Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 215/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w I Wydziale na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B. S.A. w S. Oddział E. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] do Naczelnika Urzędu Celnego w T. wpłynął wniosek "B." S.A. o zwrot należności z tytułu wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty pobranych w okresie od dnia 1 maja 2004r. do dnia 1 października 2004r. Wniosek dotyczył zwrotu należności celnych w łącznej kwocie 2.670.306,00 zł wraz z odsetkami za okres od dnia zapłaty należności celnych do dnia ich zwrotu, pobranych z tytułu wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty w stosunku do 146 zgłoszeń celnych dokonanych w Urzędach Celnych w T., G. i W. w okresie od dnia 1 maja 2004r. do dnia 1 października 2004r. Pełnomocnik Spółki podniósł, że należności celne przywozowe uiszczone ze zgłoszenia celnego [...] z [...] w kwocie 14.257,70 zł w dniu uiszczenia pobrane zostały bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji RP. Żądanie zwrotu cła pełnomocnik oparł na wykładni dokonanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Skoma Lux sro przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (C-161/06) z dnia 11 grudnia 2007r. W ocenie pełnomocnika okoliczność opublikowania w języku polskim wspólnotowych aktów normatywnych w zakresie prawa celnego, w Polskim Wydaniu Specjalnym Dziennika Urzędowego UE w dniu 1 października 2004r. przesądza o tym, iż należności celne uiszczone w okresie od 1 maja 2004r. do tej daty zostały pobrane bezprawnie i powinny ulec zwrotowi.

Pismem z dnia [...] Naczelnik poinformował wnioskodawcę, iż w stosunku do wymienionych we wniosku z dnia [...] 43 zgłoszeń celnych organem właściwym jest Naczelnik Urzędu Celnego w G., a co do 4 zgłoszeń celnych - Naczelnik Urzędu Celnego w W.

W odpowiedzi na wezwanie organu, pełnomocnik strony, w piśmie z dnia [...], powtórzył argumentację zawartą we wniosku z [...] i podważył zasadność konieczności określenia trybu postępowania, w jakim wniosek o zwrot należności celnych ma zostać rozpatrzony, gdyż świadczenia zostały pobrane bez podstawy prawnej. Strona powołała się na przepisy art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 72 § 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r., Nr 8, poz.60 t.j. ze zm.), a gdyby organ uznał, iż wskazane przepisy nie mają w sprawie zastosowania, domagała się prawidłowego zastosowania przepisu art. 236 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L. 302 z dnia 19 października 1992r. ze zm.).

Dnia [...] wpłynął wniosek pełnomocnika strony o połączenie do rozpoznania oraz rozstrzygnięcia toczących się postępowań celnych wszczętych przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. z wniosku z dnia [...]. Dnia [...] wpłynęło pismo z Wydziału Rozliczeń Ceł i Podatków Izby Celnej w T. informujące o dokonanych zapłatach i zwrotach należności celnych dotyczących zgłoszeń celnych wskazanych we wniosku z [...]. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego nie uwzględnił powyższego wniosku, z uwagi na to, iż stan faktyczny poszczególnych spraw jest różny i jest oparty na różnych podstawach prawnych. W dniu 6 lipca 2009r. wpłynęło zażalenie pełnomocnika strony na w/w postanowienie. Postanowieniem z dnia

[...] Dyrektor Izby Celnej w T. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Decyzją z dnia [...], znak: [...], Naczelnik Urzędu Celnego w T. odmówił Spółce zwrotu należności celnych przywozowych za towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku.

Organ wyjaśnił, że wniosek pełnomocnika o zwrot należności wpłynął w dniu

[...]. W tej dacie obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie których organy celne orzekają o zwrocie należności celnych jest Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej WKC) i wymienione przez pełnomocnika strony we wniosku pozostałe przepisy nie mają zastosowania. Zgodnie z regulacjami zawartymi w WKC zwrot należności celnych może zostać dokonany wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek

i spełnienia warunków w nich wymienionych. Organ wskazał na treść art. 236 ust. 1 WKC, zgodnie z którym należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi wówczas, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Zdaniem organu należności takie podlegają umorzeniu, gdy w chwili zaksięgowania ich kwota nie była prawnie należna lub, że kwota została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Nie podlegają zaś zwrotowi ani umorzeniu, gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej. Naczelnik Urzędu Celnego podkreślił, że zgodnie z art. 236 ust. 2 WKC należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek taki należy złożyć we właściwym urzędzie celnym. Termin do jego złożenia może zostać przedłużony na wniosek strony.

Odnosząc się do wskazanego w uzasadnieniu wniosku orzeczenia ETS C-161/06 z dnia 11 grudnia 2007r. organ podniósł, że w tym wyroku ETS orzekł m.in. w przedmiocie ograniczenia w czasie skutków niniejszego orzeczenia. Trybunał wskazał, że orzeczenie zapadłe w tej sprawie nie rodzi po stronie organów celnych państw członkowskich obowiązku weryfikacji tych decyzji, które stały się ostateczne przed wydaniem przedmiotowego wyroku. Wyrok ten wywiera bezpośredni skutek tylko w obszarze tych decyzji, które w chwili wydania wyroku ETS z 11 grudnia 2007r. były przedmiotem skargi administracyjnej lub sądowej. Organ wywodził, że w takim stanie rzeczy obowiązek zwrotu pobranych należności może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które w chwili wydania wyroku ETS były przedmiotem odwołania lub skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem organu z materiału dowodowego wynika, iż w chwili wydania wyroku w stosunku do zgłoszenia celnego z [...] nie toczyło się postępowanie odwoławcze i nie była wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Ponadto organ wywiódł, że okoliczności faktyczne sprawy wskazanej przez wnioskodawcę i zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 275/05 z dnia 20 lipca 2005r. zasadniczo różnią się od okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego przedmiotowy wniosek o zwrot należności celnych mógłby być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w trybie art. 236 ust. 1 WKC, pod warunkiem złożenia go w terminie określonym w art. 236 ust. 2 czyli przed upływem 3 lat licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Termin do złożenia takiego wniosku upłynął w dniu 14 maja 2007r.

Ponadto organ wskazał, iż do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] wydane zostały na podstawie art. 128 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny decyzje zwrotowe z dnia [...], [...] i [...] na podstawie których strona otrzymała zwrot należności celnych przywozowych w kwotach odpowiednio 3.949,30 zł, 7.108,90 zł oraz 2.714,70 zł.

W odwołaniu złożonym na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i zmianę zaskarżonej decyzji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik strony złożył także wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego w przedmiocie postanowienia Naczelnika UC w T. z dnia [...] w przedmiocie odmowy połączenia toczących się przed organem celnym postępowań oraz o uchylenie postanowień z dnia [...] oraz [...], z [...] i [...]. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP; rażące naruszenie przepisu art. 236 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; naruszenie art. 72 § 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i 3, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 187 § 1, art. 210 § 4 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 90 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz.622). Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono cały szereg błędów w ustaleniach faktycznych, przede wszystkim opartych na błędnej interpretacji orzeczenia ETS z dnia 11 grudnia 2007r.

W dniu [...] wpłynął do Dyrektora IC wniosek pełnomocnika strony o połączenie do rozpoznania i rozstrzygnięcia toczących się przed organem postępowań wszczętych z odwołań z dnia [...] postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy odmówił połączenia postępowań z uwagi na fakt, iż część z nich dotyczy zgłoszeń celnych, na podstawie których towar objęto procedurą uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych i strona otrzymała na podstawie decyzji zwrot cła, w części przypadków strona była zwolniona z zapłaty cła, a w części przypadków strona uiściła należności celne. W ocenie organu stan faktyczny toczących się postępowań jest różny i oparty jest na różnej podstawie prawnej.

Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] utrzymał w zaskarżoną decyzję organu celnego I instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że pełnomocnik strony dokonał wielokrotnego powtórzenia tych samych co w odwołaniu zarzutów, przedstawiając je jedynie w innym ujęciu.

Organ wskazał, że przedmiotem sporu są konsekwencje spowodowane nie opublikowaniem w języku polskim aktów wspólnotowych, w dniu wejścia Polski do struktur UE.

Organ podkreślił, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004r. na mocy art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej, Polska zobowiązała się przestrzegać postanowień traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot, na zasadach określonych w tych traktatach. Dorobek prawny Wspólnoty został inkorporowany do krajowego porządku prawnego i stał się prawem obowiązującym na terytorium Polski. Dotyczy to także wspólnotowego prawa celnego. W opinii organu, zgodnie z przytoczonymi postanowieniami Aktu Przystąpienia, wspólnotowe przepisy prawa celnego stały się z dniem 1 maja 2004r. źródłem prawa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odrębną kwestią pozostawała kwestia języka, w którym powyższe przepisy powinny być publikowane. Organ powołał się na art. 53 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 314 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 61 Aktu Przystąpienia. Z przepisów tych wynika, że języki państw członkowskich mają status języków autentycznych traktatów oraz że języki państw członkowskich są także językami urzędowymi. Natomiast z treści art. 58 Aktu Przystąpienia wynika, że teksty aktów instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny w języku m.in. polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych jedenastu językach. Organ stwierdził, że powinny one zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE, jeśli teksty w obecnych językach były w ten sposób publikowane. Powołał się także na art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) stanowiący, iż rozporządzenie wspólnotowe ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane i w związku tym w opinii organu organy celne z dniem 1 maja 2004r. zaczęły stosować rozporządzenia wspólnotowe. Dyrektor Izby Celnej podniósł także, iż krajowe sądy administracyjne wydawały niejednolite orzeczenia, badając zgodność z prawem rozstrzygnięć organów celnych podjętych na podstawie prawa wspólnotowego. Jako przykład organ wskazał dwa wyroki sądów administracyjnych. Pierwszy powoływany przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt SA/Bd 275/05 uchylił decyzje organów celnych. Natomiast drugi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn. akt I SA/Sz 451/06 oddalił skargę strony.

