Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 593/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost- Durchowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2010r. nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz D.W. kwotę [...],-zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Po 593/11

UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2010r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję, którą ustalił na rzecz wnioskodawcy – A.K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na lokal usługowy -niepubliczne przedszkole i pracownię artystyczno - edukacyjną dla dzieci, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], położonej w P. przy ulicy L. [...].

Z treścią decyzji nie zgodziła się D.W., która reprezentowana w postępowaniu przez adwokata W.B. wniosła odwołanie. W odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, iż planowana inwestycja powstała w ramach samowoli budowlanej. Wg. odwołującej, z tego względu nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Oprócz tego, D.W. zarzuciła, że organ nie dokonał uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi w postaci postanowienia z art. 106 kpa, oraz uważa, iż przedszkole będzie generowało hałas trudny do wyeliminowania. W konsekwencji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o odmowę ustalenia warunków zabudowy.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu odwołania oraz przedłożonych akt sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ wskazał, że istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ drugiej instancji w pełnym zakresie. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że dla obszaru objętego wnioskiem nie obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, zatem w takim przypadku zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego rozbudowie wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy. Stosownie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy ustalane są wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym zwłaszcza w oparciu o art. 61 przywołanej ustawy. Zatem organ I instancji, otrzymując wniosek w takiej sprawie, musi przede wszystkim zbadać czy spełnia on łącznie wszystkie warunki określone w ustępie 1 w punktach od 1 do 5. Decyzja taka powinna być ponadto zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w przywołanym przepisie, który organ przytoczył. Nadto organ wskazał, iż wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z wyjątkiem terenów zamkniętych, wójt, burmistrz lub prezydent miasta po dokonaniu uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Przepis art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego, do którego odsyła przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że uzgodnienie następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 kpa ).

Odnosząc powyższy stan prawny do okoliczności niniejszej sprawy, organ zwrócił uwagę, iż przedmiotem rozpoznania jest wniosek dotyczący zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy. Ponieważ nie mamy tu do czynienia z przypadkiem nowej zabudowy, organ pierwszej instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia analizy urbanistycznej ze szczególnym uwzględnieniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 2 - 5, co zaś się tyczy punktu 1 przywołanego przepisu to, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo -administracyjnym, organ administracji publicznej powinien dokonać analizy zmierzającej do wykazania czy planowana zmiana sposobu użytkowania, jej funkcja nie odbiega w sposób istotny od sposobu zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Z treści analizy urbanistycznej oraz z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika niezbicie, że w obszarze analizowanym istnieją nieruchomości zagospodarowane w sposób pozwalający na wywiedzenie wniosku, iż planowana zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego nie odbiega od funkcji występującej w obszarze objętym analizą. Organ pierwszej instancji wykazał, iż obok funkcji mieszkaniowej występuje także funkcja usługowa, w tym np., kościół, szkoła; są to usługi podstawowe, stanowiące uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej. Planowana inwestycja także mieści się w pojęciu usług podstawowych, uzupełniających mieszkalnictwo.

Organ pierwszej instancji wykazał także w przedłożonym materiale dowodowym, że planowana inwestycja kontynuuje parametry występujące w zabudowie objętej analizą urbanistyczną. Oprócz tego organ pierwszej instancji wykazał, ze planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, posiada wystarczające uzbrojenie w infrastrukturę techniczną, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi.

Organ zwrócił też uwagę na treść przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 - 5a, art. 54 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem, jeśli wniosek o ustalenie dotyczy warunków zabudowy pozostających w zgodzie z przepisami przywołanej ustawy i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że planowana przez p. Kolasińską inwestycja spełnia w całości dyspozycję przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 1 - 5 u.p.z.p.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu obszaru analizowanego, mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, gwarantującego zachowanie ładu przestrzennego przez takie kształtowanie przestrzeni, które stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w odpowiednich relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne oraz gospodarczo -społeczne i będzie odpowiadać wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Wyniki analizy stanowią uzasadnienie rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji w sprawie warunków zabudowy dla działki objętej wnioskiem, wobec tego w tym zakresie uwzględniają i wskazują konkretny rodzaj zabudowy poszczególnych działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego, oznaczenie linii zabudowy i szerokości elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym i średniej szerokości tych elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich, opisuja geometrię dachu występujących w obszarze analizowanym.

Analiza wskazuje wyżej wymienione parametry, ich określenie wynika z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania opartego na wyliczeniach matematycznych, analiza sporządzona w tej sprawie spełnia wymogi określone wyżej. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, sporządził wyniki analizy, które w sposób oczywisty wskazują na możliwość realizacji zamierzenia, którego ma zamiar podjąć się wnioskodawczyni.

W dalszej kolejności SKO odniosło się do zarzutów odwołania, iż organ pierwszej instancji nie powinien był dopuścić do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji powstałej w wyniku samowoli budowlanej, a nadto, że nie dokonał uzgodnienia inwestycji z ZDM P. przez brak postanowienia wydanego na podstawie art. 106 kpa. Zdaniem SKO, w toku postępowania organ pierwszej instancji wyjaśnił już szczegółowo tę kwestię skarżącemu, zatem ponawianie tego zarzutu w odwołaniu jest niezrozumiałe i ma zapewne na celu niepotrzebne przedłużanie postępowania administracyjnego lub jego całkowite zablokowanie. Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. - sygnatura akt 37/06, decyzji o warunkach zabudowy wymaga inwestycja już zrealizowana, wykonana bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Konsekwencją tego orzeczenia jest także zmiana przepisów w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zmiana dokonana została w dniu 6 grudnia 2008r. i dopuszcza ona możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej; traktowana jest ona jako hipotetyczna, jak zabudowa projektowana. W tym kontekście organ odwoławczy podkreślił, iż w tej sprawie chodzi o zmianę sposobu użytkowania obiektu bez zmiany jego cech fizycznych, bez zmiany konstrukcji.

