Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1712/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2 i 151a § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 814/18 oddalającego sprzeciw G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 814/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił sprzeciw G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] października 2018 r., Nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika to z ustaleń sądu wojewódzkiego, inwestor – G. K., prowadząc roboty budowlane na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], w trakcie wykonywania robót dopuściła się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zmian dokonano w układzie funkcjonalnym budynku, w układzie ścian nośnych i ścianek działowych, wykonano strop żelbetowy monolityczny płytowo-żebrowy zamiast gęstożebrowego typu DZ-3, dobudowano wiatrołap z podcieniem i kotłownię, zmieniono usytuowanie i wielkość otworów okiennych i drzwiowych oraz spadek połaci dachowych z dwuspadowego o jednakowych spadkach połaci na dwuspadowy o różnych spadkach połaci dachowych z przesuniętą kalenicą i facjatą.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2013 r. nakazał inwestorowi sporządzenie projektu budowlanego zamiennego oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie powyższego budynku mieszkalnego.

Skarżąca przedłożyła projekt budowlany zamienny inwestycji.

W dniu 17 lutego 2016 r. do MWINB wpłynęła skarga J. K. na bezczynność PINB w [...] ws. komina kotłowni domowej CO w przybudówce budynku mieszkalnego inwestora – G. K.

Jak następnie wskazał sąd pierwszej instancji, PINB w [...] decyzją Nr [...] z [...] lipca 2018 r., działając na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., uPb), zatwierdził projekt budowlany zamienny i nałożył na G.K. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Zdaniem organu powiatowego, zrealizowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania przestrzennego dla tej części gminy. Jak wynika bowiem z pisma Urzędu Gminy w [...] z dnia 13 czerwca 2018 r. działka, na której zlokalizowano przedmiotowy budynek, została oznaczona w planie symbolem [...] – istniejąca zabudowa zagrodowa do adaptacji i uzupełnienia. Lokalizacja budynku mieszkalnego na tym terenie nie narusza zatem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb.

Organ I instancji dokonał również zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym kontekście podał, że według opracowania rysunkowego zatytułowanego "Inwentaryzacja i zagospodarowanie działki adapt. proj. bud. mieszk. jednor. W-030" odległości przedmiotowego budynku od granic z sąsiednimi działkami wynoszą 4 m i 5 m. Nie została również przekroczona linia zabudowy. Zdaniem organu I instancji projekt nie narusza więc odległości przewidywanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm., rozp. MI z 2002). Organ zauważył, że zakres wprowadzonych samowolnie zmian w stosunku do projektu zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. nie został opisany w opracowaniu projektu zamiennego wykonanego przez mgr inż. K. K., jednak w aktach sprawy znajduje się opracowana przez autora projektu budowlanego zamiennego "opinia techniczna", w której wyszczególniono zakres tych zmian.

Również komin dobudowanej w odstępstwie kotłowni spełnia wymogi norm DIN i PN. Po wydłużeniu kanału dymowego za pomocą typowego ocieplonego przewodu stalowego zakończonego nasadą z wiatrowym obrotowym stabilizatorem dymu, spełnia on wymogi normowe w zakresie odległości wylotu komina od niepalnego pokrycia dachu, jak również kąt zawarty pomiędzy kalenicą a wylotem nasady umożliwia wylot dymu w strefę rozproszoną.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. K., który wskazał, że odstępstwa od projektu budowlanego przedmiotowego budynku mieszkalnego, jakich dopuściła się skarżąca, nie są zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 142 rozp. MI z 2002.

W wyroku przytoczono dalej, że po rozpoznaniu odwołania, MWINB, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – uchylił w całości decyzję organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia kasatoryjnego MWINB wskazał, że organ I instancji naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a., a to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego bez uprzedniej kontroli dokumentacji w świetle art. 35 ust. 1 uPb.

W ocenie organu II instancji organ powiatowy nie wykazał, aby dokonał kompleksowej analizy dokumentacji projektowej w świetle art. 35 ust. 1 uPb. Ustalenia poczynione w postępowaniu dowodowym powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, czego w omawianej sprawie nie uczyniono. W szczególności nie dokonano całościowej analizy rozwiązań przyjętych w projekcie zamiennym w świetle art. 35 ust. 1 uPb.

Organ powiatowy wskazywał, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie narusza przepisów prawa miejscowego, gdyż działka, na której się on znajduje położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...], podczas gdy z informacji uzyskanej z Gminy [...] przez organ II instancji wynika, że gmina nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a pozwolenie na budowę omawianego budynku mieszkalnego (decyzja z [...] czerwca 1995 r.) zostało wydane w oparciu o obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy z [...] maja 1994 r., który utracił moc obowiązującą w 2003 r.

Wątpliwości organu odwoławczego budziła także analiza projektu w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Na podstawie przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego - zdaniem MWINB - nie można było ocenić, aby usytuowanie spornego obiektu nie naruszało przepisów wskazanych w § 12 rozp. MI z 2002. Przedłożona dokumentacja budowlana zamienna nie odpowiada także wymogom zawartym w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935, rozp. MTBiGM z 2012).

Organ odwoławczy dostrzegł także, że projekt budowlany zamienny został sporządzony na nieaktualnej mapie.

W sprzeciwie wniesionym do WSA w Warszawie na decyzję MWINB skarżąca zarzuciła brak podstaw prawnych do uchylenia kolejnej decyzji organu powiatowego, kończącej trwające od przeszło 10 lat postępowanie w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu administracji publicznej, jak również w sposób stronniczy, nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej jako strony postępowania, czego dowodem jest skrajny formalizm organu II instancji.

G. K. domagała się uchylenia w całości wydanej decyzji i ostatecznego, merytorycznego rozstrzygnięcie sprawy.

Zarzuciła, że niejednokrotnie przedstawiała dokumenty, które były niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Opracowania te sporządzane były przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Z uwagi na to, że budynek mieszkalny jest zamieszkiwany i żadne roboty budowlane nie są w nim prowadzone, nie do pogodzenia jest wskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji na potrzebę sporządzenia opracowania, określającego jakie roboty mają być prowadzone. Nie znajduje uzasadnienia także wskazanie na potrzebę opracowania projektu zamiennego z opracowaniem projektu zagospodarowania na aktualnej mapie do celów projektowych. Opracowanie z roku 2007 zawierało inwentaryzację powykonawczą geodezyjną i jest wystarczającym dokumentem obrazującym usytuowanie budynku mieszkalnego i innych elementów na działce. Opracowanie w formie projektu zamiennego jest w posiadaniu organu nadzoru budowlanego. Działanie organu II instancji jest skrajnie sformalizowane i naraża inwestora na nieuzasadnione koszty. Zamieszkały przez nią budynek, usytuowany w prawidłowej odległości od granic działek sąsiednich nie stwarza uciążliwości dla obiektów znajdujących na tych działkach, nie wprowadza również ograniczeń dla ewentualnej zabudowy działek sąsiednich. Znajdujący się w jej budynku komin został wzniesiony ponad dach na wysokość wymaganą przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącej znajdujący się w aktach materiał dowodowy jest wystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na sprzeciw, MWINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił sprzeciw.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki wpierw zrekapitulował przesłanki wydania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz reguły jej sądowej kontroli, a nastepnie stwierdził, że rację miał organ odwoławczy co do tego, że z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego nie wynika, by zachowane zostały odległości przedmiotowego budynku mieszkalnego od granic z sąsiednimi działkami wskazane w § 12 rozp. MI z 2002, a te okoliczności były w sprawie sporne. Zdaniem tegoż sądu organ I instancji bezkrytycznie przyjął w tym zakresie odległości wskazane w dokumencie załączonym do projektu zamiennego pod nazwą: "Inwentaryzacja i zagospodarowanie działki adaptacja projektu budynku mieszkalnego jednorodzinnego typ W-030", sporządzonym przez projektanta K. K. w czerwcu 1995 r. Tymczasem ww. inwentaryzacja stanowi załącznik do pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 1995 r., Nr [...]. Natomiast bezsporne jest, że budowa budynku mieszkalnego została dokonana z odstępstwami od zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, w tym m.in. dobudowano wiatrołap z podcieniem i kotłownię, a dodatkowo z dokonanych przez PINB oględzin w dniu 11 grudnia 2017 r. wynikało, że tylna ściana szczytowa obiektu zbliżona jest do ogrodzenia z posesją odwołującego się, położoną w [...].

W ocenie sądu wojewódzkiego organ I instancji przed zatwierdzeniem dokumentacji projektowej zamiennej pobieżnie ocenił również parametry komina, wybudowanego w kotłowni przylegającej do przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie wyjaśniając dokładnie, czy spełnia on wymogi określone w § 142 rozp. MI z 2002.

