Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 199/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na załatwienie sprawy przez Okręgową Izbę Lekarską w B. w przedmiocie postępowania przeciwko lekarzowi w sprawie orzekania o stopniu niepełnosprawności p o s t a n a w i a: odrzucić skargę ,


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2014 r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga S. T. na niewłaściwe załatwienie sprawy przez Okręgową Izbę Lekarską w B. w przedmiocie wszczęcia postępowania przeciwko lekarzowi M. Z.-P., będącej lekarzem orzecznikiem w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. P.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Izby Lekarskiej w B. poinformował, że skarga S. T. nie wpłynęła do Okręgowej Izby Lekarskiej w B., a ponadto, że rozpatruje on skargi opatrzone własnoręcznym podpisem, a zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. Nr 219, poz. 1708) postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej powinno zostać ukończone w terminie 6 miesięcy od chwili uzyskania informacji o przewinieniu lekarskim

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast czynności podjętych w wyniku załatwienia skargi złożonej w toku postępowania administracyjnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny nie jest, bowiem właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych wymienionych w art. 227 k.p.a., wniesionych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Postępowanie skargowe nie kończy się, bowiem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy wskazać, że orzecznictwo od lat prezentuje jednolite stanowisko w tym przedmiocie, które skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się, bowiem tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej S. T. wniósł skargę na niewłaściwe załatwienie sprawy przez Okręgową Izbę Lekarską w B., polegające na braku reakcji na jego, przesłany faxem, wniosek o wszczęcie postępowania przeciwko lekarzowi. W związku z tym, że, jak wskazano powyżej, sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 k.p.a.), w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2004, wyd. 6, s. 816 i nast.).

Zauważyć także należy, iż sprawy w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy toczą się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. nr 219, poz. 1708, ze zm.). Przepisy te przewidują odrębny od administracyjnego tryb prowadzenia postępowania i orzekania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy (art. 76 ww. ustawy). Brak odesłania we wskazanej ustawie do stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej lekarzy nie może być stosowana procedura administracyjna (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ke 12/12).

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.