Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2047/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 e
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A.J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. A.S. wystąpił do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił A.S. umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 551,90 zł, powstałych w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia 22 października 2018 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił A.S. umorzenia kosztów egzekucyjnych.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r. Dyrektor uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia 24 maja 2019 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił A.S. umorzenia kosztów egzekucyjnych, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 551,90 zł.

Postanowieniem z dnia 2 września 2019 r. Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że mając na uwadze uzyskiwane przez A.S. dochody oraz zestawiając je z łącznymi wydatkami ponoszonymi na utrzymanie gospodarstwa domowego wynika, iż do dyspozycji zobowiązanego pozostaje kwota 218,10 zł. Dodatkowo, z materiału dowodowego wynika, że w latach 2015-2018 zobowiązany w 2015 r. osiągnął dochody w wysokości 227,90 zł z umowy o pracę oraz 15.555 zł z umowy zlecenia i o dzieło, w 2016 r. 26.080,38 zł z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy, w 2017 r. 12.983,36 zł z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy i 1.887,50 zł z tytułu umowy zlecenia i o dzieło oraz za 2018 r., osiągnął łączny dochód w kwocie 14.414,07 zł. W świetle powyższego Dyrektor podzielił stanowisko Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, że zobowiązany nie udowodnił, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej.

Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że w stosunku do zaległych należności wobec ZUS prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, które nie zostało, jeszcze zakończone. Istnieje zatem potencjalna możliwość wyegzekwowania długu, w tym kosztów egzekucyjnych, które korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. W tym stanie sprawy Dyrektor stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka do umorzenia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm.) – dalej w skrócie zwanej u.p.e.a. tj. nie stwierdzono nieściągalności od zobowiązanego dochodzonego obowiązku i zobowiązany nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej.

Odnośnie przesłanki wskazanej w treści art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. organ odwoławczy zauważył, że strona nie wykazała i nie udokumentowała występowania w niniejszym postępowaniu przesłanki ważnego interesu publicznego i nie dostrzegł jej również organ. Jak podkreślono, A.S. sam przyczynił się do powstania zaległości wobec ZUS poprzez nieuregulowanie w terminie płatności należnych składek, co ostatecznie doprowadziło do skierowania do jego majątku postępowania egzekucyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora.

Skarżący stwierdził, że uzasadnienie rozstrzygnięcia zostało sporządzone w sposób całkowicie dowolny niezgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. z 2003 nr 1414, poz. 1365) – dalej w skrócie zwanego Rozporządzeniem. Strona zarzuciła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, który mógł mieć wpływ na treść decyzji polegający na przyjęciu, że Zakład przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności mogących mieć wpływ na podjęcie decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych.

Zdaniem wnoszącego skargę organ wydając postanowienie o odmowie umorzenia należności z tytułu składek nie odniósł się w żadnej mierze do podstawy umorzenia i tym samym nie sprostał wymogom stawianym uzasadnieniu.

Skarżący podał, że jego comiesięczne koszty utrzymania wynoszą około 1.500- 1.800 zł. i stale rosną. Dodał jednocześnie, że pomocy finansowej udziela mu matka choć nie jest w stanie pomóc w pełnym zakresie z uwagi na osiągane przez nią dochody.

A.S. złożył także wniosek o zwrócenie się przez Sąd do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu Zakładowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne.

Mając na uwadze brzmienie art. 64e § 1 u.p.e.a. należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie w tym przepisie określenia "może". Konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny istnienia tego rodzaju przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie, co do umorzenia kosztów egzekucyjnych znajduje się w zasadzie wyłącznie w gestii organu egzekucyjnego, który może umorzyć powstałe koszty egzekucyjne. Tego rodzaju konstrukcja uznania administracyjnego nie może jednak oznaczać pełnej dowolności organu egzekucyjnego w tym zakresie. Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdzono istnienie przesłanek umorzenia.

