Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2799/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 2799/ 02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2007 r. sprawy ze skarg: A. S. i J. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2002 r. , nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżących A. S. i J. I. kwoty po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2002 r., znak:[...], na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity, Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), art. 104

i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej

w skrócie – k.p.a.), Wójt Gminy C., po rozpatrzeniu wniosku M. B. działającego z upoważnienia Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej nr 958 od km 25+490 do km 27+800

w miejscowości P. i K. obejmującej:

- przebudowę geometrii łuków w planie i profilu drogi wojewódzkiej,

- poszerzenie jezdni,

- wzmocnienie konstrukcji nawierzchni,

- renowację poboczy,

- budowę nowych zatok autobusowych,

- przebudowę skrzyżowań,

- przebudowę przepustów,

- budowę nowych chodników ,

- przebudowę wjazdów do posesji i pól,

- poszerzenie jezdni,

- budowę, przebudowę lub zabezpieczenie urządzeń obcych związanych z przebudowanymi fragmentami drogi; obejmuje branże: wodno-kanalizacyjną, energetyczną i telekomunikacyjną,

- ewentualne zabezpieczenie z zakresu ochrony ekologicznej,

- ewentualne zagospodarowanie zielenią obszaru objętego wnioskiem ,

- oznakowanie i organizację ruchu na przedmiotowym odcinku i ulicach współzależnych.

W decyzji tej Wójt Gminy C. ustalił warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika z nich, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem :

"02KR - Istniejące drogi krajowe o znaczeniu regionalnym". Ustalenia obowiązujące dla tego terenu są następujące: dostosowanie (w miarę potrzeb i możliwości) do warunków wynikających z przepisów szczególnych. Ochrona przed zainwestowaniem rezerw terenowych, zwłaszcza w węzłach tych dróg tj. połączenia ich z układem lokalnym. Zabezpieczenie rezerw terenu dla projektowanego obejścia drogowego wsi C. i C. Istniejące obecnie drogi wojewódzkie (wg opisu planu przestrzennego zagospodarowania terenu drogi krajowe) nr 957

i 958 o funkcji regionalnej, adaptowane. Ustala się obowiązującą szerokość

w liniach rozgraniczających 30 m. Dopuszcza się odcinkowe zawężenie tej szerokości, wynikające z istniejącej zabudowy. Zaleca się kształtowanie linii zabudowy w odległości 25 m od krawędzi jezdni.

Ponadto Wójt określił warunki wynikające z przepisów szczególnych. Według nich projekt budowlany powinien odpowiadać aktualnie obowiązującym przepisom

i normom. W projekcie budowlanym winno uwzględnić się warunki wynikające

z opinii: Starosty N. zawarte w postanowieniu, znak:

[....], z dnia [...] 2002 r. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. w postanowieniu, znak:[...], z dnia [...] 2002 r., tj. nie nakładać obowiązku wykonania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Określił także warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji według których z uwagi na włączenia do dróg gminnych należy dokonać uzgodnienia projektu z Zarządem Dróg Gminnych w C. oraz wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich.

W świetle tych ostatnich projektowana inwestycja nie powinna stwarzać uciążliwości w użytkowaniu terenu sąsiadującego z terenem inwestycji. Należy zapewnić dostęp do drogi wojewódzkiej dla nieruchomości położonych przy niej (wjazdy, zjazdy, przepusty). W przypadku konieczności zajęcia pasa gruntu pod budowę drogi poza liniami rozgraniczającymi należy przywrócić teren do stanu poprzedniego . Prace prowadzić w sposób jak najmniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości sąsiadujących z inwestycją.

Wreszcie, jak wynika z treści decyzji, Wójt określił linie rozgraniczające teren inwestycji i przebieg inwestycji, przedstawiając je na mapie sytuacyjno-wysokościowej opracowanej w skali 1:500, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji.

Określił również okres ważności decyzji ustalając, że niniejsza decyzja jest ważna do 5 lat od daty jej ostateczności.

W uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji Wójt Gminy C. wskazał, że została ona wydana na wniosek M. B. działającego

z upoważnienia Inwestora, którym jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w K.

Wójt podniósł, że rozstrzygnięcie niniejszej decyzji nie jest sprzeczne

z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. oraz przepisami szczegółowymi. Projektowana inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62., poz. 627 z późn. zm.).

Z opinii Starosty N., zawartej w postanowieniu z dnia [...] 2002 r., znak: [...] oraz z opinii zawartej w postanowieniu z dnia [...] 2002 r., znak:[...], Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N., o które wystąpił uprzednio Wójt, wynika jednak, że nie jest wymagane wykonanie raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Wobec powyższego Wójt Gminy C. orzekł jak w sentencji decyzji.