Co zaś się tyczy drugiego zarzutu, wskazano, iż w przypadku niniejszej sprawy postanowienie uzgadniające inwestycję w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji jest niedopuszczalne, a to z uwagi na tożsamość organu uzgadniającego i rozstrzygającego wniosek inwestora. Takie stanowisko obu organów zgodne jest z linią orzeczniczą sądu administracyjnego. Organ pierwszej instancji zatem, ustalając warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, wziął pod uwagę pismo zarządcy drogi zarówno z dnia 7 października 2010r. jak i z dnia 25 maja 2009r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji odniósł się także do obaw skarżącej co do tego, że planowana inwestycja będzie generowała znaczny hałas i w zaskarżonej decyzji zawarł zapis mający na celu możliwie maksymalne zabezpieczenie posesji przy ulicy L. [...] przed tego rodzaju niedogodnością. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w przypadku zakłócania spokoju odwołującej przez użytkowników nieruchomości przy ulicy L. [...], ma ona możliwość skorzystania z pomocy odpowiednich służb - policji, straży miejskiej, służb ochrony środowiska.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w trakcie swojego postępowania organ pierwszej instancji zachował zasadę obiektywizmu, zawartą w art. 7 kpa, nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którą organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, powołując się na orzecznictwo. Organ dodał, iż decyzja o warunkach zabudowy nie narusza praw własności oraz interesów osób trzecich, nie jest pozwoleniem na budowę lecz dokumentem wskazującym na możliwy sposób zagospodarowania nieruchomości.

W podsumowaniu uznając, że organ pierwszej instancji zachował się w tej sprawie w zgodzie z przepisami prawa materialnego oraz w zgodzie z przepisami procesowymi, organ odwoławczy decyzję organu pierwszej utrzymał w mocy.

Skarżąca D.W., działając przez pełnomocnika adw. W.B. zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak sprawy [...] oraz utrzymaną tą decyzją w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2010 r., numer sprawy: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na lokal usługowy - niepubliczne przedszkole i pracownię artystyczno-edukacyjną dla dzieci, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...] obręb G., położonej w P. przy ul. L. [...]. Skarżąca wniosła o:

I. uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem:

107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzutów odwołania Skarżącej oraz odmowie ustosunkowania się do nich,

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na bezpodstawnym przyjęciu że wydana w niniejszej sprawie decyzja jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu legalizacyjnym,

art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 (zwanej dalej: u.p.z.p.) oraz art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi2 {zwanego dalej: p.p.s.a.) polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż inwestycja w niej opisana została już zrealizowana, zaś z wiążącej dla organów obu instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynikało, że nie można ustalić warunków zabudowy w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania została już zrealizowana,

4. art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej: rozporządzeniem Mlf oraz art. 153 p.p.s.a. polegającym na zastosowaniu tych przepisów do budynku już istniejącego pomimo, iż ww. przepisy dotyczą jedynie nowej zabudowy, co wynikało również z wiążącej dla organów obu instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07,

art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru przyległego do pasa drogowego wydanej bez jej uzgodnienia w formie postanowienia z właściwym zarządcą drogi tj. Zarządem Dróg Miejskich w P., pomimo, iż z wiążącej dla organów obu instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynikało, że decyzja nie może być wydana bez ostatecznego postanowienia Zarządu Dróg Miejskich w P. uzgadniającego przedmiotową inwestycję,

art. 54 pkt 2 lit. c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zawierającej nienależyte ustalenie warunków obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej,

art. 54 pkt 2 lit. d, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zawierającej nienależyte ustalenie wymagań dotyczących ochrony interesów Skarżącej, jako osoby trzeciej, poprzez brak określenia szczegółowych warunków jej ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas wywołany przez stałe przebywanie dużej liczby dzieci na nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja,

art. 64 w zw. z art. 56 zd. 1 u.p.z.p., art. 144 k.c. i art. 222 § 2 k.c. polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku jej zgodności z ww. przepisami,

9. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na wydaniu decyzji przed zapoznaniem się przez organ I instancji ze stanowiskiem Skarżącej co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

10. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, trwale niewykonalnej i wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenia polegały na pominięciu wskazania stron decyzji z wyjątkiem wnioskodawczyni,

11. art. 107 § 1 k.p.a., trwale niewykonalnej i wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenia polegają na pominięciu wskazania stron decyzji z wyjątkiem wnioskodawczyni i Skarżącej,

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej z naruszeniem art. 28 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na zaniechaniu należytego ustalenia stron postępowania,

art. 28 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynika sprawy, polegającym na zaniechaniu należytego ustalenia stron postępowania,

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a polegającym na pozbawieniu współwłaściciela budynku, w którym planowana jest inwestycja, tj. pana M.K., możliwości wzięcia udziału w postępowaniu przed organem I instancji, bez jakiejkolwiek winy z jego strony,

15.art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegającym na pozbawieniu współwłaściciela budynku, w którym planowana jest inwestycja, tj. pana M.K., możliwości wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym, bez jakiejkolwiek winy z jego strony,

