Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2552/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. W. i M. W.j od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1239/15 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1239/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji), działając w sprawie ze skargi W. W. (dalej skarżący) w pkt 1 uchylił decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej Prezes KZGW) z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w zakresie w jakim utrzymano nią w mocy pkt I decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie (dalej Dyrektor RZGW) nr [...] z dnia [...] września 2014 r., w pkt 2 wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie, zaś w pkt 3 wyroku zasądził od Prezesa KZGW na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] i decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] września 2009 r., nr [...] wystąpili I. M. i Z. M. (dalej wnioskodawcy).

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor RZGW stwierdził nieważność:

- decyzji Starosty Grodziskiego z dnia[...]sierpnia 2007 r., udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i korzystanie z wód rzeki [...], w części dotyczącej pkt 2 decyzji dotyczącej wykonania urządzenia piętrzącego na rzece [...] i piętrzenie wód tym urządzeniem do max. rzędnej 118,30 m n.p.m., pkt 5 decyzji - na pobór wody do napełnienia stawu oraz pkt 6 decyzji - na zrzut wody ze stawu;

- decyzji Starosty Grodziskiego nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie zmiany ww. pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącemu.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor RZGW stwierdził, że argumenty wnioskodawców nie są wystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże po rozpatrzeniu całości akt spraw organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469 ze zm., dalej pr.wod.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji tj.:

- art. 2 ust. 3 pr.wod., z uwagi na opracowanie dokumentacji hydrologicznej, stanowiącej podstawę do wydania tej decyzji przez osobę, która nie wykazała posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych świadectwem;

- art. 128 ust. 3 pr.wod., z uwagi na niezatwierdzenie w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym instrukcji gospodarowania wodą na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia;

- art. 131 ust. 2 pkt 2 pr.wod., z uwagi na niedołączenie do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o warunkach zabudowy dla urządzenia piętrzącego;

- art. 131 ust. 2 pr.wod., z uwagi na niedołączenie do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego instrukcji gospodarowania wodą, zawierającego opis sposobu gospodarowania wodą,

- art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust. 3 pkt 3 pr.wod., z uwagi na brak wyszczególnienia stanu prawnego nieruchomości w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, a także niepokazanie na planie urządzeń wodnych tego zasięgu oddziaływania.

Uzasadniając stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Grodziskiego z dnia [...] września 2009 r., Dyrektor RZGW podniósł, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.).

Skarżący odwołali się od powyższej decyzji Dyrektora RZGW i zarzucili jej naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 7, art. 8, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji dowolne i bezpodstawne przyjęcie, że decyzja Starosty Grodziskiego z 3 sierpnia 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących RZGW błędnie przyjął, że przepis art. 155 k.p.a. stanowił podstawę wydania decyzji z [...] września 2009 r., jako zmieniającej decyzję z [...] sierpnia 2007 r. oraz, że zmiana ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. wymaga również zgody stron, które nie nabyły na jej mocy żadnych praw.

Prezes KZGW rozpatrując odwołanie stwierdził, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 2007 r. przepisem art. 2 ust. 3 pr.wod., dokumentacje hydrologiczne, stanowiące podstawę projektowania i planowania w zakresie budownictwa wodnego, ochrony przed powodzią i zapobiegania skutkom suszy oraz zarządzania zasobami śródlądowych wód powierzchniowych, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, mogą być wykonywane tylko przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Z przekazanej przez wnioskodawcę dokumentacji, nie wynika aby autor operatu wodnoprawnego posiadał kwalifikacje hydrologiczne stwierdzone przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że Dyrektor RZGW słusznie uznał, że doszło do rażącego naruszenia obowiązującego wówczas art. 2 ust. 3 pr.wod. Przepis ten co prawda został uznany za niezgodny z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2007 r.), jednakże moc obowiązującą utracił dopiero z dniem 12 grudnia 2007 r., tj. po wydaniu decyzji z 3 sierpnia 2007 r. Dyrektor RZGW słusznie uznał, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 131 ust. 2a i art. 128 ust 3 pr.wod., wobec nieopracowania instrukcji gospodarowania wodą i tym samym wobec niezatwierdzenia jej w pozwoleniu wodnoprawnym.

Prezes KZGW nie zgodził się z Dyrektorem RZGW, że doszło do naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 2 pr.wod. przez niedołączenie decyzji o warunkach zabudowy dla zlokalizowanego na działce nr [...] urządzenia piętrzącego. Jak wynika z akt sprawy, jeden z załączników do operatu wodnoprawnego stanowi decyzja Wójta Gminy Jaktorów nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] i [...] położonych we wsi B. dla inwestycji polegającej na budowie stawu ziemnego oraz zastawki piętrzącej na rzece [...].

Prezes KZGW nie podzielił zdania Dyrektora RZGW, że doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust 3 pkt 3 pr.wod., z uwagi na brak wyszczególnienia stanu prawnego nieruchomości w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych urządzeń wodnych z podaniem adresów właścicieli, a także niepokazania na planie urządzeń wodnych zasięgu oddziaływania.

Wobec powyższego, Prezes KZGW stwierdził, że decyzja z dnia [...] września 2014 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. jest prawidłowa, doszło bowiem do rażącego naruszenia przepisu art. 2 ust. 3, art. 131 ust. 2a i art. 128 ust. 3 pr.wod.

Prezes KZGW uznał także, że słusznie Dyrektor RZGW stwierdził nieważność decyzji z 15 września 2009 r., bowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a. Analizując tę kwestię, Dyrektor RZGW wskazał, że skarżący pismem z dnia 28 lipca 2009 r. wystąpił do Starosty o zmianę, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Jak wynika z akt sprawy, Starosta wbrew wymogom art. 155 k.p.a., nie zwrócił się do stron postępowania o zajęcie stanowiska w kwestii wyrażenia zgody na zmianę decyzji. W ocenie Prezesa KZGW, pomimo, że Starosta nie przywołał w podstawie prawnej art. 155 k.p.a., wydana przez niego decyzja nr 108/09 jest decyzją zmieniającą decyzję nr [...]. Zmianie bowiem uległ przepis dotyczący konstrukcji urządzenia piętrzącego, wysokości piętrzenia, powierzchni terenu zajętej przez urządzenie piętrzące oraz czas obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody z rzeki [...], natomiast pozostałe punkty decyzji są odzwierciedleniem zapisów zawartych w decyzji nr [...].

M. W. i W. W. złożyli skargę na powyższą decyzję Prezesa KZGW z [...] lutego 2015 r. do WSA w Warszawie, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania.

Prezes KZGW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wskazany na wstępie wyrok, WSA wyjaśnił, że skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Zdaniem WSA, organy błędnie uznały jakoby w sprawie nie należało uwzględnić wyroku TK z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt K 36/06, w którym doszło do stwierdzenia niezgodności art. 2 ust. 3 pr.wod. z art. 2 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 2 ust. 4 pr.wod. oraz niezgodności art. 2 i art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Jak wskazał WSA, skoro omawiane przepisy naruszają Konstytucję, to nawet mimo tego, że w dacie wydawania kwestionowanej decyzji obowiązywały, nie można przyjąć, że ich naruszenie powinno być traktowane jako rażące naruszenie prawa. W stosunku do analizowanych przepisów trudno jest mówić o oczywistości naruszenia prawa, skoro Trybunał Konstytucyjny wskazał na ogólnikowość tych przepisów i trudności interpretacyjne niepozwalające na jasne określenie, kto może wykonywać dokumentację hydrologiczną. W ocenie WSA, Prezes KZGW nie wykazał także, że nieopracowanie instrukcji gospodarowania wodą i niezatwierdzenie jej w pozwoleniu wodnoprawnym są wadami kwalifikowanymi. Zdaniem WSA, uzasadnienie Prezesa KZGW wskazuje, że organ rozpoznał wniosek o stwierdzenie nieważności tak jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (w postępowaniu zwykłym), rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego, nie zaś o ustalenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem jedynie stwierdził, że z akt sprawy wynika, że instrukcja gospodarowania wodą nie została opracowana i zatwierdzona w pozwoleniu wodnoprawnym, tym samym doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 131 ust. 2a i art. 128 ust. 3 pr.wod. Organ rozpatrując sprawę w trybie nieważnościowym nie może się ograniczyć tylko do takiego stwierdzenia, że brak wymaganej prawem instrukcji gospodarowania wodą stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Wobec powyższego, WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja, w zakresie, w jakim utrzymaną nią w mocy pkt 1 decyzji Dyrektora RZGW z dnia [...] września 2014 r., została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 3 sentencji wyroku.

