Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 829/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska,, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów- Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącego od Ministra Finansów kwotę 200 ( dwieście ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy co do opodatkowania jedną stawką podatku VAT w wysokości 7% czynności dostawy lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w podziemnym garażu wielostanowiskowym.

Wykładnia przepisów ustawy o podatku od towarów udzielona przez organ dotyczyła następującego stanu faktycznego:

Spółka "A" sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego. Realizowane umowy zawierają m.in. dostawę lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wraz z udziałem w części wspólnej nieruchomości w postaci miejsca postojowego w podziemnym garażu wielostanowiskowym. Jak wskazano we wniosku, miejsca postojowe nie są wydzielone trwałymi ścianami oraz nie stanowią odrębnych przedmiotów własności, albowiem, ani dla poszczególnych miejsc parkingowych, ani dla całego podziemnego pomieszczenia garażowego nie zostały założone odrębne księgi wieczyste.

W tak opisanym stanie faktycznym spółka zapytywała, czy dostawa lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego może być opodatkowana preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 7%.

W ocenie Spółki w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż tak określonego prawa do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych należy traktować jako sprzedaż prawa do fragmentu części wspólnej, które stanowią jego części składowe na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W przypadku, gdy miejsca postojowe stanowią część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego i nie będą przedmiotem odrębną sprzedaży, stanowią wraz z lokalem mieszkalnym jeden towar podlegający opodatkowaniu jedną stawką podatkową właściwą dla lokalu mieszkalnego, tj. 7%.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził przy tym, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), przy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym występuje obowiązek dwóch odrębnych stawek podatkowych. Sprzedaż lokalu mieszkalnego podlega opodatkowaniu VAT według obniżonej stawki 7%, natomiast sprzedaż miejsca postojowego według stawki podstawowej 22%. Jak podkreślił organ, przepisy ustawy o VAT przewidują opodatkowanie stawką obniżoną tylko obiektów budownictwa mieszkaniowego (lub ich części), natomiast miejsce postojowe nie spełnia warunków do uznania go za część lokalu mieszkalnego. Tym samym, konstatował organ, podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku w wysokości 22%.

Zdaniem organu, miejsce postojowe należy do kategorii pomieszczeń przynależnych do lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą zaspokajaniu innych niż mieszkaniowe potrzeb. Jednocześnie organ podatkowy podkreślił, że pojedyncze miejsce postojowe, znajdujące się w podziemnej części hali garażowej nie może stanowić, samo w sobie, pomieszczenia przynależnego. Pomieszczeniem tym jest bowiem hala garażowa, a miejsce postojowe jest jedynie jej częścią ułamkową. Wskazując na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że skoro sprzedaż pomieszczenia przynależnego służącego potrzebom innym niż mieszkaniowe jest wyłączona z opodatkowania stawką 7%, to także sprzedaż jego części ułamkowej podlega takiemu wyłączeniu.

Ustosunkowując się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych organ podatkowy podniósł, że rozstrzygnięcia te odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych na kanwie których je podjęto i z tych też względów nie mają one mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Przedstawione stanowisko organ podatkowy podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa.

W skardze wniesionej do wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tzn.:

- art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 3 ust. 1 ustaw, z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903

zezm.) wzw. art. 50 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż prawo do wyłącznego korzystania

z miejsca postojowego we wspólnej części nieruchomości może być przedmiotem samodzielnego obrotu, w efekcie zaś - iż może stanowić odrębną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT;

- art. 41 ust. 12 ustawy o podatku VAT oraz § 37 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku VAT, art. 78 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347/1, Nr 384/92 ze zm.), przez pominięcie faktu, iż treścią ekonomiczną przedmiotowej transakcji stanowi dostawa lokalu mieszkalnego, zaś przekazanie prawa do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego położonego we wspólnej części nieruchomości stanowi wyłącznie świadczenie poboczne w odniesieniu do czynności głównej, co uzasadnia zastosowanie stawki podatku VAT w odniesieniu do całości transakcji zdefiniowanej przez pryzmat czynności głównej;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 121 § 1 w zw. z art. 14a i 14e § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez brak analizy orzecznictwa sądów administracyjnych powołanego przez Skarżącą, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzana postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu tych zarzutów spółka powtórzyła dotychczasową argumentację, że sprzedaż lokalu mieszkalnego spełniającego przesłanki do uznania go za objęty społecznym programem mieszkaniowym, wraz z prawem do korzystania z części wspólnej takiej nieruchomości w postaci garażu mieści się w zakresie opodatkowania preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 7%. Na poparcie prezentowanego stanowiska strona skarżąca powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych, które przyjęły interpretację prawa zbieżną z tą, którą prezentowała skarżącą w sprawie, tj., uznały, że zbycie lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z garażu stanowi jedną transakcję w rozumieniu ustawy o VAT, którą należy opodatkować według stawki właściwej dla zbycia lokalu mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, działający za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P., wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie tak określonych kompetencji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do istoty sporu należy przypomnieć, że rozbieżne stanowiska stron dotyczyły wykładni przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, ocenianej w kontekście podatkowych skutków umowy cywilnoprawnej, której przedmiot stanowiła dostawa lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym. Istota sprawy sprowadzała się na gruncie wykładni tego przepisu do odpowiedzi na pytanie, jaką stawkę podatku VAT należy zastosować do zdarzenia przyszłego, polegającego na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, uprawniającym do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego, zlokalizowanego w wielostanowiskowym pomieszczeniu garażowym, na zasadzie podziału do korzystania (quad usum).

