Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 690/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 §1 pkt 4, art. 145 §1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "Kolegium") orzekło o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie z odwołania D. P. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] zmieniającej decyzję własną z dnia [...] września 2010 r., nr [...] przez nadanie nowego brzmienia rozstrzygnięciu zawartemu w punkcie 3. decyzji zobowiązując D. P. do przedłożenia faktur/lub innych dowodów zakupu materiałów budowlanych w terminie do dnia 30 września 2011 r. i postanawiając, że niewykorzystane środki w tym terminie należy zwrócić na konto MOPR. W podstawie prawnej organ powołał przepisy art. 97 §1 pkt 4) i art. 123 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn.zm.; dalej: "k.p.a."). Kolegium uznało, że w sprawie zachodzi zagadnienie wstępne, którym jest rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie sprawa ze skargi D. P. na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego SKO, postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] utrzymało własne postanowienie w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy art. 138 §1 pkt 1) w zw. z art. 127 §3 i art. 97 §1 pkt 4) oraz art. 101 §3 k.p.a.

Uzasadniając powyższe stanowisko Kolegium podało, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek orzeczenia SKO z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], przy czym wskazana decyzja SKO została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W ocenie organu orzeczenie Sądu wpłynie na byt prawny decyzji organu I i II instancji, a przez to ma ono wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Między rozstrzygnięciem Sądu, a wydaniem decyzji przez organ istnieje bezpośredni związek.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się D. P., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika - radcę prawnego M. P. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 97 §1 pkt 4) k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego mimo braku przesłanek określonych w powołanym przepisie. Skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając zajęte stanowisko skarżąca przedstawiła stan sprawy, z którego wynika, że Kolegium rozpatrując poprzednio złożone przez nią odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, utrzymało ją w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]. Na skutek wniesionej przez D. P. od tej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie SKO, działając na podstawie art. 54 §3 p.p.s.a., wydało w dniu [...] lutego 2011 r. decyzję nr [...], którą uchyliło własną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. w całości, a orzekając na podstawie art. 138 §1 k.p.a. uchyliło punkt 3 decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2011 r. D. P. wniosła skargę do WSA w Rzeszowie. Pomimo tego Prezydenta Miasta [...] przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie uchylonego punktu 3. decyzji wydając powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], od której skarżąca wniosła odwołanie. Kolegium powołując się na zawisłą przez WSA w Rzeszowie sprawę, zawiesiło postępowanie dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Skarżąca podkreśliła, że brak było przesłanek do zawieszenia w/w postępowania, bowiem w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne. Zdaniem skarżącej orzeczenie w sprawie zawisłej przed WSA w Rzeszowie nie będzie miało wpływu na wynik sprawy i nie będzie odnosiło się do merytorycznej części rozstrzygnięcia objętego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. Rozstrzygnięcie Sądu dotyczyć będzie wyłącznie kwestii procesowej. Nie istnieje bezpośredni czy bezwarunkowy związek między rozstrzygnięciem w przedmiocie objętym skargą na deczyję SKO z dnia [...] lutego 2011 r., a odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. Ponadto skarżąca zarzuciła, że Kolegium nie określiło precyzyjnie, co w ocenie organu stanowi zagadnienie wstępne, nie wskazało też organu właściwego do jego rozstrzygnięcia. Zwrócono ponadto uwagę, że gdyby skarżąca cofnęła skargę rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny "zagadnienia wstępnego" nie byłoby możliwe. Wówczas przedmiotowe kwestie Kolegium musiałoby rozstrzygać samodzielnie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i, czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez zastosowanie środków określonych w 145-149 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Tak przeprowadzona kontrola przemawia za bezzasadnością skargi.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

