Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1859/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.28 ust 1, art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także: "Minister" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Głównego Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], dotyczącego przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania na stanowisko - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy.

Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 1989 r., nr [...], Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] - działając na podstawie § 7 Zarządzenia Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej - zwolnił skarżącego [...] - Zastępcę Szefa ds. Polityczno-Wychowawczych Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], z dniem [...] listopada 1989 r. z zajmowanego stanowiska i przeniósł do dyspozycji w dotychczasowym uposażeniu.

Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie § 7 cyt. Zarządzenia Nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (obowiązujący wówczas Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 180) - rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], zwolnił skarżącego ze Służby Bezpieczeństwa z dniem [...] lipca 1990 r.

Jednocześnie, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie § 7 cyt. Zarządzenia Nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w związku z art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ówczesny Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179) - przyjął skarżącego do służby w Policji i mianował go na stanowisko młodszego specjalisty Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji w [...], w [...] grupie uposażenia zasadniczego, tj. [...] zł i dodatkiem służbowym [...] zł miesięcznie z dniem [...] lipca 1990 r.

Pismem z dnia [...] marca 2015 r., skarżący [...], reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) - nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], a także rozkazów personalnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Bezpieczeństwa oraz nr [...] w sprawie przyjęcia do służby w Policji i mianowania na stanowisko młodszego specjalisty Wydziału Prewencji KRP w [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na przebieg służby, a także podkreślił, że Sąd Okręgowy w [...][...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] oraz Sąd Apelacyjny w [...][...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], prawomocnie orzekły, że skarżący nigdy nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, lecz funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. W konsekwencji, jak stwierdził skarżący, wspomniane wyroki sądów powszechnych - sądów pracy obu instancji przywróciły prawa emerytalne skarżącemu w okresie do [...] lipca 1990 r. Ponadto, skarżący podkreślił, iż w orzecznictwie sądów zajmowane jest jednoznaczne stanowisko co do tego, że funkcjonariusze pionów polityczno-wychowawczych do 1990 r. nie byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa, lecz Milicji Obywatelskiej. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, traktowanie ich jako funkcjonariuszy SB jest nieuprawnione i bezprawne.

Mając na względzie powyższe, skarżący uznał, że wymienione powyżej rozkazy personalne dotyczące strony skarżącej zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 149 ust. 1 ustawy o Policji i art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U z 1999 r. Nr 51, poz. 526 ze zm.), a także naruszają art. 2 i art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i wyrażoną w nich konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. W ocenie skarżącego, sporne rozkazy personalne naruszają również inne przepisy ustawy o Policji, w szczególności art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1, co powoduje, iż na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. owe rozkazy winny podlegać unieważnieniu w całości.

Do wniosku skarżący załączył m.in. odpisy wspomnianych w treści wniosku wyroków Sądu Apelacyjnego w [...] i Sądu Okręgowego w [...].

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku strony skarżącej, postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r., nr 358, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego w części dotyczącej przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu organ wskazał na występującą w sprawie przesłankę res iudicata.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy wskazane wyżej postanowienie Komendanta Głównego Policji o odmowie wszczęcia postępowania.

Po rozpatrzeniu skargi na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1332/15, uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał w szczególności, że w rozpoznawanej sprawie w dacie złożenia kolejnego wniosku o stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], tj. w dniu [...] marca 2015 r., nie można mówić o res iudicata, albowiem z całą pewnością nastąpiła zmiana stanu faktycznego i to co do faktów o charakterze prawotwórczym, co daje podstawę do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności wskazanego powyżej rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r.

