Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 823/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 ust. 7, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. orzekł o skierowaniu skarżącego A.K., posiadającego prawo jazdy kat. B na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia [...] r., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy m.in. kat. B. Termin następnego badania wyznaczono na dzień [...] r.

Na tej podstawie organ I instancji pismem z dnia [...] r. powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami.

Skarżący pismem z dnia [...] r. wystąpił o umorzenie względnie zawieszenie postępowania, powołując się na sytuację życiową i rodzinną.

Jednakże organ I instancji decyzją z dnia [...] r., podjętą na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 96 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B.

Zdaniem organu wydanie decyzji było bowiem obligatoryjne na podstawie przywołanego wyżej orzeczenia lekarskiego.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 99 ust. 1 pkt 2b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami – poprzez bezpodstawne skierowanie go na badania lekarskie,

2) art. 77 § 1 i art. 80 kpa – z powodu nierozpatrzenia całości materiału dowodowego,

3) art. 9, 11 i 103 § 3 kpa – z powodu nieudzielenia informacji, na jakiej podstawie prawnej wszczęto postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie.

Skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił zmiany okoliczności sprawy i faktu, że od dawna nie spożywa alkoholu i poprawie uległa sytuacja rodzinna. Domagał się przesłuchania w charakterze świadka jego żony oraz przeprowadzenie wywiadu na Policji.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium po zacytowaniu treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, stwierdziło bowiem, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w związku z orzeczeniem lekarskim, które nie podlega weryfikacji przez organy administracji.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa z powodu nieodniesienia się przez organ odwoławczy do jego argumentacji o braku podstaw do skierowania go na badania lekarskie i nieprzeprowadzenia dowodów, wskazanych w odwołaniu.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, bowiem podniesione zarzuty nie mają znaczenia w sprawie.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącego podniósł, że przyczyną wydania negatywnego orzeczenia lekarskiego w jego ocenie był fakt, że wówczas skarżący nie miał udokumentowanego rocznego okresu abstynencji. Jednak z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych i sytuacji rodzinnej, organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe. Wskazał też na dotkliwe skutki decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była wyłącznie ocena zgodności z prawem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Tymczasem zarzuty skarżącego dotyczą kwestii spełnienia ustawowych przesłanek do skierowania go na badania lekarskie, których negatywny wynik stanowił podstawę cofnięcia uprawnień.

W niniejszym postępowaniu nie mogły być powtórnie badane okoliczności, uzasadniające wydanie decyzji w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 34).

Decyzja ta ma bowiem przymiot ostateczności, gdyż skarżący nie wniósł od niej odwołania. Zatem jej wzruszenie możliwe jest jedynie w odrębnych nadzwyczajnych trybach – wznowienia postępowania, bądź stwierdzenia nieważności. Dopóki jednak decyzja o kierowaniu na badania lekarskie pozostaje w obrocie prawnym, ma walor wiążący z mocy art. 16 § 3 kpa.

Podniesiona przez skarżącego argumentacja i złożone w postępowaniu odwoławczym wnioski dowodowe, nie miały zatem żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Kolegium nie było uprawnione do ponownego zbadania sprawy, zakończonej inną decyzją ostateczną. Nie miało zatem obowiązku odniesienia się do argumentacji skarżącego w zakresie braku podstaw do skierowania go na badania lekarskie. Chybione są więc zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Na etapie postępowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami istotna jest jedynie treść orzeczenia lekarskiego, wydanego przez uprawnioną placówkę.

Orzeczenie ostateczne, wydane po przeprowadzeniu ponownych badań, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie wiąże organy administracji (art. 77 ust. 7 ustawy). Orzeczenie takie jest bowiem dokumentem urzędowym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06 i z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 532/10, z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10).

Zatem organy administracji nie prowadzą żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy. Ostateczne orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami jest jedynym i wyłącznym dowodem obligującym organ administracji do wydania decyzji o cofnięciu tych uprawnień.

Z mocy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy ustawodawca nie przewidział bowiem działania na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Stąd też sytuacja osobista i rodzinna skarżącego są bez znaczenia dla wyniku sprawy. Odzyskanie uprawnień możliwe jest zaś po przedłożeniu pozytywnego orzeczenia lekarskiego w wyniku badań kontrolnych, co wynika z treści wyżej przywołanego orzeczenia.

W niniejszej sprawie dochowano też wszelkich gwarancji procesowych strony, zaś uzasadnienia obu decyzji zawierają istotne dla wyniku sprawy elementy.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).

ec