Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 248/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Artur Kot, , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "G." sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 53/18 w sprawie ze skargi "G." sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 53/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") oddalił skargę "G." sp. z o.o. w T. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: "SKO") z dnia 14 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 14 listopada 2017 r., SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 21 sierpnia 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia Spółce nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 10.433,28 zł oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 160.225,00 zł.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła do WSA skargę, w której zarzuciła naruszenie:

- 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechanie przyjęcia sytuacji spornych dotyczących stosowania prawa podatkowego na korzyść podatnika;

- art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (DZ. U. z 2014 r., 849 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), poprzez jego niezastosowania i wskutek czego odmowę zwolnienia od podatku od nieruchomości, podczas gdy zwolnienie to przysługuje z mocy prawa;

- art. 121 § 1 o.p., przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

- art. 191 o.p., poprzez błędną ocenę dowodów i bezzasadne obciążenie Spółki podatkiem od nieruchomości pomimo faktu, iż jest ona zwolniona z mocy prawa;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 193 § 1 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny postępowania wyjaśniającego i pominięcie dowodów świadczących o fizycznym przeznaczeniu nieruchomości na cele statutowe Stowarzyszenia -Korzystającego, a w szczególności, gdy fakt jej zawarcia potwierdzają strony oraz skutkującym brakiem w materiale dowodowym notatki służbowej z rozpytania przez pracownika Urzędu Miasta T. osób prowadzących zajęcia (Reprezentujących Stowarzyszenia), które okazały stosowane uprawienia instruktorskie i kwalifikacje;

- art. 127 o.p., przez brak ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym, ustaleń poczynionych przez Urząd oraz brak rozpatrzenia zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie była ocena rozbieżności pomiędzy stanowiskiem Spółki, a stanowiskiem organu, dotycząca opodatkowania budynków położonych w T., przy ul. D. o pow. 5.732 m2, a konkretnie zastosowanie ustawowego zwolnienia w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Spółka domagała się zwolnienia części należących do niej nieruchomości, jako zajętych wyłącznie na cele określone w tym przepisie. Na uzasadnienia swojego żądania przedstawiła liczną dokumentację (także fotograficzną) mającą obrazować, iż na obszarze mającym podlegać zwolnieniu z opodatkowania odbywają się zajęcia ze szkolenia proobronnego, musztry wojskowej, strzelania, szkolenia członków organizacji proobronnej, czy też ćwiczenia w zakresie walki w pomieszczeniach oraz w terenie zurbanizowanym – a to wszystko w ramach działań wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Jednocześnie Spółka podniosła, iż nieruchomość zajęta na potrzeby statutowej działalności stowarzyszeń nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu natomiast nieruchomość nie była faktycznie wykorzystana na cele, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., co uzasadniało odmowę zwolnienia, a w konsekwencji - ponieważ budynki te należą do przedsiębiorcy, jej opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka reprezentowana przez prezesa zarządu R. K., zawarła w dniu 30 grudnia 2015 r. ze Stowarzyszeniem [...] w W., reprezentowanym przez "pełnomocnika L. K." umowę użyczenia działki nr [...] obręb [...] o powierzchni 19.906 m2 zabudowanej budynkiem o pow. 5.732 m2, położonej w T., przy ul. D. Umowa została zwarta na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. i w § 5 zobowiązywała Korzystającego tj. Stowarzyszenie [...] w W. do korzystania z przedmiotu użyczenia z przeznaczeniem na działalność statutową Stowarzyszenia, tj. działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Nieruchomość następnie użyczona być miała innym jeszcze stowarzyszeniom, realizującym te same cele działalności. W ocenie organów podatkowych Stowarzyszenie [...], korzystające z nieruchomości na podstawie umowy, nie prowadzi działalności oświatowej wśród dzieci i młodzieży, co przekreśla możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Nie istnieje nadto żadna umowa zawarta pomiędzy Stowarzyszeniem [...] w W., a Związek [...], na podstawie której sporne nieruchomości w T. byłyby zajęte przez Związek do prowadzenia działalności statutowej. Nie ma również w zgromadzonym materiale dowodowym protokołu przekazania nieruchomości Związkowi. W związku z powyższym, zdaniem SKO, nie można mówić, iż to Związek jest podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l. Podmiotem tym jest Stowarzyszenie [...]. Organ odwoławczy akcentował, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, potwierdzającego fakt prowadzenia na nieruchomościach, stanowiących przedmiot opodatkowania, działalności oświatowej i wychowawczej wśród dzieci i młodzieży. W toku prowadzonego postępowania organ l instancji wielokrotnie wzywał Spółkę oraz Stowarzyszenie [...] do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, jednakże – jak twierdził – nie uzyskał jednoznacznej odpowiedzi.

Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki wynika, iż jej wspólnikami jest R. K. i R. K., co więcej R. K. jest także Prezesem Zarządu Spółki. Kluczowa dla uzyskania przedmiotowego zwolnienia podatkowego umowa użyczenia działki nr [...] obręb [...] o powierzchni 19.906 m2 zabudowanej budynkiem o pow. 5.732 m2, położonej w T. przy ul. D. została zawarta pomiędzy Spółką reprezentowaną przez Prezesa Zarządu R. K. a jego synem L. K., przypisującym sobie status pełnomocnika biorącego użyczenie, Stowarzyszenia. Akta sprawy nie zawierają tymczasem upoważnienia od Stowarzyszenia [...] dla tej osoby. W toku postępowania sądowo-administracyjnego Spółka dołączyła do akt sprawy zaświadczenie Prezesa Zarządu Stowarzyszenia wskazujące jedynie, iż L. K. jest członkiem Stowarzyszenia. Z powszechnie dostępnych danych Krajowego Rejestru Sądowego wynika natomiast, iż Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. jest reprezentowane przez zarząd we wskazanym tam składzie i we wskazany tam sposób. Wśród tych osób L. K. nie jest wymieniony. Także dalsze udostępnienie nieruchomości, kolejnym wskazywanym przez Spółkę stowarzyszeniom miało miejsce przez działającego jako "pełnomocnik" Stowarzyszenia [...], L. K., syna wspólników Spółki. Dokumenty dotyczące tych powoływanych przez Spółkę umów użyczenia, czy protokoły przekazania nieruchomości oraz oświadczenia osób mających prowadzić na tym terenie zajęcia, sportowe, proobronne czy strzeleckie, zostały dołączone do skargi jako postulowany materiał dowodowy. Z uwagi jednak na powyższe okoliczności podważające skuteczność zawartych umów, jak też skuteczność przekazania spornej nieruchomości, WSA uznał je za bezprzedmiotowe i nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, większość dokumentów była zresztą przedkładana w postępowaniu odwoławczym.

W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, iż Spółka skutecznie przekazała jedną ze swych nieruchomości do korzystania Stowarzyszeniu, a raczej, iż jedynie sporządziła stosowne dokumenty mające wywoływać przekonanie o istnieniu podstaw do zwolnienia spornej nieruchomości od opodatkowania. Podstawowe i zasadnicze dla sprawy dokumenty zostały sporządzone w relacjach rodzinnych ojciec – syn, a cel ich stworzenia odnosił się do wywołania pożądanych skutków w zakresie wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

WSA nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Zdaniem WSA postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, a w jego toku podjęte zostały niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Spółka wniosła o zmianę wyroku w całości poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do przedmiotowej skargi kasacyjnej, a także zwrot kosztów sądowych, wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 2a o.p., przez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechania przyjęcia sytuacji spornych dotyczących stosowania prawa podatkowego na korzyść podatnika;

- art. 8 zd. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, przez pominięcie zasady rozstrzygania wszystkich wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy;

- art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., przez jego niezastosowanie i w skutek czego odmowę zwolnienia od podatku od nieruchomości podczas gdy zwolnienie to przysługuje z mocy prawa;

- art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, poprzez nietraktowanie przez WSA w jednakowy sposób wszystkich podatników znajdujących się w takiej samej sytuacji jak Spółka w niniejszej sprawie, o czym świadczą wyroki sądów administracyjnych i cytowane interpretacje Prezydenta Miasta K.;

