Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 200/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 232 § 1 pkt 1 art. 58 § 1 pkt 6 , 2, art. 190, art. 3 par. 2, art. 52 par. 3, 4, art. 53 par. 2, , art. 3 par. 2 pkt 4, 4a,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 90 ust. 4e
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi Zakładu Doskonalenia Zawodowego w K. na czynność Prezydenta Miasta K. wykonującego funkcję starosty w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji p o s t a n a w i a 1.odrzucić skargę; 2.zwrócić Zakładowi Doskonalenia Zawodowego w K.cały uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

1. Skarga do Sądu

1.1. Zakład Doskonalenia Zawodowego w K. ("Zakład") złożył w dniu

23 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego) skargę przeciwko Gminie K.,

w której wniósł o uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., obowiązku Gminy K. wypłacenia Zakładowi kwoty 90 610 zł tytułem dotacji przysługującej na uczniów Niepublicznej Zasadniczej Szkoły Zawodowej

z Oddziałami Integracyjnymi w K., za okres od września do grudnia 2012 r. Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. skarżący wskazał, że podstawę orzeczenia Sądu winien stanowić przepis art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a".

1.2. W uzasadnieniu skargi Zakład wskazał, że pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. wezwał Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256,

poz. 2572 ze zm.), dalej ustawa o systemie oświaty. Podniósł, że jakkolwiek sprawy o zaniechanie wypłacenia dotacji są rozpatrywane przez sądy powszechne, to w orzecznictwie sądów administracyjnym nie ma jednolitego stanowiska w przedmiocie właściwości przy orzekaniu w sprawach wypłacenia dotacji. Skarżący wyjaśnił ponadto, że odmowa wypłaty dotacji związana jest z ustawą z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 205 r., poz. 1206 ze zm.), która zmodyfikowała klasyfikacje szkolnictwa zawodowego.

1.3. Uzupełniając braki formalne skargi, skarżący wskazał, że podstawę prawną żądania stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a oraz art. 90 ust 3 ustawy o systemie oświaty. Wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest wadliwe wykonanie czynności obliczenia i wypłacenia dotacji za okres od 1 września 2012 r. do

31 grudnia 2012 r., skutkujące zaniżeniem przez Gminę K. przysługującej z mocy prawa dotacji na 71 uczniów Niepublicznej Zasadniczej Szkoły Zawodowej oraz 99 uczniów Niepublicznego Technikum Zawodowego w K.. Organem, którego dotyczy skarga jest Prezydent Miasta wykonujący zadania starosty.

1.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wskazał, że sprawa, której przedmiotem były czynności Prezydenta Miasta K., polegające na bezpodstawnym zaniechaniu obliczenia i wypłaty dotacji, była przedmiotem rozpoznania przez WSA w K., który wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 458/13 odrzucił skargę. Przedmiotowa skarga, jakkolwiek nieco inaczej formułuje zarzut, w rzeczywistości zmierza do stwierdzenia obowiązku wypłacenia dotacji i winna podlegać odrzuceniu. Wniosek o odrzucenie uzasadnia też brak właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy.

Z kolei wniosek o oddalenie skargi, według organu uzasadnia okoliczność, że skarżący nie nabył prawa do żądanej dotacji, z powodu nie spełnienia wymogów formalnych do ubiegania się o tę dotację.

2. Postanowienie Sądu I instancji

2.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia

21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 559/13 odrzucił skargę Zakładu. Zdaniem Sądu zarówno wyliczenie kwoty ustalonych w budżecie jednostki samorządu terytorialnego wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, jak i późniejsza konkretyzacja wysokości dotacji (50% wydatków bieżących pomnożona przez liczbę uczniów) i jej wypłacenie, są czynnościami o charakterze technicznym wykonywanymi przez organ wykonawczy. Są to czynności o charakterze księgowo rachunkowym, które nie mogą być zakwalifikowane jako czynności z zakresu administracji publicznej określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

3. Postanowienie Sądu II Instancji

3.1. Na skutek skargi kasacyjnej Zakładu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 304/14 uchylił zaskarżone postanowienie WSA w K..

3.2. Uznając za uzasadniony zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

w związku z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. NSA wskazał, że czynność organu wykonawczego mająca na celu obliczenie wysokości dotacji i jej wypłacenie dla placówki niepublicznej jest czynnością z zakresu administracji publicznej

w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa. Ustawa nie określa wysokości dotacji, a zatem jej obliczenie jest wykonaniem prawa. Oznacza to, że ocena zgodności z prawem tego rodzaju czynności – w tym wypadku ustalenia kwoty dotacji na jednego ucznia – stosownie do treści

art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako czynności z zakresu administracji publicznej podlega kontroli sądów administracyjnych.

