Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 340/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art 151 a par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowalnego zamiennego oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie ( dalej: "WINB", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2017r. znak: [...] nakładającą na K.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych przy budowie 15 budynków rekreacji indywidualnej /kat. III/ wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki usytuowanej na działkach 51/1 i 51/2 w m-ci S. wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym przez Starostę ego decyzją z dnia [...].08.2010r. znak: [...]nr [...].i projekcie budowlanym w zakresie budowy bezodpływowego zbiornika na ścieki i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z ustaleń organów wynika, że w dniu 04.09.2017r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzili kontrolę legalności budowy przydomowej oczyszczalni ścieków usytuowanej na działkach nr ew. 51/1 i 51/2 w miejscowości S., stanowiącej własność K.M., w trakcie której ustalono, że na ww. działkach znajdują się: przydomowa biologiczna oczyszczalnia ścieków oraz 10 budynków rekreacji indywidualnej. Ustalono, że w odległości ok. 17,5m od górnej krawędzi drogi - działka nr ew. 84- znajdują się osadniki gnilne. Osadniki gnilne usytuowane są w odległości odpowiednio około 21m; 23,3m; 29m i 32m mierząc od górnych pokryw osadników do górnej krawędzi skarpy znajdującej się pomiędzy działkami nr ew. 51/2 i działką nr ew. 23. W trakcie kontroli ustalono również, że w odległości około 40m powyżej osadników gnilnych znajdują się drenaże rozsączające. Odległość pomiędzy górną krawędzią skarpy pomiędzy działkami nr ew. 23, a działką nr ew. 51/1 do górnych pokryw wentylacyjnych drenaży rozsączających wynosi około 54m. Odległość pokryw wentylacyjnych do okien budynków rekreacji indywidualnej znacznie przekracza 5m.

Organ I instancji podał, że w dniu kontroli nie przedłożono dokumentów potwierdzających legalność budowy oczyszczalni ścieków oraz, że J. K. - pełnomocnik K.M. oświadczył, że z posiadanych przez niego informacji uzyskanych od inwestorki K.M. wynika, że całość dokumentacji związanej z budową oczyszczalni ścieków znajduje się w Starostwie Powiatowym . Nie posiada informacji kiedy oczyszczalnia została wybudowana.

Starostwo Powiatowe pismem z dnia 11.09.2017r. znak: [...]. poinformowało, że w dniu 27.07.2017r. K.M. zgłosiła zamiar budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 4,8m3/dobę na działkach nr ew. 51/1 i 51/2 położonych w m-ci S., przekazało do inspektoratu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię ww. zgłoszenia oraz poinformowało, że decyzją z dnia [...].08.2017r. znak: [...] Starosta wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia.

Organ I instancji podał, że teren działek nr ew. 51/1 i 51/2 w miejscowości S., na której usytuowana jest przedmiotowa oczyszczalnia ścieków objęty został pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostę ego decyzją z dnia [...].08.2010r. znak: [...].udzielającym K.M. pozwolenia na budowę 15 budynków rekreacji indywidualnej /kat IIP, a z projektu zagospodarowania działki będącego integralną częścią projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ww. pozwolenia na budowę wynika, że K.M. realizuje budowę 15 budynków rekreacji indywidualnej, ścieki z przedmiotowych budynków odprowadzane są wg. ww. projektu zagospodarowania do bezodpływowego zbiornika na ścieki, którego projekt budowlany dołączony jest do projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją Starosty. Ponadto teren na którym usytuowane są budynki rekreacji indywidualnej oraz przedmiotowa oczyszczalnia ścieków objęty został decyzją Wójta Gminy S. z dnia[...].06.2010r., znak: [...]o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pensjonatu, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, do 15-tu budynków rekreacji indywidualnej, oczyszczalni ścieków lub bezodpływowego zbiornika na ścieki, studni kopanej, zbiornika na gaz płynny wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą.

Organ I instancji podał, że w archiwum organu w rejestrze zakończeń budowy nie odnaleziono potwierdzenia zakończenia budowy 15-tu budynków rekreacji indywidualnej na działkach nr ew. 51/1 i 51/2 w m-ci S. wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki.

