Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4218/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi B. J. i S. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji przewozowej oddala skargę


UZASADNIENIE

6 II SA 4218/03

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2003 roku nr [...] Minister Infrastruktury, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej wydaniem przez Ministra Infrastruktury w dnia [...] marca 2003 roku decyzji nr [...] o cofnięciu na podstawie art.15 ust. 1 pkt 2 lit.d w związku z art. 7 ust.1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy o nr blankietu [...], utrzymał w mocy ww. decyzję.

Obie decyzje Ministra Infrastruktury zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Dnia [...] listopada 1995 roku Minister Transportu i Gospodarki Morskiej udzielił B. J. i S. J., prowadzącym działalność gospodarczą pn. "E." z siedzibą w P., koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy obejmującym A, B, BY, CR, CZ, DK, EW, F, E, NL, LT, LR, P, D, S.C., CH, S, H, G, I, UA, GR, R. Na jej potwierdzenie, w dniu [...] grudnia 1995 roku doręczono stronie blankiety o nr [...], którymi objęto pojazd o nr rej. [...]. W dniu [...] sierpnia 2002 roku strona złożyła wniosek o zmianę przedmiotowej licencji, w związku ze zmianą numeru rejestracyjnego pojazdu objętego licencją, z nr rej. [...] na nr rej. [...]. Dołączyła list przewozowy CMR z dnia [...] sierpnia 2001 roku. W piśmie z dnia [...] października 2002 roku strona oświadczyła, iż jest to ostatni dokument potwierdzający wykonywanie przez nią międzynarodowego transportu drogowego.

[...] stycznia 2003 roku zostało wszczęte z urzędu postępowanie o cofnięciu licencji przewozowej.

Prowadzący działalność gospodarczą, B. J. i S. J. podnosili w toku postępowania administracyjnego, iż nie zaistniała ustawowa przesłanka, przewidziana art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym do cofnięcia licencji. Posiadacze licencji zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją z uwagi na panujący kryzys gospodarczy, który zahamował wzajemną wymianę handlową pomiędzy przedsiębiorcami i ograniczył w znaczny sposób liczbę otrzymywanych zleceń.

Zdaniem Ministra Infrastruktury, z zebranego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że strona zaprzestała wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Potwierdza ten fakt brak dokumentów o jego wykonywaniu w ostatnim półroczu. W ocenie organu argumentacja strony, co do przyczyn niewykonywania międzynarodowego transportu drogowego wskazuje, iż zachodzi ustawowa przesłanka do cofnięcia uprawnienia. Wzrost kosztów prowadzenia działalności wywołany podwyżką cen paliw należy uznać za typowe ryzyko związane z prowadzeniem tego typu działalności. Nie są to nadzwyczajne okoliczności, które powodowałyby, że zaprzestanie wykonywania transportu byłoby niezależne od woli przewoźnika. Panujące warunki gospodarcze były wspólne dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność w zakresie transportu. Wielu przedsiębiorców wykonywało i wykonuje transport międzynarodowy mimo wzrostu kosztów jego prowadzenia.

Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli B. J. i S. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2003 roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. obrazę prawa materialnego a mianowicie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym przez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu przez organ, że panujący kryzys gospodarczy nie jest okolicznością niezależną od przedsiębiorcy.

2. obrazę przepisów postępowania poprzez naruszenie:

a) art. 7 kpa tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie przy jej rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

b) art. 8 kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi.

Kontrolując zaskarżona decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżących, w zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także obszerną argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Niezrozumiałe są więc zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zostały one sformułowane ogólnikowo bez ich sprecyzowania. Trudno więc się do nich odnieść. Analiza zebranego przez organ materiału dowodowego nie pozwala na postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 8 kpa. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Minister Infrastruktury zastosował właściwie normy prawa materialnego.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Zgodnie z jego brzmieniem /z daty wydania decyzji ostatecznej/licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy.

Nie jest sporne w sprawie, że skarżący zaprzestali wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Sami ten fakt przyznali. Jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji, skarżący otrzymali pisemne ostrzeżenie. Mimo to nie podjęli działalności. Jako przyczynę zaprzestania wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wskazali na kryzys gospodarczy, który zahamował wymianę handlową między przedsiębiorstwami

i ograniczył znacznie liczbę zleceń otrzymywanych przez wnioskodawców. Był on spowodowany między innymi zwyżką cen paliwa. Ich zdaniem, nie była to okoliczność od nich zależna. Nie byli w stanie jej przewidzieć.

Podnoszona przez skarżących okoliczność była przedmiotem oceny organu. Ocena ta, zdaniem sądu, jest prawidłowa. Przyczyny zmieniających się warunków gospodarczych są różne. W gospodarce wolnorynkowej decydujące znaczenie ma umiejętność szybkiego reagowania na realia gospodarcze. Brak szybkiej

i odpowiedniej reakcji nie może stanowić okoliczności niezależnej. Ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej nie można przerzucać na organ administracji publicznej. Decyzja zaprzestania bądź wykonywania działalności gospodarczej jest zawsze decyzją indywidualną przedsiębiorcy. Nie ulega wątpliwości, że wzrost cen paliw utrudnia prowadzenie działalności w zakresie wykonywania transportu. Skoro był to powszechnie znany fakt, to nie wymaga udowodnienie, że dotyczył on wszystkich podmiotów gospodarczych, których przedmiotem działalności były usługi transportowe. Także nie można uznać za dowolne ustalenie organu, że wielu przedsiębiorców wykonywało usługi w zakresie transportu mimo zmienionych, niewątpliwie trudnych warunkach gospodarczych. Międzynarodowy transport drogowy nie przestał przecież funkcjonować.

W świetle powyższych rozważań organ wykazał, że zaistniała przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. ustawy z dnia 6 września 2001 roku

o transporcie drogowym. Skarżący zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, przez okres 6 miesięcy, na skutek okoliczności od niego zależnych.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu sąd, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.