Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 777/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.. 145 § 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi H. M., J. Ć. i R. Ć. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H. M., J. Ć. i R. Ć. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z pomieszczeniem usługowym na sklep, na działce nr 685/1 położonej w T. oraz przyłączy gazu i kanalizacji sanitarnej przebiegających przez działki nr 685/1 i 697/1 w T., na rzecz M. i R. W.

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., określanej dalej jako p.b.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że M. W. i R. W. wnioskiem z dnia 10 września 2001 r. zwrócili się do Starostwa Powiatowego o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z pomieszczeniem usługowym na sklep na działce nr ewid. 685/1 oraz przyłączami gazu i kanalizacji sanitarnej przebiegających przez działki nr 685/1, 686, 685/2, 697/1 w T. Do wniosku dołączono decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.

W sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją dnia [...] marca 2002 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z pomieszczeniem usługowym na sklep wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowanych na działach nr ewid. 685/1, 686, 685/2, 697/1 w miejscowości T. na rzecz M. i R. W.

Starosta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] zawiesił z urzędu przedmiotową sprawę do czasu rozpatrzenia przez NSA OZ w Rzeszowie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...].

Starosta postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] podjął postępowanie, wskazując że ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, gdyż NSA OZ w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2002 r., sygn. akt SA/Rz 2071/01 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2001 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2001 r" nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr 685/2 i 686 położonych w T., stanowiących własność J. i R. Ć.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2007 r. M. i R. W. zmodyfikowali wniosek wskazując na posiadaną zgodę Gminy [...] na wejście na teren sąsiedniej działki nr 697/1 w celu wykonania przyłącza gazu i kanalizacji sanitarnej i wnieśli o umorzenie postępowania w zakresie wykonania kanalizacji sanitarnej przez działki 685/2 i 686. Do w/w pisma inwestorzy załączyli m.in. projekt zamienny tej kanalizacji, który dotyczył działki 697/1.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] Starosta umorzył postępowanie administracyjne z wniosku M. W. i R. W. w części dotyczącej przyłącza kanalizacji sanitarnej przebiegającej przez działki 685/2 i 686 jako bezprzedmiotowe.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z pomieszczeniem usługowym na sklep na działce nr ewid. 685/1 oraz przyłączy gazu i kanalizacji sanitarnej przebiegających przez działki nr ewid. 685/1, 697/1 w T. na rzecz M. i R. W.

W uzasadnieniu wskazał, że zgromadzone dokumenty przed wydaniem pozwolenia na budowę były niekompletne stąd przeprowadzono postępowanie wyjaśniające i uzupełniające. Nieprawidłowości te zostały usunięte. Starosta stwierdził, że realizacja inwestycji jest zgodna z ustaleniami decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2000 r. , nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na skutek skargi H. M. oraz J. Ć. i R. Ć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 316/08 uchylił wyżej wymienioną decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2008 r.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego R. Ć. zmarł, a okoliczność tę podniosła w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji J. Ć. Wskazała wówczas, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w R. spadkobiercami po zmarłym są małoletni R. Ć. i D. R., którzy nie brali udziału w postępowaniu. Wojewoda rozpatrując to odwołanie wspominaną okoliczność uwzględnił i wskazał w swojej decyzji z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], że przedstawicielem ustawowym małoletniego R. Ć. jest jego matka J. Ć., natomiast D. R. organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien uznać jako stronę postępowania, o ile udokumentuje prawa strony zgodnie z art. 28 k.p.a. Sąd wskazał, że po uchyleniu przez Wojewodę decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2001 r. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w dalszym toku postępowania administracyjnego czynny udział brali J. Ć. i R. Ć. Do udziału w postępowaniu nie została natomiast dopuszczona D. R., nie była informowana o jego przebiegu i nie doręczano jej zapadłych w postępowaniu rozstrzygnięć. W aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej kwestii następstwa prawnego po zmarłym R. Ć., na ich podstawie nie jest zatem możliwe stwierdzenie, czy D. R. jest następcą prawnym zmarłego, czy też ewentualnie taki status utraciła. Sąd nadmienił, że kwestii tej organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły, pomimo wyraźnych wskazówek zawartych we wspominanej decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...] marca 2002 r. Zwrócił uwagę, że w przypadku ustalenia, że D. R. jest następcą prawnym zmarłego R. Ć., prowadzenie postępowania bez jej udziału skutkowałoby naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. i stanowić mogło podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Reasumując Sąd wskazał, że w postępowaniu ponownym rzeczą organu miało być wyjaśnienie kwestii następstwa prawnego po zmarłym R. Ć., a w przypadku ustalenia, że status strony przysługuje innym podmiotom niż te, które brały dotychczas udział w postępowaniu, przeprowadzenie postępowania z ich udziałem.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy opinii Zespołu Rzeczoznawców Budowlanych wynika, że budynek mieszkalny z częścią usługową projektowany na działce nr 685/1 w T. w zwartej zabudowie drewnianej nie odpowiadał wymogom przepisów ochrony przeciwpożarowej obowiązujących w dniu 10 września 2001 r. W związku z tym wezwano inwestora do doprowadzenia projektowanego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w sposób uwzględniający wnioski i zalecenia zawarte w opinii. Inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany, który uwzględnia doprowadzenie projektowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo wskazał, że obiekt nie powoduje ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich istniejących obecnie i ewentualnie mających powstać w przyszłości. Wojewoda naprowadził, że o możliwości budowy przedmiotowego obiektu o parametrach podanych w projekcie budowlanym przesądziła prawomocna decyzja Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] czerwca 2000 r.

