Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 821/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34
journal: Dz.U. 2019 poz 1239
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
article: art. 7, 77, 80 i 10 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie poddania się obowiązkowej kwarantannie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] lipca 2020 roku o nr [...]; 2. zasądza P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

W dniu 9 lipca 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M., w toku dochodzenia epidemiologicznego związanego z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 I. M. (zgon dnia 8 lipca 2020 r.) otrzymał informację, że E. K. – małżonka strony J. K. "nie uczestniczyła w pogrzebie, jednak wcześniej często odwiedzała p. I. M". Wobec powziętej informacji oraz zważywszy na fakt, że choroba COVID-19 wywoływana wirusem SARS-CoV-2 jest chorobą wysoce zakaźną, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. zdecydował o objęciu kwarantanną E. K. oraz J. K., jako osoby wspólnie zamieszkującej.

W dniu [...] lipca 2020 r. PPIS w M. decyzją nr [...] nakazał J. K. poddanie się obowiązkowej kwarantannie od 10 lipca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. w miejscu zamieszkania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynika, że skarżący o decyzji został poinformowany ustanie - telefonicznie poinformowano małżonkę E. K., następnie decyzję w formie pisemnej wysłano za pośrednictwem operatora pocztowego. Korespondencję odebrano 15 lipca 2020 r.

W dniu 13 lipca 2020 r. od skarżącego pobrano wymaz w kierunku SARS-CoV-2 i w tym samym dniu otrzymano wynik ujemny badania (sprawozdanie nr [...] z badań molekularnych Medycznego Laboratorium Diagnostycznego Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B.). Dlatego też niezwłocznie poinformowano stronę, że od 15 lipca 2020 r. zwolniona jest z dalszego odbywania kwarantanny. Następnie PPIS w M. decyzją nr [...] z [...] lipca 2020 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem 15 lipca 2020 r. decyzji o obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie.

J. K. złożył odwołanie od decyzji o obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie do Głównego Inspektora Sanitarnego. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że:

- w decyzji brak jest uzasadnienia;

- decyzja została przekazana ustanie zonie, a następnie listownie;

- decyzja została wydana w celu "pozbawienia pracy" – uniemożliwienia pełnienia obowiązku przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej w J.;

- wydanie decyzji było "sprawą polityczną" i skutkowało negatywnymi konsekwencjami w środowisku miejsca zamieszkania skarżącego

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja nie ma uzasadnienia wskazano, że z treści art. 33 ust. 3 a pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wynika że decyzja o nałożeniu kwarantanny nie wymaga uzasadnienia. PPIS w M. nie miał obowiązku uzasadniania nałożonego obowiązku. Wskazano przy tym, że z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że decyzja została wydana w trosce o zdrowie i życie adresata, jak również nieokreślonej liczby osób postronnych, z powodu powzięcia w toku dochodzenia epidemiologicznego informacji o kontakcie E. K. – małżonki strony – z osobą, u której stwierdzono laboratoryjnie zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Osoba poddana obowiązkowi kwarantanny odbywa ją razem z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi - § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.

Podniesiono, że decyzję nakładającą obowiązek kwarantanny przekazano skarżącemu telefonicznie (telefonicznie poinformowano małżonkę), co zdaniem organu odwoławczego było zgodne z przepisami prawa. Jak wynika bowiem z art. 33 ust. 3a pkt 1 i 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, decyzja o nałożeniu obowiązku kwarantanny wydawana w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób może być przekazywana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie. Decyzja przekazana w sposób inny niż na piśmie jest następnie doręczana na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Tryb ten został zastosowany przez organ pierwszej instancji w sprawie niniejszej. Strona została poinformowana o nałożonym na nią obowiązku ustnie (telefonicznie), a następnie stosowna decyzja administracyjna była przekazana przez operatora pocztowego (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) Decyzja została doręczona skutecznie, organ nie naruszył przepisów prawa.

Odnośnie zarzutu, że decyzja została wydana w celu "pozbawienia pracy" podniesiono, że została ona wydawana w trosce o zdrowie i życie adresata, jak również bliżej nieokreślonej liczby osób postronnych. Działania organu pierwszej instancji oparte były na ustawowych przesłankach i kompetencjach i zmierzały do zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2 na terenie powiatu monieckiego. Organ pierwszej instancji nakładając przedmiotowy obowiązek kwarantanny uznał prymat ochrony interesu publicznego, tj. zdrowia publicznego.

