Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 215/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 a
journal: Dz.U. 2018 poz 132
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 7, 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów 1) uchyla zaskarżoną decyzję ; 2) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej R. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: organ, Minister) decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm., dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), po rozpatrzeniu wniosku R. K. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni, strona) z dnia [...] lipca 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżąca została zwolniona ze służby

w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. w dniu [...] lutego 2016 r. i ma ustalone prawo do emerytury oraz do renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono

z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, z tym że wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Minister ustalił, że całkowity okres pełnionej przez skarżącą służby wynosił 30 lat, 4 miesiące i 5 dni. Trwał od dnia 16 października 1985 r. do dnia 19 lutego 2016 r.

Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z [...] kwietnia 2017 r. stanowiącym Informację o przebiegu służby Nr [...] wynika zaś, że wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w okresie od dnia 20 maja 1987 r. do dnia 28 lutego 1990 r. tj. przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 12 dni.

Informacje o przebiegu służby skarżącej zawarte zostały także w piśmie Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2018 r. Wynika z nich, że wnioskodawczyni w trakcie służby w Policji zajmowała kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miała podwyższane uposażenie, a także była odznaczana, między innymi Złotą Odznaką Zasłużony Policjant. W aktach sprawy brak informacji o wymierzonych wobec wnioskujących karach dyscyplinarnych.

W stosunku do skarżącej wydano nadto zaświadczenie z dnia [...] października 2016 r. stwierdzające, że w latach 1998, 2001 oraz 2003-2008 podejmowała

w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu czynności, o których mowa

w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 ze zm.), co uzasadniało podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy za każdy rok służby spełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Organ powołał art. 8a ustawy i wskazał, że przesłankami jego zastosowania jest krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia

i życia. Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wyjaśnił, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość należy utożsamiać z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważył, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Istotne jest, aby zagrożenie nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Minister wskazał, że spełnienie tego warunku postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Nie kwestionując rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącą

w trakcie pełnienia służby po dniu [...] września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, Minister stwierdził, że w sprawie niniejszej nie została spełniona przesłanka krótkotrwałości pełnienia służby. Wyjaśnił, że skarżąca pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 12 dni, zatem okres służby na rzecz totalitarnego państwa stanowi około 10% całego okresu służby. W ocenie Ministra przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Końcowo Minister podkreślił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a, art. 24a wskazana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

W skardze na decyzję Ministra, wnosząc o jej uchylenie, wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj. art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że obie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie w celu wyłączenia stosowania 15c, art. 22a i art. 24a ustawy emerytalnej.

2) przepisów prawa procesowego przez naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77

§ 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się z oceną organu, że obie przesłanki muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednej z nich czyni bezcelową analizę potencjalnego spełnienia drugiej. Analiza przepisu art. 8a ustawy emerytalnej wskazuje, że przesłanki te nie muszą zostać spełnione łącznie. Zdaniem skarżącej spójnik "oraz" występujący w przepisie art. 8a łączy dwie współrzędne wypowiedzi. Nieracjonalne byłoby łączenie obu wymogów wskazanych w tym przepisie, gdyż w takiej sytuacji przepis ten byłby w rzeczywistości przepisem martwym.

Skarżąca nie zgodziła się z Ministrem także co do ustalenia, iż jej służba na rzecz państwa totalitarnego nie miała charakteru krótkotrwałego. Zaskarżona decyzja nie zawiera argumentacji przemawiającej za zasadnością takiego stanowiska.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że jest to okres proporcjonalnie długi w stosunku do całego okresu służby. Jest to w jej ocenie subiektywne zdanie organu. Pozostała część służby wnioskodawczyni to ponad 27 lat, czyli okres znacznie dłuższy niż ten negatywnie oceniany przez ustawodawcę. Okres ten to około 90% całości służby. Organ nie wyjaśnia jednak dlaczego przyjął takie kryterium oceny krótkotrwałości służby czy jej braku. Skarżąca wyjaśniła, że przez znaczną cześć tego okresu tj. od 16 października 1989 roku do 18 lutego 1990 roku przebywała na urlopach macierzyńskich i wychowawczych. Okresy takie nie są uznawane przez Sądy Ubezpieczeń Społecznych za pełnienie służby. Ponadto jak wynika z przepisu art. 8a ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ustawodawca nie określa okresu po 12 września 1989 roku jako negatywnego dla osób objętych są ustawa. Okoliczności te powodują, że rzeczywisty okres służby skarżącej jest znacznie krótszy.