3.3. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd pierwszej instancji, przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi, winien ocenić zachowanie trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 52 § 3

i art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., czego nie badał z uwagi na powody wydania zaskarżonego postanowienia.

4. Ponowne postępowanie przed WSA w K.

4.1. Na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. pełnomocnik organu oświadczył, że 11 lutego 2013 r. zostało skierowane pismo do ZDZ w K., zgodnie

z potwierdzeniem odbioru odebrane 15 lutego 2013 r., informujące o niezasadności żądania dotacji za miesiące wrzesień - grudzień 2012 r. Stąd zdaniem organu pismo z dnia 28 lutego 2013 r. pod tytułem wezwanie do zapłaty należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącego, odpowiadając na pytanie kiedy skarżący dowiedział się o tym, że nie otrzyma dotacji za okres wrzesień - grudzień 2012 r. oświadczył, że nie dowiedział się do dzisiaj albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wysłane 27 czerwca 2013 r. do Prezydenta Miasta pozostało bez żadnej odpowiedzi, dlatego też w przewidzianym terminie została skierowana do sądu skarga.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

5.1. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Prezydenta Miasta K., dotycząca obliczenia wysokości dotacji i jej wypłacenia, podjęta na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest

w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne

i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co

w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Mając na uwadze treść art. 190 ustawy p.p.s.a. oraz stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 304/14, Sąd stwierdził że czynność będąca przedmiotem skargi stanowi czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., a zatem podlega kontroli sądu administracyjnego.

5.2. Przystępując do oceny zachowania trybu wniesienia skargi, stosownie do wytycznych NSA zawartych w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r., należy wskazać, że zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Dla oceny prawidłowości powyższego trybu istotne jest więc ustalenie momentu, w którym skarżący dowiedział się, a nawet już mógł się dowiedzieć

o podjęciu czynności.

Z akt sprawy wynika, co jest też bezsporne, że skarżący skierował do Prezydenta Miasta K. pismo z dnia 28 lutego 2013 r. stanowiące wezwanie do zapłaty kwoty 90 610 zł. Oznacza to, że już w tym dniu skarżący wiedział o czynności będącej przedmiotem skargi. Z faktem tym koresponduje też złożone na rozprawie przez organ oświadczenie, że 11 lutego 2013 r. zostało skierowane do skarżącego pismo (odebrane 15 lutego 2014 r.), informujące o niezasadności żądania przedmiotowych dotacji. Ponadto z art. 90 ust. 4e ustawy o systemie oświaty wynika, że dotacje są przekazywane na rachunek bankowy szkoły lub zespołu szkół w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że część za grudzień przekazywana jest w terminie do dnia 15 grudnia. Analiza przywołanej regulacji wskazuje, że o omawianej czynności skarżący mógł się dowiedzieć już w grudniu 2012 r.

Powyższe oznacza, że pismo Zakładu z dnia 26 czerwca 2013 r. stanowiące wezwanie Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Uchybienie to, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi.

5.3. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uznania pisma skarżącego z dnia

28 lutego 2013 r. zatytułowanego "Wezwanie do zapłaty" za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co sugeruje organ (pkt 4.1.). Treść wskazanych pism nie nasuwa bowiem żadnych wątpliwości, co do ich kwalifikacji i nie wymaga dodatkowej interpretacji. Co więcej ewentualne uznanie pisma z dnia 28 lutego 2013 r. za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Konsekwencją przyjęcia tego poglądu byłoby również odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. zasadą jest, że skargę wnosi się

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy p.p.s.a, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a.). Przyjmując, co sugeruje organ, że pismo skarżącego z dnia 28 lutego 2013 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz brak jest odpowiedzi organu na to wezwanie, należy wskazać, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie wynosiłby sześćdziesiąt dni i byłby liczony od dnia wniesienia tego wezwania. Termin ten upłynąłby w dniu

29 kwietnia 2013 r., natomiast skarga została wniesiona 23 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego), tj. po terminie. Z ostrożności uznając nawet, że odpowiedź na to wezwanie nastąpiła w dniu 26 marca 2013 r., tj. w dniu otrzymania przez Zakład pisma z dnia 19 marca 2013 r., to i tak wniesienie przedmiotowej skargi do Sądu nastąpiłoby po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art.53 § 2 ustawy p.p.s.a.

5.4. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.