Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3067/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 25 ust1, art. 38 ust 4a, ust. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 2164
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity
article: art. 207 ust.1, art 211 ust 2
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1241
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta Łódź od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 978/15 w sprawie ze skargi Miasta Łódź na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 25 kwietnia 2013 r., nr... w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Miasta Łódź na rzecz Zarządu Województwa Łódzkiego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II GSK 3067/16

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej Miasta Łódź jest wyrok Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 978/15. Wyrokiem tym została oddalona skarga Miasta Łódź na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 25 kwietnia 2013 r., nr ... , określającą kwotę środków do zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oddalił skargę.

Postępowanie sądowe przed wydaniem zaskarżonego wyroku:

1.1. Sąd I instancji rozpoznawał sprawę ponownie, po uchyleniu poprzedniego wyroku w tej sprawie z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt. III SA/Łd 708/13 wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 613/14 na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Zarząd Województwa Łódzkiego. Uchylonym wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 25 kwietnia 2013 r., nr.....

1.2. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzedni wyrok sądu I instancji uwzględnił zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa procesowego tj. art. 139 k.p.a. poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że w sprawie doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius poprzez orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej. NSA zauważył w szczególności, że z akt sprawy wynika, iż po przeprowadzonej kontroli nałożono na Beneficjenta trzy korekty związane

z naruszeniami Pzp w trzech postępowaniach o udzielnie zamówienia publicznego dotyczące kwot już wypłaconych i jeszcze nie wypłaconych. Następnie, dnia 12 czerwca 2012 r. skierowano do Beneficjenta "Wezwanie do zapłaty" dotyczące zwrotu środków już wypłaconych w związku z dwiema korektami nałożonymi za dwa naruszenia Pzp Ponieważ Beneficjent środków nie zwrócił, wydano decyzję z 28 listopada 2012 r. o zwrocie środków w kwocie 310.070,24 zł wraz z odsetkami.

Z treści rozstrzygnięcia, faktu i sposobu wyliczenia odsetek, a także z uzasadnienia decyzji wynika, że chodzi o zwrot kwot już wypłaconych, związanych z korektami po 5% każda, za naruszenia związane z zamówieniami publicznymi część 1. i 3. Niefortunne i błędne stwierdzenie na str. 9 uzasadnienia decyzji, że kwota zwrotu obejmuje także korektę w wysokości 12,5% związaną z nieprawidłowościami przy części 2 zamówienia, nie zmienia treści decyzji oraz faktu, że odnosi się ona wyłącznie do zwrotu kwot już wypłaconych i dwóch korekt po 5% dotyczących części 1. i części 3. Zatem decyzją z dnia 28 listopada 2012 r. orzeczono o zwrocie kwoty 310.070,24 zł wraz z odsetkami, wynikającej z dwóch a nie trzech korekt. W tym stanie rzeczy decyzja z dnia 25 kwietnia 2013 r., podjęta po ponownym rozpoznaniu sprawy, zawierająca korektę wadliwego fragmentu uzasadnienia niczego nie zmieniała, a w szczególności nie stanowiła orzeczenia na niekorzyść strony.

1.3. Naczelny Sąd Administracyjny za częściowo zasadny uznał zarzut procesowy skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwość uzasadnienia wyroku w odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego wadliwego uzasadnienia decyzji o zwrocie. W ocenie NSA fundamentalne dla sprawy niniejszej zagadnienie wystąpienia "nieprawidłowości", jako przesłanki żądania zwrotu środków zostało potraktowane powierzchownie i skrótowo, a także niekonsekwentnie.

W uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji nie wyjaśniono bowiem wystarczająco jasno, czy Zarząd Województwa Łódzkiego jako instytucja zarządzająca (dalej: IZ) był zobowiązany do wykazania szkody, a zatem "nieprawidłowości" związanej z naruszeniami ustawy prawo zamówień publicznych (dalej: ustawa Pzp) prowadzącej do rzeczywistego uszczuplenia środków, czy tylko potencjalnej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestie te wymagają doprecyzowania z wnikliwym odniesieniem się do uregulowań art. 98 w zw. z art. 2 p. 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006, do którego to przepisu wprost odnosi się art. 26 ust. 1 p. 15a) u.z.p.p.r. będący podstawą nakładania korekt.

