Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 203/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 4, 32 ust. 1, 33 ust. 3, 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 345
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Lekarska w Ł. podległa ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych dalej "CKLLo" - orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2020 r.

nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana W. B.(skarżący) od orzeczenia [...]. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w K. (dalej "RKLKi") nr [...] z dnia [...] października 2020 roku działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.; dalej u.k.l.) uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie, jednocześnie decydując

o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Orzekany pierwotnie badany w ramach komisji pierwszej instancji w oparciu

o skierowanie Nr [...] z dnia [...] września 2020 r. wystawione przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w K. celem: ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oraz, uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.

RKLKi w orzeczeniu z dnia [...] października 2020 roku nr [...] postawiła następujące rozpoznanie:

1. Niedokrwistość autohemolityczna z mieszanymi p/ciałami. Stan po przełomie aplastycznym w trakcie sterydoterapii kwalifikacja § 34 p.2 kol.5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz

z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11.10.2018 r. (Dz.U. 2018 r. poz. 2035; dalej Rozporządzenie), skutkujące ustaleniem kategoria "C"

2. Dyskopatia L4-L5, co zostało zakwalifikowane jako § 64 p.1 kol.5 i skutkowało ustaleniem kategorii "B"

3. Stan po uszkodzeniu lewego nerwu strzałkowego, co zostało zakwalifikowane jako § 81 p.1 kol.5 i skutkowało ustaleniem kategorii "B"

4. Samoistna plamica małopłytkowa wymagająca powtarzalnej sterydoterapii, co zostało zakwalifikowane jako § 36 p.5, kol.5 Rozporządzenia i skutkowało ustaleniem kategorii "B"

5. Niedobór witaminy B12 w wywiadzie § 34 p.1, kol.5 Rozporządzenia, kat. "B".

Pierwsze z wymienionych schorzeń uznano za podstawowe a pozostałe za współistniejące. Zaliczyło badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą.

Skarżący odwołał się od powyższego orzeczenia.

Orzeczenie komisja wydała na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez RKLKi do wydania zaskarżonego orzeczenia oraz dokumentacji medycznej dostarczonej przez Pana W. B.

CKLLo w swoim orzeczeniu wskazała, że u skarżącego występują schorzenia podstawowe:

1. Niedokrwistość autohemolityczna z mieszanymi przeciwciałami. Stan po przełomie plastycznym, co zostało zakwalifikowane jako § 34 p.2, kol.5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz

z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11.10.2018 r. (Rozporządzenie) i skutkowało ustaleniem kategorii "C",

2. Objawowa samoistna plamica małopłytkowa wymagająca powtarzalnej sterydoterapii, co zostało zakwalifikowane jako § 36 p.5, kol.5 Rozporządzenia

i skutkowało ustaleniem kategorii "C",

U skarżącego wystąpiły również schorzenia współistniejące:

3. Dyskopatia L4-L5 co zostało zakwalifikowane jako § 64 p.1 kol.5 Rozporządzenia

i skutkowało ustaleniem kategorii "B",

4. Przebyte uszkodzenie lewego nerwu strzałkowego § 81 p.1, kol.5 Rozporządzenia, kat. "B",

5. Niedobór witaminy B12 w wywiadzie § 34 p.l, kol.5 Rozporządzenia, kat. "B".

CKLLo zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą.

W wyniku analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej

w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, CKLLo zobowiązała Odwołującego do dostarczenia całej dokumentacji medycznej ze specjalistycznego leczenia hematologicznego. Dokumentacja ta obejmowała okres od grudnia 2012 r. do października 2020 r. Odwołujący nie dostarczył dokumentacji z wcześniejszego leczenia, które (jak wynika z wpisów w dokumentacji w poradni hematologicznej) trwało od 2006 r. i wiązało się m.in. ze sterydoterapią i leczeniem szpitalnym.

