Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1109/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. H. o sprostowanie niedokładności w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej Spółki Jawnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 2860/03 w sprawie ze skargi B. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2003 r. nr Kol. Odw. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 2860/03) wydany w sprawie ze skargi B. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Pismem z dnia 27 lutego 2009 r. uczestniczka postępowania K. H. wniosła o sprostowanie niedokładności w uzasadnieniu tego wyroku. Jej zdaniem na stronie 9 uzasadnienia w wersie 16 -17 zamiast słów "(teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego)" powinno być "(Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w nieobowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. Krakowa teren inwestycji był położony w Obszarze M3, nie przeznaczonym na realizację inwestycji celu publicznego)".

W uzasadnieniu wniosku uczestniczka wskazała, iż niezgodne z prawdą materialną przekonanie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rzekomym przeznaczeniu terenu pod zabudowę wielorodzinną spowodowało błędną ocenę prawną w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., która wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wyrok Sądu I instancji, który utrzymałby w mocy zaskarżoną decyzję byłby podstawą prawną dla innego ukierunkowania zagospodarowania przestrzennego większego obszaru niż przewidywał to poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy obecnie obowiązujące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sprostowaniu może podlegać zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Zakamycze, 2006, wyd. II, s. 336, postanowienie NSA z dnia 3 marca 2006 r., I OZ 280/06, niepubl.). Niedokładności w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. to takie nieścisłości jak np. niewłaściwe oznaczenie stron, niedokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy, nieprawidłowe oznaczenie imienia strony. W trybie sprostowania niedokładności uzasadnienia Sąd nie może zmieniać jego merytorycznej treści.

W przedmiotowej sprawie uczestniczka postępowania K. H. wniosła o sprostowanie niedokładności w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r. w sposób opisany we wniosku. Zdanie, którego fragment – zdaniem uczestniczki - zawiera niedokładności brzmi następująco: "Organy administracji rozpatrujące tą sprawę prawidłowo więc przyjęły, że tak sprecyzowany i uzupełniony wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu spełniał wymóg, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż określono w nim zarówno funkcję i sposób zagospodarowania terenu (teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego), jak i scharakteryzowano planowaną zabudowę oraz określono sposób zagospodarowania terenu wokół planowanej inwestycji". Dokonanie żądanej przez stronę zamiany słów: "(teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego)" na słowa: "(Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w nieobowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. Krakowa teren inwestycji był położony w Obszarze M3, nie przeznaczonym na realizację inwestycji celu publicznego)" jest niedopuszczalne, gdyż stanowiłoby ingerencję w merytoryczną treść uzasadnienia wyroku. Kwestionowane przez stronę wyrażenie "teren przeznaczony pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego" nie zawiera żadnych niedokładności, które mogłyby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.

Na marginesie należy wyjaśnić, iż z kwestionowanego przez stronę fragmentu zdania wynika jedynie, że inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (k. 11 -12 akt administracyjnych) określił, że teren objęty wnioskiem będzie miał funkcję mieszkaniową i zostanie zagospodarowany w sposób polegający na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Takie określenie funkcji i sposobu zagospodarowania tego terenu nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż teren planowanej inwestycji nie był objęty regulacją żadnego planu miejscowego. Wskazanie przez inwestora, jaką funkcję będzie miał teren inwestycji i jaki jest planowany sposób jego zagospodarowania stanowiło realizację obowiązku określonego w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.