Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 903/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art, 32 i art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozpatrując złożony w dniu 21 grudnia 2017 r. przez pełnomocnika inwestora "A" Sp.z.o.o. w R. wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na parceli nr 1 w R. przy ulicy [...], organ pierwszej instancji – Prezydent Miasta R. - pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, przeprowadził postępowanie, w którym postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w załączonych do wniosku dokumentach, dołączył do akt sprawy pismo uczestnika postępowania M. K. wskazujące na niezgodność planowanej inwestycji planem miejscowym i obowiązującymi przepisami oraz pismo inwestora odpowiadające na postawione zarzuty i w konsekwencji oceny zgromadzonego materiału dowodowego wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskującemu inwestorowi pozwolenia na budowę obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na parceli nr 1 w R. przy ulicy [...]. W podstawie prawnej tej decyzji powołano art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu organ przyznał, iż w toku postępowania wyjaśnione zostały zgłaszane zastrzeżenia, uwagi i wątpliwości. Złożono też uzupełnioną dokumentację. Organ stwierdził, iż lokalizacja projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w ostrej granicy z działkami sąsiednimi jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta R., przyjętego uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...]. Odwołał się w tym miejscu do zapisu § 23 ust. 5 wymienionego planu miejscowego oraz zapisu § 12 ust. 4 warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, przypominając, iż działka przeznaczona do zainwestowania ma front o wielkości 12.20m, co odpowiada dyspozycji przywołanego zapisu § 12 ust. 4.

Odnosząc się do ilości miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją organ wyjaśnił, że miejscowy plan nie zawiera w tym zakresie zapisów. Dodał, iż inwestor na terenie przedmiotowej działki zaprojektował na parterze budynku cztery miejsca postojowe, w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej. Pozostałe miejsca zlokalizowane zostały w odległości ok. 200m od działki inwestowanej (sześć dodatkowych miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo). Stwierdził też, że z dołączonych do wniosku dokumentacji i analizy nasłonecznienia, a także z pisma wyjaśniającego z poprzedniego postępowania wynika, iż warunek z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. został zachowany.

Uznając, że spełnione zostały wymogi określone w art. 32, art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ orzekł jak w sentencji.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli R. S. i W. D. oraz M. K..

W pierwszym z wymienionych odwołań podkreślono:

- lokalizację projektowanego budynku wielorodzinnego w ostrej granicy z działkami sąsiednimi,

- projektowaną powierzchnię zabudowy równą 95,83% powierzchni działki, - ustalenia planu z § 2 pkt 5 ppkt 7 - o przeznaczeniu terenów dla zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności i jednorodzinnej (MN)

- oraz brak zapewnienia w projekcie miejsc postojowych.

Odwołujący wskazali, iż brak zapisów w obowiązującym planie miejscowym dot. konieczności zapewnienia miejsc parkingowych powoduje pogorszenie istniejącej infrastruktury komunikacyjnej, m.in poprzez konieczność parkowania pojazdów na ciągach pieszo-jezdnych, powodując ograniczenia w ruchu pojazdów i pieszych.

Podkreślono też, że dzielnica jest terenem zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności, stąd sytuowanie przedmiotowego budynku w ostrej granicy z innymi działkami jest sprzeczne z ładem przestrzennym w analizowanym obszarze. Biorąc pod uwagę zasadę dobrego sąsiedztwa powinno się nowoprojektowaną zabudowę dostosować do cech i parametrów wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Dodatkowo odwołując się do zapisu § 23 ust. 5 obowiązującego planu odwołujący wnieśli o zbadanie, czy planowana zabudowa zgodna jest z zapisanymi tam wymaganiami i w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

W drugim odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie co do istoty, M. K. podkreślił brak zgody projektowanego budynku z zapisami obowiązującego miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego. Wskazując na zapis § 23 ust. 5 planu podkreślił, że działka na której zaprojektowano zabudowę, nie spełnia warunków wskazanych w powyższym zapisie. Wymieniony zapis mógłby zostać zastosowany tylko do działki nr 2 (obecnie nie istniejącej), z której pod koniec 2016 r. została wydzielona przeznaczona do zainwestowania działka nr 1. Podkreślił, że w przywołanym zapisie § 25 ust. 5 planu zapisano koniunkcję dwóch warunków, które muszą być spełnione razem. Stąd też powoływanie się na ten zapis dla realizacji planowanej zabudowy jest niedopuszczalne i sprzeczne z intencją powstania rej regulacji.

