Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 806/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 180  par. 1,  art. 187, art. 194
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz W. L. kwotę 785 zł. ( siedemset osiemdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 806/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802) § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. Nr [...], którą uznano zgłoszenie celne W. L. z dnia [...]. za nieprawidłowe.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało o następujący stan faktyczny.

Dyrektor Izby Celnej w Ł., decyzją nr [...]., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] uznającą zgłoszenie celne samochodu ciężarowego używanego marki Ford Transit dokonane przez W. L., za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym rodzaju i taryfikacji oraz wartości celnej zgłoszonego towaru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że w dniu [...] r. W. L. dokonał zgłoszenia celnego towaru opisanego jako samochód ciężarowy używany marki "Ford Transit", rok produkcji [...], wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono między innymi fakturę Nr [...] z dnia [...] określającą cenę sprzedaży w/w samochodu na kwotę [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], dokument identyfikacyjny pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...] r. i świadectwo pochodzenia EUR 1 [...]. Zgłaszający zadeklarował wartość celną towaru w kwocie [...], doliczając do wartości transakcyjnej koszty transportu w wysokości [...] oraz dokonał klasyfikacji auta do kodu PCN 870421999 właściwego dla pozostałych pojazdów samochodowych do transportu towarowego o masie całkowitej nie przekraczającej 5 ton, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym, o pojemności do 2500 cm3 włącznie.

Organ celny I instancji, w oparciu o przepis art. 70 § 1 kodeksu celnego dokonał czynności weryfikujących zgłoszenie w zakresie wysokości deklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości samochodu i jego klasyfikacji taryfowej i uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe. W wyniku dokonanej rewizji celnej stwierdzono: pojazd w nadwoziu typu furgon, posiadający 6 miejsc siedzących i stałą przegrodę.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. zaklasyfikował importowany towar wg kodu PCN 870332901, właściwego dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi /kombi/ oraz samochodami wyścigowymi, o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm3, lecz nie przekraczającej 2500 cm3, używanych, powyżej 4 lat. Określił również wartość celną przedmiotowego samochodu na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 kodeksu celnego na kwotę [...]

Wobec złożonego przez stronę odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. odnosząc się do sporu dotyczącego klasyfikacji towaru do właściwego kodu PCN Taryfy celnej wskazał, iż organy celne stoją na stanowisku, że towar ten należy klasyfikować do kodu PCN 8703 32 90 1 Taryfy celnej. Podkreślił, że o wyborze właściwej pozycji PCN decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia. Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji 8704 służą do transportu towarowego, nie służą natomiast również do przewozu osób. Zaś pojazdy samochodowe z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, to znaczy, że podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób, ale można przewozić nimi towary bez konieczności zmiany konstrukcji pojazdu.

Ustosunkowując się do wartości celnej samochodu marki Ford Transit Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że o zakwestionowaniu ceny wynikającej z faktury zadecydował fakt, iż odbiegała ona znacznie od cen zawartych w katalogu notowań pojazdów samochodowych na rynku zagranicznym "Eurotax Schwacke Liste SPS-D" 12/2002 str. 135. Wartość celną samochodu organ celny I instancji ustalił na kwotę [...] na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego stosując metodę tzw. "ostatniej szansy". Organ celny podniósł jednocześnie, że zastosowanie metod określonych w art. 25 i 26 Kodeksu celnego jest problematyczne, bowiem znalezienie samochodów o identycznym lub podobnym stopniu zużycia jest niemożliwe. Z kolei metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku importu towarów dla celów handlowych. Również metoda wartości kalkulowanej oparta na koszcie produkcji importowanych towarów opisana w art. 28 Kodeksu celnego nie może stanowić podstawy ustalenia wartości celnej używanych samochodów z uwagi na to, że samochody używane nie są produkowane jako takie. W tej sytuacji do ustalenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu zastosowano metodę wynikająca z art. 29 Kodeksu celnego tzw. metodę "ostatniej szansy". Odnosząc się do załączonej przez skarżącego wyceny nr [...] z dnia [...] sporządzonej przez rzeczoznawcę techniki samochodowej podniósł, że przedmiotowy samochód został zwolniony z dozoru celnego w dniu [...] r., zatem stan auta określono w chwili gdy nie podlegało ono już dozorowi celnemu, a zgodnie z art. 85 kodeksu celnego, przy ustalaniu należności celnych istotny jest stan towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego tj. [...] r. Dlatego ta opinia, w ocenie organu, nie może stanowić przekonywującego dowodu w sprawie.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł W. L. i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania - art. 122, 123, 187 § 1, 191, 200 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i wnosił o jej uchylenie. Wskazał, że organ administracyjny przy ustalaniu wartości celnej towaru pominął szereg cech indywidualnych pojazdu. Nie odniósł się do kwestii niesprawnej technicznie pompy wtryskowej oraz wyposażenia dodatkowego. Podniósł, że dokonana przez organy celne klasyfikacja towaru stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci: wpisu w dowodzie rejestracyjnym, który jest następstwem określenia głównej funkcji pojazdu przez producenta weryfikowanej dodatkowo przez uprawnione organy w postaci określonej homologacji, opinii rzeczoznawcy, badania technicznego przesądzają – w ocenie skarżącego – iż główna funkcja pojazdu to przewóz towarów.