W uzasadnieniu wskazanego powyżej orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie wdając się w żadnym zakresie w merytoryczną ocenę zasadności wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2015 r., zauważył jedynie, wykazując zachodzącą zmianę stanu faktycznego, iż Sąd Okręgowy w [...][...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...]kwietnia 2012 r., sygn. akt [...], wydanym w sprawie skarżącego [...], stwierdził w uzasadnieniu m.in., że pion polityczno-wychowawczy [...] zasadniczo nie podejmował czynności operacyjnych takich, jak jednostki bezpieczeństwa. WSA zauważył, że zdaniem Sądu Okręgowego w [...], funkcjonariusze owych pionów polityczno-wychowawczy [...] prowadzili działalność szkoleniowo-kulturalną związaną z przestępczością gospodarczą, otrzymywali wynagrodzenie, jak funkcjonariusze MO bez dodatków charakterystycznych dla wynagrodzenia funkcjonariuszy SB. Reasumując, WSA w Warszawie podniósł, że - według oceny Sądu Okręgowego w [...] - służby w Wydziale Polityczno-Wychowawczym RUSW nie można uznać za służbę w organie bezpieczeństwa, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, a ponadto, że struktura, w jakiej służył skarżący, nie opowiadała też kryteriom zawartym w art. 3 ust. 3 tej ustawy. Sąd Okręgowy w [...] uznał zatem, że służba we wspomnianym pionie [...] nie spełnia żadnych warunków koniecznych do uznania jej za służbę w organie bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu art. 2 ust. 1 cyt. ustawy. W konsekwencji - jak uznał sąd pracy - okres służby skarżącego w Wydziale Polityczno-Wychowawczym [...], wynikający ze szczegółowej informacji o przebiegu służby, nie stanowił służby w pionie bezpieczeństwa.

W związku z powyższym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1332/15, Komendant Główny Policji, rozpatrując sprawę ponownie, wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję nr [...], na podstawie której - kierując się przepisami art. 157 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. - odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], dotyczącego przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania na stanowisko

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji uznał, że na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o istnieniu okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., albowiem zarzuty strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, nie stanowi obrazy prawa fakt przyjęcia skarżącego [...] do służby w Policji i mianowania go na stanowisko służbowe młodszego specjalisty Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji w [...] w sytuacji późniejszego uznania przez sądy powszechne, że okres służby wymienionego od dnia [...] sierpnia 1983 r. do dnia [...] lipca 1990 r. zalicza się do wysługi emerytalnej według wskaźnika 2,6% podstawy wymiaru za każdy rok służby, z uwagi na uznanie przez sąd pracy, że okres służby skarżącego w Wydziale Polityczno- Wychowawczym [...] nie stanowił służby w pionie Służby Bezpieczeństwa.

Wskazując na brzemiennie przepisów stanowiących podstawę wydania spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r., organ pierwszej instancji wskazał, że warto zauważyć, że skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 1990 r. sam zwrócił się z prośbą o przyjęcie go do służby w Policji oraz zadeklarował, że pragnie pełnić służbę w pionie służby prewencyjnej.

Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżąca zarzutu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, a także innych przepisów ustawy o Policji, w tym art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ust. 1 tej ustawy, Komendanta Głównego Policji uznał, że nie można zgodzić się z poglądem, iż sporny rozkaz personalny z dnia [...] lipca 1990 r. naruszał powyższe przepisy, albowiem przepis art. 149 ust. 1 ustawy o Policji stanowił, że z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami. Stosownie zaś do art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, ustawodawca przyjął, że z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby. Natomiast, jak zauważył organ pierwszej instancji, sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. dotyczy kwestii przyjęcia do służby w Policji i mianowania na stanowisko, a zatem kwestii nieodnoszących się bezpośrednio do zakresu cytowanych powyżej regulacji prawnych. Zdaniem organu pierwszej instancji, skoro rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. skarżący został zwolniony ze służby w resorcie spraw wewnętrznych, to w tym stanie prawnym i faktycznym Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał wszelkie podstawy do przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania go na stanowisko. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie można uznać, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe bądź przepisów odnoszących się do instytucji zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Według organu pierwszej instancji, nie sposób również dopatrzeć się naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Jedynie na marginesie, organ pierwszej instancji zauważył, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. nie była aktem obowiązującym w dniu wydania spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., a zatem nie można skutecznie czynić temu organowi zarzutu jej naruszenia.

Komendant Główny Policji zaznaczył jednocześnie, że z treści spornego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. w żaden sposób nie wynika, aby kwestia zakwalifikowania stanowiska, z którego skarżący został zwolniony rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 1989 r. (tj. stanowisko Zastępcy Szefa ds. Polityczno-Wychowawczych [...] w [...]), jako pozostającego w strukturach Służby Bezpieczeństwa bądź nie, miała jakiekolwiek znaczenie dla kształtu zapadłego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu pierwszej instancji, warto również zauważyć, że analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1307/15.

