Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 823/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 823/15

UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przede wszystkim z tego powodu, że zobowiązanie podatkowe z niej wynikające, w jego ocenie, uległo przedawnieniu. Ponadto, zdaniem skarżącego, jej przymusowe wykonanie będzie miało ten skutek, że on i jego rodzina zostaną pozbawieni znacznej części środków niezbędnych do koniecznego utrzymania. W wyniku egzekucji trwale zostanie pozbawiony majątku i to poniżej jego wartości. Przyszły zwrot wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami nie zrekompensuje mu nieodwracalnych szkód, skoro dojdzie do trwałej utraty składników majątkowych, zwłaszcza takich, jak nieruchomości czy udziały. Skarb Państwa będzie zaś musiał dodatkowo ponieść ciężar odsetek należnych skarżącemu.

W tych okolicznościach, w ocenie skarżącego, wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego na wstępie trzeba przypomnieć, że na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. – ustawa p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

W okolicznościach nin. sprawy uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala zastosować wnioskowanej instytucji, która jest wyjątkiem od zasady, w myśl której wniesienie skargi nie wpływa na wykonalność zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie wskazuje, by przymusowa zapłata określonego zobowiązania podatkowego rzeczywiście wiązać się miała dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ogólne twierdzenia skarżącego o pozbawieniu go znacznej części środków niezbędnych do koniecznego utrzymania czy o konieczności zbycia majątku poniżej jego wartości nie zostały w żaden sposób poparte wykazaniem konkretnych okoliczności, dotyczących jego sytuacji życiowej, majątkowej. Nie sposób zatem zasadnie stwierdzić, że stan majątkowy skarżącego i jego rodziny rzeczywiście może prowadzić do wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zabrakło dokładnego wykazania jaki jest stan majątkowy skarżącego, jaki jest poziom jego przychodów. Natomiast kwestia zasadności skargi pozostaje poza zakresem przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty podatnika, zmierzające do uzasadnienia zarzutów skargi, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać orzeczone – w sposób zgodny z prawem – wyłącznie z tego powodu, że została złożona skarga, a w niej sfomułowano zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Wynika to wprost z treści art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Dla dopełnienia oceny prawnej wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji trzeba przypomnieć stanowisko prawne w sprawie sygn. II FSK 2563/11 (orzeczenie dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Za tym stanowiskiem prawnym należy powtórzyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie sygn. I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Z tych względów należało postanowić jak w sentencji wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.