem, że powołując się na zaistnienie wskazanych powyżej czynników (susza; szkody wyrządzone przez dzikie zwierzęta), w tym zwłaszcza na skalę ich negatywnego oddziaływania na stan plantacji orzecha włoskiego, strona skarżąca kasacyjnie nie dość, że nie podejmowała żadnych działań naprawczych i zaradczych, które miałyby przeciwdziałać tym niekorzystnym skutkom, albo ograniczać ich rozmiar, to również nie powiadomiła organu o istniejącym problemie - bo tak należałoby to nazwać – i to w sytuacji, gdy zobowiązała się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętej wnioskiem.

Tym samym, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób podważać ustaleń faktycznych, które w oparciu o przywołane powyżej dowody oraz wnioski formułowane na podstawie ich oceny, Sąd I instancji, w ślad za organem, przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Uwzględniając powyższe, nie ma również podstaw, aby twierdzić, że trafność wniosków formułowanych w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do omawianej kwestii spornej podważa, podnoszona przez stronę skarżącą kasacyjnie, okoliczność pominięcia istotnych sprawie dowodów, a mianowicie dowodu z zeznań świadków przesłuchanych na okoliczność uzupełniania plantacji orzecha nowym materiałem nasadzeniowym, dowodu zakupu sadzonek świadczącego również o ich ilości oraz jakości, dowodu z pisma Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji w P. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, przede wszystkim podnieść należy, że wskazywane przez nią dowody nie zostały pominięte przez organ w toku prowadzonego postępowania, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dowody te stanowiły bowiem przedmiot oceny organów, a z punktu widzenia jej prawidłowości, również przedmiot oceny Sądu I instancji. W sytuacji więc, gdy ocena ta - jakkolwiek nie satysfakcjonująca dla strony skarżącej kasacyjnie - skutkowała wnioskiem, że wymienione dowody są nieistotne albo nieprzydatne z punktu widzenia rekonstrukcji konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy, to jednak nie może to świadczyć o tym, że zostały one pominięte. W tej mierze, podzielić należy stanowisko, że wymienione dowody, w tym również wnioski, które na ich podstawie można i należałoby formułować, w żadnym stopniu nie podważały przeprowadzonych w sprawie ustaleń odnośnie do stanu uprawy orzecha włoskiego, który utrwalony został w treści protokołu kontroli na miejscu oraz przeprowadzonymi w jej toku dowodami. Rysującego się na ich podstawie obrazu stanu rzeczy, w żadnym razie nie weryfikują bowiem zeznania świadków odnośnie do daty (dzień kontroli oraz okres po niej następujący) dokonywania uzupełniających nasadzeń oraz ich liczby – która nota bene wobec jej skali świadczy i o tym, że plantacja nie była utrzymywana we właściwej kondycji - ani też okoliczność zakupu materiału nasadzeniowego, którym plantacja była uzupełniania, czy też źródła pochodzenia tych nowych sadzonek, które miałoby świadczyć o ich ekologicznym charakterze, a w tym kontekście istnienia/nieistnienia wymogu zgody na uzupełnienia plantacji materiałem nieekologicznym.

Faktem jest bowiem, że w dniu kontroli na miejscu stan obsady orzecha włoskiego na kontrolowanych działkach dalece odbiegał od obowiązujących w tej mierze wymogów - 1 sadzonka na działce rolnej A; 56 sadzonek w przeliczeniu na 1 ha na działce rolnej I. W tym też kontekście, za nieprzydatny z punktu widzenia przedstawionych argumentów uznać należy podniesiony w uzasadnieniu omawianego zarzutu argument z judykatu Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 868/09. Z tego mianowicie powodu, że strona skarżąca kasacyjnie w ogóle pomija – przywoływaną już powyżej – okoliczność w postaci stanu, w jakim znajdowała się uprawa orzecha włoskiego, co stanowiło konsekwencję braku podejmowania przez wnioskodawcę wymaganych zabiegów agrotechnicznych, które z uwagi na podnoszone przez niego samego, a powyżej również już przywołane okoliczności, były wręcz bezwzględnie konieczne z punktu widzenia realizacji podjętego zobowiązania. Z przedstawionych względów, pogląd prawny wyrażony w przywołanym powyżej wyroku NSA – afirmowany przez skład Sądu orzekającego w rozpatrywanej sprawie – nie może stanowić argumentu podważającego trafność stanowiska Sądu I instancji. Tym bardziej, że metoda, która w rozpatrywanej sprawie została wykorzystana dla oceny prawidłowości obsady plantacji orzecha włoskiego, nie jest metodą niewiarygodną, ani też niedopuszczalną z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa.

