Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 580/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 851/18 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Pi. G. (dalej Skarżący lub Strona) jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 851/18. Wyrokiem tym została na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: ppsa) oddalona skarga P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Organ odwoławczy lub GITD) z [...] września 2018 r. nr [...]. Decyzją tą Organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej kpa lub kodeks postępowania administracyjnego), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, 92b, 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 dalej jako ustawa o transporcie drogowym lub utd), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 201460.1 ze zm.).

Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy:

Funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego podczas przeprowadzonej 12 czerwca 2018 r. na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Scania oraz naczepy marki Schmitz, kierowanego przez Z. F., wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. G. — [...], stwierdzili nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Fakt nierejestrownia przebytej drogi wynikał z niedozwolonego użycia przez kierowcę magnesu blokującego urządzenie rejestrujące.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. W toku tego postępowania wysłano Stronie zawiadomienie o możliwości skorzystania z prawa czynnego udziału w sprawie na podstawie art. 10 § 1 kpa, którego to zawiadomienia mimo dwukrotnego awizowania nie podjął.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący reprezentowany przez adwokata zarzucił naruszenie:

- art. 7, 77 i 80 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

- art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu,

- art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie.

Organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Jako podstawę materialnoprawną wskazał w szczególności art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. Wyjaśnił, że w sprawie nie miał zastosowania art. 189d w zw. z art. 189a § 2 pkt 1 kpa. GITD uznał za udowodnione na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe, protokołu kontroli, protokołu

przesłuchania świadka, dokumentów przewozowych, że w okresie od godz. 04:30 do godz. 06:50 dnia 12 czerwca 2018 r. Strona wykonywała przewóz drogowy, w trakcie którego nie była rejestrowana aktywność kierowcy, prędkość pojazdu i przebyta droga. Działo się tak w wyniku niedozwolonego zastosowania magnesu. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z 12 czerwca 2018 r. organ I instancji zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w związku z naruszeniem ujawnionym w ww. protokole kontroli drogowej, jednak pismo to pomimo przesłania go na adres przedsiębiorcy uwidoczniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i podwójnego awizowania przez operatora publicznego, nie zostało odebrane przez adresata. Należy zatem uznać, że pismo zostało doręczone adresatowi w trybie art. 44 kpa.

Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, że nie miał on wpływu na powstałe naruszenie, Organ odwoławczy nie zgodził się ze Skarżącym, że nie mógł on zapobiec naruszeniu prawa przez jego kierowcę. Skoro bowiem przedsiębiorca nie był pewny stosowania się kierowcy do jego poleceń mógł kontrolowany pojazd wyposażyć w nowoczesny tachograf, którego czujnik ruchu jest odporny na działania pola magnetycznego. Dalej wskazał, że za naruszenia kierowcy popełnione w trakcie przewozu ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca niezależnie od odpowiedzialności kierowcy, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 utd. GITD wyjaśnił, że w sprawie art. 92 b utd nie znajdzie zastosowania bowiem, ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 utd ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach. które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Art. 92c utd dotyczy sytuacji nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia, którym nie można zapobiec, a istnienia takich okoliczności Skarżący nie wykazał, mimo że to na nim ciążył taki obowiązek.

Odnosząc się do podnoszonych przez Stronę trudności finansowych GITD wskazał, że kary za naruszenie ustawy o transporcie drogowy zostały określone sztywno na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd i organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Skarżący w skardze na tę decyzję zarzucił jej naruszenie:

- przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji wydanie przez organ I instancji decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy tj. bez przeprowadzenia niezbędnych dowodów celem ustalenia czy P. G. miał wpływ na powstanie naruszeń przepisów art. 92a ust. 1,6,7 utd;

- art. 10 kpa poprzez zaaprobowanie przez organ ll instancji pozbawienia P. G. możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i co za tym idzie uniemożliwienie mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, a także składanie wniosków dowodowych;