16.art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegającym na pozbawieniu współwłaścicielki nieruchomości sąsiadującej z terenem, na którym planowana jest inwestycja, tj. pani A.M., możliwości wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym, bez jakiejkolwiek winy z jej strony, 17. z naruszeniem art. 17 ust. 2 i 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, polegającym na:

wydaniu postanowienia bez odbycia niejawnej narady składu orzekającego w należytej obsadzie osobowej,

braku podpisania postanowienia przez wszystkich członków składu orzekającego w należytej obsadzie osobowej,

braku wydania postanowienia w składzie trzyosobowym z należytą obsadą osobową,

II. uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2010 r., numer sprawy: [...], jako wydanej z naruszeniem:

art. 7, 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na bezpodstawnym przyjęciu że wydana w niniejszej sprawie decyzja jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu legalizacyjnym,

art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 153 p.p.s.a. polegającym na wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pomimo, iż inwestycja w niej opisana została już zrealizowana, zaś z wiążącej dla organu I instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynikało, że nie można ustalić warunków zabudowy w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania została już zrealizowana,

art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ml oraz art. 153 p.p.s.a. polegającym na zastosowaniu tych przepisów do budynku już istniejącego pomimo, iż ww. przepisy dotyczą jedynie nowej zabudowy, co wynikało również z wiążącej dla organu I instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07,

art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. polegającym na wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru przyległego do pasa drogowego bez jej uzgodnienia w formie postanowienia z właściwym zarządcą drogi tj. Zarządem Dróg Miejskich w P, pomimo, iż z wiążącej dla organu I instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22. sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynikało, że decyzja nie może być wydana bez ostatecznego postanowienia Zarządu Dróg Miejskich w P uzgadniającego przedmiotową inwestycję,

art. 54 pkt 2 lit. c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegającym na nienależytym ustaleniu warunków obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej,

art. 54 pkt 2 lit. d, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegającym na nienależytym ustaleniu wymagań dotyczących ochrony interesów Skarżącej, jako osoby trzeciej, poprzez brak określenia szczegółowych warunków jej ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas wywołany przez stałe przebywanie dużej liczby dzieci na nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja,

art. 64 w zw. z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. oraz art. 144 k.c. i art. 222 § 2 k.c. polegającym na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku jej zgodności z ww. przepisami,

art. 10 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy przed zapoznaniem się przez organ I instancji ze stanowiskiem Skarżącej co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

art. 107 § 1 k.p.a., trwale niewykonalnej i wydanej z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenia polegają na pominięciu wskazania stron decyzji z wyjątkiem wnioskodawczyni,

art. 28 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynika sprawy, polegającym na zaniechaniu należytego ustalenia stron postępowania,

11.art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegającym na pozbawieniu współwłaściciela budynku, w którym planowana jest inwestycja, tj. pana M.K., możliwości wzięcia udziału w postępowaniu przed organem I instancji, bez jakiejkolwiek winy z jego strony.

III. wstrzymanie - przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w PK - w całości wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak sprawy [...],

IV. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym

zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego,

ewentualnie, w razie nieuwzględnienia wniosku ad. 3 przez organ administracji,

V. wstrzymanie - przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu -

wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z

dnia [...] kwietnia 2011 r., znak sprawy [...].

W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy, podkreślając fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku z 22 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Po 171/07, uchylającego zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], oraz oddalenie skargi kasacyjnej na powyższy wyrok przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt: II OSK 1792/07.

Zdaniem Skarżącej, wydane po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Poznaniu z 22 sierpnia 2007 r., zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2010 r. są nieprawidłowe, a zatem powinny zostać uchylone w toku kontroli sądowej.

W pierwszej kolejności podniesiono, iż organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w istocie odmawiając odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Podkreślono, iż Kolegium nawet nie wspomniało w uzasadnieniu swej decyzji o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 171/07, pomimo, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu były dlań wiążące. Gdyby ww. wyrok organ II instancji uwzględnił, to zapewne uchyliłby decyzję organu i instancji, bowiem ta jest wadliwa.

Prezydent Miasta P. bezpodstawnie bowiem przyjął, że wydana w niniejszej sprawie decyzja jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu legalizacyjnym, mimo że wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony w dniu 10 lipca 2006 r., tj. w okresie gdy polski system prawa w ogóle nie przewidywał jakiegokolwiek postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Co więcej, w toku postępowania administracyjnego w I instancji zakończyło się ostatecznie jedyne postępowanie mogące skutkować legalizacją zaistniałej samowoli. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak sprawy: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał właścicielowi, pp. A. I M.K., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń, które obecnie użytkowane są jako placówka wychowawcza, mieszczących się na parterze i piętrze budynku położonego przy ul. L. [...] w Poznaniu, a które poprzednio były częścią składową budynku mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., znak sprawy: [...]. Skoro więc organy nadzoru budowlanego już ostatecznie rozstrzygnęły o konsekwencjach samowoli budowlanej w niniejszej sprawie i żadne postępowanie legalizacyjne na dany moment się nie toczyło, to konieczne było przestrzeganie przez organy obu instancji tak brzmienia art. 59 ust. 1 u.p.z.p., jak i wiążącej dla nich oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07.

Odnośnie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. skarżąca stwierdza, iż przepis ten umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Nie można jednak ustalić warunków zabudowy w sytuacji, gdy zmiana sposobu użytkowania została już zrealizowana (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1997 r., II SA/Gd 834/96, Lex nr 44165). Skoro więc jedyną podstawą prawną do wydania decyzji organów obu instancji jest art. 59 ust. 1 u.p.z.p., to ich wydanie jest bezprzedmiotowe.

Organy obu instancji nie respektowały jednak ani powyższego przepisu, ani też art. 153 p.p.s.a. Decyzje w I i II instancji zostały wydane pomimo, iż z wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynikało, że nie można ustalić warunków zabudowy w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania została już zrealizowana. Prezydent błędnie założył, że zmiana stanu prawnego dotycząca możliwości legalizacji samowoli budowlanej dotyczy niniejszego przypadku i w efekcie naruszył wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę związania organu oceną prawną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaś utrzymało w mocy decyzję Prezydenta, w ogóle tą kwestią się nie zajmując.

