Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 354/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju, zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 roku, znak [...], po rozpoznaniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2014 r., znak: [...], orzekającą o ustaleniu odszkodowania - utrzymał ww decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położona w gminie [...], obręb [...], decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmienioną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. K. w wysokości 79 557,00 zł. z powyższego tytułu (przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa ww nieruchomości, przeznaczonej na budowę ww obwodnicy [...] ), o powiększeniu ustalonej na jego rzecz kwoty odszkodowania o 5% wartości ww nieruchomości tj. o kwotę 3 977,85 zł., zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. K. W toku prowadzonego postępowania, na zlecenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w celu dokonania oceny prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego dla potrzeb ustalenia ww odszkodowania, została sporządzona przez Komisję Arbitrażową przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych opinia z dnia [...] października 2014 roku [...]. Komisja Arbitrażowa w powyższej opinii stwierdziła, iż opiniowany operat może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony, gdyż został sporządzony zgodnie z obowiązującą regulacją prawną, nie zawiera błędów stanowiących odstępstwa od przepisów prawa, w istotny sposób wpływających na wartość nieruchomości. W przyjętym sposobie szacowania nieruchomości zastosowano się do zasad wyceny określonych w art. 12 ust. 5 i art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 134 i 135 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Również, w ocenie organu, została prawidłowo przeprowadzona procedura wyceny nieruchomości w zakresie określenia przeznaczenia nieruchomości szacowanej oraz doboru nieruchomości podobnych (art.4 pkt 16 i art.153 ust. 1 ww ustawy i § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia) w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, zgodnie z treścią przepisu art. 153 ust. 1 ww ustawy i treścią przepisu § 4 ust. 3 ww rozporządzenia.

W obliczu powyższego, mając na uwadze treść opinii Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych, Minister Infrastruktury i Rozwoju, rozpatrując wniesione odwołanie, decyzją z [...] listopada 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

Na powyższą decyzję J. K. wniósł do tut Sądu ze skargą, która wyrokiem tut. Sądu z dnia 10 kwietnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 345/15 (orzeczenie prawomocne od dnia 12 maja 2015 rok; z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, iż skarżący nie wniósł od powyższego wyroku skargi kasacyjnej) została oddalona. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. pod względem zgodności z prawem i nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień.

W dniu 21 grudnia 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło żądanie wznowienia postępowania (pismo z dnia [...] grudnia 2015 r.) zakończonego wskazaną wyżej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., w oparciu o uzyskanie negatywnej oceny prawidłowości ww operatu szacunkowego, wydanej przez [...] Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wznowił postępowanie w powyższej sprawie. Jednocześnie decyzją z dnia 21 marca 2017 r. w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 roku.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 145 §1 pkt 5 Kpa, bowiem przedłożona opinia całkowicie dyskwalifikuje operat szacunkowy, na podstawie którego ustalono należne odszkodowanie. Ponadto, zdaniem skarżącego, Minister nie jest uprawniony do samodzielnej analizy przedłożonej opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych, co jednak uczynił w zaskarżonej decyzji.

W dniu 4 lipca 2017 r. w siedzibie Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa odbyła się rozprawa administracyjna, na której przesłuchano w charakterze świadków: E. L. i W. W.- członków Komisji Arbitrażowej Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych, M. W. oraz A. K. - członków zespołu opiniującego [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych, a także Z. B. - Przewodniczącego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej Rzeczoznawców Majątkowych działającej przy Ministrze Infrastruktury i Rozwoju. Z kolei w dniu [...] września 2017 r. w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz w dniu [...] listopada 2017 r. w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] zostały przeprowadzone rozprawy administracyjne, podczas których zostali przesłuchani w charakterze świadków: rzeczoznawca majątkowy J. M. oraz członkowie Komisji Oceniającej [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych A. K. i M. W. Podczas ww. czynności świadkowie podtrzymali swoje dotychczas wyrażone w sprawie stanowiska. Rzeczoznawca majątkowy J. M. wyraził opinię o poprawności sporządzonego przez siebie operatu szacunkowego, natomiast M. W. i A. K. o jego wadliwości.