Ponadto, organ pierwszej instancji uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji podkreślił, że oceniając zastosowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] tych zasad, pamiętać należy, że kwestionowany rozkaz personalny został wydany w 1990 r., w którym obowiązywał wówczas inny porządek prawny, który w takie sytuacji powinien być uwzględniony przy rozsądnej interpretacji prawa regulującego stosunki w konkretnym społeczeństwie i w określonym czasie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1995 r., sygn. akt II SA 2122/95, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1307/15).

Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - analiza stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie prowadzi do konstatacji, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto, Komendant Główny Policji uznał, że sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. nie jest też obarczony żadną z pozostałych wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., w związku z czym, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji administracyjnej lub stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.).

Niezależnie od powyższego, Komendant Główny Policji zauważył dodatkowo, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (publikowany /w:/ Dz. U. z 2015 r., poz. 702) - orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. (który stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki), w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.

W świetle powyższego, zdaniem organu pierwszej instancji, wskazać należy, iż nawet, gdyby uznać argumenty strony skarżącej za zasadne, to przyjąć trzeba, iż stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. nie byłoby możliwe w oparciu o przepis, którego niezgodność z Konstytucją RP została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny. Niemniej, organ pierwszej instancji uznał, że w świetle przywołanych powyżej okoliczności, brak jest podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 158 § 2 k.p.a., co dało podstawę do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., skarżący - reprezentowany przez radcę prawnego - złożył odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r., skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji rażące naruszenie prawa w czasie jej wydania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący uznał, że motywacja prawna decyzji organu pierwszej instancji jest niezrozumiała i nie przystaje do stanu faktycznego sprawy. Skarżący stwierdził przede wszystkim, że niezrozumiałe jest dla niego to, z jakiego powodu zakwalifikowano go, jako policjanta, do funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa w 1990 r. i dlaczego wówczas zwolniono go ze stanowiska funkcjonariusza SB, a następnie z poważnym ograniczeniem jego wynagrodzenia, ponownie przyjęto do służby w Policji.

Skarżący ponownie powołał się na postępowanie prowadzone przed Sądem Okręgowym w [...][...], w wyniku którego Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...], utrzymanym następnie w mocy przez Sąd Apelacyjny w [...][...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], prawomocnie orzekł, że skarżący nigdy nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, albowiem z całości materiałów osobowych i sądowych dotyczących skarżącego, w tym przebiegu jego służby, wynika, że należy zakwalifikować go jako funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej, który z mocy prawa w 1990 r. stawał się funkcjonariuszem Policji. W ocenie skarżącego, zakwalifikowanie go w tym czasie jako funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, w rozumieniu zacytowanych przepisów prawnych, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący zauważył ponadto, że zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, art. 131 ust 1 ustawy o UOP oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, a także w świetle pozostałych przepisów ustawy o Policji, w tym art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ust. 1 tej ustawy, sporny rozkaz personalny nr [...] wydany został z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i w konsekwencji powinien zostać unieważniony.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz analizy zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], dotyczącego przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania na stanowisko.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił wyraźnie na wstępie, iż analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które nakazywałyby stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że - w świetle przesłanek zawartych w katalogu ustanowionym przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. - nie stanowi rażącej obrazy prawa fakt przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania go na stanowisko służbowe młodszego specjalisty wydziału Prewencji KRP w [...], w sytuacji późniejszego uznania przez sądy powszechne, że okres służby skarżącego od dnia [...] sierpnia 1983 r. do dnia [...] lipca 1990 r. zalicza się do wysługi emerytalnej według wskaźnika 2,6% podstawy wymiaru za każdy rok służby, w efekcie dokonanej weryfikacji, zgodnie z którą okres służby skarżącego w Wydziale Polityczno-Wychowawczym RUSW w [...] nie stanowił służby w pionie Służby Bezpieczeństwa. W ocenie organu odwoławczego, powyższy pogląd jest tym bardziej uzasadniony, jeśli zważy się, że wnioskiem z dnia [...] lipca 1990 r. skarżący sam zwrócił się z prośbą o przyjęcie go do służby w Policji oraz zadeklarował, że pragnie pełnić służbę w pionie służby prewencyjnej.

