Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 499/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: paqr. 8 ust. 1, art. 8 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej . oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (dalej jako organ odwoławczy lub w skrócie DPWIS), działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.) art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1666 ze zm., dalej jako Kodeks pracy lub w skrócie K.p.) oraz § 8 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367, dalej jako rozporządzenie lub w skrócie r.R.M.2009), jak również art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej w skrócie k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. P. (zwanej dalej skarżącą), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. (dalej jako organ I instancji lub w skrócie PPIS) z dnia 11 maja 2017 r., nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca, urodzona w 1960 r., zatrudniona była w "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców w J. na stanowiskach:

- od 5 maja 1978 r. do 15 listopada 1978 r. jako sprzedawca (7/8) etatu,

- od 16 listopada 1978 r. do 31 lipca 1989 r. jako starszy sprzedawca,

- od 1 sierpnia 1989 r. do 26 kwietnia 1990 r. jako starszy sprzedawca-kasjer,

- od 27 kwietnia 1990 r. do 20 czerwca 1993 r. jako zastępca kierownika sklepu,

- od 21 czerwca 1993 r. do 5 grudnia 1993 r. jako kierownik sklepu,

- od 6 grudnia 1993 r. do 1 stycznia 1998 r. jako sprzedawca,

- od 2 stycznia 1998 r. do 12 stycznia 2000 r. jako zastępca kierownika sklepu,

- od 13 stycznia 2000 r. do 6 lipca 2015 r. jako sprzedawca-kasjer.

Następnie wskazano, że na podstawie zgłoszenia choroby zawodowej, dokonanego w dniu 8 stycznia 2016 r. przez skarżącą, PPIS wszczął postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do r.R.M.2009).

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. – Oddział w J. (dalej jako jednostka orzecznicza I stopnia), orzeczeniem lekarskim z dnia 24 czerwca 2016 r., nr [...], stwierdził brak podstaw do rozpoznania tej choroby zawodowej u skarżącej.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że "biorąc pod uwagę analizę narażenia zawodowego, dane kliniczne, zebraną w trakcie postępowania orzeczniczego dokumentację medyczną, przeprowadzone badania dodatkowe i wnioski z konsultacji specjalisty neurologa nie można stwierdzić bezspornie ani nawet z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie skarżącej powstało w związku ze sposobem wykonywania pracy. W przedstawionej charakterystyce stanowiska pracy wskazano wykonywanie przez orzekaną czynności zawodowych (różnorodne czynności w niejednakowym stopniu obciążające kończyny górne) na stanowisku sprzedawcy. Czynności te nie noszą znamion pracy monotypowej i nie wiążą się z uciskiem na nerwy pośrodkowe. Dodatkowo fakt rozpoznania u badanej- osoby praworęcznej- obustronnego zespołu cieśni nadgarstka przy niejednakowym obciążeniu obu rąk wykonywanymi czynnościami nie pozwala na potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanego schorzenia". Tym samym brak było podstaw do rozpoznania u badanej choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1).

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem lekarskim, złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownych badań w jednostce orzeczniczej II stopnia diagnostycznego.

Instytut Medycyny Pracy Kliniki Zdrowia Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w Ł. (dalej jako jednostka orzecznicza II stopnia) w dniu 12 grudnia 2016 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do r.R.M.2009).

W uzasadnieniu jednostka orzecznicza II stopnia wskazała, iż z analizy czynności zawodowych skarżącej należy wnioskować, że w trakcie pracy zawodowej nie wykonywała czynności powtarzalnych monotypowych, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Następnie PPIS opisaną wyżej decyzją z dnia 11 maja 2017 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1).

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła jedynie, iż się z nią nie zgadza i prosi o ponowne rozpatrzenie.

Wzmiankowaną na wstępie decyzją z dnia 5 lipca 2017 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w jej uzasadnieniu, iż w przypadku skarżącej obie placówki systemu ochrony zdrowia, upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych, na podstawie analizy dokumentacji medycznej i wyników przeprowadzonych badań, nie rozpoznały u niej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1). Zwrócono uwagę, iż jednostki orzecznicze wydające opinie w sprawie były zgodne co do faktu, że sposób wykonywania pracy przez skarżącą nie nosił znamion pracy monotypowej, w której dochodziłoby do długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji do rozwoju zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Lekarze orzecznicy nie powiązali występującego u skarżącej schorzenia z pracą zawodową, dlatego też organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że nie został spełniony, konieczny do stwierdzenia choroby zawodowej, warunek powiązania etiologii schorzenia z pracą zawodową.

Podkreślono przy tym, że przepis szczegółowy tj. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, stawia organowi przy wydawaniu decyzji wymóg kierowania się opiniami medycznymi zawartymi w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 r.R.M.2009. Zaznaczono jednocześnie, że orzeczenie jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter opinii biegłego, a skoro omawiane orzeczenie jest opinią w rozumieniu art. 84 k.p.a. to podlega ono także weryfikacji, tak jak każdy inny dowód w sprawie

Zdaniem DPWIS w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości wydanych w stosunku do skarżącej orzeczeń lekarskich oraz zawartych w nich rozpoznań, nieuznających istnienia związku przyczynowego pomiędzy występującymi schorzeniami a narażeniem na sposób wykonywania pracy. W opinii jednostek orzeczniczych skarżąca mimo obciążenia układu ruchu, jednak nie wykonywała takich czynności, które według wiedzy medycznej predysponowałyby ją do rozwoju zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Na marginesie zauważono, iż sam fakt występowania czynników szkodliwych na stanowisku pracy nie jest równoznaczny z wystąpieniem choroby zawodowej u pracownika narażonego na dany czynnik. Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, dokonane przez jednostkę właściwą do rozpoznania chorób zawodowych.

W tym też kontekście wskazano, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter oraz warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

W odpowiedzi na przedmiotową skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazano, że w skardze skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 12 września 2017 r. skarżąca nadmieniając, iż nie wiedziała o konieczności dołączenia nowej dokumentacji medycznej, załączyła:

- wynik badania EMG ze szpitala w Ś. z dnia 9 sierpnia 2004 r.,

- kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z Wielospecjalistycznego Szpitala Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej Szpitala Powiatowego – Oddziału Chirurgii Urazowej i Ortopedii w Z. z dnia 2 października 2009 r.,

- kartę informacyjną leczenia szpitalnego z Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w K. z dnia 24 lutego 2017 r.,

- wynik z pracowni Elektrofizjologii wykonany w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W.,

- wynik badania USG z dnia 21 marca 2016 r. oraz

- opinię ortopedy z dnia 27 kwietnia 2017 r.

Ponadto skarżąca wskazała, że jednostka orzecznicza II stopnia w swoim orzeczeniu zarzuciła jej brak dokumentacji zabiegu operacyjnego cieśni kanału nadgarstka prawego, który odbył się 2 października 2009 r., gdy tymczasem dokumentacja medyczna była kserowana w jednostce orzeczniczej I stopnia, gdzie skarżąca została zapewniona, że cała dokumentacja zostanie przekazana do jednostki orzeczniczej II stopnia.

Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. skarżąca przedłożyła do akt kartę z wizyty u ortopedy z dnia 24 października 2017 r., zlecenie konsultacji, kartę zabiegową z uzdrowiska C. oraz skierowanie do szpitala z dnia 24 października 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z powyższych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu jedynie pod kątem czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz czy jest zgodny z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jest to więc tzw. "sąd prawa", nie zaś "sąd faktu", jak to mamy do czynienia w przypadku sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, co wyklucza możliwość ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, a tym samym merytorycznego rozpoznawania sprawy i wydawania przez sąd wyroków o charakterze decyzji administracyjnych.

W myśl natomiast art. 134 § 1 u.p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja DPWIS z dnia 5 lipca 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję PPIS z dnia 11 maja 2017 r. nie stwierdzającą u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 r.R.M.2009).

Ocena legalności zaskarżonego orzeczenia, przeprowadzona według wyżej wymienionych kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona.

Pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym, posiadającym definicję legalną zawartą w art. 235¹ K.p., zgodnie z którym jest to choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Z powyższego wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie znajdowało się w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę. Związek ten musi zostać ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Co ważne, przyczyną wywołującą chorobę zawodową jest sama praca. Na jej rodzaj ma wpływ charakter, sposób i warunki jej wykonywania. Z tego powodu, jak słusznie zauważono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych.

Ponadto podkreślić należy, że możliwość stwierdzenia choroby zawodowej dopuszczalna jest nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, iż chorobę wymienioną w tym. wykazie spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy. Możliwe jest to również wówczas, gdy związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, CBOSA, wskazał, że przesłanka stwierdzenia "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji publicznej z konieczności badania wszystkich możliwych pozaustawowych czynników, które mogą wywołać schorzenia, tym bardziej jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby.

Nie sposób nie zwrócić jednakże uwagi, iż stosownie do § 8 ust. 1 r.R.M.2009, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", wydaje lekarz spełniający określone § 5 ust. 1 wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Organy inspekcji sanitarnej oraz sądy administracyjne, kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają specjalistycznej wiedzy, która pozwoliłaby na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. W związku z tym, organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani wykonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Nie oznacza to jednak bezkrytycznej akceptacji, gdyż takie orzeczenie podlega to ocenie pod kątem zachowania kryteriów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. (zob. wyroki NSA z dnia 24 lutego 2015, sygn. akt II OSK 2013/13, i z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2986/13). Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, iż przed wydaniem zaskarżonych w sprawie decyzji organy właściwe w sprawie pozyskały orzeczenia lekarskie, o których mowa powyżej. Skarżąca została bowiem przebadana w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy- Oddziale w J., a także w Instytucie Medycyny Pracy Klinice Zdrowia Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w Ł.

W efekcie orzeczeniami lekarskimi z dnia 24 czerwca 2016 r. oraz z dnia 12 grudnia 2016 r. stwierdzono jednoznacznie brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej w postaci zespół cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu) zaliczanego do grupy przewlekłych chorób układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy.

Jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła, iż "biorąc pod uwagę analizę narażenia zawodowego, dane kliniczne, zebraną w trakcie postępowania orzeczniczego dokumentację medyczną, przeprowadzone badania dodatkowe i wnioski z konsultacji specjalisty neurologa nie można stwierdzić bezspornie ani nawet z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie skarżącej powstało w związku ze sposobem wykonywania pracy. W przedstawionej charakterystyce stanowiska pracy wskazano wykonywanie przez orzekaną czynności zawodowych (różnorodne czynności w niejednakowym stopniu obciążające kończyny górne) na stanowisku sprzedawcy. Czynności te nie noszą znamion pracy monotypowej i nie wiążą się z uciskiem na nerwy pośrodkowe. Dodatkowo fakt rozpoznania u badanej- osoby praworęcznej- obustronnego zespołu cieśni nadgarstka przy niejednakowym obciążeniu obu rąk wykonywanymi czynnościami nie pozwala na potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanego schorzenia".

Natomiast jednostka orzecznicza II stopnia wskazała, iż "w trakcie aktualnej hospitalizacji pacjentki (...) przeprowadzono konsultację neurologiczną poszerzoną o badanie elektroneurograficzne, w którym przewodnictwo lewego nerwu pośrodkowego wykazało cechy uszkodzenia demielizacyjnego włokien czuciowych oraz uszkodzenia aksonalno-demielinizacyjnego włókien ruchowych nerwu na poziomie nadgarstka. Badanie przewodnictwa we włóknach czuciowych prawego nerwu pośrodkowego zmiany demielinizacyjne (w wywiadzie przebyte leczenie operacyjne z powodu ZCN prawego w 2008 r.). Przewodnictwo we włóknach ruchowych prawego nerwu pośrodkowego prawidłowe. Przewodnictwo we włóknach ruchowych i czuciowych prawego i lewego nerwu łokciowego prawidłowe. Analiza czynności zawodowych badanej wykazała, iż w trakcie pracy zawodowej nie wykonywała czynności powtarzalnych monotypowych, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji wystąpienie zespołu cieśni w obrębie nadgarstka".

Zdaniem Sądu, wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie w sposób należyty i wyczerpujący przedstawia powody, z których wyprowadzono wniosek o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z ich treści wynika, iż podjęte ustalenia w zakresie stanu klinicznego na podstawie badania lekarskiego i przeprowadzonych badań dodatkowych oraz konsultacji specjalistycznych (neurologicznej, ortopedycznej) zostały skonfrontowane z zakresem oceny narażenia zawodowego oraz charakterystyki stanowiska pracy podanego przez pracodawcę.

Mając zatem na względzie powyższe trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organów Inspekcji Sanitarnej, iż wydane w sprawie orzeczenia lekarskie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia skarżącej oraz dokładną analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne i przekonujące. Tymczasem bez pozytywnej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z taką opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie – jak już wyżej wspomniano - stanowi podstawowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych. Stąd nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. CBOSA i powołane w nim orzecznictwo).

Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organu, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.

Odnośnie natomiast zastrzeżenia skarżącej, iż jednostka orzecznicza II stopnia w swoim orzeczeniu zarzuciła jej brak dokumentacji zabiegu operacyjnego cieśni kanału nadgarstka prawego, który odbył się 2 października 2009 r., wskazać trzeba, że w omawianym orzeczeniu wskazano co prawda o braku dokumentacji dotyczącej przeprowadzenia tego zabiegu, jednakże w żaden sposób nie kwestionowano faktu jego przeprowadzenia.

Co do przedstawionych przez skarżącą, dopiero na etapie skargi i na rozprawie, kserokopii dokumentacji medycznej to wskazać należy, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jej wydania. Z tego też powodu, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, to wówczas, gdy zostaną zachowane terminy określone w art. 148 § 1 k.p.a., istnieje możliwość wznowienia postepowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.