Wyrokiem z dnia 12 października 2004r. w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż organy celne dokonując klasyfikacji spornego samochodu z pominięciem złożonych przez stronę dowodów z dokumentów i nie popartą żadnymi innymi dowodami naruszyły przepisy postępowania - art. 191, 122 i 187 Ordynacji podatkowej - które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona w toku postępowania celnego złożyła zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wydane w oparciu o zagraniczną homologację auta, stwierdzające, że sprowadzony pojazd jest samochodem ciężarowym. Potwierdził to organ celny w wyniku przeprowadzonej rewizji pojazdu. Zgodnie z wynikiem rewizji celnej wypełniono formularz zgłoszenia celnego, wskazując na rodzaj zgłaszanego do odprawy celnej pojazdu jako ciężarowy. Wynik badania technicznego pojazdu nie był więc kwestionowany przez organy celne. Nie przeprowadzono przy tym żadnych dowodów przeciwko treści i prawdziwości danych zawartych w tym dokumencie dokonując własnej dowolnej jego oceny i ustalając stan faktyczny odmienny od stwierdzonego dokumentami. Tym samym, w ocenie Sądu, organy celne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny obowiązany będzie uwzględnić jako dowód informacje w tych dokumentach zawarte, zgodnie z przepisem art. 194 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie przeprowadzi dowodów przeciwko prawdziwości danych tam zawartych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy celne klasyfikując sporny samochód do pozycji taryfy celnej 8703 22 19 0 bez dostatecznego ustalenia, że jest to samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób niewłaściwie zastosowały ten przepis prawa (kod taryfy celnej 8703 22 19 0) zawarty w załączniku do wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej. Sąd podzielił przy tym argumentację przedstawioną przez organy celne w zakresie określenia wartości celnej sprowadzonego samochodu. Wskazał, iż organ celny przy ustaleniu wartości celnej importowanego towaru prawidłowo powołał i zastosował obowiązujące przepisy. Złożona przez skarżącego wycena z dnia [...] r., sporządzona przez rzeczoznawcę techniki samochodowej nie mogła, zdaniem Sądu, stanowić podstawy ustalenia należności celnych – gdyż jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy - zgodnie z art. 85 Kodeksu celnego przy ustalaniu należności celnych istotny jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego tj. w niniejszej sprawie w dniu [...]. Sąd podniósł jednakże, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny zobowiązany będzie zbadać, czy ewentualna zmiana klasyfikacji taryfowej importowanego samochodu ma wpływ na prawidłowość tak ustalonej wartości celnej tego towaru.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, iż Naczelnik Urzędu Celnego zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004r.