W opinii Dyrektora Izby Celnej treść powołanego przez stronę wyroku ETS z 11 grudnia 2007 r., C-161/06 stoi w zgodzie z rozstrzygnięciem wydanym przez organ pierwszej instancji. Zainteresowane państwa członkowskie nie mają na podstawie prawa wspólnotowego obowiązku zakwestionowania decyzji administracyjnych lub orzeczeń sądowych wydanych na podstawie wskazanych przepisów, jeżeli stały się one ostateczne na mocy obowiązujących przepisów krajowych. Zdaniem organu literalna interpretacja postanowień wyroku ETS prowadzi do konkluzji, że obowiązek zwrotu pobranych należności celnych może dotyczyć tylko aktów administracyjnych, które w chwili wydania wyroku były przedmiotem odwołania lub skargi do sądu administracyjnego.

Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, zdaniem organu odwoławczego wynikało, iż w chwili wydania wyroku ETS w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia celnego z dnia [...] nie toczyło się postępowanie odwoławcze i nie była wniesiona skarga do sądu administracyjnego.

Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, poprzez naruszenie zasady nieretroakcyjności prawa, kwalifikacji świadczeń jako należności celnych przywozowych oraz z zarzutem rażącego naruszenia art. 236 WKC. Niemożliwe było jego zdaniem zastosowanie

w przedmiotowej sprawie art. 72 § 1 w zw. z art. 1 i art. 3 Ordynacji podatkowej. Wskazał w tym miejscu, że zastosowanie przepisów podatkowych do spraw celnych jest możliwe tylko i wyłącznie w zakresie, w jakim przewiduje to ustawa z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne. Przepisy art. 1, art. 3 oraz art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej nie mieszczą się jak podnosi organ w dyspozycji, o której mowa w art. 73 ust.1 i art. 66 ust. 1 Prawa celnego. Organ wskazał, że pełnomocnik strony w piśmie z [...] pozostawił Naczelnikowi Urzędu Celnego możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 236 WKC. W związku z powyższym zarzuty proceduralne związane z przyjęciem przez organ tryby przewidzianego w tym przepisie są w opinii organu sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Dyrektor Izby Celnej powołując się na orzecznictwo ETS w sprawie należności celnych prawnie nienależnych, wskazał w jakich sytuacjach można mówić o uiszczonych lub zaksięgowanych prawnie nienależnych należnościach. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ani jedna z wymienionych w orzecznictwie ETS sytuacja, w której można by żądać zwrotu cła na podstawie art. 236 WKC. Raz jeszcze podkreślono, że powoływany przez stronę wyrok ETS z 11 grudnia 2007r. zapadł w indywidualnej sprawie, w której stan faktyczny nie był tożsamy ani nawet równoznaczny z sytuacją, w jakiej znajdowała się w spornym okresie strona. Zdaniem organu Trybunał wskazał wyraźnie, iż orzeczenie zapadłe w tej konkretnej sprawie nie może rodzić po stronie organów celnych państw członkowskich obowiązku weryfikacji decyzji, które stały się ostateczne przed jego wydaniem. Organ podkreślił także, że strona nie wykazała żadnych nieprzewidzianych okoliczności lub losowych wypadków spowodowanych działaniem siły wyższej, co miałoby wpływ na niedochowanie trzyletniemu terminowi, o którym mowa w art. 236 WKC. Ciężko uznać, zdaniem organu, za taką wyjątkową okoliczność wydanie orzeczenia ETS. Odnosząc się wreszcie do zarzutu naruszenia art. 90 Prawa celnego, organ podkreślił, że jest to przepis fakultatywny, a nie obligatoryjny dla organu celnego.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy umożliwiający wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Prawidłowo wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy, z czego strona nie skorzystała. W związku z powyższym za nietrafny uznał organ zarzut prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Nie zgodził się także z zarzutem nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy, wskazując, że organ pierwszej instancji zgodnie z art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej informował pełnomocnika strony o każdym przypadku nie załatwienia sprawy