Podała, że w związku z pełnioną po 1990 roku służbą skarżąca uzyskała wiele odznaczeń, wyróżnień oraz nagród. Ważniejsze awanse w stopniach czy stanowiskach uzyskała już w czasie służby po 1990 roku. Za swoje zaangażowanie w pracy była regularnie nagradzana, o czym świadczą kolejne rozkazy personalne. Wnioskodawczyni wielokrotnie otrzymywała nagrody roczne w pełnej wysokości. Rozkazami personalnymi podwyższano jej wielokrotnie dodatki służbowe. We wnioskach personalnych określana była jako osoba zaangażowana w pracę oraz zdyscyplinowana.

Skarżąca wskazała nadto, że zaskarżona decyzja jest decyzją uznaniową

i dlatego wymaga rzetelnego uzasadnienia zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80

i art. 107 § 3 K.p.a. Organ administracji prowadząc postępowanie zobowiązany jest do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nie przeprowadził weryfikacji wszystkich informacji przedstawionych

w złożonym przez nią wniosku.

Dodatkowo wskazała, że organ administracji posiada informację, że w latach 1998, 2001 i 2003-2008 pełniła służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu

i zdrowiu. Za służbę w tym okresie uzyskała podwyższenie świadczeń emerytalnych

o 0.5% za każdy rok służby. Podwyższenie to uzyskuje się jeżeli funkcjonariusz

w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach,

w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Organ administracji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do tych informacji wskazując jedynie, że posiada takie informacje. Informacje te nie zostały jednak wzięte pod uwagę przy ocenie charakteru służby skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie skarżąca podała, że po wydaniu zaskarżonej decyzji zmniejszył się czasokres zatrudnienia wynikający z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, który wynosi obecnie 2 lata 6 miesięcy 10 dni, na potwierdzenie powyższego okazała pismo z dnia 25 marca 2019 r. wydane przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA.

Skarżąca podkreśliła również w uzupełnieniu, że w tym okresie była w tzw. służbie przygotowawczej, a nie na samodzielnym stanowisku i pracowała w charakterze maszynistki. Nadto przez okres około 5 miesięcy przebywała na zwolnieniu szpitalnym, co nie zostało dostrzeżone przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty znalazły aprobatę Sądu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Powołana ustawa przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę

w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili. Zmniejszenia emerytury lub renty inwalidzkiej dokonuje się m.in. na podstawie art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Stosownie natomiast do treści art. 8a ust. 1 ww. ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Sąd podkreśla, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczności tych organ nie kwestionował (por. strona 5 akapit 2 zaskarżonej decyzji). Organ powołał się w tym zakresie na opinię Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie Minister stwierdził, w trakcie wykonywania służby po dniu 12 września 1989 r., skarżąca wykonywała służbę z narażeniem zdrowia i życia. Okoliczności powołane w piśmie KGP bezspornie więc świadczą o spełnieniu przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Nadto, w aktach postępowania administracyjnego znajduje się orzeczenie [...]Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych, którym Komisja ta uznała skarżącą za inwalidę i zaliczyła ją do III grupy inwalidów, stwierdzając przy tym, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i jest trwałe.