W dniu [...]. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wydał decyzję Nr [...], w której orzekł o uznaniu zgłoszenia celnego W. L. z dnia [...]. za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym rodzaju i taryfikacji oraz wartości celnej zgłoszonego towaru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż mając na względzie wynik przeprowadzonej rewizji celnej, analizę załączonych przez stronę do zgłoszenia celnego oraz w późniejszym postępowaniu dokumentów, należy uznać, że towar w postaci samochodu używanego marki Ford Transit, rok produkcji [...], o pojemności silnika 2000 cm³ i numerze nadwozia [...] należy zaklasyfikować do kodu 8703 32 90 1, obejmującego zgodnie z brzmieniem pozycji pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi (...) pozostałe pojazdy wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym (wysokoprężne, średnioprężne) (...) o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm³, ale nie przekraczającej 2500 cm³ (...) używane (...) do czterech lat. Organ podniósł, iż w świetle Wyjaśnień do Taryfy Celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r., o wyborze właściwej pozycji PCN decyduje głównie funkcja pojazdu, która wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia. Różnica pomiędzy przeznaczeniem samochodów klasyfikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 polega na tym, iż pojazdy z pozycji 8704 służą jedynie do transportu towarowego i nie ma mowy o tym, że służą także do przewozu osób, natomiast pojazdy objęte pozycją 8703 służą do przewozu osób, ale można nimi przewozić także towary.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik W. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż organy naruszyły: 1/ art. 180 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie przedłożonych przez stronę dokumentów w postaci świadectwa homologacji oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, 2/ art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie danych i wyliczeń dotyczących warunków uznania samochodu za ciężarowy, 3/ art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała w niniejszej sprawie cechy oceny dowolnej, 4/ art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych oraz brak jakiejkolwiek dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy, 5/ art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu sądu, które wiążą organ w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż rewizja celna wykazała, że sprowadzony pojazd to samochód marki Ford Transit z nadwoziem typu furgon, posiadający 6 miejsc siedzących oraz stałą przegrodę oddzielającą część pasażerską od towarowej, natomiast z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...] z dnia [...]. wynika, że pojazd posiada 6 miejsc do siedzenia oraz jest przeznaczony do przewozu osób i towarów. Organ wskazał, iż zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej tom IV, samochody osobowo-bagażowe definiuje się jako przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcyjnych do przewozu zarówno osób jak i towarów. Zatem, zdaniem organu, pojazd samochodowy o charakterze osobowo-towarowym (typ "van") posiadający pojedyncze zintegrowane nadwozie z dodatkowymi miejscami do siedzenia, znajdującymi się za siedzeniami przednimi, pozwalające na przewóz od 5 do 7 osób klasyfikuje się w pozycji 8703. Dyrektor Izby Celnej podał, iż zastosowana przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa spornego towaru zgodna jest z: 1/ art. 85 § 1 Kodeksu celnego, który stanowi, iż należności celne są wymagalne według stanu towaru w dniu odprawy celnej, 2/ regułą 1 ORINS taryfy celnej, która stanowi, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów w pierwszym rzędzie należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji i uwag, 3/ brzmieniem pozycji 8703, 4/ wyjaśnieniami do Taryfy celnej tom IV i V. Organ wskazał ponadto, iż z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że złączone przez stronę Świadectwo homologacji nr PL*0502*00 nie dotyczy sprowadzonego samochodu, gdyż z zapisów w nim zawartych dotyczy samochodów Ford Transit Furgon 260S, Ford Transit Furgon 280S, Ford Transit Furgon 300S. Natomiast samochód sprowadzony przez skarżącego to Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo van LCF seria 260S. Również z odpowiedzi udzielonej przez Ministerstwo Transportu wynika, iż wydane przez odpowiedni resort tego ministerstwa Świadectwo Homologacji PL*0502*00 z dnia 29 grudnia 2000r. w swoim opisie technicznym nie zawiera określenia "Regular Cargo Van LCF seria 260S". Organ dodał, iż zwracał się również o udzielenie informacji do dealera Forda – firmy A, który w piśmie z dnia [...]. wyjaśnił, iż nie dysponuje wiedzą pozwalającą na stwierdzenie, że samochód o nazwie Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo van LCF seria 260S i Ford Transit Furgon 260S to ten sam samochód.

Odnosząc się do załączonego przez stronę dowodu rejestracyjnego pojazdu, organ wskazał, iż z ustawy Prawo o ruchu drogowym z art. 2 pkt 42 wynika, że określenie samochód osobowy obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą, natomiast taryfa celna klasyfikuje samochody osobowo-towarowe w pozycji obejmującej samochody osobowe.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania i dlatego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy,

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniósł pełnomocnik W. L. i zażądał uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. c, art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r w sprawie ustanowienia taryfy celnej i w konsekwencji bezzasadne uznanie zgłoszenia celnego z dnia 30 grudnia 2002r. jako nieprawidłowego w zakresie wartości celnej i klasyfikacji taryfowej używanego samochodu marki Ford Transit oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej organ naruszył: 1/ art. 180 § 1 w związku z art. 188 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w procesie podejmowania zaskarżonej decyzji złożonych przez stronę dokumentów, 2/ art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zebrał pełnego materiału dowodowego, 3/ art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie w konsekwencji oceny dowolnej, 4/ art. 121 Ordynacji podatkowej polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych, 5/ art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez uchylenie się od respektowania oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 25 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniesioną skargę.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd wskazał, iż punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] muszą być rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dnia 12 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sad oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004r. Organy celne ustalając ponownie stan faktyczny sprawy, przeprowadziły postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy przedłożone w toku postępowania przez stronę świadectwo homologacji PL*0502*00 z dnia 29 grudnia 2000r. odnosi się do samochodu sprowadzonego przez skarżącego, tj. samochodu Ford Transit Regular Cargo Van LCF seria 260S. W następstwie powyższego , w sierpniu 2005 r. uzyskano informację z Instytutu Transportu Samochodowego przy Ministerstwie Infrastruktury , z której wynika, iż określenie "Regular Cargo Van LCF seria 260S" nie występuje w opisie technicznym załączonym do świadectw homologacji nr PL*0502*00. Jednocześnie firma A, w odpowiedzi na pytanie organów, udzieliła informacji, iż nie posiada wiedzy pozwalającej na stwierdzenie, czy samochód Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van LCF seria 260S i Ford Transit Furgon 260S to ten sam pojazd, gdyż nie orientuje się, co do szczegółów wyposażenia samochodu sprowadzonego z zagranicy. Słusznie zatem, w ocenie Sądu, organy uznały, iż załączone przez stronę świadectwo homologacji nie dotyczy samochodu będącego przedmiotem postępowania.

