Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1460/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego M. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia

2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 151 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2, art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w zw. z art. 15 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. z 1990 r. nr 386 poz. 915 ze zm.), uchyliła uchwałę Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] uchwałą z dnia [...] lutego 1995 r. nadała M. K. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia.

Uchwałą z dnia [...] czerwca 1995 r. Centralna Komisja zatwierdziła uchwałę Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego.

Postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. z urzędu wznowione zostało postępowanie w przewodzie habilitacyjnym, zakończone uchwałą Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych.

Z informacji uzyskanej z Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] (pismo z dnia 19 marca 2008 r.) przez Centralną Komisję wynikało, że rozprawa habilitacyjna powstała z niedopuszczalnym wykorzystaniem tekstów innego autora.

W związku z powyższym sprawa wraz z dokumentacją została przekazana do tego Wydziału w celu ponownej oceny z uwzględnieniem ujawnionych obecnie okoliczności sprawy. Na tej podstawie Rada Wydziału miała rozstrzygnąć kwestię uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu, bądź utrzymania tej uchwały w mocy.

Uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 r. Rada Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] w głosowaniu tajnym większością głosów poparła wniosek Komisji RW o nie wszczynanie przewodu habilitacyjnego dr. M. K. Wobec powyższego Rada Wydziału nie wszczęła przewodu habilitacyjnego.

Z uwagi na powyższe Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. postanowiła uchylić swoją wcześniejszą uchwałę z dnia [...] czerwca 1995 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 1995 r. o nadaniu M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja stwierdziła, iż w niniejszej sprawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie w jakim przewidują okresy przedawnienia, nie mają "odpowiedniego" zastosowania na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy. Art. 146 § 1 k.p.a. odnosi się do podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Tymczasem ustawodawca w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W tego rodzaju sprawach nie stosuje się przesłanek terminu, w tym terminu przedawnienia z art. 146 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1590/07, niepublikowany).

Zdaniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, nie można się zgodzić z twierdzeniem, że podstawa wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy jest odpowiednikiem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 1537/06 (niepublikowany) podniósł bowiem, że praca naukowa mająca znamiona przestępstwa z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poza odrębnym przypadkiem z art. 29 ust. 2 ustawy, może być różnie kwalifikowana, w zależności od znaczenia, jakie nadaje jej organ wznowieniowy. Plagiat może bowiem stanowić podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 (przestępstwo), art. 145 § 1 pkt 1 (fałszywy dowód) lub z art. 145 § 1 pkt 5 (nowy, istotny dla sprawy i nieznany organowi dowód przed wydaniem decyzji).

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że w postępowaniu wznowieniowym organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, a więc ustalił, czy w sprawie wystąpiła podstawowa przesłanka pozytywna z art. 15 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, tzn., czy rozprawa habilitacyjna stanowiła znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej i stwierdziła, że w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Opracowanie M. K. pt. "[...]", W. 1994, będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest bowiem publikacją oryginalną, ani samodzielną pracą naukową. Autor dopuścił się naruszenia dobrych obyczajów obowiązujących w środowisku naukowym poprzez podanie nieprawdziwych informacji o przeprowadzonej przez siebie kwerendzie archiwalnej i dlatego jego opracowanie nie mogło stanowić podstawy do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Wobec powyższego tego typu działanie polegające na pogwałceniu fundamentalnych reguł życia naukowego, zdaniem organu, należy uznać za etycznie naganne, a uzyskanie stopnia doktora habilitowanego przez M. K. za nieuprawnione.

Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:

1. naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z póz. zm.) poprzez wydanie decyzji o uchyleniu uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. w sytuacji, gdy od daty wydania uchwały upłynęło więcej niż 5 i 10 lat - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 145 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r., podczas gdy zgodnie z powyższymi przepisami uchyleniu podlegają jedynie decyzje i postanowienia organów, a nie uchwały organów kolegialnych oraz naruszenie Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 15 października 2007 r. z późn. zm. poprzez wydanie decyzji o uchyleniu uchwały Centralnej Komisji pomimo, iż przepisy wskazanego Statutu nie określają kompetencji tego organu do wydawania decyzji o uchylaniu uchwał - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez wyłączne uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. i nie orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w związku z art. 150 k.p.a. przez wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. o wznowieniu postępowania w przewodzie habilitacyjnym podczas, gdy (a) brak było podstaw do wznowienia postępowania, (b) organ nie jest właściwy i nie posiada kompetencji do tego wznowienia, bowiem posiada kompetencje wyłącznie do wznowienia postępowania w zakresie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału, tj. w zakresie postępowania przed Centralną Komisją ds. Stopni i Tytułów - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy w trybie w jakim toczyło się postępowanie zwykłe, tj. w zakresie nadania M. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

6. naruszenie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. poprzez uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z tego przepisu - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

7. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w tym nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych (recenzentów) na okoliczność ustalenia, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wynikające z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

8. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez nie zapewnienie M. K. czynnego udziału w postępowaniu, a w tym nieinformowaniu o przeprowadzanych dowodach w sprawie i w konsekwencji uniemożliwienie składania własnych wniosków dowodowych, co w konsekwencji spowodowało także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

9. naruszenie art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego było to uzasadnione i konieczne z uwagi na potrzebę wyjaśnienia sprawy przy udziale biegłych (recenzentów) - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

10. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w tym niepodanie dowodów na których organ się oparł przy wydaniu decyzji oraz brak szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji - co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi podniósł, m. in., iż nie można przyjąć, że wzruszenie decyzji na skutek wznowienia postępowania w trybie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki może nastąpić w każdym czasie. W tym więc przypadku pomimo braku wskazanej w ustawie delegacji do odpowiedniego stosowania art. 146 k.p.a. zdaniem skarżącego należy uznać, iż przepis ten należy stosować odpowiednio na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 tej ustawy, zwłaszcza, że k.p.a. wprowadza zakaz uchylenia decyzji nawet w takich sytuacjach, jak określone w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., a więc wydanych w wyniku przestępstwa lub na podstawie fałszywych dowodów.