W tego rodzaju sprawach sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organy egzekucyjne prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym i czy dokonana ocena mieściła się w ustawowych granicach (w myśl art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest zatem ograniczona, gdyż rozstrzygnięcie to stanowi kompetencję organu administracji. Sąd tym samym musi poprzestać na ocenie, czy wydane postanowienia poprzedzone zostały prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ egzekucyjny w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku. Sąd nie może natomiast wartościować wydanego postanowienia pod kątem jego słuszności czy sprawiedliwości i z tego względu orzekać o zasadności skargi.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego organy nie uchybiły wskazywanym przepisom k.p.a., wyznaczającym zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Nie widząc potrzeby powtarzania w tym miejscu wszystkich szczegółowych ustaleń, które zostały poczynione przez organy i znalazły swój wyraz w treści zaskarżonego postanowienia (strona czwarta) stwierdzić należy, że organy uczyniły zadość stawianym wymogom i dokładnie ustaliły sytuację rodzinną i materialną zobowiązanego. Tak prawidłowo ustalony stan faktyczny stał się podstawą oceny tego, czy w rozpoznawanej sprawie ziściły się przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych.

Wyliczenie przesłanek umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego zawarte jest w art. 64e § 2 u.p.e.a. i jest ono wyczerpujące. Zgodnie z art. 64e § 2 pkt 1-3 u.p.e.a. koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny lub ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Tak więc nawet w przypadku, gdy organ egzekucyjny stwierdzi istnienie przesłanek z art. 64 § 2 pkt 1-3 u.p.e.a. może - działając w ramach uznania administracyjnego - odmówić ich umorzenia, co oznacza, że odmowa umorzenia nie narusza prawa zarówno wówczas, gdy wystąpią przesłanki do ich umorzenia jak i wtedy, gdy nie mają one miejsca (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3740/13, publ. CBOSA). Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydanych w ramach uznania administracyjnego jak już wskazano jest ograniczona. Orzeczenie uznaniowe może być przez sąd uchylone w wypadkach stwierdzenia, że zostało wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Podzielić należy wyrażony w judykaturze pogląd, że w sprawach dotyczących uznania administracyjnego dokonując wyboru organ podatkowy może przyjąć różne kryteria, jak np. uwzględnić okoliczności społeczne, ekonomiczne, dotychczasową postawę zobowiązanego, czy podatnika w zakresie wywiązywania się z obowiązków daninowych, okoliczności powstania zaległości, zakres wnioskowanej ulgi itp. (por. np. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3139/13; z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15; z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2620/15; publ. CBOSA). Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą pozostawać jedynie przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Można zatem mówić, że są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. art. 64e § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jednakże przekroczenie tych granic ma m.in. miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został: (-) z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości; (-) wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych; (-) na podstawie fałszywych przesłanek (argumentów, które są nieprawdziwe). Wyłączenie bowiem z zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji uznaniowych obarczonych takimi wadami, stanowiłoby realne ograniczenie drogi sądowej, która umożliwiać ma przecież również zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dochodzenie naruszonych w sposób oczywisty praw (por. analogicznie NSA w wyrokach: z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15 i z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2620/15, publ. CBOSA).

Przesłanka zawarta w art. 64 § 2 pkt 1 u.p.e.a. została sformułowana alternatywnie. Występuje zarówno wtedy, gdy stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku, jak również wtedy, gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Nieściągalność obowiązku zachodzi wtedy, gdy w wyniku czynności egzekucyjnych stwierdzono brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję i wskazany brak majątku ma charakter trwały. Wykazanie przez zobowiązanego, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej również podlega ocenie w kontekście trwałego charakteru braku majątku, z którego może być prowadzona egzekucja.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, z jakich powodów uznał, iż odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych znajdowała uzasadnienie w całości zebranego materiału dowodowego. W tym zakresie podane zostało, że z zestawienia wykazanych dochodów z wydatkami ponoszonymi przez skarżącego na utrzymanie gospodarstwa domowego wynika, iż do dyspozycji A.S. pozostaje kwota w wysokości 218,10 zł. Dodatkowo ustalono, że strona posiada dwa samochody osobowe – jeden marki Volvo S-40, drugi marki Mercedes-Benz E280. Zobowiązany dysponuje zatem majątkiem ruchomym przedstawiającym realną wartość, który może stanowić źródło pokrycia należnych kosztów egzekucyjnych.

Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby z uwagi na stan zdrowia skarżący nie był w stanie w realny sposób uzyskać wynagrodzenia z tytułu wykonywania pracy. Natomiast samo wskazanie przez skarżącego, że jego sytuacja materialna stale się pogarsza nie musi być wystarczającą przesłanką do umorzenia wymagalnych kosztów egzekucyjnych, jeżeli na poparcie takiego stwierdzenia nie zostały przedstawione stosowne dowody. Takich dowodów strona nie zaprezentowała, a przy tym ustalenia organów przeczą temu jakoby istniał stan wskazujący, że poniesienie kosztów egzekucyjnych prowadziłoby do powstania znacznego uszczerbku w majątku zobowiązanego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że nie każdy uszczerbek dla sytuacji finansowej strony uzasadnia przyznanie ulgi, ale uszczerbek o charakterze kwalifikowanym. W art. 64e u.p.e.a. chodzi "o taki uszczerbek, którego skutki znacznie przewyższają normalne skutki związane z uszczupleniem majątkowym". Podstawą umorzenia kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być zatem wyłącznie obawa wystąpienia uszczerbku o charakterze istotnym, znacznym, czy też szczególnie dotkliwym, pozostającym jednocześnie w bezpośrednim związku przyczynowym z wymiarem kosztów egzekucyjnych. Taka sytuacja nie występuje w sprawie, ponieważ zobowiązany nie wykazał bezpośredniego związku przyczynowego między ewentualnym znacznym uszczerbkiem dla swojej sytuacji finansowej, a wymiarem kosztów egzekucyjnych. Sąd zwraca przy tym uwagę, że szczegółowo skonfrontowano obciążające skarżącego koszty egzekucyjne z jego możliwościami płatniczymi i na tej podstawie uznano, że uzyskiwane dochody obiektywnie zapewniają możliwość prowadzenia egzekucji, która nie może spowodować nadmiernej uciążliwości i nie narazi skarżącego na niewypłacalność, bądź niedostatek, a tym bardziej znaczny uszczerbek dla sytuacji finansowej.

Zdaniem Sądu, za uzasadnioną należy także uznać dokonaną przez organ ocenę przesłanki "ważnego interesu publicznego" oraz stwierdzenie, że istnienia tego rodzaju przesłanki nie można było dopatrzyć się w rozpoznawanej sprawie. W przepisie art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. jako kierunkową dyrektywę wyboru wskazano ważny interes publiczny. Pojęcie interesu publicznego na gruncie tego przepisu należy rozumieć jako respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej itp. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które kryć się mogą pod pojęciem interesu publicznego. Dodatkowo określenie, że tak rozumiany interes publiczny ma być "ważny" oznacza taki, od którego wiele zależy, mający dużą wagę, duże znaczenie, znaczący, doniosły, cenny. Określenie to zatem wymagało dodatkowo wykazania, że ustalenie istnienia tej przesłanki musiało mieć szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II FSK 1199/15, publ. CBOSA).

