Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 966/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 719/13 w sprawie ze skargi K. F. i M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 719/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. F. i M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy Kosakowo pismem z dnia 19 lutego 2013 r. wystąpił do Starosty Puckiego z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych wraz z podziałem działki nr [...] położonej w miejscowości P.

Starosta Pucki postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] na podstawie art. 106 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja położona będzie na użytku rolnym klasy RIIIb. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III o powierzchni powyżej 0,5 ha na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody właściwego ministra. W oparciu o dane z ewidencji gruntów organ I instancji ustalił, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału z działki nr [...] zawierającej użytki rolne klasy RIIIb o powierzchni 0,9269 ha i RIVa o powierzchni 0,4059 ha. Działka nr [...] wchodzi zatem w skład kompleksu gruntów rolnych klasy III o łącznej powierzchni 0.9269 ha. Starosta stwierdził, że zwarty obszar projektowany do zmiany przeznaczenia to obszar całej działki, która uległa podziałowi.

Zażalenie na powyższe postanowienie Starosty Puckiego z dnia 25 lutego 2013 r. wnieśli K. F. i M. F.

Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr 2048/13 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 144 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Kolegium wskazało, że pierwotnie działka nr [...] zawierała grunty rolne klas RIIIb o powierzchni 0,9269 ha i RIVa o powierzchni 0,4059 ha, a więc powstała na skutek podziału działka nr [...] wchodzi w skład zwartego kompleksu gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 0,5 ha.

Kolegium wyjaśniło, że według art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

Zdaniem Kolegium w orzecznictwie sądów administracyjnych występują rozbieżności w kwestii rozumienia pojęcie zwartego obszaru projektowanego do takiego przeznaczenia. Z jednej bowiem strony przyjmuje się, że w sytuacji, gdy właściciel dokonuje podziału gruntu rolnego na działki, których wielkość nie uzasadnia rolniczego wykorzystywania, to skutki tego podziału winny podlegać oceniane w kategoriach wyznaczających definicję zmiany przeznaczenia zawartą art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Drugi z kierunków orzecznictwa wskazuje, że uzgodnienia decyzji nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia, a rozpoznanie wniosku powinno odbyć się wyłącznie w granicach po podziale, gdyż nie można uzgodnić czegoś, co nie jest objęte wnioskiem.

Podzielając pierwszy kierunek orzecznictwa, Kolegium stwierdziło, że zwarty obszar to obszar działki, która uległa podziałowi, a wiec obszar całej działki nr [...] o powierzchni użytków rolnych klasy RIIIb wynoszącej 0,926 ha, a więc przekraczającej ustaloną w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy granicę 0,5 ha. To zaś uzasadniało odmowę uzgodnienia decyzji, jako że przeznaczenia takiego terenu można zmienić jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego.

K. F. i M. F. zaskarżyli powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 719/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z analizy uwarunkowań dołączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że objęta wnioskiem działka nr [...] o powierzchni 0,3454 ha według ewidencji gruntów stanowi grunt rolny oznaczony RIIIb i RIVa, przy czym zwarty obszar gruntu o kategorii RIIIb w obrębie działki nr [...] wynosi 0,3216 ha.

Sąd podkreślił, że okoliczność, iż przedmiotowa działka jest wykorzystywana na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wynika z oznaczenia wynikającego z dokumentów geodezyjnych. Opisana wyżej informacja z rejestru gruntów wskazuje na grunt rolny klasy trzeciej (oznaczony jako RIIIb), co dowodzi, że nieruchomość (działka nr [...]) jest wykorzystywana na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków – art. 224 ustawy o gospodarce nieruchomościami) jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z powyższego unormowania wynika, że wykazanie działki w ewidencji gruntów jako gruntu rolnego jest równoznaczne z wykorzystywaniem jej na cele rolne. Ochrona gruntów rolnych, przewidziana w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dokonując uzgodnienia, właściwy organ – według tej ustawy starosta (art. 5 ust. 1), zobowiązany jest ocenić zgodność planowanej inwestycji z przeznaczeniem gruntów rolnych, w szczególności zaś, czy warunki realizacji planowanej inwestycji nie powodują, stosownie do treści art. 6 tej ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co wymagałoby uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (art. 11 ustawy). Przedmiotowe uzgodnienie nie zastępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, zgoda na zmianę takiego przeznaczenia następuje w procedurze sporządzania planu miejscowego (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).

Jednakże w niniejszej sprawie, na etapie postępowania uzgodnieniowego, rozważa się jedynie kwestie, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a więc, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało z ochroną gruntów rolnych. Z art. 6 ust. 1 tej ostatniej ustawy wynika, że w pierwszej kolejności na cele nierolnicze mogą być przeznaczane grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Zasadą jest w związku z tym, że im wyższa klasa bonitacyjna gleby, tym większa jest jej przydatność produkcyjna.

Sąd podkreślił, że w dacie wydawania postanowienia przez organ I instancji przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowił, że przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Zdaniem Sądu, jak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, w orzecznictwie występują rozbieżności w zakresie rozmienia pojęcia zwartego obszaru projektowanego do nierolniczego przeznaczenia w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jednakże kwestia ta nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenia ma bowiem fakt, że z dniem 26 maja 2013 r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji znowelizowana została ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) art. 7 ust. 2 pkt 1 otrzymał następujące brzmienie: przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III – wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Po zmianie tej przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest możliwe jedynie w planie miejscowym, niezależnie od powierzchni projektowanej do takiej zmiany.

