Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 850/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1523/10 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

UAZASDNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 14 grudnia 2010 r, wydanym w sprawie

VI SA/Wa 1523/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę

A. Sp, z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Rozstrzygnięcie Sądu i instancji zapadło w oparciu o następujące ustalenia

faktyczne i wywody prawne:

Dnia 4 stycznia 2010 r. poddano kontroli samochód Mercedes o nr rej. [...], który był użytkowany przez skarżącą spółkę. Pojazdem kierował J.

J. (dalej kierowca). W czasie kontroli stwierdzono, że na dachu

wymienionego pojazdu została umieszczona tablica reklamowa - baner, podłączona

do prądu, a na jej czole oświetlenie z napisem "E." i numerem telefonu "[...]";

W kontrolowanym pojeździe zamontowany był również drogomierz marki Cezar o nr

fabrycznym [...] podłączony przewodami do kasy fiskalnej. Na dowód

powyższego wykonano dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano kierowcę w

charakterze świadka. Zeznał on, źe iż w dniu kontroli wykonał 3 kursy z pasażerami.

Powyższe ustalenia zawarto w protokole kontroli, który kierujący podpisał bez

zastrzeżeń.

W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji decyzją z 23 kwietnia 2010 r. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za

wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym

pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie

z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru -5.000 złotych oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń

technicznych - 5.000 złotych (art. 18 ust. 5 lit, a i c ustawy z 6 września 2001 r. o

transporcie drogowym (tekst jednolity Dz, U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) dalej

u.t.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wnosząc o jej uchylenie

zarzuciła naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o

przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne.

Niezależnie od powyższego skarżąca spółka uznała, iż ww. przepisy zostały

sformułowane niezgodnie z zasadami rzetelnej legislacji, jak i budzą zastrzeżenia co

do ich zgodności z prawem europejskim.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), utrzymując w mocy decyzję

organu pierwszej instancji w całości, uznał, że materiał dowodowy w sprawie został

zgromadzony w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż ww.

naruszenia miały miejsce i w związku z tym należało wymierzyć za nie stosowne kary pieniężne w oparciu o art. 18 ust 5 lit. a i c, art 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r, nr 125, poz, 874 ze zm.), Ip. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do ww. ustawy. Kontrolowany pojazd ™ nie będąc taksówką osobową wyposażony był w taksometr i lampę na dachu, zatem skarżąca spółka naruszyła zakazy wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a i c u.t.d.

Mając na uwadze argumenty skarżącej dotyczące niezgodności art. 18 ust. 5

u.t.d. z art. 2, 20 i 22 Konstytucji RP, Główny Inspektor Transportu Drogowego

podkreślił, że organy inspekcji transportu drogowego nie są organami powołanymi do

badania zgodności obowiązujących przepisów prawa z ustawą zasadniczą. W

przypadku wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności z

Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja,

możliwe jest żądanie wznowienia postępowania administracyjnego. Zarzucając z

kolei przepisowi art. 18 ust. 5 u.t.d. kolizję z zasadami wynikającymi z ustawy o

swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisami Unii Europejskiej skarżąca w

żaden sposób nie skonkretyzowała swoich zarzutów, uniemożliwiając odniesienie się

do tego argumentu. Analiza ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w

żadnym razie nie prowadzi do wniosku o podnoszonej przez odwołującego kolizji

przepisów.

Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Głównego inspektora Transportu

Drogowego i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie, który oddalając skargę spółki stwierdził, że organy obu instancji,

powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w

dniu kontroli spółka wykonywała przewóz w krajowym transporcie drogowym osób

pojazdem niebędącym taksówką, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania

w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych

urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a i c

u.t.d.

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącą spółkę Sąd I

instancji doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd

wskazał, że w mysi art 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza

podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej, której przedmiotem jest

przewóz osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za

które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego

i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda

pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga

znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i

wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej,

stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Tej

odpowiedniej licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wymaga wykonywanie transportu

drogowego taksówką, której to licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu

warunków podanych w tym przepisie. Licencja przedstawiona podczas kontroli,

zdaniem Sądu, niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d.

dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem

wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem -

obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług

transportowych osób. Zatem licencja ta, w ocenie Sądu, uprawniała wyłącznie do

wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako

przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego

specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji

"taksówkowej". Sąd podkreślił, że ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1

u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia

licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne

dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6

u.t.d.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców

wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do

przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy

osób na podstawie iicencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w

dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport

drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo przyjęły, że umieszczenie na

dachu pojazdu podświetlanego bañera (lampy) spełnia kryterium zakazu zawartego

w art 18 ust, 5 lit. c u.t.d. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu,

zeznanie kierowcy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby

kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał

dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust, 5 lit. a i lit. c u.t.d,,

bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami.

