Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 15/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Z. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do rozpatrzenia wniosku C. Z. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 października 2015 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz skarżącego C. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 października 2015 r., złożonym drogą elektroniczną, C. Z. zwrócił się do A. (określanej dalej w skrócie jako "Spółka") o przesłanie (na podany we wniosku adres poczty elektronicznej) informacji, czy Prezes Zarządu Spółki korzysta z samochodu służbowego stanowiącego jej własność, a jeżeli tak to o podanie marki pojazdu, numeru rejestracyjnego, daty produkcji, daty zakupu oraz ceny zakupu tego pojazdu.

W dniu 12 listopada 2015 r. A. drogą elektroniczną poinformowała wnioskodawcę, że nie będzie odpisywała na jego pisma.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność A. C. Z. wniósł o:

1. stwierdzenie bezprawnej bezczynności Spółki jako mającej charakter rażący i zobowiązanie Spółki do rozpoznania jego wniosku z dnia 128 października 2015 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

2. zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 28 października 2015 r. wysłał do Spółki wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie otrzymał żądanej odpowiedzi. Dodał, że jego zdaniem żądane informacje są informacją publiczną.

W odpowiedzi na skargę A. wniosła o jej oddalenie z uwagi na fakt, że wnioski skarżącego o udzielenie informacji publicznej były rozpatrywane zgodnie z przepisami ustawy. Dodała, że jest spółką prawa handlowego chroniącą swych pracowników, klientów i kooperantów w myśl Kodeksu spółek handlowych.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola

ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)

– dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej, także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji lub inny zobowiązany podmiot miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez podmiot będący spółką prawa handlowego.

Bezczynność organu lub innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.", polega na tym, że podmiot zobowiązany, w którego posiadaniu znajduje się informacja publiczna, nie podejmuje w terminie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie jako "k.p.a.". W sytuacji natomiast, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, jedynie informuje o tym wnioskodawcę pisemnie bez zachowania szczególnej formy. Podobnie w przypadku, gdy zaistnieją warunki określone

w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany tylko informuje o tym wnioskodawcę.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p.; żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie wymagały zatem rozważenia następujące istotne kwestie: czy A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy przedmiotowy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej.

Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Tak więc na gruncie u.d.i.p. krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, niebędące organami władzy publicznej.

Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym wspólnikiem A. i jej stuprocentowym udziałowcem jest Gmina (gmina miejska). Spółka jest osobą prawną ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która – co w sprawie jest bezsporne, gospodaruje mieniem publicznym - mieniem komunalnym. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw.

Trzeba również dodać, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne gminy obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 u.s.g.). Z Biuletynu Informacji Publicznej Spółki ([...]) wynika natomiast, że przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z jej umową, jest przede wszystkim działalność stadionów i innych obiektów sportowych, działalność szkoleniowa w zakresie sportu, sprzedaż detaliczna odzieży, kosmetyków i artykułów toaletowych, pozostała działalność rekreacyjna i związana ze sportem. W ramach prowadzonej działalności Spółka prowadzi i udostępnia basen.

W ocenie Sądu w sytuacji, gdy Gmina zaangażowała w spółkę prawa handlowego środki publiczne w wysokości 100% kapitału, to majątek tej spółki ma charakter publiczny, a sposób jego wykorzystania nie może być wyłączony spod społecznej kontroli, w szczególności wówczas, gdy jest on wykorzystywany w celu realizacji przez gminę zadań własnych.

Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym w tym o: c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

W rezultacie przedstawionych powyżej rozważań i ustaleń stwierdzić trzeba, że skoro majątek A. jest w całości majątkiem komunalnym, a więc majątkiem publicznym, a Spółka jako komunalna osoba prawna wykonuje zadania własne Gminy (z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych) to Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej jej składnika majątkowego, wykorzystywanego do realizacji tych zadań, jakim jest ewentualnie może być samochód służbowy, oczywiście wówczas, gdy posiada informacje, których udostępnienia domaga się skarżący.

Reasumując Sąd stwierdził, że skarga C. Z. zasługiwała na uwzględnienie skoro skarżący domagał się udzielenia informacji, czy Prezes Zarządu Spółki korzysta z samochodu służbowego, a jeżeli tak, to wskazania informacji o tym samochodzie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ustępu 2. i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika nadto, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Według art. 14 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Z treści pism złożonych przez strony do akt sprawy wynika, że Spółka nie udostępniła skarżącemu żądanej informacji publicznej w sposób i w terminie wynikającym z u.d.i.p., nadto nie powołała się, chociażby po zawiśnięciu sprawy przed sądem administracyjnym, na brak tej informacji. W konsekwencji Sąd uznał, że pozostawała w bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, od dnia złożenia wniosku, czyli od 28 października 2015 roku.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał A. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 października 2015 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd – w punkcie drugim sentencji wyroku - stwierdził jednocześnie, że bezczynność Spółki w rozpatrzeniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącego całkowicie bez odpowiedzi, a niezałatwienie jego wniosku we właściwym trybie i formie wynikało z dokonanej przez nią błędnej interpretacji przepisów u.i.d.p.

Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania, zasądzając od Spółki na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.

Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi była bezczynność.