Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1307/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 1 i 6, art. 3, art. 7 ust. 1, art. 13, art. 32 ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90 ust. 1, art. 91
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 187 par. 1, art. 201 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem loterii fantowej bez zezwolenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 3 lipca 2012r. Nr 749 ze zm., dalej w skrócie o.p.), w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej w skrócie u.g.h.) po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miejskiej D. (dalej również jako skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na Gminę Miejska D. kary pieniężnej w wysokości [...] zł w związku z urządzeniem w dniach [...] -[...] r. loterii fantowej bez zezwolenia Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do takiego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym;

W dniach [...] -[...] r. Gmina Miejska D. podczas imprezy masowej pod nazwą "XIX D. Prezentacje 2013" urządziła grę losową - loterię fantową bez wymaganego zezwolenia. W trakcie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego odnośnie charakteru zorganizowanego przedsięwzięcia Gmina Miejska D. pismem z dnia [...] r. wystąpiła do Ministra Finansów o rozstrzygnięcie, że konkurs "Smok Publiczności 2013" nie jest grą losową.

Minister Finansów - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - decyzją z dnia [...] r. nr [...] (utrzymaną w mocy decyzją Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...]) rozstrzygnął, że konkurs "Smok Publiczności 2013 r". zorganizowany w ramach imprezy masowej pod nazwą "XIX D. Prezentacje 2013" jest grą losową- loterią fantową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych tj. za urządzanie gry hazardowej - loterii fantowej - bez zezwolenia.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania skarżąca pismem z dnia [...] r. złożyła wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania, z uwagi na istniejące w sprawie zagadnienie wstępne. Naczelnik Urzędu Celnego w W. rozpatrując wniosek Gminy Miejskiej D. uznał, że wskazywane okoliczności (oczekiwanie na rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] nie stanowi kwestii prejudycjalnej umożliwiającej wstrzymanie toczących się czynności procesowych, poprzez zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania. Na podjęte rozstrzygnięcie Strona nie złożyła zażalenia.

Z kolei do protokołu zapoznania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania, nie precyzując podstawy jego złożenia. We wniosku wskazano jedynie, że zgodność art.89 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP jest przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, a przedmiotowe postępowanie dotyczy decyzji opartej o ten sam przepis prawa materialnego, którego legalność została zakwestionowana. Rozpatrując wniosek skarżącej, Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego żądania i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ pierwszej instancji uznał, że Gmina Miejska D. w dniach [...] -[...] r. podczas imprezy masowej pod nazwą " XIX D. Prezentacje 2013" urządziła grę losową - loterię fantową "Smok Publiczności 2013" bez wymaganego zezwolenia, czym naruszyła regulacje zawarte w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wobec tego ww. decyzją z dnia [...] r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Utrzymując decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. Dyrektor Izby Celnej we W. przywołał treść przepisów ustawy o grach hazardowych : art. 1 ust. 3, art. 2 ust.1 art. 7 i art. 13, art. 32 ust.3 oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1.

Wskazując na powyższe regulacje organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca określił wobec organizatorów m.in. loterii fantowych wymagania (konieczność uzyskania zezwolenia i uiszczenia opłaty z tytułu jego otrzymania, nadto obowiązek uiszczania podatku od gier z tytułu sprzedaży losów), jak również ustalił sankcję w przypadku ich zignorowania (np. urządzania loterii bez zezwolenia).

Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu podkreślił, że już z akt sprawy wynikało, że organizowana gra jest grą losową (art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych) a konkretnie - loterią fantową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o grach hazardowych. Warunki gry określał bowiem regulamin (załącznik do Zarządzenia Nr 363/2013 Burmistrza D. z dnia [...] r.), gra prowadzona była o wygrane rzeczowe (samochód osobowy oraz cztery rowery); wyłonienie zwycięzcy zależne było od przypadku (losowanie spośród kuponów konkursowych - części II tzw. bonów sponsorskich). Dlatego w opinii organu drugiej instancji sporna gra spełniała wskazane przesłanki uznania jej za grę losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ponieważ zaś warunkiem uczestnictwa w niej było nabycie bonu sponsorskiego za 5 zł, którego część pełniła następnie funkcję losu, gra stała się przez to loterią fantową zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o grach hazardowych.

