Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2069/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1  ust. 2 pkt 3 pkt 7;  art. 6 ust. 1  ust. 2  pkt 1;  art. 9 ust. 4;  art. 20  ust. 1;  art. 28  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność § 40 ust. 2 pkt. 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obr.[...]; II. stwierdza nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1,2,6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obr. [...]; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt. I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; V. zasądza od Rady W. na rzecz skarżącego S. L. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 29 września 2008 r. S. L. wezwał na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) Radę W. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą tej Rady z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U., wskazując w wezwaniu na liczne naruszenia prawa tą uchwałą.

Rada W. nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie, dlatego w piśmie z dnia 26 listopada 2008 r. S. L. złożył skargę na powołaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) poprzez błędne

zastosowanie skutkujące uznaniem, iż stwierdzenie zgodności miejscowego planu z

ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. może zostać podjęte w uchwale w sprawie uchwalenia miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że Rada W. przed

uchwaleniem w dniu [...] lipca 2008 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. miała obowiązek podjęcia odrębnej,

wcześniejszej uchwały stwierdzającej zgodność miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego W., co stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzenia

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym poprzez powołanie w uchwale z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uchwały Rady Miasta W. z dnia [...]. nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. pomimo, że uchwała z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 434/07 w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże uchwały została w dniu [...] kwietnia 2008 r. uzupełniona uchwałą Rady Miasta W. nr [...], która w uchwale w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie została powołana,

art. 11 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie zmian w treści studium

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego — uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...], uzupełniającą uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. — po rozpatrzeniu uwag,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3

Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu

23 MW w §40 pkt 2 ppkt 4, iż najmniejsza dopuszczalna powierzchnia działki

budowlanej ma wynosić 6.500 m2 oraz w §40 pkt 2 ppkt 5, iż najmniejsza dopuszczalna

szerokość frontu działki budowlanej ma wynosić 90 metrów, pomimo, że żadna z

nieruchomości objętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

terenem 23 MW nie ma przewidzianej powierzchni oraz szerokości frontu

umożliwiającego zabudowę, co implikuje brak uwzględnienia interesu właścicieli

nieruchomości przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o

symbolu 23 MW, zwłaszcza, że Rada Miasta W. nie podjęła

uchwały w przedmiocie przystąpienia do scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z

przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3

Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu

24 ZPc-j w §41 pkt 2 ppkt 3, iż ciąg pieszy będzie miał szerokość minimum 3 metrów,

natomiast z załączników (map) do miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego wynika, iż ciągi piesze będą miały około 30 metrów, pomimo, że brak

jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw do projektowania tak szerokich ciągów i

nadmiernego wkraczania w prawo własności chcąc zrealizować zmierzenia ustalone w

planie,

- art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003

roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1

Konstytucji RP poprzez ustalenie dla terenu 25 UOp w §42 w pkt 1 i 2 przeznaczenia

pod publiczne usługi oświaty, realizację szkoły podstawowej z terenami sportowymi,

dopuszczenie realizacji przedszkola oraz poradni psychologiczno-pedagogicznej, co

oznacza, że uchwalono zbyt szczegółowe warunki zagospodarowania terenu oraz

przede wszystkim, że przedmiotowy zapis godzi w prawo własności i znacząco

zmniejsza walory ekonomiczne nieruchomości.

W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i o wstrzymanie jej wykonania.

