Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1389/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 14 ust. 2 i 4 w zw. z art. 8 ust. 2 i z art. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: § 51, § 51a
journal: Dz.U. 2009 nr 147 poz 1193
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót  produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów  rybackich 2007-2013".

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. [...] H. R. S. w K. Spółki z o.o. z siedzibą w D. (obecnie w likwidacji) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1688/10 w sprawie ze skargi P. P. [...] H. R. S. Spółki z o.o. w K. z siedzibą w D. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. P. [...] H. R. S. w K. Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. P. i H. R. S. Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, skarżąca) na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2009 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wpłynął złożony przez Spółkę wniosek o dofinansowanie w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Weryfikacja wniosku wykazała, że wymaga on uzupełnienia braków formalnych, dlatego też pismem z dnia 11 grudnia 2009 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych. Pismem z dnia 29 grudnia 2009 r. skarżąca zwróciła się o przedłużenie terminu do dokonania uzupełnienia wniosku o dofinansowanie.

W dniu 8 stycznia 2010 r. ponownie wezwano Spółkę do uzupełnienia braków formalnych/poprawy złożonego wniosku o dofinansowanie, w związku z dyspozycją § 43 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie podziału środków finansowych na realizację programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 147, poz. 1193), dalej jako: rozporządzenie z dnia 7 września 2009 r., wyznaczając 14 dniowy termin na przesłanie wymaganych uzupełnień. Jednocześnie wydłużono termin rozpatrywania wniosku przez organ do 31 marca 2010 r., informując o tym fakcie stronę pismem z dnia 8 stycznia 2010 r.

W dniu 25 stycznia 2010 r. do Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły od Spółki ostatnie uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. W wyniku dokonanej weryfikacji, stwierdzono, iż wniosek stał się poprawny i kompletny w tym dniu tj. 25 stycznia 2010 r.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Z-ca Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR działając w imieniu Prezesa ARiMR, odmówił Spółce przyznania pomocy z powodu braku dostępności środków finansowych w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe". W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619), dalej jako: ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r., oraz w § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

Prezes ARiMR po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego przez Spółkę utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Skargę na pismo Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2010 r. wniosła P. P. i H. R. S. Sp. z o. o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając oddalenie skargi wskazał m. in., że zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków (...) wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. Stosownie zaś do § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. pomoc w ramach środka 2.2 jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. Z treści powyższych przepisów WSA wywiódł, że brak środków finansowych może być jedyną przyczyną odmowy przyznania pomocy.

Odnosząc się do zarzutu, że Agencja przyjęła dowolnie nieokreślone ustawowo kryterium poprawności wypełnienia wniosku za jedyną przesłankę udzielenia pomocy, oraz że proces weryfikacji wniosku zależy tylko od pracowników Agencji, którzy wzywali wnioskodawcę do składania zbędnych dokumentów, Sąd stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby sformułowane przez Agencją żądania uzupełnienia dokumentów lub złożenia wyjaśnień były bezzasadne. Wobec treści § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. przewidujących możliwość wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku w terminie 14 dni i w przypadku nieuzupełnienia braków lub niezłożenia wyjaśnień do ponownego wezwania do usunięcia braków w terminie kolejnych 14, Sąd stwierdził, że Agencja postąpiła prawidłowo wzywając wnioskodawcę dwukrotnie do usunięcia braków wniosku. Następnie WSA uznał, że skoro skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie, który został uznany za prawidłowy dopiero w dniu 25 stycznia 2010 r., a dofinansowanie przyznano tylko tym wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do dnia 28 grudnia 2009 r., odmowa przyznania skarżącej dofinansowania ze względu na brak środków finansowych jest zgodna z przepisem art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r.