Wskazał, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej i stron postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że od strony drogi powiatowej zaprojektowano dwa miejsca postojowe, których odległości, od granic działek sąsiednich nie podlegają normowaniu, a obiekt będzie obsługiwany przez ogólnodostępny parking znajdujący się w niewielkiej odległości przy ośrodku zdrowia. W związku z tym Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z pomieszczeniem usługowym. Organ odwoławczy podkreślił, że rozpatrując ponownie sprawę zastosował się do zaleceń Sądu zawartych w wyżej opisanym wyroku i wezwał D. R. do przedłożenia dokumentów potwierdzających status strony w prowadzonym postępowaniu, nadto wezwał J. C. do przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego ją do występowania w imieniu D. R., a także dokumentu potwierdzającego nabycie przez D. R. spadku po R. Ć. Podniósł, że na wezwanie organu wyżej wskazane osoby nie odpowiedziały i nie przedłożyły żadnego dokumentu. J. Ć. pismem z dnia 18 grudnia 2009 r. poinformowała zaś, że nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania D. R. Organ ustalił, że w chwili obecnej jedynymi współwłaścicielami działek nr 685/2 i 686 położonych w T. są J. Ć. i R. Ć. Stwierdził, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja odpowiada prawu i nie stwarza ograniczeń ani uciążliwości tak dla zabudowy istniejącej jak i perspektywicznych zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich. Reasumując Wojewoda wskazał, że inwestorzy złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożyli kompletny projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z dokumentami wymaganymi z mocy art. 33 ust. 2 p.b.

Skargę na tę decyzję wniosła H. M. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła, że nie odniesiono się do wszystkich zarzutów odwołania. Nie wzięto pod uwagę, że działka inwestorów jest zbyt wąska by można było na niej budować budynek mieszkalny. W ocenie skarżącej przedmiotowy budynek będzie uciążliwy dla otoczenia, zaś przewidziane dwa miejsca postojowe nie są wystarczające, skoro w budynku ma być sklep. Nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody, że projektowany budynek zostanie usytuowany w odległości przewidzianej przez przepisy prawa od jej domu. Zwróciła również uwagę na naruszenie przez projektowany budynek naturalnego oświetlenia.

