Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 330/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wykładnię wyroku
Powołane przepisy: article: art 158, art 156 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), asesor WSA Jacek Pruszyński, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [....] czerwca 2008 r. Nr KO.3252/30/08 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 330/08, 2. sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 330/08 poprzez usunięcie sformułowania na stronie 15 uzasadnienia wyroku "oraz decyzji pierwszej instancji".


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. wniosło o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 330/08.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sentencji uchylił zaskarżoną przez T. S.A. w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia[.....] czerwca 2008 r., znak [....] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 14 kwietnia 2008 r. Nr [....] w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2008.

W uzasadnieniu tego wyroku (s. 15, drugi akapit i trzeci akapit zdanie pierwsze) Sąd stwierdził cyt. "W następstwie dokonania kontroli legalności działania organów podatkowych Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego, albowiem to ten organ, kierując się wskazaniami Sądu, podejmie dalsze czynności celem ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji (...)". Wątpliwość dotyczy więc kwestii jakie rozstrzygnięcie zostało podjęte przez Sąd, czy przedmiotowym wyrokiem Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [.....] czerwca 2008 r., znak[......] czy też zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy R.

z dnia [.....]kwietnia 2008 r. Nr [.....].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75 533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok

ma wywołać.

Nie jest jednak w opinii Sądu możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości usunięcie merytorycznych błędów orzeczenia, a także uzasadnienia,

w tym również będących następstwem oczywistej omyłki. Z oczywista omyłką mamy do czynienia natomiast w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji Sąd działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowił oddalić wniosek organu administracyjnego.

Zgodnie zaś z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.

Tzw. "inne oczywiste omyłki" są swym charakterem zbliżone

do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Dlatego każdy tego rodzaju wypadek musi podlegać indywidualnej ocenie sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd nie ma wątpliwości, co do zaistnienia

w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 330/08 oczywistej omyłki polegającej na zbędnym dodaniu na str. 15 uzasadnienia sformułowania "oraz decyzji pierwszej instancji". Otóż niewątpliwie ww. orzeczeniem Sądu uchylono tylko decyzję organu drugiej instancji, co wynika wyraźnie z jego sentencji. W uzasadnieniu natomiast Sąd wskazał, że to ten organ - odwoławczy - kierując się wskazaniami Sądu, podejmie dalsze czynności celem ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji zatem nielogiczna

i nieuprawniona była informacja w uzasadnieniu o uchyleniu decyzji pierwszej instancji.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.