Na wstępie tej części rozważań należy zaznaczyć, iż poza sporem pozostawała kwestia wysokości stawki podatku VAT jaką należało zastosować do dostawy lokalu mieszkalnego. W tym zakresie zarówno strona skarżąca, jak i organ podatkowy zgodni byli co do tego, że dostawa lokalu mieszkalnego podlegać będzie opodatkowaniu stawką obniżoną 7% wedle preferencyjnego opodatkowania jaki ustawodawca przewidział dla obiektów objętym tzw. społecznym programem mieszkaniowym. Rozbieżności w zakresie podstaw i wysokości opodatkowania dotyczyły związanego z tą dostawą – prawa do korzystania z określonego miejsca postojowego, przysługującego potencjalnemu właścicielowi lokalu mieszkalnego w ramach udziału do korzystania z części nieruchomości wspólnej, na terenie, której został wyodrębniony podziemny garaż wielostanowiskowy.

Rozważania Sądu w tej części należy rozpocząć przede wszystkim od przypomnienia, że od 1 stycznia 2008 r. obniżona 7% stawka podatku od towarów i usług jest stosowana w ramach tzw. programu budownictwa społecznego – art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT. Z dniem 31 grudnia 2007 r. skończył się, wynegocjowany przez Polskę przed akcesją, okres przejściowy na stosowanie 7% stawki VAT do robót budowlano - montażowych, remontów i konserwacji związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą oraz obiektów budownictwa mieszkaniowego i ich części. Od 1 stycznia 2008 r. Polska została zobowiązana do zastosowania w regulacjach krajowych, dotyczących opodatkowania budownictwa mieszkaniowego, unormowań wynikających z Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE L 06.347.1) – dalej: Dyrektywa 112, która zastąpiła VI Dyrektywę VAT. Unormowania zawarte w Dyrektywie 112 umożliwiają wprowadzenie obniżonej stawki podatku od towarów i usług do dostawy, budowy, remontu lub przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej (poz. 10 do zał. III do Dyrektywy 112). W Polskim systemie podatku od towarów i usług znalazło to odzwierciedlenie w nowych, obowiązujących od 1 stycznia 2008 r. przepisach definiujących "program budownictwa mieszkaniowego", bowiem tylko do obiektów budowlanych lub ich części, które można uznać za powstałe w ramach tego programu oraz do różnych czynności dotyczących tych obiektów lub ich części, można stosować obniżoną - 7% stawkę VAT. Stosownie do treści art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, obniżoną – 7 % - stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Stosownie do art. 41 ust. 12b ustawy o VAT, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m².

Z powołanych wyżej regulacji wynika, że lokal mieszkalny o powierzchni nie większej niż 150 m² znajdujący się w wielorodzinnym budynku mieszkalnym stanowi część obiektu mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. W konsekwencji, jego wybudowanie, wyodrębnienie i sprzedaż, traktowane, jako dostawa towarów w rozumieniu ustawy o VAT, będzie podlegała opodatkowaniu obniżoną 7% stawką.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego. Zgodnie z wykładnią systemową należy w tym względzie odwołać się do przepisów prawa cywilnego, a ściślej, do ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z definicją legalną tego pojęcia zawartą w art. 2 ust. 2 w/w ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia tzw. przynależne, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej, poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, czy garaż, co wynika z ust. 4 cytowanego przepisu.

