Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1601/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko – Jabłońska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 118/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 17 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 31 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 118/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARMiR) w Kielcach z 17 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz [...] 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

[...] – dalej: strona lub wnioskodawczyni – w dniu 10 października 2018 r. złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w Pińczowie wniosek o przyznanie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Powierzchnia deklarowana wynosiła [...] ha. Do wniosku strona dołączyła protokół z oszacowania zakresu i wysokości szkód wystawiony dla producenta [...] zmarłego 5 sierpnia 2018 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Pińczowie decyzją z 26 listopada 2018 r. odmówił stronie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu.

Orzekając na skutek odwołania strony Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Kielcach decyzją z 17 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że strona prowadziła oddzielne gospodarstwo rolne i posiadała umowę o ustanowieniu rozdzielności majątkowej z małżonkiem. Dowodem na to jest m.in. wniosek o wpis do ewidencji producentów złożony w 11 kwietnia 2017 r. przez wnioskodawczynię, w którym w punkcie III podpunkcie 3 przy pytaniu czy wnioskodawca współposiada gospodarstwo rolne wraz z małżonkiem zaznaczono checkbox NIE. Do wniosku został dołączony akt notarialny Repertorium A 1139/2017 będący umową o ustanowieniu rozdzielności majątkowej małżeńskiej podpisanej z 27 marca 2017 r. pomiędzy małżonkami.

Organ II instancji podniósł, że informacje, jakie winien zawierać wniosek określa § 13 r ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji (Dz.U.2015.187 ze zm., dalej rozporządzenie z 27 stycznia 2015 r. lub rozporządzenie). Strona nie była uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej do gruntów, na których wystąpiły szkody, a które nie były w tym czasie częścią jej gospodarstwa mimo tego, że odziedziczyła je w sierpniu 2018 r. po [...]. Wnioskodawczyni ubiegała się o pomoc finansową również do gruntów, które stanowiły część jej gospodarstwa i w tym zakresie prowadzone było odrębne postępowanie administracyjne zakończone decyzją o przyznaniu tej pomocy.

Organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca w przepisach dotyczących przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi nie uwzględnił możliwości przejęcia płatności po zmarłym. W sprawie zasadnicze znaczenie ma ustanowiona przez stronę rozdzielność majątkowa. Oznacza ona, że [...] prowadzili odrębne gospodarstwa rolne, a co za tym idzie mieli odrębne numery producentów. W związku z tym strona przed śmiercią męża nie prowadziła z nim wspólnie działalności rolniczej. W chwili złożenia wniosku strona nie posiadała protokołu z szacowania szkód uprawniającego ją do ubiegania się o tą płatność do gruntów będących składową gospodarstwa [...]. Ustalona w 2017 r. rozdzielność majątkowa związana była z uznaniem przez organy ARiMR, że prowadzą oni odrębne gospodarstwa. W związku z powyższym wnioskodawczyni nie miała prawa ubiegać się o pomoc do gruntów stanowiących gospodarstwo [...], mimo tego, że ten zmarł, a ona nabyła po nim spadek w całości.

Uzasadniając uchylenie decyzji organów obu instancji WSA w Kielcach podkreślił, że organy ARIMR naruszyły § 13r ust. 1-6 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię, która doprowadziła do zaniechania przeprowadzenia niezbędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, zmierzających do rozpoznania wniosku strony. Doszło również do naruszenia art. 7, 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.).

Sąd I instancji podkreślił, że ustalony przez organ stan faktyczny nie jest sporny. Zasady udzielania żądanej przez stronę pomocy uregulowano w kolejnych przepisach § 13r ust. 1 – 12 rozporządzenia z 27 stycznia 2015 r. Z kolei producentem rolnym – w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt. 3 ustawy z 18 grudnia 2013 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2017r., poz. 1853) – jest osoba fizyczna będąca m.in. rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013. Rolnik oznacza osobę fizyczną (...) której gospodarstwo rolne położone jest na obszarze objętym zakresem terytorialnym traktatów (...) oraz która prowadzi działalność rolniczą. Gospodarstwo rolne natomiast oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego (art. 4 ust 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013). Przepis § 13r ust. 1 – 12 rozporządzenia określa, zatem warunki, jakie muszą być spełnione, aby możliwe było przyznanie pomocy na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi. Objęta powyższym przepisem pomoc zależna jest od wystąpienia szkody na gruncie. Wśród warunków jej przyznania jest uprzednie powstanie szkód w gospodarstwie rolnym spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi. Pomoc ta jest, zatem przypisana do konkretnej nieruchomości i związana z powstałymi na niej szkodami, nie zaś do osoby. Innymi słowy, istotą tej pomocy jest rekompensata strat, które wystąpiły w uprawach rolnych.

