Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 61/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M W na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić na rzecz skarżącego M W z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 grudnia 2016 roku pod poz. 5563.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania M W od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł z dnia [...] r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie, terminie i wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że wobec braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie adresatowi osobiście i w sposób zastępczy (art. 42 § 1 i art. 43 K.p.a.) doręczyciel pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu tej przesyłki na drzwiach mieszkania adresata w dniu 24 października 2016r. Przesyłka została awizowana po raz kolejny, w dniu 2 listopada 2016r. Przesyłka nie została odebrana w 14 dniowym terminie, o którym mowa w art. 44 § 3 w zw. z § 1 pkt 1 K.p.a., to jest do dnia 7 listopada 2016r. Pomimo upływu tego terminu poczta nie zwróciła jednak przesyłki nadawcy, lecz w dniu 9 listopada 2016r. przesyłkę wydała osobie upoważnionej do jej odbioru w imieniu adresata – Z W.

W dniu 9 grudnia 2016 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł skargę na powyższe postanowienie Dyrektora OR ARiMR.

Organ administracji wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest spóźniona i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "P.p.s.a." ) - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

W rozpoznawanej sprawie trafne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że zaskarżone postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 7 listopada 2016r.

Doręczenie miało miejsce w trybie art. 44 § 4 K.p.a., a więc z wykorzystaniem konstrukcji fikcji prawnej doręczenia.

Zgodnie z art. 44 K.pa., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego(art. 44 § 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.).

Z powodu niemożności doręczenia przedmiotowego postanowienie, w trybie art. 42 i 43 K.p.a., w dniu 24 października 2016r., pozostawiono je na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w Ł ul. [...]. Z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 2 listopada 2016r. Zatem, skoro pierwsze awizo miało miejsce w dniu 24 października 2016r., a drugie w dniu 2 listopada 2016r., to zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., 14-dniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, upłynął z dniem 7 listopada 2016r. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że skutecznie doręczono stronie zaskarżone postanowienie w dniu 7 listopada 2016r., w trybie art. 44 § 4 K.p.a, a to oznacza, że termin do wniesienia skargi upływał z dniem 7 grudnia 2016r. (art. 53 § 1 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy stosownie do art. 44 K.p.a. nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma osobie upoważnionej nie może być uznane jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem (odbiorem) tego pisma przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. W świetle art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przetrzymanie i wydanie przez urząd pocztowy pisma po upływie tego terminu niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże uchybienie to nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2556/11, LEX nr 1370477, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1416/15, LEX nr 1947647, czy wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 838/14, LEX nr 1648753).

Kwestia dopuszczalności wywodzenia niekorzystnych dla strony konsekwencji wynikających z nieprawidłowości doręczania korespondencji po upływie terminu określonego w art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a. może być ewentualnie weryfikowana w ramach rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uwarunkowanej doręczeniem pisma (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 132/12, LEX nr 1366203, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. I FZ 411/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2013 r. sygn. I FSK 1407/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tych okolicznościach, skargę złożoną w polskiej placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2016 r. uznać należy za spóźnioną.

Z powyższych względów, z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.

k.p.