Odwołujący podkreślił nadto, że budowa wielorodzinnego domu narusza jego dobra osobiste i godzi w zasady dobrosąsiedzkich stosunków. Eksploatacja tak dużego obiektu będzie negatywnie oddziaływała na budynki sąsiednie, ograniczając pełną swobodę w ich użytkowaniu. Powstanie m. in. problem zacieniania czy wychłodzenia ścian.

W wyniku rozpoznania złożonych odwołań, Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...], przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu toku dotychczasowego postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy.

Działka należąca do inwestora - nr 1 przy ulicy [...] w R. zlokalizowana jest w obszarze objętym postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i położona w terenie oznaczonym symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności i jednorodzinnej. Przeznaczenie tego terenu określone zostało w § 5 ust. 1 pkt 6, gdzie wskazano m.in. budynki zabudowie bliźniaczej i zwartej, realizowane w granicach własności z działką sąsiednią (..) oraz małe domy mieszkalne (do 6 mieszkań), usługi, garaże boksy garażowe, oraz ogrody, trawniki. Jednocześnie w § 23 ust. 3 pkt 4 ustalono zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów określając m.in. wskaźniki przyszłej zabudowy, a w § 23 ust. 5 przyjęto zapis "że na terenach zabudowanych oznaczonych graficznie na rysunku planu oraz w przypadkach wydzieleń działek na terenach MN, MS i MNZ dokonanych przed wejściem w życiem niniejszego planu stosowanie przepisów ust. 3 nie jest obligatoryjne pod warunkiem, że zachowana będzie zgodność z przepisami prawa budowlanego oraz wysokość zabudowy na terenach o symbolach MN MNZ nie przekroczy 12,0m od poziomu terenu.".

Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ ten przyjął, iż projektowana zabudowa wymienionej działki wielorodzinnym (sześciomieszkaniowym) budynkiem czterokondygnacyjnym o wysokości ok.12m zlokalizowanym w ostrej granicy z sąsiednimi działkami zgodna jest z wymienionym powyżej miejscowym planem. Zgodna jest także z przepisami Prawa budowlanego, tj. § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, ponieważ front działki ma szerokość 12,3m, a więc mniejszą niż 16m.

W ocenie organu odwoławczego takie stanowisko nie jest jednak prawidłowe. Podkreślił w tym miejscu organ, iż planowana do zabudowy działka wydzielona została w dniu 8 grudnia 2016 r., w związku z czym zapis przywołanego § 23 ust. 5 planu nie ma do niej zastosowania. Interpretacja organu pierwszej instancji, zgodnie z którą do wyłączenia stosowania przepisów ust. 3 na terenach (m.in. MN) wystarczy zaistnienie tylko jednaj z wymienionych w tym przepisie sytuacji oznaczałoby, że ustalone w § 23 ust. 3 warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów byłyby nieobligatoryjne. Obowiązujący byłby jedynie wymóg wprowadzony w § 23 ust. 5 - wymóg nieprzekroczenia wysokości 12m. Taka interpretacja jest sprzeczna z § 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w miejscowym planie obowiązkowo określa się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego, dla przyjęcia, że możliwe jest wyłączenie obowiązywania współczynników określonych w § 23 ust. 3 konieczne jest wystąpienie łącznie dwóch sytuacji wymienionych w § 23 ust. 5, tj. działka powinna się znajdować na terenach oznaczonych graficznie na rysunku planu i wydzielenie działki na terenach MN, MS i MNZ powinno zostać dokonane przed wejściem w życie postanowień planu. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, gdyż działka nr 1 została wydzielona ponad 11 lat po wejściu w życie ustaleń miejscowego planu.

Obowiązują zatem dla tej działki zasady kształtowania oraz wskaźniki zagospodarowania terenu dla terenów MN wymienione w § 23 ust. 3 pkt 4 planu. Projektowana inwestycja nie spełnia tych parametrów i zasad.

Reasumując organ stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ administracji architektoniczno- budowlanej zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku takiej zgodności w niniejszym przypadku nastąpiła konieczność uchylenia kwestionowanej decyzji i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielania pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" Sp. z o.o. w R. Zakwestionowała stanowisko Wojewody Śląskiego wyrażone w uzasadnieniu decyzji, uznając, iż dokonana przez organ interpretacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieprawidłowa. W ocenie skarżącej zamierzeniem prawodawcy było wskazanie dwóch odrębnych sytuacji w przypadku których stosowanie ust. 3 § 23 jest opcjonalne. Za taką interpretacją oraz rozumieniem tego przepisu przemawia fakt, że wszystkie działki objęte planem miejscowym wydzielone zostały przed wejściem w życie przedmiotowego planu. Nadto na rysunku planu jako tereny zabudowane oznaczono graficznie również inne tereny niż te o symbolach MN, MS czy MNZ między innymi tereny o symbolach U i MW. Gdyby zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody oznaczenie innych terenów jako "tereny zabudowane" pozbawione byłoby jakiegokolwiek sensu.

