Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1149/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 3, art. 92c ust. 1 pkt 3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S.A. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

|

D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W. w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2014 r. przeprowadził kontrolę w "A" w L. S. A. w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego. Jak ustalono, głównym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa jest wykonywanie krajowego transportu drogowego, w tym wykonywanie przewozu osób na liniach regularnych (komunikacja miejska na terenie miasta L. oraz komunikacja międzymiastowa) oraz regularnych specjalnych, przy czym zdecydowana większość linii nie przekraczała 50 km. Kontroli czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków kierowców dokonano na podstawie indywidualnych miesięcznych kart pracy kierowców, których kopie po okazaniu ich oryginałów zostały wydane kontrolującym. Stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia w zakresie czasu pracy kierowców zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r. W tym dniu organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia warunków i zasad wykonywania przewozów drogowych.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25.000,00 zł, w tym za:

- niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części – 10.000,00 zł,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny – 3.250,00 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 59.900,00 zł,

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – 1.200,00 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 300,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji z uwagi na naruszenie art. 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wr [...] oddalił skargę strony na powyższą decyzję w całości.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, D. Wojewódzki Inspektor Transport Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25.000,00 zł, w tym za:

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny – 3.250,00 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 59.900,00 zł,

- przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – 1.200,00 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 300,00 zł

oraz umorzył postępowanie w zakresie stwierdzonego naruszenia – niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku kontroli kart pracy kierowców stwierdzono w 77 przypadkach naruszenia związane z nieprzestrzeganiem przez przedsiębiorstwo czasu pracy i odpoczynku kierowców. Jednocześnie na podstawie zeznań dwóch pracowników strony organ ustalił, że w firmie miał miejsce proceder tzw. "wycofywania kart drogowych". Chodzi tu o wycofywanie z systemu informatycznego danych obrazujących rzeczywisty czas pracy kierowcy, wprowadzanych do systemu na podstawie kart drogowych, wskutek czego w programie komputerowym, jak i na miesięcznej karcie pracy widnieje dzień wolny, pomimo że kierowca w tym dniu pracował. W rezultacie miesięczna karta pracy kierowcy mogła nie zawierać części danych, dotyczących pracy kierowcy. Organ wskazał, że z pewnością nie popełnił omyłek na niekorzyść strony, stwierdzając skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku oraz przedłużenia czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym na podstawie kart pracy kierowców. Ponadto organ umorzył postępowanie w zakresie stwierdzonego naruszenia – niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, mając na uwadze stanowisko organu odwoławczego.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) przez wyznaczenie terminu kontroli bez zachowania terminu 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli,

- art. 76a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) przez prowadzenie postępowania i rozstrzyganie sprawy na podstawie kopii akt postępowania, nie wiadomo czy pełnej, tj. kopii nie mających charakteru urzędowego i we właściwym czasie urzędowo nie poświadczonych przez organ w przepisanej formie i w ramach swoich kompetencji,

- art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych oryginalnych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, a jedynie umożliwienie wypowiedzenia się co do kopii materiału dowodowego, nie wiadomo czy pełnej,

- art. 81 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w kwestii oryginalnego materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia,

- art. 6 k.p.a. przez żądanie przedstawienia dokumentów w postaci: kart drogowych, dyspozycji dziennych oraz dziennika kart drogowych, pomimo braku podstaw prawnych takiego żądania,

- art. 107 § 3 k.p.a. przez wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji jedynie faktów, które organ uznał za udowodnione, mimo braku wskazania dowodów, na których organ się oparł,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i przekroczenie granic swobodnej oceny,

- art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 z późn. zm.) przez uznanie, że rozkład jazdy nie jest dokumentem potwierdzającym czas pracy i rodzaj wykonywanych czynności przez kierowców,

- art. 31a ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców przez pominięcie rozkładu jazdy, mimo że rozkład jazdy stanowi obligatoryjną podstawę weryfikacji dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę w danej dobie,

