Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1430/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235, art. 235 ppkt 2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2014r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) nie stwierdził u K. K. choroby zawodowej, przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks Pracy.

Organ wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, Poradnię Chorób Zawodowych, oraz orzeczenie lekarskie [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy, a także dodatkową opinię lekarską z IMP.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, K. K. zatrudniony był w następujących miejscach: od [...] 1978r. do [...] 1981r. w Stoczni (obecnie Stocznia Gdańska), na stanowisku początkowo ucznia spawacza (do [...] 1978r.), a później spawacza elektrycznego; od [...] 1981r. do [...] 1981r. w Przedsiębiorstwie (zakład zlikwidowany), na stanowisku montera; od [...] 1981r. do [...] 1983r. w Wytwórni (zakład zlikwidowany), na stanowisku pracownika fizycznego i od [...] 1983r. do [...] 1984r. w zakładzie [...] (zakład zlikwidowany), na stanowisku pracownika fizycznego; od [...] 1986r. do [...] 1990r. w Przedsiębiorstwie (zakład zlikwidowany), na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego; od [...] 1991r. do [...] 1994r. prowadził własną działalność gospodarczą - handel okrężny warzywami, a później obuwiem; od [...] 1998r. do [...] 2007r. w Telewizji Polskiej [...], na stanowisku asystenta technicznego, kierowcy; od [...] 2007r. do [...] 2007r. w "T" (obecnie T.), na stanowisku technika systemów audio-video-kierowcy i od [...] 2011r. do końca 2011r. w I., na stanowisku prezesa zarządu.

Jak wskazał organ pierwszej instancji, niniejsza sprawa rozpoznawana jest ponownie, w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w dniu 2 sierpnia 2013r. wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1159/12, uchylającego decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2012r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, utrzymującą w mocy decyzję PPIS z [...] lipca 2012r. nr [...]. Organ wskazał, że wykonując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku, zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o zweryfikowanie orzeczenia z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod kątem rozważenie możliwości jego zmiany. Organ zwrócił się ponadto do Instytutu Medycyny Pracy o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W odpowiedzi, Instytut poinformował organ, że dokonano komisyjnej oceny przebiegu zatrudnienia K. K. oraz analizy narażenia zawodowego, obejmującej zarówno wywiad zebrany z pacjentem, jak i opisy sporządzone przez PPIS w karcie oceny narażenia zawodowego.

Zgodnie z informacją udzieloną przez IMP, w trakcie hospitalizacji K. K. w lipcu 2011r. przeprowadzono specjalistyczną konsultację ortopedyczną, w wyniku której rozpoznano zespół ciasnoty podbarkowej z następowym ograniczeniem ruchomości obu barków, w większym nasileniu po stronie prawej, zmiany zwyrodnieniowe stawów barkowo-obojczykowych o większym nasileniu po stronie prawej. Z analizy narażenia zawodowego wynika, że badany nie wykonywał ruchów monotypowych w stawach barkowych stwarzających ryzyko rozwoju choroby zawodowej układu ruchu, poz.19.4 wykazu chorób zawodowych. Zatem nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. IMP nie znalazł podstaw do zmiany przyjętych ustaleń.

Biorąc pod uwagę miejsca zatrudnienia badanego, ustalono, że w przypadku pracy wykonywanej w latach 1998-2007 w T., badany nie przenosił ciężaru większego, niż dopuszczalny ciężar, jaki może przenosić mężczyzna, wykonywał ponadto pracę dynamiczną, zróżnicowaną, wymagającą zaangażowania wielu stawów i grup mięśniowych, nie tylko struktur anatomicznych tworzących bark, a tym bardziej jedynie bark prawy. Poza tym, obowiązkiem służbowym, dominującym niemalże przez cały okres zatrudnienia badanego w T. było prowadzenie samochodu służbowego. W przypadku zatrudnienia w T. w okresie od [...] 2007r. do [...] 2007r., uznano, że nie jest możliwe, aby w ciągu czterech miesięcy wykonywania jakiejkolwiek pracy doszło do rozwoju przewlekłego schorzenia układu ruchu, jakim jest przewlekłe zapalenie okołostawowe barku.

IMP wskazał ponadto, że osobą uprawnioną do orzekania o chorobach zawodowych jest lekarz specjalista medycyny pracy zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia. W procesie orzeczniczym prowadzonym w przedmiotowej sprawie, takie orzeczenie wydał lekarz chorób wewnętrznych i specjalista medycyny pracy zatrudniony w jednostce orzeczniczej II stopnia, tj, IMP.