Zdaniem strony skarżącej intencja uchwałodawcy była inna i celowo zawarł on w uchwale dwie sytuacje, których niezależne występowanie skutkuje brakiem konieczności stosowania § 23 ust. 3, ustalającego warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów oznaczonych konkretnymi symbolami.

Nadto skarżąca podkreśliła, że zaprojektowany budynek ma 6 mieszkań, a sąsiednia zabudowa na tej ulicy jest zabudową wielorodzinną. Zatem zabudowa na tej ulicy stanowi mieszany charakter składający się z zabudowań wielorodzinnych i jednorodzinnych. Znajdują się też na niej wielkogabarytowe budynki użyteczności publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w stosunku do działki inwestora, która wydzielona została w dniu 8 grudnia 2016 r., czyli już po wejściu w życie planu miejscowego - zapis § 23 ust. 5 tego planu nie znajduje zastosowania.

Pismem procesowym z dnia 10 stycznia 2019 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania M. K. Podkreślił, iż inwestor nie chcąc stosować się do standardowych wymogów dla nowo projektowanych obiektów określonych w § 23 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu, w sposób niedopuszczalny zinterpretował zapis § 23 ust. 5 tego planu. W jego odczuciu połączenie warunków w nim wskazanych spójnikiem "oraz" nakazuje konieczność stosowania obu warunków łącznie.

Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. Sąd odmówił dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika strony skarżącej P. K., udziałowca skarżącej Spółki.

Uczestniczka postępowania W. D. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że w jej ocenie także podział nieruchomości przeprowadzony został z naruszeniem prawa, gdyż wydzielona działka jest zbyt mała.

Uczestnik postępowania M. K. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 10 stycznia 2019 r. Wskazał na użyte w przepisie słowo "oraz". W przypadku uznania zawartych w przepisie warunków za rozłączne byłoby użyte słowo "lub".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż kwestionowana decyzja odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury w stopniu powodującym obowiązek ich uchylenia. Dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji sąd ocenia bowiem ich legalność, czyli zgodność z obowiązującymi przepisami prawa.

Uzasadniając odmowną decyzję organ odwoławczy odniósł się zapisów przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z zapisem § 23 ust. 3 określającym warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze położenia przeznczonej do zainwestowania działki nr 1. Zgodnie bowiem z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność tego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 1). Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego doprowadziła do odmiennej oceny, a mianowicie organ pierwszej instancji uznał zgodność planowanego zamierzenia z postanowieniami obowiązującego planu oraz przepisami technicznymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Odmienna ocenę powziął jednak organ odwoławczy i stąd na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylając rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. orzekł o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawowym problemem w sprawie jest bowiem interpretacja treści § 23 ust. 5 wymienionej uchwały. Zgodnie z treścią przytoczonego zapisu "na terenach zabudowanych oznaczonych graficznie na rysunku planu oraz w przypadkach wydzieleń działek na terenach MN, MS i MNZ dokonanych przed wejściem w życiem niniejszego planu stosowanie przepisów ust. 3 nie jest obligatoryjne pod warunkiem, że zachowana będzie zgodność z przepisami prawa budowlanego oraz wysokość zabudowy na terenach o symbolach MN i MNZ nie przekroczy 12,0m od poziomu terenu".

W ocenie strony skarżącej, dwie wskazane w tym przepisie sytuacje należy traktować rozłącznie, tzn. oddzielnie należy traktować wszystkie tereny oznaczone graficznie na rysunku planu i oddzielnie wydzielenie działek na terenach MN, MS i MNZ dokonane przed wejściem w życie planu. Natomiast zdaniem organu odwoławczego, które to stanowisko podziela w całej rozciągłości także orzekający w sprawie Sąd, wskazane w powyższym przepisie sytuacje należy traktować łącznie o czym świadczy m.in. zastosowanie w tym zapisie spójnika "oraz". Gdyby faktycznie intencją uchwałodawcy było rozłączne potraktowanie wskazanych sytuacji, zasadnie podnosi uczestnik postępowania, że wówczas w uchwale użyty byłby spójnik "lub", co oznacza odwołanie się oddzielnie do każdej z opisanych sytuacji, czyli tak jak wskazuje w skardze skarżąca Spółka. Użycie spójnika "oraz" oznacza łączne spełnienie określonych w przepisie warunków.

