Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 597/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.134 par.1, art.151;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par.42 ust.1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art.51 ust.7 i ust.1 pkt 2, art.50 ust.1 pkt 4, art.48 ust.1, art.103 ust.2, art.81 ust.1;
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.37 ust.1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. Referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie dostosowania bramy wjazdowej i furtki wejściowej do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O., na podstawie art. 51 ust. 7 i ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409, ze zm., dalej jako: Prawo budowlane) nakazał właścicielom działki nr "[...]" w O. przy ul. M. "[...]": L. K. i S.K. dostosowanie bramy wjazdowej i furtki wejściowej na posesję na działce nr "[...]" w O. do stanu zgodnego z prawem, t.j, takiego, w którym brama i furtka nie będą otwierać się na zewnątrz działki, w terminie do dnia 15 czerwca 2015r. W uzasadnieniu podano, że w wyniku kontroli legalności budowy budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr "[...]" i obsługi komunikacyjnej (wjazdu i wejścia na posesję) ustalono, że budynek garażowy został wybudowany bez wymaganej zgody właściwego organu, ale został zalegalizowany decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. nr "[...]" z dnia "[...]" w zakresie zgodnym z inwentaryzacją budowlaną stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji. Wskazano, że w opisie technicznym do inwentaryzacji i obliczeń statycznych przedmiotowego garażu zawarty jest zapis, że teren działki jest całkowicie ogrodzony i zagospodarowany, a na planie zagospodarowania terenu zaznaczony jest wjazd do garażu. W ocenie organu nie zatem ma podstaw do kwestionowania legalności wjazdu i wejścia na teren działki, na której znajduje się budynek garażu, ponieważ zostały one zalegalizowane prawomocną decyzją. Wskazano, że poprzednia decyzja organu w niniejszej sprawie z dnia "[...]" została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia "[...]". W związku z tym, wykonując zalecenia organu odwoławczego, organ I instancji dokonał szeregu czynności. W trakcie oględzin ustalono, że przedmiotowe ogrodzenie wygląda tak, jak na dokumentacji fotograficznej załączonej do operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości z października 1995r. z wyjątkiem koloru wyprawy elewacyjnej murowanego ogrodzenia oraz bramy wjazdowej. Na podstawie operatów geodezyjnych uzyskanych z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej geodeta uprawniony dokonał analizy przebiegu lica ogrodzenia z aktualnego operatu z wynikami pomiaru z operatów z lat 1988 i 1993r., w wyniku której uznał, że ogrodzenie pozostało niezmienione. Wynik tej analizy jest zbieżny z zeznaniami świadków, złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Także zdjęcia lotnicze, dostępne na stronie internetowej Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej Miasta O., nie potwierdzają zmiany przebiegu ogrodzenia działki przedmiotowej nieruchomości od strony działki nr "[...]", która nastąpić miała po wydaniu decyzji legalizacyjnej. Natomiast zdjęcia dostarczone przez A. S. w ocenie organu nie dokumentują zmiany przebiegu ogrodzenia. Ponadto z zeznań jednego ze świadków wynika, że ogrodzenie widoczne na tych zdjęciach jest ogrodzeniem działki sąsiedniej oraz że zdjęcia te nie przedstawiają ogrodzenia działki nr "[...]" od strony działki nr "[...]", ponieważ ogrodzenie to w 1992r. nie istniało. Natomiast różnice w przedstawianiu na różnych mapach przebiegu ogrodzenia działki nr "[...]" od strony działki nr "[...]" wynikają ze skali tych map. Ogrodzenie posesji zostało zatem zalegalizowane prawomocną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O., a przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło wykonania robót budowlanych związanych z przebudową i rozbudową ogrodzenia - poza wymianą bramy i montażem furtki - po legalizacji budynku garażu. Przy czym po wymianie bramy zarówno brama, jak i furtka otwierające się na zewnątrz działki, wymagają dostosowania do stanu zgodnego z przepisami technicznymi. Zgodnie bowiem z § 42 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki. Także obowiązujące wcześniej niż przywołane rozporządzenie przepisy techniczne określały, że bramy i furtki nie mogą otwierać się na zewnątrz działki. W związku z tym na właścicieli działki