Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 247/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Zakładu Gospodarki Komunalnej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 94/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 94/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd powołał się na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." i wskazał, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący nie wykazał, że w konsekwencji wystąpiły skutki określone we ww. przepisie, zaś podniesione przez skarżącego okoliczności wynikające z obawy wystąpienia jakiejkolwiek straty finansowej, nie wywołują stanu, który byłby nieodwracalny, ponieważ istnieje możliwość ewentualnego zwrotu wpłaconej kary. W ocenie Sądu skarżący zamiast wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ograniczył się wyłącznie do lakonicznej argumentacji jego trudnej sytuacji finansowej.

Dlatego Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Zakład Gospodarki Komunalnej w K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie. Powyższemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wystąpienia w przedmiotowej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Zakładu Gospodarki Komunalnej w K.

W uzasadnieniu wskazano, że zobowiązania Zakładu wobec ZUS wynoszą 23 331,20 zł, wobec dostawcy paliw – 38 665,39 zł, wobec dostawcy opału – 100 572,20 zł. Powyższe należności muszą zostać zapłacone niezwłocznie, albowiem ich nieuiszczenie może się wiązać z poważnym zakłóceniem pracy Zakładu. Oprócz powyższego obecnie Zakład jest w trakcie wymiany kotłów w największej z kotłowni, co wiąże się z generowaniem dodatkowych kosztów. Wskazano także, że obecny okres z uwagi na długą i ciężką zimę jest najtrudniejszy w całym roku kalendarzowym. Zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomoże Zakładowi w uregulowaniu powyższych należności, a w konsekwencji w zachowaniu płynności finansowej.

Dalej skarżący wskazał, że na etapie składania przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie były jeszcze znane szczegółowe wyliczenia zadłużenia Zakładu, ani realne koszty, jakie Zakład musi przeznaczyć na działalność w związku z początkiem zimy. Trwały również prace nad uchwaleniem budżetu Gminy K. na 2013 r. co miało bezpośrednie przełożenie na stan finansów Zakładu po 1 stycznia 2013 r. Powyższe spowodowało niemożność wskazania konkretnych kwot potwierdzających trudną sytuację finansową Zakładu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji może zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo podniósł, że skarżący nie wykazał, by w sprawie zaistniała przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólnikowe wskazanie na trudną sytuację Zakładu nie pozwala ocenić, czy w związku z wykonaniem decyzji może zajść niebezpieczeństwo zaistnienia którejś z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zarówno z wniosku, jak i treści zażalenia nie wynika, jakimi środkami dysponuje Zakład. Zatem nawet wskazanie na obciążenia finansowe wobec innych podmiotów i zwrócenie uwagi na koszty związane z częściową modernizacją Zakładu, wobec nie podania środków finansowych jakimi dysponuje Zakład, uniemożliwia ocenę czy w sprawie może zajść jedna z przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Z tych samych przyczyn nie jest możliwa ocena, czy na skutek wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej Zakładu.

Prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji nie może zmienić także fakt, że – jak twierdzi skarżący Zakład – w dacie składania wniosku nie było możliwości podania budżetu przewidzianego dla Zakładu na 2013 r. oraz realnych kosztów związanych z działalnością Zakładu. W tej sytuacji skarżący winien wskazać na swoją kondycję finansową w dacie składania wniosku. Brak powyższego doprowadził Sąd I instancji do słusznej konstatacji, że nie wykazano żadnej z przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.