1.4. Za nieuzasadnione uznano zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd administracyjny jest uprawniony i zobowiązany do badania, czy nałożenie korekt było uzasadnione. Kontroli sądowej podlega zarówno wykładnia jak i stosowanie ustawy Pzp przez IZ kontrolującą realizację projektu. Sąd musi więc badać, czy IZ prawidłowo oceniła,

że naruszenie ustawy Pzp w ogóle miało miejsce oraz czy to naruszenie stanowiło "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 p. 7 i art. 98 rozporządzenia Rady (UE) 1083/2006. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że powiązanie korekt,

o których mowa w art. 26 ust. 1 p. 15a) u.z.p.p.r. poprzez art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) z pojęciem "nieprawidłowości" zdefiniowanym w art. 2 p. 7 tego Rozporządzenia sprawia, że korekty należy wiązać tylko z takimi naruszeniami, które mogłyby spowodować szkodę. Zatem, szkoda nie musi być wykazana, ale powiązanie naruszenia z możliwością jej wystąpienia jest konieczne. Jeżeli zostanie z całą pewnością stwierdzone, że naruszenie nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania, to korekta nie może być nałożona, gdyż jej przesłanką jest "nieprawidłowość", a więc sprzeczne z prawem działanie powodujące szkodę rzeczywistą lub potencjalną. Zatem naruszenie prawa nie skutkujące nawet samym tylko niebezpieczeństwem szkody, nie uprawnia do nałożenia korekty. Konieczność korekty powoduje takie naruszenie Pzp, które prowadziło lub mogło prowadzić do szkody. Rzeczą IZ jest wykazanie w toku postępowania, że do szkody mogło dojść, zaś rzeczą Sądu jest zbadanie, czy w konkretnej sytuacji wskazany przez IZ związek przyczynowo-skutkowy rzeczywiście istniał.

1.5. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał sądowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy precyzyjnie wyjaśnić, jakie naruszenie prawa uprawnia do nałożenia korekty w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz w świetle łączącej strony umowy. Sąd I instancji miał ocenić, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zostało wykazane naruszenie ustawy Pzp uprawniające do nakładania korekt i żądania zwrotu środków. Jeśli by zaś uznał, że nie wszystko zostało wyjaśnione przez IZ, powinien wskazać dokładnie, co wymaga wyjaśniania.

2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 978/15.

2.1. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2013 r. nr 2/PR/2013, działając na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 211 ust. 4b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r.

o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.), w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę

o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.), oraz na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 a) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.) oraz art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 z późn. zm., str. 66), Zarząd Województwa Łódzkiego, działający w trybie art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Miasta Łódź o ponowne rozpatrzenie sprawy:

a) uchylił w całości własną decyzję nr ... z dnia 28 listopada 2012 r., określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 310 070,24 zł wraz

z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystane przez Miasto Łódź z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) w związku z realizacją projektu pn.: "System informacji o Terenie dla Miasta Łodzi - Faza XI"", na podstawie umowy

o dofinansowanie nr .... z dnia 22 stycznia 2009 r., zmienionej aneksem nr .... z dnia 29 kwietnia 2010 r. oraz aneksem nr .... z dnia 29 grudnia 2011 r.;

b) określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 310.070,24 zł wraz

z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych;

c) wskazał, że odsetki od w/w kwoty należy liczyć od dnia przekazania poszczególnych środków.

2.1.1. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

Zarząd Województwa Łódzkiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego (dalej: IZ) na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego przyznała beneficjentowi - Miastu Łódź dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 16591212,22 zł na realizację projektu pn.: "System Informacji o Terenie dla Miasta Łodzi - Faza IX". W trakcie kontroli doraźnej przeprowadzonej w siedzibie Instytucji Zarządzającej dokonano sprawdzenia trzech postępowań o udzielenie zamówień publicznych przeprowadzonego na podstawie art. 39 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, póz. 1655 z późn. zm., zwanej dalej ustawą Pzp).

- postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn.: "Dostawa baz danych

w ramach Systemu Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami

i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 1",

- postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn.: "Dostawa, instalacja

i konfiguracja sprzętu komputerowego dla baz danych w ramach Projektu System Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem. - część 2",

- postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn.: "Dostawa baz danych

w ramach Systemu Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami

i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 3 obejmująca usługi zarządzania i promocji projektu",

2.1.2. W wyniku czynności kontrolnych instytucja zarządzająca stwierdziła szereg niżej wymienionych naruszeń ustawy p.z.p:

a) W postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji

o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz

z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 1" stwierdzono, iż zamawiający (Miasto Łódź) formułując warunek dotyczący potencjału kadrowego zażądał przedstawienia przez wykonawców kopii: "dyplomów, uprawnień, świadectw, szkoleń, certyfikatów, referencji, protokołów odbioru" na potwierdzenie posiadania doświadczenia

w zakresie profesjonalnego zarządzania projektem przez kierownika projektu. Powyższe dokumenty nie mieszczą się w katalogu wymienionym w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. Zamawiający zobowiązał wykonawców do wykazania doświadczenia zawodowego (załącznik nr 6 do SIWZ) wraz z informacjami m.in. na temat liczby działek, zbadanych robót prawnych, zbadanych ksiąg wieczystych, liczby szkiców polowych, robót sytuacyjno-wysokościowych, nie stawiając przy tym konkretnych warunków udziału w postępowaniu, co stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy Pzp zamawiający może żądać od wykonawców jedynie oświadczeń i dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania. Ponieważ zamawiający nie skonkretyzował warunków udziału w postępowaniu, należy uznać, iż żądanie przedmiotowych dokumentów nie było uzasadnione, bowiem nie potwierdzały one warunków udziału w postępowaniu i nie mogły być podstawą do ewentualnego wykluczenia wykonawcy (art. 24 ust. 1 pkt 10 ustawy Pzp).

W związku z powyższym instytucja zarządzająca nałożyła korektę finansową

w wysokości 5% za naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp w rezultacie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie oświadczeń i dokumentów wymaganych od wykonawcy (Tabela 1, pozycja 15 "taryfikatora").

b) W postępowaniu pn.: "Dostawa, instalacja i konfiguracja sprzętu komputerowego dla baz danych w ramach Projektu System Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem. - część 2", w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że zamawiający, zmieniając termin składania ofert z 21 lipca 2011 r. na 25 lipca 2011 r., nie przekazał stosownych informacji Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, czym naruszył art. 38 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 4a ustawy Pzp. Brzmienie przepisu artykułu 38 ust. 4a jest kategoryczne - każda zmiana treści SIWZ dokonana w przetargu nieograniczonym, która prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu (w szczególności zmiana terminu składania ofert) aktualizuje obowiązek zamawiającego, polegający

na przekazaniu odpowiednich informacji (w analizowanym przypadku) do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.

W związku z powyższym, instytucja zarządzająca nałożyła korektę finansową w wysokości 12,5% za naruszenie art. 38 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 4a ustawy Pzp z uwagi na niedopełnienie obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu

do UOPWE (Tabela 1, pozycja 2 "taryfikatora"). Ponadto, w zaleceniach pokontrolnych z dnia 18 kwietnia 2012 r. instytucja zarządzająca poinformowała beneficjenta o konieczności samodzielnego potrącenia kwoty korekty finansowej

w wysokości 12,5 % wydatków kwalifikowalnych od każdej z faktur/rachunków wystawianych w ramach umowy NrOG.272/30/2011.

c) W postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji

o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz

z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp

do elektronicznych usług publicznych. Część 3 obejmująca usługi zarządzania

i promocji projektu", w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono,

że zamawiający zobowiązał wykonawców do załączenia kopii dyplomów, uprawnień, świadectw, szkoleń, certyfikatów i referencji w celu potwierdzenia doświadczenia

w profesjonalnym zarządzaniu projektami, to jest zamawiający zażądał kopii dokumentów, które w treści powyższego rozporządzenia nie występują, co stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp.