Zgodnie z sugestią IMP, organ pierwszej instancji zwrócił się z prośbą do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o przeprowadzenie dodatkowej konsultacji celem zasięgnięcia innej, niezależnej opinii w innej jednostce orzeczniczej II stopnia, tj. w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowej. Urząd Marszałkowski nie znalazł jednak uzasadnienia dla sfinansowania badania w innej jednostce orzeczniczej II stopnia.

K. K. zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art. 7, art. 77 § 1 – 4, art. 76a § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz 84 § 1.

Odwołujący się podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wytycznych wprost wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2013r., nie uzyskano bowiem informacji wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Zdaniem odwołującego się, nie przeprowadzono nowego dowodu z opinii biegłych specjalistów z zakresu medycyny pracy, nie uzupełniono materiału dowodowego o zwrócenie się o wydanie opinii uzupełniającej do Instytutu Medycyny Pracy, ani także nie przesłuchano lekarzy sporządzających opinię instytutu na okoliczności zakreślone orzeczeniem Sądu Administracyjnego. Nie zostały ponadto zgromadzone w niniejszej sprawie odpowiednie dowody pozwalające wyjaśnić istotę postępowania tj. czy występuje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym u odwołującego się schorzeniem i chorobą zawodową.

Odwołujący się podniósł, że w niniejszej sprawie nie został przeprowadzony mający istotne znaczenie dowód dotyczący pracy w godzinach nadliczbowych, co ma kluczowe znaczenia dla oceny schorzenia chorobowego pod kątem narażenia na czynniki chorób zawodowych.

Odwołujący się wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów PIP o znaku [...] oraz orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] listopada 2013 r.

Decyzją z [...] października 2015 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1502 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1379), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji pierwszej instancji, uznał bowiem, że wydający ją organ uwzględnił wszystkie materiały dowodowe niezbędne do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej tj. wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego oraz wielokrotnie wydawane opinie lekarskie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że organ pierwszego stopnia zwrócił się do jednostek orzeczniczych o uzupełnienie wydanych orzeczeń. Powiatowy Inspektor wnioskował ponadto o przeprowadzenie ponownego badania odwołującego się w jednostce orzeczniczej II stopnia, jednakże brak było ku temu przesłanek. Ponadto w toku postępowania odwoławczego Wojewódzki Inspektor zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy o ocenę dokumentacji z kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy w dniach [...] – [...]2007 r. w Telewizji oraz w nawiązaniu do zaleceń wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wniósł o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące zmian zwyrodnieniowych stwierdzonych u K. K. oraz istnienia dużego prawdopodobieństwa, że choroba układu ruchu odwołującego się została spowodowana sposobem wykonywania pracy. Instytut złożył szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej sprawy z uwzględnieniem pracy odwołującego się w godzinach nadliczbowych. Instytut nie znalazł żadnych merytorycznych podstaw do zmiany orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Organ wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy całościowej dokumentacji w sprawie uznał, że dodatkowa konsultacja i wydanie orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego pozwoli rozwiać wszelkie wątpliwości w kwestii etiologii schorzenia odwołującego się. Jak wynika z orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], jednostka orzecznicza drugiego stopnia, uwzględniając dane z dostępnej dokumentacji medycznej, wyniki aktualnych badań oraz ocenę narażenia zawodowego pod kątem charakteru wykonywanych czynności zawodowych, nie znalazła podstaw do rozpoznania u badanego bezspornie lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, stwierdzając jednocześnie brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W związku z powyższym nie było podstaw do zmiany decyzji.

W skardze do Sądu, K. K. zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 7, art. 77, art. 78 § 2 oraz art. 80 kpa.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu drugiej instancji, że nie można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania pracy spowodował u niego skutki zdrowotne w postaci przewlekłej choroby ruchu.

Skarżący zwrócił uwagę, na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, na którym oparł się organ drugiej instancji, wskazując że jest to, zdaniem skarżącego, orzeczenie niezupełne i niewyczerpujące. Nie zawiera bowiem jednoznacznie wskazanej etiologii schorzeń którymi dotknięty jest skarżący, nie przeprowadzono także przed jego sporządzeniem stosownych interdyscyplinarnych konsultacji medycznych. Skarżący podniósł, że winien był zostać zbadany przez ortopedę, ale także neurologa oraz innych specjalistów.

Skarżący wskazał, że orzeczenie lekarskie, jest opinią biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny. Wskazane powyżej orzeczenie lekarskie tego wymogu natomiast, zdaniem skarżącego, nie spełnia.

