Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1279/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 67/15 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 67/15 w sprawie ze skargi Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 67/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku tegoż Sądu z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie ze skargi Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stany technicznego budynku.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 23 lipca 2015r. wpłynął do Sądu wniosek Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych od złożonej skargi kasacyjnej od ww. wyroku z dnia 31 marca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, iż przesyłka listowna zawierające wezwanie z dnia 1 czerwca 2015 r. była dwukrotnie awizowana – 5.06.2015 r. i 15.06.2015 r. Jednak wiedzę o wezwaniach z dnia 1.06.2015 r. skierowanych do pełnomocnika uzyskał on dopiero w dniu 17 lipca 2015r. – tj. w dniu doręczenia mu postanowienia WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W tym też upatruje zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że ani zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacja o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej z dnia 5.06.2015 r., ani powtórne awizo z dnia 15.06.2015 r. nie zostały pozostawione przez pracownika Poczty Polskiej w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika. "Wnioskodawcza wskazuje, że w okresie od 5 czerwca 2015r., ani od 15 czerwca 2015r. adresat pomimo regularnego sprawdzania zawartości skrzynki pocztowej nie znalazł w niej stosownego zawiadomienia, ani tym bardziej zawiadomienia powtórnego. Z uwagi na powyższe Wnioskodawca skierował w dniu 23 lipca 2015 r. wniosek o wszczęcie postępowania reklamacyjnego do Dyrektora Okręgu Poczty Polskiej w Krakowie. Wnioskodawca wyjaśnił, że upoważniony do odbioru poczty pracownik Kancelarii jest obecny pod adresem: ul. T. w Krakowie, w każdym dniu roboczym, w godz. od 8.30 do 16.30 i osobiście podejmuje wszystkie doręczane przesyłki. W związku z powyższym nie zachodzi potrzeba pozostawiania przez pracownika Poczty Polskiej zawiadomień o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w skrzynce pocztowej. Wnioskodawca nadmienił, że z poczynionych samodzielnie ustaleń wynika, że w okresie nienależytego wykonywania usługi doręczenia przesyłki listonosz A.K. obsługujący rejon siedziby adresata przebywał na urlopie, a przesyłki doręczał w ramach zastępstwa listonosz obsługujący inny rejon."

Za pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. została przekazana Sądowi odpowiedź Kierownika Działu Operacyjnego Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2015r. na wniesioną przez pełnomocnika reklamację.