Z decyzją tą nie zgodzili się: A. S., M. i K. K., J. I., Z. M., J, M., J. i W. M. i wnieśli od niej odwołania.

A. S. w odwołaniu podniósł, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego i zarazem do decyzji ustalającej warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu (dalej w skrócie – wz i zt), dla tego zamierzenia nie dołączono wyrysuj z mapy zasadniczej lub też mapy ewidencyjnej. Nie przedstawiono zatem na tej mapie linii rozgraniczających terenu inwestycji, co narusza, jego zdaniem, przepisy art. 41 ust. 2 pkt 1 i 42 ust. 1 pkt 6 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym. Uważa, że i art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym został naruszony poprzez to, że na mapie nie przedstawiono przebiegu przedmiotowej inwestycji, która jest inwestycją liniową, wraz z granicami wydzielenia terenu. Brak mapy uniemożliwia weryfikację decyzji pod kątem jej zgodności z planem ogólnym. Wniósł zatem o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji albo o jej uchylenie

i umorzenie postępowania.

M. i K. K. zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 10 i 77 k.p.a. Podnieśli bowiem, że po wydaniu zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania otrzymali po miesiącu od razu decyzję wz i zt bez jednakże powiadomienia ich przed wydaniem tej decyzji o zakończeniu postępowania

i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W ich ocenie brak zawiadomienia i co za tym idzie końcowego oświadczenia strony co do zebranego materiału dowodowego narusza prawo do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Takie rozumienie obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. zostało ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ich zdaniem takie załatwienie sprawy w oparciu o określone w prawie materialnym kryteria przedmiotowe, z pominięciem gwarantowanych ustawowo praw podmiotowych strony, do której kierowane są jednostronne rozstrzygnięcia, koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego, wyrażonymi

w art. 7 i 10 k.p.a. Wobec tego decyzja organu I instancji, jako wadliwa nie powinna się ostać.

J. I. oraz Z. M. i J. M. w swoich odwołaniach od decyzji organu I instancji podnieśli te same zarzuty, które zostały zawarte w odwołaniu A. S. i wnieśli o stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez nich decyzji albo też o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

W. i J. M. natomiast w odwołaniu podnieśli, że usytuowanie zatoki autobusowej na działkach ich własności o nr 6350/148, 6350/147, 6350/142 poprzez uszczuplenie ich terenu o 5 m spowoduje ograniczenie możliwości zabudowy i zmiany ich przeznaczenia.

Odwołania te nie zostały uwzględnione, gdyż decyzją z dnia [...] 2002 r., nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1, 41 ust. 2 pkt 1, art. 42 ust. 1 pkt 6, ust. 2 pakt 2, art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wskazało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest w całej rozciągłości zgodny z obowiązującym planem miejscowym, a zatem organ - w myśl przepisów art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym - nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i rozbudowy i zagospodarowania terenu inwestycji.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. odwołania są nieuzasadnione, bowiem zebrane akta sprawy nie potwierdzają zarzutów skarżących.

W pierwszej kolejności Kolegium stwierdziło, że - wbrew wywodom skarżących - zbadanie zgodności wniosku z planem miejscowym nie powodowało żadnych trudności, bowiem wnioskodawca, oprócz podstawowego załącznika mapowego przedstawił kopie mapy ewidencyjnej w skali: 1 :2880 oraz orientację obrazującą teren inwestycji na kopii mapy w skali: 1:10.000, a więc na "podkładanie" w tej samej skali jak rysunek planu miejscowego. Akta, a w szczególności zbadana zawartość wniosku inwestora nie potwierdzają zarzutu naruszenia przepisu art. 41 ust 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem załącznikiem do wniosku jest mapa sytuacyjno- wysokościowa w skali: 1:500, zawierająca niezbędne elementy treści wymagane dla mapy zasadniczej, w tym granicę działek i ich numerację oraz dodatkowo wykaz działek położonych na terenie inwestycji z wypisami z rejestru gruntów.

Nieuzasadnione są także zarzuty M. K. w kwestii niewłaściwego zebrania materiału dowodowego, uniemożliwiania zapoznania się z tym materiałem

i trudności czynionych przez organ w realizacji praw strony.

