Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1368/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia -


UZASADNIENIE

Skarżąca K. D. reprezentowana przez radcę prawnego M. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia jeśli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała na czym miałyby polegać "nieodwracalne skutki". Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie został w żaden sposób uzasadniony. Natomiast w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04 niepubl.).

Należy także podkreślić, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2002 r., s. 146; Z. Kmieciak, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 3/98/54, t. 1). Pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć jako spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. Tarno [za:] T. Woś [w:] J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 186). Biorąc powyższe stanowisko - niebudzące sporów w doktrynie postępowania administracyjnego - pod uwagę należy wskazać, że aktem administracyjnym nadającym się do wykonania nie jest wyrażenie opinii lub uzgodnienie pomiędzy organami administracji. Trudno bowiem sobie wyobrazić jak taki akt można by wykonać.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, a dodatkowo skarżąca nie uzasadniła wniosku, to tym samym stwierdzić należy, że w sprawie nie występują przesłanki do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.