Sąd pierwszej instancji przytaczając treść art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), uznał, iż złożony wniosek jest nieuzasadniony. Sąd wyjaśnił, że aby można było wnieść wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której zaniechano w wyznaczonym terminie, i aby można go było rozpoznać, muszą zaistnieć prawem określone przesłanki. W przedmiotowej sprawie czynnością, o której dokonanie wzywał Sąd było uiszczenie wpisu w kwocie 250 zł od złożonej skargi kasacyjnej z dnia 26.05.2015 r. oraz przedłożenie siedmiu egzemplarzy odpisów tejże skargi. Czynność ta miała być dokonana w terminie 7 dniu od daty doręczenia odpisu wezwania do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej z dnia 1.06.2015 r., była ona dwukrotnie awizowana: 5.06.2015 r. oraz 15.06.2015 r., a wobec jej nie podjęcia w terminie została zwrócona nadawcy. Rozpoczęcie biegu terminu do dokonania czynności zakreślonej wezwaniem Sądu, następuje z dniem prawidłowego doręczenia takiego wezwania Sądu podmiotowi, który jest adresatem wezwania. Sąd wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Odnośnie dwóch warunków wynikających z art. 87 p.p.s.a., a związanych z przywróceniem terminu, Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został z zachowaniem 7 dniowego terminu do jego wniesienia oraz dokonano czynności (usunięto braki formalne skargi kasacyjnej), których nie dokonano w terminie. Sąd wskazał, iż kwestią podstawową pozostało rozważenie czy został zachowany trzeci warunek przywrócenia terminu tj. czy strona (jej pełnomocnik) nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Sąd wskazał, iż wezwanie Sądu skierowane do pełnomocnika skarżącej wysłane zostało na wskazany adres tj. ul. T., 31-506 Kraków. Z treści wniosku o przywrócenie terminu z dnia 23.07.2015r., złożonej reklamacji z tej samej daty oraz pisma Kierownika Działu Operacyjnego Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności w Krakowie z dnia 17.08.2015 r. wynika następujący stan faktyczny: w Kancelarii Adwokackiej prowadzonej pod adresem: ul. T. w Krakowie w każdym dniu roboczym, w godz. od 8.30 do 16.30 przebywa upoważniony do odbioru poczty pracownik Kancelarii i osobiście podejmuje wszystkie doręczane przesyłki. Jednak w związku z przesyłką doręczoną w dniu 5.06.2015 r. listonosz A.K. (w sposób stały obsługujący ten rejon doręczeń) został poinformowany przez sekretarkę M.B., "że adwokat P. M.K. przebywa na urlopie i w związku z tym prosi o awizowanie przesyłek do niego adresowanych." Znajduje to potwierdzenie zarówno w adnotacji na przesyłce "adresat nieobecny", jak i w logicznej analizie tej sytuacji. Brak byłoby podstaw do odmowy przyjęcia pisma przez upoważnionego pracownika kancelarii, jeżeli adresat – adw. M.K. – byłby obecny i gdyby nie dał wyraźnego polecenia zakazującego przyjmowania kierowanej do niego korespondencji, a tylko o jej awizowanie (chociażby właśnie ze względu na dążenie do zachowania terminów czynności procesowych). "W takim przypadku sporządzone zawiadomienie o awizacji pozostawiał bezpośrednio w Kancelarii sekretarce, a w przypadkach jej nieobecności osobie, która ją zastępowała". Również te ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu. Sekretarka M.B. jest osobą, która odbiera korespondencję przesyłaną na adres Kancelarii – tak było również odnośnie innych przesyłek w przedmiotowej sprawie. Nadto ze względu na rejonizację doręczeń zarówno listonosz A.K. był znany pracownikom Kancelarii, jako obsługujący w sposób stały ten rejon doręczeń, jak i jemu sekretarka M.B. Stąd też praktyka pozostawiania zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej bezpośrednio sekretarce, zamiast w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania. Było to o tyle uzasadnione, że wobec odmowy przyjęcia przesyłki ze względu na nieobecność adresata, zawiadomienie o pozostawieniu jej w placówce pocztowej zostałoby umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, z której i tak regularnie jest wyjmowana korespondencja. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że zarówno w dniu 5.06.2015 r., jak i 15.06.2015 r. nastąpiło awizowanie przesyłki poleconej nr 00659007734251643435. Dla oceny tej nie ma znaczenia, że na przesyłce listonosz zaznaczył omyłkowo (w trakcie opracowywania przesyłek awizowanych), iż pozostawił zawiadomienie "w oddawczej skrzynce pocztowej". Sąd uznał, że doręczyciel nie ma obowiązku badania, czy osoba znajdująca się w lokalu siedziby Spółki i wyrażająca gotowość przyjęcia pisma, czy też awiza, jest osobą uprawnioną do odbioru. W takiej sytuacji powinien on przyjąć, że uprawnieniem tego rodzaju dysponuje. Skoro osoba, obecna pod adresem siedziby Kancelarii nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można mu czynić zarzutu, że awizo przesyłki pozostawił bezpośrednio sekretarce. To obowiązkiem jednostki organizacyjnej (Kancelarii, osób nią zarządzających, czy też korzystających z obsługi osób w niej zatrudnionych) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona, także w przypadku nieobecności adresata lub też skutecznego informowania o pozostawionych awizach przesyłek pocztowych. To strona odpowiada za prawidłową organizację pracy Kancelarii lub za winę osób, którymi się posługuje. Sąd stwierdził, że obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe i by były one odbierane nawet pomimo nieobecności adresata. Skoro bowiem w każdy dzień roboczy w godz. od 8.30 do 16.30 w Kancelarii jest osoba upoważniona do odbioru przesyłek i osobiście podejmuje wszystkie doręczane przesyłki, to nieprawdopodobne jest, aby bez wyraźnego polecenia adresata odmówiła ona odbioru takiej przesyłki z sugestia pozostawienia zawiadomienia o awizacji. Sąd zaznaczył, iż postępowanie o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest postępowaniem incydentalnym w stosunku do postępowania głównego, zainicjowanego wniesioną skargą. Dlatego też Sąd wojewódzki działając na podstawie przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa w Krakowie. Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie:

- art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z § ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ) – poprzez nieprawidłowe uznanie, że doręczenie pisma osobie, której adresat cofnął upoważnienie do odbioru pism było skuteczne;

- art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy

- art. 73 § 1-4 poprzez uznanie za prawidłowe awizowania przesyłki, mimo że operator pocztowy nie był w stanie jednoznacznie określić w jaki sposób ta awizacja nastąpiła.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy, iż w świetle przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wniosek dopuszczalny to wniosek, który dotyczy czynności, której strona w terminie nie dokonała i złożony w siedmiodniowym terminie od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

W okolicznościach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było zbadanie czy, a jeśli tak to w jakiej dacie doszło do doręczenia wezwania z dnia 1 czerwca 2015 r. do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi kasacyjnej i czy skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia tych braków skargi kasacyjnej.

