Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 431/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 48 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. sp. k. w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], nakazującą U. Sp. z o. o. Sp. k. w B. rozbiórkę hali namiotowej o wym. 6,00m x 12,00m konstrukcji stalowej, w której prowadzone są usługi wulkanizacyjne, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na części działki nr geod. [...] przy ul. [...] w B.

W związku z postępowaniem w sprawie samowolnej budowy ww. hali namiotowej, podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2019 r. ustalono, że na nieruchomości nr ew. gr. [...] przed ogrodzeniem znajduje się obiekt o konstrukcji stalowej o wymiarach w rzucie podstawy 6,00m x 12,00m, pokryty przykryciem typu namiotowego, który kupiony został w całości jako komplet wraz z konstrukcją i zamontowany na istniejącej płycie betonowej za pomocą kołków rozporowych i wkrętów. W obiekcie świadczone są usługi wulkanizacyjne. Odnośnie daty budowy przyjęto oświadczenie inwestora, że został wybudowany we wrześniu 2019 r. bez pozwolenia na budowę.

Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, iż część działki nr ew. gr. [...] znajduje się w granicach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. (rejon ul. [...]), który przyjęty został Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2006 r. Zgodnie z rysunkiem planu teren, na którym znajduje się hala przeznaczony został w planie pod poszerzenie ul. [...] tj. leży pomiędzy projektowanymi nowymi liniami rozgraniczającymi ul. [...] w B. Ponadto ustalono również, że [...] października 2007 r. wydana została decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] znak [...] określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów na nieruchomości nr ew. gr. [...], w której określona została nieprzekraczalna linia zabudowy - 12m od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...]. Z załącznika graficznego wynika, iż projektowany pas drogowy obejmuje również tą cześć działki, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt.

W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. stwierdził, że lokalizacja przedmiotowego obiektu jest sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i decyzją z dnia [...] marca 2020 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), nakazał U. Sp. z o. o. Sp. k. rozbiórkę przedmiotowej hali namiotowej.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła spółka U. podnosząc m.in., że przedmiotowy obiekt, jako tymczasowy nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ponieważ został ustawiony na 180 dni. Ponadto, pełnomocnik Spółki stwierdziła, że legalizacja hali namiotowej była możliwa i powinna zostać przeprowadzona. W odwołaniu spółka sformułowała zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 3 ust. 5, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wymienionej na wstępie decyzji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, za wyjątkiem inwestycji wymienionych w przepisach art. 29 - 31 tej ustawy. Budowa hal namiotowych nie jest wymieniona w tych przepisach, zatem w niniejszej sprawie inwestor był zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę, ale obowiązku tego nie dopełnił.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego - przewidują możliwość legalizacji takiej inwestycji, ale tylko jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował uwarunkowania planistyczne obowiązujące na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa hala

i stwierdził, że jej lokalizacja koliduje z przyszłym poszerzeniem ul. [...], co uniemożliwia legalizację tej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż przedmiotowa inwestycja wymagała jedynie zgłoszenia, albowiem hala, jako obiekt tymczasowy została ustawiona na 180 dni (art. 29 ust. 1 pkt. 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane), organ wskazał, że obiekt ten dotychczas nie został rozebrany, ani przeniesiony

w inne miejsce przed upływem tego terminu, nawet gdyby uznać, że inwestycja została przeprowadzona we wrześniu 2019 r., jak oświadczył przedstawiciel inwestora (najprawdopodobniej została przeprowadzona dużo wcześniej). Organ odwoławczy uznał ponadto za słuszne stanowisko, że przedmiotowy obiekt nie ma charakteru tymczasowego, gdyż jego związanie z gruntem należy ocenić jako trwałe. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych związanie

z gruntem zapewniające stabilność obiektu i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce, jest związaniem trwałym. Nie decyduje o tym natomiast sposób i metoda związania z gruntem ani technologia wykonania fundamentu, czy możliwości techniczne przeniesienia przedmiotowego obiektu

w inne miejsce.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem spółka U. wywiodła skargę do tut. Sądu. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżyła decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości podnosząc zarzuty naruszenia:

1. Przepisów procedury, które to naruszenia miały wpływ na wynik postępowania:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez:

- niezbadanie, czy przedmiotowy obiekt jest trwale połączony z gruntem;

- niezbadanie, czy ww. obiekt jest posadowiony na tyle trwale, że jest stabilny, a także sposób związania z gruntem umożliwia przeciwstawienie się czynnikom zewnętrznym mogącym spowodować jego przesunięcie lub zniszczenie;

- nieokreślenie choćby szacunkowej masy ww. obiektu, a także okoliczności związanych ze względami bezpieczeństwa;

- oparcie twierdzenia o dacie posadowienia obiektu (wrzesień 2019 r.) jedynie na oświadczeniu inwestora, bez jednoczesnego wskazania kto i kiedy miałby złożyć ww. oświadczenie;

- nieokreślenie dokładnego położenia przedmiotowego obiektu (na użytek rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście - jak twierdzi organ – przedmiotowy obiekt znajduje się w granicach projektowanego pasa drogowego);

co jest równoznaczne z niezebraniem (i tym samym) nierozpatrzeniem całości materiału dowodowego, oczywistym naruszeniem zasady prawdy materialnej i zasady swobodnej oceny dowodów; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia, a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

b) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji całkowicie sprzecznej

z udzielanymi Skarżącemu w toku postępowania informacjami, że organ l instancji zmierza do legalizacji ww. obiektu; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

c) art. 9 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez udzielanie Skarżącemu wprowadzających w błąd informacji na temat prowadzenia postępowania w celu legalizacji obiektu, podczas gdy organ l instancji - wbrew udzielanym informacjom - wydał decyzję nakazującą rozbiórkę; zaniechania w zakresie należytego informowania utrudniły Skarżącemu skuteczną ochronę jego interesów w niniejszym postępowaniu; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

d) art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez:

- niezawarcie w treści uzasadnienia decyzji organu l instancji wyjaśnienia dlaczego, zdaniem organu, wzniesienie przedmiotowego obiektu wymagało uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

- odniesienie się przez organ II instancji tylko do jednego zarzutu (z ośmiu), który skarżący podniósł w odwołaniu od decyzji organu l instancji;

2. Przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały wpływ na wynik postępowania:

a) art 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budowa przedmiotowego obiektu wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane przewiduje wyjątek dla obiektów takich, jak przedmiotowy; co umknęło uwadze organu II instancji, a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

b) art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane poprzez:

- jego błędną wykładnię dokonaną przez organ l Instancji polegającą na przyjęciu, że cechę tymczasowości obiektu budowlanego należy badać przy wykorzystaniu kryterium sezonowości usług świadczonych w obiekcie, podczas gdy badanie to powinno odbywać się przy wykorzystaniu kryterium wzniesienia budynku z zamiarem użytkowania przez okres krótszy niż wynika z jego trwałości technicznej; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia, a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

- jego błędną wykładnię dokonaną przez organ II instancji polegającą na przyjęciu, że o braku statusu tymczasowego obiektu budowlanego przemawia trwałość związania z gruntem, podczas gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt spełniający jedną

z dwóch, alternatywnych przesłanek - czasu użytkowania obiektu krótszego niż jego trwałość techniczna albo braku trwałości związania z gruntem;

c) art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, albowiem budowa przedmiotowego obiektu nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę; co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia, a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

d) art. 48 ust 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie; przyjęcie, że w stosunku do przedmiotowego obiektu nie można zastosować procedury legalizacyjnej, albowiem przedmiotowy obiekt znajduje się w miejscu projektowanego pasa drogowego (w związku z ewentualnym poszerzeniem ul. Ks. Popiełuszki); co umknęło uwadze organu II instancji, który nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na wyeliminowanie tego naruszenia, a tym samym - powyższego naruszenia dopuściły się organy obu instancji;