Skargę do WSA w Rzeszowie na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2010 r. wnieśli również J. Ć. i R. Ć. wnosząc analogicznie jak H. M. o uchylenie tej decyzji i przekazanie w/w organowi sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący przedstawili argumentację analogiczną jak skarżąca H. M.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Skargi są zasadne, aczkolwiek po części z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia było brzmienie przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (P.b.). Zgodnie z tym pierwszym przepisem projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Okolicznością niekwestionowaną i wynikającą z akt administracyjnych było, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] obowiązującym do dnia 31.12.2003 r. działki objęte inwestycją położone były na obszarze oznaczonym symbolem AM-2, którego wiodącą funkcją jest mieszkalnictwo jednorodzinne, wielorodzinne i zagrodowe wszystkich form, łącznie z podstawowymi elementami infrastruktury technicznej i społecznej, niezbędnymi do racjonalnego wykorzystania terenów stwarzającymi jednocześnie warunki do zapewnienia uzyskania odpowiedniego stanu życia mieszkańców. Na obszarze tym dopuszczona była realizacja funkcji dodatkowych, nieograniczających funkcji podstawowej i nieuciążliwych dla otoczenia m.in. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i rolniczej, ogrodniczej lub przemysłowej – pod warunkiem, że prowadzona działalność nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych norm środowiska poza granicami działki inwestora. Powyższy Plan ustalony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...].07.1993 r. ogłoszony w Dz.Urz. woj. [...] nr [...] poz. [...] utracił moc najpóźniej z dniem 31.12.2003 r. zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodrowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. dalej u.p.z.p.). Z akt sprawy nie wynika, czy nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – dalej zwany m.p.z.p. został uchwalony.

W aktach postępowania administracyjnego znajduje się jednak ostateczna decyzja z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodrowania terenu dla działek ewidencyjnych 685/1, 686 i 697/1 położonych w T. W przypadku braku m.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodrowania terenu (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).

Zgodnie z decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. dotyczącą planowanego przez M. i R. W. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pomieszczeniem usługowym tj. sklepem wielobranżowym wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi, inwestorzy na własnej działce mieli zapewnić miejsce na gromadzenie odpadów i miejsca parkingowe dla użytkowników.

Tymczasem w projekcie, który został zatwierdzony – w opisie technicznym na jego stronie 6 ustalono, iż “zjazd z drogi publicznej na działkę zostanie utwardzony kostką brukową i służyć będzie równocześnie jako podjazd parkingowy dla osób niepełnosprawnych na 2 samochody. Miejscem postoju i zatrzymania będzie publiczny parking przy ośrodku zdrowia i istniejąca droga usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie". Na tę niezgodność projektu oraz decyzji o warunkach zabudowy zwracał uwagę już organ drugiej instancji w decyzji z dnia [...] marca 2002 r., znak [...], lecz umknęła ona przy ponownym rozpoznaniu sprawy tak Staroście jak i Wojewodzie przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem wymogi w tym zakresie stawia zarówno wskazywany wcześniej przepis art. 34 ust. 1 P.b., jak również art. 35 ust. 1 P.b., z którego wynika, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodrowania terenu w przypadku braku miejscowego planu;

2) zgodność projektu zagospodrowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby wskazywna niezgodność pomiędzy projektem a ostateczną decyzją o warunkach zabudowy została usunięta, a więc w tych okolicznościach decyzje organów obydwu instancji naruszają przepisy art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.

Z uwagi na datę złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (10.09.2001 r.) zgodnie z § 330 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm. – zwane dalej Rozporządzeniem).

Według § 18 ust. 1 Rozporządzenia w zagospodrowaniu działki budowlanej należy zapewnić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do ustalonych przez właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzeniu. Takie warunki przewiduje m.in. § 21 ust. 1, który stanowi, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne powinny mieć co najmniej szerokość 3,6 m i długość 5 m. Zauważyć w tym miejscu wypada, że przewidziane w projekcie 2 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych (str. 6 opisu technicznego projektu) nie odpowiadają z pewnością co do szerokości powyższym wymogom, gdyż podana na planie zagospodrowania działki odległość od ściany zewnętrznej projektowanego budynku do granicy z działką nr 685/1 wynosi 3,30 m. Nie jest też jasne ze względu na dokonane poprawki na tym planie – bez podpisu i możliwości ustalenia kto i kiedy je naniósł - ile ma być tych miejsc postojowych. Należało by też rozważyć, czy jest to ilość odpowiednia dla budynku mieszkalnego ze sklepem w myśl wyżej powołanego przepisu. Ponadto w ocenie Sądu – abstrahując już od wcześniej wskazywanej niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy – niedopuszczalne wręcz jest wskazanie bez bliższego wyjaśnienia przez organy tych okoliczności, że miejscem postojowym dla klientów sklepu będzie publiczny parking przy pobliskim ośrodku zdrowia. Jeśli bowiem jest to parking dla osób korzystających z tego ośrodka – często chorych bądź niesprawnych, a nie ogónodostępny parking publiczny bez przypisania go temu ośrodkowi, to powyższe ominięcie wymogów stawianych przez przepisy także nie zasługuje na aprobatę.

