Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 167/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art 113 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2017 r. sprawy ze skargi P.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 23 listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania postanowienia o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty złożone przez P.G. w piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, dotyczące tytułu wykonawczego wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...]

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. – działając na podstawie art. 113 §1 i 3 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – postanowił z urzędu sprostować w postanowieniu z dnia 26 lipca 2016 r. znak: [...]. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów złożonych przez P.G. w piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, dotyczących tytułu wykonawczego wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...] następującą oczywistą omyłkę: na stronie 1 w wersie 1, na stronie 2 w wersie 1, na stronie 3 w wersie 1, na stronie 4 w wersie 1 i na stronie 5 w wersie 1 zamiast: "[...] " powinno być: "[...] ".

Pismem z dnia 19 września 2016 r. P.G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, zaskarżając je w całości. P.G. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wielokrotne wskazanie w postanowieniu nieprawidłowej sygnatury postępowania stanowi oczywistą omyłkę pisarską i z związku z tym zmianę postanowienia z dnia 26.07.2016 roku, numer [...] , w taki sposób, że na stronie 1 w wersie 1, na stronie 2 w wersie 1, na stronie 3 w wersie 1, na stronie 4 w wersie 1 i na stronie 5 w wersie 1 zamiast "[...] " wpisać "[...] "; 2) rażące naruszenia prawa, albowiem nie jest wiadomym czego niniejsze postępowanie dotyczy – organ I instancji wielokrotnie zmienia numery sygnatur, a w dodatku prowadzi je do niewłaściwej osoby i w nieprawidłowym trybie, co skutkuje nieważnością z mocy prawa wydanego tytułu wykonawczego z dnia 24.06.2016 roku. P.G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie niniejszego postępowania ze względu na błąd co do osoby zobowiązanej – ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji celem przywrócenia prawidłowego porządku prawnego i wszczęcia postępowania w odpowiednim trybie. P.G. wniósł ponadto o objęcie nadzorem służbowym niniejszego postępowania. Pismem z dnia 19 października 2016 r. P.G. uzupełnił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zażalenia.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., znak [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przytoczył i wyjaśnił treść art. 113 § 1 k.p.a., a także wskazał na podstawę prawną jego odpowiedniego stosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Następnie organ przedstawił pojęcie "oczywistej omyłki" na tle orzecznictwa sądów administracyjnych. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, że sprostowanie oczywistej omyłki w znaku sprawy nie wpływa w żaden sposób na prawidłowość i legalność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. z dnia 26 lipca 2016 r. o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione. Znak sprawy powołany w górnej części postanowienia nie ma bowiem znaczenia dla merytorycznego aspektu postanowienia. Użycie tego znaku nie służy również określeniu przedmiotu rozstrzygnięcia. Przedmiot ten został dokładnie opisany w sentencji postanowienia, z której wynika, że rozpatrzeniu podlegają zarzuty zgłoszone przez P.G. w piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 24 czerwca 2016 r. wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G . Zatem przedmiot rozstrzygnięcia określony został bez odwoływania się do znaku sprawy, ale za to z powołaniem numeru i daty tytułu wykonawczego. Zauważyć przy tym należy, że numer tytułu wykonawczego wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. wobec P.G. to [...] . Nadanie tytułowi wykonawczemu numeru [...] może świadczyć o tym, że również postępowanie, w którym ten tytuł został wystawiony, prowadzone jest pod znakiem: [...] . W ocenie organu sprostowanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. pomyłki w znaku sprawy powołanym w postanowieniu z dnia 26 lipca 2016 r. o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione nie doprowadziło do zmiany merytorycznej tego postanowienia. Sprostowanie w tym przypadku dotyczyło zatem oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. w związku z wydanym przez niego postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r., znak: [...], o sprostowaniu oczywistej omyłki. Dalej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustosunkował się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu uznając je za niezasadne. Organ podkreślił przy tym, że w przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym nie mogły być badane zarzuty dotyczące prawidłowości kierowania egzekucji administracyjnej wobec skarżącego.

Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. P.G. wniósł skargę na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając je w całości. P.G. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wielokrotne wskazanie w postanowieniu nieprawidłowej sygnatury postępowania stanowi oczywistą omyłkę pisarską i z związku z tym zmianę postanowienia z dnia 26.07.2016 roku, numer: [...] , w taki sposób, że na stronie 1 w wersie 1, na stronie 2 w wersie 1, na stronie 3 w wersie 1, na stronie 4 w wersie 1 i na stronie 5 w wersie 1 zamiast "[...] " wpisać "[...] "; 2) rażące naruszenia prawa, albowiem nie jest wiadomym czego niniejsze postępowanie dotyczy – organ I instancji wielokrotnie zmienia numery sygnatur, a w dodatku prowadzi je do niewłaściwej osoby i w nieprawidłowym trybie, co skutkuje nieważnością z mocy prawa wydanego tytułu wykonawczego z dnia 24.06.2016 roku. P.G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie niniejszego postępowania ze względu na błąd co do osoby zobowiązanej – ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku – o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji celem przywrócenia prawidłowego porządku prawnego i wszczęcia postępowania w odpowiednim trybie. P.G. wniósł ponadto o objęcie nadzorem służbowym niniejszego postępowania. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. P.G . podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i uzupełnił argumentację przedstawioną w jej uzasadnieniu.