w terminie, podawał przyczyny oraz wskazywał nowy termin. Jak podkreślił organ zasada prawdy materialnej nie może ustępować zasadzie szybkości postępowania. Wskazano w tym miejscu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie z dnia 6 marca 2007 r., I SAB/Go 12/06.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie organu celnego II instancji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji ponownie zarzucił naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji, art. 236 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego WKC. Na wypadek nie podzielenia przez Sąd powyższej argumentacji pełnomocnik zarzucił organowi błędne przyjęcie, że brak jest uzasadnionych przesłanek do przedłużenia terminu, błędne uznanie, że wniosek złożono z rażącym uchybieniem terminu i że przesłanki zwrotu świadczenia określone w w/w przepisie nie zostały spełnione. Ponadto w skardze zawarto zarzut naruszenia art. 72 § 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i 3 oraz w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegający na jego niezastosowaniu w stosunku do dokonanego nienależnego świadczenia. Pełnomocnik podniósł także zarzut naruszenia art. 127 i art. 233 ust. 1 i 2 w zw. z art. 210 i art. 222 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady dwuinstancyjności. Jego zdaniem organ ograniczył się do częściowej oceny zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, bez ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie oraz odniesienia się do wszystkich argumentów. Podobnie jak w odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organowi zarzucono liczne błędy w ustaleniach faktycznych, głównie związane z przyjęciem trybu wynikającego z art. 236 ust. 1 WKC oraz nieprawidłową interpretacją orzeczenia ETS z dnia 11 grudnia 2007r.

Strona skarżąca wskazała, że jej zdaniem w okresie objętym przedmiotową decyzją nie obowiązywały w stosunku do obywateli polskich akty prawne UE nie opublikowane w języku polskim, nakładające obowiązki. Warunkiem ich obowiązywania jest ogłoszenie w polskiej wersji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. Skarżący wskazał, że z dniem 1 maja 2004r. w związku z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej ustawa z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., nr 75, poz.802 ze zm.) została uchylona.

Fundamentalne znaczenie, w opinii strony, ma art. 254 ust. 2 TWE, z którego wynika, iż warunkiem obowiązywania rozporządzenia jest jego opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jak podnosił pełnomocnik skarżącej, ETS orzekł w wyroku z dnia 11 grudnia 2007r. w sprawie Skoma-Lux sro przeciwko Celni reditelstvi Olomouc C-161/06, że art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do UE Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, by można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, nie opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego - jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostki w tym państwie. Orzekając, że nie można powoływać się na przepisy wspólnotowe, które nie zostały opublikowane w języku państwa członkowskiego wobec jednostki w tym państwie, Trybunał dokonał wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 TWE. Jak podnosiła strona w odwołaniu mające znaczenie dla przedmiotowej sprawy rozporządzenia Rady (EWG) z 12 października 1992r. oraz z 3 maja 1988r. zostały opublikowane w dniu 1 października 2004r. (rozdział 2 tom 4 Polskiego Wydania Specjalnego Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej). Z kolei rozporządzenie Komisji (EWG) z 2 lipca 1993r. zostało opublikowane w dniu 7 sierpnia 2004r. (rozdział 2 tom 6 Polskiego Wydania Specjalnego Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej). Zdaniem strony skarżącej w okresie od 1 maja 2004r. do 1 października 2004r. nie istniała podstawa do poboru uiszczonych należności.

Co do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji pełnomocnik wskazał, że organy przy pobieraniu opłat na rzecz państwa powinny kierować się wyraźnymi przepisami prawa, a nie działać bez podstawy prawnej. Powtórzony został także zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia zasady nieretroakcji prawa. W opinii strony skarżącej organy nie działały na podstawie i w granicach prawa. Nieprawidłowo również zastosowano przepis art. 236 WKC, który w opinii strony skarżącej nie obowiązywał wówczas na terenie RP. Pełnomocnik wskazał dodatkowo na treść art. 8 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym jej przepisy stosuje się bezpośrednio. Jego zdaniem w sytuacji tzw. luki prawnej można stosować bezpośrednio właśnie przepisy ustawy zasadniczej.

W uzasadnieniu skargi wskazano także na fakt bezzasadnego zastosowania w niniejszej sprawie art. 236 WKC. Pełnomocnik w toku postępowania wskazał, że przepis ten może być stosowany jedynie odpowiednio i nie może być stosowany wprost. Ma to związek z tym, że stosowanie przepisu odpowiednio wyłącza obowiązek zachowania terminu trzyletniego do złożenia wniosku o zwrot należności. Pełnomocnik podnosił, że wystarczającą przesłanką do zwrotu pobranych należności powinien być fakt ich nienależnego pobrania.

Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że organ powinien w celu wypełnienia luki prawnej zastosować wskazane przepisy Ordynacji podatkowej, które stanowią lex generalis dla kwestii zwrotu świadczeń pobranych bez podstawy prawnej i z tego powodu powinny być stosowane. Zdaniem strony skarżącej organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, nie dokonując ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie. Nie odniósł się także do większości zarzutów strony, ograniczając się do stwierdzenia, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie. Według pełnomocnika strony organ stosował przepisy prawa instrumentalnie, dokonując licznych nadużyć. Dyrektor Izby Celnej bezzasadnie uznał, że nie jest związany sformułowanymi zarzutami strony skarżącej. Nie prowadził także postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Pełnomocnik powołał się w tym miejscu na wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1997r., I SA/Lu 459/96. W opinii strony działanie organu w niniejszej sprawie nacechowane jest nadmiernym formalizmem i narusza zasadę prawdy obiektywnej. Organ nie wyjaśnił stronie przesłanek swojej decyzji, opierając uzasadnienie decyzji jedynie na wyjaśnieniu treści przepisu art. 236 WKC oraz powołanych przez stronę wyroków ETS. Zdaniem strony ustalenia organu są rażąco sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i dokonane z pełną ignorancją zasad prawnych oraz obowiązujących aktów normatywnych. Strona odniosła się także do licznych jej zdaniem błędów organu w ustaleniach faktycznych. Raz jeszcze podkreślono, jak w odwołaniu, że organ bezzasadnie przyjął, iż to pełnomocnik strony wskazał na zastosowanie w sprawie wprost przepisu art. 236 ust. 1 WKC.

Zdaniem strony organ dokonał nieprawidłowej wykładni treści wyroku ETS z dnia 11 grudnia 2007r., dokonując na tej podstawie ustaleń sprzecznych z poglądem wyrażonym przez Trybunał. Jak podniósł pełnomocnik strony skarżącej, ETS wskazał bowiem, że z samego brzmienia art. 254 ust. 2 TWE wynika, iż rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie jeżeli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE. Ponadto z orzeczenia ETS, jak wskazywała strona wynika, że zgodnie z art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację aktu w tym samym języku

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Pełnomocnik strony skarżącej powołał się także na wyrok ETS z dnia 25 stycznia 1979r. w sprawie 98/78 Racke, który został przywołany w omawianym wcześniej orzeczeniu. Wynika z niego jednoznacznie, zdaniem strony skarżącej, że nie można powołać się wobec osób fizycznych i prawnych w państwie członkowskim na akt przyjęty przez instytucję wspólnotową, taki jak rozporządzenie w postępowaniu przed sądem krajowym, zanim osoby te nie będą mogły zapoznać się z nim poprzez prawidłową publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W ocenie strony organ również nieprawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie można zastosować dyspozycji wynikających z wyroku ETS z dnia 11 grudnia 2007r. z uwagi na odmienny stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Z istotnych dla sprawy a niespornych okoliczności stanu faktycznego wynika, iż w uzasadnieniu wniosku o zwrot należności wskazano, iż zastosowane przez organ celny przepisy prawa wspólnotowego tj. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 1315/88 z dnia 03 maja 1998r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, jak również rozporządzenie (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych, zostały opublikowane w dniu 01 października 2004r. Zdaniem strony oznacza to, iż do dnia 01 października 2004r. brak było przepisów stanowiących podstawę wykonania określonych obowiązków, w tym wyliczenia należności oraz podstawy do ich pobrania.

Organ rozpatrzył przedmiotowy wniosek w trybie art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) i na podstawie ust. 2 art. 236 odmówił zwrotu należności celnych stwierdzając, iż wniosek złożono po upływie trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Organ przyjął, iż "dniem powiadomienia dłużnika o należnościach celnych" jest dzień złożenia zgłoszenia celnego.

W skardze Spółka podkreśliła, że brak jest podstaw do stosowania w sprawie art. 236 WKC bowiem wpłacone przez stronę środki nie stanowiły należności celnych przywozowych z uwagi na fakt, iż w chwili ich uiszczania nie istniała podstawa prawna do ich poboru. Nie mniej strona podniosła, iż przepis ten może być stosowany odpowiednio co jednak oznacza wyłączenie obowiązku zachowania terminu trzyletniego do złożenia wniosku o zwrot.

Reasumując stanowiska prezentowane przez strony wskazać należy, iż spór

w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności stosowania do towarów objętych zgłoszeniem celnym dokonanym po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz Wspólnej Taryfy Celnej, których publikacja w języku polskim nastąpiła dopiero w dniu 01 października 2004r.