Za oczywiście niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. i wyrażonej na jego gruncie zasady szybkości postępowania. Jakkolwiek faktem jest, że prowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne trwało stosunkowo długo, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że w postępowaniu tym, strona nie była pozbawiona możliwości korzystania z tych instrumentów procesowych, które wprost ukierunkowane zostały na zwalczanie bezczynności organu, czy też przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ i tym samym egzekwowania tego, aby sprawa została załatwiona bez zbędnej zwłoki. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez które strona skarżąca kasacyjnie zmierzała do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie do rezultatu przeprowadzonej kontroli na miejscu w zakresie odnoszącym się pomiaru działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, a w tym kontekście również odnośnie do rezultatu - przeprowadzonej z tego punktu widzenia - weryfikacji powierzchni działek rolnych, która jako stwierdzona, przyjęta została, jako podstawa ustalenia wysokości przyznanych płatności.

Merytoryczną ocenę tych zarzutów kasacyjnych poprzedzić należy wyjaśnieniem, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny, nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z przepisem prawa materialnego, w odniesieniu do którego zarzuca jego niewłaściwe zastosowanie, nie może budzić żadnych wątpliwości, że rozpatrzenie tego zarzutu musi uwzględniać stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co wymagałoby postawienia odpowiednich zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz wykazania wpływu ich naruszenia na wynik sprawy. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.

Wobec tego więc, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie został skutecznie zakwestionowany, a nie służą temu również zarzuty formułowane w ramach podstawy z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., zaś oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można dokonywać, jak to już wskazano, na podstawie "stanu faktycznego" uznawanego przez samą stronę skarżącą kasacyjne za prawidłowy, z czym – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, merytoryczna ocena postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, nie może pomijać ustaleń faktycznych, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w związku z § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzeniem ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzenie kontroli podnieść należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie dość, że nie uwzględniła, iż art. 5 wymienionej ustawy podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne, co z punktu widzenia uczynienia zadość wymogowi precyzyjnego wskazania podstawy kasacyjnej nakazywało podjęcie przez autora wniesionego środka zaskarżenia stosownych działań i zabiegów, gdy chodzi o konstrukcję stawianego zarzutu, to przede wszystkim nie wykazała w jego uzasadnieniu, na czym dokładnie miało polegać naruszenie wskazanych przepisów przez niewłaściwe ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Niezależnie od powyższego podnieść należy również, że charakter regulacji prawnej zawartej w przywołanych przepisach ustawy oraz rozporządzenia wskazuje na to, że mają one charakter kompetencyjny. Skoro tak, to nie może budzić wątpliwości, że w toku prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania administracyjnego, uprawnione organy, realizując powierzone im zadania, czyniły użytek z przyznanych im wymienionymi przepisami kompetencji podejmując stosowne działania i czynności procesowe. Fakt zaś, że ich rezultat nie korespondował z oczekiwaniami strony tego postępowania, sam w sobie nie może świadczyć o naruszeniu wymienionych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, zwłaszcza w sytuacji braku wykazania przez stronę skarżącą kasacyjnie, że sposób realizacji tych kompetencji nie był zgodny z przepisami prawa, na podstawie których kompetencje te były wykonywane. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, o naruszeniu wymienionych przepisów w żadnym razie nie może świadczyć i to, że oferowany przez stronę w toku postępowania dowód z wyniku pomiaru działek rolnych, który na jej zlecenie przeprowadziła spółka E., nie został uwzględniony przez organ i stanowił podstawy weryfikacji pomiaru przeprowadzonego przez organ w toku kontroli na miejscu. Wskazana kwestia wiąże się bowiem ściśle z zagadnieniem ustaleń faktycznych oraz kontroli prawidłowości ich przeprowadzenia, nie zaś zagadnieniem kompetencyjnych podstaw działania organu w toku prowadzonego postępowania w relacji do procesowych uprawnień strony tego postępowania do składania wniosków dowodowych i przedstawiania dowodów na prezentowane przez nią okoliczności.

Gdy chodzi natomiast o ocenę zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne i podjętą na jego gruncie próbę podważenia, w zakresie odnoszącym się do pomiaru działek rolnych, zasadności stosowania metody inspekcji terenowej za pomocą urządzenia GPS dla terenu płaskiego, stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej w żadnym stopniu nie uzasadnił, ani też nie wykazał, dlaczego ze względu na okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, stosowanie tej metody było błędne. Przede wszystkim nie wykazał, że przedmiotowe działki rolne położone są na terenie górzystym, co wymagało odpowiedniego odniesienia się do argumentu takiego ich usytuowania w relacji do poziomu morza, które nakazywałoby kwalifikowanie terenu, na którym są one położone, jako rzeczywiście terenu górzystego. O swoistej bezsilności strony skarżącej kasacyjnie w tej kwestii świadczy również to, że sama używa ona zamiennie określeń typu "teren górzysty", "teren nierówny", czy też "teren wręcz górzysty".

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 207 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.