Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2160/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1 i 2, art. 13hc ust. 1, art. 13i ust. 3 i 4a, art. 40a ust. 5, art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13l ust. 1 pkt 2, art. 13i ust. 3.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, 80.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "GITD") na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) dalej jako "u.d.p." oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r., nr 80, poz. 433) dalej jako "rozporządzenie z dnia 22 marca 2011 r.", art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) dalej jako "u.t.d." - po rozpatrzeniu wniosku K. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000,00 zł za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 09:30 czasu lokalnego, na odcinku drogi krajowej nr [...] klasy [...], węzeł [...] - węzeł [...]został zatrzymany do kontroli mobilnej zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t. Kierowcą rzeczonego zespołu pojazdów był K. S., a w pojeździe znajdowało się urządzenie marki viaBOX [...] o nr seryjnym [...].

Następnie organ podkreślił, że droga krajowa po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego została wyszczególniona w załączniku nr 1, pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

Stwierdził także, że w toku kontroli ujawniono, że K. S. poruszał się po płatnym odcinku autostrady [...] bez uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd, co zarejestrowała bramownica nr [...] w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 07:15 czasu UTC.

Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...] z dnia [...] września 2011 r.

Wobec ustalenia wykonywania przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. – decyzją z dnia [...] września 2011 r. GITD na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. nałożył na K. S. karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła organowi m. in. naruszenie art. 7 i 78 Konstytucji RP, wydanie decyzji z naruszeniem zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6, 7, 8, 9 i 15 K.p.a., naruszenie art. 61 i 104 K.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, naruszenie art. 10 K.p.a. przez niezapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a także naruszenia art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 42 ust. 1 u.t.d. poprzez przyjęcie, że strona wykonywała przejazd po drogach płatnych bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Strona wskazała na brak możliwości ustalenia, kto faktycznie wykonał w niniejszej sprawie czynności kontrolne i czy były one zgodne z obowiązującym prawem, skoro protokół kontroli, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie oraz decyzja administracyjna zostały podpisane przez inspektora transportu drogowego działający z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, podczas gdy dokumenty te miały być wydane przez GITD. Zarzucała, że GITD nie posiada statusu ministra, a jest niezespolonym organem podległym Ministrowi Infrastruktury, co oznacza w jego ocenie, że wydanie decyzji przez GITD narusza zasady procedury administracyjnej.

Ponadto strona podkreśliła, że po zakończeniu kontroli otrzymała jednocześnie protokół kontroli, zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzję administracyjną, co wykluczyło jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Za niezrozumiałe uznała stwierdzenia zawarte w protokole kontroli, a w szczególności czas zatrzymania do kontroli oraz przejechania pod bramownicą nr [...]. Wywodziła, że wedle jej wiedzy na koncie przypisanym do pojazdu znajdowały się wystarczające środki do uiszczenia opłaty elektronicznej, na co wskazują dokonane w dniu [...] września 2011 r. korekty opłaty za przejazd na kwotę 307,77 zł.

Kierujący pojazdem podkreślił także we wniosku, że nie został poinformowany dźwiękowo przez urządzenie o wyczerpywaniu się środków na koncie, a przeciwnie urządzenie wskazywało, że na koncie znajdują się środki na pokrycie opłat. Wywodził także, że ujawnione w toku kontroli urządzenie viaBOX zostało po jej przeprowadzeniu wymienione na nowe jako niesprawne.

Rozpoznając ponownie sprawę – GITD podkreślił, że [...] października 2011 r. zwrócił do [...] Sp. z o.o. o wskazanie, czy w momencie spornego przejazdu, na koncie przypisanym do urządzenia viaBOX przypisanego do kontrolowanego zespołu pojazdów - znajdowały się środki pieniężne wystarczające do uiszczenia opłaty za przejazd odcinkiem drogi krajowej [...].

W odpowiedzi [...] Sp. z o.o. stwierdził, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdem o nr rej [...] w dniu [...] września 2011 r. nie została uiszczona, a klient nie posiadał wystarczających środków do jej uiszczenia.

W kolejnym piśmie z dnia [...] lutego 2012r., jak dalej organ wywodził – ponownie wystąpił do K. Sp. z o. o. o wyjaśnienie kwestii uiszczenia opłaty elektronicznej za sporny przejazd, w tym odnośnie reklamacji przez użytkownika urządzenia viaBOX oraz możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu.

Według informacji uzyskanych od K. Sp. z o.o. - opłata elektroniczna nie została uiszczona, użytkownik nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia viaBOX, a umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu (umowa w trybie przedpłaconym).

W dalszej kolejności organ wskazał na treść przepisu art. 5 ust. 1 u.d.p., który wymienia rodzaje dróg zaliczanych do dróg krajowych, art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. nakładającego obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. sankcjonującego przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, a także przepis art. 13k ust. 4 u.d.p. stanowiący normę kompetencyjną do nakładania kar przez podmioty uprawnione do kontroli, a wymienione w art. 13 l ust. 1 u.d.p. Jednocześnie organ przywołał treść przepisu art. 50 pkt 1 lit. j u.t.d. określającego kompetencje Inspekcji Transportu Drogowego w zakresie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., art. 51 ust. 6 lit. b u.t.d. według którego GITD jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, a także art. 51 ust. 7 u.t.d. uprawniający GITD do upoważniania w wymienionych sprawach do działania w jego imieniu wojewódzkich inspektorów transportu drogowego. Ponadto organ dodał, że zgodnie z art. 51 ust. 5 u.t.d. czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 w zakresie określonym w art. 68-75 wykonują inspektorzy Inspekcji, w świetle art. 56 ust. 1 pkt 3 u.t.d. inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych w zakresie określonym w u.d.p., a stosownie do art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

W ocenie GITD z całokształtu materiału dowodowego zebranego w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, a za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Organ dodał także, że strona postępowania administracyjnego została w niniejszej sprawie ustalona prawidłowo, gdyż jest nią osoba która kierowała kontrolowanym pojazdem samochodowym, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Ustosunkowując się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów organ na wstępie powtórzył wywód odnośnie do kompetencji Inspekcji Transportu Drogowego kontrolowania prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, właściwości GITD w sprawach związanych z tą kontrolą, a także jego możliwości upoważniania do działania w jego imieniu wojewódzkich inspektorów transportu drogowego, w tym również możliwości nakładania i pobierania przez inspektorów kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych w zakresie określonym w u.d.p. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że zarzuty dotyczące wydania kwestionowanej decyzji przez organ nieuprawniony uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie GITD wskazywał, że jest ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a., gdyż będąc centralnym organem administracji rządowej podlega ministrowi właściwemu do spraw transportu, przez co ze względu na treść art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez GITD nie służy odwołanie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto podkreślał, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jest organem, a zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego to osoba zatrudniona w organach Inspekcji Transportu Drogowego.

Za bezprzedmiotowy GITD uznał również zarzut wydania decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podkreślał, że strona niniejszego postępowania była jednocześnie osobą kontrolowaną, przez co brała bezpośredni udział w kontroli i miała zapewnioną możliwość zgłaszania uwag do protokołu kontroli. Zauważył, że strona zapoznała się z treścią naruszenia oraz sposobem ustalenia naruszenia. Była także poinformowana o treści art. 10 K.p.a. Wskazując na zasadę szybkości postępowania organ odpierał zarzut wydania kwestionowanej decyzji w dacie ujawnienia naruszeń.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 8 i 9 K.p.a. organ wskazał, że strona została poinformowana o wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla jego sytuacji prawnej, a postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej.

Również zarzut dotyczący niespójności w protokole kontroli organ uznał za bezzasadny. Wyjaśnił, że zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego w latach 2009-2011 z dnia 23 grudnia 2008 r. (Dz.U. Nr 236, poz. 1627) - w dniu kontroli obowiązywał na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej czas letni środkowoeuropejski przesunięty w stosunku do czasu uniwersalnego koordynowanego o 2 godziny. Incydent dotyczący nieuiszczenia opłaty został zarejestrowany przez bramownicę o nr [...] o godzinie 07:15 czasu UTC, a więc o godzinie 09:15 czasu lokalnego, czyli 15 minut przed zatrzymaniem do kontroli.

Ponadto organ stwierdził, że fakt nieuiszczenia opłaty wynika z zapisów ewidencyjnych systemu elektronicznego poboru opłat, co potwierdzają pozyskane przez organ pisma K.Sp. z o.o. Odnosząc się natomiast do pisemnych wyjaśnień strony z dnia [...] listopada 2011 r. z informacją o nagłym obniżeniu stanu konta viaTOLL z kwoty 792,54 złotych do zera w dniach [...] i [...] września 2011 r. organ podkreślił, że nie zostało ono, pomimo wezwania organu, podpisane przez stronę, co uniemożliwiło uznania go za dowód w sprawie. Organ stwierdził także, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność niewłaściwego działania systemu elektronicznego poboru opłat ani dowodu potwierdzającego nieprawidłowe funkcjonowanie urządzenia viaBOX w dniu [...] 09.2011 r. bądź faktu jego wymiany na nowe. Zwrócił także uwagę, że posiadanie środków pieniężnych na koncie samo przez się nie jest równoznaczne z uiszczeniem opłaty elektronicznej. Wywodził, że problemy z logowaniem się do indywidualnego konta użytkownika nie przesądzają, ani nie stanowią dowodów na okoliczność, że opłata w rzeczywistości została pobrana bądź pobrane środki zostały źle zaksięgowane przez system.

W konkluzji organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym - strona wykonując przejazd była obowiązana do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., wobec zaś niedopełnienia tego obowiązku podlega karze pieniężnej w wysokości 3 000 zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2011 r. wywiódł K. S. zarzucając zaskarżonym decyzjom:

• naruszenie art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia nie wynika, jaki dowód jest wystarczający do wykazania, że opłata elektroniczna została uiszczona;

• art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie złożonych przez stronę dowodów na prawidłowe uiszczenie opłaty, a co za tym idzie brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

• wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ II instancji (niebędący ministrem, ani SKO), a co za tym idzie, pozbawienie strony możliwości złożenia odwołania do organu II instancji;

• zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7 i art. 9 K.p.a. tzn. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady udzielania informacji, a także art. 61 i art. 104 K.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego;

• wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności i wątpliwości wskazanych przez stronę na etapie kontroli drogowej oraz brak przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego;

• art. 92 ust. 1 i 4 w związku z art. 42 ust. 1 u.t.d. i przepisów rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r. przez przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej za przejazd po drogach płatnych, bez wyjaśnienia w sposób obiektywny wszystkich okoliczności dotyczących przedmiotowej sprawy;

• wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez wydanie decyzji i zawiadomienie o wszczęciu postępowania już podczas kontroli, co uniemożliwiło skarżącemu skuteczne odniesienie się do postawionych zarzutów w postępowaniu wyjaśniającym przed nałożeniem kary, a następnie w postępowaniu odwoławczym.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi skarżący na wstępie podkreślił, że już na etapie kontroli drogowej doszło do nieprawidłowości w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przywołanych naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Jego zdaniem podpisane przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jest nieskuteczne i nieprawidłowe, gdyż nie zawiera oznaczenia i sprecyzowania organu jaki zawiadomienie takie wystawia. Skarżący zwrócił także uwagę, że z decyzji z dnia [...] września 2011 r. wynika, że organem ją wydającym jest GITD, podczas gdy została ona podpisana przez inspektora Transportu Drogowego z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Wskazując na powyższe skarżący podkreślał, że nie wiem zatem kto tak naprawdę prowadził czynności kontrolne i czy były one zgodne z obowiązującym prawem. Za niezrozumiały uznał fakt działania przedstawiciela organu I instancji jako organu nadrzędnego wobec [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Wywodził, że taki sposób procedowania pozbawił go prawa do obrony w trybie odwoławczym przewidzianym przepisami art. 127 - art. 140 K.p.a. Zarzucał, że GITD nie posiada statusu ministra, a jest organem niezespolonej administracji rządowej podległym Ministrowi Infrastruktury, co oznacza w ocenie skarżącego, że wbrew stanowisku GITD, to nie minister wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Zatem, jak dalej skarżący podkreślał - strona powinna mieć możliwość złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, którą de facto wydał [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji.

Ponadto skarżący zarzucał, że ani w toku kontroli, ani też podczas postępowania administracyjnego nie zostało mu okazane, powoływane przez GITD – upoważnienie dla wojewódzkiego inspektora transportu drogowego do działania w imieniu GITD. Takie upoważnienie nie zostało mi jednak okazane podczas kontroli drogowej oraz na żadnym etapie postępowania administracyjnego.

Rozwijając zarzut rozstrzygnięcia sprawy bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego skarżący podkreślił, że dopiero na etapie zaskarżenia decyzji z dnia [...] września 2011 r. miał możliwość podjęcia czynności w sprawie. Zarzucał, że organ nie może przyjąć ustaleń literalnie, po pobieżnej kontroli, uznając je za udowodnione i orzekając w całej sprawie. W ocenie skarżącego, w toku kontroli nie ustalono bez wątpliwości stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy, a faza rozłożonego w czasie postępowania wyjaśniającego została pominięta. Zarzucał, że przy tak skomplikowanym elektronicznym systemie, szczególnie w początkowej fazie jego obowiązywania, należało umożliwić stronie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących rzekomych naruszeń m.in. poprzez zwrócenie się do operatora systemu oraz możliwość kontaktu z użytkownikiem systemu (tj. pracodawcą).

Zdaniem skarżącego wątpliwości również budzi rzeczywisty czas przejazdów, o jakich pisze w decyzji kontrolujący, w których kolejności i opisie nie ma w jego ocenie w ogóle żadnej logiki, a on sam nie wiem czy bramownicę z rzekomo pustym kontem minąłem o 9:30 czy 7:15.

Odnosząc się do stwierdzenia inspektora odnośnie do niesprawdzenia przez kierującego stanu konta – skarżący zwrócił uwagę, że kierowca nie ma dostępu do konta przedsiębiorcy, a może opierać się wyłącznie na sygnałach generowanych przez urządzenie OBU, które w jego przypadku przy przejazdach pod bramownicami wydawało jedynie pojedynczy sygnał dźwiękowy.

Ponadto skarżący podkreślił, że w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym należało dokonać sprawdzenia historii operacji przeprowadzanych na koncie przedsiębiorcy w dniach poprzedzających kontrolowany okres. Jego zdaniem, gdyby organ przeprowadził taki dowód, to ustaliłby, że dnia [...] września 2011 r. na koncie znajdowały się odpowiednie środki pieniężne. Zarzucał, że organ pominął wskazywaną przez niego okoliczność, że przedsiębiorca sprawdzał stan konta, na którym znajdowały się środki do wykorzystania na poruszanie się po drogach płatnych ([...] września 2011 r. - pozostałe saldo to 792,54 zł). Wywodził, że ani on jako kierowca, ani zatrudniający go przedsiębiorca nie zostali powiadomieni przez operatora systemu o operacjach (zmianach) przeprowadzanych przez operatora/system na koncie, tym bardziej, że z niewiadomych przyczyn dnia [...] września 2011 r. na saldzie firmowego konta pojawiła się informacja o "korektach opłaty za przejazd, co tym bardziej jego zdaniem dowodzi, że rzekomy "brak środków na koncie" powstał z winy operatora. Podkreślał, że z informacji uzyskanej przez jego pracodawcę, w wyniku tych korekt zwrócono im 307,77 zł i ta kwota wcześniej niesłusznie odjęta mogła spowodować minusowy stan konta, za który odpowiedzialność ponosi operator systemu, a faktycznie karany jest kierowca płacąc wysoką, niesłuszną karę pieniężną. Ponadto skarżący wskazywał, że urządzenie viaBox, wbrew instrukcji nie wyemitowało dwóch sygnałów dźwiękowych, informujących o tym, że kończą się środki na koncie. Wskazał, że zgodnie z obligatoryjnym ustaleniem umowy z operatorem systemu - przekazywanie przez urządzenie informacji o kończących się środkach na koncie wynosi w ich przypadku 200 zł. Wywodził, że przedsiębiorca miał być też informowany za pośrednictwem wiadomości sms lub poprzez e-mail (a kierowca za pomocą dwóch sygnałów dźwiękowych emitowanych przez OBU) o osiągnięciu progu, przy jakim system będzie informował o tym, że kończą się środki. Oświadczył, że nie otrzymał podwójnego sygnału o kończących się środkach, a w dniu kontroli gdy pojazdy wjechały na drogi płatne, to podczas przejazdu pod bramownicami urządzenie emitowało pojedynczy sygnał dźwiękowy świadczący o wystarczającej liczbie środków na koncie, a dioda na urządzeniu świeciła na zielono, co również świadczyło o prawidłowym funkcjonowaniu urządzenia.

Ponadto skarżący podniósł, że urządzenie viaBox ujawnione podczas kontroli zostało przyjęte przez Punkt Obsługi viaToll jako niesprawne i zostało wymienione, co tylko dowodzi, iż faktycznie był z nimi techniczny problem, o którym ani on jako kierowca, ani jego pracodawca nie mogli wcześniej wiedzieć.

Odnosząc się do braku jego podpisu na piśmie przewodnim z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący podkreślił, że już tylko z załączonych do pisma dowodów na okoliczność uiszczenia opłaty za sporny przejazd można było wywnioskować, że dotyczą one niniejszej sprawy.

W dalszej kolejności skarżący wskazywał na liczne problemy związane z implementacją i modernizacją systemu elektronicznego poboru opłat, a także na skalę wymienianych wadliwych urządzeń viaBox. Wszystko to powoduje jego zdaniem konieczność przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w sprawach związanych z realizacją obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, skoro na obecnym etapie zarówno system jak i urządzenia przy pomocy których kierowcy i użytkownicy obowiązek ten realizują zawodzą.

Ponadto w ocenie skarżącego ustalenia wymaga również, czy kwota kary została wymierzona prawidłowo, skoro za brak opłaty nakłada się karę w kwocie 3000 zł, a za brak wystarczających środków na koncie nakłada się karę 1500 zł.

Zarzucił także, że podczas kontroli nie został pouczony o możliwości odmowy podpisania protokołu kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2011 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik tego postępowania.

Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej (opłaty elektronicznej). Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Natomiast jej wysokość ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu, według art. 13ha ust. 2 u.d.p.

Należy podkreślić, że przepisy u.d.p. przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.).

Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie na potrzeby pobierania tych opłat instalowane w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz.U. nr 91, poz. 524) dalej jako "rozporządzenie z 30 kwietnia 2011 r.". Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia: przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną w formie pisemnej; 2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3. instaluje urządzenie w pojeździe; 4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 czyli w formie przedpłaty; 5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2 czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem.

Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2011 r. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 (art. 13k ust. 4 u.d.p.). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji drogowej stwierdzając poruszanie się przez skarżącego po płatnym odcinku autostrady [...], wyszczególnionej w załączniku nr 1 rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r., bez uiszczenia opłaty elektronicznej - w dniu [...] września 2011 r. o godz. 9:15 czasu lokalnego (godz. 7:15 czasu UTC), na zasadzie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł.

Zdaniem Sądu materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie przedstawia pełnej sekwencji, składających się na sprawę uiszczenia opłaty elektronicznej czynności, które pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, czy opłata elektroniczna za sporny przejazd rzeczywiście została poniesiona, czy też do realizacji rzeczonego obowiązku nie doszło.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Stosownie do tej zasady, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). W wyroku z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83 Sąd Najwyższy podkreślił, że: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)". Przy czym z zasadą prawdy obiektywnej ściśle wiąże się zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, która określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U.00.98.1071/, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).

Przenosząc te rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dokonując ustaleń co do okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze w niniejszej sprawie nie sprostał stawianym wyżej wymogom.

Za niewyjaśnioną w niniejszej sprawie uznać należy zasadniczą kwestię występowania w dacie i godzinie spornego przejazdu na koncie przypisanym użytkownikowi drogi środków finansowych wystarczających na pokrycie opłaty za tenże przejazd. W szczególności nie stanowi o dostatecznym wyjaśnieniu tej kwestii powoływanie się przez organ na gołosłowne twierdzenia przedstawiciela operatora odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat co do braku środków finansowych na koncie użytkownika w sytuacji przeciwstawienia im przez skarżącego znajdujących się w aktach sprawy wydruków ze strony operatora systemu, z których wynika, że w dniu [...] i [...] września 2011 r. na koncie użytkownika w pozycji saldo znajdowało się odpowiednio 792,54 zł i 952,25 zł. Argumentację organu o pominięciu wskazanych dowodów w sprawie ze względu na brak podpisu strony na piśmie przewodnim, przy którym dokumenty te zostały złożone uznać należy za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Zważyć bowiem należy, że w procedurze administracyjnej brak jest rygorów odnośnie do sposobu "wprowadzania" dowodów do sprawy, stanowi ona jedynie w przepisie art. 75 § 1 K.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a niej jest sprzeczne z prawem. Z pewnością przekazanie przez stronę wydruków potwierdzających występowanie środków finansowych na koncie przypisanym stronie, przy niepodpisanym piśmie pochodzącym w sposób niebudzący wątpliwości od strony niniejszego postępowania nie było sprzeczne z prawem. Do tego pismo to nie stanowiło podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., które, by mogło być uznane za skutecznie wniesione wymaga podpisu osoby je wnoszącej.

Zatem zaniechanie przez organ dokonania oceny przekazanych przez stronę dokumentów narusza przepis art. 80 K.p.a. nakazujący ustosunkowanie się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych w sprawie.

Jednocześnie ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy - organ pominął powoływaną przez skarżącego kwestię zwrotu przez operatora systemu kwoty 307,77 zł na firmowe konto jego pracodawcy w dniu [...] września 2011 r., która mogłaby wpłynąć na ewentualny brak środków na koncie w dacie spornego przejazdu, a także nie odniósł się do argumentów skarżącego dotyczących nieprawidłowości w działaniu urządzenia viaBox przypisanego do kontrolowanego zespołu pojazdów. W aktach sprawy znajduje się paragon niefiskalny, z którego wynika, że [...] września 2011 r. (a więc dzień po kontroli) umieszczone w kontrolowanym pojeździe urządzenie viaBOX zostało przez użytkownika zwrócone, co może potwierdzać tezę o jego wadliwym działaniu w dacie kontroli. Kwestia ta nie została jednak dostatecznie wyjaśniona przez organ, np. przez dokonanie oględzin zwróconego urządzenia, a powoływanie się przez organ na informację od operatora systemu o braku reklamacji rzeczonego urządzenia zdaniem Sądu nie uzasadniało zaniechania organu w tym zakresie. Skoro bowiem zawarte pomiędzy użytkownikami a operatorem systemu umowy umożliwiają zwrot/wymianę urządzeń viaBOX to racjonalnym jest korzystanie przez użytkowników z prostej procedury zwrotu wadliwie działających urządzeń, a nie wikłanie się w czasochłonne procedury reklamacyjne, co nieuzasadnia jednak czynienia założeń, że zwrócone urządzenie było sprawne.

Reasumując stwierdzić należy, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonych decyzji o nałożeniu kary pieniężnej organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia tejże opłaty, a w szczególności nie uzyskał niebudzących wątpliwości dowodów co do braku uiszczenia spornej opłaty. W ocenie Sądu takimi dowodami mogłyby na przykład być dokumenty księgowe Spółki [...] (jako podmiotu obsługującego system poboru opłat), w tym przedstawiające sekwencje zdarzeń od ostatniego uznania rachunku wierzyciela (Spółki [...] – umowa pre-pay) – czyli uzupełnia konta dłużnika przez wskazanie wszystkich kolejnych ściągnięć opłat z tego rachunku ze wskazaniem z jakiego tytułu dana opłata była ściągana, aż do wykazania stanu konta w chwili spornego przejazdu, a także protokół oględzin urządzenia ujawnionego w kontrolowanym pojeździe, który wyjaśniłby prawidłowość jego działania w trakcie spornego przejazdu.

Spółka [...] co prawda nie jest stroną tego postępowania, jednak dysponując pieniędzmi użytkowników dróg wpłacanymi na konta pre-pay z pewnością dochowywać musi szczególnej staranności w poborze opłat i księgowym rejestrowaniu tytułów, z mocy których opłaty są ściągane. Wszak pamiętać należy, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej szczególnego znaczenia nabiera respektowanie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, a przeprowadzone przez właściwy organ postępowanie administracyjne, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych obowiązującymi przepisami (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 317/11, LEX nr 1170283).

Przy czym wydając przedmiotowe decyzje organ administracji drogowej dopuścił się przede wszystkim - mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego.

Naruszenie wspomnianych przepisów - w ocenie Sądu – mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] września 2011 r.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę GITD uwzględni zaprezentowane stanowisko Sądu.

Jednocześnie zauważyć należy, że nie jest tak, jak zarzuca skarżący, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz właściwości organów do procedowania w sprawie. Jak to już wyżej zostało wskazane do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (por. art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p.). Stosownie zaś do treści przepisu art. 51 ust. 6 lit. b u.t.d. - GITD jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a według ust. 7 art. 51 u.t.d. – GITD może we wskazanych sprawach upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.

Zatem przeprowadzenie w niniejszej sprawie kontroli przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego oraz podpisanie przez tego inspektora zawiadomienia o wszczęciu postępowania miało swoje umocowanie wprost w przepisie art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p., natomiast podstawą do wydania przez niego decyzji z dnia [...] września 2011 r. było upoważnienie udzielone przez GITD Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego (przy jednoczesnym braku zastrzeżenia o niemożności udzielania dalszych upoważnień), który następnie upoważnił swojego pracownika – tutaj inspektora Inspekcji Transportu Drogowego do działania w wymienionym zakresie w imieniu GITD. Dodać przy tym wypada, że na wezwanie Sądu - organ uzupełnił akta sprawy o stosowne upoważnienia, z których wynika umocowanie inspektora Inspekcji Transportu Drogowego do podpisania w imieniu GITD decyzji z dnia [...] września 2011 r.

Natomiast stosownie do art. 53 ust. 1 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 8 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Transportu Drogowego.

Zatem w sprawach, w których ustawodawca wyposażył GITD w kompetencje do rozstrzygania w określonych sprawach w pierwszej instancji, a więc również związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej – nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przy czym na gruncie przepisów K.p.a. przez ministra rozumie się również kierownika centralnego urzędu administracji rządowej podległego lub podporządkowanego lub nadzorowanego przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a więc również GITD.

Z powyższego wynika, że wydanie przez GITD zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie nastąpiło z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, lecz miało swoje podstawy w powołanych przepisach prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.