Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 241/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 131
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5, art. 72 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanowił: zawiesić postępowanie


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] decyzją z dnia 21 marca 2013 r., nr [...], określił X. Sp. z o.o. Oddział [...] w P. (obecnie: Y. Sp. z o.o. Oddział w P.) - dalej jako: "spółka" lub "skarżąca", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 13/15, oddalił skargę spółki na powyższe decyzje. Na skutek wywiedzionej przez spółkę skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3057/15, uchylił powyższy wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania (obecnie zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Po 33/18).

Inną decyzją z dnia 21 marca 2013 r., nr [...], Burmistrz [...] odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymało w mocy powyższą decyzję. W motywach tego rozstrzygnięcia SKO podniosło, że zaskarżona decyzja stanowi konsekwencję zakończenia postępowania podatkowego w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., którą stwierdzono, że pierwotnie zadeklarowana wysokość zobowiązania przez spółkę za 2010 r. w kwocie [...]zł jest prawidłowa i brak było podstaw do wnoszenia korekty deklaracji, a tym samym stwierdzenia nadpłaty za ten rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 14/15, oddalił skargę spółki na powyższe decyzje. Na skutek wywiedzionej przez spółkę skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3058/15, uchylił powyższy wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należy zawiesić.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.

Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi spółki na odmowę określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. jest w pełni uzasadnione względami ekonomiki procesowej.

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bezsprzecznie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. W tym kontekście należy podnieść, że wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 maja 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 13/15, stwierdzający, że decyzje organów podatkowych obu instancji określające spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. został uchylony wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 3057/15, a sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Do dnia 26 kwietnia 2018 r. WSA w Poznaniu nie rozstrzygnął, czy decyzje określające spółce w/w zobowiązanie podatkowe są zgodne z prawem, czy też nie (w sprawie o sygn. akt I SA/Po 33/18).

Wprawdzie przedmiot opisanych wyżej postępowań nie jest tożsamy, niemniej rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następczej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego (por. uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., o sygn. akt II FPS 5/13, dostępna na stronie internetowej: wwworzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej jako: "O.p.") zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Przez nadpłatę, w świetle art. 72 § 1 pkt 1 O.p., uważa się z kolei zasadniczo kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatę w świetle przytoczonego ostatnio przepisu można scharakteryzować jako nadwyżkę uiszczonego na rzecz wierzyciela podatkowego świadczenia względem ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w sytuacji gdy wielkość wpłat dokonanych na rzecz wierzyciela podatkowego pozostaje tak jak w niniejszej sprawie bezsporna, a wielkość zobowiązania podatkowego wynika z ostatecznej decyzji określającej jego wysokość, rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty sprowadza się do prostego porównania wielkości wpłat dokonanych przez podatnika z wielkością określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Okoliczność tego rodzaju jest dostrzegana w przywołanej powyżej uchwale, gdzie stwierdza się, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja podatkowa w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres, orzekający w sprawie stwierdzenia nadpłaty za ten sam okres organ podatkowy jest związany wysokością zobowiązania podatkowego wynikającą z decyzji w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, mającej za przedmiot decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w bezpośredni sposób wiąże się z losami decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej. Prawomocne zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym mającego za przedmiot decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2010 r. (o sygn. akt I SA/Po 33/18) pozwoli tutejszemu sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty za rok 2010.

W świetle powyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.