Wobec zarzutu, że Agencja żądała uzupełnienia wniosku o wykazanie zgody Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O. na realizację działań wodno-środowiskowych oraz o przedłożenie umowy dzierżawy na lata po roku 2009 w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cel związany z realizacją operacji, Sąd I instancji jedynie żądanie do złożenia przez stronę zgody wydzierżawiającego na realizację działań wodno-środowiskowych uznał za zbędne. Okoliczność ta w ocenie WSA pozostała jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2010 r. stwierdził, że gdyby znał rzeczywiste fakty w zakresie dostępności środków do dnia 28 grudnia 2009 r. oraz "co do bezzasadnych żądań uzupełnienia wniosków" to termin 28 grudnia 2009 r. zostałby przez niego w zakresie składania niezbędnych dokumentów dotrzymany. W związku z tym, Sąd wskazał, że termin 28 grudnia 2009 r. nie był z góry określonym terminem, do którego należało złożyć poprawnie wypełnione wnioski. Okoliczność, że dofinansowanie przyznano wnioskom poprawnie wypełnionym do tego dnia wynika wyłącznie z faktu, że poprawne wnioski oceniane w kolejności ich złożenia, w tej właśnie nieprzewidywalnej wcześniej dacie wyczerpały pulę środków finansowych.

Skarżący zarzucił również ARiMR, że jako instytucja pośrednicząca nie podjęła swoich funkcji nałożonych na nią przepisem art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r., co miało polegać na niewystąpieniu do "Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej" o uzyskanie zgody na ewentualne wydzielenie środków z przeznaczonej na konkretny cel puli na załatwienie wniosków trudnych i skomplikowanych, co stało się przyczyną wyczerpania wniosków finansowych zanim zweryfikowano wniosek skarżącego. W tym zakresie WSA stwierdził, że podział środków finansowych na realizację programu operacyjnego w ramach poszczególnych osi został określony przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozporządzeniu z dnia 7 września 2009 r. w sprawie podziału środków finansowych na realizację programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 147, poz. 1192). Błędne jest zatem przekonanie, że Agencja miała obowiązek zapewnienia dodatkowych środków finansowych na przyznanie pomocy do czasu złożenia przez niego kompletnego i poprawnego wniosku. Przepisy regulujące przyznawanie pomocy w ramach Programu Operacyjnego nie przewidują rezerwacji środków dla wybranych wnioskodawców. Po złożeniu przez skarżącą wniosku Agencja zwracała się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z pytaniem o dostępność dodatkowych środków na przyznanie pomocy i w pismach z dnia 8 marca i 30 marca 2010 r. uzyskała odpowiedź, że nie jest to możliwe. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd I instancji orzekł powołując w podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. P. i H. R. S. w K. Spółka z o.o., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie niezbędnych działań koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy powstałego w związku z nowelizacją rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. podjętą w dniu 24 maja 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 89, poz. 584) w celu przesunięcia środków finansowych pomiędzy środkami w ramach osi priorytetowej 2 PO Ryby 2007-2013, jak też zmian polegających na przesunięciu środków finansowych z innych osi priorytetowych w celu pokrycia potrzeb finansowych wnioskodawców, którzy zgłosili wnioski w ramach osi priorytetowej 2 z zakresu środka 2.2 - działanie wodno-środowiskowe dokonaną zgodnie z art. 16 i 49 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE Nr L 223 z dnia 15 sierpnia 2006 r., s. 1), dalej jako: Rozporządzenie Nr 1198/2006, w sytuacji, gdy przyjęte przez Sąd ustalenia w zakresie kompletności wniosku w dniu 25 stycznia 2010 r. t.j. przed datą nowelizacji rozporządzenia (zaś termin 28 grudnia 2009 r. o dostępności środków nie był z góry terminem określonym) okazały się niekompletne, bowiem pomijały okoliczność istotną w sprawie, to jest niepełne wykorzystanie limitu środków, a nowelizację rozporządzenia podjęto w celu zagwarantowania środków finansowych dla wniosków zakwalifikowanych przez ARiMR. Temu celowi służy także uchwała Komitetu Monitorującego Program Operacyjny "Zrównoważony Rozwój Sektora Rybołówstwa i Nadbrzeżnych Obszarów Rybackich 2007-2013 nr 1/2013" z dnia 28 marca 2011 r. o przesunięciu środków finansowych w kwocie 85 mln zł, ze środków 1.3 Inwestycje na statkach rybackich i selektywność objętego osią priorytetową i środki na rzecz dostosowania flory rybackiej na rzecz środków 2.2 w tym 79 mln zł na środek 2.2 w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb, oraz 6 mln zł na środek 2.2 w zakresie ochrony zasobów genetycznych ryb, co spowodowało bezzasadne oddalenie skargi,

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, niezawierającego ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów w sprawie, z treści którego nie wynika w sposób jasny dlaczego Sąd I Instancji podzielił stanowisko ARiMR w W., co w skutkowało oddaleniem skargi, a także poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I Instancji do podstawowego zarzutu skargi.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz art. 176 p.p.s.a., wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 14 ust. 2 i 4 w zw. z art. 8 ust. 2 i z art. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. w zw. z § 51 i § 51a rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że z analizy całości materiałów sprawy wynika, iż Sądowi nie były znane ustalenia poczynione na wniosek Zarządu Związku Producentów Ryb z udziałem Sekretarza Stanu Pana K. P. w dniu 7 kwietnia 2010 r. w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z których wynika, że brak środków finansowych w obszarze osi II - 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" powstał już w wyniku błędów i uchybień przy wdrażaniu Programu Unijnego na lata 2007-2013 i dwuletniego opóźnienia we wdrożeniu Programu PO Ryby 2007 - 2013, oraz niewłaściwego zaplanowania i rozdziału środków finansowych na poszczególne osie programu, a także wskutek uchybień związanych z brakiem czytelnych zasad sporządzania i przyjmowania wniosków. W zależności od oddziałów ARiMR niejednakowo stawiane były wymagania dotyczące kompleksowości wniosku. Z ustalenia tego wynika także, że przed rozpoczęciem procedury pomocowej nie dokonano podziału kwot na województwa, a rozpatrywanie wniosków następowało według uznania pracowników ARiMR.

Z pisma Ministra Rolnictwa z dnia 8 czerwca 2010 r., kasator wywiódł, że przyjęte założenia finansowe okazały się niedoszacowane i dlatego podjęto prace zmierzające do przesunięcia środków finansowych pomiędzy środkami w ramach osi priorytetowej środka 2. Skoro jak wynika z relacji Ministra przystąpiono także na podstawie art. 16 i 49 Rozporządzenia Nr 1198/2006 do korekty programu operacyjnego, co gwarantuje przyniesienie efektów w 2011 lub 2012 r., a zobowiązania beneficjentów w ramach środka 2.2 są pięcioletnie, to realizacja ich winna była rozpocząć się już od 1 stycznia 2011 do 31 grudnia 2015 r. A zatem wszystkie wnioski uznane za prawidłowe nawet po dacie 28 grudnia 2010 r. winny być zakwalifikowane pozytywnie, nie natomiast rozpoznane negatywnie po dacie 28 grudnia 2010 r., a to tym bardziej, że w tej dacie wykorzystano limit jedynie w 86 %. W związku z tym zarzut niepełnego rozdysponowania środków zanim spełniono wymagania i żądania Agencji okazał się zasadny wbrew stanowisku Sądu.

Uznane przez WSA za usprawiedliwione argumenty skargi, tj. bezzasadne żądania Agencji wykazania zgody Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w O. na realizację działań wodno-środowiskowych i przedłużenia umowy dzierżawy na lata po 2009 r. Sąd bezpodstawnie uznał za bez znaczenia dla sprawy. Gdyby bowiem skarżąca znała rzeczywiste fakty w zakresie dostępności środków i bezzasadnych żądań Agencji do uzupełnienia wniosków, to termin 28 grudnia 2009 r. zostałby przez nią w zakresie składania niezbędnych dokumentów dotrzymany. Winę za przekroczenie terminu 28 grudnia 2009 r. poniosła zatem sama ARiMR

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że konkretne podstawy skargi kasacyjnej determinują całkowicie kierunek działalności badawczej NSA, którą musi podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Sąd ten nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Uwaga Sądu kasacyjnego skoncentrowana jest wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu postawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a, co uzasadnia, aby w pierwszej kolejności odnieść się do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzuty te nie mogły odnieść oczekiwanego skutku.

