Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 146/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] Wojewoda [....] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania W. P. z pobytu stałego z nieruchomości położonej w C. nr [...].

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Organ odwoławczy podniósł, iż W. P. czasowo zamieszkała w B. przy ul. [...], gdzie zameldowała się na pobyt czasowy od dnia [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. Ze złożonego oświadczenia właścicielki tego budynku wynika, że aktualnie przebywa za granicą, gdzie pracuje, zaś W. P. pilnuje jej budynku mieszkalnego.

Wojewoda wskazał, iż organ pierwszej instancji słusznie przyjął, że czasowy pobyt W. P. w B. przy ul. [...] nie nakłada na nią obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Bowiem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie podkreślano, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Ponadto Wojewoda [...] podkreślił, iż choć istotnie W. P. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, to pobyt poza tym miejscem ma wyłącznie charakter pobytu czasowego i nie jest połączony z zamiarem stałej zmiany miejsca zamieszkania.

Wojewoda [...] wskazał, że w niniejszej sprawie poza sporem jest, że zapis w ewidencji ludności jest zgodny ze stanem faktycznym, gdyż W. P. nie opuściła lokalu w miejscowości C. w rozumieniu art. 15

ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie zerwała łączących ja związków z miejscem pobytu stałego i dokonała ciążącego na niej obowiązku czasowego zameldowania w miejscu obecnego pobytu.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożył M. P. wnosząc o zmianę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Odnosząc się do merytorycznej treści rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Przesłanką wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z koncentracją aktywności życiowej w nowym miejscu. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

Jak wynika z akt sprawy W. P. od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. była zameldowana na pobyt czasowy w lokalu w B. przy ul. [...] dopełniając tym samym ciążącego na niej obowiązku meldunkowego. Z oświadczenia właścicielki tego budynku wynika, że W. P. pilnuje jej budynku mieszkalnego, podczas jej pobytu za granicą.

Rozważając zatem kwestię opuszczenia lokalu przez skarżącą zważyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał, iż za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu, do niego nie została dopuszczona i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., V SA 1424/99, LEX nr 79243).

W rozpatrywanej sprawie taki zamiar nie towarzyszył skarżącej. Organy administracyjne prawidłowo ustaliły, iż W. P. nie mieszka w lokalu położonym w miejscowości C. nr [...], tj. w miejscu dotychczasowego pobytu stałego, a czasowo przebywa w B. przy ul. [...] , jednakże bez zamiaru stałego wiązania się z tym miejscem. Okoliczność zameldowania W. P. w okresie od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. na pobyt czasowy w B., nie może natomiast przemawiać za wymeldowaniem jej z miejsca pobytu stałego. Przez pojęcie zameldowania na pobyt czasowy, w świetle art. 7 ust. 1 ustawy, należy bowiem rozumieć przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Na tle relacji pomiędzy pobytem czasowym a pobytem stałym w rozumieniu ustawy, w orzecznictwie ukształtował się pogląd, w świetle którego zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożone przepisami ustawy obowiązki w zakresie ewidencji meldunkowej i dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą o ewidencji ludności, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2007 r., II OSK 263/06, LEX nr 321529).

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że dopóki W. P. była zameldowana we wskazanej miejscowości na pobyt czasowy, jej nieobecność w lokalu położonym w C. nr [...] była uzasadniona i nie była nacechowana zamiarem stałego opuszczenia tego lokalu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.