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

W obszernym uzasadnieniu skargi stwierdzono m.in., że skarżący jest właścicielem działek gruntu o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] położonych w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą w graniach przeznaczenia oznaczonego symbolami 23 MW, 24 ZPc-j oraz 25 UOp. Własność ta wywiedziona została z decyzji Starosty G. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o zwrocie wskazanych działek, po której sprawa zwrotu była rozpatrywana ostatecznie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1645/07 uchylił niekorzystny dla skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. i decyzję organu odwoławczego, w wyniku czego - zdaniem skarżącego - decyzja Starosty G. o zwrocie przedmiotowych działek gruntu stała się prawomocna. W skardze przedstawiono również argumentację mającą uzasadniać zgłoszone zarzuty, z powołaniem się także na poglądy wyrażane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie wskazując, iż pogląd o konieczności podejmowania odrębnej uchwały o stwierdzeniu zgodności projektu planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego terenu gminy nie jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolity, w wyroku zaś z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1863/06 Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił stwierdzanie takiej zgodności zarówno odrębną uchwałą, jak i we wstępnej części uchwały dotyczącej uchwalenia planu miejscowego, co oznacza brak podstaw do kwestionowania takiego sposobu stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego ze studium, zawartego w zaskarżonej uchwale. Na legalność zaskarżonej uchwały nie rzutuje również brak powołania zmiany uchwały dotyczącej studium, skoro nie wiąże się to z sankcją nieważności uchwały dotyczącej planu miejscowego, której treść przesądzają przede wszystkim zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut naruszenia art. 11 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, skoro przepis ten dotyczy procedury tworzenia studium, a nie projektu planu miejscowego.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa dotyczących ochrony własności wskazano, iż właśnie ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności skutkujące częstokroć ograniczeniem tego prawa dla zabezpieczenia potrzeb interesu publicznego obligatoryjnie uwzględnianego w planowaniu przestrzennym z mocy art. 4 ust. 1 i art. 1 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprowadzenie publicznych usług oświaty, realizacja szkoły podstawowej z terenami sportowymi, możliwość realizacji przedszkola i poradni psychologiczno-pedagogicznej stanowi ustalenie przeznaczenia terenu, jako rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, któremu służy plan miejscowy.

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części zgłoszonych zarzutów.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a także, czy skarżący wyczerpał ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi uprzednim wezwaniem Rady W. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

Zaskarżona uchwała Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w piśmie z dnia [...] września 2008 r., które o jednobrzmiącej treści skierowane zostało w dniu [...] września 2008 r. zarówno do Prezydenta W., jak i do Rady W.. W związku z brakiem odpowiedzi Rady W. na to wezwanie, skarga do Sądu złożona została w dniu 1 grudnia 2008 r. w Biurze Rady, a więc przed upływem terminu 60 dni od dnia złożenia wezwania o usunięcie naruszenie prawa. Wprawdzie termin 60 dni upływał w dniu 29 listopada 2008 r. jednakże dzień ten przypadł w sobotę, jako w dniu wolnym od pracy, dlatego pierwszym dniem roboczym następującym po tym dniu dla skutecznego złożenia skargi był poniedziałek 1 grudnia 2008 r. Skargę złożono zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy interesu prawnego skarżącego, i czy narusza ten interes prawny.

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania prawa własności do działek gruntu oznaczonych nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały, przy czym prawo to miałoby wynikać z prawomocnej - zdaniem skarżącego - decyzji Starosty G. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o zwrocie na rzecz skarżącego wskazanych działek, która to prawomocność miałaby z kolei wynikać z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1645/07. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego wskazał m.in. na okoliczność utrzymania w mocy powołanej decyzji Starosty G. przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Odpis tej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 29 kwietnia 2009 r. Jakkolwiek zatem w dniu złożenia skargi do sądu administracyjnego decyzja Starosty G. z dnia [...] czerwca 2006 r. nie była decyzją ostateczną, skoro skutkiem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1645/07 pozostawało do rozpatrzenia złożone od tej decyzji odwołanie, to jednak treść powołanego wyroku z dnia 24 listopada 2008 r. (znana Sądowi z urzędu) wskazuje, iż w obliczu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie było podstaw do uchylenia decyzji o zwrocie nieruchomości na rzecz skarżącego. Uwzględniając więc okoliczność, iż w dniu 16 kwietnia 2009 r., tj. przed dniem wyrokowania w sprawie, decyzja Starosty G. o zwrocie na rzecz skarżącego działek gruntu o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] była już decyzją utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy, w ocenie Sądu, zaskarżona uchwała Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługiwania prawa własności do przedmiotowych działek gruntu.