Najistotniejsza jest jednakże niezgodność projektu z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2000 r., nr [...]. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w takiej sytuacji niewątpliwie narusza przytaczane wcześniej przepisy art. 35 ust. 1 i 2 P.b. oraz art. 34 ust. 1 P.b., co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie zarzuty skarżących, dotyczące tego, iż działka inwestorów jest zbyt wąska na budowę budynku mieszkalnego i uciążliwości inwestycji dla otoczenia, czy też naruszenia przepisów dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia, wreszie co do przewidywanej możliwości ominięcia przepisów dotyczących odległości ścian z oknami od granic działki. Odnośnie tej ostatniej kwestii obowiązujące przepisy uniemożliwiają z pewnością legalną zamianę szklanych pustaków na okna, w sytuacji gdy ściana budynku znajduje się w odległości bliższej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Powyższe wynika wprost z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Organy wskazywały natomiast na spełnienie wymogów projektowanego obiektu m.in. wynikających z przepisów Rozporządzenia z 1994 r. – co do odległości ścian pełnych – od granicy zachodniej 3 m i od granicy wschodniej 3,30 m, co jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 tegoż Rozporządzenia.

Z akt wynika, że w toku prowadzonego postępowania usunięte zostały niezgodności projektu z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, a po dokonanym przeprojektowaniu dokonano uzgodnień z rzeczoznawcą d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych J. S.

Akta sprawy nie potwierdzają też zasadności zarzutów skarżących dotyczących zacienienia działek sąsiednich. Unormowania w tym zakresie przewidują m.in. § 13 i § 57 Rozporządzenia z 1994 r. Definicję zaś pomieszczenia mieszkalnego, którego dotyczą w/w przepisy zawarto w § 3 pkt 8 tego aktu prawnego. Według tej definicji pomieszczenie mieszkalne to pokoje w budynku mieszkalnym oraz sypialnie i pomieszczenia do pobytu dziennego w budynku zamieszkania zbiorowego. Budynek zamieszkania zbiorowego według pkt 5 tego przepisu to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi poza stałym miejscem zamieszkania, taki jak hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, schronisko turystyczne, internat, dom studencki, koszary, zakład karny i zakład dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, taki jak dom rencistów i dom dziecka.

W budynku należącym do R. Ć. i J. Ć. pomieszczenie z otworem okiennym w ścianie skierowanej do działki inwestorów nie jest pokojem ani sypialnią, zaś w analogicznej ścianie budynku należącego do H. M. nie ma otworów okiennych tylko drzwiowy.

Z kolei kwestia ilości miejsc parkingowych i ewentualnej ich odległości od budynków mieszkalnych w razie, gdyby istniała jednak konieczność wykonania doprowadzenia projektu do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy zostanie rozstrzygnięta przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Odnośnie przebiegu granic to na potrzeby tego postępowania przyjmuje się granice takie, jakie są aktualnie (w chwili wydania decyzji) uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa nawet ewentualny spór graniczny – a w niniejszej sprawie brak informacji dotyczących ewentualnego postępowania rozgraniczeniowego, które miałoby się toczyć - nie jest przeszkodą do wydania pozwolenia na budowę. Zauważyć też należy, że jeśli chodzi o odległości od granic działek sąsiednich projektowanego budynku to nie są one mniejsze niż budynku uprzednio istniejącego na działce inwestorów.

Według poglądów doktryny, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, w aktach sprawy powinien się też naleźć stosowny dowód potwierdzający członkostwo osoby sporządzającej projekt decyzji o warunkach zabudowy w samorządzie urbanistów lub architektów stosownie do przepisu art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe uchybienia, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a..

W ponownym postępowaniu organy podejmą działania w kierunku usunięcia przez inwestora wyżej wskazanych niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 3 P.b. W zależności od wyników tych poczynań organ wyda stosowną decyzję.