Na podstawie analizy projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę organ I instancji stwierdził, że inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia na budowę i projektu - zrezygnował z budowy bezodpływowego zbiornika na ścieki i w to miejsce wybudował oczyszczalnię ścieków, bez wymaganego zamiennego pozwolenia na budowę. W związku z tym w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U z 2017 r., poz. 1332, dalej: "P.b.") nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w zakresie budowy bezodpływowego zbiornika na ścieki w określonym terminie.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.M. podniosła, że skoro inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę budynków rekreacyjnych, a w projekcie budowlanym przewidziano, że ścieki będą odprowadzane do zbiornika bezodpływowego, to budowa przydomowej oczyszczalni ścieków, na którą w świetle ustawy Prawo budowlane wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, nie rodzi skutku konieczności zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, lub usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Pozwolenie na budowę obejmuje budowę budynków rekreacyjnych, a nie zbiornika bezodpływowego na ścieki. Zdaniem skarżącej nie może być mowy o istotnym odstępstwie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, postępowanie wszczęte na tej podstawie powinno zostać umorzone.

Uchylając decyzję PINB, WINB stwierdził, że przyjęcie procedury oraz rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie znajduje uzasadnienia.

Na podstawie analizy materiału dowodowego stwierdził, że teren działek nr ewid. gruntów 51/1 i 51/2 w miejscowości S., na których usytuowana jest przedmiotowa oczyszczalnia ścieków jest objęty pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostę decyzją nr [...] z dnia [...].08.2010r. znak: [...]udzielającym K.M. pozwolenia na budowę 15 budynków rekreacji indywidualnej /kat. III/. W projekcie zagospodarowania działki, zatwierdzonym ww. decyzją Starosty ego przewidziano budowę i odprowadzenie nieczystości ciekłych do zbiornika bezodpływowego o pojemności ok. 9m3, który to zbiornik nie został wyszczególniony w decyzji zezwalającej na budowę. W archiwum organu w rejestrze zakończeń budowy nie odnaleziono potwierdzenia zakończenia budowy 15-tu budynków rekreacji indywidualnej na działkach nr ewid. 51/1 i 51/2 w miejscowości S., budowa inwestycji obejmującej 15 budynków rekreacji indywidualnej nie została zakończona.

K.M. w dniu 27.07.2017r. zgłosiła zamiar budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 4,8m3/dobę na działkach nr ew. 51/1 i 51/2 położonych w miejscowości S.. Starosta decyzją z dnia [...].08.2017r. znak: [...] wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia. Po rozpatrzeniu odwołania K.M. od decyzji Starosty z dnia [...].08.2017r. znak: [...], Wojewoda decyzją z dnia [...].11.2017r. znak: [...].utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na podstawie znajdującej się w aktach notatki służbowej z dnia 31.07.2017r. organ II instancji stwierdził, że dokonano oględzin działek nr 51/1, 51/2 w Solinie, wykonano dokumentację fotograficzną, na której widoczne są elementy istniejącej przydomowej oczyszczalni ścieków, a to przewody wentylacyjne z grzybkami napowietrzającymi. Na podstawie kontroli w dniu 04.09.2017r. ustalono natomiast, że na działkach nr ew. 51/1 i 51/2 w miejscowości S., znajduje się przydomowa biologiczna oczyszczalnia ścieków (opisana w decyzji organu I instancji) składająca się m.in. z osadników gnilnych, przepompowni, drenaży rozsączających z przewodami wentylacyjnymi z grzybkami napowietrzającymi opisanymi przez organ powiatowy jako pokrywy wentylacyjne - napowietrzenia. W dniu kontroli nie przedłożono dokumentów potwierdzających legalność budowy przedmiotowej oczyszczalni ścieków.

Na tych podstawach WINB doszedł do wniosku, że zgłoszenie dokonane przez K.M. dnia 27.07.2017r. nie jest skuteczne, bo organ architektoniczno-budowlany tj. Starosta wniósł sprzeciw, który został utrzymany przez organ odwoławczy tj. Wojewodę ego, a pozwolenie na budowę udzielone przez Starostę ego decyzją nr [...] z dnia [...].08.2010r. znak: [...] nie obejmuje budowy przedmiotowej oczyszczalni ścieków.

