Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1170/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. K. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]maja 2013 r., stwierdzającą na wniosek Z. B. oraz M. F. i S. F., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 1996 r., udzielającej R. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części piwnic na pomieszczenie biurowe i modernizację mieszkania nr [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ scharakteryzował postępowanie nieważnościowe oraz opisał przesłankę rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), a następnie wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania.

Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 414 ze zm., dalej: Prawo budowlane).

Załącznik do tej decyzji stanowi " projekt techniczny przebudowy mieszkania na parterze budynku mieszkalnego oraz adaptacji części piwnic na biuro".

Powyższy projekt przewiduje wykonanie robót budowlanych mających na celu " włączenie do powierzchni hallu wejściowego powstałego z wcześniej zabudowanej loggii, w tym wykonanie niezależnego wejścia do mieszkania" oraz przebudowę części piwnic ( określoną jako adaptację na biuro ) poprzez " podniesienie posadzki powyżej poziomu terenu i wykonanie drzwi w miejscu istniejącego okna".

Zgodnie z art. 71 ust 1 i 2 – Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej decyzji zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio.

Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:

1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne,

2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń.

W myśl w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego.

Ponieważ wykonywanie robót budowlanych polegających na budowie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dlatego zdaniem organu nadzorczego należy uznać za niedopuszczalną przebudowę mieszkania na podstawie decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ustawy Prawo budowlane.

Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]stycznia 1996 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 71 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r w związku z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ wydający pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania nie przeprowadził właściwie postępowania, jak również nie podjął kroków celem zgromadzenia całości wymaganego kompletu dokumentów, w związku z czym naruszył rażąco również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., określający podstawowe zasady postępowania administracyjnego.

W ocenie organu kontrolowana decyzja została także wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor R. S. dokumentując posiadane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożyła umowę kupna lokalu mieszkalnego nr [...] sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia [...] maja 1995 r., Rep. A. nr [...].

Z umowy tej wynika, że R. S. jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] o powierzchni 94,54 m2, stanowiącego odrębną nieruchomość, usytuowanego w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W..

Natomiast w wyniku przebudowy mieszkania jego powierzchnia wyniesie 103,6 m2, co oznacza, że przebudowane mieszkanie zostanie powiększone o 9,06 m2 kosztem części wspólnej budynku.

Zdaniem organu do części wspólnych budynku należy loggia i pomieszczenie piwnicy, które nie zostały ujęte w akcie notarialnym kupna mieszkania.

Organ ustalił, że podział na pomieszczenia piwniczne "należące" do poszczególnych lokali mieszkalnych miał charakter podziału do użytkowania, który pozostaje bez wpływu na strukturę własnościową nieruchomości.

R. S. uzyskała zgodę pozostałych właścicieli lokali mieszkalnych na " wykonanie drzwi wejściowych od strony ogrodu do piwnicy należącej do mieszkania nr [...] z przeznaczeniem na cele gospodarcze – biuro usługowe".

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oznacza to, że R. S. nie posiadała prawa do dysponowania piwnicą na cele budowlane nawet pomimo tego, że pozostali właściciele mieszkań zapoznali się z projektem planowanych prac podczas udzielania zgody na zmianę użytkowania części piwnicy i nie wnosili sprzeciwu.

Ponadto R. S. nie udokumentowała posiadanego prawa do loggii, o którą powiększono powierzchnię lokalu mieszkalnego z 94.5 m2 do 103.6m2.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, iż R. S. pismem z dnia 7 lipca 1995 r. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pismem z tego samego dnia inwestorka zwróciła się z prośbą do Zarządu Gospodarki Komunalnej [...]–[...]o wyrażenie zgody na przebudowę i modernizację mieszkania przy ul. [...] w W.. Zarząd Gospodarki Komunalnej [...]–[...]pismem z dnia 4 stycznia 1996 r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w W. z prośbą o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym wystąpieniem Prezydent [...] weryfikowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzją na wniosek Zarządu Gospodarki Komunalnej [...]–[...]udzielił R. S. pozwolenia na realizację spornej inwestycji.

Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stanął na stanowisku, że skoro R. S. nie wystąpiła do właściwego organu z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania, organ nie mógł wydać rozstrzygnięcia kształtującego jej prawa i obowiązki.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rażąco naruszone przepisy Prawa budowlanego, których stosowanie nie wymaga skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne, bowiem naruszone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, zaś skutki społeczno-gospodarcze uchybień są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Doszło do ingerencji w prawa i obowiązki osoby, na rzecz której wydano pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, bowiem osoba ta nie złożyła w sprawie stosownego wniosku. Wydano pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, podczas gdy powinna zostać wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, której wydanie uzależnione jest od spełnienia zdecydowanie bardziej restrykcyjnych wymogów. Doszło także do naruszenia prawa własności pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Przyjęcie odmiennej interpretacji mogłoby doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionych interesów współwłaścicieli nieruchomości objętej inwestycją oraz do utrzymania w obrocie prawnym decyzji nie poprzedzonej właściwym wnioskiem i analizą dokumentacji budowlanej, do której zobowiązany był organ stopnia podstawowego.

Odnosząc się do zarzutu, że Zarząd Gospodarki Komunalnej [...]–[...]działał w imieniu R. S. celem uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania organ stwierdził, że nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem w aktach sprawy brak jest stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania R. S. w omawianej sprawie. Ponadto, w myśl art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem może być jedynie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zarzut dotyczący stwierdzenia przez Wojewodę [...]nieważności weryfikowanej decyzji z uwagi na jej skierowanie do podmiotu niebędącego stroną nie znajduje potwierdzenia w decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2013r, w której uznano, że doszło do rażącego naruszenia prawa z uwagi na brak właściwego wniosku R. S. o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]stycznia 1996r dotknięta była innymi wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł P. K. – aktualny właściciel mieszkania nr [...] podnosząc, że choć kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...]nie była aktem idealnym, to przebudowa, modernizacja i zmiana sposobu użytkowania dokonana przez jego poprzedniczkę prawną – R. S. była wykonana w zgodzie wszystkich urzędów oraz członków Wspólnoty. Było ewidentne co R. S. chciała zrobić i wszyscy członkowie wspólnoty mieszkaniowej to akceptowali przez następnych 15 lat. Zdaniem skarżącego nie jest tak, że Zarząd Gospodarki Komunalnej wystąpił wbrew woli

R. S. z wnioskiem do Prezydenta [...], czy też wbrew wspólnocie mieszkaniowej wykonano przebudowy na częściach wspólnych, a R. S. nie wystąpiła lub nie dostała pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.

Skarżący wskazał, że kontrolowana decyzja została wydana na wniosek z dnia 4 stycznia 1996r w którym wyraźnie proszono o zgodę na przebudowę i do którego załączono zgodę współwłaścicieli budynku na przebudowę.

Zdaniem skarżącego kontrolowana decyzja pomimo tego, że wydana została na niewłaściwym druku i niekompletnej podstawie prawnej to w istocie stanowi decyzję o pozwoleniu na budowę skoro w treści decyzji mowa jest o wyrażeniu zgody na modernizację mieszkania na podstawie projektu budowlanego oraz prowadzeniu robót, a do decyzji załączono opieczętowany przez Wydział Architektury projekt przebudowy.

Skarżący podniósł, iż obieg dokumentów był faktycznie niewłaściwy, ale nie jest to rażące naruszenie prawa dlatego, że intencje R. S. i Prezydenta [...] były jasne, a Zarząd Gospodarki Komunalnej był niejako tylko pośrednikiem. Wniosek złożyła R. S. i ona dostała decyzję chociaż stało się to poprzez pośrednika to jednak nie naruszało jej praw ani praw jej sąsiadów.

