Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 521/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1,  art. 29 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. B., T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wodnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2011 r. znak [...] Wójt Gminy C. (dalej: "wójt", "organ I instancji"), biorąc za podstawę art. 29 ust. 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku K. G. (dalej: "strona"), zobowiązał zarządcę drogi powiatowej nr [...] D.– K., Powiatowy Zarząd Dróg w G., do udrożnienia przepustu pod w/w drogą na wysokości działki nr [...] w miejscowości D. oraz wykonania w pasie drogowym urządzeń odbierających wodę. Określił także termin wykonania prac na [...] kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z [...] września 2010 r. strona zwróciła się do wójta o wydanie na

podstawie art. 29 Prawa wodnego decyzji zobowiązującej zarządcę drogi powiatowej nr [...] D. – K. do udrożnienia przepustu pod tą drogą na wysokości działki nr [...] oraz wykonanie urządzeń zapobiegających spływowi wód z powierzchni drogi

i podtapianiu działek [...] oraz [...] w miejscowości D..

W toku przeprowadzonego postępowania, w tym oględzin nieruchomości w dniu [...] czerwca 2010 r., stwierdzone zostało, że pod przedmiotową drogą na wysokości działek: [...] w miejscowości D. oraz [...] w miejscowości O. znajduje się przepust o średnicy 50 cm. Przepust jest niedrożny (zasypany wylot od strony wsi O.) i od dawna nieczynny. Ponadto nie jest on połączony z żadnym urządzeniem odbierającym wodę. Ani od strony D., ani od strony O. nie ma aktualnie rowu odprowadzającego wodę. Przepust ten nie jest zaznaczony na mapach ewidencyjnych.

Powiatowy Zarząd Dróg w G. w dniu [...] maja 2010 r. zlecił przeprowadzenie udrożnienia przepustu i poprawy istniejącego odwodnienia. Prace te nie zostały wykonane z uwagi na protest właścicieli działek graniczących z drogą powiatową od strony miejscowości O.. W celu ustalenia, czy w pasie drogowym jest miejsce na wykonanie rowów odwadniających (bez ingerencji w grunty sąsiednie), Powiatowy Zarząd Dróg w G. zlecił wykonanie dokumentacji geodezyjnej, wyznaczającej granice pasa drogowego. Wskutek wykonanych pomiarów geodezyjnych ustalono, że pas drogowy ma 12 metrów szerokości na wysokości przepustu i 10 m szerokości na odcinku od skrzyżowania w kierunku K.. Protokół ustalenia pasa drogowego nie został podpisany przez właścicieli działek nr ew. [...] oraz [...] w miejscowości O..

Organ I instancji stwierdził, że pomimo braku potwierdzenia tego faktu w dokumentacji geodezyjnej, przepust został pod drogą umieszczony. Przepust pod drogą umieszcza się w celu umożliwienia przepływu wód powierzchniowych z jednej na drugą stronę drogi. Wytyczone na mapie punkty wysokościowe pozwalają stwierdzić, że woda z działek o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] mogła być odprowadzana istniejącym przepustem pod drogą, w kierunku południowo-zachodnim, w stronę miejscowości K.. Oświadczenie okolicznych mieszkańców z [...] maja 2010 r. potwierdzają, że w przeszłości od strony gruntów wsi O. istniał rów przydrożny. Obecnie przepust jest niedrożny, a na działkach leżących przy przepuście od strony wsi D. powstają zastoiska wody. Przez działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...], położone w sąsiedztwie działek: [...] i [...] przebiega w kierunku północno-wschodnim rów melioracyjny, znajdujący się w ewidencji urządzeń wodnych melioracji szczegółowych. Według punktów wysokościowych na mapie zasadniczej działki [...] i [...] są położone niżej niż działki, przez które przebiega wyżej wspomniany rów, w związku z czym odprowadzenie wód w kierunku północno-wschodnim byłoby nieuzasadnione.

Wójt uznał, że zasypanie przepustu oraz degradacja rowu biegnącego wzdłuż drogi powiatowej stanowi zmianę stanu wody na gruncie powodującą szkody na gruntach sąsiednich. Zmiana ta miała miejsce w pasie drogi powiatowej nr [...] D. – K.. Za utrzymanie pasa drogowego odpowiedzialny jest jej zarządca, tj. Powiatowy Zarząd Dróg w G.. Organ wskazał przy tym, że w celu kompleksowego rozwiązania problemu i przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie, należy udrożnić przepust pod drogą oraz wykonać w pasie drogowym rów odbierający wody z przepustu i kierujący je wzdłuż drogi prowadzącej do K., aż do rowu melioracyjnego [...], biegnącego przez grunty wsi Ostrowiec w kierunku południowym. Zgodnie z mapą zasadniczą gazociąg i wodociąg biegną wzdłuż przedmiotowego odcinka drogi poza pasem drogowym (w okolicy skrzyżowania przechodzą pod drogą na drugą jej stronę).