W odniesieniu do zarzutu W. i J. M. w kwestii zajęcia części działek nr 6350/147 i 6350/ 148 w P. na budowę zatoki autobusowej, stwierdzić należy, że w myśl przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja wz i zt nie narusza prawa własności, uprawnień i nie rodzi praw do terenu. Oświadczenia skarżących o nie wyrażeniu zgody na realizację zatoki przystankowej nie może być zatem skuteczne na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem nie może być przyczyną wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Kolegium podniosło, że akta sprawy dowodzą, że od zawiadomienia

o wszczęciu postępowania ([...]2002 r.) do wydania decyzji wz i zt ([...] 2002 r.), upłynęło ponad 3 tygodnie. Strony na zasadzie przepisu art. 73 § 1 k.p.a. .- niezależnie od 7- dniowego terminu określonego w zawiadomieniu - miały prawo przeglądania akt sprawy, a organ nie miał prawa utrudniać realizacji tego podstawowego prawa strony.

Nie znajduje także potwierdzenia zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Stronom skutecznie doręczono zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak też decyzję.

Akta sprawy wykazują, że M. i K. K. wnosili zastrzeżenia do projektowanej inwestycji, jednakże odnosiły się one do rzekomego naruszenia prawa własności, co zdaniem Kolegium, nie ma związku z materią decyzji wz i zt, która ze swej istoty ustawowej ( art. 46 ust. 2 ustawy ), nie rodzi praw do terenu, nie narusza własności ani żadnych uprawnień osób trzecich.

Kolegium dodało, że wbrew twierdzeniu skarżących sprawa nie ma wysokiego stopnia skomplikowania. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w N. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Skargi na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego

w W., Ośrodek Zamiejscowy w K. wnieśli: A. S. i J. I.

A. S. zarzucił organowi II instancji dokonanie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie (art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że organ I instancji nie naruszył przepisów proceduralnych art. 10 i 77 k.p.a. przy wydawaniu decyzji. Zarzucił także naruszenie art. 77 k.p.a.

Podniósł, że istotnie, w świetle art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja wz i zt nie narusza prawa własności "przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji". Trzeba jednak mieć na względzie rozumienie prawa własności w aspekcie jego przeniesienia, zbycia, zamiany, jego wykonywania. W tym względzie decyzja wz i zt wkracza w tę sferę. Powołał się na orzecznictwo NSA. Podniósł także, że ochrona interesów osób trzecich, zgodnie z poglądami wyrażonymi również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, powinna iść daleko i obejmować zabezpieczenie właścicielom sąsiednich działek ich uprawnień do ewentualnego zagospodarowania tych działek w przyszłości poprzez przestrzeganie przepisów techniczno-budowlanych.

Organ odwoławczy w sposób pobieżny ocenił materiał dowodowy niniejszej sprawy, naruszając art. 77 k.p.a. Organ ten nie ustosunkował się do kwestii obowiązku ciążącego na organie I instancji, tj. zawiadomienia stron przed wydaniem decyzji co do istoty sprawy o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oznacza, w jego ocenie, ustosunkowanie się przez organ do różnić w materiale dowodowym. Zaniedbanie tego stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz niego od strony przeciwnej kosztów postępowania.

J. I. natomiast zarzucił organowi odwoławczemu zbagatelizowanie zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, mianowicie, niedoręczenia mu wraz z decyzją organu I instancji "załącznika mapowego", który jako integralna część decyzji winien być mu wraz z nią doręczony. Zarzucił także, że w postępowaniu przed organem I instancji oraz przed organem odwoławczym nie brały udziału wszystkie strony postępowania, tj. właściciel nieruchomości objętych wnioskiem jak i nieruchomości z nimi sąsiadujących. Zarzucił także nie spełnienie wymogów, stawianych przez art. 33 k.p.a. pełnomocnikowi inwestora. Wniosło uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podniosło, że zdaniem Kolegium skargi są nieuzasadnione.

Kolegium nie zgadza się z zarzutem wadliwej wykładni przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zgadza się z poglądem A. S., że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w jakikolwiek sposób naruszyć prawo własności i interesy osób trzecich. Kolegium nie polemizuje z tezą, że decyzja wz i zt może wpłynąć na wykonanie prawa własności, a nawet jego ograniczenie w przyszłości. Nawet jednak w takim przypadku nie może to być przeszkodą do wydania decyzji wz i zt. Decyzja organu I instancji spełniła warunek określenia w decyzji wz i zt wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Rodzaj i obszar inwestycji polegający na planowanej przebudowie drogi w granicach istniejącego pasa drogowego i w obrębie linii rozgraniczających drogi wojewódzkiej nie wskazują, by w rzeczywistości mogło nastąpić znaczące ograniczenie wykonywania prawa własności na przyległych do pasa drogowego działkach, bowiem strony postępowania brały udział w postępowaniu "...po części na zasadzie sąsiedztwa..."z terenem bezpośredniej inwestycji, a nie z powodu zajęcia ich nieruchomości na cele drogowe, co ma miejsce tylko w części przypadków

i w bardzo niewielkim zakresie. Kolegium podniosło, że projektowana inwestycja jest w całym zakresie zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Nie zgadza się także Kolegium z zarzutem pobieżnej oceny materiału dowodowego. Sprawa jest nieskomplikowana, strony nie skorzystały z możliwości wglądu do materiału dowodowego. Przyznało, że w aktach brak jest zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego, ale Kolegium miało na względzie okoliczność, że strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.

