Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 528/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia 9 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zmiany sposobu użytkowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia 5 stycznia 2005 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] po rozpatrzeniu zgłoszenia W. S. z 09.11.2004r., wniósł sprzeciw wobec zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy w budynku przy ul. [...] na działce nr "1" obr. [...] w K.. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r. z późniejszymi zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późniejszymi zmianami). W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia 1 grudnia 2004 r. zobowiązano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie to odebrał on w dniu 7 grudnia 2004 r. W wyznaczonym do 21 dni terminie, inwestor nie uzupełnił w ogóle zgłoszenia o żądane dokumenty. W związku z tym, mając na względzie treść art. 71 ust. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r. organ wniósł sprzeciw.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. S. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w lokalu nastąpi podjęcie działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy. Z opisu obiektu budowlanego załączonego do zgłoszenia zmiany sposobu korzystania z lokalu w sposób jednoznaczny wynika, iż lokal biurowy ma służyć, jako pomieszczenie przyjęć klientów bez tworzenia archiwum dla przechowywania akt, co nie zmieni w/w warunków i naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w związku z art. 50 ust. 2 pkt.2 i art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy, nie związanego z wykonaniem robót budowlanych, należy przedłożyć ekspertyzę techniczną dotyczącą zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy w sytuacji braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący wskazał, że w chwili dokonania zgłoszenia (tj. w dniu 09.11.04) obowiązywał przepis pkt. 7 § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu (Dz. U. Nr 120, poz. 1131) stwierdzający, że do wniosku o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy załączyć "decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." Zbędne jest przedstawienie ekspertyzy technicznej i decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli w przedmiotowym lokalu, pomimo zmiany jego sposobu użytkowania, nie były przeprowadzane roboty budowlane, gdyż nie zaistniała taka konieczność oraz faktycznie nie uległy zmianie w/w warunki użytkowania lokalu. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia w tym zakresie, co do istoty sprawy przez stwierdzenie zbędności uzupełnienia zgłoszenia o w/w ekspertyzę techniczną i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy.

Decyzją Wojewody [...] z dnia 28.02.2005r. znak [...] uchylona została do ponownego rozpatrzenia w/w decyzja Prezydenta Miasta.

Następnie wyrokiem z dnia 19.06.2007r. sygn. akt: II SA/Kr 579/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia 28.02.2005r znak [...] zarzucając, że organ odwoławczy nie wypełnił dyspozycji wynikającej z art. 138 § 1 k.p.a. nie orzekając, co do meritum. Zarzucono także brak odniesienia się do charakteru terminu, o którym mowa w art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego tzn. czy jest to termin zawity czy instrukcyjny, od kiedy należy go liczyć jak również czy postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia przerywa jego bieg. Zdaniem sądu organ odwoławczy, winien był w decyzji odnieść się do tych zagadnień i wykazać, że został dochowany przez organ I instancji termin do wniesienia sprzeciwu.

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2008r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 poz. 156 poz. 1118 z 2006r. - z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Wojewoda, ponownie rozpatrując odwołanie W. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania jest szczególnym trybem przewidzianym w prawie budowlanym na podstawie którego inwestor może dokonać czynności budowlanej w wyniku, której następuje zmiana przeznaczenia obiektu lub jego części. Czynności podejmowane przez organ administracji nie są typowymi działaniami wynikającymi z k.p.a. Na podstawie art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu, w przypadku złożenia kompletnego zgłoszenia. Zgodnie z przyjętą praktyką termin 30 dniowy liczony jest od daty złożenia zgłoszenia, a w przypadku konieczności jego uzupełnienia, od daty tego uzupełnienia lub upływu terminu wskazanego w postanowieniu o uzupełnieniu zgłoszenia (wyrok NSA z dnia 12.12.2006 r. sygn. akt: II OSK 79/06). W niniejszej sprawie termin wskazany w postanowieniu z dnia 1.12.2004r o uzupełnienie braków, upływał 21 dni po jego otrzymaniu tj. w dniu 28.12.2004r. Od tej daty rozpoczął się bieg 30 dniowego terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu. Decyzję o sprzeciwie doręczono w dniu 12.01.2005r. Oznacza to, iż organ l instancji dochował terminu do wniesienia sprzeciwu. Następnie organ odwoławczy wskazał na treść art. 71 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 71. ust. 2 pkt. 1-6 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że zgłaszający nie przedłożył dokumentów, o których mowa w pkt. 4 i 5 art. 71 ust., 2 wobec czego, organ l instancji wydał postanowienie nakładające na zgłaszającego obowiązek uzupełnień w tym zakresie określając termin ich wykonania. Zgłaszający nie wykonał w terminie żadnych z wskazanych w postanowieniu obowiązków. Zgodnie z art. 71 ust. 3 w/w ustawy w przypadku nie uzupełnienia braków wskazanych obowiązków, organ winien jest wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Decyzja taka została wydana w dniu 5.01.2005r i doręczona skarżącemu w dniu 12.01.2005r. W ramach uzupełnienia odwołania skarżący dostarczył dwa egzemplarze ekspertyzy technicznej. Nie przedłożył natomiast jakiegokolwiek stanowiska prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ jest to dokument, który wnioskodawca winien dołączyć do zgłoszenia, brak jest prawnych możliwości podejmowania działań z urzędu. Nie uzupełnione zgłoszenie nie pozwala przyjąć wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania w oparciu o istniejący materiał dowodowy.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył W. S. zarzucając naruszenie:

Art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a, wskutek nie wyjaśnienia jej podstawy

prawnej, a tym samym niezastosowanie się do wskazań uzasadnienia wyroku WSA

w Krakowie z 19.06.2007r sygn. akt: II SA/Kr 579/05: tj. nie wyjaśnienia czy termin z

art. 71 ust. 4 Pr.bud. do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zmiany sposobu

użytkowania mieszkania jest "zawity, instrukcyjny dla organu na załatwienie sprawy" i

niedokonanie wnikliwej oceny prawnej tych kwestii w uzasadnieniu decyzji.

art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 4 Pr. Bud. Wskutek nie umorzenia

postępowania mimo, że zostało ono bezprzedmiotowe wobec nie wniesienia przez

Prezydenta Miasta sprzeciwu w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia o

zmianie sposobu użytkowania lokalu, a także naruszenie art. 6-8 o art. 12 k.p.a. co

miało istotny wpływ na wynik sprawy;

oraz obrazę prawa materialnego:

art. 71 ust. 4 Pr. Bud. Przez błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że 30 - dniowy

termin do wniesienia sprzeciwu ma charakter instrukcyjny, podczas, gdy jest

terminem prawa materialnego (zawitym) i wobec tego niedopuszczalne jest

wniesienie sprzeciwu po jego upływie,

art. 71 ust. 2 i 3 Pr. Bud. W zw. z art. 50 ust. 2 pkt. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną jego wykładnię wskutek

przyjęcia, że do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu

mieszkalnego na lokal biurowy, niezwiązanego z wykonaniem robót budowlanych

wymagających pozwolenia budowlanego, należy przedłożyć ostateczną decyzję o

warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przepisy nie nakładają takiego obowiązku, w

związku z tym spełnił warunki przewidziane prawem budowlanym. Poza tym podał,

że przedłożył 2 egz. Ekspertyzy technicznej, brakuje tylko decyzji o warunkach

zabudowy.

Uzasadniając powyższe skarżący powtórzył argumenty zawarte w swoim odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu l instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 kwietnia 2008 r. w przedmiocie wniesionego sprzeciwu uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji oraz orzekł o kosztach na rzecz skarżącego. Zdaniem sądu organ wniósł sprzeciw po upływie 30-dniowego terminu o którym mowa w art. 71 ust 4 ustawy Prawo budowlane. Sąd w oparciu o stwierdzenie powyższych uchybień uznał za zbędne ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi w zakresie m.in. zgodności zmiany sposobu użytkowania z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Jako podstawę prawną wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.

Organ II instancji od w/w wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie art. 71 ust. 3 i ust. 4 Prawa bud., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że 30 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu należy liczyć od dnia dokonania zgłoszenia, a nie od dnia uzupełnienia zgłoszenia lub upływu terminu na jego uzupełnienie i w oparciu o powyższe uznanie, że organ przekroczył ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie skargi kasacyjnej Wojewody od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2008 r. sygn. akt: II SA/Kr 645/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. U uzasadnieniu sąd ten wskazał, iż regulacja prawna trybu wniesienia sprzeciwu do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania jest "analogiczna do regulacji zawartej w art. 30 ust. 2 i 5 ustawy Prawo Budowlane a dotyczącej sprzeciwu do zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. W związku z powyższym w sprawie niniejszej należy uwzględnić orzecznictwo powstałe na tle przepisu art. 30 ust. 2 i 5 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym orzecznictwem, termin na zgłoszenie sprzeciwu powinien być liczony, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Po ponownym rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r sprawy ze skargi W. S., będącej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem.