Przepisy art. 145 – 151 p.p.s.a. kształtują stadium orzekania przez sąd administracyjny. Art. 145 § 1 p.p.s.a. określa rodzaje wyroków uwzględniających skargę w odniesieniu do decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, lecz informacja o odmowie przyznania pomocy z powodu braku dostępności środków finansowych w zakresie Środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe". Natomiast art. 1 § 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym i nie mieści się on bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji nie może on stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, jakkolwiek za dopuszczalne uznać należy powołanie wskazanego przepisu ustawy w powiązaniu z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 983/09; z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 780/10; z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 445/10.). W związku z tym, że autor skargi kasacyjnej nie powiązał wyraźnie i jednoznacznie art. 1 § 2 p.u.s.a. z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej, to nie ma podstaw do stwierdzenia, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. Taka sytuacja mogłaby wystąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji uchylił się od rozpoznania sprawy z zakresu kontroli administracji publicznej, odmawiając w ten sposób realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości, albo kontrolę tę przeprowadził w oparciu o inne kryteria, niż kryterium legalności.

W tej mierze należy również wskazać, że w art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym, skoro przedmiotem orzekania Sądu pierwszej instancji była kontrola zgodności z prawem innego niż określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a. aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), to jakkolwiek skarga została oddalona, brak jest podstaw, aby zarzucać Sądowi uchylenie się w jakikolwiek sposób od realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08). Zgodnie natomiast z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie, a podnoszona w zarzucie okoliczność braku ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej takiego wpływu nie wykazał. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc do takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne, co znalazło pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

Za chybione należy uznać także zarzuty określone przez kasatora jako naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 i 4 w związku z art. 8 ust. 2 i z art. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego w związku z § 51 i § 51 a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przepisy art. 14 ust. 2 i 4 oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, mają charakter przepisów procesowych. Natomiast art. 3 tejże ustawy wymienia osie priorytetowe, które zawiera program operacyjny.

W konsekwencji żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych w sprawie. Na etapie postępowania kasacyjnego wiąże zatem stan faktyczny, zgodnie z którym dofinansowanie przyznano wnioskodawcom, którzy złożyli poprawne wnioski do dnia 28 grudnia 2008 r., skarżący zaś złożył prawidłowy i kompletny wniosek 25 stycznia 2010 r., zaś w tej dacie brak już było środków finansowych.

Z kolei zgodnie z § 51 wskazanego aktu wykonawczego, pomoc w ramach środków, o których mowa w § 1, jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. Brzmienie tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że przy przyznawaniu pomocy w ramach środków – do wyczerpania środków finansowych – decyduje kolejność złożenia wniosku prawidłowo wypełnionego i kompletnego. W dacie 25 stycznia 2010 r. środki finansowe nie były już dostępne, gdyż uległy wyczerpaniu na rzecz wnioskodawców, których wnioski stały się prawidłowe i kompletne najpóźniej w dniu 28 grudnia 2009 r. Tym samym stanowisko autora skargi kasacyjnej, że wszystkie wnioski uznane za prawidłowe nawet po dacie 28 grudnia 2010 r. winny być zakwalifikowane pozytywnie nie znajduje usprawiedliwienia.

Natomiast § 51a ww. rozporządzenia nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonego aktu, bowiem został on dodany na podstawie z § 1 pkt 17 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 maja 2010 r. Ponadto zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego: "Do postępowań w sprawie przyznania pomocy na realizację operacji w ramach środków, o których mowa w § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia wymienionego w § 1, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezakończonych zawarciem umowy, na podstawie której przyznawana jest pomoc, stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu, z wyjątkiem § 53 rozporządzenia wymienionego w § 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem."

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a.