Sąd podziela sformułowany w orzecznictwie pogląd, że na gruncie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sformułowanie w ten sposób przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych staje się zrozumiałe, jeżeli wziąć pod uwagę zasady prowadzenia egzekucji administracyjnej w tym m.in. zasadę obowiązku prowadzenia egzekucji (art. 6 u.p.e.a.), zasadę stosowania wyłącznie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.), zasadę stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.) oraz zasadę zagrożenia (art. 15 u.p.e.a.). Obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej ma uzasadnienie w tym, że jej przedmiotem są obowiązki o charakterze administracyjnym, a więc obowiązki wobec Państwa. Ich realizacja nie zależy od swobodnego uznania wierzyciela. Z tymi obowiązkami powiązano uprawnienie do poboru opłat związanych z przymusowym wykonaniem tych obowiązków. Zatem w interesie publicznym jest przede wszystkim zrealizowanie celów egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 1637/13, publ. CBOSA). Tak rozumianym celom nie można przeciwstawiać subiektywnie rozumianego interesu skarżącego i poczucia, że znajduje się on w wyjątkowej sytuacji, która w jego ocenie uzasadnia umorzenie istniejących kosztów. Dodać należy, że niezależnie od tego, iż sama strona nie wykazała istnienia interesu publicznego, który mógłby uzasadniać umorzenie kosztów egzekucyjnych to jednak organ odwoławczy dokonał samodzielnej oceny tej przesłanki w kontekście zebranego materiału dowodowego. Organ doszedł do wniosku, że przeciwko umorzeniu kosztów w oparciu o art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przemawia to, iż A.S. sam przyczynił się do powstania zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poprzez nieuregulowanie w terminie płatności należnych składek. Zgodzić należy się przy tym z organem, że udzielanie ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych jest szczególnego rodzaju ulgą stanowiącą odstępstwo od zasady równości traktowania zobowiązanych, a zatem jej stosowanie może mieć miejsce w okolicznościach nadzwyczajnych, a takie w niniejszej sprawie nie zaistniały.

Nadto w realiach niniejszej sprawy słusznie wskazano, że ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych nie spowoduje niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych, co stanowiłoby podstawę do umorzenia kosztów egzekucyjnych. W postępowaniu egzekucyjnym realizowane były bowiem nie tylko koszty egzekucyjne, ale przede wszystkim zaległości z tytułu nieopłaconych składek. Nie ziściła się zatem także przesłanka określona w art. 64e § 2 pkt 3 u.p.e.a.

Sąd wskazuje przy tym, że obszernie powoływane w skardze okoliczności związane z "szykanowaniem" skarżącego nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy. W sprawach o umorzenie kosztów egzekucyjnych, badane są jedynie okoliczności mające wpływ na ustawowe przesłanki umorzenia o jakich mowa w art. 64e § 2 pkt 1-3 u.p.e.a. Inne okoliczności nie wchodzą w zakres sprawy o umorzenie kosztów egzekucyjnych i nie mogą być rozważane, zarówno przez organ administracji jak i w konsekwencji - oceniane w tym kontekście przez Sąd.

Wbrew zarzutowi postawionemu przez stronę organ nie mógł naruszyć przepisów wskazywanego przez A.S. Rozporządzania. Przywoływany akt wykonawczy, określa szczegółowe zasady umarzania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek. Z treści § 1 Rozporządzenie wynika wprost, że ma ono zastosowanie tylko do postępowania w sprawie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek, a nie kosztów egzekucyjnych będących przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 64e u.p.e.a.

Sąd nie mógł również przychylić się do wniosku strony o zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem wyznaczenia innego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jako właściwego do ponownego rozpoznania sprawy. Takiej możliwości nie przewidują bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a. Jedynie art. 14a p.p.s.a. wskazuje na sytuację, w której Naczelny Sąd Administracyjny może wyznaczyć inny wojewódzki sąd administracyjny, jako właściwy do rozpoznania sprawy. Sytuacja taka nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.

Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy, rozważył zasadność umorzenia kosztów egzekucyjnych w kontekście przesłanek wskazanych w art. 64e § 2 pkt 1-3 u.p.e.a. W ocenie Sądu organ uzasadnił w sposób dostateczny okoliczności jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie, a przy tym prawidłowo przyjął brak przesłanek determinujących na gruncie przedmiotowej sprawy zasadność wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Znamiennym przy tym jest, że sam skarżący nie podał argumentów, które potwierdzałyby istnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie wnioskowanej ulgi, koncentrując swoje argumenty wokół okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia złożonego wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.