Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 295/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Działalność gospodarcza
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 64, art. 134 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi A. U. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 5 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 16 marca 2011 r. pracownicy Referatu Dozoru (I i II) Urzędu Celnego w G. przeprowadzili w Barze Piwnym "[...]" położonym w K. przy ul. [...] i prowadzonym przez B. S. kontrolę w zakresie prawidłowości i legalności stosowania znaków akcyzy. W następstwie przedmiotowej kontroli zatrzymano jako dowody rzeczowe cztery automaty do gier o niskich wygranych, w tym jeden automat stanowiący własność A. U. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą we W.

W dniu 28 marca 2011 r. do Urzędu Celnego w G. wpłynął sprzeciw A. U., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" we W., wobec podjęcia i wykonywania przez Naczelnika Urzędu Celnego czynności kontrolnych. W uzasadnieniu sprzeciwu A. U. reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W reasumpcji A. U. wniósł o odstąpienie od czynności kontrolnych.

Pismem z dnia 30 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował A. U., że organ nie prowadził i nie prowadzi kontroli wobec A. U., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Nie jest zatem możliwe odstąpienie od czynności kontrolnych, których organ aktualnie nie prowadzi.

W dniu 11 kwietnia 2011 r. do Izby Celnej w G. wpłynęło zażalenie A.U. "na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 marca 2011 r.".

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 84c ust. 16 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stwierdził niedopuszczalność w/w zażalenia na pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 marca 2011 r.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ podał, że A. U. nie był kontrolowanym w sprawie, wobec czego nie mógł wnieść skutecznie sprzeciwu, który to środek, zgodnie z art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przysługuje wyłącznie kontrolowanemu przedsiębiorcy.

Wydane pismo Naczelnika Urzędu Celnego nie było więc postanowieniem organu prowadzącego kontrolę przedsiębiorcy a, stosownie do przepisów k.p.a., stanowiło pozostawienie podania bez rozpatrzenia z uwagi na jego wniesienie przez podmiot, który nie był kontrolowanym przedsiębiorcą. Odmiennie reguluje tę kwestię art. 165a Ordynacji podatkowej, natomiast na gruncie k.p.a. nie zachodzi konieczność wydawania zaskarżalnego postanowienia w sytuacji, gdy z określonym żądaniem występuje podmiot nie będący stroną danego postępowania.

W reasumpcji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zaskarżone pismo nie stanowiło postanowienia organu i tym samym nie mogło podlegać zaskarżeniu w trybie art. 84 c ust.10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie A. U. wniósł o jego uchylenie.

Wydanemu przez Dyrektora Izby Celnej rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 80a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że kontrola nie była prowadzona w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego, oraz uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania;

- art. 64 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 8, art. 11 k.p.a. oraz art. 84c ust. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uznanie, że pismo Naczelnika Urzędu Celnego stanowiło pozostawienie podania bez rozpatrzenia oraz poprzez praktyczny brak uzasadnienia stanowiska organu;

- art. 138 § 1 w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z:

a) art. 79, art. 79a, art. 80, art. 80 a, art. 81 ust. 2, art.81a, art. 82, art. 83 w zw. z art. 84a pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 235 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.c.;

b) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 i 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 82 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 79b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 79a ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 80 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 i ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 80b ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 81 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia oraz brak odniesienia się do wskazanych w zażaleniu naruszeń prawa.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zawarł z B. S. umowę podnajmu powierzchni umieszczając tam automat zręcznościowo - rozrywkowy. Nie można zatem utrzymywać, że kontrola nie odbywała się w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę i nie dotyczyła należącego do niego urządzenia. Odmowa uznania skarżącego za stronę postępowania kontrolnego narusza tym samym art. 28 k.p.a.

W ocenie skarżącego pismo organu pierwszej instancji, mimo że nie zostało nazwane postanowieniem, ma minimum elementów wystarczających do uznania go za postanowienie w rozumieniu art. 124 § 1 i 2 k.p.a. i tak też należało je traktować. Skarżący w terminie złożył z kolei zażalenie na to rozstrzygnięcie.