nałożono obowiązek na postawie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. S., reprezentowana przez radcę prawnego R. P., podnosząc zarzut naruszenia przepisów Prawa budowlanego poprzez zastosowanie art. 51 ust. 7 i ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że zastosowanie winien mieć art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że obecnie istniejący stan faktyczny został zalegalizowany decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Urząd Rejonowy w O. i uznanie, że w czasie gdy był legalizowany garaż zalegalizowane zostało również ogrodzenie posesji, podczas gdy ogrodzenie wraz z częścią bramy wjazdowej zostało wybudowane na części działki "[...]" (drodze publicznej), a decyzja legalizacyjna dotyczyła wyłącznie przedmiotowej posesji. Podniesiono, że fakt istnienia ogrodzenia w dniu wydawania decyzji legalizacyjnej nie powoduje jego automatycznego zalegalizowania. Zgodnie bowiem z decyzją "[...]" jej przedmiotem był jedynie garaż dwupoziomowy i nie odnosi się ona do istniejącego muru. Także inwentaryzacja dołączona do przedmiotowego postępowania potwierdza, że mur nie był przedmiotem postępowania. W związku z tym zdaniem pełnomocnika strony szkic sporządzony przez geodetę nie może stanowić materiału dowodowego, gdyż w żadnym urzędzie nie toczyła się sprawa legalizacji zagospodarowania działki nr "[...]". Nieuprawnionym jest również twierdzenie, że istniejący mur był w stanie niezmienionym od 1988r., skoro z zeznania poprzedniego właściciela nieruchomości wynika, że tego ogrodzenia w 1992r. jeszcze nie było. Podniesiono, że decyzje legalizacyjne nie mogą być interpretowane rozszerzająco i fakt zalegalizowania jednego obiektu budowlanego na danej działce nie może oznaczać legalizacji innych samowolnie wybudowanych obiektów. Zarzucono ponadto, że organ nie ustalił, czy gmina O. zezwoliła na posadowienie obiektu budowlanego w pasie drogi, a w dokumentacji postępowania dotyczącego decyzji z "[...]" brak jest takiego zezwolenia. W ocenie odwołującej się przedmiotowy mur jest obiektem budowlanym, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę i nie można uznać, że decyzją administracyjną zalegalizowano obiekt budowlany istniejący na drodze publicznej, skoro przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidywały takiej możliwości.

Decyzją z dnia "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że brzmienie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wskazuje wyraźnie, iż na jego podstawie można nałożyć obowiązek wykonania czynności faktycznych naprawiających ewentualne odstępstwa od przepisów technicznych w sposób pozwalający bądź na wznowienie robót budowlanych, bądź na ubieganie się o pozwolenie na użytkowanie obiektu już wykończonego. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu nie może ograniczać się do nakazania inwestorowi (właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego) przedstawienia określonej dokumentacji, ale musi wskazywać przede wszystkim konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Podano, że w ocenie organu odwoławczego dokument urzędowy jakim jest inwentaryzacją budowlana stanowiącą załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia "[...]", legalizującej budynek garażu, pokrywa się z wykonanym aktualnie, przez uprawnionego geodetę, szkicem przebiegu lica ogrodzenia posesji przy ul. M. "[...]" (obecnie ul. M. "[...]") w O. na działce nr "[...]"od strony dz. Nr "[...]". Także inne czynności dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji nie potwierdziły wykonania robót budowlanych związanych z przebudową i rozbudową ogrodzenia, poza wymianą bramy i montażem furtki, po legalizacji budynku garażu. Podniesiono, że jedynie brama wjazdowa i furtka wejściowa na przedmiotową posesję są niezgodne z obowiązującymi przepisami technicznymi (otwierają się na zewnątrz) i dlatego zastosowano procedurę określoną w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakazując właścicielom działki dostosowanie bramy wjazdowej i furtki wejściowej na posesję na działce nr "[...]" w O. do stanu zgodnego z prawem tj. takiego, w którym brama i furtka nie będą otwierać się na zewnątrz działki. Podano, że decyzja ta nie kończy postępowania w sprawie. Po upływie wyznaczonego terminu albo na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję, w której stwierdza wykonanie obowiązku, albo w przypadku - jego niewykonania - nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Odnosząc się do kwestii