- art. 92a ust. 3 – 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), załącznik nr 3, lp. 5.4, 5.4.1. i 5.4.2., ponieważ strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do oryginałów zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji,

- art. 92a ust. 3 – 6 ustawy o transporcie drogowym, załącznik nr 3, lp. 5.6, 5.6.1. i 5.6.2. ponieważ strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do oryginałów zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 25.000,00 zł. Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu kart pracy kierowców stwierdził w 65 przypadkach skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowców, a kara pieniężna za te naruszenia wynosi w łącznej wysokości 71.350,00 zł. Jednakże z uwagi na treść art. 139 k.p.a. zasadne jest przychylenie się do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 63.150,00 zł (lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Po analizie kart pracy kierowców organ odwoławczy stwierdził również w 12 przypadkach przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, a kara pieniężna za te naruszenia wynosi w łącznej wysokości 1.100,00 zł (lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Odnośnie naruszenia lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na brak znamion popełnienia naruszenia jego umorzenie przez organ pierwszej instancji jest słuszne i zgodne z przepisami prawa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie nakłada obowiązku ponownego zawiadomienia o wszczęciu kontroli z uwagi na doręczenie zawiadomienia na 6 dni przed wyznaczonym terminem kontroli. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że organ pierwszej instancji wyjaśnił stronie, że w jego dyspozycji pozostaje kompletna dokumentacja poświadczona za zgodność z oryginałem, a strona ponownie pouczona została o uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji słusznie wyjaśnił stronie, z jakich przyczyn odmówił mocy dowodowej przedstawionym przez stronę rozkładom jazdy. Rozkład jazdy stanowi podstawę do określenia czasu prowadzenia pojazdu w rozkładzie czasu pracy kierowcy, nie może zaś pełnić roli dokumentu odzwierciedlającego rzeczywisty czas prowadzenia pojazdu, na podstawie którego dokonuje się kontroli. Natomiast miesięcznym kartom pracy kierowców należy nadać moc dowodową również z uwagi na fakt, że przekazywane były do działu płac przedsiębiorstwa, a na ich podstawie ustalane było wynagrodzenie przysługujące kierowcom. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedstawione przez stronę dokumenty o przewozach okazjonalnych kierowców P. S. i W. B. oraz oświadczenie kierowcy P. S. o przewozie na linii regularnej powyżej 50 km nie dowodzą faktycznego wykonania tych przewozów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a. przez brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania, w szczególności do zarzutu prowadzenia postępowania i rozstrzygania sprawy na podstawie kopii akt postępowania, nie wiadomo czy pełnej, tj. kopii nie mających charakteru urzędowego i we właściwym czasie urzędowo nie poświadczonych przez organ w przepisanej formie i w ramach swoich kompetencji, co stanowi również naruszenie art. 76a § 1 i § 2 k.p.a.,

- art. 8 i art. 11 k.p.a. przez pominięcie milczeniem przez organ odwoławczy aspektów sprawy podnoszonych przez stronę w odwołaniu i brak odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji,