Zdaniem WSA postępowanie o udzielenie pomocy finansowej na podstawie § 13r rozporządzenia zostaje zainicjowane wnioskiem strony – producenta rolnego, a datą jego wszczęcia jest dzień doręczenia żądania organowi. To, zatem od tej daty można miarodajnie ocenić zaistnienie przesłanek, od spełnienia, których jest uzależniona pomoc. Jako wadliwe należy uznać stanowisko organu, który za punkt wyjścia do oceny przesłanek dla udzielenia pomocy obiera moment wystąpienia suszy. Powyższe nie wynika również z treści przepisu prawa stosowanego przez organ. Błędnym jest tym samym wniosek organu o niemożności merytorycznego rozważenia wniosku strony z uwagi na okoliczność, że grunty w czasie wystąpienia suszy nie były częścią jej gospodarstwa rolnego.

Sąd podkreślił, że analiza § 13r ust. 1 – 12 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że przesłanką warunkującą otrzymanie pomocy nie jest tożsamość osoby zgłaszającego szkodę i wnioskodawcy. Wśród elementów podlegających badaniu, a świadczących o możliwości ubiegania się o pomoc nie wymieniono obowiązku zgłoszenia szkody przez wnioskującego. Błędnym było, zatem przyjęcie przez organ, że okoliczność zgłoszenia szkody przez [...]wyklucza, co do zasady możliwość ubiegania się o pomoc przez [...]. Jednym z załączników, jaki należy dołączyć do wniosku jest kopia protokołu oszacowania szkód. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że strona załączyła do wniosku protokół, który spełniał określone prawem kryteria. Wobec śmierci męża 5 sierpnia 2018 r. to wnioskodawczyni odebrała w/w protokół, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wadliwa jest tym samym konstatacja organu jakoby strona w chwili złożenia wniosku nie posiadała protokołu uprawniającego ją do ubiegania się o pomoc. Protokół taki – dotyczący stwierdzonych szkód na gruncie został, bowiem przez nią załączony. Tym samym prawo do ubiegania się o pomoc przysługuje każdoczesnemu właścicielowi gruntów dotkniętych szkodą, jednakże, aby ją otrzymać musi on spełniać określone przepisem § 13r rozporządzenia przesłanki.

W ocenie WSA błędna wykładnia przepisu prawa materialnego – tj. § 13r ust 1-6 rozporządzenia, polegająca na przyjęciu przez organ wiążącej dla orzekania daty powstania szkody oraz przyjęciu konieczności istnienia tożsamości osoby zgłaszającego szkodę i wnioskującego o pomoc sprawiły, że organy zaniechały ustalenia prawidłowego i pełnego stanu faktycznego, który byłby podstawą do wydania rozstrzygnięcia w zakresie wniosku strony. Należało, bowiem zbadać, czy strona występując o pomoc finansową spełnia przesłanki tą pomoc warunkujące. Chodzi tu o to: czy jest producentem rolnym, czy został jej nadany numer identyfikacyjny, zgodnie ze wskazanymi przepisami oraz czy nieruchomości objęte wnioskiem (a uprzednio dotknięte suszą powodującą szkody) weszły w skład jej gospodarstwa rolnego. W tym celu należało ustalić w szczególności, czy w zakresie odziedziczonych nieruchomości kontynuowała prowadzenie na nich działalności rolniczej. O powyższym świadczyć będzie między innymi ustalenie, czy wstąpiła w uprawnienia spadkodawcy w zakresie przyznania płatności do tych nieruchomości. Organy nie dokonały żadnych ustaleń w powyższym zakresie, a były one niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem strony. Dopiero po ustaleniu powyższych okoliczności organ będzie w stanie ocenić, czy wnioskodawczyni spełnia objęte przepisem prawa materialnego przesłanki skutkujące przyznaniem pomocy finansowej.