Do ustalenia postaje zatem stwierdzenie, czy uchwała ta narusza interes prawny skarżącego, i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż granice zaskarżenia uchwały Rady W. wyznaczone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługiwania skarżącemu interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny wynikający z przysługiwania prawa własności do działek gruntu o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanych działek gruntu. Już zatem z tego względu żądanie skarżącego stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości nie znajduje podstawy w ramach art. 101 ust. 1 ustawy o

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

samorządzie gminnym. Oceny ustaleń zaskarżonej uchwały należy zatem dokonać wobec wskazanych wyżej działek skarżącego.

Nie jest zasadny zarzut skarżącego naruszenia prawa poprzez brak uprzedniego stwierdzenia przez Radę W. odrębną uchwałą zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. zawartym w uchwale z dnia [...] października 2006 r. Z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, iż rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Tak sformułowany zapis określa jedynie właściwość organu i czas dokonania określonej w tym przepisie czynności. Oznacza to, iż stwierdzenia zgodności planu miejscowego ze studium dokonuje rada gminy, i stwierdzenie tej zgodności musi nastąpić przed uchwaleniem planu miejscowego. Omawiany art. 20 ust. 1 nie wyłącza zatem dopuszczalności dokonywania oceny zgodności planu miejscowego ze studium w samej uchwale dotyczącej tego planu. Istotne jest bowiem to, aby rada gminy dokonała takiej oceny przed wyrażeniem woli uchwalenia planu miejscowego.

W rozpatrywanej sprawie Rada W. wyraziła w zaskarżonej uchwale swoją ocenę o zgodności planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. zawartym w uchwale z dnia [...] października 2006 r. i dopiero po wyartykułowaniu tej oceny wyraziła swoją wolę uchwalenia planu miejscowego. Oznacza to, iż tak sformułowana ocena zgodności planu miejscowego ze studium nie narusza art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odrębną zaś kwestią - podniesioną przez skarżącego -jest możliwość kwestionowania tej oceny w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i następnie złożenie skargi do sądu administracyjnego. Tych uprawnień skarżący nie jest pozbawiony, ponieważ może je zrealizować w ramach czynności kierowanych wobec samej uchwały dotyczącej planu miejscowego.

Niezasadny jest także zarzut skarżącego naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ w przepisie tym określono jedynie skutki naruszenia zasad i trybu sporządzania m.in. planu miejscowego. Przepis ten znajduje zatem zastosowanie dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone naruszenie innych przepisów prawa określających zasady i tryb sporządzania planu miejscowego. Rada W. nie mogła więc naruszyć zaskarżoną uchwałą powołanego art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepis ten nie określa zasad i trybu sporządzania planu miejscowego.

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

Zarzut skargi o naruszeniu art. 11 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest trafny z tego względu, iż przepis ten dotyczy trybu sporządzania studium, a nie planu miejscowego. Przedmiotem skargi jest natomiast uchwała dotycząca planu miejscowego.

Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia prawa odnoszący się do ustaleń planu miejscowego oznaczonych symbolem 24 ZPc-j i kwestionowanej przez skarżącego treści §41 pkt 2 ppkt 3 zaskarżonej uchwały wobec części działki gruntu skarżącego o nr ew. [...]. Podstawowym przeznaczeniem obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j są tereny ciągów pieszo-rowerowych w zieleni urządzonej. Kwestionowana przez skarżącego szerokość tego przeznaczenia (30 metrów) nie sprowadza się jedynie do zrealizowania ciągu pieszego, lecz obejmuje także ścieżkę rowerową i zieleń urządzoną po obu stronach ciągu pieszo-rowerowego.