Przesadne są, zdaniem Kolegium, zarzuty dotyczące braku możliwości zaplanowania indywidualnych inwestycji przez strony. Kolegium uważa, że proste porównanie zakresu robót drogowych z ich rzeczywistą ingerencją w prywatną własność przeczy całkowicie tym obawom. Przedmiotowa inwestycja poprawi bezpieczeństwo użytkowników i właścicieli przyległych nieruchomości do terenu inwestycji poprzez budowę chodników, poboczy, odwodnienia korpusu drogi, uporządkowania linii ogrodzeń frontowych. Dodało, że pozwolenie na budowę inwestor będzie mógł uzyskać, gdy wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obawy naruszenia stanu władania SA więc przedwczesne.

W odniesieniu do zarzutu niedoręczenia załącznika graficznego Kolegium wyjaśniło, że jest to ta sama mapa, która została przedstawiona przez inwestora przy wniosku z dnia [...] 2002 r. w ramach: "materiałów do decyzji wz i zt".

W postępowaniu brało udział ok. 270 stron, zatem organ orzekający z przyczyn technicznych odstąpił od "powielenia w takich ilościach obszernych materiałów mapowych" zawiadamiając jedynie strony o możliwości wglądu w te materiały. Kolegium nie zgadza się z zarzutem, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony postępowania. Akta zawierają wykazy wszystkich właścicieli gruntów sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, a skarżący nie przedstawili stron rzekomo pominiętych w postępowaniu. Pełnomocnik inwestora posiada również stosowne upoważnienie Zarządu Dróg Wojewódzkich do występowania w imieniu wnioskodawcy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło zatem

o oddalenie skarg.

Zarządzeniem, wydanym na rozprawie w dniu [...] 2006 r. Sąd połączył sprawę, sygn. akt: [...] ze sprawą, sygn. [...] do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je pod sygn.[...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie. Sąd sprawując bowiem kontrolę zgodności z prawem wydanej w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), nie będąc przy tym związany, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., zarzutami

i wnioskami skarg oraz powołaną podstawą prawną, uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2007 r., nr [...], nie odpowiada prawu.

Skoro organ odwoławczy rozpatruje tę samą sprawę administracyjną, badając zebrane przez organ I instancji dowody lub przeprowadzając nowe, kierując się

w zasadzie tymi samymi przesłankami prawnymi i faktycznymi co organ I instancji, to stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu I instancji.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że podobnie jak organ

I instancji także i organ odwoławczy, rozstrzygając powtórnie sprawę, zobowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, stosownie do postanowień art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że załącznik graficzny, na którym wyznaczono linie rozgraniczające terenu inwestycji, mający stanowić integralną część decyzji wz i zt, jest tożsamy z mapą przedstawioną przez wnioskodawcę w "Materiałach do decyzji wz i zt", dołączonych do wniosku

o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Otóż wydana w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji, znajduje się w aktach administracyjnych na k. 63 do 64 i w tym miejscu w aktach administracyjnych brak jest załącznika graficznego, będącego mapą

w stosownej skali, przedstawiającego linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji.

Istotnie taka mapa znajduje się w aktach sprawy w materiałach dołączonych do wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nazwanych: "Materiały do decyzji wz i zt" w części rysunkowej. Jest to mapa sytuacyjno – wysokościowa

w skali 1: 500, opisana jako "plan sytuacyjny". Na żadnym jednakże fragmencie tej mapy nie widnieje adnotacja, że stanowi ona załącznik graficzny do decyzji wz i zt wydanej w dniu [...] 2002 r. ani też nie widnieje na żadnym jej fragmencie pieczęć organu wydającego decyzję wz i zt z podaniem imienia i nazwiska osoby do tego upoważnionej i jej podpisem. Widnieje na niej kserograficzne odbicie pieczęci Starostwa Powiatowego w N. oraz odciśnięta czerwonym tuszem pieczęć Starostwa Powiatowego w N., Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznego, poświadczająca zgodność tego dokumentu

z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Wpisana jest data "[...] 2002", nieczytelny podpis i odciśnięta pieczęć: " z up. Starosty Kierownik Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w N.

