Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 314/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.T. i Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek wniosku H.T. o wykładnię uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 314/09 p o s t a n a w i a : 1) oddalić wniosek o wykładnię wyroku, 2) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę i niedokładność zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 2009 r. na stronie 20 w wierszach 12 i 13 od dołu poprzez zastąpienie zwrotu "decyzją Wojewody [...] z dnia [...]" zwrotem "decyzją Wojewody [...] z dnia [...]"


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca H.T., powołując się na przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zwróciła się o wykładnię uzasadnienia wspomnianego wyroku. Motywując wniosek wskazała, że w uzasadnieniu orzeczenia Sąd na stronie dwudziestej błędnie oznaczył organ, który ustanowił strefę ochronną oraz datę, w której to nastąpiło. Zdaniem skarżącej błędy te są nie do usunięcia "w zwykłym posługiwaniu się przez strony przedmiotowym orzeczeniem".

Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie to może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanego przepisu wynika, że potrzebę wykładni wyroku uzasadnia wyłącznie wadliwe lub niejednoznaczne sformułowanie zawarte w jego treści. Zasadniczo wykładnia obejmuje sytuacje, w których powstają wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, jego zakresu bądź też sposobu wykonania (por. R. Mikosz [w:] R. Mikosz, G. Radecki, Ł. Strzępek: Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory Warszawa 2008 r. str. 257). Zasygnalizowane przez skarżącą H.T. wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2009 r., w świetle tego co wyżej zauważono, nie mogą stanowić podstawy do dokonania wykładni wyroku. Ich zaistnienie nie sprawa bowiem, że treść tego orzeczenia jest niejednoznaczna lub niezrozumiała. Z tego też względu wniosek o wykładnię wyroku należało oddalić.

Sąd z urzędu postanowił jednak sprostować oczywiste niedokładności w uzasadnieniu tego wyroku. Jest bowiem oczywiste, że data [...] jest datą omyłkową, a zaistniała niedokładność polega na dodaniu jednej cyfry ("[...]") w liczbie oznaczającej rok wydania decyzji ustanawiającej strefę ochronną wysypiska śmieci. Oczywistą niedokładnością jest również oznaczenie organu wydającego tę decyzję. W dacie podjęcia decyzji (a więc w [...] r.) organem do tego upoważnionym był Wojewoda [...], który wydał tę decyzję, a nie Wojewoda [...], jak błędnie podano to w uzasadnieniu wyroku Sądu. Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy odpis powyższej decyzji

Wskazane wyżej niedokładności, będące równocześnie oczywistymi omyłkami, nie miały jednakże wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, stąd też postanowiono o jego sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art.156 § 1 i § 2 P.p.s.a. oraz art. 158 P.p.s.a.