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez orzekanie przez WSA na podstawie niekompletnych akt postępowania oraz przesłanie do WSA niekompletnych akt, niezawierających istotnych w sprawie dowodów, na podstawie których braku WSA oparł swoje rozstrzygnięcie;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a., przez nieuchylenie decyzji mimo jej wadliwości, a to wobec błędnego ustalenia, iż przedmiotowa nieruchomość nie podlegała zwolnieniu z mocy prawa, tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji mimo jej wadliwości, a to wobec błędnego zastosowania przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 i 2 k.p.a., co doprowadziło do utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, mimo, że w sprawie występują okoliczności, które uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie zgodnie z żądaniem Spółki;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym a w szczególności dokonanie samodzielnych ustaleń przez WSA w sposób sprzeczny ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją – pominięcie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Stowarzyszenia (ujawnionego w KRS);

- art. 151 p.p.s.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, mimo że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji SKO:

a) nieuwzględnienie w toku ustaleń faktycznych listy obecności młodzieży biorącej udział w zajęciach oświatowych, wychowawczych, nauki i techniki oraz kultury fizycznej i sportu;

b) pominięcie przez organ dowodu z przesłuchania świadków, tj. osób prowadzących i uczestników zajęć w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, prowadzonej przy ul. D. w T.;

c) nieuwzględnienie statutów działalności Stowarzyszeń, a w szczególności faktu, iż działalność ta może być wykonywana przy współpracy z wieloma Stowarzyszeniami, posiadającymi statutowy cel zgodny z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.;

d) pominięcia faktu, iż wskutek umowy użyczenia Spółka pozbawiona została posiadania przedmiotowej nieruchomości, a tym samym nie mogła prowadzić na niej działalności gospodarczej i czerpać z tego dochodu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nietrafne są zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa procesowego, tj.: art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 127 § 1 i 2 k.p.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie podejmowały rozstrzygnięć na podstawie k.p.a. (autorka skargi kasacyjnej posługuje się skrótem, bez jego rozwinięcia - w domyśle "k.p.a." to ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. Nr 30, poz. 168, ze zm.), lecz na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."). Dlatego też WSA nie mógł naruszyć przepisów "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 127 § 1 i 2 k.p.a.". W skardze kasacyjnej należało zatem powołać odpowiednie przepisy o.p., w powiązaniu z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. Braki w skardze kasacyjnej w tym zakresie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie stanowiska, gdyż sąd kasacyjny nie może w swoich wywodach zastępować autorki skargi kasacyjnej.

Nie można podzielić zawartego w skardze kasacyjnej stanowiska o naruszeniu przez WSA przepisów art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wykazano w jakich aspektach miało miejsce orzekanie przez WSA na podstawie niekompletnych akt postępowania. W szczególności nie podano jakich nie przesłano do WSA akt (części akt, dokumentów), zawierających istotne w sprawie dowody, na podstawie których braku WSA oparł swoje rozstrzygnięcie. W konsekwencji nie doszło także do naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności przemawiające za uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji SKO.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje także zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie i w skutek czego odmowę zwolnienia od danego podatku spornych nieruchomości. Należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynku dzieci i młodzieży. Nie ulega wątpliwości, że opisywane wyżej zwolnienie ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Wykładnia językowa przywołanej wyżej regulacji prawnej pozwala na stwierdzenie, że aby można było zastosować zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części muszą zaistnieć kumulatywnie dwie przesłanki:

1. grunty, budynki lub ich części muszą być zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu;