Sąd podkreślił, że Kolegium nie odniosło się w ogóle do powyższej zmiany aktu prawnego stanowiącego podstawę orzekania w przedmiocie uzgodnienia, a zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w dotychczasowym brzmieniu. Zdaniem Sądu uchybienie to nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Kolegium uznać bowiem należy za zgodne z prawem materialnym. Stąd też brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd miał na uwadze, że ustawa z dnia 8 marca 2013 r. nie zawiera przepisów przejściowych. Co do zasady organy administracji publicznej są obowiązane uwzględniać stan prawny i stan faktyczny sprawy z daty orzekania. Obowiązek organów administracji stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji wynika z wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności (legalizmu). Przepis art. 6 k.p.a. statuuje zasadę praworządności w wąskim i właściwym znaczeniu tego słowa jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Takie rozumienie tej zasady najbardziej odpowiada konstytucyjnemu ujęciu zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Z zasadą tą powiązana jest merytorycznie i funkcjonalnie przywoływana przez skarżących kolejna konstytucyjna zasada – zasada państwa prawnego. To właśnie z tych zasad konstytucyjnych oraz z treści art. 6 k.p.a. wywodzi się obowiązek organu administracji publicznej stosowania przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą wprawdzie zostać wprowadzone odstępstwa, jednak muszą one wynikać z wyraźnego przepisu prawa. Skoro – zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności ustanowioną w art. 7 Konstytucji RP, działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej, zatem realizując tę zasadę organy obowiązane są ustalić stan prawny sprawy, a więc moc wiążącą przepisów prawa stanowiących podstawę prawną decyzji na dzień jej wydania. Reguła, zgodnie z którą organ administracji (a więc także organ nadzoru budowlanego) wydaje decyzję na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania – jak to powyżej wykazano, jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i nieodłącznie wiąże się z tym, że normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a więc co do zasady powinny być stosowane w takim brzmieniu w jakim obowiązują w dacie, w której dana decyzja zostaje wydana.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy w nowym brzmieniu. Analizując zmianę dokonaną ustawą z dnia 8 marca 2013 r., która nie zawiera przepisów przejściowych, Sąd stwierdził, że brak jest jakichkolwiek argumentów, które mogłyby przemawiać za odstąpieniem od zasady bezpośredniego działania nowego prawa, jako że nie występuje w tym wypadku ani sytuacja praw nabytych, ani też nie mamy do czynienia ze zdarzeniem zamkniętym pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. W sprawie chodzi o przyszłe zamierzenie inwestycyjne, a decyzja o warunkach zabudowy, której uzgodnienia dotyczy zaskarżone postanowienie, stanowi jedynie promesę realizacji planowanej inwestycji.

Skoro zatem działka nr [...] stanowi w części (0,3216 ha) użytek rolny klasy RIIIb, to odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy uzasadniona była przepisem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013 r., a obowiązującym od dnia 26 maja 2013 r. Powołanie wadliwego przepisu prawa samo przez się nie powoduje nieważności, ani też nie uzasadnia uchylenia decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym obowiązującym przepisie prawa.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. F. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ustawy k.p.a. w zw. z art. 2, art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd, że w przypadku braku przepisów intertemporalnych (przejściowych) w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zastosowanie ma przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) a nie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r. oraz błędnym uznaniu, że w sprawie nie występuje sytuacja praw nabytych, a także bezpodstawnym pominięciu przez Sąd oceny, na płaszczyźnie konstytucyjnych zasad ochrony zaufania obywateli do państwa, ochrony interesów w toku oraz zasady, prawidłowej legislacji, kwestii jakie przepisy prawa materialnego (dotychczasowe czy obowiązujące od dnia 26 maja 2013 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku powinno zastosować przy rozstrzygnięciu sprawy, co spowodowało bezzasadne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia w całości;

2. prawa materialnego art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu w sprawie – w zw. z art. 2, art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że orzekanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r. stanowi uchybienie oraz wadliwym stwierdzeniu, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem materialnym,

3. prawa materialnego art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 roku przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu w sprawie – w zw. z art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd, że kwestia rozumienia pojęcia "zwartego obszaru projektowanego do takiego [nierolniczego – W.O.] przeznaczenia" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, a w konsekwencji błędnym stwierdzeniu, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem materialnym.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie spawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego wymienionych w petitum skargi kasacyjnej nie został naruszony zaskarżanym wyrokiem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony przepis art. 151 ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., gdyż zasadnie przyjął Sąd, że w przypadku braku przepisów intertemporalnych w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, powinien mieć zastosowanie przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W dacie rozpatrywania zażalenia na postanowienie Starosty Puckiego z dnia [...] lutego 2013 r. obowiązywał już art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w nowym brzmieniu, nadanym mu ww. ustawą z dnia 8 marca 2013 r. i w oparciu o ten przepis powinno orzekać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, co byłoby zgodne z art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.

W związku z powyższym zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, jak to zarzuca się w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpatrując wniesione zażalenie na postanowienie Starosty Puckiego z dnia [...] lutego 2013 r., nie mogło orzekać na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 maja 2013 r., gdyż w dacie tej przepis w tym brzmieniu już nie obowiązywał i co byłoby naruszeniem art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że pogląd przyjęty przez Starostę Puckiego w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. i rozważanie o jego prawidłowości bądź błędnym rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie ma znaczenia dla kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia SKO w Gdańsku, gdyż w międzyczasie zmieniono istotnie brzmienie tego przepisu.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie, iż pomimo przyjęcia przez SKO w Gdańsku niewłaściwej podstawy prawnej (przepisu w brzmieniu już nieobowiązującym), rozstrzygnięcie tego organu w świetle nowego brzmienia art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odpowiada prawu. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym przypadku naruszenie prawa materialnego przez SKO nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że uchylenie postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. przez SKO powodowałoby, że sprawa musiałaby być rozpatrzona w oparciu o znowelizowane brzmienie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podobne konsekwencje byłyby gdyby WSA w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie SKO z [...] sierpnia 2013 r.

Ponieważ żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie miał usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji.