Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 443/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2 oraz art.258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M" sp. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "M" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. odmówiono "M" sp. z o.o. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wobec niewykazania trudnej sytuacji finansowej. Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2014 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych

tj. wpisu od złożonej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podano, że spółka nie generuje żadnych dochodów. Przychód za ostatnie miesiące wyniósł "0" ponieważ przedsiębiorstwo nie dokonuje sprzedaży – zakupu towarów, ze względu na brak środków finansowych oraz utratę koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Wyjaśniono, że środki trwałe, będące majątkiem skarżącej zostały zabezpieczone przez Prokuraturę Okręgową w R. Natomiast na samochodach ciężarowych – jedynym źródle uzyskiwania dochodu, został ustanowiony zastaw skarbowy. Niemożliwe jest więc ich zbycie i zgromadzenie w ten sposób środków pozwalających na pokrycie kosztów postępowania. W związku z powyższym w celu poprawy sytuacji spółki zostały podjęte działania zmierzające do racjonalizacji oraz redukcji jej wydatków, między innymi zmniejszono zatrudnienie. Aktualnie spółka nie zatrudnia pracowników. Nie posiada również środków finansowych na prowadzonym na jej rzecz rachunku.

W wyniku wezwania do uzupełnienia wniosku spółka złożyła kserokopię CIT-8 za 2013 r. nie zawierającą prezentaty urzędu skarbowego oraz wygenerowany elektronicznie wyciąg z rachunku bankowego za okres styczeń – czerwiec 2014r.

z saldem za poszczególne miesiące (-) 2,77 zł.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r.

poz. 270 – dalej p.p.s.a) właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, prawo to może obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 2

pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy spółce z o.o. w zakresie częściowym może nastąpić wtedy, gdy wykaże ona, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa przy tym na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych wynika natomiast, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem

w sprawie. Zatem każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do uiszczenia stosownych kosztów sądowych (art. 199 i art. 214 p.p.s.a.). Do tych kosztów zalicza się opłaty sądowe stanowiące dochód budżetu państwa i zwrot wydatków (art. 211 i art. 212 p.p.s.a.). Ewentualne przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie należy traktować jako odstępstwo od powołanej zasady, powodujące uszczuplenie dochodów państwa. Przysługujące sądowi prawo do zwalniania od kosztów sądowych nie ma charakteru pełnego, swobodnego uznania sądu, lecz podlega określonym regułom, których należy bezwzględnie przestrzegać przy każdorazowym rozpatrywaniu takiego wniosku. W szczególności, do obowiązków sądu należy ocena złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia i ewentualna jego weryfikacja, w celu wyważenia interesu ogółu (Skarbu Państwa) i słusznego interesu jednostki. Skoro udzielenie spółce z o.o. prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa to powinno ono sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Jednocześnie obowiązek wykazania okoliczności wskazujących na zasadność wniosku spoczywa na podmiocie występującym z takim wnioskiem, do Sądu natomiast należy ocena złożonych w tym zakresie dokumentów i wyjaśnień.

Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do jego pozytywnego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim podkreślić należy, że Sądowi z urzędu znany jest fakt (akta sprawy VIII SA/Wa 113/13), iż postanowieniem Prokuratora Okręgowego w R z dnia 27 maja 2014 r. oddano na przechowanie A J - prezesowi zarządu i jedynemu udziałowcowi skarżącej pięć samochodów ciężarowych, które według oświadczenia spółki stanowiły jedyne źródło uzyskiwania dochodu. Oznacza to, że skarżąca od czerwca 2014 r. posiada realne możliwości uzyskiwania dochodów przy wykorzystaniu tychże pojazdów. Z treści powyższego postanowienia nie wynika bowiem zakaz ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej,

a jedynie zakaz zbywania i obciążania. Podkreślenia wymaga również, że spółka mimo postępowania egzekucyjnego nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i poza zaległościami w podatku od środków transportowych, innych zaległości, jak oświadczyła, nie posiada. Wątpliwości budzi także złożone zeznanie CIT-8 za 2013 r. bowiem nie jest ono opatrzone żadną pieczęcią potwierdzającą wpływ do urzędu skarbowego. Ponadto skarżąca nie wyjaśniła jakie są źródła finansowania jej bieżącej działalności.

Uznać zatem należy, że skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący, jakoby nie była w stanie partycypować w kosztach sądowych tj. uiścić wpisu od złożonej skargi kasacyjnej.

Z wymienionych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a, postanowiono jak w sentencji.