Ponadto, z uzasadnienia decyzji obu instancji wynika jasno, iż oba organy błędnie zastosowały w niniejszej sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Mlf. Przepisy te dotyczą jedynie nowej zabudowy i nie znajdują zastosowania do budynku już istniejącego. I w tym przypadku, sprzecznie z art. 153 p.p.s.a., naruszono wiążącą dla obu organów ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07.

Wskazano także, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi [art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), to jest z Zarządem Dróg Miejskich. Uzgodnienia takie winny być dokonane w trybie art. 106 k.p.a., a więc zajęcie stanowiska powinno nastąpić w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie [art. 106 § 5 k.p.a.). Natomiast Zarząd Dróg Miejskich nie dokonał uzgodnienia w formie postanowienia, a jedynie zwykłego pisma. Postępowanie takie prowadzi do naruszenia praw strony niniejszego postępowania, choćby w zakresie możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia zarządcy drogi. Nawet przyjmując koncepcję tożsamości organu rozstrzygającego w sprawie w I instancji i organu uzgadniającego, zauważyć należy, iż u.p.z.p. statuuje zarządcę drogi jako organ w znaczeniu funkcjonalnym, przyznając mu - w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. -kompetencję do wyrażania opinii w formie uzgodnień. Tym samym, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka wyrażona w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., a zatem organ nie uzyskał koniecznych do wydania decyzji uzgodnień. Doszło też do naruszenie art. 153 p.p.s.a., gdyż z wiążącej dla organów obu instancji oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt: II SA/Po 171/07, wynika jednoznacznie, że decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być wydana bez ostatecznego postanowienia Zarządu Dróg Miejskich w P. uzgadniającego przedmiotową inwestycję. Stan prawny w tej kwestii nie uległ żadnej zmianie, a co za tym idzie, powyższa ocena prawna wiąże w niniejszej sprawie nie tylko organy administracji I i II instancji, lecz nawet sam Sąd.

Zdaniem skarżącej, także rozstrzygnięcie w zakresie ochrony interesów osób trzecich w żaden sposób nie gwarantuje należytej ochrony jej interesów. Sentencja decyzji I -instancyjnej jedynie w sposób ogólnikowy wypowiada się w kwestii tej ochrony, wskazując na konieczność przedsięwzięcia przez inwestora zabiegów technicznych w kierunku maksymalnej izolacji akustycznej od strony sąsiedniej nieruchomości (ul. L. [...]). Brak jednak określenia szczegółowych warunków ochrony Skarżącej przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas wywołany przez stałe przebywanie dużej liczby dzieci na nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja. Stanowi to naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., powielone następnie przez SKO.

Natomiast zgodnie z art. 64 w zw. z art. 56 zd. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organy obu instancji nie zauważyły jednak, że przepisami takim są także przepisy prawa cywilnego, w tym chociażby art. 144 k.c, zgodnie z którym właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jeśli więc jest tak, że dana inwestycja z samej swojej natury zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad w/w przeciętną miarę i nie da się zapewnić jej zgodności z przepisami o ochronie własności, to nie powinno się wydawać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, lecz o odmowie ich ustalenia.

Organ I instancji naruszył nadto, przy wydawaniu swej decyzji, art. 10 k.p.a. Jego decyzja została bowiem wydana przed zapoznaniem się ze stanowiskiem Skarżącej co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jest to ewidentne naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W tym kontekście podkreślono brak odniesienia się do tego zarzutu ze strony SKO.

Uargumentowano także wady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w ogóle oznaczenia stron postępowania innych niż wnioskodawczyni, odsyłając w tym zakresie - w dopisku umieszczonym po pouczeniach o środkach zaskarżenia - do tzw. rozdzielnika w aktach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze również pominęło wskazanie stron swojej decyzji, z wyjątkiem wnioskodawczyni i Skarżącej. Zamiast tego wymieniło - również w formie dopisku umieszczonego po pouczeniach o środkach zaskarżenia - 4 podmioty, które mają otrzymać zaskarżoną decyzję. Brak oznaczenia stron - w decyzji o charakterze merytorycznym, rozstrzygającej o prawach i obowiązkach stron - może być usunięty jedynie przez wydanie nowej decyzji. Praktyka organów obu instancji jest więc wprost odrzucana w judykaturze, gdzie wskazuje się, iż jest to co najmniej naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a skutkujące koniecznością uchylenia danej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Powyższe naruszenia wiążą się z kolejnym, jakim jest zaniechanie - wbrew treści art. 28 k.p.a. i jasnego stanowiska orzecznictwa i literatury - należytego ustalenia przez organy obu instancji stron niniejszego postępowania. W uzasadnieniu obu decyzji próżno szukać jakichkolwiek rozważań dotyczących ustalenia zakresu oddziaływań zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawczym, tylko zaś w ten sposób dojść by można do określenia kręgu osób, których prawa do korzystania z nieruchomości mogą zostać naruszone (tak: wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r. II OSK 917/09, LEX nr 597957). Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały pozbawieniem współwłaściciela budynku, w którym planowana jest inwestycja, tj. pana M.K., możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji, bez jakiejkolwiek winy z jego strony. Identyczna sytuacja spotkała w postępowaniu odwoławczym panią A.M., tj. współwłaścicielkę nieruchomości sąsiadującej z terenem, na którym planowana jest inwestycja. Powyższe naruszenie stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jest podstawą do uchylenia zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Przyczyny powyższych - rażących wszak - naruszeń, Skarżąca dopatruje się w nie znajdującej jakiegokolwiek umocowania prawnego, zmianie członka składu orzekającego w niniejszej sprawie. O ile bowiem skierowane do Skarżącej postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy wydane zostało i podpisane m. in. przez członka kolegium A.K.-M., to sama decyzja wydana została m. in. przez członka kolegium A.B. Obowiązujące przepisy nie przewidują jakichkolwiek zmian w składzie orzekającym w danej sprawie, a co za tym idzie należy stwierdzić, że zmiany takie nie są dopuszczalne. W tej sytuacji, brak uczestnictwa członka Kolegium A.K.-M. w niejawnej naradzie składu orzekającego oznacza, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 17 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Nie wszyscy bowiem członkowie składu orzekającego wzięli udział w naradzie, zaś zamiast jednego z nich w dyskusji i głosowaniu uczestniczyła osoba nieuprawniona tj. członek kolegium A.B. Decyzja nie została także podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego w należytej obsadzie osobowej, tj. zamiast podpisu członka Kolegium A.K.M. figuruje na niej podpis członka kolegium A.B. Stanowi to naruszenie art. 17 ust. 5 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy przez Kolegium orzekające w składzie wyznaczonym z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie zasad (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt: II SA/Lu 621/09, LEXnr 559768).

