Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1091/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA Jacek Brolik, Jerzy Rypina (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Janusza W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 674/04 w sprawie ze skargi Janusza W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Janusza W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 450 /słownie: czterysta pięćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1091/05

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Janusza W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 grudnia 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli skarbowej, prawidłowo została określona wysokość przychodów skarżącego z pozarolniczej działalności gospodarczej, a w konsekwencji wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z dyspozycjami art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1997 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w 1998 r./ za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 12 ust. 2, 3 i 3a. W ocenie Sądu z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący korzystał nieodpłatnie z telefonów Spółki z o.o. "P.", co przyznał w swoich pismach z 10 sierpnia 2003 r. i 7 października 2003 r. /wyjaśnienia do protokołu z kontroli skarbowej oraz odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W./. Wysokość przychodów z tego tytułu organ I instancji określił na podstawie dokumentów źródłowych /faktur wystawionych dla Spółki/, uzupełnionych zeznaniami świadków oraz innymi dowodami. Których wartość nie budzi wątpliwości. Obliczając wysokość przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń organ I instancji prawidłowo uwzględnił okres użytkowania telefonów przez skarżącego i przez pracowników Spółki. Jako podstawę obliczeń przyjęto wyłącznie wartość faktur obciążających koszty Spółki, w tym wartość faktury dokumentującej nabycie dodatkowego wyposażenia komórkowego aparatu telefonicznego. Odstąpiono natomiast od ustalenia wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania przez skarżącego z aparatów telefonicznych będących własnością Spółki.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły wartość przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, na podstawie dokonanej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z umowy zawartej pomiędzy Spółką i skarżącym nie wynikało, że nieodpłatne korzystanie przez niego z majątku Spółki oraz obciążenie jej kosztami związanymi z nabyciem przez skarżącego sprzętu telekomunikacyjnego i korzystaniem przez niego z aparatów telefonicznych /opłaty za usługi telekomunikacyjne/, stanowią element ceny za usługi świadczone przez niego na rzecz Spółki. Oświadczenie skarżącego, iż zmiana umowy nastąpiła w formie ustnego porozumienia z prezesem Spółki, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, w świetle par. 11 umowy z 16 marca 1998 r., gdyż zmiany umowy wymagały dla swej ważności formy pisemnej w postaci aneksu.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż wadliwe wskazanie w decyzji organu I instancji art. 11 zamiast art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powodowało konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu organ I instancji nie naruszył reguł postępowania dowodowego i ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organów podatkowych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę tego materiału, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd nie znalazł nadto podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej Janusz W. zarzucił wyrokowi: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 2, 3 oraz art. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.; 2/ naruszenie prawa procesowego polegającego na obrazie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 2, 3 i 3a ustawy z 26 lipca 1001 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powołując się na wymienione przepisy wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie autora skargi kasacyjnej niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 2, 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na tym, że sąd uznał ustalenia organów podatkowych za prawidłowe, gdy tymczasem materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe i przedstawiony do oceny Sądowi nie miał dostatecznych podstaw by uznać, że podatnik uzyskał nieodpłatne świadczenia. W ocenie autora skargi kasacyjnej niedopuszczalne jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., jeżeli zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, iż podatnik Janusz W. uzyskał przychody w postaci nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania z telefonów Spółki "P.". Zdaniem skarżącego istotny wpływ tego naruszenia na wynik postępowania sądowego polega na tym, że nie stosując środków przewidzianych w art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydał orzeczenia sprzeczne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez: a/ błędną jego wykładnię co oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takim przypadku skarżący winien wskazać, jak zastosowany przepis winien być rozumiany, lub b/ niewłaściwe zastosowanie, to jest dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 135 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. oraz art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 2 i 3a ustawy o podatku od osób fizycznych.

Powołany w skardze kasacyjnej jako naruszony przepis prawa procesowego art. 135 par. 1 p.p.s.a. stanowi o stosowaniu przez sąd administracyjny przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Przepis ten, określający zakres orzekania sądu pierwszej instancji w przypadku gdy organ naruszył prawo, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, w której skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wobec tego stwierdzić należy, iż autor skargi nie wskazał przepisu procesowego, który został przez sąd pierwszej instancji naruszony a to oznacza, że ustalenia organów podatkowych przyjęte przez sąd do oceny są prawidłowe.

Z ustaleń tych wynika, iż podatnik korzystał nieodpłatnie przy prowadzeniu działalności gospodarczej z telefonów Spółki "P.", a więc osiągnął z tego tytułu przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnośnie zarzutu niewłaściwego zastosowanie przez Sąd art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 2 i 3 oraz art., 3a cyt. ustawy stwierdzić należy, iż ustalony przez organy podatkowe stan faktycznym który nie został przez podatnika skutecznie zakwestionowany wypełnia dyspozycję powołanego art. 14 ust. 2 pkt 8 pdof.

Wobec czego należało uznać powyższy zarzut za oczywiście chybiony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. rzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.