Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 146/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 ,3, art. 58 par.  pkt 1, i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. T. na stanowisko Starosty z dnia [...] r. w przedmiocie uprawnień budowlanych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 stycznia 2016 r. H. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na stanowisko Starosty P. stwierdzające, iż nie może być sprawdzającym projektu architektoniczno - budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż obecnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane na to nie zezwalają.

Zdaniem skarżącego przyjęta przez Starostę P. interpretacja obowiązujących obecnie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) jest błędna i nie uwzględnia art. 104 ustawy Prawo budowlane. Art. 20 ust. 2 ustawy wprowadza w obecnym stanie prawnym zasadę, iż sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi winno być dokonane przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Od powyższej zasady wyjątek wprowadza art. 104 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, osoby które przed wejściem życie ustawy uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. W obecnym stanie prawnym, posiadane przez niego uprawnienia budowlane projektowe nr [...] z dnia 31 maja 1988 r. również uprawniają go do pełnienia funkcji sprawdzającego prawidłowość rozwiązań projektowych. Fakt ten został potwierdzony w piśmie Z. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 28 września 2009 r.

Do skargi skarżący dołączył kopie : pisma Starosty P. z dnia 21 grudnia 2015 r. znak: [...], wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29.12.2015r. pisma Starosty z dnia 7.01.2016 r., uprawnień budowlanych nr [...], pisma Z. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 28.09.2009 r., świadectw pracy.

W zaskarżonym piśmie Starosty P. z dnia 21 grudnia 2015 r. organ wskazał, że H.T. będąc technikiem budowlanym, posiadając uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie "rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych, z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych", nie może być podmiotem sprawdzającym, w rozumieniu art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, w tej specjalności, gdyż jego uprawnienia, jak i "stwierdzenie przygotowania zawodowego", posiadają ograniczenia.

W odpowiedzi na skargę Starosta P. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub oddalenie skargi w całości. Organ wyjaśnił, że w 2014 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek M.L. o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie zabudowy produkcyjnej w gospodarstwie hodowlanym polegającej na budowie łącznika pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami inwentarskimi z przeznaczeniem na hodowlę kur na działce nr ewid. [...] położonej w W. wraz z dołączonym do niego pełnomocnictwem udzielonym H.T. do działania w jej imieniu. W toku postępowania, w dniu 5 listopada 2015 r., M.L. wniosła o podjęcie zawieszonego uprzednio postępowania o wydanie pozwolenia i równocześnie dostarczyła 3 egzemplarze, uzupełnionego, projektu budowlanego. Do ww. wniosku M.L. dołączyła również upoważnienie udzielone M.M. wraz z informacją o równoczesnym wycofaniu upoważnienia udzielonego H.T. do występowania w jej imieniu. Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. Starosta P. poinformował H.T. o wycofaniu przez M.L. upoważnienia. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. Starosta P., w odpowiedzi na wcześniejsze pismo skarżącego, poinformował H.T. o swoim stanowisku co do zakresu jego uprawnień. W dniu 30 grudnia 2015 r. do Starostwa wpłynęło wezwanie H.T. do usunięcia naruszenia prawa ww. pismem. Po dokonaniu ponownej analizy zakresu uprawnień budowlanych H.T. pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. organ utrzymał swoją dotychczasową opinię. W dniu 31 grudnia 2015 r. wydano decyzję nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę M.L. dla inwestycji na działce nr ewid. [...] położonej w W. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji m.in. organ wyjaśnił, że projekt budowlany branży konstrukcyjnej powinien być sprawdzony przez uprawnionego projektanta branży konstrukcyjnej, tj. przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń.

Starosta P. stwierdził, że skarga wniesiona została w sprawie, w której skarżący nie posiada przymiotu strony i nie jest również pełnomocnikiem M.L., gdyż pełnomocnictwo zostało wycofane przez inwestorkę w dniu 5 listopada 2015 r. Ponadto, zaskarżone stanowisko Starosty P. stanowiło jedynie jedną z przesłanek wydania przez organ odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę M.L. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie mogłoby zostać zaskarżone jedynie przez strony postępowania administracyjnego w drodze ich odwołania się od decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jednakże H.T. takie uprawnienie nie przysługuje. Takie zaskarżenie powinno przyjąć formę odwołania do organu wyższego stopnia, a nie do sądu administracyjnego. W związku z powyższymi ustaleniami faktycznymi oraz w oparciu o regulacje prawne w zakresie dopuszczalności złożenia skargi Starosta wniósł o jej odrzucenie z powodu nieistnienia czynności możliwej do zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Jak wynika z akt skarżący domaga się kontroli legalności stanowiska Starosty P. w zakresie oceny jego uprawnień budowlanych w kontekście art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Opinia ta została wydana w toku korespondencji pomiędzy organem a skarżącym, w ramach postępowania prowadzonego na wniosek inwestora M.L., której skarżący był pełnomocnikiem do 5 listopada 2015 r., dot. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie zabudowy produkcyjnej w gospodarstwie hodowlanym na działce nr ewid. [...] położonej w W.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 1 – 7 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych, zaś sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowoadministracyjne.

Sąd stwierdził, że zaskarżone stanowisko Starosty P. nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. i nie podlega też zaskarżeniu do sądu na mocy przepisów szczególnych, w tym przypadku ustawy Prawo budowlane.

Kwestionowane stanowisko nie rozstrzyga żadnej sprawy sądowoadministracyjnej.

W szczególności nie jest to decyzja administracyjna wydana w przedmiocie uprawnień budowlanych skarżącego np. z rodzaju decyzji o nadaniu stosownych uprawnień budowlanych, czy o ich cofnięciu wydawanych przez Okręgowe, a następnie Krajową Komisję Kwalifikacyjną Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej, czy też orzeczenie wydane w zakresie odpowiedzialności zawodowej, które na mocy przepisów szczególnych podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz.U. z 2014, poz. 1946 ze zm.).

Nie jest też to czynność lub inny akt organu, tu architektoniczno-budowlanego, podjęte w konkretnej sprawie skarżącego, kreujące jakiekolwiek obowiązki (czy też uprawnienia) dla skarżącego wynikające z przepisów prawa. Jak wynika bowiem z akt jest to opinia wydana wyłącznie w ramach odpowiedzi na zapytanie skarżącego w sprawie budowlanej w której był pełnomocnikiem inwestora do dnia 5 listopada 2015 r. i brał udział w sporządzaniu projektu budowlanego. Negowane stanowisko organu wyrażone w formie pisma nie rozstrzygnęło żadnej sprawy z zakresu prawa budowlanego, w szczególności z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dopiero decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w której ujęto jako przesłankę odmowy kwestionowane stanowisko organu, rozstrzyga sprawę inwestora, ale też nie stanowi o prawach skarżącego. Decyzja ta podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tymże należy zaznaczyć, że prawo do jej zaskarżania odwołaniem i następnie skargą do sądu administracyjnego przysługuje od decyzji organu II instancji w stosunku do starosty tylko stronom tego postępowania.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. na wstępie.