W świetle powyższego przedmiotowa przydomowa oczyszczalnia ścieków usytuowana na działkach nr ewid. gruntów 51/1 i 51/2 w miejscowości S. została wybudowana w warunkach samowoli budowlanej.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenia te nie były wystarczające do wskazania w jakim trybie winno być prowadzone postępowanie: czy w trybie art. 49b, czy w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zapisy w protokole kontroli z dnia 04.09.2017r. nie odzwierciedlały w sposób jednoznaczny stanu przedstawionego na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do protokołu. Nie wiadomo ile wykonano osadników gnilnych i o jakiej pojemności, gdzie usytuowana jest przedstawiona na fotografii przepompownia do drenaży rozsączających, gdzie usytuowana jest studzienka rozdzielcza (czy w ogóle została wykonana). Brak jest możliwości jednoznacznego odczytania, gdzie poszczególne elementy tej oczyszczalnia ścieków zostały zlokalizowane. Nie ustalono także w sposób jednoznaczny wydajności oczyszczalni ani też dokładnej daty jej wykonania. W rozpatrywanym przypadku materiał dowodowy stanowią wyłącznie ustalenia ww. przeprowadzonej kontroli terenowej, z której pracownicy organu I instancji sporządzili notatkę służbową oraz protokół.

Na tej podstawie i w oparciu o art 138 § 2 K.p.a. organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Od powyższej decyzji K.M. złożyła sprzeciw do Sądu. Sprzeciwiająca zgadza się z przyjęciem przez organ odwoławczy, że wybudowała obiekt budowlany, który nie był objęty pozwoleniem na budowę. Nie zgadza się natomiast z uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy ponownie do rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuca w tym zakresie naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, a to art 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej z uwagi na wydanie decyzji w sposób nieuzasadniony ograniczający prawo do przydomowej oczyszczalni,

- art 110 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie wiążącej mocy decyzji wydanych przez Starostę z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków na działkach o nr ewid. 51/1 i 51/2, położonych w miejscowości S. oraz utrzymującej jej w mocy decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...],

- art 105, 138 § 1 pkt 2 i 3, 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nie umorzenie postępowania,

- art 7, 77, 80 i 138 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego załatwienia sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, kiedy organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym, a to projektem budowlanym na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków ustalającym wydajność oczyszczalni na poziomie 4,80 m3 na dobę sporządzonym przez osobę do tego uprawnioną, który to projekt został dołączony do zgłoszenia przydomowej oczyszczalni ścieków.

Na tych podstawach wniosła o uchylenie części zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 151 a §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (...). W przypadku nie uwzględnienia sprzeciwu oddala go ( § 2 ).

Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Dodany tą ustawą do przepisów P.p.s.a. art. 64a stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. ( art. 64 e P.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym przyspieszonym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Należy podkreślić, że sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Rozpoznając sprzeciw sąd zobligowany jest dokonać oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. mając na uwadze wykładnię prawa materialnego przyjętą przez organ II instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z 24.11.2017r., sygn. akt IV SA/Wa 2751/17, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawą uwzględnienia sprzeciwu może być tylko naruszenie art. 138 § 2 zd. 1 K.p.a., gdyż tylko w tym zdaniu pierwszym sformułowane są przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, do których nawiązuje art. 64e P.p.s.a. (por. T. Woś, J. G. Firlus, Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Przegląd Prawa Publicznego 2017, nr 6, s. 90-91).

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Konieczność wydania decyzji kasacyjnej ( art 138 §2 K.p.a.) zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Przepis art. 136 K.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, a nie prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części.

Dokonując kontroli w tym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji we wnioskowanym zakresie.

Wskazać należy, że podstawą wydania w niniejszej sprawie decyzji kasatoryjnej przez WINB było stwierdzenie nieprawidłowości trybu prowadzonego postępowania oraz brak wystarczających ustaleń pozwalających na stwierdzenie czy postępowanie powinno przebiegać w trybie art 49b czy 48 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że prowadzone dotychczas postępowanie nieprawidłowo oparto na podstawie art 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego niespornie wynikało, z czym również zgadzała się sprzeciwiająca, że przy realizacji spornej oczyszczalni nie doszło do odstąpienia od pozwolenia na budowę, lecz realizowana była w warunkach samowoli budowlanej.