Na wstępie należy przypomnieć, że "Wejście do Unii powoduje, że jej system prawny staje się systemem własnym przystępującego. /.../ W wyniku przystąpienia na terytorium przystępującego Państwa powstaje porządek, obejmujący dotychczasowy system prawa narodowego oraz całe acquis communautaire." (Ewa Łętowska glosa do orzeczenia NSA z 21 października 2004 r., sygn. akt FSK 571/04, OSP 2005/5/71). Od daty przystąpienia Polski do Wspólnoty oba porządki prawne funkcjonują na jej terytorium, jako państwa członkowskiego, wspólnie i jednocześnie, przy czym wspólnotowa część porządku prawnego podlega własnym regułom interpretacji i kontroli zastrzeżonej tylko dla organów wspólnotowych. Zatem, ponieważ problem dotyczy stosowania prawa wspólnotowego - rozporządzenia Komisji (WE), w prawie wspólnotowym należy szukać jego rozwiązania (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008r. w sprawie sygn. akt I GSK 964/07).

Szczegółowe warunki przystąpienia uregulowane są w Traktacie o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, jako "Akt dotyczący warunków przystąpienia", którego uregulowania należą do prawa pierwotnego. Zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państw Członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym Akcie.

Takim aktem przyjętym przez instytucję Wspólnoty - Komisję (WE) przed przystąpieniem Polski do Wspólnoty są rozporządzenia nr 2913/92 z dnia

12 października 1992r oraz nr 1315/88 z dnia 03 maja 1988r. jak również nr 918/83.

Zgodnie z art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia teksty aktów instytucji oraz Europejski Bank Centralny przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę Komisję i Europejski Bank Centralny m.in. w języku polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi, na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych 11 językach. Art. 58 zdanie 2 stanowi, że teksty te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli teksty w obecnych językach były tam publikowane. Jak wynika z powołanego przepisu, teksty aktów instytucji Wspólnoty przyjętych przed przystąpieniem Polski do Wspólnoty powinny zostać sporządzone także w języku polskim i opublikowane po polsku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a tak sporządzone i opublikowane mają walor autentyczności.

Zgodnie z art. 254 ust. 2 TWE Rozporządzenia Rady i Komisji, które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub w jego braku dwudziestego dnia po ich publikacji.

W art. 22 Aktu Przystąpienia wskazano, iż środki wymienione w załączniku IV do niniejszego aktu stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.

W części V (Unia Celna) załącznika IV do Aktu wskazano, iż przepisy Wspólnotowego Kodeksu celnego (rozp. Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ) stosuje się do nowych państw członkowskich z zastrzeżeniem postanowień szczególnych.

Dodać jeszcze należy, że zgodnie z Ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. (M.P. nr 20 z 2004 r., poz.359) Dzienniki Urzędowe Unii Europejskiej w polskiej wersji językowej będą dostępne w sprzedaży i nieodpłatnie do wglądu w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej. Jak wynika z Ogłoszenia, będącego legalną informacją skierowaną do obywateli i organów Państwa, polskie teksty prawa wspólnotowego powinny być dostępne i to także nieodpłatnie dla wszystkich zainteresowanych.

Na tle takiego stanu faktycznego sądy administracyjne tak WSA jak i NSA stwierdzały, iż trudna do zaakceptowania jest teza, że akt prawa wspólnotowego regulujący wprost uprawnienia i obowiązki obywateli polskich /co do wysokości należnego cła/ posiada wobec nich moc wiążącą i może być stosowany mimo, że nie jest opublikowany w prawem przewidziany sposób w ich języku narodowym i nie jest dostępny zgodnie z informacją zawartą w Ogłoszeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia

11 maja 2004 r. w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej (wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 20 lipca 2005r. sygn. akt I SA/Bd 275/05, wyrok NSA z dnia

21 kwietnia 2008r. sygn. akt I GSK 964/07).

Nie ma jednak racji skarżąca żądając oceny tej sytuacji w oparciu o regulacje prawa krajowego-wewnętrznego. Chodzi bowiem o interpretację prawa wspólnotowego, będącego częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego i o rozwiązanie problemu prawnego powstałego na tle stosowania tego prawa.

Po 01 maja 2004 r. na porządek prawny w Polsce składają się dotychczasowy system prawa narodowego oraz szeroko rozumiane prawo wspólnotowe. Prawo wspólnotowe, które poprzez akcesję stało się częścią prawa krajowego, nie podlega jednak tym samym zasadom interpretacji i kontroli, co krajowa część porządku prawnego. Prawo wspólnotowe, traktaty założycielskie i akty prawne oparte na traktatach są stosowane zgodnie z treścią traktatów i warunkami Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz zgodnie z zasadami stosowania prawa wspólnotowego tj. zasadą bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności. Ich stosowanie i interpretacja nie opiera się na przepisach prawa krajowego, bowiem wspólnotowy porządek prawny zawiera własne, wspólne uregulowania wiążące we wszystkich państwach Wspólnoty. Stąd żądanie oceny prawa wspólnotowego wedle przepisów Konstytucji RP nie jest uzasadnione.

