Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 814/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 36/18 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi K. W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 36/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku K. W., odmówił przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że K. W. wystąpiła ze skargą na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. o pouczenie o możliwości wniesienia odwołania lub skargi do sądu. W dniu 12 marca 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przyznania prawa pomocy powołał się m.in. na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem skarga jest niedopuszczalna.

W ocenie Sądu treść skargi jednoznacznie wskazuje, że dotyczy bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia wydanego w trybie art. 111 § 1 k.p.a., co do środków zaskarżenia. Skarga na postanowienie wydane w trybie art. 111 k.p.a. jest niedopuszczalna, w związku z czym nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym zakresie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. Stwierdzenie przez Sąd oczywistej bezzasadności skargi wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji, nawet w przypadku gdy sytuacja materialna strony uzasadniałaby uwzględnienie wniosku, to oczywista bezzasadność skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem skarga na bezczynność organu w przedmiocie pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Na postanowienie o uzupełnieniu lub o odmowie uzupełnienia nie przysługuje zażalenie, jak również nie kończy ono postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Na działanie organu w przedmiocie zakreślonym przez skarżącą nie przysługuje w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. skarga, a zatem podlegała ona odrzuceniu. Stwierdzić również należy, że brak pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia nie stanowi bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.