Stwierdzenie przez organ II instancji nieprawidłowości trybu postępowania niweczy niejako dotychczas przeprowadzone postępowanie sprowadzając je niejako do punktu wyjścia. Wydanie decyzji reformatoryjnej w takiej sytuacji naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, gdyż strony pozbawione byłyby jednej instancji kontrolnej w zakresie przyjętego wdrożonego trybu postępowania.( wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 221/18 )

Próba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego poprzez wdrożenie nowego trybu postępowania w sposób oczywisty wykraczałaby poza ramy zakreślone art. 136 K.p.a. oraz naruszałaby zasadę dwuinstancyjności.( wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 marca 2018 r., II SA/Kr 163/18).

Organ II instancji jednoznacznie wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy: "jeżeli organ powiatowy ustali, że przedmiotowa oczyszczalnia ścieków ma wydajność do 7,50 m3 na dobę, to postępowanie legalizacyjne winno być prowadzone w trybie art 49b P.b., natomiast jeżeli wydajność oczyszczalni przekracza 7,50 m3 na dobę, postępowanie legalizacyjne powinno być prowadzone w trybie art 48 P.b."

Nie można zgodzić się ze sprzeciwiającą, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Organ II instancji wyjaśnił, że zapisy w protokole kontroli z dnia 4 września 2017 r. nie odzwierciedlają w sposób jednoznaczny stanu przedstawionego na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do tego protokołu, a następnie sprecyzował, że nie wyjaśniono ile jest wykonanych osadników gnilnych i o jakiej pojemności, gdzie usytuowana jest przedstawiona na fotografii przepompownia do drenaży rozsączających, gdzie usytuowana jest studzienka rozdzielcza i czy w ogóle została wykonana, nie ma możliwości jednoznacznego odczytania, gdzie poszczególne elementy tej oczyszczalni ścieków zostały zlokalizowane, nie ustalono jednoznacznie wydajności oczyszczalni, a ponadto nie wskazano dokładnej daty jej wykonania.

W ocenie Sądu stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienie oraz braki w ustaleniach faktycznych wykraczały poza przyznane organowi odwoławczemu możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i wydania decyzji reformatoryjnej na podstawie art 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i uzasadnia tym samy wydanie decyzji na podstawie art 138 § 2 K.p.a.

W odniesieniu do stawianych przez sprzeciwiającą się zarzutów, w tym kompletności materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia decyzji, stwierdzić należy, że podstawą wydania decyzji w sprawie legalizacji samowoli jest stan stwierdzony w toku postępowania, a nie projekt zgłoszony do realizacji, na który powołuje się sprzeciwiająca. W świetle powyższych uwag również zarzuty naruszenia art 7, 77, 80 i 138 § 2 K.p.a. okazały się bezzasadne.

Niesłuszne są również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art 110 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie wiążącej mocy zgłoszonego przez Starostę ego i utrzymanego w mocy przez Wojewodę ego sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oczyszczalni ścieków.

Decyzje te stanowiły jedynie podstawę stwierdzenia nieprawidłowo uruchomionego trybu postępowania na podstawie art 51 ust. 1 pkt 3 P.b., z czym sprzeciwiająca się zgodziła, wyraźnie zaznaczając, że w tym zakresie nie wnosi sprzeciwu. W pozostałym zakresie organy nadzoru budowlanego nie powoływały, jako wiążących, ustaleń organów architektonicznych, w związku z czym zarzut należy uznać za bezzasadny.

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art 105, 138 § 3 pkt 2 i 3 oraz 156 § 1 K.p.a., polegający na nie umorzeniu postępowania. Zgodnie z art 105 § 1 K.p.a. postępowanie podlega umorzeniu w sytuacji, gdy stało się bezprzedmiotowe, czyli, gdy brak jest przedmiotu postępowania, o czym z oczywistych względów nie można mówić w niniejszej sprawie.

Końcowo podkreślić należy, że narzucony przez ustawodawcę ograniczony zakres kontroli decyzji kasatoryjnej uniemożliwia sądowi w niniejszej sprawie odniesienie się do prawidłowości przyjętego trybu postępowania legalizacyjnego, jak również przeprowadzenie kontroli prawidłowości ocen organu II instancji odnośnie dalszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 § 2 w zw. z art 64e P.p.s.a.