Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 322/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części  i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt. 4, art. 5 pkt. 3, art. 58 § 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 5 a
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 153/10 w sprawie ze skargi B.K. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego oraz ponownego ogłoszenia konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego; 2. uchylić zaskarżone postanowienie w przedmiocie ponownego ogłoszenia konkursu i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.K. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego oraz ponownego ogłoszenia konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazał, iż pismem z 12 października 2009r. B.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Ministra Finansów polegające na niepowołaniu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu oraz bezprawne ogłoszenie ponownego konkursu.

Skarżąca wskazała, że konkurs na ww. stanowisko rozstrzygnięto, gdyż dwóch jego uczestników, w tym skarżąca, uzyskało ponad 68 punktów, o czym poinformowano ją pismem z 27 kwietnia 2009 r. Minister Finansów nie powołał żadnego z wyłonionych kandydatów i dnia 31 lipca 2009 r. ogłosił kolejny konkurs na powyższe stanowisko.

Pismem z 20 sierpnia 2009r. B.K., w trybie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej P.p.s.a., wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Następnie złożyła powołaną na wstępie skargę.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, wskazując że żaden przepis prawa nie nakłada na niego obowiązku uzasadniania decyzji o niepowołaniu na stanowisko kandydata wyłonionego w drodze konkursu. Zdaniem Ministra postępowanie konkursowe oraz ponowne ogłoszenie konkursu na to stanowisko, w związku z niepowołaniem żadnego z wyłonionych w poprzednim konkursie kandydatów, odbyło się zgodnie z prawem. Przy czym Minister w ramach swobody decyzyjnej może uznać, że kandydat nie gwarantuje obiektywnego wykonywania zadań na stanowisku naczelnika US, co nie oznacza, że osoba ta nie jest w stanie rzetelnie wykonywać zadań na innym stanowisku służby cywilnej.

Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że ogłoszenie nowego konkursu nie należy do działań objętych art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jak również niepowołanie na stanowisko naczelnika US jednego z dwóch wyłonionych w konkursie kandydatów nie podlega kontroli sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Postanowieniem z 24 lutego 2010r. sygn. akt VII SAB/Wa 161/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie odrzucił skargę B.K. wskazując, że sprawy powoływania i odwoływania pracownika są sprawami z zakresu prawa pracy. Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do ich rozpoznania chyba, że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa.

Postanowieniem z 14 września 2010r., sygn. akt I OSK 995/10 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B.K., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu swego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skarga B.K. złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła dwóch zagadnień. Skarżąca zaskarżyła w niej "działanie Ministra Finansów" polegające po pierwsze na niepowołaniu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze przeprowadzonego konkursu, a po drugie na "bezprawnym ogłoszeniu w dniu 31 lipca 2009 r. ponownego konkursu na to stanowisko".

Z komparycji zaskarżonego postanowienia wynika, że przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten odniósł się natomiast wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej.

Podkreślił, że tak sformułowane postanowienie nie pozwala na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej oceny trafności podjętego rozstrzygnięcia. Nie można bowiem stwierdzić, czy Sąd I instancji rozpoznał wniesioną doń skargę w pełnym zakresie. Nie wiadomo też, z jakich przyczyn w całości uznał ją za niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż taki sposób procedowania oraz rozstrzygania niniejszej sprawy stanowi naruszenie art. 58 § 1 pkt.1 P.p.s.a. oraz art.141 § 1 tej ustawy, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargę B.K., odrzucił ją postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r.

Jak wskazał w uzasadnieniu swego stanowiska Sąd I instancji, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podał, iż Sąd II instancji w powołanym wyżej postanowieniu podkreślił, że skarga dotyczyła dwóch zagadnień: "działania Ministra Finansów" polegającego po pierwsze na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu, a po drugie na "bezprawnym ogłoszeniu w dniu 31 lipca 2009r. ponownego konkursu na to stanowisko". Z komparycji postanowienia wynika, że przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji była bezczynność Ministra Finansów co do rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko naczelnika US w [...], natomiast w uzasadnieniu Sąd odniósł się wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej.

Mając zatem na uwadze oba podnoszone przez skarżącą zagadnienia Sąd I instancji stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, wobec braku kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do jej rozpoznania.

Podkreślił, iż kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji (art. 3 § 2 P.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu tego działania, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 i art. 4 P.p.s.a.) jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.

Natomiast w art. 5 P.p.s.a. wymieniono wprost sprawy, w których wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią pkt 3 ww. przepisu sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Wobec treści powołanego przepisu rozpatrzeniu przez sądy administracyjne będą zatem podlegały tylko te z wymienionych w nim spraw, w których obowiązek mianowania lub powołania został wprost przewidziany w przepisach prawa powszechnie obowiązującego.

W pierwszym ze sformułowanych w skardze zagadnień skarżąca zakwestionowała "działanie Ministra Finansów" polegające na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w [...] jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu. Dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego w powyższym zakresie obowiązek powołania powinien wynikać zatem z przepisów ustawy z 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.).