Ostatecznie po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku Minister uznał zasadność swojego uprzedniego rozstrzygnięcia. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji przedstawił swoje stanowisko wskazując na brak podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego zarówno z uwagi, iż kwestionowany przez Skarżącego operat jest prawidłowy jak i z powodu, iż złożona opinia Rzeczoznawców Majątkowych nie posiada waloru nowego dowodu w rozumieniu art. 145§1pkt5kpa.

Nie zgadzając się z ww rozstrzygnięciem J. K. wystąpił do tut. Sądu Administracyjnego ze skargą, wnosząc na podstawie art. 145 a § 1 ppsa. o uchylenie w całości decyzji Ministra, o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od daty zwrotu akt oraz o wskazanie sposobu załatwienia sprawy poprzez nakazanie Ministrowi uchylenie własnej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., którą Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., a następnie przeprowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania na podstawie nowej opinii, jak również o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Decyzji tej zarzucił naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt. 5 Kodeks postępowania administracyjnego (dalej kpa.) polegającym na uznaniu, że negatywna opinia [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...] (dalej [...]), sporządzona na zasadzie art. 157 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej ugn), nie może być źródłem oraz nie ujawnia nowych okoliczności faktycznych w sprawie istniejących w dniu wydania decyzji, które uzasadniają uchylenie decyzji Ministra z 2014 roku;

- art. 151 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 kpa polegającym na nieuchyleniu własnej decyzji z 2014 r., pomimo, że w ramach przedmiotowego postępowania przed Ministrem ujawniły się inne (niż wynikające z opinii [...]) nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji Ministra z 2014 roku, z których wynika m.in., że: 1) operat szacunkowy w niniejszej sprawie został sporządzony przez biegłego wyłączonego z mocy prawa od udziału w szacowaniu; 2) kluczowe czynności przy sporządzaniu operatu szacunkowego wykonywały osoby nieposiadające uprawnień rzeczoznawcy majątkowego i jednocześnie wykonywanie tych czynności miało miejsce bez udziału uprawnionego rzeczoznawcy powołanego do sporządzenia opinii;

- art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez rozpoznanie wniosku z pominięciem obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności polegającym na:

a) dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że rzeczoznawca majątkowy wyceny nie dokonywał w oparciu o przepis § 36 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej RozpWyc.) kiedy w rzeczywistości z operatu wprost wynika, że to właśnie norma tego przepisu stanowiła podstawę dokonania wyceny; uznanie, iż w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sporządził uzasadnienie wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 345/15, a w konsekwencji powołanie się na ustalenia faktyczne i prawne, które dotyczyły innego operatu szacunkowego;

b) nie przeprowadzenie istotnych dowodów w sprawie, w szczególności w zakresie: 1) nowej opinii rzeczoznawcy na okoliczność ponownej wyceny nieruchomości skarżącego; 2) szeregu opinii Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Wyceny Nieruchomości w [...];

- art. 157 § 1a ugn w zw. z art. 4 ustawy polegającym na niezastosowaniu normy tego przepisu przez wydanie decyzji na podstawie operatu szacunkowego, który utracił charakter opinii o wartości nieruchomości;

- 154 ust. 2 i 3 ugn oraz § 36 ust. RozpWyc poprzez uznanie, że ustalenie przeznaczenia nieruchomości w przypadku, kiedy nieruchomość objęta jest ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, może nastąpić na podstawie faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości oraz na podstawie wypisu z rejestru gruntów;

- 155 § 1 pkt. 5 ugn poprzez uznanie, że przeznaczenie nieruchomości rzeczoznawca może ustalić na podstawie zaświadczenia wydanego przez Urząd Gminy;

- 156 § 1 ugn poprzez błędną wykładnię normy tego przepisu polegające na uznaniu, że operat szacunkowy może być uzupełniony w formie pisma skierowanego do organu;

- 157 § 1 ugn poprzez błędną wykładnię normy tego przepisu polegającą na uznaniu, że ocena operatu dokonywana na podstawie tego przepisu jest oceną wiarygodności dowodowej operatu, kiedy w rzeczywistości stanowi ona ocenę jego prawidłowości.

