Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1312/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2,art.151par.2,art.146par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1312/13

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Znak: [...] - działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu

postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Dz.U. z 2013, poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B.

Z., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...]

października 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na

wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia

[...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na wniosek B.

Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r.,

Nr [...]., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J.

pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastrukturą

techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina [...] i

stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak:

[...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia

faktyczne i prawne:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., odmówił

stwierdzenia, na wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty

[...]z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na

wniosek B. Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia

[...] sierpnia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej

J. J. pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z

infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina

[...].

Od ww. rozstrzygnięcia odwołanie wniósł B. Z.

Rozpoznając sprawę po rozpatrzeniu ww. odwołania i zapoznaniu się z

materiałem dowodowym sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

przypomniał istotę postępowania nieważnościowego. Podkreślił, że o rażącym (a nie

jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew

nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim

przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym

przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą

rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z

treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana we

wznowionym na wniosek B. Z., w oparciu o przesłankę z art. 145 §

1 pkt 4 k.p.a. postępowaniu. Jako podstawę prawną decyzji Starosta [...]

wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 104 k.p.a. Natomiast jako uzasadnienie

podjętego rozstrzygnięcia organ powiatowy podniósł, że decyzja Starosty

[...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., stała się prawomocna z dniem 13 września

2005 r. w związku z czym wobec zawartego w art. 146 § 1 k.p.a. uregulowania

(upływ 5 lat od dnia doręczenia decyzji) należało odmówić jej uchylenia.

Organ zacytował treść art. 145 § 1 pkt 4, 149 § 2 oraz 151 § 1 i 2 k.p.a. i

przypomniał, że stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn

określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub

ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1

pkt 3 - 8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji

upłynęło pięć lat.

Oceniając decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., organ

zwrócił uwagę, że podana przez organ powiatowy podstawa prawna — art. 146 § 1

pkt 1 k.p.a. jest nieprawidłowa. Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego

nigdy nie zawierała takiego przepisu. Podstawą prawną tej decyzji nie może być

również art. 146 § 1 k.p.a. określający terminy, których upływ wyklucza możliwości

uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, bowiem jak wskazano powyżej

wznowione postępowanie winno zakończyć się jedną z decyzji przewidzianych w art.

151 k.p.a. Niemniej jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

powyższa nieprawidłowość nie oznacza, że decyzja Starosty [...] z dnia [...]

marca 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej.

Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia tej decyzji, w szczególności powołanie

się przez organ powiatowy na upływ określonego w art. 146 § 1 k.p.a. terminu,

stwierdzić należy, że podstawą prawną wydania tej decyzji był art. 151 § 2 k.p.a.

Organ wskazał, że przepis ten został przez organ powiatowy w sposób rażący naruszony poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Z treści tego przepisu wynika

bowiem w sposób jednoznaczny, że znajduje on zastosowanie jedynie w sytuacji,

gdy organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania stwierdzi, że w sprawie

zaistniała przesłanka wznowienia, a ponadto upłynął określony w art. 146 k.p.a.

termin lub organ ustalił, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść

wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sentencja

rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winna zawierać

stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z

powodu których brak jest możliwości uchylenia decyzji.

Przepis art. 151 § 2 k.p.a. pozostaje w związku z art. 149 § 2 nakładającym na

organ prowadzący wznowione postępowanie obowiązek przeprowadzenia

postępowania co do przyczyn wznowienia. Natomiast analiza treści decyzji Starosty

[...] z dnia [...] marca 2011 r. potwierdza, że organ powiatowy odmawiając

uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., nie przeprowadził jakiegokolwiek

postępowania wyjaśniającego odnośnie zaistnienia w sprawie przesłanki, w oparciu o

którą nastąpiło wznowienie postępowania — tj. czy B. Z. został jako

strona pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie

pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Z uwagi na powyższe brak było podstaw do powoływania się na upływ

przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. pięcioletniego terminu w sytuacji, gdy organ

stopnia podstawowego nie ustalił, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka

wznowienia postępowania. Upływ tego terminu może być bowiem wzięty pod uwagę

jedynie w przypadku, gdy organ stwierdzi zaistnienie w sprawie przesłanki

wznowienia.

Organ dodał także, że obowiązek poczynienia stosownych ustaleń odnośnie

ewentualnego posiadania przez B. Z. przymiotu strony w

postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji wynika z treści

prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia

23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1360/09.

W świetle powyższego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że

decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana z rażącym

naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Oczywistość naruszenia tych

przepisów nie budzi w okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości, a ponadto

naruszenie to wywołuje skutki społeczno — gospodarcze niemożliwe do

zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Starosta [...]

wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r., z powodu upływu 5 lat działając w sposób sprzeczny z przepisami

prawa, uchylił się w istocie od oceny zasadności zgłoszonych przez B.