Dyrektor IC we W. stwierdził, że wskazane argumenty potwierdził także w ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Minister Finansów, który na podstawie uprawnień ustawowych rozstrzygnął, że konkurs "Smok Publiczności 2013 r." zorganizowany w ramach imprezy masowej pod nazwą "XIX D. Prezentacje 2013" jest grą losową - loterią fantową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Organ odwoławczy podkreślił jednak wyraźnie, że o kwalifikacji danej gry za konkretną grę losową z katalogu wskazanego w art. 2 ust. 1 ustawy o grach hazardowych decyduje spełnienie przesłanek ustawowych, co w niniejszej sprawie miało miejsce (zależność wyniku od przypadku, wystąpienie regulaminu, wygrane rzeczowe, nabycie losu). Dodatkowe potwierdzenie takiego stanowiska w drodze ostatecznej decyzji Minister Finansów jedynie umacnia jego słuszność.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie można zgodzić się z zarzutem, iż stanowisko Dyrektora IC zawarte w zaskarżonej decyzji przestaje obowiązywać z uwagi na fakt, że jak twierdzi skarżąca naruszono przepisy art 2 ust 6 i ust 7 ustawy o grach hazardowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o decyzję Ministra Finansów, która z kolei w opinii Gminy, została wydana z naruszeniem prawa, bowiem dotyczyła zrealizowanego przedsięwzięcia, zaś przepis art.2 ust.6 i ust. 7 ustawy o grach hazardowych odnośnie postępowań wszczętych na wniosek dotyczy oceny planowanych przedsięwzięć (loteria zaś była już zakończona w momencie złożenia wniosku).

Dyrektor wskazał dodatkowo, że z uwagi na obciążenia towarzyszące urządzaniu loterii fantowej (konieczność uzyskania i opłacenia zezwolenia, konieczność prowadzenia specjalnych ewidencji i uiszczenia podatku od gier) może zrozumieć motywy wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem do Ministra Finansów w sprawie kwalifikacji gry, nie znajduje to jednak obiektywnego uzasadnienia w opinii organu odwoławczego z uwagi na fakt, że oczywiste cechy ustawowe loterii fantowej (jak wykazano wyżej) zostały spełnione i nie były wątpliwe a rozstrzygnięcie Ministra Finansów w oparciu o art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych ustawodawca zarezerwował jedynie dla wątpliwych przypadków, tj. przypadków gdy dana gra posiada wybrane cechy różnych gier z ustawowego katalogu. Natomiast w opinii organu odwoławczego niniejszy przypadek do takich nie należy.

Ponadto, odnosząc się do faktu występowania w grze poza elementami losowymi także etapu wiedzowego (konieczność udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie) Dyrektor IC we W. wyjaśnił, że nie zmienia to charakteru gry i związanych z tym obowiązków organizatora (obowiązek uzyskania zezwolenia). Organ drugiej instancji dla wzmocnienia swojej argumentacji powołał się na liczne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych.

Polemizując z zarzutami skarżącej odnośnie naruszenia wskazanych przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 1, art. 2 ust. 1, art. 7, art. 13, art. 32 ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych) Dyrektor IC we Wrocławiu wyjaśnił, że urządzanie loterii fantowej wymaga uzyskania zezwolenia od właściwego dyrektora izby celnej a zaniedbanie w tym zakresie jest na mocy art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90 sankcjonowane przez właściwego naczelnika urzędu celnego nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry. Dyrektor kwestionując stanowisko skarżącej gminy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zaniedbano obowiązek uzyskania zezwolenia, dlatego zasadna w myśl w/w przepisów była sankcja z tytułu tego zaniedbania i w konsekwencji nie można zatem mówić o ich naruszeniu.

Organ odwoławczy wskazał, że z podobnych względów nie można zgodzić się z zarzutami odnośnie naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy niezbędnych do jej prawidłowego załatwienia i ograniczenie się do przyjęcia ustaleń wynikających z decyzji Ministra Finansów bowiem stwierdzone spełnienie ustawowych przesłanek w sprawie (urządzanie loterii fantowej bez zezwolenia) ma zasadnicze znaczenie dla nałożenia kary pieniężnej. Stan faktyczny w sprawie jest niesporny, sposób prowadzenia gry wynikał bowiem z treści regulaminu jej urządzania i okoliczności. W ocenie Dyrektora IC we W. gra, jako taka, została oceniona i prawidłowo zakwalifikowana jako loteria fantowa, natomiast potwierdzająca to stanowisko decyzja Ministra Finansów jest jedynie uzupełnieniem i umocnieniem tego stanowiska.

