Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1347/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d, ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 2, art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E.C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r., Starosta "[...]" uznał "[...]" (zwaną dalej skarżącą) z dniem 1 sierpnia 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podniósł, iż przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku jest to, że strona nie udokumentowała 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji, skarżąca podniosła, iż w okresie ostatnich 365 dni w ciągu 18 miesięcy prowadziła działalność gospodarczą i opłacała składki na ubezpieczenie społeczne od podstawy wymiaru składek równych lub wyższych niż kwota minimalnego wynagrodzenia z wyłączeniem okresu, w którym była na urlopie macierzyńskim – 1 sierpnia 2015 r. do 29 lipca 2016 r., Wtedy opłacała składkę zdrowotną, a składki społeczne były finansowane z budżetu państwa.

Po rozpoznaniu odwołania "[...]", Wojewoda "[...]", decyzją z dnia 11 października 2016 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 365 dni, opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z akt sprawy wynika, że udokumentowany okres uprawniający do zasiłku

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji "[...]" łącznie wynosi 183 dni i jest niewystarczający wobec wymaganych 365 dni do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca się, rejestrując się w dniu 1 sierpnia 2016 r., nie spełniała zatem warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy, bowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację nie posiadała okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku, który powinien wynosić co najmniej 365 dni.

Organ stwierdził, że nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku wskazywany przez stronę okres pobierania zasiłku macierzyńskiego.

Stosownie do art. art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Z przepisu tego wynika, zdaniem organu odwoławczego, że okres pobierania zasiłku macierzyńskiego, o ile podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, wlicza się do okresu uprawniającego do zasiłku pod warunkiem, że przypada po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem, strona pobierała zasiłek macierzyński nie po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, lecz w jego trakcie. Zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą z dniem 30 lipca 2016 r., czyli jeden dzień po zakończeniu pobierania zasiłku macierzyńskiego.

Strona nie wykazała też innych okresów aktywności zawodowej wymienionych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do tut. Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i podniosła, iż w badanym okresie odprowadzane były również składki na Fundusz Pracy. W ocenie skarżącej, organ zastosował błędną wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skarżąca powołała się na wyrok tut. Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 266/15. Wskazała, że

w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego była zwolniona z obowiązku opłacania składek społecznych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718

z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Sąd, dokonując wykładni przepisów prawa, winien zmierzać do rezultatu wynikającego z takiego rozumienia prawa, które zapewnia jego spójność oraz konstytucyjność. Sąd jest zobowiązany wybrać taką interpretację normy ustawowej, która umożliwia najpełniejsze urzeczywistnienie norm, zasad i wartości

zawartych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 533/08 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Tak widząc swoją rolę, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że wykładnia językowa art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy nie jest

w przedmiotowej sprawie do zaakceptowania na gruncie wartości konstytucyjnych.

W pierwszej kolejności należy wskazać na wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę że: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Przepis ten wyraża zasadę określoności prawa i zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (zasadą lojalności państwa wobec obywateli). Jakkolwiek nie on stanowi samoistnej podstawy prawnej działania władzy publicznej, to jest podstawą do wykładni

i stosowania przez władzę publiczną przepisów prawa, w tym w zakresie praw socjalnych.

Odwołać się także trzeba do konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi oraz mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

W doktrynie przyjmuje się, że oznacza to nakaz nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów (M. Masternak-Kubiak (w:) B. Banaszak (red.), A. Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 121).

Odnosząc się do powyższego, należy stwierdzić, że art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o ile interpretować go literalnie, narusza zasady wyrażone w powołanych wyżej przepisach Konstytucji RP.

Zgodnie z tym przepisem, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli

w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozważania, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za równorzędny z okresem "opłacania składek na ubezpieczenie społeczne" w rozumieniu ww. przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powinien być uznany okres, w którym osoba prowadząca działalność gospodarczą była zwolniona z obowiązku opłacania tych składek w związku z pobieraniem zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego.

Zauważyć należy, że w świetle art. 16 ust. 8 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963 z późn. zm.),

w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego odprowadzane są jedynie składki emerytalne i rentowe, które finansuje w całości budżet państwa. Natomiast zgodnie

z art. 7 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 887), okres pobierania zasiłku chorobowego jest okresem nieskładkowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 887).

W demokratycznym państwie prawnym nie do zaakceptowania jest natomiast rozwiązanie, które z jednej strony zwalnia osobę, która w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej pobiera zasiłek chorobowy i zasiłek macierzyński,

z obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, pozbawiając ją równocześnie w ten sposób prawa do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

Literalna wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzi zatem do naruszenia zasad wyrażonych we wskazanych przepisach Konstytucji RP. Przesądza również o niezgodności tak ukształtowanego rozwiązania z wynikającym z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP prawem bezrobotnego do zabezpieczenia społecznego i kłóci się z ratio legis instytucji zasiłku dla bezrobotnych. Uzyskanie zasiłku uzależnione jest wprawdzie od spełnienia przez osobę bezrobotną określonych w ustawie warunków, lecz w spójnym systemie prawnym przepisy ustaw nie powinny wywoływać skutku w postaci niemożności spełnienia tych warunków i wprowadzać z tego tytułu sankcji w postaci odmowy przyznania prawa do zasiłku (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1445/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, z podanych powodów stwierdził, że odwołanie się przy interpretacji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do wskazanych wartości konstytucyjnych, uzasadnia odejście od wyników wykładni literalnej oraz przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, przyjęcie, że do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinien być zaliczany również okres pobierania w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej zasiłku chorobowego i macierzyńskiego (por. ww. wyrok NSA).

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, brzmienie art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w świetle którego do 365 dni,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również przypadające po zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania m.in. zasiłku macierzyńskiego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, jest potwierdzeniem prawidłowości wskazanego rozumienia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.

Przytoczony przepis, skoro nakazuje zaliczyć do wskazanego okresu 365 dni, okresy pobierania zasiłku chorobowego i macierzyńskiego przypadające po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, to - co należy przyjąć za racjonalne - tym bardziej dotyczy okresów prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca użył tu bowiem określenia: "2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 i 2 zalicza się również okresy...". Użycie określenia również oznacza, że hipoteza normy, zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d mieści w swoim zakresie także okresy ich pobierania w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej.

W warunkach niniejszej sprawy – jak wynika z załączonego do skargi zaświadczenia z ZUS (k. 20 akt administracyjnych) – skarżąca była zwolniona z opłacania składek z tytułu pobierania zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego w okresie: od dnia 7 listopada 2014 r. do dnia 31 lipca 2015 r. (zasiłek chorobowy) i od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 29 lipca 2016 r. (zasiłek macierzyński).

Przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy organ pierwszej instancji, stosując wskazaną wyżej wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zobowiązany będzie zatem ocenić, przy uwzględnieniu wszystkich wymogów wynikających z tego przepisu, czy część tego okresu może być zaliczona do okresu uprawniającego do nabycia przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.