Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 493/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: 246 par. 1 pkt 2 art. 255 art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 listopada 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpił z żądaniem przyznania praw pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty w kwocie 1.500 zł. Wpis od skargi wynosi 1.500 zł.

Zgodnie ze złożonym oświadczeniem majątkowym od stycznia 2017 roku skarżący jest osobą bezrobotną. Pozostaje w związku małżeńskim, ale według oświadczenia nie utrzymuje kontaktów z żoną. Zamieszkuje u matki. Posiada oszczędności w gotówce w kwocie 370 zł oraz samochód osobowy Audi A6 wyprodukowany w 2002 roku, który od stycznia 2017 roku nie nadaje się do użytku. Według oświadczenia skarżący nie osiąga żadnych dochodów. Zadeklarował, że jego zobowiązania i stałe wydatki to raty komornicze (800 zł) oraz koszty mieszkaniowe (300 zł).

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 września 2018 roku wnioskodawca przedłożył: potwierdzenie salda rachunku bankowego na 26 września 2018 roku, zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o zerowym przychodzie za 2016 rok oraz kserokopie dowodów dokonania w 2018 roku dobrowolnych wpłat Komornikowi Sądowemu na łączna kwotę 3.200 zł.

Pismem z dnia 9 października 2018 roku wnioskodawca ponownie został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, poprzez:

- przedłożenie zaświadczenia o zarejestrowaniu skarżącego, jako osoby bezrobotnej,

- przedłożenie dokumentacji (protokół majątkowy, protokół zajęcia itp.) z czynności organów egzekucyjnych podejmowanych w 2018 roku,

- udokumentowanie źródła pochodzenia środków finansowych przekazanych organom egzekucyjnym w 2018 rok w kwocie 3.200 zł,

- udokumentowanie źródła pochodzenia środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania wnioskodawcy,

- przedłożenia wyciągu z rachunku bankowego od dnia 01 stycznia 2018 roku.

Wezwanie do uzupełnienia oświadczenia majątkowego, pomimo prawidłowego doręczenia, nie zostało wykonane.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w myśl art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302) jest możliwe gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powyższe oznacza, że strona ubiegająca się o tzw. prawo ubogich powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Dopiero wykazanie przez stronę takich okoliczności uzasadnia stanowisko, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu.

Oświadczenie majątkowe skarżącego jest niepełne i budzi wątpliwości, a wnioskodawca uchyla się od przedstawienia dokumentacji wskazanej w wezwaniu sądowym.

Skoro wnioskodawca nie usunął wątpliwości dotyczących rzetelności oświadczenia majątkowego, to powinien liczyć się z tym, że sąd (referendarz sądowy) nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania mu prawa pomocy.

Brak współpracy ze strony skarżącego skutkuje uznaniem, iż nie wykazał on zaistnienia przesłanek koniecznych dla przyznania mu prawa pomocy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.