Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 439/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6553
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi J. D. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2012 r. J. D. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na trudna sytuację osobistą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).

Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy.

W niniejszej sprawie niewątpliwie należy przyjąć, że ewentualne wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącego zaistnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody majątkowej. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r. o wymierzeniu kary pieniężnej, która zobowiązuje stronę skarżącą do wpłaty ww. kary wraz z ewentualnymi odsetkami na rachunek bankowy Agencji Rynku Rolnego.

W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego trudna sytuacja majątkowa potwierdzona w postanowieniu z dnia 15 maja 2012 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie grożąca skarżącemu egzekucja kary pienieżnej będzie stanowiła dla niego bardzo dużą dolegliwość w postaci pozbawienia środków finansowych potrzebnych do egzystencji na minimalnym poziomie, co może mieć bezpośredni wpływ na stan zdrowia skarżącego.

W konsekwencji wniosek skarżącego należało uznać za uzasadniony.

Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia