Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 800/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2 art. 2 ust. 1 pkt 3 art. 3 ust. 1 pkt 1 pkt 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi "A" Polska spółki akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. na rzecz strony skarżącej kwotę 765 (siedemset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy W. określił spółce A S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. spółka zadeklarowała grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle. Organ wskazał, iż obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (budynek albo budowla) może być częścią składową nieruchomości gruntowej, albo też rzeczą stanowiącą odrębny od gruntu przedmiot własności. Za część składową rzeczy, zgodnie z art. 47 § 2 kodeksu cywilnego, uważane jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno budynki jak i budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Zasadą jest, że podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty (w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego podatnikiem jest ich posiadacz). Jeżeli nie stanowią one części składowej gruntu podatnikiem jest ich właściciel. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego i inne podobne urządzenia w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to budowle, określane mianem sieci technicznych. Nie należą one do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Podatek od nich będzie płacił ich właściciel lub posiadacz - jeżeli są to urządzenia stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

W ocenie organu, według stanu prawnego obowiązującego do 17 lipca 2010r., kanalizacja kablowa, łącznie z umieszczonymi w niej liniami kablowymi tworzy jednolitą budowlę, objętą podatkiem od nieruchomości, gdyż obiekty te stanowią całość techniczno-użytkową. Tym samym stanowi łącznie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowlą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), dalej jako u.p.o.l. Okoliczność faktyczna, czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi, czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dalej jako p.b. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 r.) i art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dalej jako p.g.k., nie ma żadnego znaczenia. Jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę (art. 3 pkt 3 p.b.), jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 p.g.k.) umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit.b p.b., obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". Wobec powyższego sieć telekomunikacyjna stanowi budowlę niezależnie od tego, jaka jest jej konstrukcja (np. napowietrzna lub podziemna), ani kto jest właścicielem jej poszczególnych części; część budowli, np. kable, mogą być umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegać przez kanalizację techniczną należącą do innego podmiotu niż właściciel sieci telekomunikacyjnej. Do opodatkowania kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez znaczenia pozostaje kwestia statusu własnościowego poszczególnych elementów sieci telekomunikacyjnej. Jeżeli nawet dotychczasowy właściciel sieci telekomunikacyjnej sprzeda pewne jej elementy (np. kanalizację), innemu podmiotowi, a kable i kanalizacja wykorzystywane są w dalszym ciągu w tym samym celu, to okoliczność ta nie prowadzi do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Nie ma zatem znaczenia, kto jest właścicielem poszczególnych części sieci telekomunikacyjnej. Do takich, jednoznacznych wniosków, prowadzi analiza przepisów ustawy podatkowej. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego w żadnym zakresie nie odwołują się przy określaniu przedmiotu opodatkowania do cywilistycznego rozumienia terminu "rzecz" oraz "części składowe rzeczy". W przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Opodatkowaniu będzie zatem podlegać każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej, stanowiącej integralną całość techniczno - użytkową. W przypadku sieci telekomunikacyjnej wartość części budowli (np. kabli) umieszczonej w obcej sieci uzbrojenia terenu, określa na potrzeby amortyzacji właściciel kabli, który powinien wykazać ich wartość w deklaracji na podatek od nieruchomości, nie pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne. Na mocy nowelizacji ustawy - Prawo budowlane, która weszła w życie 17 lipca 2010 r., wprowadzono przepis stwierdzający wprost, że kable znajdujące się w kanalizacji technicznej nie są ani obiektem budowlanym, ani urządzeniem budowlanym. Zmiana ta spowodowała, że linie kablowe znajdujące się w kanalizacji technicznej przestały być obciążone podatkiem od nieruchomości. Zmiana przepisów została wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) i polegała na dodaniu do art. 3 ustawy - Prawo budowlane pkt 3a. Przepis ten wprowadził i zdefiniował pojęcie obiektu liniowego wskazując, ze budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Skoro zatem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią ani urządzeniem budowlanym, linia taka nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jej wartość nie powinna być uwzględniana w podstawie wymiaru podatku od nieruchomości od 1 sierpnia 2010 r. Wobec biernej postawy spółki, która do zakończenia postępowania nie przedłożyła tabel amortyzacyjnych wszystkich budowli usytuowanych na terenie gminy W., organ oparł się o dane wskazane przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 rok oraz uwzględnił złożone przez pełnomocnika spółki zestawienie budowli niezadeklarowanych uprzednio do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do przedmiotów opodatkowania zastosowano stawki podatku wynikające z uchwały Rady Gminy W. z dnia 18 listopada 2008 r., nr XXV/221/2008 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, zastosowania zwolnień oraz określenia inkasentów.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A S.A., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż zostaje ono złożone "z ostrożności procesowej", bowiem zaskarżona decyzja nie została spółce doręczona. Organ nie uwzględnił bowiem, że pismem z dnia 6 października 2014 r. spółka wniosła o doręczanie wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego przez organ postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na podstawie art. 144a, w związku z art. 152a o.p. tymczasem organ zaniechał doręczenia zaskarżonej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co skutkuje tym, iż zaskarżonej decyzji nie można uznać za doręczoną.

Dalej spółka podniosła zarzut, iż argumentacja organu wskazująca na podleganie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej nie jest adekwatna do stanu faktycznego, który wystąpił w przedmiotowej sprawie, tj. sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Również, iż argumentacja organu nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych, jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, iż dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, aby określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik ("podmiot podatku"), to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkowa co z kolei wyklucza opodatkowanie. Jeśliby zatem za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości. Zdaniem spółki nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, zaś w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację (w przedmiotowej sprawie przez kanalizację stanowiącą własność B spółki z o.o.), ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją. Oznacza to, że w tej sytuacji linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie spółki opodatkowanie linii kablowych przebiegających przez kanalizację kablową za 2010 rok oznacza w przedmiotowej sprawie naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] r. wyjaśniło, że w 2010 r. właścicielem linii kablowych (telekomunikacyjnych) przebiegających przez kanalizację kablową była C S.A. (obecnie A S.A.), natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Zdaniem organu linie kablowe wraz z kanalizacją tworzą całość techniczno - użytkową a więc budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym do 17 lipca 2010 r.). Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem budowlanym, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu. Okoliczność, iż w sytuacji zaistniałej w 2010 r., linie kablowe umieszczone są w kanalizacji, której własność została przeniesiona na inny podmiot, nie oznacza, iż nie spełniają one przesłanki bycia budowlą. Kable telekomunikacyjne nie zawsze muszą być bowiem umieszczane w kanalizacji (mogą być umieszczone bezpośrednio w ziemi), co nie zmienia ich funkcji, jaką jest przesył sygnału. Wskazano, że wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 p.b. wymieniono sieci techniczne. To pojęcie nie zostało odrębnie zdefiniowane. Według potocznego rozumienia sieć to ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp., umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze (Słownik współczesnego języka polskiego, Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015). Z dalszych przepisów Prawa budowlanego wynika, iż do obiektów budowlanych zalicza się m. in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Pojęcie sieci telekomunikacyjnych jest zdefiniowane w innej ustawie niż Prawo budowlane, a mianowicie w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną niezależnie od ich rodzaju. Sieć taką mogą zatem tworzyć światłowody i inne urządzenia połączone ze sobą w funkcjonalną całość po to, aby przesyłać sygnały telekomunikacyjne.

Z powyższego wynika, iż w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia również dokonywanie ustaleń, które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablowa. Tym samym linie kablowe stanowią łącznie z kanalizacją kablową funkcjonalną całość techniczno-użytkową, co jest bezspornie przeznaczeniem linii kablowej i kanalizacji kablowej, która stanowi osłonę transferu przebiegającego tymi liniami. Z faktu, że linie telekomunikacyjne podziemne nie mogą funkcjonować bez kanalizacji kablowej wynika, że kanalizacja kablowa służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składowa. Kanalizacja kablowa nie istnieje sama dla siebie. Kolegium dodało, że nie kwestionuje, że kable telekomunikacyjne same nie stanowią budowli, ale w tym przypadku stanowią część budowli (całości techniczno-użytkowej), na którą składają się linie kablowe wraz z kanalizacją kablową. Te linie kablowe położone w kanalizacji kablowej były łącznie budowlą w styczniu 2009 r. i nie przestały być tą budowlą, tylko dlatego, że C S.A. od lutego 2009 r. przeniosła własność samej kanalizacji kablowej na B Sp. z o.o. (w której posiadała 100% udziałów, co wynika z danych Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym na www.ems.ms.gov.pl/krs/danepodmiotu). Tym samym w tym przypadku linie kablowe będące własnością A S.A. (wcześniej: C S.A.) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako cześć budowli zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A S.A. z siedzibą w W. zarzuciła naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 228 §1 pkt 1, w związku z art. 144a i art. 152a o.p., przez orzeczenie co do istoty sprawy, choć ze względu na niedoręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania;