Skarżący wskazał również, że Prezydium Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podjęło w dniu [...] grudnia 2008 r. uchwałę, w której stwierdziło, że "możliwość uchylenia uchwał o nadaniu stopnia lub przedstawienia do tytułu profesora w wyniku wznowienia postępowania, ograniczona jest do 10 lat, który upłynął od daty uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu do daty ewentualnej uchwały w sprawie utrzymania w mocy lub uchylenia uchwały o nadaniu stopnia lub przedstawienia do tytułu profesora." Zdaniem Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów takie stanowisko jest "konsekwencją uznania, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ograniczające czas, w którym można uchylić decyzję administracyjną w wyniku wznowienia postępowania, odnoszą się także do postępowań wznowionych z przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, które należy traktować jako rozszerzenie przesłanek wznowienia, wymienionych w odpowiednich przepisach KPA."

Zdaniem skarżącego, z takim stanowiskiem należy się zgodzić i niezrozumiałe jest, iż zaskarżona decyzja przy niezmienionym stanie prawnym - odbiega od stanowiska ujętego w cytowanej wyżej uchwale. Stanowisko to jest również zbieżne ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego na interpelację nr 10129 w sprawie popełnianych plagiatów w pracach naukowych z dnia 25 sierpnia 2009 r.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 449/10 oddalając skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podniósł, że art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki ustanawia dodatkową przesłankę wznowienia postępowania, mającą na celu stworzenie skutecznego sposobu weryfikacji prawidłowości nadawania stopni i tytułów naukowych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1590/07 stwierdzono, że jest to pełna regulacja szczególna dotycząca wznowienia postępowania, i może mieć zastosowanie zarówno do sytuacji zaistniałych po wejściu w życie ustawy, jak również do sytuacji, które zaistniałych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 2 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Zastosowanie tej przesłanki nie zostało ograniczone przesłanką terminu, a zatem może mieć zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy oraz nie ma przesłanki przedawnienia, określonej w art. 146 § 1 k.p.a.

Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, opracowanie M. K. pt. "[...]", będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest publikacją oryginalną, ani samodzielną pracą naukową. Autor dopuścił się naruszenia dobrych obyczajów obowiązujących w środowisku naukowym poprzez podanie nieprawdziwych informacji o przeprowadzonej przez siebie kwerendzie archiwalnej i dlatego jego opracowanie nie mogło stanowić podstawy do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Ocena ta została zaś poprzedzona znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy sprawozdaniem Komisji Rady Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., z której wynika, że rozprawa M. K. nie zasługuje na miano opracowania samodzielnego.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane, dochowane zostały wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy jak i obowiązującego statutu. Ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów nie uzasadnia też twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K. domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 249/11 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, że w postępowaniu w przedmiocie uchylenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, przepis art. 146 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim przewiduje pięcioletni termin przedawnienia, nie ma w zw. z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki "odpowiedniego" zastosowania. Przesłanka wymieniona w powołanym przepisie jest niezależną od wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania w przedmiocie nadania tytułu naukowego. NSA stwierdził ponadto, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo zastosował art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki, który wprowadza przesłankę szczególną wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego. Zastosowanie jej nie zostało ograniczone przesłanką terminu. Może mieć zatem zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy. Tym samym upływ podnoszonego przez stronę terminu przedawnienia wynikającego z art. 146 § 1 k.p.a. wobec jego nieobowiązywania nie uniemożliwiał wszczęcia postępowania w sprawie a w konsekwencji wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za niezasadny NSA uznał również zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 ustawy w zw. z art. 145, art. 146 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzając, iż we wskazanym trybie uchyleniu podlegają także uchwały Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

NSA, za zasadny uznał natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wyłączne uchylenie uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. i nie orzeczenie co do istoty sprawy. NSA podkreślił, iż decyzja wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z treścią tego przepisu, powinna zawierać dwa elementy, w której organ: 1) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i 2) wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Podjęcie zatem na podstawie wskazanego przepisu decyzji, w której uchyla się dotychczasową decyzję i nie orzeka o istocie sprawy stanowi rażące naruszenie prawa.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2011 r., polemizując z powyższym stanowiskiem NSA stwierdziła, iż w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a procedura zastosowana przez Centralną Komisję jest prawidłowa. Wytyczne NSA nie uwzględniają natomiast specyfiki tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z kolei z art. 190 ww. ustawy – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jak słusznie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku decyzja ostateczna wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może ograniczyć się do uchylenia dotychczasowej decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu powinna zawierać dwa elementy, w której organ: 1) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i 2) wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Oznacza to, że wydanie na podstawie powyższego przepisu decyzji ostatecznej, w której osnowie (rozstrzygnięciu) uchyla się tylko dotychczasową decyzję i nie orzeka się o istocie sprawy, stanowi rażące naruszenie tego przepisu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie zawiera jednego z koniecznych elementów o jakich mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew bowiem oczywistej treści tego przepisu organ w decyzji tej ograniczył się jedynie do uchylenia uchwały Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 1995 r. i nie orzekł co do istoty sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.