Tak określone przeznaczenie terenu jest możliwe do oceny jedynie przez pryzmat ustawowych granic uprawnień planistycznych gminy, ponieważ z żadnego przepisu obowiązującego prawa nie wynika, w jakich miejscach można lokalizować ciągi pieszo-rowerowe z urządzoną zielenią, zwłaszcza w przypadku, gdy nie zostało to określone mianem celu publicznego.

Według art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ochrony środowiska, przyjmując za podstawę przeznaczania terenów na określone cele ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Pojęcie zrównoważonego rozwoju według art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Jakkolwiek więc w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano na konieczność uwzględniania w planowaniu przestrzennych różnorakich elementów, w tym prawa własności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględnienia w planowaniu przestrzennym jest także ochrona środowiska i zachowanie równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb także poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości. Z tego względu, wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

pieszo-rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżącego, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy określonych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro służy to zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych na tym terenie z jednoczesnym rozwojem komunikacji o charakterze m.in. rekreacyjnym. Tym samym, omawiane ustalenie zaskarżonej uchwały narusza interes prawny skarżącego, skoro stanowi ingerencje w sposób wykonywania przez niego własności działki gruntu o nr ew. [...]. Naruszenie to jest jednak uprawnione, skoro wynika z ustawowych uprawnień planistycznych gminy.

Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut skargi naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą wobec części działki skarżącego o nr ew. [...], ustaleniem zawartym w §40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały. Z powołanego §40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały wynika bowiem, iż dla terenu oznaczonego symbolem 23 MW ustala się najmniejszą dopuszczalną powierzchnię działki budowlanej - 6500 m2 i najmniejszą dopuszczalną szerokość frontu działki budowlanej - 90 m. Z treści skargi i z analizy załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wynika, iż działka gruntu skarżącego o nr ew. [...] ujęta w obszar przeznaczenia oznaczonego symbolem 23 MW nie posiada powierzchni co najmniej 6500 m2, jak również jej frontowa szerokość nie wynosi co najmniej 90 m. Określenie takich wskaźników dopuszczalności zagospodarowania działki skarżącego na cele określone w zaskarżonej uchwale wyklucza zatem zagospodarowanie tej działki gruntu na te cele, jako odrębnej nieruchomości. Tymczasem, według art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności, i według art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działki gruntu skarżącego ujętej w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na tej części działki gruntu skarżącego przeznaczenia określonego w zaskarżonej uchwale, wykluczając tym samym jakikolwiek sposób jej zagospodarowania przez skarżącego w granicach tej działki gruntu. Konieczność zachowania tych wskaźników wymagałaby powiększenia granic własności nieruchomości skarżącego o tereny sąsiednie, jednakże z powołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż poza ochroną interesu publicznego i interesu osób trzecich, skarżący ma

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości według ustaleń określonych w planie miejscowym ale w granicach przysługującego dotychczas prawa własności. Wykluczenie takiej możliwości ustaleniem określonym w §40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały narusza zatem interes prawny skarżącego i to w sposób nieuprawniony, skoro stanowi to naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na uwzględnienie zasługuje również zarzut skargi naruszenia prawa ustaleniem zaskarżonej uchwały o przeznaczeniu części działki gruntu stanowiącej własność skarżącego oznaczonym symbolem 25 Uop. Z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W §42 ust. 1 zaskarżonej uchwały wskazano, iż dla terenu oznaczonego symbolem 25 Uop podstawowym przeznaczeniem terenu są tereny publicznych usług oświaty. Tymczasem, przedmiotowa działka gruntu położona jest w obszarze oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]) symbolem M1.20 jako teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej (strona 104 powołanego studium). Jednakże w rozdziale XVIII pkt 2.3. powołanego studium (strona 154) stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego i ich rozmieszczenie wskazano na rysunku studium nr 25. Z porównania mapy planu miejscowego ze wskazanym rysunkiem 25 wynika, iż obszar działki gruntu skarżącego o nr ew. [...] nie jest objęty ustaleniem lokowania celów publicznych w zakresie infrastruktury społecznej. Oznacza to, iż w tym zakresie, ustalenie zaskarżonej uchwały nie jest zgodne z ustaleniem rozmieszczenia celów publicznych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W..