W związku z powyższym, Instytucja Zarządzająca nałożyła korektę finansową

w wysokości 5% za naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp (Tabela 1 pozycja 15 "taryfikatora").

2.1.3. W świetle powyższego, Miasto Łódź zaleceniami pokontrolnymi wezwane zostało do zwrotu kwoty 307.168,58 zł za naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp

w postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji o Terenie dla Miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 1" oraz do zwrotu kwoty 2.901,66 zł, za naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp w postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji o Terenie dla miasta Łodzi – faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 3 obejmująca usługi zarządzania i promocji projektu".

2.1.4. W związku z tym, że beneficjent nie zwrócił należności w terminie, w dniu 26 lipca 2012 r. Zarząd Województwa Łódzkiego wszczął postępowanie w sprawie zwrotu kwoty 310.070,24 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonym od dnia przekazania środków. Ponieważ Beneficjent nie przekazał kwoty podlegającej zwrotowi z tytułu wymierzenia korekty finansowej, Zarząd Województwa Łódzkiego w dniu 28 listopada 2012 r wydał decyzję .... W jej uzasadnieniu powołał się na przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, dotyczące interpretacji pojęcia "nieprawidłowości" jako jakiegokolwiek naruszenia przepisu prawa wspólnotowego wynikającego z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę

w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Powołano również art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych.

2.1.5. W dniu 14 grudnia 2012 r. wpłynął do Instytucji Zarządzającej wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu tego wniosku, w wyniku analizy decyzji nr ... Zarząd Województwa Łódzkiego uchylił zaskarżoną decyzję. Stwierdził bowiem, że nieprawidłowo wskazano beneficjentowi, iż kwota należności wynika m.in. z tytułu nałożenia korekty finansowej za nieprawidłowość dotyczącą naruszenia art. 38 ust. 6 w związku z art. 38 ust. 4a ustawy Pzp w postępowaniu pn.: "Dostawa, instalacja i konfiguracja sprzętu komputerowego dla baz danych w ramach Projektu System Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem. - część 2", podczas gdy faktyczna wysokość środków wskazanych do zwrotu wynika z następujących naruszeń:

- art. 25 ust. 1 ustawy Pzp w postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 1";

- art. 25 ust. 1 ustawy Pzp w postępowaniu pn.: "Dostawa baz danych w ramach Systemu Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX z serwerami i oprogramowaniem wraz z platformą udostępniania (wymiany) danych umożliwiającą dostęp do elektronicznych usług publicznych. Część 3 obejmująca usługi zarządzania i promocji projektu".

Wskazano, iż kwota, jaką beneficjent jest zobowiązany zwrócić w związku

z dwukrotnym naruszeniem art. 25 ust. 1 ustawy Pzp w dwóch etapach postępowania przetargowego wynosi 310.070,24 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W związku z naruszeniem art. 38 ust. 6

w związku z art. 38 ust. 4a ustawy Pzp instytucja zarządzająca poinformowała beneficjenta o konieczności samodzielnego potrącenia kwoty korekty finansowej

w wysokości 12,5% wydatków kwalifikowanych od każdej z faktur/rachunków wystawianych w ramach umowy Nr .... Organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę naruszeń przepisów postępowania.

W zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego instytucja zarządzająca podzieliła stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok

z dnia 19 czerwca 2012 r. o sygn. II GSK 732/11). Stwierdzono, iż do popełnienia nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Zatem wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, skutkuje powstaniem obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej (art. 98) itd. Organ opisał też sposób obliczania korekty finansowej. Instytucja zarządzająca stwierdziła ponadto, iż ustawa prawo zamówień publicznych przewiduje możliwość skorzystania ze środków ochrony prawnej (art. 180 ust. 1 ustawy Pzp) i ma ona służyć zabezpieczeniu praw wykonawców, jednakże nieskorzystanie przez wykonawców z w/w środków nie stanowi o tym, iż w danym postępowaniu nie wystąpiły nieprawidłowości. Organ powołał art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. zgodnie z którym państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku

z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. W związku z powyższym Minister Rozwoju Regionalnego opracował dokument pn. Wymierzanie korekt finansowych

za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE ("taryfikator"), regulujący kwestię wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy Unii Europejskiej. Obliczenie kwoty korekty dla faktur podlegających korekcie nastąpiło w/g metody wskaźnikowej. Organ uznał, że naruszenie przepisów prawa miało miejsce, a w jego konsekwencji budżet ogólny UE mógł ponieść stratę, bowiem poprzez ograniczenie warunków konkurencji poszczególni wykonawcy mogli nie być w stanie złożyć oferty w postępowaniu. W ocenie organu nie można wykluczyć,

że beneficjent spowodował tym samym niemożność lub też rezygnację ze złożenia korzystniejszych (w tym w szczególności tańszych) ofert przez ewentualnych innych wykonawców, którzy nie spełniali warunków stawianych przez zamawiającego. Tego rodzaju zawężenie możliwości konkurowania przez wykonawców skutkowało zatem potencjalną szkodą, której wymiar określa różnica pomiędzy wartością faktycznie udzielonych zamówień, a kwota, na jaką mogłyby opiewać oferty przedstawione przez wykonawców wycofujących się z ubiegania o realizację zamówienia. Przypadek ten spełnia więc przesłanki pozwalające uznać go za nieprawidłowość.

W związku z powyższym koniecznym jest nałożenie korekty finansowej na beneficjenta projektu, w toku realizacji którego stwierdzono tego rodzaju nieprawidłowości.

Ponadto organ powołał art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego omówionej wyżej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa i wniesiono o uchylenie w całości lub stwierdzenie nieważności decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powtórzono argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając wyrok z 1 grudnia 2015 r. zauważył na wstępie, że zobowiązany był uwzględnić wykładnię przepisów zaprezentowaną w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdził, że zaskarżona decyzja z dnia 25 kwietnia 2013 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Za bezsporne uznał przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny ustalenie, że przeprowadzona przez Instytucję Zarządzającą – Zarząd Województwa Łódzkiego kontrola realizacji projektu pn. "System Informacji o Terenie dla Miasta Łodzi-Faza IX" wykazała, że beneficjent- Miasto Łódź naruszył, w trzech postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonych w ramach w/w projektu, przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, co skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą korekt finansowych. Za kwestę sporną pozostaje natomiast możliwość nałożenia na beneficjenta korekt finansowych za stwierdzone naruszenia, w sytuacji gdy nieprawidłowości te, w ocenie strony skarżącej nie spowodowały szkody w budżecie Unii Europejskiej.

Sąd I instancji wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych; ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 czerwca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie reguluje zasad i trybu postępowania w sprawie zwrotu uzyskanego przez beneficjenta dofinansowania, wskazując jedynie w art. 25 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2, że za przygotowanie i prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy m. in. prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów, odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych oraz ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. Ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych.

Zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. , oraz art. 211 ust. 1 u.f.p.

z 2009 r. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystywane z naruszeniem procedur, o których mowa odpowiednio w art. 208 u.f.p. z 2005 r., w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 2009 r. wprowadzającej ustawę o finansach publicznych, oraz art. 184 u.f.p. z 2009 r., tj. są dokonywane niezgodnie z procedurami określonymi

w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami

w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 211 ust. 4 u.f.p. z 2005 r. i art. 207 ust. 9 u.f.p. z 2009 r.

Z art. 98 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 wynika, że Państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych

w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi

w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego

w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Zatem z brzmienia ww. przepisu wynika wprost, że to państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych i korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. To państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.

W myśl też przywołanego powyżej przepisu Polska jako państwo członkowskie zobowiązana była ustalić i wdrożyć system korekt, co zrealizowała między innymi przez opracowanie przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dokumentu pod nazwą "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", zawierającego "Taryfikator", w którym dla konkretnego naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych przypisana jest tzw. korekta. Dokument ten został opracowany w oparciu o Wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych. Charakter prawny tego dokumentu nie pozwala na jego zaliczenie do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Może natomiast stanowić instrukcję dla właściwych instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych, stając się elementem systemu danego programu operacyjnego.

Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, jako "nieprawidłowość" rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W związku z powyższym, elementem nieprawidłowości jest wystąpienie szkody (realnej lub potencjalnej) w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Szkoda potencjalna ma miejsce wtedy, gdy zostanie wykryte naruszenie prawa przez beneficjenta, prowadzące do wystąpienia szkody, w wyniku czego nie uzyska on konkretnej kwoty środków finansowych. W ocenie sądu I instancji szkoda o jakiej mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 powstaje niejako automatycznie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje projekt niezgodnie z prawem,

a przy tym do powstania szkody w budżecie UE nie jest wymagane powstanie faktycznego uszczerbku majątkowego w budżecie. Stąd wytyczne Komisji dla ustalania korekt finansowych za naruszenie Prawa zamówień publicznych. Do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów regulujących realizację dofinansowywanego projektu nie jest konieczne wystąpienie rzeczywistego uszczerbku finansowego, lecz wystarczy sama możliwość jego wystąpienia.

W ocenie sądu I instancji stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia

w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego polegające na naruszeniu art. 25 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych, oraz naruszeniu art. 38 ust. 6

w zw. z art. 38 ust. 4 a ustawy Prawo zamówień publicznych, uzasadniały nałożenie na beneficjenta korekt finansowych określonych w zaskarżonej decyzji. Organ słusznie wskazał bowiem, iż naruszenie powołanego przepisu art. 25 ust. 1 Prawo zamówień publicznych, poprzez żądanie złożenia przez potencjalnych wykonawców dokumentów nie przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzaju dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane, mogło doprowadzić do straty w budżecie UE poprzez niemożność lub też rezygnację ze złożenia korzystniejszych (w tym w szczególności tańszych) ofert przez ewentualnych innych wykonawców, którzy nie spełniali warunków stawianych przez zamawiającego. Tego rodzaju zawężenie możliwości konkurowania przez wykonawców skutkowało zatem potencjalną szkodą, której wymiar określa różnica pomiędzy wartością faktycznie udzielonych zamówień, a kwotą, na jaką mogłyby opiewać oferty przedstawione przez wykonawców wycofujących się z ubiegania

o realizację zamówienia.

Za prawidłowe sąd I instancji uznał także nałożenie korekty za stwierdzoną nieprawidłowość polegającą na naruszeniu art. 38 ust. 6 w zw. z art. 38 ust. 4 a ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez nie przekazanie Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich informacji o zmianie terminu składania ofert w postępowaniu pn. "Dostawa, instalacja i konfiguracja sprzętu komputerowego dla baz danych w ramach Projektu System Informacji o Terenie dla miasta Łodzi - faza IX

z serwerami i oprogramowaniem. - część 2". W ocenie sądu I instancji, wymierzając nałożone na stronę skarżącą korekty, Instytucja Zarządzająca przedstawiła metodę którą posłużyła się wymierzając korekty, uzasadniła zasadność zastosowania danej metody oraz przedstawiła sposób ich wyliczenia nałożonych korekt.

Za niezasadne uznano podniesione zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało

w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony i oceniony w sposób prawidłowy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ administracji wskazał dowody, które uwzględnił, jak również wskazał na okoliczności, których nie uwzględnił, uzasadniając w tej części swoje stanowisko. Ponadto w toku postępowania strona skarżąca miała zapewniony czynny udział. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 35 k.p.a. Sąd wskazał, iż powołany przepis jest przepisem instrukcyjnym. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ administracji wyjaśnił

w sposób przekonywujący przyczyny niezachowania terminu określonego w w/w przepisie.