W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczył stan faktyczny sprawy jak i szczegółowo się odniósł do poszczególnych zarzutów skargi, w tym głównie odnośnie wadliwości rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu zwykłym, w oparciu o nieprawidłowo sporządzony operat szacunkowy.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ min. wskazał, odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, iż dokonał wnikliwej oceny wpływu faktów wskazanych w przedstawionej negatywnej opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych na zakończone postępowanie odszkodowawcze i prawidłowość ustalonego odszkodowania. Z uwagi jednak na wadliwie wskazane przez Skarżącego rzekome uchybienia w operacie szacunkowym, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia odszkodowawczego, Minister stwierdził, że ww. opinia nie zawiera okoliczności, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. Jednocześnie organ podtrzymał stanowisko, iż ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego wydana przez [...] Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych w dniu 25 listopada 2015 roku zawierająca negatywną ocenę sporządzonego przez J. M. operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2013 r., nie stanowi nowego dowodu w sprawie nieznanego organowi w dacie rozstrzygania. Także, nie zgodził się ze skarżącym, powołując szerokie orzecznictwo NSA, iż w niniejszej sprawie ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, wskazujące na sporządzenie kwestionowanego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę podlegającego wyłączeniu z mocy prawa od udziału w szacowaniu nieruchomości. Jak bowiem wskazał, znajdująca się w aktach sprawy opinia Komisji Opiniodawczo - Rozjemczej przy Polskim Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Wyceny Nieruchomości w [...] dotyczy operatu szacunkowego z dnia [...] lipca 2013 r., który nie stanowił podstawy ustalenia odszkodowania w badanej sprawie. Ponadto ww opinia została przedstawiona już w postępowaniu odszkodowawczym prowadzonym przez Wojewodę [...], a następnie była przedmiotem analizy organu odwoławczego, który w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego stwierdził, iż stawiane tam zarzuty nie miały wpływu na prawidłowość ustalonego odszkodowania. Ponadto bezspornym jest, iż postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na żądanie Skarżącego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i podstawa tego wznowienia nie została przez Skarżącego rozszerzona aż do zakończenia postępowania administracyjnego. Podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania i z tego powodu organ prowadzący postępowanie, dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia postępowania, nie mógł wyjść poza te granice.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt.Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z póżn. zm.).

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie naruszają prawa. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Ministra prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż niniejsze postępowanie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym - w trybie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznie zakończonej - art. 145 kpa, którego przedmiotem jest jedynie weryfikacja prawidłowości ustalenia stanu faktycznego z punktu widzenia wykluczenia ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa (B. Adamiak [w:] System Prawa Administracyjnego, t. 9, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, wyd. 3, s. 360 i nast.). Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 Kpa., ma ono charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego. Stąd też, jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja, dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 145 § 1 Kpa. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący przesłanki wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie wadliwego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z wnioskiem skarżącego podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest art. 145 § 1 pkt 5 Kpa stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przedmiotowa podstawa dotyczy więc wyłącznie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej lecz nieznanych organowi, który ją wydał.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, na co słusznie zwrócił uwagę Minister w zaskarżonej decyzji, wyraźnie akcentuje się, że spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy to zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek: nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mają istotne znaczenie dla sprawy. Tylko na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego zapisanego w tym przepisie prawa. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy." - teza wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2010/15. A także w wyrokach NSA: z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1961/15, a także z dnia 16 listopada 2010 r., II GSK 986/09.