Ustosunkowując się z kolei do podniesionej przez stronę skarżącą kwestii rażącego naruszenia prawa, tj. art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, a także innych przepisów ustawy o Policji, w tym art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ust. 1 tej ustawy - Minister nie zgodził się z poglądem, że sporny rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. naruszał powyższe przepisy.

Przywołując brzmienie przepisów art. 149 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. dotyczy kwestii przyjęcia do służby w Policji i mianowania na stanowisko, a zatem reguluje kwestie nieodnoszące się bezpośrednio do zakresu cyt. powyżej regulacji prawnych.

W ocenie organu odwoławczego, skoro rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. skarżący - przebywający w dyspozycji - został zwolniony ze służby w resorcie spraw wewnętrznych, uznać trzeba w konsekwencji, że w tym stanie prawnym i faktycznym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał wszelkie podstawy do przyjęcia wymienionego do służby w Policji i mianowania go na stanowisko w tej formacji.

W konsekwencji, zdaniem Ministra, nie można w takiej sytuacji mówić również o naruszeniu przepisów odnośnie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, bądź przepisów odnoszących się do instytucji zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

Zdaniem Ministra, nie sposób również dopatrzeć się naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, choć - jak zauważył na marginesie organ odwoławczy - trudno jest w ogóle mówić o naruszeniu w 1990 r. przepisów Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., skoro wspomniana ustawa zasadnicza nie była aktem obowiązującym w dniu wydania spornego rozkazu personalnego.

Ponadto, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaznaczył, że z treści rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. w żaden sposób nie wynika, aby kwestia zakwalifikowania stanowiska, z którego skarżący został zwolniony rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 1989 r. (tj. stanowiska zastępcy Szefa ds. Polityczno-Wychowawczych [...] w [...]), jako pozostającego w strukturach Służby Bezpieczeństwa, bądź w strukturach Milicji Obywatelskiej, miała jakiekolwiek znaczenie dla kształtu zapadłego wówczas rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że analogiczny pogląd zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1307/15.

Według organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Minister zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż oceniając zastosowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wskazanych powyżej zasad, pamiętać należy, iż kwestionowany rozkaz personalny został wydany w 1990 r., a wówczas obowiązywał inny porządek prawny, który w takiej sytuacji powinien być uwzględniony przy rozsądnej interpretacji prawa regulującego stosunki w konkretnym społeczeństwie i w określonym czasie.

W związku z powyższym, Minister stwierdził, że - wbrew stanowisku strony skarżącej zawartym we wniosku z dnia [...] marca 2015 r., analiza stanu faktycznego i prawnego zapadłego rozkazu personalnego z 1990 r., nie prowadzi do konstatacji, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. nie jest obarczony żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, Minister uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji administracyjnej lub stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.).

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, wskazując, że nawet, gdyby uznać argumenty strony skarżącej za zasadne, to stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego nie byłoby możliwe w oparciu o przepis, którego niezgodność z Konstytucją RP została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny. Niemniej, Minister uznał, że w świetle przywołanych powyżej okoliczności brak podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 158 § 2 k.p.a.

Minister zaznaczył jednocześnie, że nowe okoliczności w sprawie mogą stanowić przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, natomiast w postępowaniu w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji, gdy przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową, albo - co zdarza się częściej - inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96, ONSA z 1998 r. Nr 3, poz. 101).

W piśmie z dnia 14 października 2016 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Ministra, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. lub ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 103 ust. 1 i art. 149 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez brak uwzględnienia faktu, iż skarżący nie był nigdy funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, a zatem nie mógł zostać przyjęty do Policji jako były funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa, lecz ex lege stawał się policjantem na podstawie przywołanego powyżej art. 149 ustawy o Policji;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

a) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez to, że pomimo wykazania przez skarżącego w postępowaniu dowodowym, że wydanie spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...] stanowi ewidentne pogwałcenie art. 149 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie faktu, iż skarżący w okresie poprzedzającym wydanie przedmiotowego rozkazu nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, lecz funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej,

b) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez brak uwzględnienia przez organ treści prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], stwierdzającego, że skarżący nie był do dnia [...] lipca 1990 r. funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa,