Sąd rozpatrując ponownie tę samą sprawę na skutek orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez ten Sąd. W odniesieniu do zarzutów skargi w zakresie dotyczącym uchybienia przez organ administracji l instancji terminu do wniesienia sprzeciwu, do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów wskazanych w skardze, a to art. 71 Prawa Budowlanego. Regulacja prawna trybu wniesienia sprzeciwu do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania jest analogiczna do regulacji zawartej w art. 30 ust. 2 i 5 ustawy Prawo Budowlane a dotyczącej sprzeciwu do zgłoszenia budowy obiektów budowlanych lub wykonaniu robót budowlanych. W związku z powyższym w sprawie niniejszej należy uwzględnić stanowisko zawarte w orzecznictwie powstałym na tle przepisu art. 30 ust. 2 i 5 cytowanej ustawy. Zgodnie z tym stanowiskiem wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu a termin ten powinien być liczony, od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu wyznaczonego przez organ terminu na dokonanie tego uzupełnienia. W zakresie przekroczenia przez organ terminu o którym mowa w art. 71 ust 4 zarzuty skargi są bezpodstawne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu w zakresie naruszenia art. 71 ust. 2 i 3 ustawy Prawo Budowlane w zw. z art. 50 ust. 2 pkt. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy, niezwiązanego z wykonaniem robót budowlanych wymagających pozwolenia budowlanego, należy przedłożyć ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, zdaniem sądu zarzut ten jest bezzasadny. W doktrynie wyrażany jest pogląd, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego niezwiązana z wykonywaniem robót budowlanych nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy (vide:" Z. Niewiadomski: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz C.H. BECK Warszawa 2006 r. str 470. Pogląd ten był podzielany przez orzecznictwo (z powołaniem się na w/w komentarz) tym niemniej nie zgadza się z nim sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Zgodnie z dyspozycją art. 71 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (stan prawny na dzień dokonania zgłoszenia) - przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu, które uprzednio miało inne przeznaczenie. Z kolei przepis art. 71 ust 2 stanowi, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi (pkt 2), zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt4).

Przepisy prawa budowlanego nie zawierają żadnych zwolnień z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do nieruchomości położonych na terenach gdzie nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji ubiegania się przez inwestora o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Przepis na który powołuje się skarżący sytuacji tej nie zmienia. Otóż zgodnie z § 9 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. z 10 lipca 2003 r.) do wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy załączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 72 ust 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowił, iż minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb postępowania w sprawach rozbiórek, o których mowa w art. 67, oraz udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Rozporządzenie nie mogło wykraczać poza delegacje określoną przez ustawę, w zakresie zwolnień z obowiązku przedłożenia wraz z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części decyzji, dokumentów, oświadczeń, pozwoleń lub uzgodnień wymaganych ustawą, w tym decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu natomiast, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) brak podstaw do przyjęcia, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części podlega jakiemukolwiek zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, oczywiście w przypadku nieobowiązywania planu miejscowego.

Przepisem normującym kwestie wymagań w zakresie konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym który stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis ten wskazuje na trzy różne sytuacje w których inwestor przy braku planu miejscowego, ma obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Mianowicie po pierwsze jest to budowa obiektu budowlanego, po drugie wykonanie innych (niż budowa obiektu) prac budowlanych i po trzecie zmiana sposobu użytkowania obiektu. Ustawodawca w drugim zdaniu tego przepisu w postępowaniu przy zmianie zagospodarowania terenu (który jak mowa wyżej ma trzy różne postacie), nakazuje odpowiednie stosowanie art. 50 ust 2 ustawy. Przepis ten z kolei mówi, iż nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany

sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie

zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć

wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Odpowiednie stosowanie tego przepisu (dotyczy on zasadniczo inwestycji celu publicznego) nakazuje takie jego zastosowanie w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, aby nie kolidowały z brzmieniem samego art. 59 ust 1, a ten jak mowa wyżej normuje trzy różne przypadki w których obowiązujące prawo nakazuje uzyskać decyzje o warunkach zabudowy. Z kolei art. 50 ust 2 mówi tylko o jednej sytuacji kiedy ustawa nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - a stosując odpowiednio - decyzji o warunkach zabudowy. Mianowicie zwolnieniem tym objęte są jedynie niektóre roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie i niewymagające pozwolenia na budowę. Odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust 2 do postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zdaniem sadu polega na wykładni, że zmiana zagospodarowania terenu tylko jednej z trzech sytuacji określonych w art. 59 ust 1 zwolniona będzie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ti. wykonywanie innych prac budowlanych w zakresie o którym mowa w art. 50 ust 2 a polegających na remoncie, montażu lub przebudowie i niewymagaiacych pozwolenia na budowę. Ponieważ w art. 50 ust 2 nie wymienione są pozostałe dwa przypadki o których mowa w art. 59 ust 1 tj. budowa obiektu budowlanego oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu, przypadków tych nie obejmuje zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o ustalenie warunków zabudowy o którym mowa w tym przepisie. Tym samym nie można podzielić poglądu, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu, niepołączona z wykonywaniem robót budowlanych jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Ponieważ z kolei skarżący dokonując zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu nie dołączył ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (obiekt znajduje się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) ani też nie dokonał tego w trybie uzupełnienia zgłoszenia po nałożeniu na niego takiego obowiązku przez organ, sprzeciw jaki organ ten wniósł jest w pełni zasadny.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.