-przepisu art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 pkt. 1) utd poprzez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że P. G. nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wskazał na wstępie na przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Uznał, że zaskarżona decyzja w niczym nie narusza art. 7, art. 10 , art. 77 § 1 i art. 80 kpa, gdyż wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z regułami zawartymi w tych przepisach. WSA wyjaśnił, że podstawą uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa może być tylko naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zarzutu naruszenia przepisu art. 10 kpa Skarżący winien wykazać, jakimi dowodami dysponował, które w skutek błędu organu nie zostały zaprezentowane i jaki wpływ miałyby na treść przedmiotowej decyzji. W sytuacji gdy wszystkie okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione, to zdaniem WSA nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dowodu z przesłuchania Skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że Skarżący jako przedsiębiorca transportowy powinien wykazać odpowiednią staranność przy nadzorze nad przestrzeganiem prawa przez jego kierowców. Odnosząc się do terminu "braku wpływu" o którym mowa w art. 92c ust.1 utd, WSA wskazał powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, , że "(...) sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa". WSA za uzasadnione uznał stanowisko organów, że w toku całego postępowania Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek dowody mogące świadczyć o braku jego wpływu lub dochowaniu należytej staranności przy niniejszym przewozie. Sam fakt, iż kierowca odbył szkolenia i został pouczony przez pracodawcę o zakazie używania urządzeń zakłócających prawidłową pracę tachografu cyfrowego nie może zostać uznane za okoliczności zwalniające skarżącego z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust.1 utd.

P. G. zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 151 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Generalnego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 roku nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł, pomimo niezasadnego zaakceptowania przez organ II instancji faktu wydania przez organ I instancji decyzji w oparciu o niekompletny materia! dowodowy tj. bez przeprowadzenia niezbędnych dowodów celem ustalenia czy P. G. miał wpływ na powstanie naruszeń przepisów art. 92a ust. 1,6,7 utd (np. dowodu w postaci przesłuchania P. G. )

- art. 151 ppsa w zw. z art. 10 kpa poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Generalnego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 roku nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł, pomimo błędnego zaaprobowania przez organ II instancji pozbawienia P. G. możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i co za tym idzie uniemożliwienia mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, a także składanie wniosków dowodowych;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- przepisu art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 pkt. 1) utd poprzez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że P. G. nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Podnosząc te zarzuty wniósł o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w całości skargi P. G. na decyzję Generalnego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 roku albo

2) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji;

Wniósł też o zasadzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego obu instancji, oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co stosownie do art. 176 ppsa oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności tych zarzutów nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 ppsa, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 ppsa, jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy oraz obowiązkiem wykazania i uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Z kolei naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie warunki te nie zostały spełnione. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor trafnie przedstawia zasady postępowania administracyjnego, w szczególności wynikające ze wskazanych w skardze kasacyjnej art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 kpa. Jednak nie wskazuje zasadnie na naruszenie tych zasad. Zarzuty naruszenia tych przepisów odnosi jedynie do ustalenia przez organy, że nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wskazujące, że Skarżący jako podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, przyjmuje się, że powołana regulacja dotyczy wyłącznie sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych oraz nadzwyczajnych, których podmiot wykonujący przewóz nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest możliwe w przypadku powołania się przez niego na zaistnienie zdarzeń i okoliczności o charakterze wyjątkowym oraz nadzwyczajnym i wykazanie, że istotnie wystąpiły one w sprawie, a także wykazania ich wpływu na wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Należy także zauważyć, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, było wynikiem sytuacji nadzwyczajnej, wyjątkowej, niemożliwej do przewidzenia. Przeciwnie - w sprawie jest niewątpliwe, że do omawianego naruszenia doszło na skutek działań osoby, którą Skarżący posługiwał się przy prowadzeniu działalności. Należy zaznaczyć, że za działalność podmiotu wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność ten podmiot, na nim też spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi posługuje się w wykonywaniu działalności gospodarczej. Należy też zauważyć, że Skarżący jako profesjonalista powinien mieć świadomość, że działanie stosowanego w jego pojeździe urządzenia rejestrującego może być zakłócone przez użycie magnesu i nie podjął działań organizacyjnych i technicznych skutecznie zapobiegającym możliwości takich zakłóceń. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszą się tylko do braku przesłuchania Skarżącego. Jednak Skarżący nie podnosi, jakie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne mogłyby być wykazane przez przeprowadzenie takiego dowodu. Wobec przedstawionego wyżej rozumienia art. 92c ust. 1 pkt 1 utd samo tylko subiektywne przekonanie Skarżącego o dołożeniu przezeń należytej staranności dla zapobiegania zakłóceniom pracy urządzeń rejestrujących nie mogłoby stanowić u uznaniu zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w tym przepisie, skoro Skarżący nie powołuje się na wyjątkowe okoliczność, których nie mógł przewidzieć, a powoływane przezeń okoliczność w postaci odpowiedniego przeszkolenia kierowców zostały przez organy administracji i Sąd I instancji wzięte pod uwagę i trafnie uznane za niemogące stanowić o zastosowaniu art. 92c ust. 1 pkt 1 utd