Sąd nie podziela również argumentacji skarżącej podniesionej w punkcie 1 skargi co do naruszenia prawa materialnego tj. art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy odnoszącej się do błędnej wykładni tego przepisu polegającej na przyjęciu przez organ, że obie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie w celu wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. Wbrew twierdzeniu skarżącej, przesłanki wymienione w art. 8a ust. 1 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy powinny być spełnione łącznie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w cytowanym wyżej przepisie ustawodawca w drodze koniunkcji - przez użycie spójnika "oraz" - połączył ze sobą dwa wymogi dla skutecznego ubiegania się o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a oraz art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Takie rozumienie art. 8a ust. 1 ustawy wynika z wykładni językowej. Zgodnie z jej regułami, czyli regułami języka polskiego (tzw. znaczeniem słownikowym), techniką legislacyjną (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej - Dz. U. z 2016 r., poz. 283), logiką formalną (znajdującą zastosowanie do rachunku zdań) oraz utrwaloną praktyką orzeczniczą - użycie spójników: "i", "oraz", lub "łącznie" reprezentuje koniunkcję łączną, czyli taki rodzaj relacji między zdaniami, w których zdania (wyrażenia) poprzedzające i następujące po spójniku muszą być zastosowane kumulatywnie (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2019 r., II SA/Wa 636/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Rację ma jednak skarżąca wskazując na krótkotrwałość pełnionej przez nią służby przed dniem 31 lipca 1990 r.

W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że na podstawie pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z [...] listopada 2017 r. Minister ustalił, że służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa pełniona była przez okres 2 lat, 9 miesięcy i 12 dni. Wynika z niego, że wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, w okresie od dnia 20 maja 1987 r. do dnia 28 lutego 1990 r. Organ ustalił też, że całkowity okres służby skarżącej wynosił 30 lat, 4 miesiące i 5 dni. Dokonując oceny, czy okres służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, organ stwierdził, że przesłanka ta nie została spełniona. W ocenie organu okres 2 lat, 9 miesięcy i 12 dni zarówno

w ujęciu bezwzględnym, jak i w ujęciu proporcjonalnym nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Sąd oceny tej nie podziela. Organ powołał się na słownikowe rozumienie pojęcia "krótkotrwałości" jednak nie ocenił i nie wyjaśnił, dlaczego niespełna 3 letni okres służby skarżącej na rzecz państwa totalitarnego, przy całkowitym okresie służby wynoszącym 30 lat, 4 miesiące i 5 dni nie może być uznany za krótkotrwały. Sąd uznał, że Minister oceniając znaczenie "krótkotrwałości służby" naruszył art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przyjmując, niejako z automatu i arbitralnie, że służba skarżącej nie była krótkotrwała. Nie wskazał jednakże poza odniesieniem się do znaczenia encyklopedycznego jaki procentowo okres służby uważa za krótkotrwały.

Trafnie organ wskazał w decyzji, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Zdaniem Sądu taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Nie można bowiem w przypadku skarżącej stwierdzić, że jej służba na rzecz totalitarnego państwa była służbą wieloletnią i charakteryzowała się trwałością. W stanie faktycznym tej sprawy przyjąć należy, że okres 2 lat, 9 miesięcy i 12 dni był okresem krótkotrwałym. Organ naruszył tym samym art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Na marginesie, Sąd stwierdza, iż skarżąca już po wydaniu zaskarżonej decyzji przedstawiła na rozprawie zaświadczenie wydane przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA z dnia [...] marca 2019 r., z którego wynika, że aktualnie jej czasokres zatrudnienia wynikający z art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, wynosi obecnie 2 lata 6 miesięcy 10 dni, a zatem zmniejszył się w stosunku do czasookresu przyjętego

w zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną ocenę prawną

i przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Dokona również wyczerpującej oceny, co do tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Wyrażając ocenę w tym zakresie organ przywoła fakty dotyczące służby skarżącej, jej postawy, charakteru służby i warunków jej pełnienia,

o czym była mowa w zaskarżonej decyzji i odniesie powyższe do tych osiągnięć

w służbie, które uznaje za wybitne czy szczególnie wyróżniające. Dokonując oceny

w zakresie szczególnie uzasadnionego przypadku organ weźmie przy tym pod uwagę, że – na gruncie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy– szczególnie uzasadniony przypadek może dotyczyć również m.in. zdarzenia losowego, czy szczególnej sytuacji, w tym wynikającej ze stanu zdrowia wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę ogólny wymiar służby, okres 2 lata 9 miesięcy 12 dni (obecnie 2 lata, 6 miesięcy, 10 dni) stanowi służbę krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie reprezentującego skarżącą adwokata w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 j.t.) oraz opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.