Skarga kasacyjna

3.1. Skargę kasacyjną od omówionego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 1 grudnia 2015 r. wniosło Miasto Łódź. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 188 p.p.s.a. zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zmianami, dalej: p.p.s.a) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a przez nieuwzględnienie w wyroku wykładni prawa oraz wskazówek co do dalszego postępowania w sprawie zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 22 kwietnia 2015 r. sygn.. akt II GSK 613/14.

W ocenie autora skargi kasacyjnej sąd I instancji w sposób niepełny zrelacjonował wykładnię prawa zastosowaną przez NSA w wyroku z 22 kwietnia 2015 oraz wskazówki co do dalszego postępowania. Sąd I instancji całkowicie pominął też wyjaśnienie jakie to naruszenie ustawy Pzp uprawnia do nałożenia korekty nie tylko w świetle przytoczonych przepisów prawa, ale także w świetle umowy łączącej strony. Nie wyjaśnił też, żądanie jakiego dokumentu mogło skutkować rezygnacją potencjalnych innych wykonawców ze złożenia ofert,

i dlaczego ci wykonawcy mogliby złożyć lepsze oferty. W ocenie autora skargi sąd I instancji nie przeprowadził analizy, czy na rynku istnieją w ogóle podmioty zdolne do zaproponowania niższych cen, ani rozważań, czy żądane dokumenty potwierdzają kwalifikacje konieczne do wykonania zamawianych prac. A takiej analizy – zdaniem autora skargi- wymagał Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji nie odniósł się tez do treści łączącej strony umowy w sytuacji, gdy zgodnie z jej § 16a stanowiącego wyraźnie, że naruszenie prawa zamówień publicznych wywołujące skutki finansowe powoduje obniżenie przyznanego dofinansowania, a nie potencjalna możliwość wyrządzenia szkody.

W ocenie strony skarżącej sąd I instancji nie dokonał wymaganej przez NSA oceny, czy z materiału dowodowego wynika naruszenie prawa zamówień publicznych uprawniające do nakładania kar.

3.2. Zarząd Województwa Mazowieckiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Skarga została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a).

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z powoływanym przez autora skargi kasacyjnej przepisem art. 190 p.p.s.a sąd I instancji był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie. W wyroku tym wskazano w szczególności, że sąd I instancji musi badać, czy Instytucja Zarządzająca prawidłowo oceniła, że naruszenie Pzp w ogóle miało miejsce oraz czy to naruszenie stanowiło "nieprawidłowość" w rozumieniu art. 2 p. 7

i art. 98 rozporządzenia Rady (UE) 1083/2006. Korekty należy wiązać tylko z takimi naruszeniami, które mogłyby spowodować szkodę. Zatem, szkoda nie musi być wykazana, ale powiązanie naruszenia z możliwością jej wystąpienia jest konieczne. Naruszenie prawa nie skutkujące nawet samym tylko niebezpieczeństwem szkody, nie uprawnia do nałożenia korekty. Konieczność korekty powoduje takie naruszenie Pzp, które prowadziło lub mogło prowadzić do szkody. Rzeczą IZ jest wykazanie

w toku postępowania, że do szkody mogło dojść, zaś rzeczą Sądu jest zbadanie, czy w konkretnej sytuacji wskazany przez IZ związek przyczynowo-skutkowy rzeczywiście istniał.

W tak zakreślonych ramach materialnoprawnych sprawy Naczelny Sąd Administracyjny polecił sądowi I instancji precyzyjnie wyjaśnić, jakie naruszenie prawa uprawnia do nałożenia korekty w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz w świetle łączącej strony umowy, oraz czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zostało wykazane naruszenie Pzp uprawniające do nakładania korekt i żądania zwrotu środków.

Sąd I instancji wskazał jednoznacznie przepisy prawa, jakich naruszenie powoduje nałożenia korekty, w szczególności naruszone przepisy prawa zamówień publicznych. Zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał też na przepisy art. 207 ust. 1 i art. 211 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie

z którymi środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystywane niezgodnie z procedurami określonymi

w umowie międzynarodowej, podlegają zwrotowi. Powołał przepisy art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady WE 1083/2008 zobowiązujące państwo członkowskie

do stosowania korekt finansowych wymaganych w związku z nieprawidłowościami

w realizacji programów i przyjęty w związku z tym "taryfikator". Sąd I instancji powołał się na przepis art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006, z którego wynika że taką nieprawidłowością jest naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, które mogłoby powodować wystąpienie szkody realnej lub nawet tylko potencjalnej.