W ocenie Sądu, skarżąca spółka wykonywała w dniu kontroli przewóz

okazjonalny. Dowodzi tego zainstalowany na dachu ww. pojazdu podświetlany

baner, na którym widniał napis "E. [...]" oraz zamontowany w pojeździe

taksometr fiskalny. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie

okazjonalnego przewozu osób wynika więc wprost ze zgromadzonego materiału

dowodowego, a zarzut braku ustaleń okoliczności odpłatnego wykonywania

transportu drogowego nie jest zasadny. W ocenie Sądu organy obu instancji

wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą

sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z

zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a,). Organy wskazały również w

uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny.

Używanie taksometru oraz umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych

urządzeń technicznych, wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c u.t.d. należą ewidentnie

do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do

świadczenia usług przewozu osób w ramach "licencji taksówkowej". W tej sytuacji

inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają "licencji taksówkowej", nie mogą-zgodnie z

powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami

ewidentnie przypomina taksówkę. Uprawnionym jest twierdzenie, iż klient

korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że

wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług

przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka domagając

się jego uchylenie i zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w

Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez

błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

- art 4 ust. 11 u.t.d, poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału

dowodowego, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w

krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do

przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowca, podczas gdy powyższa

okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 18 ust. 5 Hi. a u.t.d., poprzez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie

materiału dowodowego, iż w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz

podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby

urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji

legalnej tego urządzenia oraz uznanie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było

używane, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika,

aby urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, zaś deliktem określonym w

art. 18 ust 5 lit. a ustawy jest objęte jedynie zachowanie przedsiębiorcy obejmujące

równoczesne umieszczenie i używanie taksometru w pojeździe, bowiem z zebranych

w sprawie materiałów dowodowych wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono

plastikową puszkę pozbawioną cech powyższego urządzenia

-art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d, poprzez uznanie, że w pojeździe było umieszczone

urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze

zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika

okoliczność, aby na pojeździe zamontowano lampę lub inne urządzenie techniczne,

które konstrukcyjnie odpowiada zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o

transporcie drogowym, bowiem z zebranych w sprawie materiałów dowodowych

wynika okoliczność, iż na pojeździe umieszczono plastikową puszkę pozbawioną

cech powyższych urządzeń.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. o p.p.s.a. oraz art. 77 §

1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez

Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne

okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w

krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do

przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy okoliczność

przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego

zgromadzonego w sprawie, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącej art

92 ust. 1 i 4 oraz art, 93 ustawy o transporcie drogowym,

- art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 §

1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez

Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne

okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, w

krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do

przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy organy

administracyjne obu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera -

osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,

- art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 §

1 k.p.a. w zw, z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż w samochodzie

był zamontowany taksometr, podczas gdy w pojaździe był zamontowany dalmierz

oraz przyjęcie, że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem, które

posiada swoją legalną definicję) a drogomierzem (tj. urządzeniem niespełniającym

cech taksometru) oraz przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było

używane, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe

błędne ustalenia skutkowały wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o

transporcie drogowym wobec skarżącego oraz mogło skutkować oddaleniem skargi

wniesionej na decyzję administracyjną,

- art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 §

1 k.p.a. w zw. z 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w skarżonym

wyroku, poprzez uznanie, iż organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły

stan faktyczny tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa

(lub inne urządzenie techniczne), podczas gdy na pojeździe umieszczono plastikowa

puszkę pozbawioną cech lampy lub innego urządzenia technicznego, które to

uchybienie miało istotny wpływ na wynika sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie

skutkuje wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym

wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję

administracyjną,

Główny inspektor Transportu Drogowego nie wniósł odpowiedzi na skargę

kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Badanie zasadności powołanych w skardze kasacyjnej podstaw poprzedzić

należy przypomnieniem, że skarga ta jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia,

którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez

Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 183 § 1

p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc

pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są

wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej

polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego

przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli

Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy

kasacyjne powinny być również uzasadnione. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych

jest zatem obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej. Oznacza to, że autor skargi

kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego

ocenie został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Ma również

obowiązek uzasadnić w czym dopatruje się uchybienia temu przepisowi, Sąd drugiej

instancji uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze

kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości

zaistniały. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, a nawet

prawa do badania, czy w sprawie wystąpiły inne naruszenia prawa. Zatem sam autor

skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy

prawa zostały naruszone, uzasadniając jednocześnie swoje stanowisko.

Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie została oparta na obydwu

podstawach kasacyjnych wymienionych w art, 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z

takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności

wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przepisów postępowania,

gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis

prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan

faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie

podważony.

Większość zarzutów naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca

opiera na naruszeniu art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 §

1, art. 107 § 3 k.p.a, w związku z art. 151 p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych.

Należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ

skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły

prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór,

co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie

wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie

może być uznany za zasadny.

Skarżąca zarzucając naruszenie Sądowi pierwszej instancji art. 141 p.p.s.a. nie

wskazała, która jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona w

zaskarżonym wyroku. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada

wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny

Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w

niej podstawami zaskarżenia może zajmować się wyłącznie weryfikacją zarzutów

podniesionych przez skarżącego i nie może z własnej inicjatywy ustalać, jaki przepis

mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej. Uwzględniając jednak teść

uzasadnienia skargi kasacyjnej należy uznać, że strona skarżąca podnosi zarzut

naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić

przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego wtedy, gdy

uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola

instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość

uzasadnienia orzeczenia może być uznana za naruszanie przepisów postępowania

mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie ustawowe

elementy przewidziane w omawianym przepisie, w szczególności podstawę

faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.

Pozostała grupa zarzutów procesowych obejmująca przepisy art. 145 § 1 pkt 1

lit. c p.p.s.a., art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., kwestionuje

prawidłowość dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych.

Odnosząc się do tych zarzutów, należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji

prawidłowo przyjął za podstawę wyroku ustalenia dotyczące umieszczenia w

kontrolowanym pojeździe drogomierza połączonego przewodem elektrycznym z kasą

fiskalną oraz bañera z napisem "E. [...]" oraz numerem telefonu "[...]" na

dachu pojazdu. Z tyłu i przodu bañera znajdowały się lampy z numerem "[...]".

Ba ner posiadał instalację elektryczną. Ustalenie te znajdują odzwierciedlenie w treści

protokołu kontroli pojazdu i dokumentacji fotograficznej.

Umieszczenie na dachu pojazdu banera reklamowego spełnia kryteria

urządzenia, którego umieszczenie na dachu pojazdu jest zakazane w art 18 ust, 5 lit.

c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych

zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń

technicznych. Zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że na dachu

pojazdu była umieszczona podświetlana lampa (lub inne urządzenie techniczne) jest

chybiony, gdyż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu kontroli pojazdu

wynika w sposób jednoznaczny, że był on oznakowany w sposób określony w tym

przepisie. W świetle art. 18 ust. 5 u.t.d. nie ma znaczenia, czy baner reklamowy był

podłączony do instalacji elektrycznej.

Nie budzi również wątpliwości, że urządzenie zamontowane w kontrolowanym

pojeździe jest taksometrem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. Drogomierz

(dalmierz) połączony z kasą fiskalną uznawany jest za urządzenie równoważne do

taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d,, z uwagi na cel, do jakiego jest

przeznaczony. Jego zadaniem jest wyliczenie należności za wykonywany przewóz

(por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 911/08). Okoliczność, że urządzenie

odpowiadało wskazanym cechom potwierdza dokumentacja fotograficzna.

Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku stwierdzenia w

protokole kontroli drogowej faktu wykonywania przewozu w odniesieniu do

konkretnego pasażera. Wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie

tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale

także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych

klientów. Wyrazem tej oferty jest również oczekiwanie na klienta w pojeździe

gotowym do wykonywania usługi przewozowej (zob. wyrok NSA z 1 marca 2012 r.,

sygn. akt II GSK 1511/10). Z tego powodu brak przesłuchania pasażera w

charakterze świadka nie miał wpływu na wynik postępowania, gdyż okoliczność

wykonywania okazjonalnego transportu drogowego wykazana została wystarczająco

innymi dowodami. Okoliczność przewozu pasażerów wynika z zeznań świadka -

kierowcy J. J., który potwierdził, iż w dniu kontroli wykonał trzy

kursy z pasażerami.

Niezasadne jest też stanowisko skarżącej, że w aktach sprawy brak jest

dowodu, z którego wynikałoby, że w pojeździe był używany taksometr. Jak wskazano

wyżej już sam fakt złożenia oferty potencjalnym klientom przez przewoźnika stanowi

wykonywanie transportu drogowego, a ponadto na stronie 18 akt administracyjnych

znajduje się fotokopia dobowego raportu fiskalnego paragonu za przewóz pasażerów

wystawionego w imieniu skarżącej spółki w dniu 7 grudnia 2006 r. Z raportu tego

wynika, że przy wykorzystaniu kontrolowanego pojazdu świadczono usługę

transportową.