Zresztą w cytowanym przepisie w drugim zdaniu uchwałodawca ponownie używa spójnika "oraz" stwierdzając, że stosowanie warunków określonych w § 23 ust. 3 nie jest obligatoryjne pod warunkiem, że zachowana będzie zgodność z przepisami prawa budowlanego oraz wysokość zabudowy nie przekroczy 12,0m i w tym przypadku skarżąca Spółka nie ma wątpliwości, iż oba warunki muszą być spełnione łącznie, czyli nowo projektowany obiekt musi być zgodny z przepisami prawa budowlanego (warunkami technicznymi), jak również wysokość projektowanej zabudowy nie może przekroczyć 12m. Zatem w takich okolicznościach odmienne traktowanie podobnego zapisu z pierwszego zdania omawianego przepisu musi budzić co najmniej zdziwienie.

Należy podzielić interpretację powyższego zapisu planu dokonaną przez organ odwoławczy, że wyłączenie stosowania w sprawie szczególnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w § 23 ust. 3 pkt 4 może nastąpić tylko w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w zdaniu pierwszym sytuacji, tj. dotyczyć będzie wszystkich terenów oznaczonych graficznie na rysunku planu oraz działek wydzielonych na terenach MN, MS i MNZ dokonanych przed wejściem w życie niniejszego planu. Warunki te nie zostały spełnione w przypadku działki przeznczonej do zainwestowania - bowiem działka nr [...] wydzielona została długo po wejściu w życiu obowiązującego planu. Uchwała Rady Miasta R. z dnia [...] została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr [...], poz. [...] z dnia [...] i zgodnie z treścią § 30 weszła w życie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, czyli w tym przypadku w dniu 23 lipca 2005 r., natomiast wydzielenie przedmiotowej działki nastąpiło dopiero w dniu 8 grudnia 2016 r. Poza ramami niniejszej sprawy pozostaje podniesiony przez uczestniczkę postępowania zarzut nieważności tego postępowania podziałowego, istotna jest natomiast jego data, gdyż wobec powyższego przesądza to o braku możliwości zastosowania w sprawie zapisu § 23 ust. 5. Oznacza to, że projektowany przez stronę skarżącą obiekt winien spełniać warunki określone w § 23 ust. 3 pkt 4 obowiązującego planu miejscowego. Projektowana inwestycja nie spełnia wymienionych w tym przepisie parametrów i zasad zabudowy. Pomimo, iż w przepisie mowa o minimalnej powierzchni dla zabudowy wolnostojącej -600m² - powierzchnia niniejszej działki wynosi 220,0m². Przepis stanowi o zachowaniu co najmniej 40% powierzchni działki w użytkowaniu zielenią podczas gdy według projektu powierzchnia biologicznie czynna to zaledwie 4,17%. Nie została zachowana minimalna szerokość działki 18m dla zabudowy wolnostojącej - gdyż front działki ma szerokość 12,46m, a nadto przepis określa, iż wysokość zabudowy nie przekracza 2,5 kondygnacji nadziemnych - (parter, piętro i poddasze użytkowe) i 10m od poziomu terenu, podczas gdy projekt przewiduje 4 kondygnacje nadziemne o łącznej wysokości 12m. Nie zachowano też maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, podczas gdy określony w przepisie to 0,4, ten projektowany wynosi 2,99.

Zasadnie zatem Wojewoda Śląski uznał, że decyzja Prezydenta Miasta R. wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.. Wobec wykazanej powyżej sprzeczności z postanowieniami wskazanego powyżej § 23 ust. 3 pkt 4 - prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla wnioskowanego budynku wielorodzinnego.

Sąd postanowił odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika strony skarżącej P. K., udziałowca skarżącej Spółki. Zgodnie bowiem z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.) pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy (...) może być pracownik tej jednostki albo jej organu (§ 2) względnie na zasadach ogólnych adwokat lub radca prawny. Podnieść trzeba, że wyliczenie osób mogących pełnić funkcję pełnomocnika ma charakter wyczerpujący i może być rozszerzone jedynie w drodze przepisów szczególnych, a udzielenie pełnomocnictwa osobie nie wymienionej w art. 35 ustawy jest prawnie bezskuteczne. Stąd też w niniejszym przypadku udziałowiec skarżącej Spółki, jako podmiot nie wymieniony w ograniczonym kręgu osób mogących występować w charakterze pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie mógł zostać dopuszczony do udziału w postępowaniu w takim charakterze.

Uwzględniając powyższe zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.