W rezultacie powyższych naruszeń pełnomocnik podniosła także zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez organ II instancji wadliwej decyzji organu l instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę do wydania decyzji "rozbiórkowej" w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 1, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część, będący

w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w ust. 2 art. 48, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Przepis ten stanowi, iż jeżeli budowa,

o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Analiza ww. regulacji wskazuje, że w stosunku do obiektów budowlanych (lub ich części), na budowę których wymagane jest wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a wzniesionych bez zachowania tego wymogu, organy mają obowiązek wdrożenia trybu likwidacji samowoli budowlanej, a wydane w tym trybie rozstrzygnięcia nie zapadają na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Każde niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany i nie jest zależna od woli organu lub inwestora (tak m.in. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 3 marca 2011 r. II SA/Bk 694/10, NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. II OSK 2050/11, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpatrywanym przypadku organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że budowa obiektu będącego przedmiotem postępowania wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zatem zasadnie rozważały wdrożenie trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Legalizacja samowoli budowalnej, o której mowa w art. 48 ustawy, dotyczy zwłaszcza takich obiektów, których wzniesienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie budzi wątpliwości Sądu, że będąca przedmiotem postępowania hala namiotowa jest obiektem, którego posadowienie wymagało uzyskanie pozwolenia na budowę. Sąd nie znajduje podstaw aby zakwestionować stanowisko organów, że przedmiotowy obiekt nie ma charakteru tymczasowego.

Ustawa Prawo budowlane w dacie orzekania przez organy definiowała pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, jako obiektu budowlanego przeznaczonego do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

W doktrynie prawa budowalnego wskazuje się, że powyższa definicja określa dwie kategorie tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, tymczasowe obiekty budowlane są przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Po drugie, tymczasowe obiekty budowlane są niepołączone trwale

z gruntem, tj. strzelnica, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zaliczenie obiektu budowlanego, jako tymczasowego, do pierwszej grupy zależy od zamiaru inwestora, który zakłada, że okres jego użytkowania w danym miejscu będzie krótszy niż trwałość techniczna, i przewiduje jego przeniesienie w inne miejsce lub rozbiórkę. Ta cecha obiektu budowlanego musi zaś wynikać z projektu budynku, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów

i technologii (A. Despot-Mładanowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 3 oraz przywołane tam orzecznictwo).

Jednocześnie ustawa przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (zob. art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane).

Z powyższego wynika, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane

w przypadku wznoszenia tymczasowych obiektów budowlanych, po pierwsze niepołączonych trwale z gruntem, po drugie zaś przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie (oba warunki muszą być spełnione łącznie).

Pojęcie trwałego połączenia z gruntem było już wielokrotnie rozpatrywane

w orzecznictwie sądów administracyjnych. Orzekający w tej sprawie Sąd podziela poglądy wskazujące, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony

z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem, czy też technologia wykonania fundamentu, która w aktualnym stanie wiedzy technicznej może być różna oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy jego wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Trwałość związania obiektu

z gruntem, nie musi oznaczać przy tym stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Co istotne, trwałości takiego związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować, gdyż jest to jedynie okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, ale nie trwałości jego związania z gruntem. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest zatem to, czy posadowiony jest on na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r. II OSK 2836/17, dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zdaniem Sądu w oparciu o materiał znajdujący w aktach sprawy, w tym zwłaszcza protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną, organy prawidłowo oceniły, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest trwale związany z gruntem (obiekt konstrukcji stalowej z pokryciem w formie plandeki, wolnostojący, przytwierdzony do podłoża kotwami, o wymiarach w rzucie podstawy 6,00m x 12,00m).