Sąd dokonał więc wykładni prawa materialnego w zakresie przepisów dotyczących możliwości zastosowania korekt zgodnie z zaleceniami NSA i dokonaną przez NSA wykładnią. Wprawdzie nie odniósł się do treści umowy łączącej strony, jednak nie czyni to zasadnym zarzutu skarżącego dotyczącego nieodniesienia się do tej umowy, gdyż nie stanowiło to naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji był bowiem związany przytoczoną powyżej wykładnią przepisów prawa materialnego dokonaną przez NSA, zgodnie z którą konieczność korekty powoduje takie naruszenie Pzp, które prowadziło lub mogło prowadzić do szkody. Taka wykładnia prawa wynika

z przytoczonych bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, których stosowania umowa nie wyłącza, a nawet wprost do nich odsyła w § 35.

Sąd I instancji stwierdził też wyraźnie, że organ wydając zaskarżoną decyzję wskazał jakie przepisy prawa zostały naruszone, to jest:

- art. 25 ust. 1 Prawo zamówień publicznych, poprzez żądanie złożenia przez potencjalnych wykonawców dokumentów nie przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzaju dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane,

- art. 38 ust. 6 w zw. z art. 38 ust. 4 a ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez nie przekazanie Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich informacji o zmianie terminu składania ofert. Sąd ocenę organu co do naruszenia tych przepisów podzielił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to wystarczające precyzyjne wyjaśnienie, do jakich naruszeń przepisów prawa uprawniających do nałożenia korekt doszło. Sąd I instancji podzielił też ocenę organu, że te naruszenia prawa mogły doprowadzić do straty w budżecie UE poprzez niemożność lub też rezygnację ze złożenia korzystniejszych (w tym w szczególności tańszych) ofert przez ewentualnych innych wykonawców, którzy nie spełniali warunków stawianych przez zamawiającego. Zupełnie nietrafny jest przy tym zarzut autora skargi, że organ czy tym bardziej Sąd, miałyby prowadzić analizę rynku dla ustalenia, czy na rynku były inne podmioty będące w stanie zaoferować niższe ceny. Jest to zadanie na gruncie logiki niewykonalne, bo nie istnieje możliwy do ustalenia zamknięty katalog podmiotów potencjalnie zdolnych do realizacji zamówienia.

Zatem Sąd I instancji zgodnie z zaleceniami NSA przeprowadził analizę, czy w decyzji zostało wykazane naruszenie Pzp uprawniające do nakładania korekt i żądania zwrotu środków.

Za prawidłowe sąd I instancji uznał także nałożenie korekty za stwierdzoną nieprawidłowość polegającą na naruszeniu art. 38 ust. 6 w zw. z art. 38 ust. 4 a ustawy Prawo zamówień publicznych poprzez nie przekazanie Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich informacji o zmianie terminu składania ofert. Było to zbędne, gdyż zaskarżona skargą decyzja z 25 kwietnia 2013 r. nie dotyczy określenia kwoty przy padającej do zwrotu z tytułu korekty dotyczącej tego naruszenia. Jednak ta nieprawidłowość nie wpływa na wadliwość zaskarżonego wyroku mogącą powodować konieczność jego uchylenia.

Sąd I instancji zastosował się zatem do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 kwietnia 2015 r., uzasadnił wyrok zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a uwzględniając konieczność odniesienia się tylko do części zarzutów, gdyż niezasadność części z nich zastała przesądzona

w istocie przez Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku w tej sprawie, który zakreślił ramy rozstrzygania sprawy przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Tym samym niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a.w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 7 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.

z 2013 r., poz. 490 ze zm). Na koszty te składa się wynagrodzenie radcy prawnego 3600 zł.