Na wskazanej mapie, i to wynika w sposób ewidentny, zaznaczone są jedynie kolorem czerwonym linie odzwierciedlające: projektowane krawężniki, projektowane obrzeża, projektowaną krawędź jezdni, projektowaną krawędź pobocza oraz kolorem zielonym zaznaczono granicę terenu objętego wnioskiem.

Brak jest natomiast linii rozgraniczających terenu inwestycji. Nie można jednak przyjąć, że linie te są tożsame z granicą terenu objętego wnioskiem. Linie rozgraniczające mają bowiem pokazywać położenie planowanej inwestycji

w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach aby w ten sposób odzwierciedlać dopuszczalność planowanej inwestycji w świetle przepisów prawa (przepisów szczególnych) W pełni zgodzić się należy z tezą N. Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia [...] 2000 r., [...], że linie rozgraniczające teren inwestycji są błędnie interpretowane przez organy jako teren działki, na której inwestycja ma być prowadzona, podczas gdy w istocie chodzi o to, aby linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, pokazywały położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach.

Wobec tego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie tylko, że nie wyjaśnił

w sposób jednoznaczny kwestii istnienia załącznika graficznego do decyzji wz i zt

w sytuacji, gdy organ I instancji w wydanej przez siebie decyzji stwierdza, że integralną częścią tej decyzji jest załącznik w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej, opracowanej w skali 1: 500, to jeszcze przedstawione przez niego argumenty w tym względzie są nieprzekonywujące.

Kwestia załącznika graficznego jako drugiej części decyzji wz i zt ma bowiem istotne znaczenie dla treści rozstrzygnięcia.

Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony,

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych,

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali,

7) okres ważności decyzji.

Z powodu braku jednoznacznego wyjaśnienia kwestii załącznika graficznego nie można zweryfikować, czy organy I i II instancji spełniły również wymóg, o jakim mowa w ust. 2 art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mianowicie, że decyzja wz i zt w stosunku od inwestycji liniowych ma ponadto określać przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji.

Organ odwoławczy nie dokonał zatem, w kontekście zarzutów A. S., J. I., Z. M. i J. M., wnikliwej oceny materiału dowodowego, przede wszystkim jako organ rozstrzygający merytorycznie w całokształcie sprawy, granicach jednakże wyznaczonych postępowaniem organu I instancji. Ponadto oceny takiej nie dokonał również i jako organ kontrolujący zachowanie przepisów prawa materialnego i postępowania przez organ I instancji.

W ogóle nie zwrócił uwagi organ odwoławczy na jeszcze jeden aspekt sprawy, związany z doręczeniem załącznika graficznego.

Bezspornym jest, że skoro decyzja wz i zt ma dwie części składowe (opisową

i graficzną), to te dwie części składowe powinny być doręczone stronom postępowania. Nie ulega też wątpliwości, w świetle art. 109 i 110 k.p.a., stanowiącymi, że decyzje doręcza się stronom na piśmie oraz, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi inaczej, iż przedmiotem doręczenia musi być cała decyzja skoro załącznik graficzny, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznaczający jej położenie

w terenie, jest jej integralną częścią. Nie jest prawdą, aby odmowę dokonania tej czynności mogły uzasadniać rozmiary map, na których wyznaczono inwestycję.

W niniejszym jednak przypadku, kwestia doręczenia decyzji wz i zt ulega uproszczeniu. W myśl art. 46 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przypadku inwestycji liniowych wprowadzonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na których inwestycje te mają być realizowane, przekazuje się informacje o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W rozpatrywanej sprawie brak jest jednakże tego rodzaju powiadomienia przez organ I instancji. Znajduje się jedynie zawiadomienie o wszczęciu postępowania, które w żaden sposób nie można z tego rodzaju powiadomieniem utożsamiać. Wobec tego organ odwoławczy nie ocenił kwestii zachowania warunku

z art. 46 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Także i kwestia związana z prawidłowym ustaleniem kręgu stron niniejszego postępowania powinna być przez organ odwoławczy należycie wyjaśniona. Mimo, że organ I instancji wzmiankuje w decyzji, że otrzymują ją podmioty "wg rozdzielnika", to zweryfikowania wymaga, czy z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji wszystkie osoby zostały prawidłowo uznane za posiadające interes prawny

w niniejszej sprawie i czy w związku z tym zapewniono im prawo czynnego udziału

w toczącym się postępowaniu.

W takim stanie rzeczy decyzja organu odwoławczego nie mogła postać

w obrocie prawnym i musiała zostać uchylona jako naruszająca przepisy postępowania (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3), w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak

w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł

w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, póz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).