Brak jest także podstaw do przyjęcia, iż organ błędnie ustalił podmiot, który

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 u.t.d. Podmiotem

ponoszącym odpowiedzialność za naruszenie zakazów ustawowych, jest ten, kto w

swoim imieniu, na swoją rzecz i na własne ryzyko gospodarcze wykonuje transport

drogowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wypis z licencji,

fotokopia paragonu) wynika, że skarżąca spółka była przedsiębiorcą, który naruszył

zakazy z art. 18 ust. 5 ustawy.

Podsumowując powyższe wywody, zarzuty naruszenia prawa procesowego

okazały się nieusprawiedliwione.

Skarga kasacyjna nie wykazała również zasadności zarzucanego Sądowi

pierwszej instancji naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty prawa

materialnego autor skargi kasacyjnej powiązał z zarzutami dotyczącymi prawa

formalnego. Zatem ocena zarzutów procesowych przedstawiona przez Naczelny Sąd

Administracyjny zawiera argumentację wskazującą na dokonanie w zaskarżonym

wyroku prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa

materialnego.

Należy jednak przypomnieć, że definicja przewozu okazjonalnego zawarta w

art. 4 pkt 11 u.t.d. wskazuje jedynie, że przewozem tym jest przewóz osób, który nie

stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu

wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który

obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Specjalnym rodzajem licencji, odrębnie od przewidzianej w art, 5 u.t.d., udzielenie

której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie

transportu drogowego taksówką, określoną w art. 6 u.t.d. W świetle powyższego

regulacja zawarta w art. 12 ust. 1 lit. b u.t.d.

zgodnie z którą licencja na krajowy

transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego

taksówką - oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po

uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to

transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d.

Oznacza to, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na

przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką. Stanowiska takiego nie podważa

fakt, że transport drogowy taksówką nie został zdefiniowany w "słowniczku" ustawy

(zob. wyrok NSA z 13 maja 2009 r, il GSK 911/08). Wobec przedstawionych

wywodów zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 u.td.

oraz art. 6 u.td., należy uznać za całkowicie nietrafne.

Podkreślić należy, że także Trybunał Konstytucyjny podzielił prezentowany w

orzecznictwie NSA pogląd, że przewóz taksówką nie jest przewozem okazjonalnym.

Trybunał wskazał, że jakkolwiek ma on charakter okazjonalny, to jest to tylko

przewóz okazjonalny w znaczeniu potocznym, a nie w rozumieniu ustawy o

transporcie drogowym (zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia

2010 r., sygn. aktTs 224/09).

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a i c u.td. Przepis

art. 18 ust. 5, odnosi się wyłącznie do przewozów okazjonalnych, stwarzając

odpowiednie ograniczenia, do których nie zastosowała się skarżąca, w zakresie

zamontowania odpowiednich urządzeń w pojeździe, którym wykonywany był

kontrolowany przewóz. Omawiany przepis ma na celu ochronę przedsiębiorcy

wykonującego transport drogowy taksówką, na podstawie licencji, przed

nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy

okazjonalne. Ratio legis wprowadzania zakazów określonych w tym przepisie było

wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem

upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących

uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Stosując ten

rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma zaznaczenia prawnego ustalenie czy

urządzenie (baner) umieszczone na dachu pojazdu samochodu było podłączone do

instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów

określonych przez ustawodawcę jako lampa lub inne urządzenie techniczne, istota

problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu

urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony pojazd wykonuje przewóz na podstawie

licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie ma również racji strona

skarżąca, wywodząc, iż użyte w art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje

tylko takie urządzenie, które odpowiada definicji legalnej tego urządzenia. Ustawa o

transporcie drogowym nie zawiera definicji takiego urządzenia, natomiast akt prawny,

na który powołał się autor skargi kasacyjnej, został wydany na podstawie delegacji

ustawowej zawartej w ustawie z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r.

Nr 243, poz. 2411 ze zm.). Stosując wykładnię celowościową przyjąć należy, źe pod

pojęciem "taksometr" użytym w omawianym przepisie rozumie się takie urządzenie,

które służy obliczeniu ustalonej taryfy należności za przejazd. Naczelny Sąd

Administracyjny podziela ponadto wielokrotnie dotychczas wyrażone w orzecznictwie

sądów administracyjnych stanowisko, że dalmierz odpowiada definicji zawartej w § 3

pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 18 grudnia 2008 r. w sprawie

zasadniczych wymagań dla urządzeń pomiarowych (Dz. U. z 2007 r., Nr 3, poz. 27

ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z 22 września 2009, sygn. akt II GSK 25/09).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.

184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

-----------------------

2

11

4