Organ drugiej instancji zaznaczył dodatkowo, że bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostają także artykułowane w uzasadnieniu odwołania argumenty dotyczące prospołecznych oraz progospodarczych aspektów organizowanego pod nazwami "Smok Publiczności" i "Smok Biznesu" przedsięwzięcia, bowiem godnie z wolą ustawodawcy taki charakter powinna mieć każda loteria fantowa, zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy o grach hazardowych dochód z loterii fantowej (...) przeznaczany jest w całości na realizację określonych w zezwoleniu i regulaminie gry celów społecznie użytecznych, w szczególności dobroczynnych (z realizacji tego obowiązku stosowanie do ust. 2 tego przepisu podmiot urządzający loterię fantową musi się dokładnie rozliczyć).

Z decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. nie zgodziła się Gmina Miejska D. i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego poprzez naruszenie:

1)art. 2 ust 1 pkt 9 w związku z art. 89 ust 1 pkt 1, ust 2 pkt 1, art. 90 i art. 91 usta o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do zakwalifikowania organizowanego przez Gminę konkursu" Smok Publiczności 2013" jako grę losową- loterię fantową i do wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie tej gry bez zezwolenia,

2)art. 122 Ordynacji podatkowej określającego, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz art. 187 par 1 Ordynacji podatkowej określającego, że organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy, poprzez wydanie decyzji przed rozpatrzeniem przez sąd administracyjny skargi Gminy na decyzję Ministra Finansów z 27 listopada 2014 r, gdy organ posiadał wiedzę, iż uprzednie stanowisko Ministra Finansów w kwestii oceny organizowanego konkursu " Smok Publiczności 2010"było odmienne, 3) art. 201 par 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię i całkowite nie zastosowanie dyspozycji tego przepisu, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy uzależnione jest od ostatecznego rozstrzygnięcia skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na Ministra Finansów odnośnie charakteru organizowanego przez Gminę przedsięwzięcia" Smok Publiczności 2013", a mianowicie czy jest to konkurs czy loteria fantowa.

Wskazując na powyższe skarżąca gmina wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] r i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania

Jednocześnie skarżąca Gmina złożyła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 par 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na to, iż rozstrzygniecie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się przed WSA w Warszawie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi Gminy Miejskiej D. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27.11.2014 r, Sygn. Akt V SA/Wa 535/15.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem prawnym

i faktycznym sprawy przejął, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.) Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 p.p.s.a., sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych powyższymi regulacjami, nie dopatrzył się naruszenia prawa, stwierdził, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej we W. w pełni odpowiada przepisom prawa i rozważania tego organu Sąd przyjął za własne.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie loterii fantowej bez zezwolenia.

Podstawą dla wydania spornej decyzji stanowiły przepisy ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.g.h. ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach. Zgodnie zaś z art. 3 tej ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie.

Art. 2 ust. 1 u.g.h. stanowi, że grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 u.g.h. grami losowymi są m. in. loterie fantowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe.

Natomiast z przepisów: art. 7 ust. 1 i art. 13 u.g.h. wynika, że loterie fantowe mogą być urządzane jednorazowo w skali ogólnokrajowej lub lokalnej zgodnie z zatwierdzonym regulaminem, na podstawie udzielonego zezwolenia.

Zgodnie zaś z art. 32 ust. 3 u.g.h. ustawy o grach hazardowych - zezwolenia na urządzanie loterii fantowej udziela dla loterii urządzanych na obszarze właściwości jednego dyrektora izby celnej - dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone.

Zaś z przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 wynika, że - urządzający gry hazardowe bez zezwolenia podlegają karze pieniężnej w wysokości 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry, art. 90 ust. 1 - kary pieniężne wymierza w drodze decyzji naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania urządzana jest gra hazardowa.

W rozpatrywanej sprawie Organy słusznie wskazały, że organizowana przez skarżącą gra miała charakter loterii fantowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 u.g.h. Powyższego dokonały na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności regulaminu gry i wyjaśniły, że o kwalifikacji danej gry za konkretną grę losową z katalogu wskazanego w art 2 ust 1 ustawy o grach hazardowych decyduje spełnienie przesłanek ustawowych i prawidłowo oceniły, że w rozpatrywanej sprawie przesłanki te występują czyli zależność wyniku od przypadku, wystąpienie regulaminu, wygrane rzeczowe, nabycie losu. W rozpatrywanej w dniach [...] -[...] r. podczas imprezy masowej pod nazwą "XIX D. Prezentacje 2013" skarżąca urządziła grę losową - loterię fantową "Smok Publiczności 2013", w trakcie gry uczestnicy gry mogli wygrać cztery rowery i samochód osobowy, zwycięstwo zależało od przypadku losowano bowiem spośród kuponów konkursowych a regulamin określał przebieg gry.