Według skarżącego, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozwala na postawienie kategorycznej tezy dotyczącej braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Z orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wynika, że zdiagnozowane u skarżącego schorzenie może (ale nie musi) być wynikiem samoistnej uogólnionej choroby zwyrodnieniowej stawów, która może wystąpić również w z przyczyn nie związanych z warunkami pracy. W opinii skarżącego określenie to jest nieprecyzyjne i nie można na jego podstawie przesądzić o nieistnieniu choroby zawodowej.

Organ nie wyjaśnił zatem, w sposób nie budzący wątpliwości, dlaczego rozpoznane u skarżącego schorzenie nie ma podłoża zawodowego.

Skarżący zwrócił uwagę, że organ, wydając zaskarżone postanowienie nie odniósł się w sposób bezpośredni do złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. wniosku, nie odniósł się również do nowej okoliczności jaką jest wydane w dniu [...] maja 2014 roku przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącego.

Skarżący podniósł wreszcie, że zarówno opinia wydana przez IMP, jak i wydana przez IMP, podpisane zostały przez jednego lekarza, nieposiadającego, jako specjalista toksykologii klinicznej, specjalistycznej wiedzy w zakresie chorób układu ruchu, jaką posiada lekarz ortopeda.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że prawomocnym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 1159/12 WSA w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2012r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2012r, nr [...] w przedmiocie nie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: "przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy", wymienionej w poz. 19(4) wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd uznał za istotne to, że z załącznika do karty oceny narażenia zawodowego skarżącego sporządzonego przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną Oddział Higieny Pracy (k. 178 akt adm.) wynika, iż charakter i warunki pracy z uwagi na wykonywane czynności zawodowe w wymuszonej pozycji ciała z wysokim prawdopodobieństwem stwarzały możliwość obciążenia i zmęczenia układu mięśniowo-szkieletowego. Natomiast pismo z dnia [...] czerwca 2012 r. IMP w żaden sposób nie odnosi się do tej kwestii wskazując, że analiza dokumentacji nie dostarcza danych mogących wpłynąć na treść wydanego orzeczenia lekarskiego.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że nie nastąpiło pełne, przekonujące i jednoznaczne wykluczenie związku przyczynowego stwierdzonego u skarżącego schorzenia z wykonywaną pracą. Organy nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości, dlaczego rozpoznane u skarżącego schorzenie nie ma podłoża zawodowego. Brak wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości, dotyczących tak istotnej kwestii jak związek schorzenia skarżącej z wykonywaną pracą. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., w wyniku uwzględnienia skargi, Sąd zawarł wskazania co do dalszego postępowania zwracając na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego.

Sąd nakazał organowi ponownie rozpatrującemu sprawę zwrócenie się, w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, do lekarzy Instytutu Medycyny Pracy o uzupełnienie dotychczasowo wydanego orzeczenia. Przy czym zaznaczono, że opinia tych lekarzy powinna zawierać dokładne, wyczerpujące, a zarazem czytelne dla organu, a przede wszystkim dla strony, która nie dysponuje wiedzą medyczną, uzasadnienie zajętego stanowiska. Sąd stwierdził, że organ nie jest zwolniony od obowiązku dokonania ponownej oceny opinii biegłych w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a., jak już wyżej wspomniano, organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywującego i należytego uzasadnienia. Zalecono również, że ponowna ocena materiału dowodowego ma zostać przeprowadzona pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego.

Sąd zwrócił uwagę, że jego wątpliwości budzi ponadto fakt, iż orzeczenia IMP z dnia [...] lipca 2011r. oraz pismo uzupełniające z dnia [...] czerwca 2012r. podpisane zostały przez lekarza chorób wewnętrznych, a nie przez posiadającego specjalistyczną wiedzę w zakresie chorób układu ruchu lekarza ortopedę. Ponadto zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy. Tymczasem na wskazanych dokumentach brak jest również podpisu kierownika instytutu. Jak się przyjmuje, opinia instytutu naukowego jest odmianą dowodu z biegłych, opracowana jest zespołowo i wyraża stanowisko nie poszczególnych osób, lecz instytutu jako takiego. Przeprowadzone badania powinny być sprawdzane tak, by mogły być przedstawione jako opinia jednostki naukowej, podpisana również przez osobę (osoby) upoważnione do reprezentowania instytutu.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 235¹ i art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014r., poz. 1502 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.2013.1367 ) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób Dz.U.2013.1379.

Przepisy prawa od czasu poprzednio rozpoznawanej sprawy przez Sąd nie uległy zmianie, a zatem wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu należy uznać za wiążące w sprawie rozpoznawanej przez organy oraz obecnie przez Sąd.

Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego, Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów prawa.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji zwrócił się, zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013r. , sygn.. akt II SA/Bd 11 59/12, do jednostki orzeczniczej o uzupełnienie orzeczeń. Instytut Medycyny Pracy, w piśmie z dnia [...] września nr [...], uzupełnił stanowisko odnośnie wydanych orzeczeń.

Wyjaśniono, że nie jest możliwe rozpoznanie choroby zawodowej bez analizy przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego. Przeprowadzając postępowanie diagnostyczno – orzecznicze, pracownicy IMP kierują się zawsze oceną wpływu sposobu wykonywania pracy na stan zdrowia pracownika i możliwością wystąpienia zaburzeń z medycznego punktu widzenia. Wskazano, że w dniu [...] lipca 2013r. w IMP komisja dokonała oceny przebiegu zatrudnienia K. K. oraz przeprowadziła analizę narażenia zawodowego, obejmującą wywiad z pacjentem, jak i opisy sporządzone przez PPIS w karcie oceny narażenia zawodowego.

Wskazano, że w trakcie hospitalizacji w Oddziale Chorób Zawodowych IMP w dniach [...].2011 – [...]. 2011 u badanego przeprowadzono specjalistyczną konsultację ortopedyczną, w wyniku której rozpoznano zespół ciasnoty podbarkowej z następowym ograniczeniem ruchomości obu barków, w większym nasileniu po stronie prawej, zmiany zwyrodnieniowe stawów barkowo – obojczykowych o większym nasileniu po stronie prawej.

Z analizy narażenia zawodowego wynika, że badany nie wykonywał ruchów monotypowych w stawach barkowych, stwarzających ryzyko rozwoju choroby zawodowej układu ruchu – poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno – orzeczniczego, w tym w szczególności przebiegu i wyników badań wykonanych podczas hospitalizacji badanego w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP wykazały, że proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych.

W uzupełnieniu orzeczenia (pkt 4 pisma), w oparciu o szczegółową analizę dodatkowej dokumentacji przesłanej w załączeniu jednostce orzeczniczej, w tym uzupełnioną Kartę Oceny Narażenia Zawodowego z dokumentacją fotograficzną sporządzoną przez PPIS oceniono zatrudnienie badanego w latach 1998-2007 w T. na stanowisku asystenta technicznego, kierowcy. W opinii szczegółowo jednostka orzecznicza opisała sposób wykonywania pracy przez badanego. Uwzględniła dźwigane przez badanego ciężary, które mieściły się w dopuszczalnych normach przenoszenia ciężarów przez mężczyzn. Opisano szczegółowo ruchy wykonywane przez badanego w trakcie pracy. Uznano pracę za dynamiczną, zróżnicowaną, wymagającą zaangażowania wielu stawów i grup mięśniowych, nie tylko struktur anatomicznych tworzących bark, a tym bardziej jedynie bark prawy. Oceniono również wykonywanie pracy badanego jako kierowcy.

W pkt 5 pisma odniesiono się do kwestii narażenia zawodowego w pozostałych miejscach zatrudnienia badanego .

Stwierdzono, że w okresie od [...] 2007r. do [...] 2007r. badany był zatrudniony jako technik systemów audio-video i kierowca w firmie T. Stwierdzono, że nie jest możliwe, aby w ciągu 4 miesięcy wykonywania jakiejkolwiek pracy doszło do rozwoju przewlekłego schorzenia ruchu, jakim jest przewlekłe zapalenie okołostawowe barku. Uwzględniono pierwsze udokumentowane objawy w oparciu o dokumentację medyczną na rok 2007, podane przez badanego dolegliwości występowały od roku 2005. W oparciu o wykaz rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych stwierdzono, że w przypadku jednostki chorobowej z wykazu 19.4 – przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 1 rok. Na tej podstawie nie znaleziono podstaw do rozpoznania wystąpienia narażenia zawodowego w miejscach pracy poprzedzających zatrudnienie w T. Wyjaśniono również, że orzeczenie zostało wydane przez uprawnionego lekarza, tj. lekarza chorób wewnętrznych i specjalistę medycyny pracy zatrudnionego w jednostce orzeczniczej II stopnia. W przypadku orzeczeń nie jest wymagana pieczątka kliniki, czy dyrektora jednostki. IMP nie znalazł podstaw do zmiany wcześniejszego orzeczenia z dnia 8 lipca 2011r.