Tymczasem, w ocenie Sądu, zgodnie z art. 5e powołanej ustawy obowiązek ten ustawodawca pozostawił do uznania ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że wymieniony wyżej organ może nie powołać na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że kontrolą sądów administracyjnych nie są objęte sprawy dotyczące odmowy powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, które są aktami objętymi regulacjami prawa pracy. Należy bowiem odróżnić skargę do sądu administracyjnego wniesioną na rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej w toku postępowania konkursowego od roszczeń o powołanie bądź też niepowołanie na określone stanowisko osób wyłonionych w drodze konkursu.

Podobnie Sąd I instancji ocenił drugie z podniesionych w skardze zagadnień, to jest bezprawne ogłoszenie ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. Podkreślił, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi przewidzianej w przytoczonym przepisie mogą być zatem tylko takie akty lub czynności, które kumulatywnie spełniają następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowień; podjęte są w sprawie indywidualnej, skierowane są do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu akt lub podejmującemu czynność, dotyczą uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa. Musi więc istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku.

Zdaniem Sądu ostatnia z powołanych przesłanek nie została spełniona w niniejszej sprawie, gdyż uprawnienie do kwestionowania ogłoszenia konkursu nie wynika z ustawy o urzędach i izbach skarbowych jak również wydanego na podstawie art. 5 ust. 5 d tejże ustawy rozporządzenia ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego. W konsekwencji ponowne ogłoszenie konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego również nie jest objęte kontrolą sądów administracyjnych

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła B.K., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 190 zd. 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie oceny dopuszczalności skargi w sposób sprzeczny z wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny;

-art. 5 pkt 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem zaskarżenia była odmowa mianowania na stanowisko lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej w warunkach, gdy obowiązek mianowania lub powołania nie wynikał z przepisów prawa;

- art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż ogłoszenie nowego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego nie było czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień skarżącej;

- art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi z powołaniem się na brak drogi postępowania przed sądami administracyjnymi, w warunkach gdy przedmiotem zaskarżenia były w rzeczywistości działania administracji wymienione w art. 3 § 2 pkt 1, 4 oraz 8 P.p.s.a.;

- art. 476 § 1 k.p.c. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca wystąpiła do sądu administracyjnego z roszczeniem ze stosunku pracy lub z nim związanym, którego powinna dochodzić wyłącznie przed sądem powszechnym.

2) naruszenie prawa materialnego tj.

- art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że z przepisu tego nie wynika roszczenie o powołanie na stanowisko dla osoby, która pomyślnie przeszła konkurs, a nie zachodzą co do niej, przesłanki oznaczone w art. 5 ust. 5e wyżej wymienionej ustawy;

- art. 5 ust. 5e ustawy o urzędach i izbach skarbowych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że oświadczenie adresowane do osoby, która pomyślnie przeszła konkurs na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego nie wymaga formy decyzji administracyjnej lub choćby formy innego aktu indywidualnego oraz, że może nie zawierać jakiegokolwiek uzasadnienia, a jedynie przytoczenie sformułowania użytego w przepisie;

- § 15 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz.U. Nr 133, poz. 844) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że konkurs ogłoszony przez Ministra Finansów nie został rozstrzygnięty;

- art. 5 ust. 4 i 5 a ustawy o urzędach i izbach skarbowych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ogłoszenie kolejnego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, podczas gdy pierwszy z konkursów doprowadził do wyłonienia kandydatów, dla których przepisy prawa przewidują uprawnienie do żądania ich powołania na stanowisko nie jest czynnością organu administracji publicznej, o cechach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Według autora skargi kasacyjnej powyższe zarzuty doprowadziły w konsekwencji do naruszenia art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż spowodowały zamknięcie drogi sądowej dla uzyskania ochrony naruszonych praw w postępowaniu przed sądem właściwym w rozumieniu art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosowanie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw w części w jakiej dotyczy odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi B.K. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niepowołania jej na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego.

Za chybiony należy uznać przede wszystkim zarzut naruszenia art. 190 P.p.s.a., polegający zdaniem skarżącej na niezastosowaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 14 września 2010 r.

Stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 14 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż koniecznym było rozważenie przez Sąd I instancji dwóch zagadnień, a mianowicie zaskarżenia przez B.K. działania Ministra Finansów polegającego na niepowołaniu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu oraz czynności polegającej na bezprawnym ogłoszeniu ponownego konkursu na to stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, iż Sąd I instancji odniósł się wyłącznie do kwestii odmowy powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, nie dokonał natomiast oceny dopuszczalności skargi w pozostałym zakresie.

W istocie Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał żadnej wykładni przepisów prawa materialnego czy procesowego, a jedynie wskazał na przedwczesne, pozbawione dostatecznej argumentacji odrzucenie skargi przez Sąd I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poddał szczegółowej analizie obydwa zagadnienia i dokonał oceny dopuszczalności skargi w jej całokształcie. Stąd też podnoszony zarzut naruszenia art. 190 P.p.s.a. należało uznać za nietrafny.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, art. 58 § 1 pkt 1Ppsa oraz art. 5 pkt 3 P.p.s.a.