wybudowania ogrodzenia wraz z częścią bramy wjazdowej wyjaśniono, iż w opisie technicznym do inwentaryzacji budowlanej, stanowiącej załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia "[...]" zawarty jest zapis, że teren działki jest całkowicie ogrodzony i zagospodarowany, a dodatkowo na planie zagospodarowania terenu zaznaczony jest wjazd do garażu. Wskazano, że zgodnie z Prawem budowlanym obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Takimi urządzeniami są przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym również te służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego zasadnie zastosowano przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wykorzystywany w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniosła A. S., reprezentowana przez radcę prawnego R. P., podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 7 i ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że zastosowanie winien mieć art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a także zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, pomimo niedostatecznego wyjaśnienia podstaw utrzymania decyzji organu I instancji, w tym nie odniesienie się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu oraz błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez stwierdzenie, że obecnie istniejący stan faktyczny został zalegalizowany decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Urząd Rejonowy w O., podczas gdy ogrodzenie wraz z częścią bramy wjazdowej zostało wybudowane na części działki (drodze publicznej), a decyzja legalizacyjna dotyczyła wyłącznie posesji przy ul. M. "[...]". W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniesiono, że fakt istnienia ogrodzenia w dniu wydawania decyzji legalizacyjnej nie powoduje jego automatycznego zalegalizowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji odnośnie braku legalizacji ogrodzenia w decyzji z dnia "[...]". Wskazano, że organ nie wyjaśnił istotnej okoliczności, a mianowicie czy gmina O. wydała zezwolenie na posadowienie obiektu budowlanego – ogrodzenia - w pasie drogi, zaś brak takiego zezwolenia jest elementem dyskwalifikującym możliwość zalegalizowania obiektu, tym bardziej, że mur zlokalizowany w pasie drogi zmniejszył jej parametry i naruszył warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Podniesiono także, że mapa przedstawiona do inwentaryzacji budynku gospodarczego z 1989r. znacznie różni się od map z późniejszego okresu. Dodatkowo podniesiono, że przedmiotem postępowania było wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem ogrodzenia działki nr "[...]"od strony działki nr "[...]" i zjazdu z działki "[...]" na drogę publiczną (działka nr "[...]"), a skoro organy obu instancji stwierdziły, że takich robót w ogóle nie było, czyli nie było przedmiotu postępowania to winny takie postępowanie umorzyć.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia "[...]" uczestnicy postępowania – L. K. i S. K. podnieśli, iż zarzuty wskazane w skardze są nieprawdziwe. Wyjaśnili, że ogrodzenie i brama wjazdowa usytuowane są na działce "[...]", która tylko w jednym miejscu łączy się z działką "[...]". W pozostałej części działki te rozdzielone są poprzez działki "[...]" i "[...]" stanowiące ich własność. Wskazali, że działka "[...]" nie jest drogą publiczną, gdyż w księdze wieczystej widnieje zapis, że jest to nieruchomość miejska, podczas gdy w tej samej księdze dla działek stanowiących drogi publiczne widnieje zapis dr-drogi. Ponadto działka "[...]" stanowi łącznik pomiędzy ul. M. i ul. M., na którym zlokalizowany jest dojazd do trzech nieruchomości oraz ciąg pieszy ze schodami terenowymi. Łącznik ten zakwalifikowany jest jako ciąg pieszo-jezdny i nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, gdyż nie spełnia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podnieść należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 7 i ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W myśl zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W oparciu o te przepisy organ nakazał właścicielom nieruchomości dostosowanie bramy wjazdowej i furtki wejściowej na posesję na działce nr "[...]" w O. do stanu zgodnego z prawem, t.j. takiego, w którym brama i furtka nie będą otwierać się na zewnątrz działki, w terminie do dnia 15 czerwca 2015r. Powołano się przy tym na treść § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), który stanowi że bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki.