Analiza dokumentacji medyczno-orzeczniczej (w tym dostarczonej przez Odwołującego) pozwoliła na stwierdzenie, że schorzenia rozpoznane u Skarżącego

i opisane w pkt. 1 i 2 rozpoznania, tj. niedokrwistość autohemolityczna oraz samoistna plamica małopłytkowa figurują w wykazie chorób i ułomności wraz

z kategoriami zdolności do służby zawartym w Rozporządzeniu odpowiednio w § 36 p.5 oraz § 34 p.2 i wiążą się z kwalifikacją zdolności do służby funkcjonariusza "B"/"C" (zdolny do służby z ograniczeniem/niezdolny do służby), a dla kandydata

do służby w Policji wyłącznie z kategorią "N" - niezdolny.

Szczegółowa analiza dokumentacji medycznej z leczenia specjalistycznego hematologicznego wykazała, iż skarżący choruje na skazę małopłytkową od 2006 roku. (wpis z dn. [...].12.2012 r. Poradnia Hematologiczna, [...] Centrum Onkologii w K. - pierwsza wizyta: od 2006 roku trzy nawroty skazy małopłytkowej z wartościami płytek krwi 3 tys./pł (Norma 150-350 tys./pl), leczenie encortonem, ostatni pobyt w szpitalu czerwiec 2012 r.). Na przestrzeni lat 2015 - 2020 skarżący był dziewięciokrotnie hospitalizowany z powodu objawów skazy małopłytkowej, a także niedokrwistości autohemolitycznej oraz przełomu aplastycznego, ze skrajnie niskimi wartościami parametrów morfotycznych krwi obwodowej. Wymagał masywnych wielokrotnych przetoczeń preparatów krwiopochodnych, wielokrotnie powtarzanej intensywnej sterydoterapii

i immunoterapii. Trzykrotnie były to przyjęcia w trybie pilnym, pacjenta w stanie ciężkim. Kilkukrotnie były to hospitalizacje z klinicznymi i laboratoryjnymi cechami małopłytkowości (gwałtownego spadku liczby płytek krwi), z objawami skazy krwotocznej. W sierpniu 2020 r. powodem hospitalizacji była ciężka niedokrwistość hemolityczna i przełom aplastyczny, co należy traktować jako stan zagrożenia życia.

W obserwacji lekarza prowadzącego w Poradni Hematologicznej z dnia [...]09.2020 r. znajduje się wpis, że trudno jest określić, czy hemoliza nie nawróci

w przyszłości. Podkreślenia wymaga fakt, że właśnie masywna hemoliza była jednym z powodów przyjęcia Odwołującego w trybie pilnym do szpitala. W nawiązaniu do tez z odwołania CKLLo wskazała, że zaświadczenie specjalisty hematolog wydane

w dniu [...]10.2020 r. opisuje aktualnie dobry stan zdrowia Odwołującego

i zaprzestanie przyjmowania dexametazonu (sterydu), jednakże jak zaznaczono na wstępie wpisu w dokumentacji medycznej, lekarz wydająca to zaświadczenie nie miała wglądu w całą dokumentację leczenia ("brak karty"). W związku z powyższym przy rozpatrywaniu sprawy należy uznać, że wartość dowodowa tego dokumentu jest nieznaczna i nie może być argumentem przeważającym w całościowej ocenie. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia CKLLo uważa, iż w rozpatrywanej spawie

w zakresie wymienionych paragrafów 36 i 34 wykazu należy dokonać wyboru\ kwalifikacji zdolności do służby "C" – niezdolny do służby.

Przy wyborze kwalifikacji zdolności do służby wskazano, iż rozpoznane

u Odwołującego schorzenie ma udokumentowany od 2012 r., z odnotowanym początkiem w 2006 r., postępujący przebieg. Jest chorobą związaną z wielokrotnymi hospitalizacjami, wymagającą wysokospecjalistycznego leczenia pod postacią sterydo- i immunoterapii oraz licznych przetoczeń preparatów krwiopochodnych, także występowaniem stanów bezpośredniego zagrożenia życia (prowokowanych np. infekcją). Brak jest również danych na stwierdzenie, iż podobne sytuacje zdrowotnie nigdy się nie powtórzą.