Z. żądań. Działania takiego rodzaju są nie do pogodzenia z wyrażoną w art.

6 k.p.a. zasadą praworządności, jedną z naczelnych zasad postępowania

administracyjnego.

Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że

weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty [...] z dnia [...]

marca 2011 r. nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, została

wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie

dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie

zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie

wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale

niewykonalna.

Reasumując, zasadnym - w ocenie organu - było uchylenie decyzji Wojewody

[...] z dnia [...] października 2012 r. i orzeczenie o stwierdzeniu

nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., jako wydanej z

rażącym naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.

J. J. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego

poprzez przyjęcie, że B. Z. przysługuje przymiot strony

postępowania;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Starosta [...] w Z.

przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. dopuścił się rażącego naruszenia

prawa;

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału

dowodowego w zakresie okoliczności, o których mowa wyżej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nieruchomość B.

Z. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego

postępowanie dotyczy, a więc nie jest on stroną postępowania. Konsekwencją tego

jest to, że nie może on skutecznie występować do organu administracji budowlanej z

żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.

Obowiązkiem GINB było sprawdzenie legitymacji procesowej B. Z.

czemu uchybiono i prowadzono postępowanie w odniesieniu do osoby nie będącej

stroną postępowania i w stosunku do niej wydano decyzję, a więc dopuszczono się

naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy uznając, że doszło do

rażącego naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. nie wykazał jakie skutki

społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania wywołuje decyzja Starosty

[...] co uzasadnia twierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z

naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona

decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań

jakim jest postępowanie nieważnościowe. Trafnie przypomniał organ, że zadaniem

organu prowadzącego takie postępowanie jest ocena decyzji pod kątem

kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej

lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych

przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i

w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności

decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art.

16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej

może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż

decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy

czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni

rozszerzającej. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne

rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu

przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana przez niego decyzja

Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. została wydana z rażącym

naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.

Prawidłowo organ przypomniał, że w doktrynie i orzecznictwie

sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można

mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter

przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli

skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji

wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane,

ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja

2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r.

sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).

Wbrew zarzutom skargi słusznie organ odwoławczy ocenił, że naruszenie

prawa miało charakter rażący, a to uzasadniało konieczność stwierdzenia

nieważności decyzji z dnia [...] marca 2011 r.

Decyzja ta również została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym -

wznowieniowym. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., a

decyzją tą Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r.

zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J. pozwolenia na

budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...] w gminie [...].

W tym miejscu należy przypomnieć, że wznowienie postępowania jest

instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli

postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z

kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1

I 145a i b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać

wszczęte z urzędu lub na wniosek strony z tym, że jeśli chodzi o przyczynę określoną

w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie

wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się

załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem

obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w

pierwszej kolejności - w ramach badania czy spełnia on warunki formalne - ocena

czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 §

1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art.

148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje

postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania

administracyjnego).

B. Z. jako przesłankę wznowienia postępowania podał art. 145 §

1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu

zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę.

A zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest w pierwszej

kolejności, po wznowieniu postępowania, ustalenie, czy wnioskodawcy przysługiwał

przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Wymaga w tym

miejscu podkreślenia, że na konieczność ustalenia tej okoliczności wskazał także

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23 listopada

2009 r. w sprawie II SA/Kr 1360/09 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję jak i

poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia tego

rozstrzygnięcia wynika, że Sąd nie podzielił stanowiska organów orzekających w

sprawie. Jako przedwczesne Sąd wojewódzki uznał twierdzenie organów, że

nieruchomość stanowiąca własność B. Z. nie znajduje się w

obszarze oddziaływania inwestycji J. J. Oceną tą i wskazaniami związany

był organ administracji ponownie rozpoznający sprawę. Zgodnie bowiem z treścią art.

153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i

wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w wyroku sądu wiążą w

sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia.

Ustalenie, że B. Z. posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28

ust. 2 Prawa budowlanego oraz że został pominięty w postępowaniu zakończonym

wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. skutkuje koniecznością wydania przez

organ decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., chyba że organ stwierdzi

zaistnienie przesłanki negatywnej wymienionej w art. 146 § 1 lub 2 k.p.a. Ten ostatni

przepis jest jasny w swej treści: organ nie może uchylić decyzji kończącej wznowione

postępowanie nawet jeśli stwierdzi, że zachodzą okoliczności wymienione w art. 145

§ 1 lub 145a lub b k.p.a. jeśli zaistnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych. A

zatem skoro ustawodawca w art. 146 § 1 wskazał, że "nie uchyla się decyzji" to

znaczy, że w pierwszej kolejności organ musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które doprowadzi do stwierdzenia, że ostateczna decyzja kończąca wznowione postępowanie jest wadliwa w rozumieniu art. 145 § 1 i należałoby ją

wyeliminować z obrotu prawnego. W takim bowiem wypadku organ ma obowiązek -

zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję i wydać nową

rozstrzygającą o istocie sprawy. Dopiero takie ustalenie uprawnia organ, a wręcz

nakłada obowiązek zbadania czy nie upłynął materialnoprawnym termin wskazany w

art. 146 § 1 (lub przesłanka, o której mowa w § 2 omaw. przepisu). W przypadku

stwierdzenia zaistnienia tej okoliczności organ winien wydać rozstrzygnięcie, mocą

której stwierdzi, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa lecz

odmawia jej uchylenia z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienione w § 1 art. 146

k.p.a. Pominięcie takiej procedury i wydanie decyzji w oparciu o art. 146 § 1 pkt 1

k.p.a. oznacza, że decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu. Rację ma

przy tym organ, że po pierwsze: Kodeks postępowania administracyjnego nie

zawiera (i nigdy nie zawierał) jednostki redakcyjnej - art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., która

została wskazana jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, po drugie: przepis ten

(nawet przy przyjęciu, że intencją organu było wskazanie na art. 146 § 1 na co

wskazywałoby uzasadnienie tego rozstrzygnięcia) nie może stanowić podstawy

prawnej decyzji. Organ winien bowiem - kończąc postępowanie wznowieniowe

wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 lub 2 k.p.a.

Idąc dalej: nawet gdyby - tak jak to uczynił organ odwoławczy - uznać, że

podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. to i tak -

jak trafnie wskazał organ - Starosta [...] w sposób rażący naruszył ten przepis.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydanie tej decyzji nie zostało poprzedzone

zbadaniem przez organ czy została spełniona wskazana przez B.

Z. przesłanka do wznowienia postępowania, to jest czy jako strona nie brał

bez własnej winy udziału w postępowaniu. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że w tym

zakresie decyzja narusza także art. 153 p.p.s.a., jako że organ nie dostosował się do

wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z

dnia 23 listopada 2009 r. prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

ocenił, że naruszenie prawa przez Starostę [...] miało charakter rażący.

Rację ma wprawdzie skarżący, iż organ nie ocenił czy decyzja uznana za

nieważną wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania

jednakże Sąd uznał, że powyższe naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. pozostaje bez

wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie zarówno decyzja wydana w oparciu o

art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (w przypadku ustalenia, że B. Z. nie

przysługuje przymiot strony a zatem, że nie zaistniała przesłanka, o której mowa w

art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) jak i wydana w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1

k.p.a. nie prowadzą do uchylenia ostatecznej decyzji jednakże skutki prawne obu

tych rozstrzygnięć są odmienne. W pierwszym przypadku organ uznaje, że

B. Z. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu

zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., druga natomiast decyzja

może być wydana jedynie w przypadku ustalenia, że taki przymiot mu przysługiwał.

Tym samym nie ulega wątpliwości, że skutki społeczno - gospodarcze nieważnej

decyzji są nie do pogodzenia z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a.

Oceniając pozostałe zarzuty skarżącego wskazać należy, że nie znajdują one

usprawiedliwionych podstaw. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu żadną

miarą - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie wskazywała, że B.

Z. przysługuje przymiot strony, a co za tym idzie nie narusza art. 28 ust. 2

Prawa budowlanego. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie na

niezbadanie tej kwestii przez Starostę [...] wydającego decyzję [...] marca

2011 r.

Po wtóre nie ulega wątpliwości, że wobec upływu terminów określonych w art.

146 § 1 k.p.a. ustalenie przez organ - Starostę [...], na którym będzie

spoczywał obowiązek ponownego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania

że B. Z. przysługiwał przymiot strony i że został pominięty w

postępowaniu zwyczajnym nie może skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...]

sierpnia 2005 r. Nie oznacza to jednak, że organ zwolniony będzie od

przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie czy zaistniała

przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie ze wskazaniami zawartymi

w ww. wyroku Sądu.

Konkludując zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że

decyzja z dnia [...] marca 2011 r. dotknięta jest wadą nieważności albowiem została

wydana z rażącym naruszeniem prawa, z tym że w ocenie Sądu organ w ten

kwalifikowany sposób naruszył art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 149 § 2 k.p.a.

i art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji

ostatecznej bez uprzedniego zbadania czy zaistniała przesłanka wznowieniowa

określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia

w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich

naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć

wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

- na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.