Również zarzut naruszenia art. 10 kpa nie jest trafny. Skarżącemu wysłano na jego adres zawiadomienie o wszczęciu postępowania i możliwości wzięcia udziału w sprawie. Wezwanie to mimo dwukrotnego awizowania nie zostało podjęte, zatem trafnie uznane zostało za skutecznie doręczone zgodnie z art. 44 kpa. Ponadto Skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazuje nawet, jaki istotny wpływ na wynik sprawy, miałby aktywne jego udział w postępowaniu, gdyby miał miejsce poczynając od postępowania przed organem I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że WSA zasadnie nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji wymienionych w zarzutach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów. Realizację zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, zapewniają przepisy regulujące postępowanie dowodowe. W myśl art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących faktów mających w sprawie znaczenie prawne. Określenia tych faktów dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy, do których ustalenia zobowiązany jest organ administracji publicznej rozpoznając sprawę (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2017, wydanie 15, s. 449 – 451). W rozpoznawanej sprawie zakres niezbędnych ustaleń faktycznych wyznaczały przepisy art. 92a ust. 1 i 2 w związku z lp.. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenie opisane w w. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ma miejsce wówczas, gdy urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące nie rejestruje parametrów prędkości pojazdu, przebytej drogi i aktywności kierowcy. W związku z tym obowiązkiem organów było zebranie dowodów dotyczących naruszenia przez wykonującego przewóz drogowy nakazu rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy dotyczący istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W sprawie nie ulegało wątpliwości, że przeprowadzona. kontrola na drodze wykazała nierejestrowanie prędkości pojazdu, przebytej drogi i aktywności kierowcy. . Wynikało to jednoznacznie z protokołu kontroli i zeznań kierowcy, który zeznał że używał niedozwolonego przedmiotu (magnesu) w celu zakłócenia prawidłowego działania tachografu. Ustalenia dokonane przez organ na podstawie wymienionych dowodów były kompletne i prawidłowe, a ponadto nie zostały skutecznie podważone.

W konsekwencji tych niezakwestionowanych skutecznie ustaleń faktycznych, Sąd pierwszej instancji również prawidłowo uznał, że w sprawie nie miał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, gdyż nie zachodziły wymienione w nim przesłanki, a tym samym nie doszło do naruszenia tego przepisu przez jego niezastosowania, co czyni podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu niezasadnym. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 93 ust. 3 utd, skoro podstawa umorzenia postępowania na podstawie tego przepisu jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd.

Ponieważ zasadnie Sąd I instancji w działaniach organów administracji nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem prawidłowo zastosował art. 151 ppsa oddalając skargę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 w zw. § 14 ust. 2 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2650).