Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 240/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Ustanowiono adwokata

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: Michał Śmiałowski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o ustanowienie adwokata w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej , z dnia 05.12.2007r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, z dnia [...] nr [...] pozostawiającego bez rozpatrzenia podanie z dnia [...]. w sprawie umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2006r. postanawia: ustanowić dla A. R. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata,

w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej , z dnia 05.12.2007r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, z dnia [...] nr [...] pozostawiającego bez rozpatrzenia podanie z dnia [...].07.2007r. w sprawie umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2006r.

Jak wynika z uzasadnienia wniosku, zawartego w nim "oświadczenia

o stanie rodzinnym , majątku i dochodach" oraz akt sprawy A. R. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z handlu obwoźnego, z którego osiąga dochód w wysokości ok. 300 zł. miesięcznie. Uzyskaną sumę w całości przeznacza na wyżywienie i środki czystości. Dorosłe dzieci opłacają mu natomiast czynsz i media. Pomoc finansowa, którą od nich uzyskuje wynosi ok. 300 zł. miesięcznie. A. R. w roku 2007 osiągnął przychód w wysokości 2900 zł.

Jest właścicielem mieszkania o pow. 40 m2 , nie posiada jakichkolwiek oszczędności czy przedmiotów wartościowych.

Wniosek strony skarżącej zasługuje zdaniem orzekającego na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r.

Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( § 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na podstawie art. 246§1 w/w ustawy przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa

i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Sytuacja A. R. nie daje zdaniem orzekającego możliwości opłacenia przez niego wynagrodzenia fachowego pełnomocnika bez pogorszenia warunków bytowych. Przedstawione fakty świadczą bowiem o tym, iż prowadzona działalność nie wystarcza na samodzielną egzystencję i A. R. zmuszony jest korzystać

z pomocy finansowej dzieci. Nie ma tez żadnych oszczędności, z których mógłby skorzystać. Stąd też konieczność opłacenia pełnomocnika uniemożliwiłaby wręcz realizację jego podstawowych potrzeb życiowych.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz działając w oparciu o zasadę, iż nie można ograniczać prawa do sądu osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do wymiaru sprawiedliwości, orzekający przychylił się do wniosku A.R.

W związku z tym, na podstawie art. 244§1 , art. 245§3, art. 246§1 pkt.2

w zw. z art. 258 § 2, pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz .1270) orzeczono jak w sentencji.