Odnośnie do uwag z odwołania dotyczących zorganizowania służby na stanowisku zapewniającym ewentualne wymagane ograniczenia, nie sposób uznać, że przy jednoznacznie podnoszonej w dokumentacji medycznej Odwołującego konieczności unikania narażenia na infekcje, taki warunek jest możliwy do spełnienia przez funkcjonariusza Policji pozostającego w czynnej służbie (nawet

"z ograniczeniami"). Stanowisko takie jest uzasadnione również faktem, iż jak wynika z dokumentacji medycznej, co wspomniano powyżej, przebyta infekcja wirusowa przyczyniła się do jednego z krytycznych incydentów hematologicznych w zdrowiu Odwołującego.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do orzeczonej grupy inwalidzkiej oraz związku schorzenia ze służbą.

Powyższe orzeczenie, w zakresie ustalenia zdolności do służby, skarżący uczynił przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie:

a) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. wyrażającą się w oparciu rozstrzygnięcia

o niepełny materiał dowodowy, który nie uprawniał komisji lekarskiej, której członkowie nie posiadali wiedzy specjalistycznej z zakresu hematologii (bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci konsultacji hematologicznej

i zlecenia dodatkowych, specjalistycznych badań) do konkluzji, że schorzenia podstawowe występujące u skarżącego czynią go całkowicie niezdolnym do służby

w Policji. Wskazać bowiem należy, że zarówno [...] Rejonowa Komisja Lekarska w K., jak również Centralna Komisja Lekarska w L. nie zleciła wykonania skarżącemu dodatkowych, specjalistycznych badań, w tym badania biochemicznego, na podstawie którego jest możliwe stwierdzenie czy badany wykazuje cechy niedokrwistości autoimmunologicznej tj. hemolizy- schorzenia podstawowego skarżącego. Ponadto, W. B. nie był konsultowany przez specjalistę z zakresu hematologii. Powyższe okoliczności, w kontekście aktualnego stanu zdrowia skarżącego, dostarczonego komisji zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] października 2020 r. ze [...] Centrum Onkologii

w K., badań laboratoryjnych przeprowadzonych w ramach postępowania przed [...] Rejonową Komisją Lekarską (które co istotne w sposób jednoznaczny wskazują, że stan zdrowia skarżącego jest dobry, przeprowadzone wyniki badań laboratoryjnych nie odbiegają od normy, a skarżący nie jest obecnie poddawany żadnemu leczeniu i nie ma cech hemolizy), karty informacyjnej leczenia szpitalnego

z dnia [...] sierpnia 2020 r., w której wskazano, że "uzyskano zahamowanie hemolizy, spektakularną poprawę stanu chorego", uzasadniają twierdzenie, że zakwalifikowanie schorzenia skarżącego, w postaci niedokrwistości autoimmunohemolitycznej (niebędącej chorobą przewlekłą, tylko ostrą), oraz małopłytkowości w kategorii "C" nie jest rozstrzygnięciem prawidłowym, zebrany

w sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny, a nadto został oceniony wybiórczo i dowolnie.

b) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. wyrażający się w dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiale dowodowego i uznanie, że podłożem choroby podstawowej skarżącego - niedokrwistości autoimmunologicznej są infekcje, podczas gdy taka konkluzja nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego (jednostka chorobowa zdiagnozowana u skarżącego jest chorobą autoimmunologiczną, a jej podłoże nie jest znane). W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga fakt, że braki postępowania dowodowego w postaci braku konsultacji ze specjalistą z zakresu hematologii oraz zleceniem dodatkowych badań skarżącemu uniemożliwiają ocenę jakie jest podłoże choroby, jakie związane są z nią ograniczenia oraz czy mając na uwadze aktualny stan zdrowia skarżącego jest on zdolny do służby w Policji i jeżeli tak to na jakich warunkach, a nadto czy wobec zakończenia procesu leczenia aktualne pozostają zalecenia lekarskie wyszczególnione w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego z [...] sierpnia 2020 r.