Skarżący został również poddany obserwacji szpitalnej w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W karcie wypisowej z dnia [...] sierpnia 2015r. w rozpoznaniu stwierdzono m.in., że brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Obustronny zespół bolesnego barku w przebiegu uszkodzenia pierścienia rotatorów i ciasnoty podbarkowej. Stan po artroskopii stawu barkowego prawego w 2009r. Zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego odcinka kręgosłupa.

Ponadto Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...], orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Orzeczenie zostało wydane na podstawie dokumentacji medycznej pacjenta, analizy warunków jego pracy zawodowej pod kątem obciążenia stawów barkowych. Przeprowadzona została również konsultacja ortopedyczna, poparta oceną RTG.

W oparciu o powyższe Sąd stwierdza, że organ dokładnie ustalił stan faktyczny przedmiotowej sprawy.

Dwukrotne przebadanie skarżącego przez jednostki orzecznicze wykluczyło bezspornie lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem podstawę do rozpoznania u skarżącego przewlekłej choroby ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych.

W tych okolicznościach sprawy zarzuty skargi w całości nie zasługują na uwzględnienie.

W świetle art. 235¹ k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z przytoczonego przepisu wynika, iż dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik lub były pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r., w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Postępowanie przed medycznymi jednostkami orzeczniczymi jest dwuinstancyjne. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W świetle też § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Zauważyć należy, iż państwowy inspektor sanitarny nie posiada wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej.

W niniejszej sprawie, przypadek chorobowy skarżącego poddany został ocenie w jednostkach orzeczniczych, w tym dwóch II stopnia – w Instytucie Medycyny Pracy oraz Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Z orzeczeń lekarskich wydanych przez wskazane jednostki bezspornie wynika, że nie doszło do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej z poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, określonej w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu, organ II instancji wykazał, że podczas procedury diagnostyczno – orzeczniczej obie jednostki orzecznicze II stopnia, były w posiadaniu pełnej dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy i narażenia zawodowego skarżącego. W tych okolicznościach sprawy bez wpływu na wynik sprawy pozostaje twierdzenie skarżącego, że winien był on zostać przebadany przez ortopedę, ale także neurologa oraz innych specjalistów, jak również że orzeczenie lekarskie stanowiące opinię biegłego nie jest wszechstronnie uzasadnione i nie wyjaśnia wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny oraz że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozwala na postawienie kategorycznej tezy dotyczącej braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, jak również to że orzeczenie w IMP podpisane zostało przez ordynatora. Stanowisko służbowe zajmowane przez lekarza w klinice nie zmienia faktu, że posiada on kwalifikacje jako lekarz specjalista medycyny pracy i toksykologii klinicznej oraz lekarza chorób medycznych. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje orzeczenie skarżącego o stopniu niepełnosprawności. Nie jest to decyzja, która wywołuje skutki przy orzekaniu w przedmiocie choroby zawodowej.

Wbrew zarzutom skargi, wskazanym orzeczeniom nie można skutecznie zarzucić, że podczas ich wydawania nie uwzględniono wymaganych dokumentów, czy też nie przeprowadzono określonych wymaganych czynności.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy - wobec jednoznacznych i zgodnych orzeczeń jednostek orzeczniczych obu stopni oraz złożonych w toku postępowania przed organem I instancji dodatkowych wyjaśnień jednostki orzeczniczej I stopnia - o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej z poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, określonej w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r., rozstrzygnięcia organów obu instancji uznać należy za prawidłowe. Stwierdzenie przez właściwe jednostki orzecznicze, że rozpoznane u skarżącego schorzenia nie mogą być uznane za chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, oznacza bowiem brak spełnienia wymogów z art. 235¹ k.p., warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej. Podkreślić jednocześnie należy, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające jedynie wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę. Warunkiem koniecznym jest rozpoznanie choroby zawodowej przez właściwą jednostkę orzeczniczą, która potwierdzi zawiązek przyczynowo-skutkowy pomiędzy warunkami pracy, a stanem zdrowia badanego. W niniejszej sprawie wyspecjalizowane jednostki orzecznicze w wydanych orzeczeniach stwierdziły, że rozpoznane u skarżącego schorzenia nie mogą być uznane za chorobę figurującą w wykazie chorób zawodowych, zaś w toku postępowania przed organem I instancji jednostka orzecznicza I stopnia potwierdziła ponadto, że szereg złożonych przez skarżącego dokumentów medycznych, które miały w jego ocenie świadczyć o występowaniu tej choroby, nie może prowadzić do ich zmiany. Podkreślić należy, iż organy prowadzące postępowanie nie mogą podjąć się samodzielnie oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.