Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 935/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Szymańska Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. w oparciu o art. 127§3 kpa Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2004 r., mocą którego nie uzgodnił projektu decyzji Burmistrza S. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania młyna na cele mieszkalne na działce nr [...] w miejscowości W.. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ naczelny podał, że negatywna opinia podyktowana była dwoma elementami :

1. nienormatywną odległością obiektów budowlanych od krawędzi drogi określoną w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2. docelową rozbiórką młyna z chwilą budowy drogi ekspresowej.

W czasie wizji w terenie organ I instancji ustalił, że budynek młyna jest niezamieszkały. Inwestowanie w przebudowę obiektu i podwyższenie jego standardu, który w niedalekiej przyszłości zostanie rozebrany pomijając jego nienormatywną odległość od drogi nie może być przez zarząd drogi uzgodnione pozytywnie. Koncepcja drogi ekspresowej [...] została w maju 2002 r. zatwierdzona przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

J. J. wniósł skargę na postanowienie z dnia [...].10.2004 r. zarzucając naruszenie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skarżący skargi wskazał, że budynek młyna został usytuowany w odległości 10 m od krawędzi jezdni drogi krajowej na długo przed dniem wejścia w życie ustawy o drogach krajowych .Podniósł także, że nie może prowadzić młyna, albowiem nie spełnia on warunków unijnych , nie może go także zmodernizować bo to wiązałoby się z koniecznością jego usytuowania jeszcze bliżej krawędzi jezdni części tego budynku. Biorąc pod uwagę, że w chwili obecnej skarżący jest zobowiązany płacić wysokie podatki celowym jest zmiana użytkowania części budynku co obniżyłoby ponoszenie kosztów z tytułu podatków od nieruchomości.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).Kierując się powyższym unormowaniem Sąd ocenił, że skarga nie jest zasadna a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm. ) decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętych w planie projektowanej inwestycji drogowej.

Art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. z 2000 r. nr 71 poz. 838) stanowi, że obiekty budowlane powinny być usytuowane poza terenem zabudowy w odległości minimum 25 m od krawędzi jezdni drogi krajowej.

W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że budynek młyna objęty planowaną inwestycją usytuowany jest w odległości 10 m od krawędzi drogi krajowej nr [...]. Działka, na której usytuowany jest budynek ( nr ew. [...]) położona jest w terenie niezabudowanym. Skarżący nie kwestionował w/w ustaleń, wręcz przyznał w skardze, że budynek usytuowany jest w takiej odległości od drogi.

W konsekwencji zatem prawidłowo organ uznał, że zmiana przeznaczenia budynku młyna na budynek o charakterze mieszkalnym będzie sprzeczne z treścią art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, że budynek ten powstał jeszcze przed wejściem w życie ustawy o drogach publicznych.. Zmiana celu przeznaczenia budynku na cele mieszkalne prowadzi wszak do powstania nowej inwestycji, do której mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego, która musi być zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie wydania pozwolenia na budowę.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za nieuzgodnieniem projektu decyzji o warunkach zabudowy był fakt, że według wstępnej koncepcji budowy drogi expresowej [...]na działce nr [...] ( objętej planowaną inwestycją ) planowane jest wybudowanie węzła drogowego. Powyższe będzie skutkowało koniecznością wywłaszczenia nieruchomości (za stosownym odszkodowaniem) i rozbiórki istniejących budynków.

Jak słusznie stwierdził organ orzekający pozytywne zaopiniowanie planowanej inwestycji w przedstawionej sytuacji prawnej może prowadzić do szkody związanej z niecelowym ponoszeniem nakładów finansowych na obiekt przeznaczony do rozbiórki.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzut zarówno naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak też błędne ustalenie stanu faktycznego - są nieuzasadnione.

Natomiast – z urzędu - wskazać należy, że organ rozpoznając ponownie sprawę nie odniósł się do żadnego z zarzutów zawartych we wniosku J. J. o jej ponowne rozpoznanie. Nawet jeśli – jak ma to miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy – zarzuty te pozostały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy- organ winien się do nich ustosunkować.

Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy a zatem nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Wobec powyższych okoliczności Sąd ocenił, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem skarga podlega oddaleniu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm) orzekł jak w sentencji.