Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 409/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010-2011. postanowił: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia

[...] strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia

od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwójką małoletnich dzieci, którego miesięczny dochód stanowi kwota 3.304 zł brutto z tytułu prowadzonej działalności oraz 800 zł tytułem alimentów na dzieci które jak podniosła wnioskodawczyni nie są uiszczane regularnie. Jako comiesięczne wydatki strona wskazał czynsz za wynajmowane mieszkanie oraz media 1.500 zł, ubezpieczenie 126,50 zł, raty kredytów w łącznej kwocie 978,78 zł. Ponadto wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada zaległości względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych tytułem zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy w łącznej kwocie 15.687.05 zł.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do nadesłania dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wskazać jednak należy, że przed tut. Sądem zawisła druga sprawa skarżącej, która jest prowadzona pod sygnaturą I SA/Bd 408/13. W tej sprawie w odpowiedzi na zarządzenie referendarza z dnia 20 czerwca 2013r. przedłożono: kserokopię zeznania podatkowego skarżącej za 2012r. z którego wynika za ten okres osiągnęła dochód w kwocie 42.262,63 zł, wyciągi z rachunków bankowych, umowę najmu lokalu mieszkalnego, fakturę za gaz, oświadczenie skarżącej dotyczące wydatkowania comiesięcznie kwoty 150 zł tytułem opłaty za energię elektryczną oraz oświadczenie o nie posiadaniu oszczędności.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując

się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa

i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie

i rodziny.

Wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega badaniu

z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu oraz możliwości finansowych wnioskodawcy.

W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało,

że wnioskodawczyni spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Jak wnika z nadesłanych dokumentów oraz oświadczeń strony nadesłanych do akt sprawy I SA/Bd 408/13 jej miesięczny dochód kształtuje się na poziomie ok. 2500 zł netto plus alimenty na dzieci w łącznie kwocie 800 zł, które nie są uiszczane przez zobowiązanych regularnie. Po opłaceniu wszystkich rachunków (bez rat kredytu) stronie do dyspozycji pozostaje kwota ok. 1800 zł, co w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego daje kwotę 600 zł. W ocenie orzekającego powyższa kwota w całości przeznaczana jest na zaspokojenie niezbędnych potrzeb egzystencjalnych wnioskodawczyni oraz jej dzieci. Mając na uwadze powyższe przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należy uznać za adekwatne do aktualnej sytuacji majątkowej strony. Tym bardziej, że aktualnie przed tut. Sądem zawisły dwie sprawy skarżącej a więc łącznie wpis w tych sprawach wyniesie 1.000 zł.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

.