W dalszej kolejności uzasadniono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO, organ odwoławczy) z [...].04.2011 r. nr [...] (dalej zaskarżona decyzja z [...].04.20011 r.) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z [...].11.2010 r. (dalej decyzja organu I instancji z [...].11.2010 r.). Zarzuty skargi z szeroko ujętymi podstawami, dotyczą w istocie trzech kwestii. Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu oraz organowi I instancji niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA z 22.08.2007 r. sygn. akt II SA/Po 171/07 i niewykonanie wytycznych tam zawartych. Kolejny zarzut dotyczy bezpodstawnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu legalizacyjnym. Nadto skarżąca formułuje szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania związanych z nieprawidłowym doręczeniem decyzji dwom stronom, co pozbawiło je udziału w postępowaniu, a także z wadami procedury orzekania przez SKO.

1. Rozpoznając podstawowy zarzut skargi, dotyczący niezastosowania się przez organ odwoławczy oraz organ I instancji do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA z 22.08.2007 r. sygn. akt II SA/Po 171/07 i niewykonania wytycznych tam zawartych, przypomnieć należy, iż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygn. akt SA 527/97, LEX 47275). Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Kontrola Sądu dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego, jak też stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. W przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, odpada związanie oceną prawną wyrażoną w wydanym przez Sąd wyroku. Trzeba przy tym zaznaczyć, że zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów dotyczyć będzie istotnych jego elementów. Ocena prawna sformułowana w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, o której mowa w art. 153 ppsa wiąże organ oraz ten sąd co do zastosowania prawa materialnego w danej sprawie na tle konkretnie poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny, co oznacza, że moc wiążąca tej oceny ustaje w przypadku, gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy dojdzie do zmiany jej istotnych okoliczności faktycznych, która to zmiana dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymaga odmiennego zastosowania przepisów prawa materialnego, podlegających tej ocenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1170/08). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu jest bowiem wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

Mając na uwadze powyższe przypomnieć należy, iż WSA w Poznaniu w ww. prawomocnym wyroku z 22.08.2007 r. uznał, że w sprawie zastosowanie mają art. 59 ust. 1, art. 53 w związku z art. 64 ust. 1 upzp oraz art. 71 Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od dnia 26.09.2005 r. W odniesieniu do art. 59 ust. 1 upzp, który stanowi: "Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy", Sąd powołał się na utrwalone orzecznictwo. W konsekwencji Sąd stwierdził, iż nie można ustalić warunków zabudowy w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania została już zrealizowana. Sąd uznał także, iż błędne było zastosowanie przez organy art. 61 upzp oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. u. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r.), skoro ww. przepisy dotyczą jedynie nowej zabudowy, a nie budynku już istniejącego. Sąd I instancji stwierdził również, iż organy ostatecznie nie zbadały, czy w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W tym świetle skarżąca zarzuca, że organ I instancji, po stwierdzeniu, iż doszło do samowolnej zmiany użytkowania budynku, ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego obiektu budowlanego, nadto zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r.), przez co naruszył regułę zawartą w art. 153 p.p.s.a., zaś organ II instancji zaakceptował takie orzeczenie.

Organ I instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, oparte głównie na art. 59 ust. 1 i ust. 2 upzp, powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20.12.2007 r. , sygn. akt P 37/06 i jego konsekwencje dla stosowania art. 59 upzp, a organ II instancji zaakceptował takie rozumowanie i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji. Organy przyjęły, że od orzeczenia WSA w Poznaniu z 22.08.2007 r., na skutek wydania wyroku TK z 20.12.2007 r., stan prawny uległ zmianie. Jak pisze w uzasadnieniu swojej decyzji z 05.11.2010 r. organ I instancji, konsekwencją powyższego orzeczenia TK była nowelizacja ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane, dokonana w dniu 06.12.2008 r. (art. 48 ust. 3 pkt 1), w taki sposób, iż dopuszczono możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. W związku z powyższym organ uznał, że jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla już zrealizowanej przedmiotowej inwestycji.