Przeznaczenie części działki gruntu skarżącego o nr ew. [...] w zaskarżonej uchwale pod publiczne usługi oświatowe narusza interes prawny skarżącego, jednakże naruszenie to nie znajduje umocowania w obowiązującym prawie, a wręcz narusza art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie to dotyczy tej części określonego w zaskarżonej uchwale przeznaczenia, które wskazuje na publiczne usługi oświaty i jednocześnie precyzuje rodzaj obiektów możliwych do zrealizowania w ramach tego przeznaczenia. Naruszenie to dotyczy zatem §42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały. Wbrew natomiast twierdzeniom skargi, według art.

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje m.in. rozmieszczenie inwestycji celu publicznego. Gmina jest zatem nie tylko uprawniona ale także zobowiązana do konkretyzowania w planie miejscowym celów publicznych, które rozmieszcza w obszarze objętym planem miejscowym. Samo więc skonkretyzowanie w zaskarżonej uchwale obiektów możliwych do zrealizowania w ramach publicznych usług oświaty, tj. szkoły podstawowej, przedszkola i poradni psychologiczno-pedagogicznej było dopuszczalne, aczkolwiek tylko w tych obszarach, w których zachowana zostanie zgodność z ustaleniami Studium.

Wadą dotknięty jest także zapis zaskarżonej uchwały zawarty w §42 ust. 2 pkt 6, ponieważ wskazuje on na traktowanie części działki skarżącego o nr ew. [...] jako części wchodzącej w skład całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop, który to obszar jest traktowany jako jedna działka budowlana, co w rozumieniu definicji tego pojęcia określonej na potrzeby zaskarżonej uchwały w §2 pkt 17 tej uchwały oznacza możliwość zagospodarowania tej części działki skarżącego tylko w ramach całego zagospodarowywania całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop. W ten sposób, ustalenie zawarte w §42 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały wyklucza możliwość samodzielnego zagospodarowania działki skarżącego o nr ew. [...], tj. w granicach traktowania jej, jako odrębnej nieruchomości.

Takie ustalenie zaskarżonej uchwały narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący w planowaniu przestrzennym uwzględniać m.in. prawo własności. Naruszenie to przejawia się bowiem w tym, iż prawnie wyodrębniona nieruchomość nie może być w ramach takich ustaleń zaskarżonej uchwały zagospodarowana w granicach prawa własności przysługującego do niej skarżącemu. Tymczasem, według art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W rozpatrywanej sprawie - uwzględniając wadliwość określenia przeznaczenia części działki gruntu skarżącego o nr ew. [...] na cele usług publicznej oświaty - za pozbawione podstaw prawnych należy uznać ustalenie takiego sposobu zagospodarowania tej części działki gruntu skarżącego, który to sposób nie jest możliwy do zrealizowania tylko w ramach tej części działki gruntu z wyłączeniem pozostałej części całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop, traktowanego jako jednolity

Sygn. akt IV SA/Wa 2069/08

jednolity obszar do zagospodarowania. W konsekwencji tego, treść §42 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały narusza interes prawny skarżącego w sposób nieuprawniony przepisami obowiązującego prawa.

W skardze nie zgłoszono natomiast jakichkolwiek zarzutów wobec ustaleń zaskarżonej uchwały dotyczących terenu działki skarżącego oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...], przez co skarżący w żaden sposób nie wykazał, na czym miałoby polegać naruszenie jego interesu prawnego tymi ustaleniami.

W związku z powyższym, działając w części uwzględniającej skargę na podstawie art. 147 §1 oraz w pozostałej części na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały w części objętej pkt I i II sentencji, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.