c) naruszenie art. 153 p.p.s.a. - poprzez sformułowanie przez organ ocen prawnych odbiegających w poważnym zakresie od ustaleń poczynionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1332/15.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła przede wszystkim, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a wcześniej Komendant Główny Policji, przekraczając granice określone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1332/15 oraz nie wykonując jego zaleceń i przeprowadzając odmienną ocenę faktów (odmawiając określonym faktom charakteru prawotwórczego w przedmiotowej sprawie), organ te nie rozważyły, jaki wpływ na sytuację prawną skarżącego miał fakt, iż nie był on funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, organy błędnie przyjęły, iż nie stanowi rażącego naruszenia prawa zastosowanie względem skarżącego normy prawnej, której hipoteza nie obejmuje skarżącego. Skarżący zauważył bowiem, że skoro nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, to nie mógł być - w drodze decyzji organu - uznany za osobę będącą takim funkcjonariuszem.

Skarżący podniósł ponownie, że w wyniku wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], sytuacja prawna skarżącego uległa diametralnej zmianie, albowiem na mocy wspomnianych orzeczeń sądu powszechnego - sądu pracy usankcjonowana została okoliczność faktyczna, którą skarżący udowodnić chciał od lat 90-tych ubiegłego stulecia. Skarżący zauważył, że Sąd Okręgowy w [...] oraz Sąd Apelacyjny w [...] prawomocnie orzekły, że skarżący nigdy nie był funkcjonariuszem SB, a stanowisko zastępcy szefa RUSW w [...], do spraw polityczno-wychowawczych nie było stanowiskiem Służby Bezpieczeństwa, lecz Milicji Obywatelskiej. Skarżący wskazał, że w związku z dokonanym ustaleniem, ponad wszelką wątpliwość Sądy te przywróciły prawa emerytalne skarżącemu w okresie do [...] lipca 1990 r., jako funkcjonariuszowi MO.

Skarżący zauważył jednocześnie, że w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w [...] oraz Sądu Okręgowego w [...], jak również innych sądów apelacyjnych i okręgowych zajmowane jest jednoznaczne stanowisko co do tego, że funkcjonariusze pionów polityczno-wychowawczych RUSW do 1990 r. nie byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa, lecz Milicji Obywatelskiej. W świetle wspomnianego orzecznictwa sądów pracy, traktowanie tych funkcjonariuszy, jako funkcjonariuszy SB, jest nieuprawnione i bezprawne. Skarżący uznał, że wyroki te spowodowały, iż w sprawie skarżącego powstały nowe okoliczności, w świetle których wydanie zaskarżonego rozkazu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, gdyż bezpodstawnie potraktowano skarżącego, jako funkcjonariusza SB oraz w związku z tym poważnie obniżono mu podstawę wymiaru emerytury, a w dalszej konsekwencji - świadczenie emerytalne, naruszając przez to prawo do stosownego zabezpieczenia społecznego.

Zdaniem skarżącego, w przedstawionych w przedmiotowej sprawie okolicznościach należy uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, albowiem sporny rozkaz personalny jest dotknięty wadą kwalifikowaną, jako rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy treść tej decyzji stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. I OSK 2519/14, LEX nr 2100630). W ocenie skarżącego, trudno wyobrazić sobie lepszy przykład takiej sytuacji, niż zastosowanie normy prawnej, która nie może być zastosowana względem strony z uwagi na cechy, jakie ta strona posiada.

Mając powyższe na uwadze, skarżący uznał, że treść uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, wyraźnie wskazuje, że organy obu instancji działały w przedmiotowej sprawie w sposób zupełnie odmienny od powyższego stanowiska NSA. Co więcej, skarżący uznał, że organy obu instancji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, wbrew zasadom postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, określonym między innymi w dotychczasowym orzecznictwie NSA, nie dokonały dwustopniowej analizy danej sprawy (w płaszczyźnie wystąpienia naruszenia oraz w płaszczyźnie stopnia tego naruszenia) przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności w sprawie występujących (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2871/14, LEX nr 2083233). Skarżący wskazał, że podstawową cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zdaniem skarżącego, cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ państwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2016 r., I OSK 1811/14 LEX nr 2082466 ).