Skarżący wskazał nadto, że organ odwoławczy uznając, że pismo organu niższej instancji ma charakter "pozostawienia podania bez rozpatrzenia" naruszył art. 64 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki tego przepisu, a ponadto żaden przepis prawa nie daje podstawy do wydania pisma o charakterze "pozostawienia podania bez rozpatrzenia".

Skarżący wskazał także na szereg uchybień dotyczących przeprowadzenia kontroli, m.in. na brak informacji o zarządzeniu kontroli, przekroczenie dopuszczalnego czasu jej trwania, brak poinformowania strony o prawach i obowiązkach, przeprowadzanie kontroli pod nieobecność kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby upoważnionej, brak wpisów w książce kontroli. Zdaniem skarżącego błędnie przyjęto, że do zajętego automatu stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, gdy faktycznie automat jest urządzeniem zręcznościowo – rozrywkowym. W konsekwencji skarżący nie powinien podlegać specjalnemu nadzorowi podatkowemu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 84 c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz.1447 ze zm.) przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2 , z zastrzeżeniem art. 84 d.

Zgodnie z art. 84 c ust. 9 w/w ustawy organ kontroli w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprzeciwu, rozpatruje sprzeciw oraz wydaje postanowienie o:

1) odstąpieniu od czynności kontrolnych;

2) kontynuowaniu czynności kontrolnych.

Art. 84 c ust. 10 przedmiotowej ustawy stanowi, że na postanowienie, o którym mowa w ust. 9, przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia otrzymania postanowienia. Rozstrzygnięcie zażalenia następuje w drodze postanowienia, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia.

Do postępowań, o których mowa w ust. 9 i 10, w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: art. 84 c ust. 16 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).

W ocenie Sądu błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 marca 2011 r. skierowane do skarżącego jest, zgodnie z przepisami k.p.a., pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. Organ nie przywołał przy tym żadnego konkretnego przepisu k.p.a. Tymczasem przepisem Kodeksu postępowania administracyjnego mówiącym o pozostawieniu podania bez rozpoznania jest art. 64, który stanowi: "jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1)" oraz "jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2)" .

Nie ma w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości, że wniesienie sprzeciwu na czynności organu przez osobę nie będącą kontrolowanym przedsiębiorcą - jak przyjął organ - nie mieści się w znamionach przepisu art. 64 k.p.a.

Jednak, mimo powyższego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał rozstrzygnięcie organu odwoławczego za prawidłowe co do zasady.

Przywołane przez organ w zaskarżonym postanowieniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią:

art. 144 – w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań;

art. 134 - organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Organ odwoławczy ocenia dopuszczalność zażalenia i w tym zakresie stosuje przepis art. 134 k.p.a. W rozumieniu tego przepisu niedopuszczalne jest m.in. odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną; w tej sytuacji niedopuszczalne jest też zażalenie na czynność organu administracji publicznej, która nie jest postanowieniem.

Pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 marca 2011 r. nie było postanowieniem. Jest to, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, jedynie pismo informujące A. U., że w stosunku do A.U. nie toczyła się i nie toczy kontrola działalności gospodarczej.

Informacja, że nie jest możliwe odstąpienie od czynności kontrolnych z uwagi na ich nieprowadzenie nie jest ani orzeczeniem o odstąpieniu od czynności kontrolnych, ani orzeczeniem o ich kontynuowaniu, o jakich to rozstrzygnięciach mowa jest w art. 84 c ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do wywodów skargi dotyczących charakteru i treści pisma organu z dnia 30 marca 2011 r. - iż odmawia ono uznania skarżącego za stronę postępowania - stwierdzić trzeba, że z art. 28 k.p.a. nie wynika, by o statusie strony organ mógł orzekać w formie postanowienia.

Z uwagi na to, że skarżący złożył zażalenie na pismo, nie będące postanowieniem i Sąd zajmował się tym właśnie aspektem sprawy, odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących prawidłowości prowadzonej kontroli, było zbędne.

Wniesienie zażalenia na pismo organu, które nie jest postanowieniem nie jest dopuszczalne, wobec czego zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Błędne uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia nie miało kolei wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.