W ocenie Sądu odnosząc się do przedłożonego przez stronę dowodu rejestracyjnego, organ zasadnie podniósł, iż podstawą prawną decyzji wydawanych przez organy celne są wyłącznie przepisy prawa celnego i one definiują pojęcia, którymi posługują się te organy. Zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 Taryfy celnej (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r., opublikowane w Dzienniku Ustaw Nr 75, poz. 802), klasyfikuje się tu pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Powyższa klasyfikacja znajduje również potwierdzenie w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej ( Dz. U. z 1999r. Nr 74, poz. 830), gdzie w tomie IV na str. 1980 znajduje się zapis, iż pozycja 8703 obejmuje również samochody osobowo-towarowe. W rozumieniu pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-bagażowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Bezspornym jest, iż przedmiotem importu w rozpoznawanej sprawie jest samochód Ford Transit z nadwoziem typu furgon, posiadający sześć miejsc siedzących oraz stałą przegrodę oddzielającą część pasażerską od towarowej. Również z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...]. wynika że pojazd posiada 6 miejsc do siedzenia oraz jest przeznaczony do przewozu osób i towarów. Zdaniem Sądu organy celne zasadnie uznały, iż przedmiotowy samochód może być wykorzystywany zgodnie z przewidzianym przez producenta przeznaczeniem i zachowuje status samochodu osobowo-towarowego klasyfikowanego do pozycji 8703. Sąd zaznaczył, iż przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997r. Nr 98, poz. 602), w art. 2 pkt 42 stanowią, iż określenie samochód ciężarowy, obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą, czyli jest to definicja odmienna od tej zawartej w taryfie celnej, która klasyfikuje samochody osobowo-towarowe w pozycji obejmującej samochody osobowe. Powyższe uzasadnia stanowisko, iż samochód zarejestrowany jako ciężarowy dla potrzeb taryfikacji celnej może być traktowany jako osobowy.

Sąd podzielił stanowisko organów w przedmiocie taryfikacji spornego samochodu, uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów strony skarżącej w przedmiocie nieprawidłowego ustalenia wartości celnej importowanego samochodu. Kwestia ta została już bowiem przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004r., który wyraźnie stwierdził, iż obliczenie wartości celnej z wykorzystaniem katalogu EUROTAX zostało dokonane prawidłowo, z uwzględnieniem stanu pojazdu i wszystkich elementów wpływających na jego wartość. Zgodnie z zaleceniem Sądu, organ miał rozstrzygnąć, czy ewentualna zmiana klasyfikacji spornego samochodu nie spowoduje konieczności ponownego ustalenia jego wartości celnej. Skoro jednak organ nie zmienił tej klasyfikacji ponowne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było bezcelowe.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej w przedmiocie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. art. 180 w związku z art. 188 i 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 121, 191 i 187 w związku z art. 122 tej ustawy. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego przedłożone przez stronę Świadectwo homologacji PL*0502*00 z dnia 29 grudnia 2000r. oraz dowód rejestracyjny nie mogą uzasadniać klasyfikacji sprowadzonego samochodu do pozycji 8704 Taryfy celnej. Sąd nie dopatrzył się również, aby postępowanie prowadzone było przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w sposób nie budzący zaufania do organów celnych.

Ponadto w ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające, zgodne z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wynikającymi z wyroku z dnia 12 października 2004r.

