Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 543/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 897/11 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Z. na uchwałę [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., o sygn. akt II SA/Go 897/11, uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze na uchwałę Rady Miasta Zielona Góra z dnia 11 maja 2004 r. nr XXV/232/04 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych przebiegających w granicach administracyjnych miasta Zielona Góra - stwierdzając nieważność § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Rada Miasta Zielona Góra uchwałą Nr XXV/232/04 z dnia 11 maja 2004 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm., dalej: ustawa o samorządzie gminnym) oraz art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm. - w wersji obowiązującej na dzień podjęcia uchwały; dalej: u.d.p.), ustaliła wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych przebiegających w granicach administracyjnych miasta Zielona Góra.

Zgodnie z § 5 ust. 1 tego aktu za zajęcie pasa drogowego w celach innych niż wymienione w § 1 pkt 1-3 ustala się stawkę opłat za każdy dzień zajęcia w zależności od kategorii drogi (krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne) oraz w zależności od celu (ogródki gastronomiczne, handel sezonowy i inne) w wysokości od 0,20 do 0,50 zł. Ustalono też stawkę opłaty za stanowisko postojowe zastrzeżone, tzw. "kopertę" w wysokości 200 zł za miesiąc. W ust. 2 cytowanego paragrafu Rada uchwaliła, iż za zajęcie1 m ² pasa drogowego polegającego na umieszczeniu scen, stołów i innych obiektów tymczasowych związanych z organizacją imprez miejskich o charakterze kulturalnym, rekreacyjnym i turystycznym, ustala się opłatę w wysokości 0,01% stawki określonej w ust. 1 w kolumnie 2 tabeli – "ogródki gastronomiczne". W kolejnym ust. 3 przyjęto, iż stawek opłat określonych w ust. 2 nie stosuje się do obiektów, które związane są z prowadzeniem działalności handlowej. W ust. 4 w/w paragrafu Rada uchwaliła, iż opłat, o których mowa w ust. 1 w kolumnie 5 tabeli – "stanowisko postojowe, zastrzeżone ,,koperta" nie stosuje się na obszarach strefy płatnego parkowania funkcjonującej na podstawie uchwały Nr XVII/168/03 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania i wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wniósł Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze, zarzucając § 5 ust. 1 uchwały istotne naruszenie prawa - art. 40 ust. 4 i 8 u.d.p. z uwagi na ustalenie, że odpłatność za zajęcie pasa drogowego za zastrzeżone stanowisko postojowe tzw. "kopertę" ustala się w wysokości 200 zł za pojedyncze stanowisko za miesiąc, pomimo braku po stronie rady gminy kompetencji do ustalania opłat za zajęcia pasa drogowego w sposób inny niż przewidziany w art. 40 ust. 4 i 8 u.d.p., tj. poprzez ustalenie stawki dziennej za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Wobec powyższego powołując się na treść art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 powyższej uchwały w części w jakiej wprowadza zryczałtowaną odpłatność miesięczną za zastrzeżone stanowisko postojowe.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 117/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej §5. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił argumentację Prokuratora w zakresie niezgodności z prawem przepisu § 5 ust. 1 uchwały stwierdzając jednocześnie, iż treść § 5 (ust. od 1 do 5) w istotny sposób narusza art. 40 ust. 4 i ust. 8 u.d.p. Zdaniem Sądu kluczowy element, który przesądza o niezgodności treści aktu prawa miejscowego z przywołanymi przepisami konstytucyjnymi oraz aktu ustawowego jest zawarty w ust. 1 § 5. Jednakże zastosowanie pozostałych przepisów (ust. 2 do 4) tej jednostki redakcyjnej uchwały wymaga obowiązywania ust. 1, do którego się odwołują. Z tych względów derogacja ust. 1 § 5 czyni bezprzedmiotowym treść pozostałych jego przepisów. Z tych względów skutkiem nieważności objęto cały § 5 uchwały.

Od powyższego wyroku Rada Miasta Zielona Góra wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.

Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 14 kwietnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał że skoro w niniejszej sprawie tylko część postanowień uchwały była sprzeczna z prawem, właściwym było zastosowanie sankcji w postaci stwierdzenia nieważności uchwały tylko w odniesieniu do tej właśnie części - sprzecznej z prawem. Natomiast zastosowanie wskazanej sankcji także do tej części, w stosunku do której nie stwierdzono naruszenia prawa stanowiło naruszenie przez Sąd I instancji art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd I instancji dostrzegając sprzeczność uchwały z prawem w związku z tym, że określając stawkę za "kopertę" w tym zakresie akt ten wprowadzał w istocie rzeczy "ryczałtową" stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego, oderwaną wbrew treści postanowień art. 40 ust. 8 u.d.p. od odniesienia się w konstrukcji tej stawki do powierzchni 1 m² pasa drogowego, winien był dokonać stwierdzenia nieważności § 5 ust. 1 przedmiotowej uchwały wyłącznie w zakresie, w jakim przewidywał on stawkę opłaty za każdy dzień w wysokości 200 zł w odniesieniu do stanowiska postojowego zastrzeżonego "kopertą" w kategorii dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., o sygn. akt II SA/Go 897/11 stwierdził nieważność § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały.

Sąd I instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę był - zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. - związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10, w którym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o sprzeczności z prawem przepisu § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały Rady Miasta Zielona Góra oraz o konieczności zastosowania sankcji nieważności w odniesieniu do tej części uchwały.

Odnosząc się do wniosku Rady Miasta Zielona Góra o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na podjęcie przez ten organ uchwały uchylającej zaskarżony akt w zakresie objętym skargą, WSA zwrócił uwagę, że skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Natomiast stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Tak więc skutki stwierdzenia nieważności (ex tunc) są o wiele dalej idące niż skutek będący wynikiem utraty mocy, w związku z wejściem kolejnego aktu regulującego tę samą kwestię. Stwierdzenie nieważności uchwały ma istotne znaczenie dla ewentualnych czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały.

Sąd I instancji powołując się na treść art. 40 ust. 1-9 u.d.p. oraz art. 217 Konstytucji RP uznał, że przepis § 5 ust. 1 uchwały Rady Miasta Zielona Góra z dnia 11 maja 2004 r. nr XXV/232/04, został wydany z naruszeniem art. 40 ust. 4 i ust. 8 tej ustawy w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

II

Rada Miasta Zielona Góra wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:

1) art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności samodzielnie funkcjonującej w obrocie prawnym części uchwały, w odniesieniu do której Sąd nie doszukał się naruszenia prawa.

II. Naruszenie przepisów postępowania, istotnie wpływające na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

2) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 40 ust. 4, 8 u.p.d. poprzez:

a) objęcie stwierdzeniem nieważności całości § 5 ust. 1 uchwały, mimo stwierdzenia naruszenia prawa jedynie w odniesieniu do części § 5 ust. 1 uchwały, a mianowicie sposobu ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego - stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty" określonego w § 5 ust. 1 uchwały - piątej kolumnie tabeli;

b) stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 uchwały z pominięciem wskazania, której wersji przepisu dotyczy stwierdzenie nieważności, w sytuacji zmiany przepisu objętego zaskarżeniem po wniesieniu skargi przez Prokuratora, zaskarżającego uchwałę w jej pierwotnym brzmieniu;

3) art. 190 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie określenia części uchwały podlegającej stwierdzeniu nieważności.

Jak podnosi skarga kasacyjna uchylając cały § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały Sąd I instancji nie tylko powielił naruszenia prawa zawarte w swoim poprzednim rozstrzygnięciu, ale dodatkowo naruszył art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., bowiem nie zastosował się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ponadto według kasatora Sąd I instancji nie zauważył, iż uchwałą nr LXVII/839/10 z 25 maja 2010 roku Rada Miasta Zielona Góra zmieniła § 5 zaskarżonej uchwały ustalając stawkę opłat w sposób przewidziany w ustawie o drogach publicznych, tj. poprzez określenie stawki za zajęcie 1m2 pasa drogowego. Skarga Prokuratora Okręgowego obejmowała natomiast część § 5 ust. 1 uchwały w pierwotnym brzmieniu. W zaskarżonym wyroku Sąd pominął wskazanie, której wersji przepisu dotyczy stwierdzenie nieważności. Należałoby zatem przyjąć, iż stwierdzeniem nieważności objęta jest część uchwały w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania, a zatem część uchwały w brzmieniu, który nie został zaskarżony przez Prokuratora, i którego nie dotyczą naruszenia prawa leżące u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze również wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Według Prokuratora Okręgowego Sąd I instancji nie zastosował się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie stawiane w niej zarzuty mogą być uznane za zasadne.

Zgodnie z przepisami art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności zasadniczo podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony, bez naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnione jest, by zarzuty te rozpoznać łącznie.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie uznaje za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a., a w konsekwencji naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.u.s.a. oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 40 ust. 4, 8 u.p.d. poprzez objęcie stwierdzeniem nieważności całości § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały, mimo stwierdzenia naruszenia prawa jedynie w odniesieniu do części jej § 5 ust. 1, a mianowicie sposobu ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego - stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty" określonego w § 5 ust. 1 uchwały - piątej kolumnie tabeli.

Przechodząc do meritum sprawy należy zauważyć, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok - stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. - był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Sąd pierwszej instancji jest zatem związany dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego. Innymi słowy, Sąd pierwszej instancji jest na podstawie art. 190 p.p.s.a. związany dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, lecz w sytuacji gdy w ramach dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego okaże się, że stan faktyczny sprawy, na tle której Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał tejże wykładni jest zasadniczo inny, od tego który powinien być prawidłowo ustalony Sąd pierwszej instancji nie jest skrępowany normą art. 190 p.p.s.a. w zakresie, w jakim stwierdza nieprawidłowość zastosowania w tymże stanie faktycznym sprawy przepisów prawa materialnego, których wykładni nie dokonywał Naczelny Sąd Administracyjny. Dokonana bowiem przez ten sąd wykładnia prawa wiąże jedynie na tle stanu faktycznego sprawy uznanego przez ten sąd za niewadliwy. Jeżeli Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznaje tenże stan faktyczny w dalszym ciągu za prawidłowo ustalony - wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest dla niego wiążąca w oparciu o art. 190 p.p.s.a. Stwierdzenie jednak, że tenże stan faktyczny nie został przez organy administracji prawidłowo ustalony, co powoduje, że na jego tle dokonano nieprawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego, nakłada na sąd pierwszej instancji obowiązek rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z normą art. 134 § 1 p.p.s.a., bez ograniczenia wyrażonego w art. 190 p.p.s.a.

Przenosząc te rozważania na grunt analizowanej skargi kasacyjnej zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pisemnych motywach wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10 jasno i klarownie wskazał, że skoro w rozpoznawanej sprawie tylko cześć postanowień zaskarżonej uchwały była sprzeczna z prawem, właściwym było zastosowanie sankcji w postaci stwierdzenia nieważności tej uchwały tylko w odniesieniu do tej właśnie części – sprzecznej z prawem. Natomiast zastosowanie wskazanej sankcji także do tej części, w stosunku do której nie stwierdzono naruszenia prawa, stanowiło naruszenie przez Sąd I instancji art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym orzeczeniu uwzględnił również zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 91 ust. 1 o samorządzie gminnym i art. 40 ust. 4, 8 u.p.d., poprzez objęcie stwierdzeniem nieważności całości § 5 uchwały, mimo stwierdzenia naruszenia prawa jedynie w odniesieniu do części § 5 ust. 1 uchwały, tj. sposobu ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego – stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty", określonego w § 5 ust. 1 uchwały – piątej kolumnie tabeli.

Tymczasem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku dokonał w omawianym zakresie odmiennej oceny. Mianowicie w sentencji swojego rozstrzygnięcia stwierdził nieważność całego § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały, pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 866/10 przesądził o sprzeczności z prawem § 5 ust. 1 uchwały jedynie w odniesieniu do sposobu ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego – stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty", określonego w § 5 ust. 1 uchwały – piątej kolumnie tabeli. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że § 5 ust. 1 zaskarżonej uchwały obejmuje swym zakresem poza sposobem ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego – stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty" (piąta kolumna tabeli), również stawki opłat za zajęcie pasa drogowego na potrzeby – ogródków gastronomicznych (druga kolumna tabeli), handlu sezonowego (trzecia kolumna tabeli), innych celów (czwarta kolumna tabeli).

Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 190 p.p.s.a. jest zasadny i usprawiedliwiony. Sąd I instancji, w zakresie określonym granicami skargi kasacyjnej, dokonał bowiem w tej sprawie odmiennej wykładni prawa niż Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym wyżej wyroku, mimo że stosownie do normy zawartej w art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią sądu kasacyjnego. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe zarzuty objęte punktem II 2a petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.u.s.a. oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 40 ust. 4, 8 u.p.d. jako pozostające w bezpośrednim związku ze stwierdzonym uchybieniami art. 190 p.p.s.a., należało uznać za zasadne.

Natomiast za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut sformułowany w punkcie II 2b petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.u.s.a. oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 40 ust. 4, 8 u.p.d. poprzez stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 uchwały z pominięciem wskazania, której wersji przepisu dotyczy stwierdzenie nieważności, w sytuacji zmiany przepisu objętego zaskarżeniem po wniesieniu skargi przez Prokuratora, zaskarżającego uchwałę w jej pierwotnym brzmieniu. Przedmiotem zgodności z prawem była bowiem uchwała Rady Miasta Zielona Góra z dnia 11 maja 2004 r., nr XXV/232/04 - w zakresie jej § 5 ust. 1 - w części dotyczącej sposobu ustalenia stawki opłat za zajęcie pasa drogowego – stanowiska postojowego zastrzeżonego "koperty", nie zaś zmieniająca tę uchwałę – uchwała Rady Miasta Zielona Góra z dnia 25 maja 2010 r., nr LXVII/39/10.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną na zasadzie przepisów art. 185 § 1 p.p.s.a.