D. P. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na remont budynku mieszkalnego położonego w T. przy ulicy S., który uległ zniszczeniu w związku z powodzią w maju 2010 r.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Prezydenta Miasta [...] przyznał wnioskodawczyni zasiłek celowy w kwocie 13.000,00zł, jako II ratę z przeznaczeniem na powyższy cel. W punkcie 3. sentencji zobowiązano skarżącą do rozliczenia wydatków z przyznanego zasiłku przez przedłożenie faktur lub innych dowodów zakupu materiałów budowlanych w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania decyzji pod rygorem zwrotu świadczenia. Z rozstrzygnięciem w zakresie punktu 3. sentencji decyzji nie zgodziła się skarżąca, wnosząc odwołanie i żądając jego uchylenia.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. SKO uwzględniło odwołanie i zmieniło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. w zakresie punktu 3. sentencji określając termin rozliczenia przyznanego zasiłku celowego do dnia 31 maja 2011 r. W pozostałym zakresie decyzję utrzymało w mocy. Od tej decyzji D. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. SKO w ramach autokontroli uwzględniło skargę w całości i decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], uchyliło decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] oraz orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w zakresie punktu 3. Decyzji, przekazując sprawę w tym zakresie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Od decyzji SKO z dnia [...] lutego 2011 r. D. P. wniosła skargę do tut. Sądu, a sprawa toczy się pod sygn. akt II SA/Rz 377/11.

Natomiast decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Prezydenta Miasta [...] orzekł o zmianie punktu 3. sentencji własnej decyzji z dnia [...] września 2010 r. przez nadanie mu nowego brzmienia. Od tej decyzji odwołanie wniosła D. P. reprezentowana przez radcę prawnego.

W dniu 20 lipca 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 377/11, WSA w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] lutego 2011r. stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu do dnia uprawomocnieniu się wyroku. W dniu wyrokowania w niniejszej sprawie orzeczenie to nie było prawomocne.

Opisane wyżej okoliczności związane z zawisłą przed WSA w Rzeszowie sprawą ze skargi D. P. na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2011 r. legły u podstaw zawieszenia postępowania w sprawie odwołania D. P. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Podstawę zawieszenia postępowania stanowi przepis art. 97 §1 pkt 4) k.p.a. Wynika z niego, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd stwierdza, że przedstawiony stan sprawy uprawniał SKO do wydania skarżonego rozstrzygnięcia. Decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2011 r. uchylono punkt 3. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r., przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta, jako ostateczna, formalnie uprawniała Prezydenta Miasta [...] do ponownego przeprowadzenia postępowania w przekazanym zakresie i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, co też organ ten uczynił. Jednak ta sama ostateczna decyzja stała się przedmiotem skargi D. P. do tut. Sądu. Skarżąca kwestionowała w niej legalność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji SKO z dnia [...] lutego 2011 r., w jakim stanowiło ono podstawę działania i orzekania Prezydenta Miasta [...] wydającego decyzję z dnia [...] marca 2011 r. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, a SKO zawiesiło postępowanie odwoławcze uznając, że wynik sprawy zawisłej przed WSA w Rzeszowie w sprawie legalności decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2011 r. będzie miał wpływ na wynik kontroli instancyjnej dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Stanowisko to jest prawidłowe. Od kierunku prawomocnego rozstrzygnięcia zawisłej przed WSA w Rzeszowie sprawy zależy orzekanie w sprawie odwołania, zwłaszcza może okazać się, że Prezydent Miasta [...] nie będzie w ogóle uprawniony do ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy (pomimo wydanej już decyzji), albo będzie zobowiązany do uwzględnienia innych jej granic. Istniała zatem obawa, że wydane w dniu [...] marca 2011 r. rozstrzygnięcie może zostać następnie uznane za wydane w warunkach art. 145 §1 pkt 8) k.p.a. Przepis ten daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Dążąc do uniknięcia wszczynania kolejnych postępowań administracyjnych, angażowania stron i organów oraz środków publicznych, zasadnym było zawieszenie postępowania. Wykazane zależności przemawiają za przyjęciem, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którym jest tocząca się przed tut. Sądem sprawa o sygn. akt. II SA/Rz 377/11.

Sprawa zawisła przed WSA w Rzeszowie dotyczy kwestii procesowych, a mianowicie legalności prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki, czyli zakresu rozpatrzenia przekazanej sprawy. W skarżonych postanowieniach dostatecznie zidentyfikowano przedmiotowe postępowanie, a ponadto strona posiada dostateczną o nim wiedzę, zatem zarzuty w tym zakresie są bezzasadne.

Z powyższych względów, mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.