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak zebrania i wyczerpującej oceny całego materiału dowodowego i nie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez pominięcie aspektów sprawy podnoszonych przez stronę w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego winna znaleźć się analiza i ocena faktu rozstrzygania przez organ pierwszej instancji na podstawie kopii akt postępowania, urzędowo nie poświadczonej. Nie mogło bowiem dojść do skutecznego przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ponieważ organ odwoławczy przekazał akta sprawy do WSA w związku ze skargą strony. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji nie mógł dysponować oryginałem akt postępowania. Postępowania administracyjnego nie można prowadzić w oparciu o kopie dokumentów. Nie można też wzywać stronę do przejrzenia kopii, a następnie dokonywać uwierzytelnienia kopii akt postępowania. Strona nie wie, kiedy dokładnie dokumenty zostały przez organ uwierzytelnione i przez kogo i czy organ dysponuje całością akt sprawy. Organ odwoławczy nie dokonał bowiem analizy czasu jazdy kierowcy T. B. w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca przedstawionej wraz z odwołaniem strony z dnia [...] listopada 2014 r. oraz z dnia [...] lutego 2016 r. oraz nie ustosunkował się do oświadczenia P. S. o przewozach na linii regularnej powyżej 50 km, dokumentów o przewozach okazjonalnych w ramach wynajmów przez P. S. i W. B.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2017 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie toczącego się postępowania z uwagi na treść art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Ujawnienie naruszenia nastąpiło najpóźniej w dacie sporządzenia protokołu kontroli, czyli [...] sierpnia 2014 r., a więc od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad dwóch lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego i materialnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), wprowadzającej m. in. sankcje za naruszenie warunków wykonywania transportu drogowego. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy określa m. in. odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem oraz innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym - za naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego ujawnione w wyniku kontroli.

W myśl art. 92a ust. 1 powołanej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Zgodnie z ust. 3 pkt 3, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów, o jakich mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wynika wprost z tego przepisu i art. 93 ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. W sprawach administracyjnych mających za przedmiot wymierzenie administracyjnej kary z tytułu naruszenia przepisów, o jakich mowa w art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, działania organu nakierowane są na ustalenie, czy istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną.

Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku oraz przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni. Kara ta, zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 3 powołanej wyżej ustawy wyniosła 25.000,00 zł, albowiem skarżący należy do podmiotów zatrudniających kierowców w liczbie średnio 158 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy ujawnione zostały naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, a obejmujące skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku oraz przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni. Powołane ustalenia faktyczne zostały poczynione z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności z poszanowaniem norm ustanowionych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. : Dz. U. z 2016, poz. 23). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Należy zaznaczyć, że podstawę ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji stanowiły przedłożone przez stronę w trakcie kontroli miesięczne karty pracy kierowców. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy ponownie wnikliwie przeanalizował zapisy widniejące na kartach pracy kierowców, sporządzanych przez stronę skarżącą, korygując w niektórych przypadkach ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku oraz przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że łączna kara pieniężna za skrócenie tygodniowego czasu wypoczynku kierowców winna wynieść 71.350,00 zł, a nie jak uznał organ pierwszej instancji – 63.150,00 zł. Jednakże z uwagi na treść art. 139 k.p.a. organ odwoławczy przychylił się do wysokości kary pieniężnej nałożonej przez organ pierwszej instancji. Natomiast łączna kara pieniężna za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni winna wynieść według organu odwoławczego - 1.100,00 zł, a nie jak uznał organ pierwszej instancji – 1.500,00 zł. Z tego względu organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w maksymalnej wysokości 25.000,00 zł. Słusznie również organ odwoławczy przeniósł do uzasadnienia decyzji stwierdzenie dotyczące braku znamion naruszenia, wymienionego w załączniku nr 3 do ustawy, lp. 1.5. - niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Nieuzasadnione było bowiem umorzenie przez organ pierwszej instancji w osnowie decyzji postępowania w zakresie stwierdzonego naruszenia - niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Postępowanie administracyjne prowadzone było bowiem w przedmiocie naruszenia warunków i zasad wykonywania przewozów drogowych oraz nałożenia z tego tytułu kary pieniężnej.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut strony dotyczący nie dokonania przez organ odwoławczy analizy czasu jazdy kierowcy T. B. w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca 2014 r. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 24), organ odwoławczy dokonał analizy czasu pracy tego kierowcy w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca 2014 r. i uznał, że kierowca ten przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o 50 minut, w związku z czym zasadne jest uchylenie z tytułu tego przekroczenia kary pieniężnej, nałożonej przez organ pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że nie została nałożona na stronę skarżącą kara pieniężna związana z jakimikolwiek naruszeniami dotyczącymi tego kierowcy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieustosunkowania się do oświadczenia P. S. o przewozach na linii regularnej powyżej 50 km, dokumentów o przewozach okazjonalnych w ramach wynajmów przez P. S. i W. B., należy zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 31 – 32) wyjaśnił, że wykonywanie przewozów regularnych powyżej 50 km lub okazjonalnych wiąże się z obowiązkiem rejestrowania tych przewozów na wykresówkach. Natomiast strona nie okazała w trakcie postępowania wykresówek dotyczących wskazywanych przewozów. Przedstawione przez stronę dokumenty nie dowodzą faktycznego wykonania tych przewozów przez wskazywanych kierowców. Ewidencja czasu pracy kierowców prowadzona była w programie komputerowym Veritum. Dane wprowadzane były do systemu na podstawie tzw. dyspozycji dziennych, a następnie weryfikowane w oparciu o oddawane przez kierowców karty drogowe. Na podstawie wprowadzonych do programu Veritum i zweryfikowanych danych, na koniec każdego miesiąca sporządzane i drukowane były indywidualne miesięczne karty pracy kierowców. Karty te zawierały rzeczywisty czas pracy kierowców, co potwierdzili w swoich zeznaniach pracownicy strony, D. B. i L. K. Tymczasem załączone przez stronę do odwołania dokumenty nie są zgodne z indywidualnymi kartami pracy kierowców. I tak np. z załączonych dokumentów wynika, że P. S. wykonał przewóz okazjonalny w dniach [...] czerwca – [...] czerwca 2014 r. do C. i z powrotem (trasa 580 km). Autobus został podstawiony o godz. 750 w dniu [...] czerwca 2014 r., a wykonanie usługi zostało zakończone w dniu [...] czerwca 2014 r. o godz. 1630. Natomiast z karty pracy wynika, że kierowca w dniu [...] czerwca 2014 r. rozpoczął pracę o godz. 415. Z załączonych dokumentów wynika także, że P. S. wykonał przewóz okazjonalny w dniach [...] maja – [...] czerwca 2014 r. (trasa 1306 km). Autobus został podstawiony o godz. 800 w dniu [...] maja 2014 r., a wykonanie usługi zostało zakończone w dniu [...] czerwca 2014 r. o godz. 100. Natomiast z karty pracy wynika, że kierowca w dniu [...] maja 2014 r. rozpoczął pracę o godz. 440.