Nadto podniesiono, że organ pierwszej instancji dołożył wszelkich starań, by ograniczenie swobody jednostki trwało tak długo, jak było to niezbędne z punktu widzenia bezpieczeństwa epidemiologicznego. Ostatni dzień narażenia małżonki ustalono na dzień 3 lipca 2020 r. Dlatego też nałożona kwarantanna, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, powinna była obowiązywać 14 dni od 4 lipca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. Mając na uwadze, że PPIS w M. powziął w dniu 9 lipca 2020 r. informację o kontakcie, kwarantanna została nałożona na pozostałe 8 dni: 10-17.07.2020 r. Przy czym organ skorzystał z możliwości skrócenia obowiązku odosobnienia osoby zdrowej poprzez skierowanie skarżącego na wykonanie testu molekularnego. Na podstawie wyniku niestwierdzającego obecności RNA wirusa SARS-CoV-2 w badanej próbie - wykluczenia zagrożenia – stronę zwolniono z dalszego obowiązku odbywania kwarantanny

Odnośnie pozostałych zarzutów organ stwierdził, że stanowią one jedynie polemikę w sprawie, wykraczają poza ustawowy zakres działania inspekcji sanitarnej.

Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego wniósł J. K. i zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., przez wydanie decyzji bez dokładnej analizy sprawy, w tym podnoszonych przez stronę okoliczności, tj. braku faktycznego kontaktu E. K. ze zmarłą I. M. w dacie wskazanej przez organ ani wcześniej, bezpodstawnego nałożenia kwarantanny w oparciu o przesłanki nie mające pokrycia w faktach ("często odwiedzała I. M."), brak wyjaśnienia na jakiej podstawie organ powziął wiadomość, że żona skarżącego "często odwiedzała p. I. M.", na jakiej podstawie organ ustalił, że ostatni kontakt p. I. M. i E. K. miał miejsce 3 lipca 2020 r., brak przywołania w treści obu decyzji opisu przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego, brak wyjaśnienia sprawy bezpośrednio z osobami poddanymi kwarantannie, brak wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego, brak poszanowania interesu prywatnego skarżącego i jego konstytucyjnego prawa do skorzystania z czynnego prawa wyborczego;

b) art. 10 § 1 K.p.a., przez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, brak możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, brak przywołania w treści obu decyzji opisu przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego skutkujące brakiem możliwości odniesienia się do zebranych w ten sposób dowodów a jednocześnie brak możliwości obrony swoich praw;

c) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez brak uzasadnienia decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, brak należytego uzasadnienia użytego środka kwarantanny a nie lżejszego środka w postaci nadzoru epidemiologicznego, brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wyznaczając kwarantannę a nie nadzór epidemiologiczny.

2. przepisów postępowania dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy, przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. nakazanie osobie zdrowej, bez objawów choroby zakaźnej, która nie miała styczności z osobą chorą ani ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, jak również bez wskazania podstawy prawnej skierowania skarżącego na kwarantannę (podstawa prawna dotyczy jego żony), ponadto o decyzji nie poinformowano skarżącego bezpośrednio tylko jego żonę.

3. prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 1 i 3 K.p.a.):

a) przez wydanie decyzji o objęciu kwarantanną przez organ i przez pracownika, który powinien wyłączyć się od prowadzenia sprawy z uwagi na bezpośredni konflikt interesów między organem/pracownikiem a adresatami decyzji – E. K. i J. K., wyłącznie na podstawie "dowodów" nie mających odzwierciedlenia w faktach, w oparciu o "otrzymane informacje" ale nie wiadomo od kogo ani w jakich okolicznościach, bez potwierdzenia tego faktu bezpośrednio u adresatów decyzji, w piątek po godz. 15.00, w dwa dni przed wyborami prezydenckimi w Polsce, a tego samego dnia, którego E. K. otrzymała jednocześnie odwołanie ze stanowiska P. Inspektora Sanitarnego; ponadto z uwagi na fakt, że adresaci decyzji w toku całego postępowania nie mieli żadnej możliwości aby zbadać prawdziwość i źródło informacji o ich rzekomym kontakcie z osobą zarażoną;