c) art. 7, 77 § 1 k.p.a. wyrażające się w bezzasadnym odmówieniu wiarygodności dokumentu w postaci zaświadczenia z dnia [...] października 2020 r. ze [...] Centrum Onkologii w K. (przy jednoczesnym braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym zakresie), stwierdzające dobry stan pacjenta, prawidłowe wyniki badań biochemicznych (badań weryfikujących istnienie niedokrwistości autoimmunohemolityczej), brak cech choroby oraz dobry stan pacjenta, z powołaniem się na brak dostępu lekarza wydającego do karty leczenia, podczas gdy lekarz wydający zaświadczenie miał pełen dostęp do elektronicznej dokumentacji medycznej pacjenta za pośrednictwem wewnętrznego systemu [...]-[...], co zostało potwierdzone zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2021 r.

c) art. 107 § 3 k.p.a. wyrażające się w brakach uzasadnienia orzeczenia uniemożliwiające jego kontrolę i niewskazaniu z jakich względów komisja przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego pominęła w zupełności wyniki badań przeprowadzonych przez skarżącego na potrzeby postępowania przed [...]. Rejonową Komisją Lekarską, w tym badań morfologicznych, z których w sposób jednoznaczny wynika, że badania krwi na podstawie których diagnozuję się małopłytkowość (a lekarz hematolog jest w stanie określić również stopień zaawansowania drugiego ze schorzeń i konieczność wykonania badania biochemicznego, czy innych specjalistycznych badań), nie odbiegają od normy, nadto w pominięciu z jakich względów komisja II instancji uznała, że schorzenie skarżącego - samoistna plamica małopłytkowa winna być zakwalifikowana jako kategoria "C", w sytuacji braku przeprowadzenia jakiekolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie i nie wykazania, że ziściły się przesłanki o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich do uchylenia orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej i wydania nowego orzeczenia na niekorzyść skarżącego.

Zarzucił ponadto obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 46 ustawy o komisjach lekarskich przejawiający się w nieprzeprowadzeniu przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w L. dodatkowych badań lekarskich, w tym badań laboratoryjnych oraz badania specjalisty z zakresu hematologii, pomimo zaistnienia takiej potrzeby z uwagi na niepełny materiał dowodowy, który uzasadniał konieczność posiłkowania się wiedzą specjalistyczną.

b) art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, przejawiający się w uchyleniu

w całości zaskarżonego orzeczenia [...]. Rejonowej Komisji Lekarskiej decydując jednocześnie o wydaniu orzeczenia własnego, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie

i w konsekwencji zakwalifikowaniu obu schorzeń podstawowych skarżącego

w kategorii "C" w miejsce uprzedniego orzeczenia I instancji, które samoistną plamicę małopłytkową zakwalifikowało jako kategoria "B", bez wskazania, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, czym w ocenie skarżącego doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

1. uchylenie orzeczenia Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych w L. o numerze [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz poprzedzającego go orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w K.

o numerze: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w K.,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Nadto, na podstawie art. 106 § 3 ppsa skarżący wniósł o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

1. zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2021 r. ze [...].Centrum Onkologii w K.,

2. zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2021 r. z Centrum Medycznego O.

na okoliczność aktualnego stanu zdrowia skarżącego, zakończenia leczenia, braku przeciwwskazań do podjęcia pracy, dysponowania przez lekarza wydającego zaświadczenie z dnia [...] października 2020 r. dostępem do elektronicznej dokumentacji medycznej za pośrednictwem wewnętrznego systemu [...]-[...].

Skarżący domagał się uchylenia zarówno orzeczenia CKLLo jak i RKLKi oraz zasądzenia kosztów postępowania. W szczegółowym uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga W. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] grudnia 2020 r.

w zakresie obejmującym ustalenie kategorii zdolności do służby nie jest zasadna.

Wyjaśnienia wymaga, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności

do zbadania, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo, znajduje oparcie

w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Podkreślenia wymaga, że Sąd Administracyjny nie dokonuje oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie.