Odwołanie od tej decyzji złożyły A. B. i T. S. (dalej: "skarżące"), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przywrócenie stanu poprzedniego urządzeń melioracyjnych, znajdujących się na działkach nr [...],[...] i [...] przez ich odbudowę i udrożnienie w celu odprowadzenia wód opadowych z działek [...] i [...]. Wniosły także o zobowiązanie Starostwa Powiatowego w G. Wydziału Kartografii i Geodezji do udostępnienia danych z ewidencji gruntów dotyczących działek [...], [...] i [...] w celu przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w niniejszej sprawie w trybie art. 136 k.p.a., opierając się na danych z ewidencji gruntów; przeprowadzenie oględzin terenu

i urządzeń melioracyjnych znajdujących się na działkach [...],[...] i [...] w związku

z wykazaniem, iż budowa nowych urządzeń melioracyjnych jest bezcelowa i niezasadna oraz o dołączenie do postępowania przed organem II instancji akt odrębnego postępowania dotyczącego stanu faktycznego sprawy, prowadzonego przez Powiatowy Zarząd Dróg w G..

Wskazały, iż stanowiące podstawę decyzji oświadczenie mieszkańców wsi D. jest niewiarygodne, zostało bowiem podpisane przez osoby nie sąsiadujące ze stroną postępowania oraz nie posiadające wiedzy o realnym układzie urządzeń melioracyjnych w latach 70 - tych XX wieku.

Podniosły również, że z map ewidencyjnych działek [...],[...],[...], położonych

w sąsiedztwie (wzdłuż nieruchomości) strony wynika, że w kierunku północno-wschodnim przebiega rów melioracyjny znajdujący się w ewidencji urządzeń melioracyjnych. Początek rowu melioracyjnego rozpoczyna się na działce [...]

i biegnie w kierunku działki [...] i [...]. Ponadto zamieszczone na mapie punkty wysokościowe pozwalają uznać, iż rów był sprawny i spełniał swoją funkcje. Odcinek rowu melioracyjnego obejmuje [...] arów powierzchni działek [...] i [...].

Wskazały, że wykonanie zaskarżonej odwołaniem decyzji doprowadzi do zwiększenia kosztów inwestycyjnych i naruszenia własności odwołujących. Ponadto udrożnienie przepustu pod drogą asfaltową i wbudowanie nowego rowu melioracyjnego pochłonie dużo większe środki finansowe, niż przywrócenie drożności istniejącego rowu melioracyjnego, a zatem byłby to przejaw dużej niegospodarności środków publicznych.

Decyzją z [...] marca 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Na wstępie wskazał, iż strona we wniosku z [...] września 2010 r. błędnie podała, że jest właścicielem działki [...], która to jest zalewana wodą, co powielił organ I instancji w decyzji z [...] stycznia 2011 r., bowiem z materiału dowodowego wynika, iż faktycznie chodzi o działkę nr [...], a nie [...]. Powyższe organ odwoławczy uznał jako oczywistą omyłkę pisarską, nie mającą wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Uzasadniając wydane [...] marca 2011 r. rozstrzygnięcie przywołał treść przepisu art. 29 Prawo wodne, z którego wywiódł ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Wskazał także, iż ust. 3 art. 29 Prawa wodnego przewiduje alternatywny sposób załatwienia sprawy, a wybór jednego ze sposobów przywrócenia naturalnego stanu wód na gruncie pozostawiony został uznaniu organu administracyjnego. Ponadto ustawa nie zawiera żadnego dodatkowego unormowania, z którego wynikałoby, jakie z tych rozwiązań jest preferowane jako podstawowe.