W okolicznościach niniejszej sprawy jednak powyższa koniunkcja nie zachodzi. Skarżący domaga się ponownej weryfikacji decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r., z uwagi na wydanie dopiero w dniu [...]listopada 2015 r. negatywnej opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...], w stosunku do operatu szacunkowego z dnia [...]grudnia 2013 r. rzeczoznawcy majątkowego J. M., będącego podstawą decyzji odszkodowawczej, a stwierdzającej, iż operat ten sporządzony został niezgodnie z przepisami prawa i wobec powyższego obarczony jest istotnymi uchybieniami, mającymi wpływ na poziom określonej wartości nieruchomości. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, iż taka weryfikacja miała miejsce, na skutek stanowiska Skarżącego, została przeprowadzona na zlecenie organu w toku prowadzonego postępowania odwoławczego. Ówcześnie, w toku postępowania zwykłego, Skarżący nie podnosił zarzutów wobec jej treści, jak i nie złożył innej opinii, która mogłaby być przedmiotem analizy organu i ewentualnie jako kolejny dowód przez organ uwzględniona. Natomiast przedmiotowa ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, stanowiąca podstawę wniosku o wznowienie postępowania, została sporządzona dopiero w dniu 25 listopada 2015 r., a zatem po wydaniu przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. (rok później). Gdyby opinia zawierająca powyższą ocenę wydana została na etapie toczącego się postępowania odszkodowawczego (w tym odwoławczego), bezsprzecznie zostałaby przez organ uwzględniona wywołując określone skutki. Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie, a Ustawodawca nie przewidział, aby negatywna ocena organizacji zawodowej rzeczoznawców wywoływała skutki wstecz. Ten dowód w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy nie istniał, wobec powyższego nie mógł stanowić podstawy wznowieniowej. Co prawda, w orzecznictwie istnieją pewne rozbieżności co do wpływu negatywnej oceny operatu szacunkowego na zakończone już postępowanie administracyjne, w którym operat ten stanowił dowód w sprawie, jednakże Sąd w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska, iż negatywna ocena operatu szacunkowego, sporządzona już po wydaniu decyzji ostatecznej (odszkodowawczej), nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 5 Kpa. W tym miejscu wypada przywołać wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3446/15, w którym Sąd ten wskazał, że "negatywna opinia jednej z wielu organizacji rzeczoznawców majątkowych, sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu, w którym organy obowiązane były ocenić operat szacunkowy, będący następnie przedmiotem oceny z art. 157 ust. 1 u.g.n., nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ani przesłanki uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.". Podobne stanowisko NSA zaprezentował także w wyroku z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 633/05; jak i w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1200/13.

Przeciwne stanowisko, w ocenie Sądu, prowadziłoby do całkowitej destabilizacji decyzji administracyjnych, podważanych w dowolnym momencie, co poza konsekwencjami materialnymi w sposób oczywisty naruszałoby stabilność orzeczniczą, zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 kpa.).

Wobec powyższego, choć co do zasady Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku w trybie wznowienia postępowania, którego celem było wyeliminowanie decyzji odszkodowawczej, to jednak, w świetle powyższego, merytoryczne odnoszenie się do przedłożonej oceny z dnia [...] listopada 2015 r. przedstawionej przez Skarżącego we wniosku, było niezasadne. Powyższy dokument, zgodnie z ww konkluzjami, nie powinen był być w ogóle przez organ poddany badaniu gdyż nie stanowi on nowego dowodu w sprawie, nieznanego organowi w dacie rozstrzygania. Wobec zatem faktu, iż wskazanie na powyższą ocenę [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...] nie spełnia przesłanki 145 §1 pkt 5 kpa., Sąd zaniechał odniesienia się do przeprowadzonej przez Ministra w tym zakresie analizy.

Natomiast odnosząc się zarzutów postępowania, należy jednoznacznie wskazać, iż Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając przedmiotowy wniosek nie uchybił obowiązującej procedurze, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania oraz wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia, a także rozpatrzył zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto, w sposób prawidłowy i zasadny odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez Skarżącego wniosków dowodowych.

Wypada także podnieść, iż wbrew twierdzeniom skargi, w orzecznictwie przyjmuje się, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w tym wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ byłby pełnym dysponentem takiego postępowania, co oznacza, że mógłby samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, LEX nr 1233716).

Mając zatem powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło ani do naruszenia prawa materialnego, ani do naruszenia przepisów postępowania, gdyż w niniejszej sprawie zostały zachowane wszystkie przewidziane prawem procedury. Oczywiście, ocena okoliczności wskazanych we wniosku dokonana przez organ różni się od oceny Skarżącego, ale ocena ta była swobodna, a nie dowolna i nie doszło do naruszenia przepisu art. 80 Kpa. Należy też podkreślić, że "słusznego interesu strony" nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej, w celu osiągnięcia osobistych korzyści. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wobec powyższego za chybione należy także uznać zarzuty skargi o naruszeniu przez organ orzekający przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i § 2, art. 80 kpa.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak we wstępie.