Sąd za prawidłowe uznał natomiast stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 2009 r. i stwierdził ponadto, że zmiana pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna. W rozpatrywanej sprawie, skarżący wystąpił do Starosty z wnioskiem o zmianę, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nie budzi wątpliwości fakt, że Starosta nie zwrócił się do stron postępowania o zajęcie stanowiska w kwestii wyrażenia zgodę na zmianę ww. decyzji i wydał decyzję zmieniającą pozwolenie wodnoprawne w dniu [...] września 2009 r. Słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że w tej sytuacji doszło do rażącego naruszenia art. 155 k.p.a. Sąd nie zgodził się ze skarżącymi, że decyzja z dnia [...] września 2009 r. nie stanowi decyzji zmieniającej udzielone poprzednio pozwolenie wodnoprawne, jest nowym pozwoleniem wodnoprawnym, o czym miałoby świadczyć niepowołanie w decyzji art. 155 k.p.a.

W skardze kasacyjnej W. W. i M. W, reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli wyrok z 8 lipca 2015 r. w części dotyczącej pkt 2 wyroku, tj. w zakresie, w którym skargę oddalono, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 155 k.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że zmiana pozwolenia wodnoprawnego na podstawie tego przepisu jest dopuszczalna, podczas gdy pozwolenie wodnoprawne, jako decyzja związana, nie może zostać zmienione na podstawie tego przepisu,

b) art. 151 p.p.s.a. przez częściowe oddalenie skargi, pomimo że decyzja Prezesa KZGW w zaskarżonej części narusza przepisy art. 155 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co było następstwem błędnego przyjęcia, że:

- art. 155 k.p.a. stanowił podstawę wydania decyzji nr [...], jako zmieniającej decyzję z [...] sierpnia 2007 r. w części dotyczącej pkt 2, tj. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy:

- decyzja nr [...], jako decyzja związana nie mogła zostać zmieniona na podstawie przepisu art. 155 k.p.a.,

- Starosta Grodziski, będąc związany wyłącznie określoną we wniosku z dnia 28 lipca 2009 r. podstawą faktyczną, a nie powołaną podstawą prawną, wydał decyzję nr [...] jako nowe pozwolenie wodnoprawne, czego potwierdzeniem jest m.in fakt, że Starosta nie wskazał art. 155 k.p.a. jako podstawy prawnej wydania decyzji nr [...], ani nie odniósł się w jej uzasadnieniu do zawartych w tym przepisie przesłanek zmiany ostatecznej decyzji,

- decyzja nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie przyczyn, dla których zmiana pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 k.p.a., uznana została przez WSA za dopuszczalną, ograniczając się w tym zakresie wyłącznie do przytoczenia orzeczeń innych sądów administracyjnych, bez odniesienia się do okoliczności niniejszej sprawy i stanowiska skarżących.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że "gdyby uznać słuszność stanowiska skarżących", że decyzja nr [...] stanowiła nowe pozwolenie wodnoprawne, to "w tym przypadku również zachodziłaby kwalifikowana wadliwość nowego pozwolenia wodnoprawnego (...) skutkująca stwierdzeniem nieważności decyzji", gdyż decyzja nr [...] dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - decyzją nr [...], podczas gdy przedmiot obu decyzji nie jest tożsamy i dotyczy zupełnie różnych spraw, a mianowicie na mocy decyzji nr [...] udzielono pozwolenia wodnoprawnego "na budowę" planowanego przez skarżących, jeszcze nieistniejącego urządzenia piętrzącego, a na mocy decyzji nr [...] udzielono pozwolenia wodnoprawnego na "zmianę konstrukcji" już istniejącego urządzenia piętrzącego.

Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 179a p.p.s.a., bądź też o jego uchylenie przez NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. w części dotyczącej pkt 2 i rozpoznanie skargi w tym zakresie, ewentualnie na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylenie przez NSA zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 2 i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 i 205 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie okazała się uzasadniona.

Orzekając w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku zaistnienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., ograniczony był do sformułowanych w skardze kasacyjnej podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd WSA dotyczący dopuszczalności zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 155 k.p.a. Pozwolenie to jest rodzajem decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie przepisów pr.wod. oraz k.p.a. Poprzez jej wydanie adresat uzyskuje uprawnienie do prowadzenia jednego z rodzajów działalności, o których stanowi art. 122 ust. 1-2 pr.wod. Związany charakter tej decyzji nie stoi na przeszkodzie dokonaniu zmiany jej treści w razie zaistnienia przesłanek, o których stanowią art. 154-155 k.p.a. Samo związanie dotyczy w tym wypadku wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej, które nie jest zależne od spełnienia ściśle określonych warunków i nie podlegają jakiejkolwiek modyfikacji. Obowiązek organu wydania decyzji o określonej treści w razie spełnienia istniejących ku temu przesłanek nie uniemożliwia zmiany decyzji w sytuacji modyfikacji zamierzenia inwestycyjnego, które także pozostaje w zgodzie z obowiązującą regulacją prawną. Oznacza to, że, samo tylko przyjęcie, że decyzja ma charakter związany nie może automatycznie uniemożliwiać jej zmiany w trybie art. 154-155 k.p.a. bez rozważenia takiej możliwości w oparciu o regulację prawa materialnego, która w odniesieniu do wydania pozwolenia wodnoprawnego przewiduje taką ewentualność. Pogląd o dopuszczalności zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. prezentowany jest w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z 7 marca 2008 r., II OSK 1849/06, wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., II OSK 560/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Potwierdzeniem powyższego stanu rzeczy jest stan faktyczny jaki zaistniał w niniejszej sprawie, w której zmiana udzielonego pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie konstrukcji urządzenia piętrzącego, nie modyfikując ani ram podmiotowych, ani przedmiotowych istniejącej sprawy administracyjnej. Innymi słowy, modyfikacja obejmowała tylko jeden element urządzenia wodnego, który nie wpływał na jego konstrukcję ani sposób funkcjonowania. Ze względu na to, że pozwolenie wodnoprawne jest decyzją, na podstawie której dochodzi do nabycia prawa przez stronę, obowiązkiem organu przed jej wydaniem było uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania. Jak przyjmuje się w doktrynie i w orzecznictwie sądowym, wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie w formie oświadczenia złożonego organowi administracji publicznej jest jedną z przesłanek zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2009, s. 574). Brak uzyskania takiej zgody traktowany jest w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Z przedstawionych względów na uwzględnienie nie zasługiwały pozostałe sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Decyzja z [...] września 2009 r. nie stanowiła nowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zamieszczone w niej rozstrzygnięcie polega na zmianie konstrukcji urządzenia piętrzącego, która to konstrukcja została ustalona w decyzji z [...] sierpnia 2007 r. Sąd I instancji trafnie zauważył, że przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do konieczności uznania, że w tej samej sprawie wydane zostały dwie decyzje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA dostatecznie wyjaśnił w uzasadnieniu powody podjętego rozstrzygnięcia. Posiłkowanie się stanowiskiem zaprezentowanym w innych orzeczeniach sądowych nie jest wadą argumentacji sądowej, jeżeli zacytowane rozstrzygnięcia dotyczą tego samego zagadnienia prawnego. W uzasadnieniu wyroku z 8 lipca 2015 r. sąd I instancji w wystarczającym zakresie przedstawił tok rozumowania, który doprowadził do podjęcia wydanego rozstrzygnięcia. Natomiast sformułowanie zarzutu kasacyjnego jedynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie mogło odnieść skutku z uwagi na to, że przepis ten zawiera jedynie regulację dotyczącą procesowej podstawy wyroku. Jego zastosowanie jest wynikiem dokonanej przez sąd kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o regulację administracyjnego prawa materialnego i przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.