Sąd pierwszej instancji podzielił zatem ustalenia MWINB, że przedłożona dokumentacja budowlana zamienna nie odpowiada przepisom zawartym w rozp. MTBiGM z 2012, w szczególności § 8 tego aktu, który stanowi co powinien określać projekt zagospodarowania działki lub terenu w części opisowej i rysunkowej.

Mając na uwadze wyżej podniesione okoliczności WSA w Warszawie zgodził się z oceną organu odwoławczego, że PINB w [...], wydając decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., naruszył przepisy postępowania zawarte w art. 7 i art. 77 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła G. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Wyrokowi zarzuca naruszenie prawa procesowego:

1. art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: Ppsa) w zw. z art. 151a § 2 Ppsa i art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 K.p.a. przez błędne rozpatrzenie sprzeciwu od decyzji MWINB polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do oddalenia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej oraz stwierdzenia, że właściwe było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ,

2. art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu sprzeciwu, w sytuacji gdy nie wystąpiły wymagane przez art. 138 § 2 K.p.a. przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia; nie doszło bowiem do naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie naruszenie w/w przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem sprzeciwu G. K.

Skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie,

2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji organu odwoławczego (skarżąca podaje błędny rok wydanej decyzji – zamiast 2018 r. podaje 2019 r.),

3. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca kasacyjnie rozwijając podstawy kasacyjne podnosi, że w uzasadnieniu swojej decyzji MWINB nie wykazał, że sporządzenie projektu zagospodarowania działki na mapie sytuacyjnej z 2004 r. oznacza, że został on sporządzony na nieaktualnej mapie. Data widniejąca na mapie nie przesądza, że jest ona nieaktualna. Dalej strona ta podkreśla, że w przedmiotowej sprawie projekt zamienny wykonany został w sposób obrazujący wykonane roboty budowlane. Za prawidłowość sporządzonej dokumentacji projektowej odpowiada autor opracowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do treści art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa odnośnie przesłanek odrzucenia sprzeciwu (art. 58 § 1 w zw. z art. 64b § 1 Ppsa), które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku sądu pierwszej instancji, Sąd dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Nieuzasadnione okazały się zarzuty wskazane w pkt 1. i 2. skargi kasacyjnej dot. naruszenia art. 64e Ppsa, art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 K.p.a., które z uwagi na ich konstrukcję należy rozpoznać łącznie. Sprowadzają się one bowiem do wadliwego zaaprobowania przez sąd wojewódzki nieprawidłowego stanowiska organu odwoławczego co do zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 K.p.a.

Zwrócić należy uwagę, że wniesienie sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. uruchamia postępowanie sądowe szczególnego rodzaju, którego zakres jest ograniczony do jednej kategorii decyzji ostatecznych organu odwoławczego. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e Ppsa).

Ustawodawca wąsko zakreślił wobec tego zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasatoryjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa, lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 K.p.a. Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak aby osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę, jak też gwarantuje, że nie zostanie rozstrzygnięta istota sprawy administracyjnej rzutująca np. na niebiorących udział w postępowaniu uczestników (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 sierpnia 2018 r., I OSK 2182/18, oraz z dnia 12 września 2018 r., I OSK 2753/18; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).

Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Charakter i zakres decyzji kasatoryjnej powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżoną decyzję z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku podjętego rozstrzygnięcia sprawa wraca zaś na etap postępowania przed organem I instancji w celu poczynienia niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczają poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r., II OSK 1436/19, [w:] CBOSA). W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., do czego uprawnia art. 64e Ppsa, mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Doprecyzować warto, że sytuacja ta ma miejsce, gdy naruszenie procesowe stanowiące pierwszą z wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanek, skutkuje niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy. Ten wzajemny związek obu przesłanek potwierdza określenie o koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2019 r., II OSK 1401/19, [w:] CBOSA)