- art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, iż w 2010 r. ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanową one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W treści skargi podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Istotne okoliczności faktyczne nie są sporne w rozpoznawanej sprawie.

W szczególności jest poza sporem, że w 2010 r. właścicielem kanalizacji kablowej była B spółki z o.o., natomiast strona skarżąca pozostawała właścicielem linii kablowych ułożonych w tej kanalizacji.

Zasadniczy spór sprowadza się do oceny, czy w tej sytuacji linie kablowe podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli (sieci technicznej) w 2010 roku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego w spornym okresie należały również sieci techniczne (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane ).

W ocenie sądu linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej należące do innego podmiotu nie mogą być uznane za część budowli w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z kolei w myśl art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 cytowanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele i samoistni posiadacze nieruchomości.

Stwierdzić należy, że spółka skarżąca od 31 stycznia 2009 r. to jest od daty umowy sprzedaży na rzecz B nie była ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe.

Sąd stoi na stanowisku, że w zaistniałej sytuacji faktycznej ma zastosowanie pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie sygn. akt II FSK 1498/12. W cytowanym wyroku, w zbliżonym stanie faktycznym NSA przyjął, że: "podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l."

WSA w Łodzi akceptuje powyższą argumentację prawną i wniosek o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych.

Jak się wydaje jeszcze pełniej w tym zakresie wypowiedział się WSA w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 674/14. W myśl tego wyroku "jeżeli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli, jedna budowla, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable te nie stanowią wówczas samodzielnej budowli, a są tylko jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka wskazuje, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. W takim stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 777/06 i II FSK 514/06, z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1498/12, dostępne CBOIS)".

W świetle powyższych orzeczeń i powołanych w nich innych rozstrzygnięć sądów administracyjnych uznać należy, że zaprezentowana w nich teza stanowi ugruntowaną linię orzeczniczą sądownictwa administracyjnego, akceptowaną przez sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie.

Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Kanalizacja kablowa wraz z liniami kablowymi położona na terenie Gminy W. stanowi część budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie są nią natomiast tylko kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej należącej do B spółki. z o.o.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że zaskarżona decyzja wymierzająca spółce skarżącej podatek od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych wraz z kanalizacją kablową, której skarżąca nie jest właścicielem ani samoistnym posiadaczem nie może zostać uznana za zgodną z prawem. Narusza ona art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. i powoduje nałożenie ciężaru podatkowego na podmiot niebędący podatnikiem.

Jednocześnie podkreślić należy, iż w realiach rozpoznawanej sprawy niezasadny jest zarzut naruszenia - art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 228 §1 pkt 1, w związku z art. 144a i art. 152a o.p. Wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, iż przesłanie pełnomocnikowi spółki, w formie papierowej, decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. określającej spółce wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, wobec złożonego żądania doręczania korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (pismo z dnia 6 października 2014 r.) skutkowało tym, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Pomijając już, czy wskazany przez spółkę adres elektroniczny mógł być wykorzystywany do zgodnego z prawem odbioru urzędowej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wskazać należy iż spółka pismem z dnia 25 listopada 2014 r. cofnęła powyższy wniosek. Nastąpiło to zatem przed wydaniem, a w konsekwencji doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja ta zatem, wobec cofnięcia wniosku nie mogła być doręczona w inny sposób niż w formie papierowej.

Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270,) należało orzec jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w niniejszym wyroku.

ak