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, w której w panującym porządku prawnym nie może istnieć akt administracyjny, który został wydany z naruszeniem przepisów, tj. w sytuacji przypisania podmiotowi cech, których podmiot ten nie miał. Skarżący uznał, że z uwagi na zastosowanie niewłaściwej normy prawnej, został on pozbawiony praw, jakie nabył. Przedmiotowa sprawa dotyka bowiem także materii praw nabytych i prawa do zabezpieczenia społecznego, a zatem decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, godzi w fundamentalne zasady polskiego porządku prawnego. W tych okolicznościach skarżący stwierdził, że nie sposób uznać, iż nie doszło do naruszenia o rażącej postaci (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1796/14, LEX nr 2014669 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1806/13, LEX nr 1773576).

W świetle powyższego, skarżący uznał, że całkowicie niezrozumiała jest argumentacja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ujawniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wyroki Sądu Okręgowego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], nie wprowadziły nowych okoliczności do sprawy skutkujących nieważnością wyżej wymienionych rozkazów personalnych z 1989 r. i z 1990 r.

Ponadto, skarżący uznał, że w tej sprawie nie występuje powaga rzeczy osądzonej w związku z wydaniem przez NSA wyroku z dnia 10 kwietnia 1995 r., sygn. akt II SA 286/95 oddalającego skargę skarżącego w tym zakresie z uwagi na to, iż w tym czasie nie było jeszcze wyroków Sądu Okręgowego w [...], jak i Sądu Apelacyjnego w [...], które jednoznacznie orzekły, że skarżący nie był funkcjonariuszem SB. Wyroki te, zdaniem skarżącego, wprowadziły do sprawy nowe okoliczności, które nie były brane pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy przez NSA w 1995 r.

W konsekwencji, skarżący - nie zgadzając się z nietrafną oceną organów obu instancji - uznał, iż jest ona zupełnie niezasadna. Jednocześnie, skarżący podniósł, że zgodnie z art. 365 k.p.c., organy obu instancji, orzekając w tej sprawie, są związane prawomocnymi wyrokami sądowymi i nie mogą nie uwzględniać prawomocnych ustaleń sądów dokonanych w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżoną decyzję utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nr [...], dotyczącego przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania na stanowisko - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendant Główny Policji nie dopuścili się naruszenia normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 153 p.p.s.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie działali w sposób sprzeczny z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi rzekomo w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1332/15.

Według Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne odmawiające stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., organy te prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

Na wstępie wszelkich dalszych rozważań, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać, iż organy administracji obu instancji, wydając decyzje w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności wspomnianego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r., były związane rygorami procedury administracyjnej określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a wcześniej Komendant Główny Policji, byli obowiązani m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Realizując tą zasadę, organ administracji publicznej obowiązany jest przede wszystkim do ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wspomnianej wyżej strony postepowania administracyjnego. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy zauważyć jednocześnie, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż generalnie to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Jednakże, należy zarazem bardzo wyraźnie podkreślić, iż rozpoznając skargę na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Komendanta Głównego Policji odmawiające stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., Sąd zobowiązany był jednocześnie uwzględnić fakt, iż przyjęta w Kodeksie postępowania administracyjnego konstrukcja nieważności decyzji administracyjnej wiąże się jedynie ze szczególnie ciężkimi naruszeniami prawa, określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, zatem wymaga bezspornego ustalenia, że uchylana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak: m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/09, LEX nr 746660).

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, a zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa, wskazać trzeba, że treść spornej decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, przy czym należy wyraźnie pamiętać o tym, iż naruszenie prawa musi mieć charakter niedwuznaczny.

W sposób rażący może zatem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Oznacza to, że sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. Odmienna wykładnia konkretnego przepisu prawa, choćby następnie okazała się błędną, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Już sam fakt istnienia kilku różnych wykładni przepisów prawa może sugerować, że nie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki rażącego ich naruszenia (por. m.in. wyroki NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1061/08, z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 867/10, czy też z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 217/09; podobnie: m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 401/09).

Z uwagi na fakt, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji, stanowiący odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach k.p.a., należy przyjąć, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może stanowić skuteczną podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 402/10, LEX nr 952029).

W przepisach procedury administracyjnej nie znajduje oparcia oczekiwanie, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji sprawa zakończona ostateczną decyzją zostanie po raz kolejny rozstrzygnięta co do jej istoty. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem postępowaniem nowym, w którym rzeczą organu jest jej zbadanie i rozstrzygnięcie wyłącznie co do nieważności decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności spornej decyzji, objęte przepisem art. 156 § 1 k.p.a., dotyczą wyłącznie prawa, a nie faktów. Tak więc, prowadzenie w postępowaniu nieważnościowym na nowo postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, nie jest możliwe (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyrok z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1061/08).