b) art. 24§1 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 11. ust. 1, art 11 ust. 3 i art. 12 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez pracownika organu z mocy prawa wyłączonego od załatwienia sprawy, gdyż pozostaje zjedna ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprany może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, co ma istotny wpływ na wynik tej sprawy, gdyż wskutek poddania skarżącego kwarantannie nie mógł on pełnić funkcji przewodniczącego komisji wyborczej w obwodowej komisji wyborczej w Jasionówce, co miało być dla skarżącego dodatkową karą obok późniejszego odwołania jego żony E. K. ze stanowiska P. Inspektora Sanitarnego, w sferze finansowej (brak możliwości uzyskania wynagrodzenia za ten dzień pracy w komisji wyborczej), jak również w sferze opinii publicznej (bezpodstawne przypięcie łatki "zakażonego").

4. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

a) art. 34 ust. 2 ustawy w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, przez bezpodstawne nakazanie pozostawania w kwarantannie osobie, która nie była narażona na chorobę zakaźną ani nie pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, co ma istotny wpływ na wynik tej sprawy, gdyż wskutek nieprawidłowego zastosowania tego przepisu kwarantannie została poddana osoba zdrowa, nie wykazująca objawów, która nie miała styczności z osobą chorą, ani z czynnikami biologicznymi, wobec której wystarczającym środkiem byłby nadzór epidemiologiczny, który pozwoliłby na wyważenie interesu społecznego i interesu jednostki (m.in. zrealizowanie czynnego prawa wyborczego);

b) art. 41 ust. 1 i art. 62 ust. 1 Konstytucji RP, przez pozbawienie skarżącego wolności bez podstawy prawnej i faktycznej, nakazując mu izolowanie się od społeczeństwa w okresie, w którym miał prawo skorzystać z czynnego prawa wyborczego i wykonywać ważne funkcje publiczne i zawodowe, a czego został bezprawnie pozbawiony.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji ewentualnie stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów w petitum skargi.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaważył co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą odwołania rozprawy i skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz §1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W sprawie o sygn.. akt II SA/Bk 820/20 Sąd rozważył kwestię właściwości organów, które wydały decyzje w I i II instancji pod kątem ewentualnej konieczności ich wyłączenia się od rozpoznania sprawy z tego powodu, że skarżąca E. K. piastowała funkcję P. Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 ust. 1 oraz art. 25 § 1 ust. 1 – 2 k.p.a. Nie było podstaw prawnych do wyłączenia się od rozpoznania sprawy przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. jak też przez P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Skoro nie było podstaw do wyłączenia się organów w rozpoznawaniu sprawy E. K., to analogicznie – nie znajduje zastosowania art. 24 § 1 ust. 1 k.p.a. w stosunku do jej męża J. K.

Sąd nie miał natomiast wątpliwości, że organy obu instancji wydały wadliwe decyzje, kierując J. K. na kwarantannę. Organy dopuściły się rażącego naruszenia zarówno przepisów proceduralnych, jaki i przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.) zwanej dalej: ustawą, to osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Osoby, które były narażone na chorobę zakaźną i pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu,

Obowiązek kwarantanny powstaje m.in. w przypadku narażenia na zachorowanie na COVID – 19 i wówczas wynosi 14 dni (tak stanowił na datę wydania decyzji I instancji § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.04.2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego).