Uzasadniając skargę i wnioski w niej zawarte skarżący wskazał w szczególności, że zakwalifikowanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. jako oczywistej omyłki pisarskiej zupełnie innej sygnatury postępowania, wymienionej na każdej stronie postanowienia oraz w jego sentencji nie podlega wykładni przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, skoro w sentencji postanowienia z dnia 26 lipca 2016 r., oraz jego treści została wskazana sygnatura akt [...] , to dotyczy ona tego postępowania. Nie jest możliwym zmiana sygnatury za pomocą zastosowania "sztuczki prawnej" w postaci sprostowania postanowienia z powodu oczywistej omyłki pisarskiej. Postępowanie o sygnaturze [...] prowadzone jest przeciwko poprzednim właścicielom nieruchomości R. i J.W. . Skarżący nie jest stroną tego postępowania, nie została wydana w jego sprawie żadna decyzja administracyjna nakładająca na niego obowiązek dokonania rozbiórki pomieszczenia gospodarczego. Skarżący podał, że w trakcie prowadzonego postępowania związanego z nałożeniem na niego obowiązku rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach w rzucie 14,45 m x 6,30 m na działce o numerze [...] w Z. , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. wielokrotnie posługiwał się różnymi sygnaturami (skarżący sygnatury te wymienił). Skarżący podkreślił, że oba tytuły wykonawcze, które zostały wydane przeciwko skarżącemu zawierają w swej treści numer decyzji administracyjnej, która dotyczy indywidualnych i określonych osób – i nie sposób jej rozszerzać na osoby trzecie. W ocenie skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. "pogubił się" w prowadzonym postępowaniu, w tym w sygnaturach akt, a w aktach sprawy ma nieład, ponieważ notorycznie myli sygnatury postępowań, zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K , jako organ nadzoru, lekceważy zaistniałą sytuację. Zdaniem skarżącego, notorycznie zmieniane sygnatury postępowań skutkują nieważnością postępowania; niemożliwym jest uznanie, że niedbalstwo organu I instancji w zakresie wskazania sygnatury postępowania jest oczywistą omyłką pisarską. Postępowanie o sygnaturze akt [...] nie dotyczy P.G. . Dalej skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wykładni art. 113 k.p.a. Skarżący przedstawił pogląd, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie rozpoznał istoty sprawy, co skutkowało wydaniem błędnego postanowienia. Nie sposób bowiem przyjąć, że wielokrotne wskazanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. innej sygnatury postępowania w treści postanowienia z dnia 26 lipca 2016 r. stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Z kolei w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. skarżący wpierw przedstawił argumentację na poparcie stanowiska, że nie jest stroną postepowania objętego tytułem wykonawczym z dnia 24 czerwca 2016 r., następnie podtrzymał także swoje stanowisko w zakresie wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w swoim postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Kontrolując zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z mocy art. 126 k.p.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Pojęcie "oczywistej omyłki" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, niemniej zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że należy rekonstruować jego znaczenie w nawiązaniu do semantyki języka potocznego. Oczywistymi omyłkami są omyłki łatwo dostrzegalne. "Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., VI SA/Wa 522/16, CBOSA). Ponadto podkreśla się, że kwalifikacja omyłki jako oczywistej musi być dokonywana na tle okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2016 r., II SA/Kr 386/16, CBOSA). Nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok NSA z 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, nr 11–12, poz. 398).

W ocenie Sądu, zważywszy na okoliczności niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że umieszczenie w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 26 lipca 2016 r. w pierwszych wersach na poszczególnych stronach (od 1 do 5) sygnatury [...] zamiast [...] – ma znamiona oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Trafna jest argumentacja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że odnośna sygnatura (znak) nie ma znaczenia dla merytorycznego aspektu postanowienia ani nie służy określeniu przedmiotu rozstrzygnięcia. Przedmiot ten został opisany w sentencji postanowienia, która nie była przedmiotem sprostowania i z której w sposób niebudzący wątpliwości wynika, o czym organ orzekł. Z sentencją postanowienia koreluje jego uzasadnienie, które utwierdza w przekonaniu, że umieszczenie na poszczególnych stronach w tzw. "nagłówku" sygnatury (znaku) [...] było wynikiem omyłki. Na tle akt sprawy, a nawet na tle samego postanowienia – jawi się ona jako oczywista. Sprostowanie tej omyłki w niczym nie zmieniło rozstrzygnięcia zawartego w odnośnym postanowieniu; tak naprawdę sprostowanie to nie dotyczyło ani sentencji postanowienia, ani jego uzasadnienia – a jedynie dodatkowego, akcesoryjnego niejako elementu formalnego.

Sąd uznał, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 113 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym sformułowany w skardze zarzut naruszenia tego przepisu okazał się bezzasadny. Podobnie Sąd ocenił zarzut "rażącego naruszenia prawa", które to naruszenie miało wynikać z tego, że "nie jest wiadomym czego niniejsze postępowanie dotyczy".

Należy zauważyć, że znaczna część argumentacji skarżącego – zarówno w skardze, jak i w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. – odnosiła się nie tyle do samego sprostowania postanowienia, ile do kwestii merytorycznych, w tym do kwestii zasadności i zgodności z prawem postanowienia, do którego sprostowanie się odnosiło. W szczególności skarżący podnosił, że nie jest stroną postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 czerwca 2016 r. i że doszło do błędu co do osoby zobowiązanego. Do tych kwestii niepodobna się w tym miejscu odnosić, jako że nie były one rozstrzygane aktem stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.