Ustosunkowując się do powyższego, z powołaniem się na wcześniejsze komentarze dotyczące art. 153 p.p.s.a., orzekający Sąd nie podziela stanowiska, iż w zakresie regulacji, która stanowiła podstawę prawną decyzji kontrolowanych wcześniej przez WSA w Poznaniu, co znalazło wyraz w wyroku z 22.08.2007 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego. Należy podkreślić, iż – jak wskazał organ I instancji w decyzji z [...].11.2010 r., zmiana dotyczyła ustawy Prawo budowlane (art. 48), a zaskarżona decyzja i decyzją ja poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów upzp: art. 59. To, że obie ustawy: Prawo budowlane i upzp zawierają uregulowania dotyczące ustalenia warunków zabudowy i decyzji w tym przedmiocie ( w doktrynie wskazuje się, że z założenia obie ustawy winny stanowić spójny system prawny, normujący proces inwestycyjny, zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck Warszawa 2008 r., s. 465), nie może uzasadniać wniosku, iż zmiana określonego przepisu Prawa budowlanego pociąga za sobą, niejako automatycznie, zmianę upzp w sytuacji, skoro brak określenia zakresu zmiany w tej drugiej ustawie. W nawiązaniu do powyższego należy dodać, iż orzekającemu Sądowi znany jest wyrok NSA z 26.08.2010 r. (II OSK 756/09, LEX nr 824446), w którym wskazuje się na wpływ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20.12.2007 r., sygn. akt P 37/06, na wykładnię i stosowanie przepisów upzp, w tym art. 59. W wyroku tym podkreśla się jednak, iż chodzi prawidłową wykładnię wskazanych przepisów upzp, o nie o zmianę stanu prawnego ww. wskazanym zakresie. Zaś sama zmiana wykładni przepisów prawnych nie jest podstawą do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku, w sytuacji związania na podstawie art. 153 ppsa.

Skoro, zdaniem orzekającego tu Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność zmiany stanu prawnego, to pozostaje ocenić zaskarżoną decyzję pod kątem związania poglądami prawnymi i wytycznymi zwartymi w wyroku WSA w Poznaniu z 22. 08. 2007 r. Sąd stwierdza, iż organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał, że przedmiotowy budynek użytkowany jest na potrzeby przedszkola. Wobec powyższego ustalenia, w świetle wyroku WSA w Poznaniu z 22. 08.2007 r., organowi nie wolno było wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy dla dokonanej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego. Wydanie przez Prezydenta Miasta P. decyzji w dniu [...] 11.2010 r. na podstawie art. 59 ust. 1 i ust. 2 upzp stanowiło zatem naruszenie art. 153 ppsa; także organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, uchybił regule zawartej w art. 153 p.p.s.a.

2. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uznania przez organy, iż wyrażenie przez zarządcę drogi stanowiska w formie pisma, spełnia wymóg uzgodnienia unormowany w art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp, Sąd ma następujące spostrzeżenia. Skarżąca twierdzi, iż organy nie zastosowały do poglądu prawnego w tej kwestii wyrażonego przez WSA w Poznaniu w wyroku z 26.08. 2010 r. Należy przypomnieć, iż w postępowaniu kontrolowanym poprzednio przez WSA w Poznaniu, zarządca drogi uzgodnił decyzję ustalająca warunki zabudowy w formie postanowienia, które w dniu wydania decyzji nie było ostateczne. Jak wyraźnie wynika z wywodu zawartego w wyroku z 22.08.2007 r., orzekający wówczas Sąd I instancji nie sformułował stanowiska co do tego, że wymaganą formą uzgodnienia warunków zabudowy z zarządcą drogi jest postanowienie, tyko uznał, iż przedwczesne jest wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skoro postanowienie uzgodnieniowe jest nieostateczne. Zatem wypowiedź WSA w Poznaniu w wyroku w dniu 22.08.2007r. w tym zakresie wiązać należy z określonym stanem faktycznym, w którym Sąd orzekał, a nie przydawać jej funkcję wytycznych dotyczących ponownego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

3. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu legalizacyjnym, należy przyznać stronie skarżącej rację, ponieważ z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, na jakiej podstawie organ w sentencji decyzji organu użył sformułowania: "ustalam następujące warunki zabudowy dla legalizacji samowolnej dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku." W części uzasadnienia dotyczącej stanu faktycznego wskazuje się tylko, iż w dniu 10.07.2006 r. wpłynął wniosek A.K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. Należy wskazać, iż aktach organu I instancji (część 2) znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...].06.2009 r. nr [...] r. wydane na podstawie art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, wstrzymujące pp. A. i M.K. użytkowanie przedmiotowego budynku o funkcji niepublicznego przedszkola i pracowni artystyczno-edukacyjnej dla dzieci, oraz nakładające na ww. właścicieli budynku określone obowiązki. W ww. aktach znajduje się też decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...].09.2008 r. nr [...] nakazująca właścicielom pp. AI i M.K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń, które obecnie użytkowane są jako placówka wychowawcza, a poprzednio były częścią składowa budynku mieszkalnego.

W tym kontekście przywołać należy kolejny argument skargi, iż "(...) zakończyło się jedyne postępowanie mogące skutkować legalizacją zaistniałej samowoli" - ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...].09.2008 r. nr [...], nakazującą A. i M.K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń. W nawiązaniu do powyższego uwzględnić jednak należy, na co słusznie uwagę zwrócił pełnomocnik strony skarżącej, iż NSA wyrokiem z 05.05.2011 r. (sygn. akt II OSK 785/10, LEX nr 945942) uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 27.11.2009 r. (sygn. akt II SA/ Po 10/09, LEX nr 635230) w sprawie ze skargi A.K. i M.K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...].11.2008 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...].09.2008 r. nr [...] nakazującą A. I M.K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń. Z uwagi na podnoszoną w skardze argumentację, związaną z postępowaniem legalizacyjnym w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, warto wskazać też na załączone do akt sądowych postanowienie WWINB z [...].06.2011 r. nr [...] orzekające umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego z uwagi na niewykonanie przez pp. A.K. i M.K. nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń, z uwagi na uchylenie przez NSA ww. wyrokiem z 05.05.2011 r., decyzji w przedmiocie nałożenia ww. nakazu.