Powyższe przepisy, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości i powinny być powszechnie stosowane w celu ochrony życia i zdrowia społeczności, w stanie panującej epidemii koronowirusa. Natomiast nie oznacza to, że organy mogą dowolnie nałożyć kwarantannę w każdej sytuacji, w oderwaniu od stanu faktycznego lub nieustalonego stanu faktycznego w określonym przypadku, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Organy sanitarne nie zostały zwolnione z przestrzegania podstawowych zasad, wynikających z przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., które bezwzględnie miały w sprawie zastosowanie. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, którym była informacja telefoniczna anonimowej osoby o tym, że żona skarżącego "często odwiedzała p. I. M.", która zmarła na COVID – 19 w dniu 08.07.2020 r. Organ ustalił, na zasadzie domniemania, że kontakt ten miał miejsce dnia 03.07.2020 r., ponieważ I. M. w dniu 04.07.2020 r. znalazła się już w szpitalu. Nie wysłuchano żony skarżącego ani też skarżącego (chociażby telefonicznie), nie sporządzono żadnej notatki z treści ich wyjaśnień czym niewątpliwie naruszono prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. nie ustalił żadnego stanu faktycznego, chociażby w formie uproszczonej, opierając decyzję na domniemaniu własnym oraz gołosłownej informacji anonimowego nadawcy. Nie sposób uznać, że są to jakiekolwiek dowody na okoliczność istnienia kontaktu żony skarżącego z osobą chorą na COVID – 19. Wiarygodność twierdzeń żony skarżącego jak też skarżącego nie została poddana żadnej ocenie, chociaż status zawodowy żony skarżącego i zapewne osobista jej odpowiedzialność (w owym czasie jako lekarz była zatrudniona na stanowisku P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B.) mówią same za siebie.

Dodatkowym argumentem na nieprawidłowość działania organu było przedstawienie wyniku ujemnego badania w kierunku SARS-COV-2 po 3 dniach od skierowania skarżącego na kwarantannę.

Wadliwości decyzji organu I instancji nie dostrzegł organ odwoławczy naruszając przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja organu II instancji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest przekonująca co do prawidłowości rozstrzygnięcia, ponieważ powiela błędy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wobec braku podstaw faktycznych, niezasadnie zastosowano przepis art. 34 ust. 2 ustawy w związku z § 5 ust 1 pkt 4 i ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.04.2020 r. bowiem wysoce prawdopodobny kontakt żony skarżącego z osobą chorą na COVID-1 w dniu 3.07.2020 r. nie znalazł potwierdzenia w materialne dowodowym.

Po uprawomocnieniu się niniejszego orzeczenia i zwrocie akt administracyjnych Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. umorzy postępowanie, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej: p.p.s.a. Jak wskazano powyżej, organy naruszyły, w sposób istotny, przepisy postępowania a w następstwie również przepisy prawa materialnego, co przemawiało za uchyleniem wadliwych decyzji. W tym kontekście Sąd nie podzielił wniosków pełnomocnika skarżącego, który w punkcie II skargi żądał, alternatywnie, stwierdzenia nieważności ewentualnie zobowiązania organu do wznowienia postepowania. Pełnomocnik winien mieć na względzie nadzwyczajny charakter postępowań, o które wnosił oraz zupełnie inne przesłanki, które muszą być spełnione w postępowaniach nadzwyczajnych w porównaniu z rozpoznaniem sprawy w zwykłym trybie. Alternatywne postulaty pełnomocnika są oczywiście chybione.

Końcowo należy zaznaczyć, że sąd administracyjny zajmuje się badaniem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu decyzji), natomiast rozstrzyganie o skutkach czy następstwach błędnej decyzji pozostaje poza kognicją sądu. Dlatego skład orzekający nie zajmował się kwestią pozbawienia skarżącego możliwości sprawowania funkcji przewodniczącego komisji wyborczej w dniu 12.07.2020 r. jak też pozbawienie czynnego prawa wyborczego bądź narażenia na ostracyzm społeczny. Są to zagadnienia z zakresu innej dziedziny prawa niż administracyjne.

Sąd nie zgadza się z poglądem organu (wyrażonym w odpowiedzi na skargę), ze bezprzedmiotowe jest procedowanie w odniesieniu do decyzji, której wygaśnięcie stwierdzono inną decyzją PPIS w M. z dnia [...].07.2020 r., nr [...]. Przedmiotem oceny Sądu była zgodność z prawem decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek odbycia kwarantanny. Badanie legalności decyzji, która weszła do obrotu prawnego, nie niweczy późniejszego jej wygaszenia.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zwrot kosztów obejmuje: kwotę 200 zł. wpisu sądowego oraz kwotę 497 zł. wynagrodzenia pełnomocnika (w tym 17 zł. opłaty skarbowej za pełnomocnictwo).