Organ odwoławczy za bezsporne uznał, iż na działkach o numerach: [...] i [...] w miejscowości D. doszło do zmiany stanu wody, tj. ich podtapiania i tworzenia się rozlewiska wodnego, a skutki dokonanej zmiany stosunków wodnych są znaczne i narażają właścicieli powyższych działek na szkodę. Wskazał także, iż pod drogą powiatową [...] relacji D. –K., na wysokości działek [...] w m. D. oraz [...] w m. O. znajduje się przepust wodny (co potwierdziły oględziny [...] czerwca 2010 r. oraz wizja lokalna [...] czerwca 2010 r.), który nie jest zaznaczony na mapach ewidencyjnych. Ponadto jest on niedrożny (zasypany wylot od strony wsi O.) oraz nie połączony z żadnym urządzeniem odbierającym wodę, a po obu stronach ww. drogi nie ma aktualnie rowów odprowadzających wodę. Zwrócił uwagę na istnienie w aktach sprawy sprzecznych oświadczeń mieszkańców (z [...] maja 2010 r. i [...] stycznia 2011 r.) co do istnienia wskazanego przepustu. Stwierdził, iż dla rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć znaczenia to, iż przedmiotowy przepust wodny nie stanowi urządzenia wodnego ujętego w katastrach wodnych.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Zarządu Dróg w G. dotyczące stwierdzenia, iż samo udrożnienie przepustu bez wykonania urządzeń odbierających wodę jest niedopuszczalne, gdyż spowoduje szkodę na innym gruncie. Dlatego też za zasadne uznał rozstrzygnięcie organu I instancji ustalające sposób przywrócenia stanu poprzedniego wód na gruncie. Wskazał, iż w związku z tym, iż woda w przepuście przepływa w kierunku wschód-zachód, czyli z działki [...] w kierunku działki [...], prawidłowym jest uznanie, iż wytyczone na mapie zasadniczej punkty wysokościowe pozwalają stwierdzić, że woda z działek [...] i [...] mogłaby zostać odprowadzona wskazanym przepustem pod drogą, a następnie połączonym z nim rowem, prowadzącym wzdłuż drogi, w kierunku południowo-wschodnim, w stronę m. K.. Natomiast obecnie brak jest rowu odwadniającego wzdłuż drogi powiatowej na odcinku w stronę m. K.. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż rów melioracyjny, leżący wzdłuż ulic (drogi), jest obiektem inżynierskim należącym do drogi lub pasa drogowego, a obowiązek jego wykonania należy do zarządcy tejże drogi.

Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty odwołania. Powtórzył, iż zmiana wód na gruncie działek numerach: [...] i [...] spowodowana jest przez niedrożny przepust pod drogą powiatową [...]. Dlatego też obowiązek wynikający z art. 29 ust. 2 Prawo wodne obciąża zarządcę drogi powiatowej [...], a nie właścicieli działek [...],[...] i [...]. Ponadto wytyczone na mapie zasadniczej punkty wysokościowe pozwalają stwierdzić, że działki nr [...] i [...] są położone niżej niż działki nr [...],[...] i [...], w związku z czym odprowadzenie wód w tym kierunku byłoby nieuzasadnione.

W konkluzji organ odwoławczy wskazał, iż żaden z organów uczestniczących w sprawie (także Powiatowy Zarząd Dróg w G.) nie stwierdził, że przepust wykonany jest wadliwie i nie spełni swojej roli. Ponadto zauważył, że zapewniona została ochrona praw własności skarżących, gdyż nałożono na zarządcę drogi obowiązek wykonania urządzeń odbierających wodę od strony m. O. w celu zapobieżenia zalewaniu działek skarżących w przypadku udrożnienia przepustu; tak samo rów odwadniający ma być wykonany w pasie drogi, a nie na ich gruncie.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziły się skarżące, które pismem z [...] kwietnia 2011 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z [...] marca 2011 r. Występując o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, skarżące postawiły zarzuty naruszenia przepisów:

1) prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 2 Prawa wodnego, polegającego na samowolnej zmianie stanu wód gruntowych przez zasypanie rowu melioracyjnego, położonego na działkach o numerach: [...],[...] i [...] i zaznaczonego na mapach ewidencyjnych przebiegających wzdłuż nieruchomości [...] i [...] należących do K. G. i R. G.;

2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy:

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. polegające na niezgromadzeniu wyczerpującego w sprawie materiału dowodowego, poprzez oparcie decyzji na nieprawidłowo przeprowadzonych oględzinach terenu,

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym uzasadnieniu decyzji ograniczającym się do przytoczenia dowodów, tj. oświadczenia mieszkańców D. z [...] maja 2010 r., dotyczącego istnienia przepustu i rowu bez jakiegokolwiek wskazania przez organ, dlaczego uznał go za wiarygodne i przyznał moc dowodową przedstawionemu oświadczeniu, a odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oświadczeniu mieszkańców D. i O. złożonemu przez skarżące;

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżące w odwołaniu, a jedynie ich przytoczenie i pozostawienie bez rozpoznania, a także brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez stwierdzenie, iż odwołujący nie kwestionowali faktu zmiany nawierzchni drogi w sytuacji, gdy informacja ta znalazła odzwierciedlenie w oświadczeniu mieszkańców D. i O.;

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 9, art. 11 k.p.a. polegające na braku poinformowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy, tj. o nie poinformowaniu skarżących, iż instalacje przebiegające wzdłuż pasa drogowego i szerokość pasa drogowego nie pozwoli na wykonanie w nim nakazanych urządzeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i obszernie odnosząc się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W sprawie niniejszej warto również wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie przez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowania ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 p.p.s.a.