Zdaniem orzekającego Sądu, który w tej kwestii podziela pogląd skarżącej, nie można pominąć w niniejszej sprawie wątku postępowania legalizacyjnego, tym bardziej, że sama skarżąca powołuje się na podjęte w tym postępowaniu decyzje. Nie sposób nie dostrzegać związku między postępowaniem legalizacyjnym i postępowaniem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (choć dotyczą one różnych spraw w rozumieniu materialnoprawnym), skoro oba dotyczą tego samego obiektu, a konkretnie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.

W tym kontekście, za wadę obu decyzji uznać można brak pełnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy administracyjnej. Nie wiadomo, czy wnioskodawczyni wystąpiła w zwykłym trybie o ustalenie warunków zabudowy, czy w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, na co wskazuje sentencja decyzji organu I instancji.

Należy dodać, iż kwestia relacji obu postępowań nie była przedmiotem oceny poprzednio orzekającego WSA w Poznaniu, a zatem wyrok z 22.08.2007 nie zawiera wypowiedzi w tym zakresie. Stąd też, orzekający w niniejszej sprawie Sąd może wyrazić swój pogląd prawny; pogląd ten powinien mieć znaczenie w ramach ponownego rozpoznania sprawy. Sąd jest zdania, iż w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej nie można pominąć późniejszych faktów, jakie nastąpiły po wydaniu prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 22.08.2007r., Sąd ma na myśli wyrok NSA z dnia 05.05.2011 r., sygn. akt II ISK 785/10. Wyrok ten, uchylający zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...].09.2008 r. nr [...] nakazującą A. I M.K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń, stanowi zdarzenie procesowe, które ma wpływ na istotne okoliczności niniejszej sprawy administracyjnej. Związku z tym, Sąd zwraca uwagę na pogląd piśmiennictwa, iż zmieniające się okoliczności sprawy mogą spowodować nieaktualność w części lub w całości oceny wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C. H. BECK, Warszawa 2011, s. 547). W tym kontekście, w niniejszej sprawie pojawia się kwestia celowości (przedmiotowości) prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla "samowolnie" dokonanej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy NSA w ww. wyroku z 05.05.2011 r. uznał, iż brak podstaw do nakazania przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania tego budynku.

4. Odnosząc się do zarzutów procesowoprawnych, Sąd w pierwszej kolejności ustosunkuje się do kwestii naruszenia prawa stron do udziału w postępowaniu, co – zdaniem skarżącej - stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 par. 1 pkt lit b/ p.p.s.a.

Rację ma skarżąca, iż tak organ I instancji, jak i organ II instancji nie dochowały należytej staranności w ustaleniu kręgu osób, którym winny doręczyć wydane decyzje oraz w doręczaniu decyzji. Jak wynika z akt sprawy, w wykazie stron załączonym do decyzji I instancji nie wymieniono M.K. – męża strony A.K., współwłaściciela przedmiotowej działki [...], na której posadowiony jest dom bliźniaczy, którego dotyczy niniejsza sprawa o ustalenie warunków zabudowy w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku. W wykazie umieszczono natomiast A.M., żonę G.M.; oboje są współwłaścicielami sąsiedniej nieruchomości – działki nr [...]. Decyzji nie doręczono (brak zwrotek) ani M.K., ani A.M.. W związku z powyższym, odnośnie M.K. Sąd zauważa, na podstawie wiedzy dotyczącej innych postępowań związanych z użytkowaniem przedmiotowego budynku, iż zasadnie można domniemywać, że M.K. – jako współmałżonek strony zainteresowanej ustaleniem warunków zabudowy dla budynku, którego jest współwłaścicielem, miał wiedzę o toczącym się postępowaniu, Wskazuje na to m. in. fakt, iż wyrok WSA w Poznaniu z 27.11.2009 r. - sygn. akt II SA/Po 10/09, w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zapadł na skutek wniesienia skargi przez A.K. i M.K., także wyrok NSA z 05.05.2011 r. – sygn. akt II OSK 785/10, uchylający ww. wyrok WSA, zapadł po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.K. i M.K. Z kolei, w kwestii udziału w postępowaniu A.M. w postępowaniu przed organem I instancji, nie można, zdaniem Sądu, zarzucić organowi pominięcia tej osoby w postępowaniu (jest wskazana jako strona w wykazie stron), natomiast można zarzucić nieprawidłowe doręczenie decyzji. Jeśli zaś chodzi o zapewnienie udziału obu ww. osób w postępowaniu przed organem II instancji, to w odniesieniu do M.K. Sąd pozostaje przy stanowisku wyrażonym wyżej. Natomiast w odniesieniu do A.M. Sąd stwierdza, iż w piśmie przekazującym odwołanie od decyzji organu I instancji wymieniono tę osobę, wobec czego nie można uznać, iż nie była ona stroną postępowania odwoławczego. Jednak nie doręczono tej stronie decyzji organu II instancji, czym naruszono przepisy o doręczaniu pism. Nie bez znaczenia praktycznego jest natomiast fakt, iż adres zamieszkania A.M. jest tożsamy z adresem G.M., któremu obie decyzje doręczono prawidłowo. W kontekście tych okoliczności, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt lit b/ ppsa.

W myśl tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czyli w szczególności wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 145 par. 1 k.p.a. W myśl art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych.