Nie można również zgodzić się ze stroną, że czas pracy kierowców powinien być ustalany na podstawie rozkładów jazdy. Rozkłady jazdy dokumentują bowiem planowany czas jazdy autobusów, a nie rzeczywisty i całkowity czas pracy kierowców, co słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji (s. 30).

Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez organ art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 76a § 1 i § 2 k.p.a. Przepis ten reguluje bowiem zasady przedstawiania organowi prowadzącemu postępowanie urzędowo poświadczonych odpisów lub wyciągów z dokumentów, znajdujących się w aktach innych organów i podmiotów niż organ prowadzący postępowanie. Przepis ten nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podstawę analizy organów stanowiły bowiem indywidualne karty pracy kierowców, przedłożone kontrolującym przez D. L., kierownika działu przewozów, jako osobę upoważnioną przez stronę do reprezentowania w trakcie kontroli. D. L. okazywała kontrolującym oryginały kart i przedkładała ich kserokopie, oświadczając kontrolującym, że dokumenty są oryginalne i kompletne (protokół z okazania dokumentów z dnia [...] lipca 2014 r., z dnia [...] lipca 2014 r., z dnia [...] sierpnia 2014 r.).

Wbrew zarzutom strony, przepisy postępowania administracyjnego nie zakazują dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji w okresie, gdy skarga strony oczekiwała na rozpoznanie przez WSA we Wrocławiu. Nie znajdują potwierdzenia sugestie strony, jakoby kopia akt postępowania, którą dysponował organ pierwszej instancji mogła być nie pełna. Zawartość akt postępowania zgodna jest ze spisem akt, sporządzonym przez organ pierwszej instancji przy przekazywaniu odwołania organowi odwoławczemu w dniu [...] marca 2016 r. Również strona nie wskazała, jakie kopie dokumentów nie zostały włączone do akt sprawy. Strona nie wskazała również jakichkolwiek niezgodności sporządzonych przez organ kopii z oryginałami dokumentów. Należy również zauważyć, że w dniu orzekania, tj. [...] czerwca 2016 r. organ odwoławczy dysponował kopiami dokumentów sporządzonymi przez stronę, ponieważ WSA we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi strony zwrócił akta sprawy organowi odwoławczemu w dniu [...] lutego 2016 r.

Nieuzasadnione jest również twierdzenie strony, że postępowanie administracyjne winno zostać umorzone na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym z uwagi na upływ terminu, przewidziany w tym przepisie. Wprawdzie zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c ustawy o transporcie drogowym, obowiązkiem organu inspekcji transportu drogowego jest umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, to jednak nieuprawniony jest zarzut, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym - od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad dwóch lat.

Z akt administracyjnych wynika, że kontrola w przedsiębiorstwie skarżącej spółki została zakończona w dniu [...] sierpnia 2014 roku i w tym samym dniu zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Ponowna decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] stycznia 2016 r. i doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] stycznia 2016 r. Natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] czerwca 2016 r. i doręczona pełnomocnikowi strony postępowania w dniu [...] lipca 2016 r., a więc przed upływem okresu dwóch lat od ujawnienia naruszeń, czyli zakończenia kontroli w dniu [...] sierpnia 2014 r. Skarżąca nie wskazała innej daty ujawnienia naruszeń, stwierdzonych w protokole kontroli. Zatem postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary zostało wszczęte i zakończone, w tym zakończone także w postępowaniu odwoławczym, przed upływem okresu dwóch lat od ujawnienia naruszenia.

Natomiast w powoływanej przez stronę sprawie, zakończonej wydaniem przez WSA w Gdańsku wyroku w dniu 26 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 458/15, decyzje organów obu instancji zostały uchylone przez ten Sąd z uwagi na obciążenie karą przedsiębiorcy, pomimo wystąpienia przesłanki wyłączenia odpowiedzialności za samowolnie spowodowane przez kierowcę naruszenia, tj. przesłanki określonej w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji uchylenia decyzji organów obu instancji, WSA w Gdańsku umorzył postępowanie administracyjne z uwagi na upływ ponad dwóch lat od ujawnienia naruszenia. Natomiast w rozpoznawanej przez tut. Sąd sprawie skarga strony została oddalona.

W kwestii interpretacji art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II GSK 819/15. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "przez ujawnienie naruszenia należy rozumieć przedstawienie kontrolowanemu przedsiębiorcy informacji o stwierdzonym naruszeniu, w odpowiedniej formie, za pomocą dokumentu, który określa wyniki kontroli i zarazem daje podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary za to naruszenie. Takim sposobem przewidzianym w procedurze w sprawach dotyczących przewozów drogowych jest protokół kontroli (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, obecnie rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego). Z przepisu art. 92c ust. 1 wynika również, że organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej jest obowiązany umorzyć to postępowanie, jeżeli przed upływem dwóch lat od ujawnienia naruszenia w sposób wyżej przedstawiony postępowanie nie zostało ostatecznie zakończone (tzn. nie wydano ostatecznej decyzji w tej sprawie). Przyjęcie, za skarżącym, że dopiero prawomocna decyzja w sprawie nałożenia kary przerywa bieg terminu przedawnienia karania za naruszenia przepisów o transporcie drogowym oznaczałoby dopuszczenie konieczności "umorzenia" postępowania administracyjnego po jego zakończeniu ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli ta decyzja nie uprawomocniła się przed upływem dwóch lat od ujawnienia naruszenia stanowiącego podstawę nałożenia kary." Pogląd wyrażony w powyższym wyroku NSA, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.