Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 802/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w dniu 20 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi N.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 3 lipca 2013 r. do 1 września 2013 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

N.K. (zwana dalej "Stroną" bądź "Skarżącą"), reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] , którą określono Stronie zobowiązanie podatkowe w opłacie targowej za okres od dnia 3 lipca 2013 r. do dnia 1 września 2013 r. w kwocie [...] zł.

W skardze Strona wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."), o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając złożony wniosek, Skarżąca wskazała, że w chwili obecnej nie posiada środków umożliwiających uiszczenie określonej w zaskarżonych decyzjach kary pieniężnej. Jej przymusowa egzekucja natomiast wiązałaby się z utratą płynności finansowej oraz brakiem możliwości zaspokojenia wierzytelności jej wierzycieli, co z kolei prowadziłoby do narastania wysokości zobowiązań, przy jednoczesnym braku możliwości uzyskiwania przychodów. Z tego też względu, brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skutkować będzie dla Skarżącej niemożliwymi do odwrócenia następstwami. Skarżąca podkreśliła, że każda egzekucja z majątku wiąże się z takimi właśnie następstwami lub ryzykiem ich wystąpienia. Egzekucja polega na upłynnieniu majątku dłużnika, poniżej jego wartości oraz przy jednoczesnej konieczności poniesienia znacznych kosztów postępowania egzekucyjnego. Sama dopuszczalność skierowania przez podatnika żądania zwrotu nadpłaconej kwoty, nigdy nie rekompensuje w pełni następstw wykonania decyzji podatkowej, również z uwagi na brak możliwości objęcia nią również szkody o charakterze niemajątkowym, jak choćby wynikającej z wartości sentymentalnej sprzedanych przedmiotów, ograniczenia możliwości zaspokajania potrzeb, z uwagi na zajęcie rachunków bankowych, czy też utraty miejsca zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd.

Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. oznaczonym sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 63 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Jak wynika z akt sprawy, w skardze Strona nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które w ocenie Sądu, uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonania decyzji podatkowych. Skarżąca wskazała co prawda, że nie posiada środków umożliwiających uiszczenie należności z tytułu opłaty targowej, zaś jej przymusowa egzekucja wiązałaby się z utratą płynności finansowej oraz brakiem możliwości zaspokojenia wierzytelności jej wierzycieli, co z kolei prowadziłoby do narastania wysokości zobowiązań, przy jednoczesnym braku możliwości uzyskiwania przychodów, zaspokajania bieżących potrzeb a nawet utratą miejsca zamieszkania - jednakże nie przedstawia jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałby zarówno jej stan majątkowy, jak i wysokość przychodów w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez Sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania decyzji. Strona podniosła również, że wszczęcie egzekucji może doprowadzić do utracenia przez nią władztwa nad składnikami jego majątku, będącymi rzeczami oznaczonymi co do tożsamości, których restytucja w przypadku zwrotu należności nienależnie pobranych w postępowaniu egzekucyjnym będzie niemożliwa. Nie sprecyzowała jednak w żaden sposób, o jakie faktycznie składniki majątku chodzi, co uniemożliwia Sądowi dokonanie ustaleń i ocen w tym zakresie.

Ponadto dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw Strony. Przede wszystkim Skarżąca nie wskazała kompletu dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację majątkową, finansową, rodzinną. W przedmiotowej sprawie Strona nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej Skarżącej na podstawie wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek.

Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa Strony przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez stronę określonej w ww. wniosku decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. oznaczonym sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Strona nie wykazała. Powyższe nie wynika również z akt sprawy.

W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez Stronę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą one stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która per se uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.