Skarżący podniósł, że wszyscy sąsiedzi wiedzieli o pozwoleniu na budowę i czynnie brali udział w postępowaniu co wynika z tego, że podpisali się pod wnioskiem o pozytywne rozpatrzenie projektu składanego przez R. S.oraz uczestniczyli w wizji lokalnej w której badano możliwości techniczne realizacji projektu.

Sąsiedzi nie zgłaszali żadnych uwag podczas robót jak również przez kilkanaście lat po ich zakończeniu.

Skarżący wskazał, że loggia została zabudowana przez poprzednika prawnego R. S. (p. J.) w 1979 r. na podstawie zgody Dzielnicowego Zarządu Budynków Komunalnych "[...]" z dnia 27 października 1979 r. i zabudowany balkon był już włączony do mieszkania co widać na inwentaryzacji w projekcie.

Od tego czasu jest on przynależną częścią składową mieszkania nr [...] używaną wyłącznie przez jego właściciela.

Skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego o sygn. III CZP 10/08 na temat kwalifikacji balkonów z której wynika, że balkony nie stanowią części wspólnej lecz część składową lokalu mieszkalnego dlatego nie jest potrzebna zgoda pozostałych właścicieli na jakiekolwiek prace w nim dokonywane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą została utrzymana w mocy decyzja Wojewody [...] stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r., udzielającej R. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części piwnic na pomieszczenie biurowe i modernizację mieszkania nr [...] przy ul. [...] w W..

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zostało prawidłowo wszczęte na wniosek Z. B. oraz M. F. i S. F. - współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w W., w której funkcjonuje tzw. mała wspólnota mieszkaniowa.

W małej wspólnocie mieszkaniowej do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, czyli art. 199-209 k.c. oraz art. 611-616 k.p.c.

Wymienione przepisy kodeksu cywilnego regulują zarząd rzeczą wspólną, będącą przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych, jako zarząd wykonywany przez samych współwłaścicieli, który określany jest mianem zarządu bezpośredniego (właścicielskiego).

Zgodnie z art. 209 k.c. czynności zmierzające do zachowania wspólnego prawa może podejmować każdy ze współwłaścicieli. Czynności zachowawcze mogą być podejmowane zarówno w stosunku do osób trzecich jak i w stosunku do współwłaścicieli.

W ramach tych czynności mieszczą się m.in. czynności procesowe, w tym dotyczące wszczęcia odpowiedniego postępowania sądowego jak i administracyjnego, jeżeli tylko zmierza ono do zachowania wspólnego prawa.

Przykładowo w wyroku z dnia 21 czerwca 2013r, sygn. akt. II OSK 513/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za czynność zachowawczą żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na roboty budowlane w obiekcie będącym przedmiotem współwłasności.

Postępowanie prowadzone przez organ na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organ nadzorczy wadliwie ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r., dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.

Zgodzić należy się z organem nadzorczym, iż projektowane przedsięwzięcie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast nie można podzielić stanowiska organu nadzorczego, iż kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...]nr [...] z dnia [...]stycznia 1996 r. udziela pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

Zaprezentowane stanowisko nie znajduje potwierdzenia w treści samej decyzji z której wynika, że po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Gospodarki Komunalnej [...]–[...]z dnia 4 stycznia 1996r w sprawie przebudowy mieszkania nr [...] i adaptacji części piwnic w budynku Prezydent Miasta [...] udzielił R. S. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania

- części piwnic ( piwnice na poziomie terenu ) na pomieszczenie biurowe,

- modernizację mieszkania [...].

Z uzasadnienia decyzji wynika, że inwestor posiadał zgodę właścicieli lokali na w/w roboty z dnia 7.07.95r oraz zezwolenie konserwatorskie nr [...] z dnia [...].12.95r na prowadzenie robót. Załącznik decyzji stanowił projekt budowlany.

Skoro w decyzji jest wyraźnie mowa o wyrażeniu zgody na modernizację mieszkania oraz prowadzeniu robót, a do decyzji załączono opieczętowany przez Wydział Architektury projekt budowlany to oznacza, że udzielono pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem z dnia 4 stycznia 1996r dotyczącym przebudowy mieszkania i adaptacji części piwnic części piwnic.

