Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 853/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak WSA Protokolant: Natalia Charewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005r. sprawy ze skargi W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "O." z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2004r. numer [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust.4 Ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz.1371) oraz na podstawie l.p.1.4.1. załącznika do ww. ustawy nałożył na "O." G. W. z siedzibą w T. (zwaną w dalszej części skarżącym) karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Z akt sprawy wynika, że w toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2004r. na drodze krajowej nr [...], pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] należącego do skarżącego, kierowca (właściciel pojazdu) okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej seria i nr [...], do której nie wpisano numeru rejestracyjnego pojazdu. W wyjaśnieniach złożonych na piśmie datowanym na [...] września 2004r. przedsiębiorca potwierdza nie wpisanie numeru rejestracyjnego do karty opłaty i wyjaśnia, że powyższe wynikało z niedopatrzenia oraz faktu, że firma posiada tylko jeden samochód ciężarowy.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2004r. skarżący wnosząc o uchylenie decyzji podnosi, że ponieważ posiada jeden samochód ciężarowy, którym wykonuje transport drogowy, nie uznał za konieczne wpisywanie w kartę opłaty za przejazd numeru rejestracyjnego pojazdu. Wskazuje ponadto, że transport drogowy w dniu kontroli wykonywał z uiszczoną opłatą, albowiem okazana karta siedmiodniowa miała wpisane pola "ważna od" oraz "ważna do", a kontrola odbyła się w dniu obejmującym ważność karty.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2005r. numer [...], działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust.1, art. 87 ust.1, 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i l.p.1.4.1. załącznika do ww. ustawy oraz § 4 ust.1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie organ I instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego i subsumcji przepisów ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

GITD podniósł, że bezspornym jest, iż w toku kontroli kierowca okazał siedmiodniową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych niewypełnioną w polu "numer rejestracyjny pojazdu". Organ podniósł, że skutek prawny uiszczenia opłaty następuje nie przez sam fakt kupienia karty, ale również poprzez wypełnienie jej zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia. Wskazał, że przedsiębiorca ponosi konsekwencje braku, niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia takiej karty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, W. G., podnosi, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ uznaje, że opłata została uiszczona, jednakże karta opłaty była nieprawidłowo wypełniona. Z uwagi na trudną sytuacje materialną wnosi o zmniejszenie kary i rozłożenie jej na raty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie jest bezsporny. Podczas kontroli drogowej kierowca okazał siedmiodniową kartę opłaty drogowej niewypełnioną w rubryce "numer rejestracyjny pojazdu". Powyższe wynika z niekwestionowanego protokołu kontroli, pisemnych wyjaśnień skarżącego oraz treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i samej skargi.

Ustawa o transporcie drogowym w art. 42 ust. 1 stanowi, iż za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy obowiązani są uiszczać opłaty. Maksymalna wysokość opłaty nie może być wyższa, niż 800 euro rocznie. Przedsiębiorcy wnoszą opłatę w jednostkach upoważnionych przez ministra właściwego do spraw transportu, (o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy), granicznych urzędach celnych, urzędach celnych wewnątrz kraju, stacjach benzynowych (opłaty dobowe, siedmiodniowe i miesięczne) oraz polskich organizacjach drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, które zawarły odpowiednie porozumienia w tym zakresie.

W myśl art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym minister właściwy do spraw transportu (w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów) został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych (zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2), wzorów dokumentów potwierdzających uiszczenie tej opłaty oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy.

Na podstawie wskazanej delegacji ustawowej, Minister Infrastruktury 14 grudnia 2001r. wydał rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001r., Nr150, poz. 1684 ze zm.).

Przepis § 5 ust 3 powołanego rozporządzenia stanowi, że kartę opłaty należy wypełnić przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu m.in. numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty. Termin ważności karty musi być wpisany tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione (§ 5 ust. 4). Według § 5 ust. 6 karta niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż wskazany w rozporządzeniu, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

Przepis § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w świetle, którego karta wypełniona inaczej, niż w sposób wyżej wskazany, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, co uzasadnia nałożenia kary pieniężnej z tytułu nie wniesienia opłaty, stracił aktualność z dniem 28 września 2003r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz.1452). Ustawa ta, w odniesieniu do powołanego rozporządzenia mająca wyższą moc w hierarchii źródeł prawa, wprowadziła do ustawy katalog kar pieniężnych w formie załącznika do ustawy.

Z zestawienia zmienionych przepisów ustawy o transporcie drogowym i niezmienionych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001r. wynika, że obecnie ustawodawca przewiduje sytuacje, gdy uznaje, że oplata jest uiszczona na podstawie dokumentu, jakim jest karta nieprawidłowo wypełniona. Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty ani nie wskazuje, jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem, tj. nieuiszczeniem opłaty. Powyższą kwestię, na potrzeby penalizowania tego stanu rzeczy, pozostawia do oceny orzecznictwa administracyjnego i sądowego.

Zdaniem Sądu, przy ocenie czy karta jest nieprawidłowo wypełniona, czy też jest niewypełniona należy kierować się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli więc karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie (dla innego pojazdu, w innym dniu itp.), uchybienie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań l.p.1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Innymi słowy, akcent należy tutaj położyć na charakter i zakres odstępstw od wymaganego sposobu wypełnienia karty drogowej z punktu widzenia możliwości obejścia przepisu art. 42 ustawy o transporcie drogowym.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że brak wypełnienia karty opłaty drogowej w polu "numer rejestracyjny pojazdu", zakwalifikować należało jako niewypełnienie tej karty, gdyż nie można ustalić czy przedmiotem wniesionej opłaty był transport stanowiący przedmiot kontroli. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, że posiada on tylko jeden samochód ciężarowy.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego są zgodne z prawem materialnym.

Wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd jest przejawem tzw. deliktu administracyjnego, dla bytu którego nie jest konieczna wina po stronie sprawcy. Dla penalizowania takiego zachowania jest stwierdzenie faktu nieuiszczenie opłaty, zaś taki stan rzeczy w odniesieniu do skarżącego został stwierdzony. Organ nie mógł nałożyć na skarżącego kary w innej wysokości niż wynikająca z załącznika do ustawy.

Wniosek strony o obniżenie kary nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd, albowiem, jak wskazano wyżej, zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest jedynie kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o rozłożenie należności na raty, ich umorzenie lub odroczenie jest organ, który wydawał decyzję w I instancji

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje też wystarczających podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a