Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 329/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-08-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. i B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2016 roku, nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2016 roku, na mocy której Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 3 czerwca 2015 r., nr [...] w części dotyczącej terminu usunięcia drzew i dokonania nasadzeń zastępczych, ustaliło termin usunięcia drzew do 15 czerwca 2016 r., a termin dokonania nasadzeń zastępczych do 30 października 2016 r., oraz w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Burmistrz Miasta w decyzji z dnia 3 czerwca 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżących:

I. zezwolił na usunięcie określonych w decyzji drzew z działki przy ul. Ł. w R. (działka nr [...], obr. [...]) do dnia 15 czerwca 2015 r.,

II. nakazał dokonać określonych szczegółowo nasadzeń zamiennych do dnia 30 października 2015 r.,

III. - ppkt 1 - naliczył opłatę za usunięcie drzew w wysokości 172.495,35 zł,

- ppkt 2 - część opłaty w kwocie 85.719,46 zł odroczył na okres 3 lat od daty posadzenia drzew w ramach nasadzeń zamiennych,

- ppkt 3 - część opłaty w wysokości 86.775,89 zł nakazał przekazać na konto Gminy w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji,

- ppkt 4 - wskazał, że w przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty będą pobierane odsetki za zwłokę w wysokości odsetek naliczanych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych,

- ppkt 5 - zobowiązał wnioskodawcę do poinformowania organu o fakcie posadzenia drzew.

Skarżący wnieśli w dniu 1 sierpnia 2016 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz o wstrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w części obejmującej punkt III podpunkt 3. Wniosek umotywowali tym, że brak jest podstaw do nałożenia na nich opłaty, a ponadto nie widzą możliwości uiszczenia tak wysokiej kwoty. Ewentualne skierowanie sprawy do egzekucji niewątpliwie wyrządzi skarżącym znaczną szkodę. Skarżący dodali, że w związku z tym, iż do chwili wniesienia wniosku nie dokonali wycięcia drzew i nie zamierzają tego dokonać do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, brak jest podstaw prawnych do pobrania opłaty. Przeprowadzenie egzekucji ww. kwoty spowoduje dla skarżących trudne do odwrócenia skutki.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718)

– w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Oznacza to, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd wyrokiem uwzględniającym skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści wniosku skarżących i jego uzasadnienia wynika, że domagają się oni wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części obejmującej punkt III ppkt 3. zawartego w niej rozstrzygnięcia, jak również wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w tej samej części, tj. w części zobowiązującej skarżących do przekazania części opłaty za usunięcie drzew w wysokości 86.775,89 zł na konto Gminy w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji.

Zdaniem Sądu skarżący błędnie są przekonani o wymagalności powyższej opłaty. Należy bowiem odróżnić ostateczności decyzji administracyjnej od jej prawomocności. Zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1. k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Ostateczność decyzji oznacza, że obowiązuje ona tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona nową decyzją, oraz że jej skutkiem jest ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej. Decyzją prawomocną jest natomiast taka decyzja, od której nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, względnie taka decyzja, od której skarga została przez ten sąd prawomocnie rozpoznana.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest więc ostateczna, ale nie jest prawomocna. Opłata, którą skarżący winni na jej podstawie uiścić nie jest zatem wymagalna, skoro termin jej zapłaty określony przez organy upłynąć ma 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że w tej sprawie brak jest potrzeby udzielania skarżącym ochrony tymczasowej określonej powyżej zacytowanymi przepisami p.p.s.a. i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.