Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 951/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit."i" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.K., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C., o utracie przez M.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] uzyskując status osoby bezrobotnej. Następnie z powodu niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia o przyczynie nieobecności, stracił status osoby bezrobotnej z dniem [...]. Wniesione przez niego odwołanie skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. Jednakże wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/GI 245/09, decyzja organu odwoławczego została uchylona. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ II instancji uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta C. Nr [...] z dnia [...], umarzając postępowanie w sprawie. W dniu [...] M.K. wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy w C. podanie, informując o decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., na mocy której przyznano mu zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od [...] do [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie. W związku z tym organ I instancji, w dniu [...] orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu pobierania zasiłku stałego. Uwzględniając powyższy stan sprawy, organ odwoławczy stwierdził w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie spełnia warunków, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "i" cytowanej ustawy stanowi, iż bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie pobiera, na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...], przyznano M.K. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej na okres od dnia [...] do dnia [...]. Wobec tego spełniona została przesłanka określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "i" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dotycząca pobierania zasiłku stałego na podstawie przepisów o pomocy społecznej, która zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej od dnia przyznania przedmiotowego świadczenia. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy szczegółowo określa warunki uzyskania statusu osoby bezrobotnej oraz przesłanki utraty przedmiotowego statusu i z uwagi na jej bezwzględnie obowiązujący charakter, nie daje organowi administracji publicznej możliwości uznaniowego przyznawania statusu osoby bezrobotnej.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji M.K. wniósł o jej uchylenie oraz określenie, że nie może być wykonana. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z sugestią pracownika MOPS, zawiadomił organ o przyznaniu mu zasiłku w kwocie [...] zł. miesięcznie i wówczas brak było reakcji wskazanego organu. W związku z tym podniósł zarzut niedopełnienia obowiązków służbowych wskazując, że decyzję wydano dopiero po 14 miesiącach, tj. w dniu [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wydania decyzji organu I instancji po upływie 14 miesięcy od dnia przedłożenia decyzji MOPS o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego, organ odwoławczy wskazał, że w dacie przedłożenia wymienionej decyzji, skarżący nie miał już statusu osoby bezrobotnej, z powodu jego utraty z dniem [...]. W tej dacie sprawa skarżącego była przedmiotem postępowania przed WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy, w dniu [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji, umarzając postępowanie w sprawie. W związku z tym w tej dacie skarżący uzyskał uprawnienia osoby bezrobotnej datowane na dzień [...]. Przedmiotowa decyzja wpłynęła zaś do organu zatrudnienia w dniu [...] (organ odwoławczy wskutek oczywistej omyłki wskazał w odpowiedzi na skargę w tym miejscu datę [...]) i od tej daty należy liczyć bieg terminu załatwienia sprawy związanej z przedłożeniem w dniu [...] decyzji MOPS z dnia [...]. W związku z tym organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji została wydana w dwumiesięcznym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu pobierania od tej daty zasiłku stałego.

Podkreślenia zatem wymagało, że na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej również ustawą o promocji zatrudnienia, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie spełnia warunków, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "i" tej ustawy – również wskazanym wśród podstaw materialnoprawnych zaskarżonego rozstrzygnięcia - bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie pobiera, na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego.

W związku z treścią powyższych przepisów, trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na to, iż skarżącemu został przyznany zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej na okres od dnia [...] do dnia [...], wystąpiła przesłanka określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "i" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powodująca utratę przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Wobec tego prawidłowa była również ocena zawarta w zaskarżonej decyzji, według której, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy, należało orzec o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].

Przeprowadzając zatem kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że ustalenia stanowiące jej podstawę, zostały przeprowadzone w oparciu o prawidłową analizę zebranego w sposób kompletny materiału dowodowego. Uwzględnione zostały istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim została przeprowadzona ocena w zakresie wystąpienia ustawowych podstaw orzeczenia utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Przy wydaniu zaskarżonej decyzji – podobnie jak i rozstrzygnięcia organu I instancji - nie doszło więc do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też prawa materialnego tj. wyżej cytowanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wydania decyzji organu I instancji po upływie 14 miesięcy od dnia przedłożenia przez skarżącego decyzji MOPS o przyznaniu mu zasiłku stałego, podkreślenia wymagało, że – jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - w dacie przedłożenia decyzji o przyznaniu zasiłku stałego, skarżący nie miał statusu osoby bezrobotnej, z powodu jego utraty z dniem [...]. Jak zatem wskazał organ odwoławczy - w tej dacie sprawa skarżącego była przedmiotem postępowania przed WSA w Gliwicach i w wyniku uchylenia wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...], organ odwoławczy, w dniu [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Natomiast z akt sprawy wynika, że – jak podkreślił również organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - przedmiotowa decyzja organu odwoławczego wpłynęła do organu I instancji w dniu [...]. Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał, że od tej daty należy liczyć bieg terminu załatwienia sprawy związanej z przedłożeniem w dniu [...] decyzji MOPS z dnia [...]. W związku z tym prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana w dwumiesięcznym terminie.

Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.

SW