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania z istotnym naruszeniem prawa procesowego (art. 7, 77 § 1 K.p.a.). Dostrzec wypadnie, czego nie wskazano w sposób wyczerpujący w części faktograficznej zaskarżonego wyroku, że całe postępowanie zostało wywołane odstępstwem inwestora od udzielonego pozwolenia na budowę, a także aktywnymi działaniami właściciela działki sąsiadującej z terenem inwestycji. W wyniku tych okoliczności podejmowane były rozliczne akty administracyjne, w tym także w trybach nadzwyczajnych, które zostały szczegółowo przywołane w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko sądu pierwszej instancji, aprobujące wywody organu odwoławczego, według którego z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego nie wynika, by zachowane zostały odległości przedmiotowego budynku mieszkalnego od granic z sąsiednimi działkami wskazane w § 12 rozp. MI z 2002. Organ I instancji bezkrytycznie bowiem przyjął w tym zakresie odległości wskazane w dokumencie załączonym do projektu zamiennego pod nazwą: "Inwentaryzacja i zagospodarowanie działki adaptacja projektu budynku mieszkalnego jednorodzinnego typ W-030", sporządzonym przez projektanta K. K. w czerwcu 1995 r. Tymczasem – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji - ww. inwentaryzacja stanowi załącznik do pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 1995 r., Nr [...]. Natomiast bezsporne jest, że budowa budynku mieszkalnego została dokonana z odstępstwami od zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, w tym m.in. dobudowano wiatrołap z podcieniem i kotłownię, a dodatkowo z dokonanych przez PINB oględzin w dniu 11 grudnia 2017 r. wynikało, że tylna ściana szczytowa obiektu zbliżona jest do ogrodzenia z posesją odwołującego się, położoną w [...]. Odległość naroża bliższego od drogi do ogrodzenia wynosi 3,2 m, zaś odległość dobudówki, w której znajduje się kotłownia, wynosi 4,1 m. Z treści odwołania zaś wynika, że w ścianie szczytowej budynku skarżącej są okna, a odległość od ogrodzenia pomiędzy posesjami wynosi w granicach od 3,29 m do 3,52 m. Poza tym organ I instancji przed zatwierdzeniem dokumentacji projektowej zamiennej pobieżnie ocenił parametry komina, wybudowanego w kotłowni przylegającej do przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie wyjaśniając dokładnie, czy spełnia on wymogi określone w § 142 rozp. MI z 2002. Trafnie zwrócono uwagę, że Gmina [...] aktualnie nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotychczas obowiązujący utracił ważność w 2003 r. Poza tym opinia techniczna odnosząca się do zrealizowanych istotnych zmian wprowadzonych samowolnie przez inwestora w budynku mieszkalnym w stosunku do projektu, zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., nie może – wbrew ustaleniom organu I instancji – spełniać wymogów przewidzianych co do formy projektu budowlanego zamiennego. Opinia techniczna pochodzi bowiem z 2007 r. i nie stanowi części kontrolowanego projektu zamiennego, tylko została wykonana na użytek inwentaryzacji powykonawczej przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Zasadnie również sąd wojewódzki nie podważył ustaleń organu odwoławczego, który stwierdził, że znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany zamienny narusza art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb, z którego wynika, iż winien on zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządza się na aktualnej mapie. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozp. MTBiGM z 2012, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Dopuszcza się dwukrotne pomniejszenie lub powiększenie tej mapy. W razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, projekt sporządza się na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia, skala map działek budowlanych nie powinna być mniejsza niż 1:500.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że żaden z przywołanych wyżej aktów prawnych nie określa okresu ważności mapy do celów projektowych, jednakże z założenia mapa ta powinna zawierać informacje aktualne, teraźniejsze. W tym miejscu należy wskazać, że znajdująca się w dokumentacji projektowej z września 2013 r. mapa została zaewidencjonowana w Starostwie Powiatowym w R. Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...] listopada 2004 r. W naturalny sposób budzi więc to wątpliwości co do jej aktualności, a wątpliwości te pojawiają się wraz z upływem znacznego okresu czasu od chwili sporządzenia kopii mapy. Nadto, zgodnie z w/w przepisami skala mapy działki budowlanej nie powinna być mniejsza niż 1:500. Skala przedłożonej mapy wynosi zaś 1:1000.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym ocenę sądu pierwszej instancji akceptującą stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie nie został wyjaśniony stan faktyczny. Brak było również podstaw do przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.). Zakres wyjaśnień związanych z istotą sporu, a także tryb usuwania naruszeń prawa budowlanego przewidziany w art. 50-51 uPb uzasadniają ocenę o konieczności ponowienia postępowania przed organem I instancji.

Z przedstawionych przyczyn, uznając zarzuty postawione sądowi pierwszej instancji za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.