Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2862/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA del. Zbigniew Romała, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I.sp. z o.o. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 388/16 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., I SA/Sz 388/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę I.spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. (zwanej dalej spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 11 lutego 2016 r.

w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że spółka

w deklaracji na podatek od nieruchomości wykazała powierzchnię gruntów

i powierzchnię budynków letniskowych. Co prawda spółka posiada jeszcze budynek byłej stołówki o powierzchni 212,40 m2, ale nie wykazuje go w deklaracji, gdyż – zdaniem spółki – budynek jest w złym stanie technicznym. W jej ocenie, budynek stołówki harcerskiej o pow. 212,40 m2, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 – zwanej dalej: u.p.o.l.) w związku art. 3 pkt 1 i 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. – zwanej dalej: u.Pr.bud.), ponieważ nie ma instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nadto, ze względów technicznych "nie jest

i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" przez spółkę. Spółka nie zgodziła się też z zastosowaniem stawki podatku dla posiadanych budynków rekreacji indywidualnej jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie jak dla budynków letniskowych.

Organ dopuścił dowód w postaci opinii technicznej budynku stołówki wraz

z dokumentacją fotograficzną oraz dowód w postaci protokołu z oględzin z dnia 4 grudnia 2014 r. Podkreślił, że wszystkie grunty należące do spółki związane są

z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na fakt, że spółka jest przedsiębiorcą.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 11 lutego 2016 r. decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podkreśliło, że spółka jest osobą prawną i nie może być podmiotem podatku za domki rekreacji indywidualnej. Domki rekreacji indywidualnej służą zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rekreacyjnych podatnika. Spółka zaś prowadzi

w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzi w nich działalność zarobkową zorganizowaną i ciągłą zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartą w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Domki te nie służą osobistym, indywidualnym potrzebom rekreacyjnym spółki, lecz są narzędziem uzyskiwania przez nią dochodu

z działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim a nie sobie samej. Dowodem jest oferta wywieszona na ogrodzeniu ośrodka wczasowego i umieszczona w internecie. Z uwagi na status spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

4. Powyższemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie :

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – zwanej dalej: ord. pod.) – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że budynek dawnej stołówki harcerskiej "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" przez spółkę ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu), a błędne ustalenia z oględzin budynku z dnia 4 grudnia 2014 r. wynikały z faktu, że przedstawiciele organu pierwszej instancji nie rozumieli oświadczeń Prezesa Zarządu spółki, który jest obcokrajowcem. W efekcie nie dokonali oględzin wnętrza budynku. Spółka zarzuciła również organowi nieskorzystanie z opinii biegłego z zakresu budownictwa, a także dowolne ustalenie, że "dach, ściany i fundamenty są w dobrym stanie technicznym" oraz błędne ustalenie powierzchni domków letniskowych;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i 2 u.Pr.bud. - przez jego błędną wykładnię i uznanie, że dla ustalenia "względów technicznych" w rozumieniu tego przepisu nie ma znaczenia stan instalacji, ścian wewnętrznych, stropów i wszystkiego, co znajduje się wewnątrz budynku, a "względy techniczne" mają mieć charakter trwały (nieodwracalny) i mają dotyczyć składowych definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1). Tymczasem prawidłowa interpretacja

ww. przepisów prowadzi do wniosku, że "względy techniczne" nie mogą dotyczyć części składowych definicji budynku, ponieważ w takiej sytuacji w ogóle nie byłoby przedmiotu opodatkowania, bo przecież nie istniałby budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1, a w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 mowa jest o "budynku, którego dotyczą względy techniczne", czyli budynku spełniającym definicję zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1, tj. musi to być zawsze obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, który to budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto w ww. przepisie chodzi o takie "względy techniczne", które w danym momencie (roku podatkowym) powodują, że podatnik nie korzysta z budynku i obiektywnie nie może z niego korzystać,

a niekoniecznie musi to być wynikiem przeszkody nieodwracalnej w przyszłości;

- art. 5 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla budynków letniskowych, podczas gdy wbrew twierdzeniom organu podatkowego stawki podatku uzależnione są od rodzaju przedmiotów opodatkowania, a nie cech podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, wskazał, że spór dotyczy dwóch kwestii:

- czy uprawnione jest twierdzenie organu, iż budynek stołówki harcerskiej jest związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i z uwagi na niewystępowanie "względów technicznych" uniemożliwiających prowadzenie w nim działalności gospodarczej, należy go opodatkować według najwyższych stawek;

- czy uzasadnione jest twierdzenie organu, że domki letniskowe również należy opodatkować według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

W zakresie problemu pierwszego sąd I instancji zaznaczył, że "faktyczne niewykorzystanie nieruchomości" do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, iż nie jest ona związana

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konieczne jest, aby nieruchomość "nie mogła być wykorzystywana". Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem sądu I instancji nie ma podstaw do zastosowania stawek obniżonych. Wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane

w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem – remont/brak remontu) podatnika.

W zakresie drugiej spornej kwestii sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że spółka prowadzi w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych - prowadzona działalność ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, a zatem spełnia przesłanki wymienione w definicji działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim, a także dokonuje sprzedaży ww. domków osobom trzecim. Z uwagi na status spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zasadne było przyjęcie, że domki podlegają opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

6. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.) - poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organ obu instancji art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – zwanej dalej: ord. pod.)— nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że budynek dawnej stołówki harcerskiej nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez odwołującego się ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu), a błędne ustalenia

z oględzin budynku z dnia 4 grudnia 2014 r. wynikają z faktu, że przedstawiciele organu pierwszej instancji nie rozumieli oświadczeń Prezesa Zarządu spółki, który jest obcokrajowcem i nie dokonali oględzin wnętrzna budynku, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, oparcie ustaleń na opinii technicznej z 2009 r.; a także błędne ustalenie powierzchni domków letniskowych;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku art. 151 p.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi

w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organ obu instancji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - poprzez jego błędną wykładnie oraz przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów art. 4 ust. 5 i 7 u.p.o.l. - poprzez bezpodstawną odmowę ich zastosowania przez ich błędną wykładnię,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nieuzasadnienie skarżonego wyroku polegające na ogólnej akceptacji ustaleń i postępowania organu obu instancji bez odniesienia się do argumentów podnoszonych w postępowaniu sądowo-administracyjnym, w szczególności stanowiska zawartego w przytoczonych przez skarżącego najnowszych orzeczeniach sądów administracyjnych, akcentujących, że trwałość względów technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest równoznaczna z ich nieodwracalnością (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2015 r., I SA/G1 177/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r., II FSK 1972/13);

4) art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku art. 3 pkt 1 i 2 u.Pr.bud. - przez jego błędną wykładnię i uznanie, że "względy techniczne"

w rozumieniu tego przepisu muszą mieć charakter bezwzględnie trwały, nieusuwalny, nieodwracalny za pomocą dostępnych człowiekowi środków technicznych i finansowych, podczas gdy w myśl tego przepisu

"względy techniczne" muszą być tego rodzaju, że powodują, iż obiekt nie jest - i obiektywnie nie może być - w danym roku podatkowym eksploatowany przez podatnika, że względy techniczne mogą odnosić się do stanu technicznego obiektu, stanu instalacji, ścian wewnętrznych, stropów, dachu i wszystkiego, co znajduje się wewnątrz budynku; prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że "względy techniczne" nie mogą dotyczyć części składowych definicji budynku, ponieważ wyeliminowanie części składowych definicji budynku powoduje, iż dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1,

a w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 mowa jest o budynku, którego dotyczą względy techniczne, czyli budynku spełniającym definicję zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1, tj. musi to być zawsze obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto w ww. przepisie chodzi o takie "względy techniczne", które w danym momencie (roku podatkowym) powodują, że podatnik nie korzysta z budynku i obiektywnie nie może z niego korzystać, a niekoniecznie musi to być wynikiem przeszkody nieodwracalnej w przyszłości, tym bardziej że postęp technologiczny powoduje, iż przy zastosowaniu odpowiednich środków technicznych i finansowych, praktycznie każdy proces degradacji budynku można odwrócić lub odtworzyć.

Mając powyższe na uwadze, spółka wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

3) rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

7. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania jest kwestia, czy położony na terenie prowadzonego ośrodka wypoczynkowego budynek dawnej stołówki może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Zdaniem spółki zły stan techniczny budynku (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu) uniemożliwia prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Natomiast organy podatkowe - a w ślad za nimi sąd pierwszej instancji- przyjęły, że stan ten nie ma charakteru trwałego i po przeprowadzeniu napraw lub remontów nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana zgodnie

z przeznaczeniem.

Odnosząc się do tak zarysowanej osi sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego brzmienia przepisu, podstawowym kryterium związku

z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie

z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że - wbrew poglądowi zawartemu w skardze kasacyjnej sporny - budynek byłej stołówki spełnia definicję budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jest bowiem trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Świadczą o tym znajdujące się w aktach sprawy: dokumentacja fotograficzna oraz opinia techniczna

z kwietnia 2013 r. Osobną kwestią jest natomiast to, czy budynek ten mógł być wykorzystywany przez spółkę do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Przechodząc do tej kwestii spornej wskazać należy, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, iż nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych.

W kwestii niemożności wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już wielokrotnie, stwierdzając - zwłaszcza w orzeczeniach

z ostatniego okresu - że przez względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć tylko takie okoliczności, które uniemożliwiają korzystanie z przedmiotu opodatkowania nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie lub przy prowadzeniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, ale czynią go nieprzydatnym do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności. Omawiane kryterium należy oceniać obiektywnie, to znaczy jego spełnienie jest równoznaczne

z ustaleniem, że przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko przez konkretnego przedsiębiorcę, ale także przez innych przedsiębiorców, prowadzących działalność o innym charakterze. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić

o występowaniu tak rozumianych względów technicznych, bowiem są

to czynniki o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym - przemijającym-

a nie technicznym (zob. wyroki NSA z dnia: 22 lutego 2018 r., II FSK 337/16, LEX nr 2480786; 21 czerwca 2017 r., II FSK 3302/16, LEX nr 2350335; 9 maja 2017 r., II FSK 504/15, LEX nr 2323446; 25 kwietnia 2017 r., II FSK 872/15, LEX nr 2306930).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przedstawione zapatrywania prawne w pełni podziela, nie znajdując podstaw do odnoszenia "względów technicznych" do działalności prowadzonej przez jednego przedsiębiorcę i w okresie tylko jednego roku podatkowego. W związku z tym należy wskazać, że kryteriom, wynikającym z przytoczonych i zaaprobowanych poglądów prawnych, powinno być także podporządkowane postępowanie dowodowe, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu i charakteru dowodów niezbędnych do zbudowania właściwej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekające w sprawie organy podatkowe zasadnie uznały - a sąd pierwszej instancji to zaaprobował- że

w niniejszej sprawie nie zaistniały "względy techniczne", które uniemożliwiają korzystanie przez skarżącą ze spornego budynku.

Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii technicznej sporządzonej w kwietniu 2013 r. wynika, że budynek byłej stołówki posadowiony jest na betonowym fundamencie, ściany nośne wykonane są z cegły białej silikatowej o grubości 25 cm. Konstrukcja dachu wykonana została z wiązarów stalowych opartych na słupach stalowych. Dach pokryty jest onduliną, przy czym brakuje zarówno obróbek blacharskich, jak i rynien i rur spustowych. Otwory drzwiowe i okienne zabezpieczono deskami. W budynku brak było instalacji: elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej

i gazowej.

Z kolei z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin w dniu

4 grudnia 2014 r. wynika, że w budynku nie ma szyb (otwory zaślepiono deskami), drzwi wejściowe stanowi drewniana furta, dach w wielu miejscach jest zniszczony (powyginana płyta bitumiczna).

Spółka niezasadnie kwestionuje nieodwołanie się organów podatkowych do wiadomości specjalnych biegłego z zakresu budownictwa celem ustalenia, czy nieruchomość ze względów technicznych mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Przeprowadzenie takiego dowodu nie było konieczne, gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że poza ewentualnymi przeszkodami natury organizacyjnej i finansowej, nie było innych przeszkód, zwłaszcza natury technicznej, do przystosowania obiektu do prowadzenia w nim zróżnicowanej działalności gospodarczej. Jeszcze raz należy podkreślić, że zastosowanie klauzuli "względów technicznych" odnosi się do niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a nie tylko działalności w określonej branży lub o określonym charakterze. Eksponowany przez stronę skarżącą brak instalacji, przyłączy i okien oraz ubytki w dachu, co niewątpliwie biegły z zakresu budownictwa mógłby stwierdzić, nie przekładają się automatycznie na potwierdzenie zaistnienia względów technicznych, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., bowiem wszystkie tego rodzaju usterki mogą być usunięte staraniem właściciela obiektu, toteż nie mają charakteru nieodwracalnego i trwałego, a do takich przypadków przepis ten się odnosi, mówiąc o tym, że przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale także nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, ustalenia co do niewystępowania względów technicznych, które uniemożliwiałyby wykorzystywanie nieruchomości spółki do prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i są wystarczające. Oparcie rozstrzygnięcia na tych ustaleniach nie naruszało więc art. 122, art. art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 ord. pod.,

co sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił i oddalając skargę nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a.

Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że ustalone w toku postępowania podatkowego okoliczności faktyczne nie pozwalały na przyjęcie tezy strony skarżącej o rzeczywistym zaistnieniu względów technicznych, wykluczających

w sposób trwały i obiektywny możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Ewentualna niemożność gospodarczego wykorzystania nieruchomości spółki miała przyczyny organizacyjne i ekonomiczne,

a - jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji - pojęcie względów technicznych,

o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Z przedstawionych powyżej powodów zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z wymienionymi w petitum skargi kasacyjnej przepisami u.p.o.l. nie zasługiwał na uwzględnienie.

8. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a.

w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod. w zakresie dotyczącym błędnego ustalenia powierzchni domków letniskowych skarżącej.

W powyższym zakresie należy zwrócić uwagę, że w deklaracji na podatek od nieruchomości spółka wykazała m.in. budynki letniskowe (rekreacji indywidualnej)

o powierzchni 623 m2.

Organ pierwszej instancji wskazał, że łączna powierzchnia domków letniskowych wynosi 666,80 m2. Ponieważ spółka sprzedała dwie działki, z których każda zabudowana była budynkiem rekreacji indywidualnej o powierzchni 43,40 m2, to od kolejnego miesiąca zmieniono powierzchnię gruntów i budynków będących przedmiotem opodatkowania. Wbrew zarzutowi strony skarżącej - organ pierwszej instancji wskazał dowody i dokumenty, na podstawie których ustalił powierzchnie poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Były to znajdujące się w aktach sprawy kopie aktów notarialnych oraz informacje z ewidencji gruntów i budynków.

9. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.