Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 934/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi G. N. i M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. i G. N. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego z pomocy społecznej - stwierdziło uchybienie terminu na wniesienie odwołania. Postanowienie wydano na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu na wniesienie odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że warunkiem skutecznego złożenia odwołania jest dochowanie 14-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji (art. 129 § 2 k.p.a.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzję organu I instancji doręczono stronom 21 lipca 2010 r., zaś odwołanie zostało złożone 5 sierpnia 2010 r., tj. z uchybieniem terminu do dopełnienia tej czynności. Zaskarżona odwołaniem decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej kwestionowania w toku instancji.

Z postanowieniem nie zgodzili się M. i G. N. składając na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze stwierdzili, że nie jest prawdą, iż decyzję organu I instancji doręczono im 21 lipca 2010 r. W tym bowiem dniu G. N. przebywał w zakładzie opieki zdrowotnej z córką, która była poddawana zabiegowi stomatologicznemu. Uważa, że decyzję odebrał 22 lipca 2010 r., co powoduje, że odwołanie wpłynęło z zachowaniem ustawowego terminu. Potwierdzając osobisty odbiór decyzji Burmistrza, nie wpisał daty. Pierwotnie odmówiono mu w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wglądu w akta sprawy w celu sprawdzenia tej okoliczności, a gdy już mu taką możliwość zapewniono, okazało się, że data odbioru decyzji jest wpisana nie jego charakterem pisma. Ponadto, przedstawione akta okazały się niekompletne. Wyjaśniono mu, że niekorzystną dla niego datę doręczenia wpisała pracownica urzędu, zamieszczając przy niej swoją parafkę. Uważa, że datę tę wpisano celowo, po wpływie odwołania, w celu zatamowania możliwości rozpatrzenia odwołania przez organ drugiej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, na co wskazuje art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części P.p.s.a. W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu materialnemu i czy postępowanie prowadzące do jej (jego) wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. eliminacja przedmiotu skargi z obrotu prawnego następuje w razie stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniany przepis zezwala zatem sądowi administracyjnemu na uwzględnienie skargi z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd dopatrzył się naruszenia prawa, które wymagało wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W analizowanej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta [...] rozpoznał wniosek M. i G. N. o przyznanie zasiłku celowego. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. decyzję doręczono wnioskodawcom za pośrednictwem gońca w miejscu zamieszkania. Odbiór decyzji potwierdziła M. N. składając podpisy na potwierdzeniach odbioru przesyłek zarówno działając własnym imieniem, jak również jako dorosły domownik w przypadku G. N. Zgodnie z jej oświadczeniem na potwierdzeniu odbioru nie wpisała daty otrzymania przesyłki. Ze znajdującej się na dowodzie doręczenia decyzji daty wynika, że doręczenie nastąpiło w dniu 21 lipca 2010 r. Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone w dniu 5 sierpnia 2010 r., więc z porównania tych dat wynika, że rzeczywiście uchybiono ustawowemu terminowi, który w świetle art. 129 § 1 KPA wynosi 14 dni.

Należy jednak zauważyć, że Burmistrz Miasta [...] przekazując Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odwołanie w swoim piśmie zaznaczył, że skarżąca twierdzi, iż decyzję otrzymała w dniu 22 lipca 2010 r., a nie w dniu 21 lipca 2010 r. Zdaniem skarżącej błędną datę miał wpisać pracownik organu.

Organ II instancji pomijając milczeniem informację dotyczącą ewentualnej błędnej daty na dowodzie doręczenia decyzji działając w oparciu o przepis art. 134 KPA stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 KPA. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzyskując informację poddającą w wątpliwość prawidłowość daty wpisanej na dowodach doręczenia decyzji obowiązane było przeprowadzić w tej materii postępowanie dowodowe i wyjaśnić w sposób niebudzący wątpliwości, w którym dniu nastąpiło doręczenie decyzji. W tej materii niewątpliwie materiał dowodowy stanowiłyby zeznania gońca doręczającego pocztę, pracownika organu, który ewentualnie dopisał datę na dowodzie doręczenia, wreszcie zeznania stron, które twierdzą, że nie mogły w dniu 21 lipca 2010 r. odebrać przesyłki, bowiem w tym czasie przebywały poza miejscem zamieszkania. Nie mając zebranego, w analizowanej materii, żadnego materiału dowodowego (przez co naruszono przepisy art. 7 i 77 § 1 KPA) organ musiał również naruszyć art. 107 § 3 KPA, bowiem nie miał nawet materiału dowodowego żeby wskazać dlaczego nie daje wiary twierdzeniom skarżącej, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 22 lipca 2010 r .

Prowadząc na nowo postępowanie obowiązkiem organu będzie zebranie materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne wyjaśnienie, którego dnia nastąpiło doręczenie skarżącym przedmiotowej decyzji i stosownie do poczynionych ustaleń albo stwierdzi w trybie art. 134 KPA uchybienie terminu do wniesienia odwołania albo rozpozna odwołanie M. i G. N. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego z pomocy społecznej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie po myśli przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c orzekł, jak w sentencji wyroku.