Zaskarżone orzeczenie CKL we wskazanym zakresie zostało wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, z której wynika, że zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii:

1) kategoria "A" - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2) kategoria "B" - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;

3) kategoria "C" - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności które uniemożliwiają pełnienie służby.

Z akt sprawy wynika, że Komisja przeprowadziła badanie lekarskie skarżącego, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy sporządziła protokół, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. W oparciu o dokumentację medyczną zgromadzoną w sprawie i własne badanie Komisji, dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego.

Należy wskazać, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) orzekanego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało oparte na dokumentacji medycznej zebranej w sprawie, konsultacji specjalistycznej oraz badaniu przedmiotowym. Komisje lekarskie

w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną i obowiązującymi przepisami. Należy podkreślić, że subiektywne odczucia skarżącego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów Kpa. zauważyć należy, że choć orzeczenie komisji lekarskiej ma swój autonomiczny byt prawny i znajduje swoje umocowanie w przepisach szczególnych, to zgodnie z art. 4 u.k.l. w zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszej ustawy stosuje się przepisy Kpa..

Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.k.l., orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej,

z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Uwzględniając, że ustawodawca w art. 4 u.k.l. postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kpa., należy wywieść, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa., powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 243/16).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. CKLLo

w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odwołała się do dokumentacji medyczno- orzeczniczej zgromadzonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ponadto zobowiązała skarżącego do dostarczenia całej dokumentacji medycznej

ze specjalistycznego leczenia hematologicznego. Dostarczona dokumentacja objęła okres od grudnia 2012 r. do października 2020 r. Opis powyższej dokumentacji znajduje się w części historycznej uzasadnienia. Analiza wskazanej dokumentacji doprowadziła CKLLo do wniosku, że:

- niedokrwistość autohemolityczna z mieszanymi przeciwciałami; stan po przełomie aplastycznym - figurujące w wykazie chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawartym w Rozporządzeniu Ministra Spraw Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w § 34 p. 2 kol.5 należy kwalifikować jako kat C – niezdolny do służby,

- objawowa samoistna plamica małopłytkowa wymagająca powtarzalnej sterydoterapii w wywiadzie - § 36 p. 5 kol. 5 należy kwalifikować jako kat. C- niezdolny do służby.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że uważa, iż w rozpatrywanej sprawie w zakresie wymienionych paragrafów 36 i 34 wykazu należy dokonać wyboru i zdolności do służby "C" - niezdolny do służby. Przy wyborze kwalifikacji zdolności do służby należy także podkreślić, iż rozpoznane u Odwołującego schorzenie ma wieloletni wywiad chorobowy (udokumentowany od 2012 r.,

z odnotowanym początkiem choroby w 2006 r.), o postępującym i nawracającym przebiegu. Jest chorobą związaną z wielokrotnymi hospitalizacjami wymagającymi wysokospecjalistycznego leczenia pod postacią sterydo- i immunoterapii oraz licznych przetoczeń preparatów krwiopochodnych, a także występowaniem stanów bezpośredniego zagrożenia życia (prowokowanych np. infekcją). Brak również danych na stwierdzenie, iż podobne sytuacje zdrowotne nigdy nie się powtórzą. W ocenie Sądu nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, iż obowiązkiem CKL powinno być skierowanie Orzekanego na dodatkowe konsultacje. Wskazać bowiem należy, iż CKL zobowiązała Skarżącego do dostarczenia całej dokumentacji medycznej ze specjalistycznego leczenia hematologicznego. Ponadto ewentualne dodatkowe konsultacje są zlecane w przypadku, gdy komisja lekarska ma niepełny obraz dotyczący stanu zdrowia Orzekanego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd nie mógł wziąć również pod uwagę załączonych do skargi zaświadczeń medycznych, gdyż nie były one oceniane przez CKLLo w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia zakazu reformationis in peius, gdyż organ I instancji również uznał skarżącego za niezdolnego do służby w Policji.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie CKLLo w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji zostało wydane zgodnie

z obowiązującymi przepisami, zaś podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak wyroku.