W literaturze przedmiotu i orzecznictwie wyrażono pogląd, że dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b/ nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (tak T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 664; tak też wyrok SN z dnia 04.12.2000 r., III RN 200/01, OSNP 2003/24/582). Prezentowany jest również pogląd odmienny, przyznający tylko niesłusznie pominiętej ("poszkodowanej") stronie prawo podnoszenia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. (tak np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 339 i tam przywołane orzecznictwo). W tej kwestii, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z 15.09.2011 r., sygn. akt IV SA/po 520/11. W ww. wyroku przyjęto, iż: "(...) przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie dają dostatecznych podstaw do sformułowania jednej, uniwersalnej odpowiedzi na pytanie, czy dla zastosowania tych przepisów przez sąd administracyjny w konkretnym przypadku konieczne jest zgłoszenie przez zainteresowaną (pominiętą) stronę stosownego żądania lub zarzutu. Mając na względzie fakt, iż celem (ratio legis) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. jest przede wszystkim ochrona obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu..., s. 338), to, zdaniem Sądu, możliwość zastosowania tego przepisu w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy uzależniać od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności od stwierdzenie istnienia (bądź braku): wadliwości działania ("zawinienia") organu administracji, wiedzy pominiętej strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym (i ewentualnie wyrażonej przez nią woli co do wzruszenia zaskarżonego aktu), a także od oceny "korzystności" kontrolowanego aktu z punktu widzenia interesu strony pominiętej."

Przyjmując powyższy pogląd prawny oraz uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy, Sąd nie widzi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b/ ppsa, co nie przeczy uznaniu, iż postępowanie było prowadzone z uchybieniem przepisów postępowania, zwłaszcza dotyczących doręczenia pism stronom.

5. Kolejny zarzut procesowoprawny sprowadza się do stwierdzenia, że skład SKO nie orzekał "w należytej obsadzie". Skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art. 17 ust. 2 i 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, dalej ustawa o SKO). Zdaniem skarżącej, ww. naruszenie polega na tym, że postanowienie o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy i decyzja wydane zostały w innym składzie osobowym, a konkretnie, oba akty podpisało dwóch tych samych członków składu, natomiast zmienił się członek trzeci. Według skarżącej, skoro przepisy nie przewidują jakichkolwiek zmian w składzie orzekającym, to zmiany takie są niedopuszczalne. Dalej jednak skarżąca wskazuje na brak uczestnictwa jednego członka Kolegium (A.K.M., która podpisała postanowienie) w niejawnej naradzie składu orzekającego, którego miejsce w dyskusji i głosowaniu zajął inny członek kolegium (A.B.). Zdaniem Sądu, skarżąca może mylić postanowienie wydane w trybie art. 36 § 1 k.p.a. w dniu [...]. 01. 2011 r. z Protokołem z posiedzenia w sprawie [...], jednak powodem takiej ewentualnej pomyłki może być niestarannie prowadzona dokumentacja postępowania przed SKO. M. in. niezrozumiałym jest, dlaczego na "Protokole z posiedzenia" w sprawie [...] widnieje data (jak odczytuje Sąd) [...].04.2011 r., skoro decyzja zapadła w dniu [...].04.2011 r.

Należy wskazać, iż w myśl art. 18 ust. 2 ustawy o SKO, zasady wyznaczania składów orzekających określa regulamin organizacyjny SKO. Na wezwanie Sądu, SKO w Poznaniu przesłało uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne Kolegium w dniu 17.01.2001 r. W myśl § 30 pkt 2 i 5 ww. Regulaminu, Kolegium wydaje orzeczenia po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia. Orzeczenia podpisują wszyscy członkowie składu. Sąd zauważa, iż w aktach organu odwoławczego brak jest zarządzenia o wyznaczeniu składu do przedmiotowej sprawy (§ 31 pkt. 2 ww. Regulaminu). Powyższe, w połączeniu z datą Protokołu z posiedzenia, wskazującą na obrady po dniu wydania decyzji w sprawie, stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a.).

4. Spośród pozostałych zarzutów, Sąd nie podziela stanowiska skargi, iż wpływ na wynik sprawy mógł mieć fakt, iż organ odwoławczy nie przytoczył w uzasadnieniu swojej decyzji zarzutów odwołania, przy czym nie można też zgodzić się twierdzeniem, że SKO nie wskazało na podniesione zarzuty. Sąd nie podziela również opinii, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów i argumentacji odwołania, choć mógł to uczynić bardziej wyczerpująco. SKO spełniło jednak wymogi określone w tym zakresie w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że kwestie podniesione w odwołaniu były przedmiotem szczegółowego uzasadnienia decyzji organu I instancji. Jedyny zarzut, do którego organ odwoławczy się nie ustosunkował, to naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., polegające na tym, iż Prezydent Miasta P. nie poczekał na korespondencję strony, wydając decyzję. Naruszenie to jednak, w świetle akt administracyjnych, w tym notatki służbowej z 08.11.2010 r. (k-433), nie pozbawiło strony możliwości wypowiedzenia się w sprawie i nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie podziela też opinii skarżącej, iż decyzja organu I instancji naruszyła art. 54 pkt 2 lit d/ w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, w związku z nienależytym ustaleniem wymagań dotyczących ochrony interesów skarżącej poprzez brak określenia szczegółowych warunków jej ochrony przed hałasem, wywołanym obecnością dzieci na sąsiedniej działce. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu odwoławczego, iż interesy skarżącej zostały na tym etapie zabezpieczone poprzez warunek określony w pkt 2 lit. g/ decyzji.

Podsumowując, choć część zarzutów skargi uznana została za nietrafne, to w ramach oceny zaskarżonej decyzji pod kątem związania oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu z 22.08.2010 r., orzekający Sąd stwierdza naruszenie art. 153 p.p.s.a., co uzasadnia uchylenie decyzji organu II i I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w tym związane z wyrokiem NSA z dnia 05.05.2011 r., sygn. akt II ISK 785/10, rozważając możliwość umorzenia postępowania, a prowadząc postępowanie będzie stosował wszystkie reguły procesowe, ujęte w przepisach k.p.a., przy czym w sytuacji rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy - także reguły zawarte w ustawie o SKO i w Regulaminie Organizacyjnym SKO.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji, o wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.