Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1474/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1920 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - skarżący E. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że z uwagi na wysokość nałożonej kary istnieje zagrożenie, że popadnie w znaczne trudności finansowe. Podkreślił, że

z uwagi na złą kondycję firm produkcyjnych i handlowych, aktualnie jest znacznie mniej przewozów, wydłużyły się terminy płatności, a wielu kontrahentów nie reguluje należności lub nie można ich wyegzekwować, nawet na drodze postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie

wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy,

stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może spowodować, że popadnie w znaczne trudności finansowe, szczególnie w kontekście spadku zleceń, jak i wydłużania się terminów płatności. Tymczasem, jak już to wyżej zostało wskazane, powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, wnioskujący powinni chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej, czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji.

Podkreślić również należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą

określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.