Poza tym zauważenia wymaga, że obiekt ten w bieżącej lokalizacji istnieje dłużej niż 180 dni i dotychczas nie został rozebrany, ani przeniesiony w inne miejsce przed upływem tego terminu. Ustalenie, że hala została posadowiona we wrześniu 2019 r. znajduje potwierdzenie w treści protokołu kontroli, który po odczytaniu został podpisany przez osobę biorącą udział w tej czynności uprawnioną do reprezentacji spółki. Strona skarżąca nie zaoferowała zaś środków dowodowych, które mogłyby podważyć to ustalenie, nie wskazała nawet kiedy miał według niej ten obiekt powstać. Na datę orzekania przez organy obiekt ten mimo, że strona utrzymuje, że jest obiektem tymczasowym, nie został ani rozebrany, ani przeniesiony w inne miejsce, choć upłynął już termin, o którym prawodawca mówi w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy.

Niezależnie od powyższego, dodać również trzeba, że w sytuacji gdy inwestor wybuduje obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5, ale nie dopełni obowiązku dokonania zgłoszenia tej budowy w organie administracji architektoniczno-budowlanej, nie znajduje zastosowania wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Nawet tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi

w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, lecz nierozebrany lub nieprzeniesiony

w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego

w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r.

II OSK 3053/15 i przywołane tam orzecznictwo).

W tym stanie rzeczy, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, który stwierdził, że kontrolowany przez niego obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę, było w pierwszej kolejności sprawdzenie czy jest możliwość jego legalizacji, co organ I instancji w przedmiotowej sprawie badał. Wobec niespełnienia przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy, a ściślej - budowa obiektu została uznana jako niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ nie miał innej możliwości jak nakazać rozbiórkę przedmiotowej hali namiotowej konstrukcji stalowej.

Organy nie dokonały błędnej wykładni art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, ani też niewłaściwego zastosowania tego drugiego przepisu. Nie można się również zgodzić z pełnomocnikiem, że w sprawie doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, czy też do naruszenia art. 48 ust. 2 upatrywanego przez autora skargi w jego niezastosowaniu. Organy nie naruszyły również przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Analiza akt sprawy i motywów zawartych w decyzji organu I instancji wskazuje, że organ ten szczegółowo przeanalizował uwarunkowania planistyczne na terenie, na którym posadowiono halę i analiza ta dała podstawy do stwierdzenia, że obiekt będący przedmiotem postępowania koliduje z planowanym poszerzeniem ulicy [...]. Organ ustalił, że część działki nr ew. gr. [...] znajduje się w granicach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]), który przyjęty został Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] czerwca 2006 r. Zgodnie z rysunkiem planu teren, na którym znajduje się hala namiotowa przeznaczony został w planie pod poszerzenie ul. [...] - leży pomiędzy projektowanymi nowymi liniami rozgraniczającymi ulicy. W aktach znajduje się ponadto decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2007 r. nr [...] określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów na nieruchomości nr ew. gr. [...], w której określona została nieprzekraczalna linia zabudowy - 12m od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...]. Analiza załącznika graficznego pozwoliła organom nadzoru budowlanego na stwierdzenie, że projektowany pas drogowy obejmuje również tą cześć działki, na której zlokalizowano obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Legalizacja inwestycji nie jest zatem możliwa. Dlatego też nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania należy ocenić jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Istotne ustalenia w zakresie charakteru obiektu i konieczności uzyskania pozwolenia na jego budowę Sąd akceptuje i uznaje, że kwestie te zostały w wystarczający sposób zbadane, a strona tych ustaleń skutecznie nie zdołała zakwestionować.

Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia zasady zaufania i informowania (zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a.). To, że Skarżący nabrał przekonania, że przedmiotowy obiekt zostanie poddany procedurze legalizacyjnej, a nie, że zostanie w stosunku do niego wydania decyzja nakazująca rozbiórkę, to tylko subiektywne przeświadczenie. Okoliczność, że organ prowadzi postępowanie w kierunku legalizacji nie oznacza, że w końcowym efekcie dojdzie do zalegalizowania samowoli. Przepisy ustawy Prawo budowlane są skonstruowane

w ten sposób, że dają prymat możliwości legalizacji samowoli budowlanej pod pewnymi wszak warunkami. Jednym z tych warunków jest zgodność budowy

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro w sprawie stwierdzono brak takiej zgodności, to nie można było prowadzić procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 2 ustawy.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna

z prawem. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).