Po dacie akcesji sądownictwo krajowe stało się sądownictwem wspólnotowym

w tym znaczeniu, że sądy krajowe stosują prawo wspólnotowe. Prawo to stosowane jest zatem w sposób zdecentralizowany w państwach członkowskich.

Dla zapewnienia jednolitości interpretacji i stosowania prawa wspólnotowego w państwach Unii, interpretacja prawa wspólnotowego i jego wykładnia zgodnie z art. 220 TWE zastrzeżona jest dla Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji, które w zakresie swojej właściwości czuwają nad poszanowaniem prawa w wykładni

i stosowaniu Traktatu. Instytucją, która umożliwia sądom krajowym uzyskanie takiej legalnej wiążącej wykładni prawa wspólnotowego, jest instytucja pytań prejudycjalnych.

Zgodnie z art. 234 TWE Sąd każdego z państw członkowskich, który poweźmie wątpliwość, co do wykładni Traktatu oraz ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i Europejski Bank Centralny może zwrócić się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jest to zasadniczy mechanizm współpracy prawnej między sądami krajowymi, a Trybunałem Sprawiedliwości (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia

2006 r. P 37/05, OTK-A 2006/11/177). Tak więc z mocy powołanego przepisu prawa pierwotnego wykładnia prawa Wspólnoty należy do Trybunału Sprawiedliwości.

Jak wyjaśnił Europejski Trybunał Sprawiedliwości w pkt 12 noty informacyjnej dotyczącej składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym (2005/C143/01), sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne, chyba że Trybunał orzekał już w tej kwestii,

a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa.

W tym miejscu wskazać należy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiadając na pytanie wniesione w trybie art. 234 TWE przez Krajsky soud v Ostrave (Republika Czeska) wypowiedział się w kwestii możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe nie przetłumaczone na język państwa członkowskiego, przy czym chodziło o rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 2003 r., które po przystąpieniu Republiki Czeskiej do Wspólnoty, w chwili popełnienia spornych czynów nie zostało jeszcze opublikowane w języku czeskim.

W pkt 51 orzeczenia z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (Dz. Urz. WE C Nr 51, str. 13 z dnia 23 lutego 2008r.) Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że "art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia sprzeciwia się, aby obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii, mogły zostać nałożone na jednostki w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi uregulowaniami przy użyciu innych środków." Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił także (pkt 61), że orzekając o niemożności powoływania się na rozporządzenie wspólnotowe nie opublikowane w języku państwa członkowskiego wobec jednostek w tym państwie członkowskim Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonuje wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 TWE. Wskazać należy, że jednoznaczna i dokładna odpowiedź w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie, a także mimo braku wyraźnego uregulowania tej kwestii, faktycznie ma moc powszechnie obowiązującą, zważywszy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości dba o jednolitość orzecznictwa i często odwołuje się do swoich wcześniejszych orzeczeń.

Mając na względzie powyższe zauważyć należy, że powołane orzeczenie zawiera wykładnię art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust. 2 zdanie 1 TWE, a rozważania w nim zawarte znajdują pełne zastosowanie do kwestii będącej przedmiotem sprawy niniejszej.

W tym stanie rzeczy w ocenie tut. Sądu prawidłowa wykładnia art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust.2 zdanie 1 TWE nie pozwala na przyjęcie, że rozporządzenia nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r oraz nr 1315/88 z dnia 03 maja 1988r. jak również nr 918/83 mogło znaleźć zastosowanie do zgłoszenia celnego dokonanego dnia 04 maja 2004 r. jeżeli rozporządzenia te nie były opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W orzecznictwie tut. Sądu jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, że przesłanką możliwości powoływania się wobec jednostek na prawo wspólnotowe jest jego prawidłowa publikacja w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zaś elektroniczne wersje tłumaczeń nie gwarantują w dostatecznym stopniu pewności prawa i równości obywateli Unii. Pogląd ten Sąd w obecnym składzie w całości popiera. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której obywatele jednych krajów Unii są zobowiązani do przestrzegania prawa, z którym mogą zapoznać się w swoim języku ojczystym w powszechnie dostępnych przewidzianych prawem organach publikacji, a obywatele innych (nowych) krajów są zawiązani przepisami prawa, z którymi w taki sposób nie mogą się zapoznać. W ocenie Sądu wobec treści powołanych przepisów prawa wspólnotowego nie jest uprawniony pogląd, że obywatele Polski, aby zapoznać się z obowiązującym ich prawem Unii muszą korzystać z nieoficjalnych tłumaczeń dostępnych w Internecie oraz, że jako profesjonaliści powinni to czynić. Obowiązków się nie domniemywa, obowiązki muszą wynikać przepisów prawa opublikowanego we właściwy sposób.