Ramy materialnoprawne niniejszej sprawy przedstawiają się następująco:

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, jak i odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, które poparte jest utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, iż z brzmienia tego przepisu wywieść należy ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Ust. 2 art. 29 stanowi, iż na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Z kolei art. 29 ust. 3 Prawa wodnego stanowi, iż jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Przywołane unormowanie prawne przewiduje zatem alternatywny sposób załatwienia sprawy, a wybór jednego ze sposobów przywrócenia naturalnego stanu wód na gruncie pozostawiony został uznaniu organu administracyjnego. Ustawa nie zawiera ponadto żadnego dodatkowego unormowania, z którego wynikałoby, iż jako podstawowe preferowane jest rozwiązanie polegające na wykonaniu urządzeń zapobiegających szkodom. Organ w celu usunięcia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na nieruchomości sąsiednie, winien nakazać w decyzji taki sposób zapobieżenia szkodom, jaki w okolicznościach danej sprawy będzie najskuteczniejszy i najprostszy do wykonania (por. wyrok WSA w Lublinie z 22 stycznia 2008 r., II SA/Lu 912/07, Lex nr 494839). Istotne jest, iż przywołany ust. 3 art. 29 ustawy nie wskazuje wprost, o jakiego rodzaju urządzenia zapobiegające szkodom chodzi (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2010 r., II SA/Łd 539/10, LEX nr 602426).

Przekładając powyższe wywody na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, który jest niezbędnym elementem zastosowania właściwej normy prawa materialnego, należy stwierdzić, że organy rozpoznające niniejszą sprawę podjęły wszelkie czynności prowadzące do jej wyjaśnienia. Wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe, nie uchybiając przepisom art. 7, art. 77 i art. 70 k.p.a., a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Organy prawidłowo ustaliły, że na gruncie stanowiącym działki nr [...] i [...] w miejscowości D. doszło do zmiany stanu wody, tj. ich podtapiania i tworzenia się rozlewiska wodnego. Bezspornym jest także, iż pod drogą powiatową [...] relacji D. –K., na wysokości działek [...] w m. D. oraz [...] w m. Ostrowiec znajduje się przepust wodny (co potwierdziły oględziny [...] czerwca 2010 r. oraz wizja lokalna [...] czerwca 2010 r.), który nie jest zaznaczony na mapach ewidencyjnych. Ponadto jest on niedrożny (zasypany wylot od strony wsi O.) oraz nie połączony z żadnym urządzeniem odbierającym wodę, a po obu stronach ww. drogi nie ma aktualnie rowów odprowadzających wodę. A zatem za prawidłowe Sąd uznaje, iż zmiana wód na gruncie działek o numerach: [...] i [...] spowodowana jest przez niedrożny przepust pod drogą powiatową [...]. Dlatego też w niniejszej sprawie obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody ciąży na zarządcy tejże drogi powiatowej, tj. na Powiatowym Zarządzie Dróg w G., a nie jak wskazują skarżące na właścicielu działek [...],[...] i [...]. Poza tym wytyczone na mapie zasadniczej punkty wysokościowe pozwoliły stwierdzić, że działki o numerach: [...] i [...] są położone niżej niż działki o numerach: [...],[...] i [...], w związku z czym doprowadzenie wód w tym kierunku (zgodnie z żądaniem skarżących) byłoby nieuzasadnione. Dlatego też za bezzasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1 i ust. 2 Prawo wodne.

Zdaniem Sądu, w tej sytuacji organy prawidłowo zobowiązały zarządcę wskazanej drogi powiatowej nr [...] D.– K., do udrożnienia przepustu pod w/w drogą na wysokości działki nr [...] w miejscowości D. oraz wykonania w pasie drogowym urządzeń odbierających wodę.

Na uznanie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Ustaleń faktycznych organy dokonały m.in. na podstawie przeprowadzonych oględzin terenu w dniu [...] czerwca 2010 r. oraz wizji lokalnej w dniu [...] czerwca 2010 r., co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy stosowne protokoły. Powyższe czynności w sposób bezsporny potwierdziły umieszczenie pod wskazaną wyżej drogą gminą przedmiotowego przepustu i jego stanu. Ponadto za bezzasadny Sąd uznaje zarzut braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, jak i zarzut uniemożliwienia zapoznania się skarżącym ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania uwag i wniosków dowodowych. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżące były poformowane o przysługującym im w tym zakresie uprawnieniu pismem z dnia [...] grudnia 2010 r.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.