Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 255/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wyższej Szkoły [...] w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni oraz nakazu likwidacji uczelni p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 listopada 2016 r., Wyższa Szkoła [...] w L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na utworzenie uczelni oraz nakazu likwidacji uczelni.

Skarżący podniósł, że "uczelnia nadal posiada wielu studentów - około tysiąca (...), co naraża stronę i społeczność [...] na niepowetowaną stratę".

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, a ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jest on całkowicie bezzasadny, bowiem skarżący nie przytoczył konkretnych okoliczności, uprawdopodobniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdził, że nie jest prawdziwe twierdzenie strony, iż uczelnia posiada około tysiąca studentów, ponieważ jak wynika

z Zintegrowanego Systemu Informacji o Nauce i Szkolnictwie Wyższym "POL-on", uczelnia na dzień 25 listopada 2016 r. posiadała 55 studentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Niemniej, jak stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Z kolei, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone

z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek

o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji.

Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają - w ocenie wnioskującej - znaczenie niejako potencjalne.

Podkreślenia wymaga fakt, że wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że skoro sąd administracyjny orzeka

o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony opierające się na hipotetycznych przypuszczeniach.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak stosownego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd.

Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania spornej decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 59/04, czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/06).

W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób, który pozwoliłby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Brak przedstawienia dokumentacji, pozwalającej na ocenę sytuacji, w jakiej znajduje się uczelnia, nie pozwoliło Sądowi na ocenę, czy szkoda, na którą powołuje się skarżący we wniosku, ma charakter znaczący, a co za tym idzie, czy spełnia przesłankę ustawową udzielenia ochrony tymczasowej. Wskazanie przez skarżącego jedynie na okoliczność posiadania przez uczelnię "wielu studentów - około tysiąca", bez poparcia tego stosownymi dokumentami, nie spełnia przesłanki ustawowej, w szczególności

w sytuacji zanegowania tego faktu przez organ, który powołując się na dane wynikające z Zintegrowanego Systemu Informacji o Nauce i Szkolnictwie Wyższym "POL-on", stwierdził, że w dniu 25 listopada 2016 r. uczelnia posiadała 55 studentów.

Zaznaczyć należy, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie orzekł, jak w sentencji.