Stwierdzić trzeba, iż ani ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, ani też wydane na podstawie tejże ustawy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008 r. z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego ( Dz. U. Nr. 133, poz. 844 ) nie przewidują obowiązku powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego osoby wyłonionej w drodze konkursu. Wbrew twierdzeniu skarżącej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można zarzucić błędnej wykładni art. 5 ust. 5e ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267).

Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełnienia obowiązków dyrektora izby lub naczelnika urzędu.

Wynika z niego zatem, że wygranie konkursu na te stanowiska nie rodzi po stronie ministra finansów obowiązku powołania na nie osoby, która konkurs wygrała, skoro organ ten ma uprawnienie do oceny co do obiektywnego wypełniania obowiązków przez kandydata. Nie można więc zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu błędu w stwierdzeniu, że w sprawie skarżącej Minister Finansów nie miał obowiązku powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, skoro cyt. art. 5 ust.5e ustawy o urzędach i izbach skarbowych daje temu ministrowi prawo oceny kandydata wyłonionego w drodze konkursu i wręcz upoważnia do niepowołania na stanowisko kandydata który nie daje gwarancji obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można natomiast zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji co do niedopuszczalności skargi w zakresie ogłoszenia przez Ministra Finansów ponownego konkursu.

W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest jaki charakter ma konkurs na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego o jakim mowa w art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych ( Dz. U. z 2004r. Nr. 121, poz. 1267 ze zm. ) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r.

Zgodnie z art. 5 ust. 5a dobór kandydatów na stanowiska dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego jest dokonywany w drodze konkursu spośród pracowników urzędów i organów podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, którzy posiadają wyłącznie obywatelstwo polskie, wyższe wykształcenie magisterskie prawnicze, ekonomiczne lub inne uzupełnione studiami podyplomowymi prawniczymi lub ekonomicznymi oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tych urzędach i organach.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych podlegają dyrektorzy izb skarbowych i naczelnicy urzędów skarbowych, jako organy administracji rządowej niezespolonej oraz, na podstawie odrębnych przepisów, inne organy, a w szczególności dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej.

Z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego ( Dz. U. Nr. 133, poz. 844) wynika natomiast, że w celu przeprowadzenia konkursu minister powołuje pięcioosobową komisję - § 2, wyznacza i odwołuje przewodniczącego tej komisji - § 3 pkt. 1, ogłasza ponowny konkurs, jeżeli konkurs nie wyłoni przynajmniej jednego kandydata na stanowisko - § 18, rozpatruje odwołania od wyniku konkursu oraz unieważnia konkurs w przypadku jego przeprowadzenia niezgodnie z przepisami rozporządzenia - § 21 pkt. 1.

Z przytoczonych regulacji wynika, że Ministrowi Finansów jako organowi administracji publicznej przysługują szerokie uprawnienia dotyczące przeprowadzenia konkursu, jego unieważnienia, rozpatrywania odwołań od wyniku konkursu oraz doboru właściwego kandydata na stanowisko dyrektora izby celnej i naczelnika urzędu celnego. Dla tego też organu pozostawiona została ostateczna ocena kandydata wyłonionego w drodze konkursu pod kątem obiektywnego wykonywania przez niego obowiązków. Uprawnienia te są realizowane w ramach szeroko pojętej administracji publicznej, co w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądza o tym, że działania Ministra Finansów podejmowane w celu ich realizacji mają charakter publicznoprawny.

Pogląd taki w odniesieniu do konkursu na wyższe stanowiska w Służbie Cywilnej przeprowadzanego na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o Służbie Cywilnej ( Dz. U. z 1999r. Nr. 49, poz. 483 ze zm. ) został przyjęty w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006r. II PZP1/06.

Niewątpliwie działania Ministra Finansów o jakich wyżej mowa nie przybierają formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Nie wynika to bowiem z przepisów ustawy, ani z przepisów rozporządzenia wydanego w jej wykonaniu. Sprzeciwia się temu również istota postępowania konkursowego, nie będącego przecież postępowaniem administracyjnym.

Jednak postępowanie konkursowe ma doprowadzić do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. Dotyczy zatem uprawnień i obowiązków określonych osób, które wynikają z przepisów ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Przede wszystkim osoby te mogą zasadnie liczyć na to, że w przypadku sprostania wymogom konkursu zostaną powołane na stanowisko, o które się ubiegają.

Wydaje się zatem, że zarządzenie przez Ministra Finansów ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, pomimo iż poprzedni konkurs wyłonił kandydata na to stanowisko, stanowi akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 Ppsa, podlegający kontroli sądu administracyjnego. Pochodzi bowiem od organu administracji publicznej, dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, których konkretyzacja nie następuję w drodze decyzji, czy postanowienia, wywołuje skutki w odniesieniu do konkretnej osoby.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie niepowołania B.K. na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, w pozostałym zaś zakresie ( tj. zarządzenia przez Ministra Finasów ponownego konkursu ) na podstawie art. 185 § 1 Ppsa skargę kasacyjną uwzględnił.

O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono stosownie do art. 199 Ppsa.