W tej sytuacji uznać należy, że zakres rozstrzygania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie ograniczał się zatem wyłącznie do zbadania i oceny, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji w trybie zwykłym i taki też jest zakres kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej (tak: B. Adamiak /w:/ Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP z 2001 r., zeszyt nr 8, s. 31).

Należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 16 § 1 k.p.a., statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w k.p.a. i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych, zawarta w art. 16 § 1 k.p.a., jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie - muszą być interpretowane dosłownie, a nawet ścieśniająco. Tak więc, zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez k.p.a., trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji, a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Warto zauważyć, że takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 1996 r. (sygn. akt III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258), w którym uznał, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

Należy wyraźnie zaznaczyć, że skoro postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych jest wyjątkowym środkiem ich weryfikacji i stanowi odstępstwo od ustanowionej w przepisie art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. zasady stabilności decyzji ostatecznych, to przedmiotowe postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, albowiem nie zastępuje ono postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Takiej weryfikacji, m.in. co do prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, służy postępowanie odwoławcze, a nie tryb stwierdzenia nieważności.

Podkreślenia wymaga ponadto, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia.

Naruszenie prawa, o którym mówi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy rozumieć szeroko, bo na zakres tego pojęcia składają się zarówno przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Podkreślenia przy tym wymaga, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji. Oznacza to, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli treść decyzji odpowiada prawu (tak: np. NSA /w:/ wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów, które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, w przeciwieństwie do odwołania, nie pozwala na ponowne rozpoznanie sprawy, a tylko podczas takiego rozpatrywania można zbadać zasadność zarzutów związanych z wyjaśnieniem stanu faktycznego i jego oceną (vide: wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt I FSK 104/06). Ewentualne wady postępowania mogą więc być korygowane na etapie odwołania w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym mogłyby być skuteczne tylko wtedy, kiedy prowadziłyby do wykazania rażącego naruszenia prawa materialnego.

Konkludując, stwierdzić należy, iż w przypadku nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego chodzi o niedopuszczalne przekroczenie prawa, które nastąpiło wówczas (a więc w dacie wydania spornej decyzji) w sposób jasny i niedwuznaczny.

Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, co zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Należy zauważyć, iż w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2015 r., przedmiot analizy organów obu instancji w niniejszej sprawie stanowił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. [...] dotyczący przyjęcia skarżącego [...] do służby w Policji i mianowania go na stanowisko młodszego specjalisty Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji w [...].

Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organy te nie stwierdziły wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności owej decyzji z 1990 r.

Należy wskazać, że w świetle przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 lipca 1990 r.), stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 cyt. ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i rejonowi Policji.

Jak wynika z akt sprawy, w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1990 r. zawarto § 7 Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (Dz. Urz. MSW z 1987 r. Nr 6 poz. 16) oraz art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ówczesny Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179).

Zgodnie z § 7 cyt. Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach zarządzenia, szef wojewódzkiego ([...]) urzędu spraw wewnętrznych, dyrektor [...] Zarządu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, komendant Akademii Spraw Wewnętrznych lub innej szkoły wyższej albo szkoły oraz ośrodka szkolenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - są właściwi w sprawach osobowych funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych jednostkach organizacyjnych, z wyjątkiem funkcjonariuszy na stanowiskach wymienionych w § 4 - § 6.

Z kolei, zgodnie z art. 147 ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania spornego rozkazu personalnego nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 147 ust. 2 ww. ustawy, z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw wewnętrznych.

W tej sytuacji, stwierdzić należy, iż organy obu instancji słusznie uznał, że zarzuty strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], albowiem brak jest przesłanek zawartych w katalogu ustanowionym przez ustawodawcę w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd uznał, że nie można zgodzić się ze strona skarżącą, iż fakt przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania go na stanowisko służbowe młodszego specjalisty wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji w [...], stanowi rażącą obrazę przywołanych przez skarżącego przepisów prawa z tego powodu, że sądy powszechne - sądy pracy, po wielu latach, dokonując późniejszej wykładni przepisów prawa - uznały, że okres służby skarżącego od dnia [...] sierpnia 1983 r. do dnia [...] lipca 1990 r. zalicza się do wysługi emerytalnej według wskaźnika 2,6% podstawy wymiaru za każdy rok służby, w efekcie dokonanej weryfikacji, zgodnie z którą okres służby skarżącego w Wydziale Polityczno-Wychowawczym Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nie stanowił służby w pionie Służby Bezpieczeństwa.