Sąd podniósł, że sama okoliczność nabycia w całości spadku po [...] nie jest przesądzająca w sprawie. O przyznaniu pomocy nie decyduje, bowiem prawo własności przysługujące do objętych wnioskiem nieruchomości, lecz ziszczenie się określonych w § 13r ust 1 i nast. rozporządzenia przesłanek. W związku z powyższym punktem spornym sprawy nie było zagadnienie dziedziczenia uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o pomoc. Nie ma tym samym potrzeby rozważania tego zagadnienia.

Zdaniem WSA nie mają wpływu na wynik sprawy eksponowane przez organ okoliczności umowy o rozdzielności majątkowej, czy prowadzenia odrębnych gospodarstw przez małżonków. Strona wystąpiła samodzielnie z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, obejmując nim działki, na których susza spowodowała szkodę i które stanowią jej własność, jako jedynej spadkobierczyni męża. Jednakże o zasadności złożonego wniosku będzie świadczył wynik przeprowadzonego ponownie przez organ postępowania w zakresie spełnienia przez stronę warunków, niezbędnych do otrzymania wnioskowanej pomocy.

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Kielcach wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ewentualnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi strony. W każdym z przypadków skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie prawa materialnego tj. § 13r ust. 1 pkt. 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nietrafnym przyjęciu, że pomoc przewidziana w tym przepisie jest przypisana do konkretnej nieruchomości i jest związana z powstałymi na niej szkodami, nie zaś do osoby oraz, że istotą tej pomocy jest rekompensata strat, które wystąpiły w uprawach rolnych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, iż pomoc ta przyznawana jest nie przedmiotowi, jaką jest nieruchomość, lecz podmiotowi, jakim jest producent rolny spełniający warunki określone w § 13r ust 1 pkt 1,2,3 rozporządzenia w celu zrekompensowania strat poniesionych przez tego producenta, a nie szkód jakich doznała dana nieruchomość.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niezasadne uchylenie decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Kielcach z 17 stycznia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Pińczowie z 26 listopada 2018 r. o odmowie przyznania pomocy będące wynikiem wadliwego stwierdzenia, iż organy ARiMR naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organy te w trakcie postępowania prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zbadały w sposób wyczerpujący określone w § 13r ust.1 pkt 1,2,3 rozporządzenia przesłanki warunkujące możliwość otrzymania pomocy przez stronę, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyznania pomocy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności wymienionych w § 2 tego artykułu, zatem przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych przez podstawy kasacyjne.

Istota sporu prawnego objętego zarzutami skargi kasacyjnej organu dotyczy wyłącznie zagadnienia, czy stronie przysługiwała pomoc finansowa związana ze szkodami, które powstały w gospodarstwie rolnym w wyniku suszy w sytuacji, gdy gospodarstwo to nabyła w drodze dziedziczenia po powstaniu szkód.

Wniesiony środek odwoławczy został oparty na obydwu postawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Tak postawione zarzuty wymagają w pierwszej kolejności odniesienia się do naruszenia przepisów proceduralnych. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04

Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany w pkt II osnowy skargi kasacyjnej. Analiza akt sprawy dowodzi, że organy obu instancji prawidłowo odniosły się do istoty sprawy. W toku postępowania zebrany został kompletny materiał dowodowy, który poddano wszechstronnej i wnikliwej ocenie z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ocena ta została dokonana w kontekście przesłanek określonych w § 13r ust.1 pkt 1,2,3 rozporządzenia, których spełnienie warunkuje możliwość otrzymania pomocy przez stronę. Organy prawidłowo, na podstawie analizy pełnego materiału dowodowego sprawy stwierdziły, że wnioskodawczyni tych przesłanek udzielenia pomocy nie spełnia.

Przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie przewidują przyznania płatności spadkobiercy rolnika, który złożył wniosek o przyznanie płatności, ani tym bardziej spadkobiercy rolnika, który takiego wniosku jeszcze nie złożył, a tylko zgłosił szkodę. Ze stanu faktycznego sprawy bowiem wynika, że protokół oszacowania szkód został wystawiony na producenta [...], zmarłego w dniu 5 sierpnia 2018 r. Producent zmarł po przeprowadzeniu strat przez komisję, protokół został odebrany i podpisany przez żonę w dniu 28 sierpnia 2018 r., a następnie dostarczony wraz z wnioskiem o przyznanie płatności do organu. Organy prawidłowo ustaliły, że szkody wystąpiły w odrębnym gospodarstwie [...] w czasie istnienia między małżonkami rozdzielności majątkowej. [...] prowadzili odrębne gospodarstwa rolne, a co za tym idzie mieli odrębne numery producentów. Strona przed śmiercią męża nie prowadziła z nim wspólnie działalności rolniczej. W chwili złożenia wniosku strona nie posiadała protokołu z szacowania szkód uprawniającego ją do ubiegania się o tą płatność do gruntów będących składową gospodarstwa [...] . Straty w gospodarstwie z powodu suszy (uwzględnione w protokole szacowania szkód nr 13/2018) zostały poniesione przez [...] , a nie stronę. W związku z powyższym zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania polegający na niezasadnym uchyleniu decyzji organów obu instancji. Stan faktyczny między stornami był bezsporny i został on prawidłowo ustalony w odniesieniu do przesłanek wymienionych w § 13r ust.1 pkt 1,2,3 rozporządzenia.

Zasługuje uwzględnienie zarzut błędnej wykładni prawa materialnego. W myśl § 13r ust. 1 rozporządzenia: "W 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy;

3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r."

Uszło uwadze Sądowi I instancji, na co trafnie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, że pomoc przyznawana jest producentowi rolnemu, a nie gospodarstwu rolnemu. Warunkiem przyznania pomocy jest, zatem wystąpienie szkody w czasie, gdy producent rolny był posiadaczem gospodarstwa rolnego, w którym wystąpiły szkody. Tylko osoba, która faktycznie poniosła szkody w uprawach rolnych może wnosić o przyznanie pomocy finansowej na podstawie § 13r rozporządzenia. Treść cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że pomoc jest udzielana producentowi rolnemu, a nie gospodarstwu rolnemu.

Z niepodważonego zarzutami skargi kasacyjnej stanu faktycznego sprawy wynika, że [...] prowadzili odrębne gospodarstwa rolne i mieli odrębne numery producentów. W związku z tym strona przed śmiercią męża nie prowadziła z nim wspólnie działalności rolniczej. Wnioskodawczyni nie może być, zatem uznana za producenta rolnego, w gospodarstwie, którego powstały szkody. Niemożliwym było, zatem w świetle obowiązujących zasad przyznawania płatności udzielenie stronie wsparcia z tytułu powstania szkód w gospodarstwie, w czasie, kiedy nie była posiadaczem tego gospodarstwa. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że strona weszła w posiadanie gospodarstwa rolnego w drodze dziedziczenia po zmarłym [...] , za życia którego zgłoszony został fakt powstania szkód w wyniku suszy, potwierdzony protokołem oszacowania z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr [...]. Wnioskodawczyni w świetle omawianej regulacji nie miała prawa ubiegać się o pomoc do gruntów stanowiących gospodarstwo [...], mimo tego, że ten zmarł, a ona nabyła spadek po nim w całości. Omawiana pomoc finansowa, bowiem ma charakter należności administracyjnoprawnej, a nie cywilnoprawnej. W związku z tym o podmiocie uprawnionym do otrzymania płatności decydują wyłącznie przepisy regulujące warunki i tryb przyznawania tych płatności, a nie przepisy prawa cywilnego (spadkowego). Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji nie przewidują przyznania płatności spadkobiercy rolnika. Jak zasadnie wskazał w skardze kasacyjnej organ wykładnia omawianych przepisów zaprezentowana przez Sąd I instancji jest sprzeczna z celem jakiemu ta pomoc na służyć. Pomoc ta mająca charakter pomocy de minimis jest przede wszystkim pomocą skierowaną do określonych podmiotów, a nie do konkretnej nieruchomości. Świadczy o tym treść § 13r ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc przyznawana jest producentowi rolnemu będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, uprawnia do zastosowania w sprawie art. 188 p.p.s.a. Zastosowanie art. 188 p.p.s.a. jest, bowiem uzależnione od spełnienia następujących przesłanek: po pierwsze, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną; po drugie, uwzględnienie skargi kasacyjnej wiąże się z uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, i po trzecie istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Te wszystkie wymienione przesłanki wystąpiły łącznie w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a w związku w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).