2. grunty, budynki lub ich części nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że istotnym elementem tego zwolnienia jest zajęcie nieruchomości na prowadzenie wskazanej wyżej działalności wśród dzieci i młodzieży, przy czym nieruchomość jest zajęta na prowadzenie takiej działalności, gdy przede wszystkim jest wykorzystywana w tym celu. Jeżeli dana nieruchomość jest wykorzystywania do prowadzenia wspomnianej wyżej działalności wśród dzieci i młodzieży i jednocześnie do prowadzenia działalności gospodarczej, wówczas nie można uznać jej za zwolnioną od podatku od nieruchomości (zob. L. Etel, Podatek od Nieruchomości. Komentarz, Warszawa 2012, s. 401.). Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy należy wnosić, że Spółka reprezentowana przez prezesa zarządu R. K., zawarła w dniu 30 grudnia 2015 r. ze Stowarzyszeniem [...] w W., umowę użyczenia części działki nr [...] obręb [...] o powierzchni 19.906 m2 zabudowanej budynkiem o pow. 5.732 m2, położonej w T. Umowa ta została zwarta na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., przy czym w § 5 tej umowy ustalono, że Korzystający tj. Stowarzyszenie [...] w W. będzie korzystał z przedmiotu użyczenia z przeznaczeniem na działalność statutową stowarzyszenia, tj. działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. W § 4 omawianej umowy potwierdzono, że Korzystający może oddać przedmiot użyczenia w całości lub w części do bezpłatnego użytkowania innym podmiotom (zob. akta adm. k. - 87). Jednak, jak słusznie zauważył WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Stowarzyszenie [...], korzystające z nieruchomości na podstawie omawianej wyżej umowy, faktycznie nie prowadzi działalności oświatowej wśród dzieci i młodzieży (chociaż na możliwości prowadzenia takiej działalności wskazuje analiza Rozdziału II - § 6 pkt 29 - Statutu Stowarzyszenia [...] z dnia 27 czerwca 2015 r. – akta adm. k. - 85), co uniemożliwia zastosowanie zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Ponadto z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby została zawarta umowa (lub inna potwierdzona forma korzystania) pomiędzy Stowarzyszeniem [...] w W., a Związek [...] (dalej: "Związek"), na podstawie której sporne nieruchomości w T. byłyby zajęte przez Związek do prowadzenia działalności statutowej. Sąd nie znajduje także w zgromadzonym materiale dowodowym protokołu przekazania nieruchomości Związkowi, co akcentuje także WSA. Mając na uwadze zaprezentowane wyżej wywody, nie można mówić, iż to Związek jest w rozpatrywanej sprawie podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l. Należy również zwrócić uwagę na okoliczność, co zauważał WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, potwierdzającego fakt prowadzenia na nieruchomościach, stanowiących przedmiot opodatkowania, działalności oświatowej i wychowawczej wśród dzieci i młodzieży. W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy l instancji wielokrotnie wzywał Spółkę oraz Stowarzyszenie [...] do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, jednakże – jak twierdził – nie uzyskał jednoznacznej odpowiedzi. Nie ulega wątpliwości, że to przede wszystkim organy podatkowe mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.). Jednakże Spółka nie jest zwolniona ze współdziałania z organem podatkowym w zebraniu materiału dowodowego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Ma obowiązek udokumentować fakty, na które powołuje się. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę przeprowadzoną przez WSA, że w toku postępowania podatkowego Spółka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Nawet pomijając kwestie związane ze skutecznością umów użyczenia, czy skutecznością przekazania nieruchomości, za takie dowody nie mogły zostać uznane dokumenty zawierające nazwiska osób wraz z datą urodzenia, gdyż nie potwierdzały faktu prowadzenie jakichkolwiek zajęć. Nie można również w sposób jednoznaczny ocenić dołączonej przez Spółkę dokumentacji fotograficznej, mającej obrazować zajęcia na spornym terenie. Gdyż jak zasadnie wywodzi WSA, nie wiadomo kiedy, przez kogo i gdzie powyższe zdjęcia zostały wykonane, kogo prezentują czy dotyczą jednorazowych sytuacji czy cyklicznych (nie zostały szczegółowo opisane). Nie sposób zatem dokonać jednoznacznej oceny, czy powyższe zdjęcia odzwierciedlały, czy też nie odzwierciedlały działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, prowadzoną na działce nr [...] obręb [...] o powierzchni 19.906 m2 zabudowanej budynkiem o pow. 5.732 m2, położonej w T. Również w trakcie przeprowadzonych oględziny spornych nieruchomości, organ podatkowy nie stwierdził śladów wskazywanej działalności. Z akt administracyjnych wynika, iż Spółka została prawidłowo zawiadomiona o dacie przeprowadzenia dowodu z oględzin, jednak jej przedstawiciel nie stawił się w wyznaczonym terminie i miejscu (akta adm. k. 121-123.).

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje także pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.