Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1200/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt II SO/Wa 23/07 oddalające wniosek Z. P. o wymierzenie grzywny Ministrowi Obrony Narodowej w sprawie ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 września 2006 r. postanawia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 23/07 oddalił wniosek Z. P. o wymierzenie Ministrowi Obrony Narodowej grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 211/06 z jego skargi na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 września 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę Z. P. doręczono organowi w dniu 13 listopada 2006 r. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upłynął w dniu 13 grudnia 2006 r. Organ dopełnił natomiast tego obowiązku w dniu 18 grudnia 2006 r.

Zdaniem Sądu I instancji organ nie dochował wprawdzie przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), terminu do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, jednakże opóźnienie to nie uzasadnia w tym przypadku wymierzenia organowi grzywny, a ponadto nie wywołało niekorzystnych skutków po stronie skarżącego.

Sąd wskazał także, iż ze sformułowania art. 55 § 1 powołanej ustawy nie wynika obowiązek Sądu do wymierzenia grzywny organowi.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Z. P. reprezentowany przez radcę prawnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) norm prawa materialnego: art. 2, art. 32 ust. 1, art. 184 w związku z art. 7, art. 8 ust. 2, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady równego traktowania wobec prawa,

2) "norm prawnych przepisów prawa materialnego postępowania sądowoadministracyjnego": art. 55 ust. 1 w zw. z art. 50 § 1, § 2 i art. 54 § 1, 2 i 3, art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Wskazując na powyższe naruszenia, wniósł o "usunięcie skutków naruszonego prawa przez uchylenie w całości z mocą ex tunc zaskarżonego postanowienia" i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu dokonania wykładni art. 54 § 1, 2 i art.. 55 § 1 w zw. z art. 50 § 1, 2, art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto, skarżący wniósł o "zasądzenie na rzecz skarżącego pomocy prawnej i zastępstwa procesowego według norm przepisanych od skarżonego Skarbu Państwa"

W motywach skargi kasacyjnej w szczególności podniesiono, że art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje wymierzenie organowi grzywny w przypadku niewypełnienia przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 w/w ustawy. Natomiast fakt, że organ przesłał skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę po wskazanym w tym przepisie trzydziestodniowym terminie, ale przed orzeczeniem grzywny może mieć jedynie wpływ na wysokość tej grzywny, nie może jednak stanowić podstawy do odstąpienia od jej wymierzenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.

Analiza treści skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zarzut tej skargi sprowadza się w istocie do niewłaściwej, zdaniem skarżącego wykładni art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ przekazuje skargę sadowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 ustawy). Użyte w tym przepisie sformułowanie "może" oznacza, iż ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, iż wprawdzie organ przekazał skargę Z. P. z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże jak słusznie zauważył Sąd I instancji, czynność tę wykonał z 5 dniowym opóźnieniem, które nie było skutkiem świadomego działania organu, a jedynie błędnie przyjętej przez organ daty doręczenia skargi. Organ sugerując się bowiem datą umieszczoną na prezentacie na skardze uznał, iż wpłynęła ona w dniu 21 listopada 2006 r., a więc termin do jej przekazania do sądu upływał w dniu 18 grudnia 2006 r. i w tej dacie dokonał tej czynności., wypełniając w pełni obowiązek określony w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Biorąc więc pod uwagę dyscyplinujący charakter instytucji wymierzenia grzywny oraz fakt, że organ wprawdzie z niewielkim opóźnieniem, ale przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku o wymierzenie grzywny (wniosek ten wpłynął bowiem do Sądu w dniu skierowania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, tj. w dniu 18 grudnia 2006 r.), wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji powołanych w skardze kasacyjne przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie.

W skardze kasacyjnej podniesiono ponadto zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP, jednakże sposób ich uzasadnienia, w szczególności brak precyzyjnego określenia na czym naruszenie to miałoby polegać uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.