Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3812/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 & 3, art. 165 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z ... lipca 2015 r. Nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków finansowych wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju, którą została zobowiązana do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości 46064 zł. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie groziła zaprzestaniem dalszego funkcjonowania spółki. Wskazano, że działalność spółki przynosi obecnie straty, a rachunki bankowe są zajęte, ponadto spółka nie posiada środków finansowych, albowiem przeznaczyła je na realizacje projektu.

Postanowieniem z 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji, wskazując na niedostateczne uzasadnienie przez Skarżącą prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek zawartych w treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 marca 2016 r. sygn. II GZ 144/16.

Skarżąca spółka pismem z 7 maja 2016 r. ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, który obecnie toczy się przed Sądem Rejonowym w T. [...] Wydział Gospodarczy. Okoliczność ta ma potwierdzać, ze spółka nie posiada aktualnie środków, których dotyczy zaskarżona decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Natomiast w świetle obecnej sytuacji procesowej sprawy zastosowanie znajduje również art. 165 p.p.s.a., który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

W ocenie Sądu Skarżąca w dalszym ciągu nie wykazała w sposób dostateczny, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią skutki, o których mowa art. 61 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nadesłała co prawda kopię wniosku z dnia 22 grudnia 2015 r. skierowanego do Sądu Rejonowego dla [...] [...] Wydziału Gospodarczego ds. Upadłościowych i Naprawczych o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku. Nie nadesłała natomiast żadnych aktualnych dokumentów finansowych, w tym wymienionych jako załączniki do wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponownie zatem Sąd, nie mając wiedzy o aktualnej kondycji finansowej Spółki, nie jest w stanie ocenić czy wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej istotnie doprowadzi do wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Postawa strony skarżącej jest tym bardziej zaskakująca, biorąc pod uwagę, że brak wystarczających i wyczerpujących danych na temat jej sytuacji był powodem odmowy wstrzymania decyzji przy pierwszym złożonym wniosku.

Jednocześnie Sąd zauważa, że do dnia wydania niniejszego postanowienia Sąd Rejestrowy nie ogłosił upadłości Spółki, co WSA w Warszawie ustalił w oparciu o Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS z 25 listopada 2016 r. dotyczącą Skarżącej. Sąd zwracał się również kilkukrotnie do prowadzącego postępowanie z wniosku o ogłoszenie upadłości Sądu Rejonowego w T. o udzielenie informacji dotyczącej toczącego się postępowania. Z informacji tych wynika, że postepowanie się toczy, a we wrześniu odbyło się wysłuchanie reprezentanta dłużnika.

Należy zauważyć, że samo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie świadczy o zaistnieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Pamiętać również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa ziszczenia się drugiej przesłanki opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, ponieważ w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Reasumując stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest bowiem możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę skarżącą informacje są zbyt skąpe dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.