Na wstępie wskazać należy, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 87, teza 8).

Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, https://cbois.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności.

Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 1 czerwca 2015 r., została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 czerwca 2015 r. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Paragraf 2 tego przepisu stanowi zaś, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Stosownie do § 4 art. 73 p.p.s.a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Jak wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. Urząd w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2015 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację doręczenia ww. przesyłki, listonosz nie potrafi jednoznacznie wskazać w jakich okolicznościach awizował przesyłkę, stwierdził natomiast, że został poinformowany przez pracownika Kancelarii (sekretarkę M.B.), że adwokat M.K. przebywa na urlopie i w związku z tym prosi o awizowanie przesyłek do niego adresowanych. W związku z pozyskaniem takiej informacji listonosz pozostawiał zawiadomienie o awizacji bezpośrednio w Kancelarii sekretarce, a w przypadkach jej nieobecności osobie, która ją zastępowała.

Zatem rację ma Sąd pierwszej instancji, że odebranie zawiadomień o awizacji przesyłki przez upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika było skuteczne i jako takie otworzyło termin, po upływie którego należało uznać przesyłkę za doręczoną świetle art. 53 § 4 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentu, który pozwoliłby zastosować art. 86 § 1 p.p.s.a., gdyż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, która to sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Wskazać przy tym należy, że skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika.

Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zażalenia w niniejszej sprawie nie doszło do obalenia domniemania prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Z koperty zawierającej wezwanie wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie po raz pierwszy w dniu 5 czerwca 2015 r. i po raz drugi w dniu 15 czerwca 2015 r., a jej zwrot nastąpił w dniu 24 czerwca 2015 r. Stwierdzić należy, iż w piśmie Poczty Polskiej S.A. Urząd w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2015 r. (k-195), na które powołuje się pełnomocnik skarżącej operator w żaden sposób nie uprawdopodabnia okoliczności, że pełnomocnik skarżącej nie otrzymał żadnego awiza w sprawie. Wręcz przeciwnie z treści pisma wprost wynika, że listonosz pozostawiał zawiadomienie o awizacji bezpośrednio w Kancelarii sekretarce, a w przypadkach jej nieobecności osobie, która ją zastępowała. Jak słusznie wskazał Sąd wojewódzki taka praktyka pozostawiania zawiadomień o awizacji bezpośrednio sekretarce, zamiast w skrzynce oddawczej nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki pocztowej umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej zostało by wyjęte przez tę samą osobę. Powyższa ocena znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, gdzie wskazano, iż "upoważniony do odbioru poczty pracownik Kancelarii jest obecny pod adresem: ul. T. w Krakowie, w każdym dniu roboczym, w godz. od 8.30 do 16.30 i osobiście podejmuje wszystkie doręczane przesyłki. W związku z tym nie zachodzi potrzeba pozostawiania przez pracownika Poczty Polskiej zawiadomień o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w skrzynce pocztowej.".

Wskazać należy, iż przez osobę "uprawnioną", należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II GSK 594/09, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 910/10).

W aktach sprawy brak jest potwierdzenia okoliczności, iż zawiadomienia o awizacji zostały odebrane przez osobę nieuprawnioną, gdyż jak wynika z akt sekretarka M.B. odbierała wcześniejszą korespondencję sądową. Natomiast okoliczność, iż osoba ta zaniedbała ustalony przez pełnomocnika skarżącej obowiązek doręczenia przesyłki i informowania go o tym fakcie, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez pełnomocnika skarżącej w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji w jego Kancelarii. W żadnym przypadku okoliczność taka nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, bowiem to na pełnomocniku skarżącej ciąży obowiązek takiego zorganizowania w swojej firmie pracy zatrudnionych w niej osób, aby w sposób właściwy dbano o interesy strony.

Mając powyższe na uwadze jako nieuzasadniony należało ocenić również zarzut naruszenia art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z "§ ust. 3" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. Sąd uznał przy tym, że intencją żalącego było wskazanie na § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia albowiem to ten przepis stanowi o sposobie doręczenia przesyłki adresatowi za pośrednictwem osoby upoważnionej do odbioru pism w miejscu pracy adresata.

W świetle powyższego za słuszne należy uznać przyjęcie przez Sąd I instancji, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej co uzasadniało odmowę przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Z tych względów zażalenie, jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.