Fakt sporządzenia decyzji na druku " pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania" oraz powołanie błędnej podstawy prawnej stanowi uchybienie, które jednak nie może być ocenione jako rażące.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można również przyjąć, że sprawa zakończona decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...]stycznia 1996r była prowadzona bez wniosku inwestora.

Sam fakt zgłoszenia wniosku o wydanie tej decyzji przez Zarząd Gospodarki Komunalnej w imieniu inwestora mógł być traktowany jako uchybienie przepisowi art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego jednakże w postępowaniu nadzorczym uchybienie to nie może skutkować uznaniem, że decyzja rażąco narusza prawo.

Wniosek o przebudowę mieszkania i adaptację części piwnic złożyła R. S. do Zarządu Gospodarki Komunalnej będąc przekonana, że składa go do organu właściwego, a następnie otrzymała decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996r którą zezwolono jej na wykonanie prac budowlanych dlatego nie można przyjąć, że rozpoznając wniosek Zarządu o wydanie decyzji dla inwestora Prezydenta Miasta [...] rażąco naruszył prawo.

Sąd nie podziela także oceny Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

W umowie kupna lokalu mieszkalnego nr [...] nie wymieniono piwnicy jako pomieszczenia przynależnego do mieszkania.

Z ustaleń organu wynika, że podział na pomieszczenia piwniczne należące do poszczególnych lokali mieszkalnych miał charakter podziału do użytkowania ( guoad usum ), który jest podziałem tymczasowym.

R. S. do wniosku o pozwolenie na przebudowę i adaptację części piwnic załączyła pismo z dnia 7 lipca 1995r o wyrażeniu zgody na " wykonanie drzwi wejściowych od strony ogrodu do piwnicy należącej do mieszkania nr [...] z przeznaczeniem na cele gospodarcze – biuro usługowe".

Wszyscy mieszkańcy podpisali się na wniosku o pozytywne rozpatrzenie projektu składanego przez R. S..

Brali czynny udział w toczącym się postępowaniu i nie zgłaszali żadnych uwag podczas prowadzonych robót jak również przez kilkanaście lat po ich zakończeniu.

Skoro więc właściciele mieszkań w piśmie z dnia 7 lipca 1995r udzielili R. S. zgody na adaptację piwnicy na biuro, która miała polegać na wykonaniu drzwi wejściowych od strony ogrodu do piwnicy to brak jest podstaw do przyjęcia, że rażąco naruszony został art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Nie ma racji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdząc, że inwestor powinien uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli budynku na włączenie zabudowanej loggii do powierzchni mieszkalnej.

Zabudowana loggia służy wyłącznie do użytku właściciela lokalu nr [...], a zgodę na jej zabudowę wydał w dniu [...].10.1979r Dzielnicowy Zarząd Budynków Komunalnych i zabudowa została wykonana w 1979r przez p. J. poprzednika prawnego R. S..

Na temat kwalifikacji balkonów wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 marca 2008 r., III CZP 10/08 w której wyjaśnił, że ustawową przesłanką uznania balkonu za element nieruchomości wspólnej jest ustalenie, iż nie służy on wyłącznie do użytku właściciela lokalu. W przeciwnym razie, a więc w sytuacji, w której będący częścią budynku balkon służy do wyłącznego użytku właściciela lokalu, nie można go uznać za element nieruchomości wspólnej, więc pozostaje wówczas jedynie możliwość kwalifikowania go jako części składowej lokalu mieszkalnego.

Skoro zabudowana loggia jest częścią składową mieszkania nr [...], to zgoda pozostałych mieszkańców na prace budowlane w nim wykonywane nie była potrzebna.

W przypadku jednak odmiennej interpretacji dotyczącej kwalifikacji przedmiotowej loggii nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwie ocenił badaną decyzję jako rażąco naruszającą prawo, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

[pic]