Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 15/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
658
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 22 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o wyłączenie sędziów: sędziego WSA Magdaleny Jankowskiej-Szostak, sędziego WSA Małgorzaty Malinowskiej-Grakowicz oraz sędziego WSA Ireneusza Dukiela w sprawie ze skargi A. D. na bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziów.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu oddalił wniosek A. D. o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędziów: sędziego WSA Wandy Wiatkowskiej-Ilków, sędziego WSA Barbary Ciołek i sędziego WSA Alicji Palus.

W terminie do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie skarżący – w piśmie z 17 lutego 2016 r. – złożył kolejny wniosek o wyłączenie sędziów, tym razem: sędziego WSA Magdaleny Jankowskiej-Szostak, sędziego WSA Małgorzaty Malinowskiej-Grakowicz oraz sędziego WSA Ireneusza Dukiela. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał art. 18, art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podkreślił, że w sprawie brak jest reakcji Sądu na bezprawne działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., co powoduje, że skarżący został pozbawiony prawa do działania w rzeczonej sprawie.

W dniach 24 i 29 lutego 2016 r. sędziowie, których dotyczy wniosek o wyłączenie złożyli pisemne oświadczenie, że w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 15/15 nie zachodzą podstawy ich wyłączenia określone w art. 18 p.p.s.a., jak również nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywoływać wątpliwości co do ich bezstronności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów – sędziego WSA Magdaleny Jankowskiej-Szostak, sędziego WSA Małgorzaty Malinowskiej-Grakowicz oraz sędziego WSA Ireneusza Dukiela – był niezasadny.

Wyjaśnić trzeba, że p.p.s.a. przewiduje ściśle sytuacje, gdy sędzia może zostać wyłączony od rozpoznania konkretnej sprawy. Wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, stosownie do treści art. 18 § 1 p.p.s.a. następuje w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.). Niezależnie od ww. przyczyn zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek jest natomiast uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej zaś sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 18-20 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, we wniosku skarżący wskazał jedynie, że Sąd nie reaguje na bezprawne działania organu administracji publicznej, a w efekcie pozbawia to skarżącego prawa do działania w zawisłej sprawie. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego jest niewystarczająca do uwzględnienia jego wniosku o wyłączenie sędziów. Według Sądu, samo prowadzenie przez sędziego postępowania z naruszeniem przepisów procesowych, nie może być skuteczną podstawą wniosku o wyłączenie sędziego przewidzianego. Strona powinna bowiem zwalczać naruszenie przepisów postępowania przy pomocy środków zaskarżenia (por. postanowienia SN: z 24 marca 1966 r., II PZ 15/66; z 21 sierpnia 1970 r. I PZ 41/70, z 2 maja 1974 r., I CZ 48/74). Ponadto wskazani we wniosku sędziowie potwierdzili w swoich oświadczeniach, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności z art. 18 oraz art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie utrwalony jest zaś pogląd, że brak podstaw do wyłączenia sędziego występuje zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanym przepisie, dające podstawę do wyłączenia go i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości (zob. postanowienie NSA z 11 września 2012 r., II OZ 704/12, CBOSA). Podkreślić należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55).

W tym stanie rzeczy, wobec braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek do wyłączenia sędziów – wskazanych we wniosku skarżącego – Sąd na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.