Warto w tym miejscu wskazać na marginesie, że wnioskiem z dnia [...] lipca 1990 r. skarżący sam zwrócił się z prośbą o przyjęcie go do służby w Policji oraz zadeklarował, że pragnie pełnić służbę w pionie służby prewencyjnej.

Skarżący podniósł w swoim wniosku z dnia [...] marca 2015 r., że wydając ów sporny rozkaz personalny z dnia [...] lipca 1990 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał rzekomo dopuścić się rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, a także innych przepisów ustawy o Policji, w tym art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ust. 1 tej ustawy.

Należy zauważyć w tej sytuacji, że zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami.

Z kolei, art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa stanowił, że z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby.

W tym miejscu, warto zauważyć, co nie jest bez znaczenia, że sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. dotyczy kwestii przyjęcia skarżącego do służby w Policji i mianowania go na stanowisko, a zatem kwestii w żaden sposób nieodnoszących się bezpośrednio do zakresu cytowanych powyżej regulacji prawnych.

Zdaniem Sądu, uznać należy w tej sytuacji, że skoro rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r. skarżący [...] - przebywający wówczas w dyspozycji - został zwolniony ze służby w resorcie spraw wewnętrznych, to w powstałym wówczas stanie prawnym i faktycznym Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał wszelkie podstawy do przyjęcia wymienionego do służby w Policji i mianowania go na stosowne stanowisko. W takiej sytuacji, trudno jest również mówić o naruszeniu przepisów odnośnie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, bądź przepisów odnoszących się do instytucji zachowania prawa do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Nie sposób też dopatrzeć się naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Warto zauważyć, że organy administracji rozstrzygając w niniejszej sprawie słusznie podniosły na marginesie, że skoro Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. nie była aktem obowiązującym w dniu wydania spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r., nie można przyjąć, że organ ten dopuścił się wówczas naruszenia przepisów wspomnianej ustawy zasadniczej.

Zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji, wydając swoje decyzje zasadnie zwróciły również uwagę, że z treści spornego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. w żaden sposób nie wynika, aby kwestia zakwalifikowania stanowiska, z którego skarżący został zwolniony rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 1989 r. (tj. zastępcy Szefa ds. Polityczno-Wychowawczych RUSW w [...]), jako pozostającego w strukturach Służby Bezpieczeństwa, bądź w strukturach Milicji Obywatelskiej, miała jakiekolwiek znaczenie dla kształtu zapadłego wówczas rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Warto zauważyć w tym miejscu, że - wbrew mylnym sugestiom strony skarżącej - analogiczny, jak powyższy, pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1307/15, w którym Sąd rozstrzygał sprawę zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska w RUSW w [...] i przeniesienia go do dyspozycji, która to sprawa zainicjowana była tym samym, co w analizowanej sprawie, wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2015 r.

W konsekwencji, nie sposób uznać, jak sugeruje skarżący, że w wyniku powołanych orzeczeń sądów pracy, tj. wyroku Sądu Okręgowego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...], a także wyroku Sądu Apelacyjnego w [...][...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], które prawomocnie przesądzić miały, że skarżący nigdy nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa, zaszła sytuacja, która daje podstawę do stwierdzenia nieważności spornego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa.

Ponadto, zdaniem Sądu, dokonując oceny legalności decyzji wydanych przez organy obu instancji, nie sposób pominąć również okoliczności, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 - orzekł, ze art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W świetle powyższego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nawet, gdyby uznać argumenty strony skarżącej za zasadne, to i tak stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. nie byłoby możliwe w oparciu o przepis, którego niezgodność z Konstytucją RP została stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny.

Wobec powyższego, należy uznać, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia sprawy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ ten nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r., nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu 156 § 1 k.p.a., wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu k.p.a. - brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1990 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.