Z powyższego wynika zatem, i od dnia opublikowania wskazanych powyżej rozporządzeń w szczególności ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny tj. od dnia 01 października 2004 r. maja one moc obowiązująca na terytorium RP. Konsekwencją takiego stanowiska, jest uznanie, iż organ prawidłowo rozpatrzył złożony przez stronę Skarżącą wniosek w trybie art. 236 WKC. Sąd akceptuje stanowisko prezentowane przez organ celny, iż Spółka sama wskazywała taki tryb rozstrzygnięcia albowiem w piśmie z dnia [...] pełnomocnik strony stwierdził, iż ;"...wniosek z dnia [...] o zwrot opłat pobranych z tytułu wprowadzenia towaru na obszar Wspólnoty organ winien rozpatrywać w kontekście przepisu art. 2, art. 7 Konstytucji RP z dnia 02 kwietnia 1997r. oraz przepisu 72 par. 1 w zw. z art. 1 ust.1 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa.(...) Ewentualnie w przypadku, gdyby organ uznał, iż wskazane powyżej przepisy nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania na podstawie odpowiednio stosowanego przepisu art. 236 WKC".

W ocenie Sądu organ błędnie jednak przyjął, iż "dniem powiadomienia dłużnika o należnościach celnych", o którym stanowi art. 236 ust. 2 WKC jest dzień zgłoszenia celnego. Za dzień ten bowiem należało przyjąć dzień 01 października 2004r. tj. dzień w którym wszedł w życie na terytorium RP Wspólnotowy Kodeks Celny. Wobec powyższego termin na złożenie wniosku o zwrot należności celnych upłynął z dniem 01 października 2007r. Strona złożyła wniosek w dniu [...]. Błędne określenie początku biegu terminu do złożenia wniosku nie miało więc wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż Spółka nie wskazała żadnych nieprzewidziany okoliczności lub losowych wypadków spowodowanych działaniem siły wyższej, które przyczyniły się do uchybienia terminowi do złożenia wniosku o zwrot uiszczonego cła.

Końcowo należałoby wskazać, iż zasadne jest również stanowisko organu celnego w kwestii braku podstaw do dokonania przez organ celny zwrotu uiszczonych należności celnych. W tym miejscu należy ponownie odwołać się do wyroku ETS-u z dnia 11 grudnia 2007r. W pkt 59 wskazanego orzeczenia Trybunał podniósł, iż okoliczność, że nie można powołać się na rozporządzenie wobec jednostek w państwie członkowskim, w języku którego nie zostało ono opublikowane, nie wpływa w żaden sposób na fakt, że stanowiąc część dorobku wspólnotowego, przepisy tego rozporządzenia wiążą zainteresowane państwo członkowskie od dnia przystąpienia. W dalszej części Trybunał orzekł w przedmiocie ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku. ETS przypomniał, iż na podstawie art. 231 TWE Trybunał orzekając o nieważności rozporządzenia, może, jeśli uzna to za niezbędne, wskazać, jakie skutki rozporządzenia o którego nieważności orzekł powinny być uważane za ostateczne. Wynika z tego, ze nawet jeśli akt jest sprzeczny z prawem i jest uznany za akt, który nigdy nie istniał Trybunał może na mocy wyraźnego przepisu traktatu (TWE) zadecydować, ze będzie wywoływał zgodnie z prawem niektóre skutki prawne. Wskazane wymogi pewności prawa nakazują, ze nabyć tak również w przypadku decyzji krajowych przyjętych na podstawie przepisów prawa wspólnotowego, na które nie można się powołać na terytorium niektórych państw członkowskich z uwagi na brak prawidłowej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku urzędowym zainteresowanych państw, z wyjątkiem decyzji, które były przedmiotem skargi administracyjnej lub sądowej w dniu niniejszego wyroku. Zainteresowane państwa członkowskie nie mają na podstawie prawa wspólnotowego obowiązku zakwestionowania decyzji administracyjnych lub orzeczeń sądowych wydanych na podstawie takich przepisów , jeżeli stały się one ostateczne na mocy obowiązujących przepisów krajowych (pkt 69,70, 71,72 orzeczenia ETS-u).

Zdaniem Sądu mając na uwadze przytoczone wyżej stanowisko Trybunału, obowiązek zwrotu pobranych należności celnych może dotyczyć tylko nakładających takie obowiązki, aktów administracyjnych, które w chwili wydania wyroku przez ETS były przedmiotem odwołania lub skargi do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt w stosunku do zgłoszenia celnego, w chwili wydania orzeczenia Trybunału nie toczyło się postępowanie odwoławcze ani postępowanie przed sądem administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.