Sąd stwierdza, że ustawodawca określił wobec organizatorów m.in. loterii fantowych wymagania (konieczność uzyskania zezwolenia i uiszczenia opłaty z tytułu jego otrzymania, nadto obowiązek uiszczania podatku od gier z tytułu sprzedaży losów), jak również ustalił sankcję w przypadku ich zignorowania (np. urządzania loterii bez zezwolenia). Zgodnie zaś z art. 90 ust. 1 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. O wysokości kar decyduje art. 89 u.g.h.

Z tych przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne art. 2 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 1. Oraz art. 90 u.g.h. Organy zastosowały również w przepisy ordynacji podatkowej zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 91 u.g.h. stąd Sąd nie znajduje podstaw dla uznania, że dopuściły się rażącego naruszenia tego przepisu ustawy o grach hazardowych jak wskazuje skarżąca.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy celne art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej ( Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej w skrócie o.p.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zgodnie z treścią art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy nie by sporny, gdyż sposób przebiegu gry określał regulamin, i nikt nie kwestionował, że gra się odbyła oraz że skarżąca nie wystąpiła o zezwolenie na jej przeprowadzenie. Problem sprowadzał się do prawidłowości oceny czy można było sporną grę zakwalifikować jako loterię fantową, która podlega wymogom unormowanym przepisami ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Sądu organy prawidłowo wskazały na cechy gry, które nakazywały przypisać ją do loterii fantowych. Organy celne dokonały tej oceny i wymierzyły stosowną karę w ramach swoich kompetencji wynikających z przepisów art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. z 2015 poz. 990) ora art. 91 u.g.h.

Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy administracji celnej art. 201 § 1 pkt 2 o.p., zgodnie z którym organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w sytuacji gdy skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra Finansów określającą na podstawie e art. 2 ust. 6 u.g.h. charakteru organizowanego przez skarżącą gminę przedsięwzięcia.

W myśl art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1--5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Literalna wykładnia art. 2 ust. 6 u.g.h prowadzi do wniosku, że Minister Finansów rozstrzyga w drodze decyzji o charakterze gry lub zakładu na wniosek lub z urzędu. W rozpatrywanej sprawie Minister Finansów decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia, że przedsięwzięcie pod nazwą "Smok Publiczności 2013" jest grą losową – loterią fantowa w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Od powyższej decyzji została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem Sądu decyzja Ministra Finansów określająca charakter spornej gry na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. jest jedynie uzupełnieniem i umocnieniem stanowiska przyjętego przez organy celne i jej powołanie w żaden sposób nie niweczy w/w, zasadniczych dla sprawy - ustaleń. Natomiast o kwalifikacji danej gry za konkretną grę losową z katalogu wskazanego w art 2 ust 1 ustawy o grach hazardowych decyduje spełnienie przesłanek ustawowych danej gry, a przesłanki te zostały ocenione i zbadane we właściwie prowadzonym postępowaniu przez kompetentne organy w rozpatrywanej sprawie. Z tego powodu nie doszło do naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 u.g.h.

Na marginesie Sąd wskazuje, że w tej sprawie zapadł w dniu [...] wyrok, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Gminy D. na decyzje Ministra Finansów o uznaniu spornego konkursu za grę losową (sygn.akt V SA/Wa 535/15).

Odnosząc się z kolei do przywołanej przez stronę decyzji wydanej w innej sprawie, Sąd zauważa, że każde przedsięwzięcie jest rozpatrywane indywidualnie, a nie na zasadach analogii. Wydanie rozstrzygnięcia przez organ w drodze decyzji w trybie art. 2 ust 6 ustawy o grach hazardowych, następuje w indywidualnej i skonkretyzowanej sprawie. Organ natomiast sam rozstrzyga co do konkretnej sprawy, po dokonaniu analizy jej zasad, co też w tej sprawie uczynił.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia celu społecznego organizowanego przez gminę konkursu, należy zauważyć, iż przepisy ustawy o grach hazardowych nie przewidują wyłączeń w zakresie podmiotów, w tym również jednostek samorządu terytorialnego, od obowiązku uzyskania zezwolenia właściwego organu na urządzenie gry losowej.

Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania bowiem uznał, że brak było uzasadnionych podstaw do jego zawieszenia nadto znikła podstawa ponoszona przez skarżącą uzasadniająca wniosek o jego zawieszenie.

Biorąc pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.