W. L. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołując się na przepisy art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 oraz art. 46 § 1 i art. 47 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oparł skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 w związku z art. 135 i art. 145 § 1 ust. 1 lit. a/i lit. c/ oraz ust. 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. , pomimo że decyzja ta jest dotknięta wadami, które winny skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego;

b) naruszeniu zaskarżonym wyrokiem art. 145 p 1 pkt 1 lit. c/ ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związku z art. 121, art. 122, art. 124 w związku art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 121 Ordynacji podatkowej przy równoczesnym braku odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia do zarzutów sformułowanych w skardze z dnia 28 grudnia 2005 r.;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od wyjaśnienia przesłanek, którymi organy kierowały się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzyganie niewyjaśnionych wątpliwości faktycznych na niekorzyść strony;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od obowiązku wszechstronnego i wnikliwego zgromadzenia materiału dowodowego;

- niesłusznym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji obrazy przez organy celne art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w procesie podejmowania decyzji domniemania prawnego wynikającego ze złożonych przez stronę dokumentów urzędowych;

c) naruszeniu skarżonym wyrokiem art. 141 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie wnikliwego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w granicach tej sprawy;

d) naruszeniu skarżonym wyrokiem art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie w toku podejmowania rozstrzygnięcia wskazań Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 12 października 2004 r., co do obowiązku uwzględnienia jako dowodu informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym i w świadectwie homologacji.

W związku z powyższym skarżący na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi;

2) zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Ponadto na podstawie art. 193 w związku z art. 106 § 3 powołanej ustawy skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu z dnia [...] r. celem stwierdzenia, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena działania organów administracji celnej nie była trafna.

Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł ,iż pogląd Sądu I instancji jakoby organy celne słusznie uznały, że załączone przez stronę nie dotyczy samochodu będącego przedmiotem niniejszego postępowania jest nieprzekonywujący. W ocenie skarżącego Sąd poza lakonicznym stwierdzeniem nie poparł prezentowanego stanowiska żadną inną argumentacją. Zdaniem skarżącego Sąd niesłusznie zaakceptował i w konsekwencji zalegalizował działania organów celnych, które były ukierunkowane na wydanie decyzji wyłącznie zgodniej z wcześniej przyjętym przez organy celne założeniem. Skarżący podniósł, iż trudno jest zrozumieć dlaczego Sąd I instancji wyraża pogląd o słuszności postępowania organów celnych na podstawie informacji firmy A, która udzieliła odpowiedzi, iż "nie posiada wiedzy, (...), gdyż nie orientuje się co do szczegółów wyposażenia samochodu sprowadzonego z zagranicy", nie dostrzegając jednocześnie, że organy celne zaniechały wyjaśnienia tych szczegółów wskazanej firmie. Ponadto skarżący wskazał ,iż nie mógł bezpośrednio uczestniczyć, ani kontrolować sposobu formułowania pytań przez organ, co negatywnie wpływało na wszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący wskazał również, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004 r. Sąd stwierdził ,iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny będzie obowiązany uwzględnić między innymi informacje zawarte w dowodzie rejestracyjnym oraz świadectwie homologacji, które potwierdzają rodzaj i przeznaczenie zgłoszonego pojazdu jako ciężarowy. Natomiast decyzja z dnia [...] r. wydana została z pominięciem powyższych wytycznych. Ponadto w ocenie skarżącego wobec nieobalenia prawdziwości powyżej wskazanych dokumentów uznać należy, iż doszło do obrazy art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która miała istotny wpływ na treść skarżonego wyroku.

Skarżący podniósł ,iż Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów wniesionej skargi. Powyższe może budzić wątpliwość czy Sąd ten badał w wystarczającym stopniu sprawę w świetle dyspozycji art. 134 powołanej ustawy, skoro nie odniósł się nawet do zarzutów zawartych w skardze.

Zdaniem skarżącego zastosowanie przez organy celne niewłaściwego kodu Taryfy celnej oraz niesłuszne zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi doprowadziły do zawyżenia wartości celnej spornego pojazdu. Skarżący wskazał również, iż zaskarżony wyrok został wydany z obrazą przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi z dnia 28 grudnia 2005 r. , gdyż zaakceptowanie przez Sąd błędnej wykładni tych przepisów dokonanej przez organy celne w zakresie bezzasadnego uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe co do wartości celnej klasyfikacji taryfowej spornego pojazdu, skutkowało w efekcie ich niewłaściwym zastosowaniem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I GSK 200/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Uzasadniając wydane rozstrzygniecie Sąd II instancji podniósł, iż w myśl powołanego w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd wskazał ,iż w wyroku z 12 października 2004 r. , sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ocenił., iż organy celne naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów. Pomimo, że z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, wydanego na podstawie świadectwa homologacji oraz ustaleń rewizji celnej wynika, iż zgłoszony do odprawy celnej samochód jest pojazdem ciężarowym, organy celne bez przeprowadzenia dowodów przeciwko treści i prawdziwości danych zawartych w tych dokumentach dokonały dowolnej ich oceny i ustaliły odmienny stan faktyczny od stwierdzonego tymi dokumentami. W powołanym wyroku Sąd ocenił, że złożone przez stronę w toku postępowania sądowego dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego oraz świadectwa homologacji potwierdzają rodzaj i przeznaczenie pojazdu, jako ciężarowego. Sąd wskazał również, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny zobowiązany będzie uwzględnić jako dowód zawarte w tych dokumentach informacje, jeżeli nie przeprowadzi dowodów przeciwko prawdziwości danych zawartych w dokumentach.

Organy celne będąc związane wyrażoną w powołanym wyroku oceną prawną mogły zaklasyfikować przedmiotowy pojazd do pozycji 8703 Taryfy celnej, gdyby stosując się do wskazań co do dalszego postępowania przeprowadziły dowód przeciwko dowodowi rejestracyjnemu i świadectwu homologacji nr PL*0502*00 dowód obalający wynikające z tych dokumentów domniemanie prawdziwości danych w nich zawartych oraz gdyby wykazały, że pojazd ten jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Organ odwoławczy stwierdzając, że wskazane świadectwo homologacji nie dotyczy przedmiotowego pojazdu powołał się na pismo z dnia [...] r., w którym firma A wyjaśniła, że przedmiotowy samochód to Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van LCF seria 260S. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. firma ta wyjaśniła, że nie dysponuje wiedzą pozwalająca na stwierdzenie czy samochód Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van LCF seria 260S to ten sam pojazd co Ford Transit Furgon 260S, ponieważ nie posiada wiedzy na temat szczegółów wyposażenia poza danymi dostępnymi w elektronicznym katalogu części E-tis, a te są zbieżne z wyposażeniem dostępnej na polskim rynku wersji Transita Furgon 260S. Ponadto organ odwoławczy powołał się na pismo Instytutu Transportu Samochodowego z dnia [...] r., z którego wynika, że określenie "Regular Cargo Van seria 260S" nie występuje w opisie technicznym załączonym do świadectwa homologacji nr PL*0502*00. Powołując się na treść powyżej wskazanych pism organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż sprowadzony przez skarżącego pojazd powinien być klasyfikowany w pozycji 8703 Taryfy celnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podzielając to stanowisko nie zbadał w sposób dokładny, czy dowody przeprowadzone przez organ odwoławczy wskazują, że świadectwo homologacji nr PL*0502*00 nie dotyczy samochodu sprowadzonego przez skarżącego. W piśmie z dnia [...] r. firma A w istocie nie wyjaśniła, czy samochód Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van LCF seria 260S to ten sam pojazd co Ford Transit Furgon 260S, powołując się na brak wiedzy na temat szczegółów wyposażenia twego pojazdu. Wskazała również , iż bardziej szczegółową specyfikację przedmiotowego pojazdu można uzyskać u producenta bądź u przedstawiciela firmy Ford w kraju. Organ odwoławczy nie zwrócił się do tych podmiotów o dodatkowe informacje. W związku z powyższym w ocenie Sądu II instancji wynikające z pism firmy A wątpliwości co do stanu pojazdu nie mogły być bez przeprowadzenia dalszego postępowania tłumaczone na niekorzyść strony. Analogiczna uwaga dotyczy powołanego wcześniej pisma z Instytutu Transportu Samochodowego. Sąd wskazał, iż brak wyjaśnienia powstałych wątpliwości znajduje potwierdzenie w dowodach powołanych na uzasadnienie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W dołączonym do skargi kasacyjnej piśmie z dnia [...] Spółka B wyjaśniła, że samochody Ford Transit typu FAEY opuszczają fabrykę jako samochody ciężarowe oraz że świadectwo homologacji PL*0505*00 obejmuje samochody FAEY także z podwójną kabiną, odprawiane w Polsce, jako auta ciężarowe. W toku postępowania kasacyjnego skarżący przedłożył również pismo z dnia [...] r., w którym Instytut Transportu Samochodowego wyjaśnił, że pojazd marki Ford typu FAEY posiada na terenie Polski homologację nr PL*0502*00, jako samochód ciężarowy. W piśmie tym wyjaśniono ponadto, że dla rynku krajowego producent zgłosił następujące nazwy handlowe dla tego typu pojazdu: Transit Furgon 260S, Transit Furgon 280S, Transit Furgon 300S. Nazwa handlowa Transit Regular Cargo Van 260S lub podobne stosowane są przez producenta w innych krajach i nie zostały one zgłoszone oficjalnie w Polsce, choć z punktu widzenia przepisów homologacyjnych dotyczą one tego samego pojazdu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wnikliwy i wszechstronny do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł., dotyczących niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać zatem należało, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku z dnia 25 października 2006 r. nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe wskazuje, iż

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dołożył należytej staranności przy kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie obowiązku podporządkowania się przez organy celne ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy. Wskazał, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie oceni zaskarżoną decyzję w zakresie zachowania przy jej wydaniu przesłanek określonych w art. 153 powyżej wskazanej ustawy i w zależności od wyniku tej oceny zbada również zgodność z prawem rozstrzygnięcia w zakresie wartości celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.

Punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] muszą być rozważania w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 200/07. Stosownie bowiem do treści art. 190 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...).

W powołanym wyroku z dnia 20 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Sąd I instancji nie dołożył należytej staranności przy kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie obowiązku podporządkowania się przez organy celne ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03, uchylającym decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. Sąd ten wskazał, iż zaskarżona przez W.L. decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy celne naruszyły przepis art. 122 , art. 187 oraz art.191 ustawy Ordynacja podatkowa. Powołane przepisy zobowiązują organy administracji publicznej do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organy celne nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku. Z przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wydanego w oparciu o zagraniczną homologacje wynika, iż pojazd jest samochodem ciężarowym. Pojazd takiego rodzaju i o takim charakterze skarżący zgłosił do odprawy celnej [...] r. Organy celne nie kwestionując wyniku przeprowadzonego badania technicznego, jak również nie przeprowadzając żadnych dowodów przeciwko treści i prawdziwości danych zawartych w tym dokumencie, naruszyły granice swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie stanu faktycznego odmiennego od stwierdzonego dokumentami. Przedłożone bowiem przez stronę dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego oraz świadectwa homologacji potwierdzają rodzaj i przeznaczenie zgłoszonego pojazdu jako ciężarowego. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy celne obowiązane będą uwzględnić jako dowód informacje zawarte w powyższych dokumentach, zgodnie z treścią przepisu art. 194 ordynacji podatkowej, chyba że przeprowadzą dowód przeciwko prawdziwości zawartych tam danych.

W ocenie Sądu rozpatrującego obecnie skargę W. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r., organy celne wydając przedmiotową decyzję nie zachowały przesłanek określonych w art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie zastosowały się wskazaniom co do dalszego postępowania zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03.

Dyrektor Izby Celnej rozpatrując ponownie sprawę nie przeprowadził dowodu przeciwko prawdziwości danych zawartych w dokumentach przedłożonych przez stronę, do czego był zobowiązany powołanym powyżej wyrokiem sądu administracyjnego. Odnosząc się do przedstawionych dokumentów podniósł, iż nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej ( w tym min. wydawanie homologacji) wynikające z ustanowionych w tym zakresie regulacji, może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ powołał istniejące orzecznictwo sądów administracyjnych, które jednoznacznie stwierdza, iż dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych w tym zakresie decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego, w tym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury taryfowej Taryfy celnej nawet wówczas gdyby inne towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców.

Zdaniem Sądu wyżej przedstawionego odniesienia się co do prawdziwości danych zawartych w przedłożonym dowodzie rejestracyjnym oraz świadectwie homologacyjnym nie można uznać za przeprowadzenie dowodu przeciwko tym dokumentom. W ocenie Sądu informacje zawarte w piśmie dealera A oraz w piśmie

Instytutu Transportu Samochodowego przy Ministerstwie Infrastruktury nie były wystarczające co uznania za nieprawdziwe danych wynikających z dowodu rejestracyjnego i świadectwa homologacji pojazdu. Powołując się na powyższe pisma organ celny stwierdził, iż dealer A w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że nie dysponuje na chwilę obecną wiedzą pozwalającą na stwierdzenie czy samochód o nazwie Regular Cargo Van LCF seria 260S to ten sam pojazd co Ford Transit Furgon 260S, z uwagi na fakt, iż nie posiada wiedzy na temat szczegółów wyposażenia poza danymi zawartymi w elektronicznym katalogu części E-tis. Ponadto firma wskazała, iż podane szczegóły są zbieżne z wyposażeniem dostępnych na polskim rynku wersji Transita Furgon 260S. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. Instytutu Transportu Samochodowego stwierdził, że określenie Regular Cargo Van LCF seria 260S nie występuje w opisie technicznym załączonym do świadectwa nr PL*0502*00, które dotyczy samochodu ciężarowego Ford Transit typu FAEY o nazwie handlowej Ford Tranit Furgon 260S, 280S, 300S, 330S.

W ocenie Sądu organ celny pominął informację zawartą w piśmie dealera A z dnia [...] r., iż bardziej szczegółowa specyfikacja przedmiotowego pojazdu można uzyskać bezpośrednio u producenta pojazdu bądź u krajowego przedstawiciela firmy Ford w Polsce. W piśmie tym dealer podniósł również, iż te dane dotyczyć będą pojazdu opuszczającego fabrykę producenta. Należy więc mieć na uwadze, że wyprodukowane pojazdy przed ich wydaniem klientowi finalnemu lub też w trakcie ich eksploatacji mogą ulec daleko idącym modyfikacjom.

Za ogólnikowe należy uznać również odniesienie się organu celnego do pisma krajowego przedstawiciela firmy B z dnia [...] r., załączonego do pisma procesowego skarżącego z dnia [...] r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ celny podniósł, iż z powyżej powołanego pisma z dnia [...] r. nie wynika aby przedmiotem działalności gospodarczej firmy B był import samochodów Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van LCF seria 260S. Z pisma tego nie można również w ocenie organu wywieźć, że wskazane nadwozie jest tożsame z nadwoziem Ford Transit 260S.

W ocenie Sądu treść pisma przedstawiciela firmy B nie stanowi informacji o przedmiocie działalności gospodarczej firmy. Z pisma tego wynika natomiast, iż pojazdy marki Ford Transit o nr nadwozia WF0VXXGBFV1U29819 zostały wyprodukowane jako pojazdy ciężarowe i jako takie były odprawiane przy wwozie do Polski. Wskazać przy tym należy, że numer nadwozia spornego pojazdu jest tożsamy. Powyższe potwierdza również pismo firmy B z dnia [...] r. przedłożone przez skarżącego w postępowaniu kasacyjnym. Z treści pisma wynika, iż samochody Ford Transit typu FAEY opuszczają fabrykę jako samochody ciężarowe. Świadectwo homologacji pojazdu nr PL*0502*00 obejmuje również samochody typu FAEY z podwójną kabiną.

Ponadto z pisma Instytutu Transportu Samochodowego z dnia [...] r. , przedstawionego przez skarżącego w postępowaniu kasacyjnym wynika natomiast, że pojazd marki Ford typu FAEY posiada na terenie Polski homologację nr PL*0502*00, jako samochód ciężarowy. W piśmie tym wyjaśniono również, że dla rynku krajowego producent zgłosił następujące nazwy handlowe dla tego typu pojazdu: Transit Furgon 260S, Transit Furgon 280S, Transit Furgon 300S. Nazwa handlowa Transit Regular Cargo Van 260S lub podobne stosowane są przez producenta w innych krajach i nie zostały one zgłoszone oficjalnie w Polsce, choć z punktu widzenia przepisów homologacyjnych dotyczą one tego samego pojazdu. Instytut wyjaśnił również, że najważniejszą cechą pojazdu z punktu widzenia przepisów homologacyjnych jest typ pojazdu. Natomiast jego nazwa handlowa nie ma znaczenia dla określenia typu pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadny podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 122 ordynacji podatkowej, jak również zarzut naruszenia przepisów art. 180 § 1 w związku z art.188 i art.194 ordynacji podatkowej. Powołane przepisy nakazują organom podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, co w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Za zasadny również uznać należy zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w przepisie art. 191 ordynacji podatkowej.

W toku postępowania celnego skarżący złożył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wydane w oparciu o zagraniczną homologację auta, stwierdzające, że sprowadzony pojazd jest samochodem ciężarowym. Powyższe zostało potwierdzone przez organ celny podczas przeprowadzonej rewizji pojazdu. Zgodnie z jej wynikiem został wypełniony formularz zgłoszenia celnego, wskazujący na rodzaj zgłaszanego do odprawy celnej pojazdu jako ciężarowy. Wynik badania technicznego pojazdu nie był więc kwestionowany przez organy celne. Nie przeprowadzono przy tym żadnych dowodów przeciwko treści i prawdziwości danych zawartych w tym dokumencie dokonując własnej dowolnej jego oceny i ustalając stan faktyczny odmienny od stwierdzonego dokumentami. Tym samym, w ocenie Sądu, organy celne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów przy ocenie zebranego materiału dowodowego.

Sąd uznał natomiast, iż z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe na obecnym etapie sprawy rozpoznanie zarzutów skargi odnoszących się do zastosowania przepisów prawa materialnego byłoby przedwczesne. Bez usunięcia uchybień postępowania celnego oraz sprecyzowania stanowiska organu w kwestii klasyfikacji spornego towaru nie sposób odnieść się do kwestii prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny obowiązany będzie uwzględnić jako dowód informacje w dokumentach przedłożonych przez stronę, zgodnie z przepisem art. 194 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie przeprowadzi dowodów przeciwko prawdziwości danych tam zawartych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając, iż nie podlega ona wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, stosownie do treści art.152 ustawy.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

T.P.