Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1799/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 1457 (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. w zakresie nałożonej na S. Sp. z o.o., skarżącą w niniejszej sprawie, kary pieniężnej w wysokości 6000 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] października 2008 r. zatrzymano do kontroli w miejscowości G. G. droga krajowa nr [...] pojazd marki [...] nr rej. [...] kierowany przez J. R. i K. B. wykonujących przewóz osób na trasie [...] – [...]. Kierowcy okazali do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób autokarem udzielonej E. M. – Przedsiębiorstwo Przewozowe "S." i wypis z zezwolenia nr [...] na przewozy regularne udzielonego ww. przedsiębiorcy.

W postępowaniu administracyjnym złożono odpis z KRS, w którym pod nazwą przedsiębiorcy figuruje "S." sp. z o.o. w M. Spółka poinformowała, że PP. S. – E. M. zaprzestało działalności z dniem [...] grudnia 2007 r. i złożyła decyzję Prezydenta Miasta [...] wykreślającą E. M. z ewidencji działalności gospodarczej. Skarżąca funkcjonuje od [...] stycznia 2008 r. i była wykonawcą przewozu [...] października 2008 r. Urząd Miasta [...] i Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego poinformowały organ, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji. Strona nie przedstawiła zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 14000 zł w tym 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i 6000 zł za brak wymaganego zezwolenia i umorzył postępowanie wszczęte w sprawie wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu i w sprawie naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 6000 zł zarzucając naruszenie art. 77 § 1 kpa przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i art. 5 ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe i art. 87 ust. 1 i 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 9, art. 18 ust. 1, art. 18 b, art. 20, art. 22 ust. 4, art. 87 ust. 1 pkt 2a, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r., Nr 125, poz. 874) i lp. 2.1. załącznika do tej ustawy utrzymał ww. decyzję w mocy w zaskarżonym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca ponowiła zarzuty podniesione w odwołaniu zarzucając nadto naruszenie art. 7, art. 107 § 3 kpa i wniosła o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zw. ppsa.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż wykonując w dniu kontroli przewóz osób skarżąca związana była umową z R. W. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Prywatne Biuro Podróży S. w O. i w ramach tej umowy przewóz był wykonywany. Takie ustalenia zgodne ze stanowiskiem strony zostały w sprawie zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy poczynione tyle, że nie są one w świetle zaistniałego stanu rzeczy i twierdzeń strony, wystarczające do przyjęcia, iż sprawa została wyjaśniona w sposób wyczerpujący pozwalający na wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca konsekwentnie też w skardze podnosi, iż nie prowadziła w swoim imieniu działalności gospodarczej w zakresie przewozów regularnych na trasie [...] -[...] -[...], bo taką działalność prowadził R. W. (Prywatne Biuro S.) i to on odpowiadał za pełną organizację przewozu i był zobowiązany do posiadania stosownego zezwolenia na przewóz regularny. W świetle ustawy o transporcie drogowym i art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszczalne jest wielokrotne powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi z zastrzeżeniem, że ta okoliczność nie może być utożsamiana ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest przy tym, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1237/06 wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przewozów regularnych. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy rozliczenia finansowe. Istotnym jest zatem nie sama częstotliwość przewozów ale to, który podmiot odpowiada za organizację przewozu.

W tym stanie rzeczy skoro, co bezsporne, przewóz był wykonywany przez skarżącą w wykonaniu łączącej ją z R. W. umowy to organ winien dokonać oceny tej umowy w płaszczyźnie ciążących na stronach obowiązków wiążących się z wykonywaniem przez skarżącą obowiązków.

Żaden z organów do treści tej umowy się nie odniósł i nie czynił szczegółowych ustaleń co do organizacji przewozu. Organ I instancji cytował tylko zeznania R. W. i E. M. nie dokonując ich oceny w kontekście powyższej umowy zaś Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że Biuro Podróży S. występuje jako sprzedawca biletów, a przewoźnicy, z którymi ma zawarte umowy obsługują połączenia międzynarodowe na podstawie posiadanych przez siebie pozwoleń nie wskazując dowodów, na których te ustalenia zostały oparte zaś skarżąca temu ustaleniu konsekwentnie przeczy twierdząc, iż pokrywała we własnym zakresie wyłącznie koszty eksploatacji autokaru takie, jak paliwo, naprawy, obsługa techniczna, wynagrodzenia kierowców i diety. Sąd jednak do tych twierdzeń odnieść się nie może, bo w płaszczyźnie organizacji przewozu organy dokonały pobieżnych tylko ustaleń bez koniecznego pełnego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie i przedstawienia swego stanowiska w uzasadnieniu stosownie do art. 107 § 3 kpa. Tylko bowiem wówczas możliwa jest kontrola przyjętego przez organy rozumowania i przyjętej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sądy administracyjne w ramach przypisanych ustawą prawo o ustroju sądów administracyjnych uprawnień kontrolują jedynie zgodność zaskarżonych aktów z prawem i czynić ustaleń faktycznych nie mogą.

Podnieść przy tym należy, iż w § 1 ww. umowy w ogóle nie poddanej ocenie, strony postanowiły, że R. W. zleca skarżącej od [...] sierpnia 2007 r. realizację przewozów na trasie [...] -[...] -[...] w ramach obsługiwanych przez siebie liniach regularnych zagranicznych i krajowych zaś skarżąca oświadczyła, że są jej znane zasady obsługi linii realizowanych przez R. W. Taki zapis wymaga wyjaśnienia w tym także co do okazanych lub złożonych zezwoleń. W tym zakresie organ sprawy nie zbadał mimo, iż R. W. i E. M. byli przesłuchiwani przy czym R. W. podał, że dysponuje zezwoleniem wydanym E. M. Powstaje zatem kwestia, czy skarżąca podjęła się wykonania objętego "umową zlecenia" przewozu na podstawie zezwoleń udzielonych R. W. i czy w ogóle była w zw. z umową wyjaśniana kwestia zezwoleń.

Przedstawiony wyżej stan rzeczy wskazuje zatem na naruszenie przez organ art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istotnym jest bowiem z punktu widzenia art. 18 powołanej ustawy ustalenie, czy to skarżący prowadził w swoim imieniu działalność gospodarczą w zakresie przewozów regularnych czy też taką działalność prowadził R. W. odpowiadając za organizację przewozu i zobowiązany był do posiadania zezwolenia na przewóz regularny.

W związku z treścią uzasadnienia ww. decyzji podkreślić należy, iż stosownie do art. 107 § 3 kpa uzasadnienie obejmuje uzasadnienie faktyczne zawierające nie tylko ustalenia stanu faktycznego ale także wskazanie i ocenę poszczególnych dowodów, na których ustalenia zostały oparte i tych, którym organ odmówił wiarygodności. Cytowanie, jak to czynią organy obu instancji zeznań świadków bez ich oceny i poczynienia ustaleń nie jest spełnieniem wymagań art. 107 § 3 kpa.

Podnieść przy tym należy, iż rzeczą organu odwoławczego jest rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, a także odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, z którego to obowiązku Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób przewidziany procedurą administracyjną również się nie wywiązał.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe wskazania i podejmie decyzję po uprzednim wyczerpującym wyjaśnieniu sprawy uzasadniając rozstrzygnięcie wg. wymagań art. 107 § 3 kpa.

Sąd uznał w tym stanie rzeczy, że zarzuty skargi są zasadne i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 uwzględniając art. 152 ppsa, o kosztach orzeczono mając na uwadze art. 200 ppsa.