Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 940/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust/. 1 art. 5 ust. 2 art. 6 ust. 1 pkt 3 art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] maja 2015 r. [...] , na podstawie art. 138 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2014 r., którą to decyzją odmówił M. J. udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto wraz ze wszystkimi dodatkami M. W. – rzecznika prasowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 5 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782).

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że żądana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i uchwałę Sądu Najwyższego z 16 lipca 1993 r., sygn. akt I PZP 28/93.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący podniósł naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że rzecznik prasowy Ministra Spraw Wewnętrznych nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne, lecz pełniącą funkcje usługowe i techniczne, gdy tymczasem z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej wprost wynika, iż rzecznik prasowy nie pełni czynności usługowych ani technicznych, bowiem całą obsługę organizacyjną rzeczników prasowych zapewnia urząd obsługujący organ administracji rządowej, w którym działa rzecznik prasowy;

2) § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej, poprzez jego pominięcie i uznanie, że całą obsługę organizacyjną rzeczników prasowych zapewnia urząd obsługujący organ administracji rządowej, w którym działa rzecznik prasowy, a to oznacza, że nie można traktować rzecznika prasowego, który do tego jest powoływany w sposób polityczny, bez jakiegokolwiek konkursu, jako osobę pełniącą funkcje usługowe i techniczne, lecz jako osobę pełniącą funkcje publiczne;

3) art. 115 § 13 pkt 4 kodeksu karnego i art. 115 § 19 kodeksu karnego, poprzez ich pominięcie, w sytuacji gdy rzecznik prasowy Ministra jest pracownikiem administracji rządowej, a wykonywane przez niego czynności nie mają charakteru wyłącznie usługowego, skoro wiążą się również z wykonywaniem obowiązków nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej, a obowiązki te wykonywane są także poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej, dla której ustawa zastrzega formę decyzji administracyjnej i z tego względu rzecznik prasowy posiada co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej, co jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub chociaż uprawnienie do przygotowywania decyzji wywierających takie skutki, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05;

4) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że udzielenie informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia rzecznika prasowego narusza jego prawo do prywatności, gdy tymczasem rzecznik prasowy, jest osobą pełniącą funkcje publiczne, a takie ograniczenie nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej);

5) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzji administracyjnej 7 października 2014 r. (odmowa udzielenia informacji publicznej), w sytuacji gdy teraz Minister Spraw Wewnętrznych twierdzi, że informacja o wysokości zarobków jego rzecznika prasowego nie jest informacją publiczną, gdyż: "informacją publiczną nie są informacje ad personom" i jednocześnie Minister Spraw Wewnętrznych nadal uważa, iż jego rzecznik prasowy nie pełni funkcji publicznej, lecz funkcje usługowe, a to oznacza, że błędem Ministra było wydanie decyzji administracyjnej, bowiem wtedy Minister powinien poinformować skarżącego jedynie zwykłym pismem, że nie udzieli żądanej informacji, gdyż w ocenie Ministra nie jest to informacja publiczna (niekonsekwencja w działaniu Ministra Spraw Wewnętrznych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy prawo do wnioskowanej informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ustawy).

W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego informacje, dotyczące wynagrodzenia M. W., rzecznika prasowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U z 2014 r. poz. 782 ze zm.). Stanowią bowiem informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych ze środków publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne. Żądana informacja mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.h ustawy).

Zdaniem Sądu, prawo do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP) winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej, winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Racjonalny ustawodawca celowo, w art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej, nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Nie sposób podzielić argumentacji organu, iż funkcja rzecznika prasowego Ministra ma charakter usługowy, gdyż jego rola sprowadza się do reprezentowania i komentowania stanowiska właściwego ministra oraz zadań przez niego wykonywanych. Ponadto dlatego, że funkcja rzecznika prasowego nie jest bezpośrednio związana z wydawaniem decyzji administracyjnych, czy też gospodarowaniem mieniem Skarbu Państwa.

Stanowisku temu przeczy w szczególności treść rozporządzenia Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej (Dz. U. Nr 4, poz. 36). W myśl bowiem § 1 ust. 3 powołanego aktu, do zadań rzeczników prasowych należy również współudział w realizacji obowiązków nałożonych na organy administracji rządowej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Natomiast stosownie do brzmienia § 5 ust. 2 zd. 1 i 3 ww. rozporządzenia, rzecznik prasowy podlega organowi administracji rządowej, który reprezentuje oraz może łączyć swoje funkcje z wykonywaniem innych zadań służbowych.

Powyższe oznacza, że rzecznik prasowy Ministra jest pracownikiem administracji rządowej, a wykonywane przez niego czynności nie mają charakteru wyłącznie usługowego, skoro wiążą się również z wykonywaniem obowiązków nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Obowiązki te wykonywane są także poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej, dla której ustawa zastrzega formę decyzji administracyjnej. Z tego względu rzecznik prasowy posiada pewien zakres kompetencji decyzyjnej, co jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub chociażby z uprawnieniem do przygotowywania decyzji wywierających takie skutki, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05.

W tych okolicznościach nieuprawnione było powołanie się przez organ na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ograniczający dostęp do informacji publicznej, m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Rozpoznając wniosek ponownie, organ winien uwzględnić wyżej dokonaną ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.