Wskazać należy, że wprawdzie postepowanie dotyczyło legalności budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr "[...]" w O. oraz robót budowlanych związanych z wykonaniem ogrodzenia działki nr "[...]" od strony działki nr "[...]" i zjazdu z działki nr "[...]" na działkę publiczną jego obsługi komunikacyjnej (wjazdu i wejścia na posesję), to organ prawidłowo ustalił, że nałożone obowiązki mogą dotyczyć wyłącznie bramy i furtki, gdyż tylko te prace zostały wykonane po dniu 5 kwietnia 1993r. w sposób niezgodny z powołanym wyżej przepisem. Nie można natomiast podzielić stanowiska strony skarżącej, że decyzja organu w odniesieniu do ogrodzenia przedmiotowej posesji powinna być wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Przede wszystkim należy podnieść, że w ocenie Sądu przeprowadzane postępowanie dowodowe wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, że żadne roboty budowlane związane z przedmiotowym ogrodzeniem – oprócz wskazanej wyżej wymiany bramy i furtki – nie były wykonywane po dacie wydania decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. w dniu "[...]". Świadczą o tym zarówno dokumenty zgromadzone w toku postępowania, w tym operat szacunkowy zawierający stosowny materiał fotograficzny i szkic przebiegu lica ogrodzenia przedmiotowej posesji wykonany przez uprawnionego geodetę, jak i zeznania przesłuchanych świadków. Przy czym wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się także do materiału dowodowego przestawionego przez skarżąca, wyjaśniając w sposób logiczny i znajdujący oparcie w aktach sprawy, z jakich względów przedłożone przez nią zdjęcia nie potwierdzają twierdzenia skarżącej co do daty przeprowadzenia robot budowlanych. Zważyć zaś należy, że decyzją z dnia "[...]" wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. zalegalizowano wybudowany bez pozwolenia na budowę garaż na posesji przy. ul. M. "[...]" (obecnie ul. M. "[...]") w zakresie zgodnym z inwentaryzacją budowlaną stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji. W inwentaryzacji tej - w opisie technicznym - podano, że teren działki jest całkowicie ogrodzony i zagospodarowany. Słusznie zatem przyjął organ, że decyzja legalizacyjna dotyczyła także ogrodzenia. Należy bowiem wskazać, że przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974r. (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm., dalej jako: Prawo budowlane z 1974r.), a w związku z tym nie można do niej odnosić przepisów obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994r. Prawo budowlane z 1974r. nie zawierało szczegółowej procedury legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych, a jedynie określało – w art. 37 ust. 1 – że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zatem przepisy te były bardziej liberalne od obecnie obowiązujących, gdyż nawet w przypadku wybudowania obiektu w warunkach samowoli budowlanej musiały zaistnieć przesłanki określone w powołanym art. 37 ust. 1, aby organ mógł nakazać rozbiórkę obiektu. Skoro zatem w decyzji z "[...]" organ zalegalizował garaż wybudowany bez pozwolenia na budowę w zakresie zgodnym z inwentaryzacją budowlaną, to przyjąć należy, że tym samym dokonał legalizacji wszystkich obiektów związanych z tą inwestycją, w tym wybudowanego ogrodzenia, ujętego w inwentaryzacji. Brak jest bowiem podstaw prawnych do twierdzenia – skarżąca też ich nie wskazała – że w treści decyzji legalizacyjnej należało wymienić wszystkie obiekty podlegające legalizacji, skoro zostały one opisane w inwentaryzacji stanowiącej załącznik do tej decyzji, a - jak wskazano wyżej - w obowiązujących wówczas przepisach prawnych nie uregulowano w sposób szczegółowy kwestii związanych z legalizacją obiektów. Natomiast w tych okolicznościach zupełnie chybiony jest zarzut, że organ winien ustalić, czy gmina O. jako właściciel działki, na której – jak twierdzi skarżąca - znajduje się ogrodzenie, wydała zezwolenie na jej zajęcie. Należy bowiem podkreślić, że postępowanie przed organami administracji w niniejszej sprawie nie dotyczyło decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia "[...]", a w związku z tym organy administracji nie mogły dokonywać ustaleń mających na celu zweryfikowanie jej prawidłowości, czy tez zgodności z prawem, a sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do oceny jej legalności. W związku z tym zarzuty dotyczące ewentualnych wad decyzji z "[...]" pozostają poza zakresem niniejszej sprawy.

Wyjaśnić także należy, że nie znajduje podstawy prawnej podnoszona przez skarżącą okoliczność, że decyzja w niniejszej sprawie winna być wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wskazano wyżej nie ulega wątpliwości okoliczność, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane przed 5 kwietnia 1993r., a zatem pod rządami Prawa budowlanego z 1974r. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa - Prawo budowlane z 1994r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995r. Zatem w odniesieniu do przedmiotowego obiektu nie może się toczyć postępowanie w trybie art. 48 ust. 1 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego.

Niezrozumiały jest także zarzut, że postępowanie winno być umorzone, gdyż przedmiotem postępowania było wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem ogrodzenia i zjazdu z działki na drogę publiczną, a jak ustaliły organy takich robót w ogóle nie było. Wskazać należy, ze brama wyjazdowa i furtka są częścią ogrodzenia. Ponadto organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego, nadzoruje i kontroluje przestrzeganie przepisów prawa budowlanego. W przypadku zatem stwierdzenia naruszenia tych przepisów musi podjąć środki niezbędne do ich usunięcia. W związku z tym organ nadzoru budowlanego nie jest związany zakresem wniosku strony, gdyż postępowanie prowadzi z urzędu.

W tym stanie sprawy skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.