Konsekwencje prawne, wynikające z faktu wyodrębnienia własności lokalu ustawodawca rozwija w treści art. 3 ust. 1 i 2 ustawy stanowiąc, że w razie wyodrębnienia własności lokalu, właścicielowi przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane z własnością lokali, a nieruchomość wspólną stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Z powołanych przepisów wynika, że właścicielowi lokalu przysługuje jako prawo związane z tą własnością - uprawnienie do korzystania z tzw. pomieszczeń przynależnych do lokalu (piwnica, strych, komórka, garaż) oraz prawo do korzystania z części wspólnych nieruchomości. Okoliczność, iż ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali wśród pomieszczeń przynależnych wymienił przykładowo garaż nie wynika, iż może on funkcjonować wyłącznie w kategorii pomieszczenia przynależnego. W ramach możliwych rozwiązań prawnych możliwe są tu bowiem trzy sytuacje. Po pierwsze, garaż może stanowić odrębny przedmiot własności, a co za tym idzie, także obrotu. Kryterium tego wyróżnienia jest obowiązkowy wpis w księdze wieczystej, czego wymaga dyspozycja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali. Po drugie, garaż może, jak to wskazał ustawodawca przykładowo w przepisie art. 2 ust. 4 w/w ustawy w/w ustawy, stanowić pomieszczenie przynależne do lokalu, tj. nie wyodrębnione prawnie (w znaczeniu powstania odrębnej nieruchomości poprzez wpis w księdze wieczystej) pomieszczenie, które jest funkcjonalnie związane z lokalem mieszkalnym (służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych). Wreszcie trzecie rozwiązanie, w ramach którego prawo do korzystania z garażu przysługuje właścicielowi lokalu na zasadzie udziału nieruchomości wspólnej, na której terenie wyodrębniono funkcjonalnie pomieszczenie garażowe. Takiej właśnie sytuacji dotyczył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej w sprawie. Chodziło bowiem o pytanie, czy wyodrębnione liniami poziomymi miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym, przysługujące właścicielowi lokalu mieszkalnego na zasadzie podziału do korzystania z części wspólnych podlega odrębnemu opodatkowaniu, i to wedle stawki podstawowej 22%, czy też obniżonej do wysokości 7% na podstawie preferencyjnego opodatkowania budownictwa obiektów mieszkaniowych.

Odpowiedź na to pytanie musi być poprzedzona wyjaśnieniem, czy też precyzyjnym określeniem przedmiotu tej sprzedaży (dostawy). Należy w tym miejscy ponownie odwołać się do przepisu art. 3 ustawy o własności lokali, z którego wynika, że udział w właściciela nieruchomości w częściach wspólnych nieruchomości jest prawem związanym z prawem własności lokalu, co oznacza w konkluzji, że zbycie lokalu mieszkalnego – tym samym dostawa takiego lokalu w rozumieniu ustawy o VAT – nie jest możliwe bez jednoczesnego zbycia udziału w częściach wspólnych budynku. W tym bowiem przypadku, przedmiotem sprzedaży (dostawy), obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma, zatem możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Znajdujące się na terenie nieruchomości wspólnej miejsce postojowe jest bowiem jedynie umownie wydzieloną częścią przestrzeni stanowiącej współwłasność nabywców lokali mieszkalnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1180/09; orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego).

W konsekwencji powyższego należało przyjąć, że miejsce parkingowe w wielostanowiskowym garażu podziemnym, przysługując właścicielowi lokalu mieszkalnego w ramach prawa do udziału w korzystaniu z części wspólnych budynku nie jest także odrębnym przedmiotem dostawy po myśli art. 7 ustawy o VAT. Jak stanowi powołany przepis, dostawą towaru – na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług – jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W stanie faktycznym sprawy dostawa miejsc parkingowych odbywać się ma przez sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie, zaś przyporządkowanie konkretnych miejsc parkingowych do konkretnych lokali mieszkalnych na zasadzie podziału do korzystania.

Skoro zatem, nabycie prawa do lokalu mieszkalnego jest nierozerwalnie związane z nabyciem udziału w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie - prawem właściciela do korzystania z tych części (wspólnych) budynku, to rozdzielanie tych czynności w aspekcie cywilistycznym byłoby niedopuszczalne, a z punktu widzenia podatkowego miałoby sztuczny, profiskalny charakter. Z tego względu byłoby sprzeczne także z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por. orzeczenie ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sprawa C-251/05).

Przedstawione stanowisko Sądu jest powszechnie aprobowane w administracyjnym orzecznictwie sądowym, gdzie podkreśla się, że mamy w takiej sytuacji do czynienia z jednolitym świadczeniem, na które składają się – dostawa towaru, samodzielnego, wyodrębnionego na własność lokalu mieszkalnego oraz świadczenie usługi – sprzedaż związanego z tym lokalem udziału w nieruchomości jako wartości niematerialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 724/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także wyrok NSA z 8 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1798/07, wyroki WSA w Warszawie z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1052/07, z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1181/07, z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2516/05, z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 192/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1206/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 801/07).).

Na gruncie stanu faktycznego sprawy aktualność zachowuje również pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. (sygn. akt I FSK 299/09) w którym stwierdzono, że jeżeli w ramach jednej nieruchomości następuje sprzedaż, na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz ze stosownym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego, to sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji na podstawie art. 2 pkt 12 ustawy o VAT w związku z § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 97, poz. 970 ze zm.), podlega opodatkowaniu stawką 7%. Podział quad usum nieruchomości wspólnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jedynie sprzedaż lokalu i towarzyszącego mu udziału w nieruchomości wspólnej.

Wskazując na powyższe należy stwierdzić, że stanowisko Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji nie zasługuje na uwzględnienie. Odmawiając podatnikowi prawa do zastosowania stawki 7% w odniesieniu tak do lokalu mieszkalnego, jak i miejsca parkingowego organ podatkowy naruszył przepisy art. 41 ust. 12 i 12 a ustawy o VAT oraz § 5 ust. 1 i 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Za uzasadnione należy także uznać zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu.

Skład orzekający za zasadny uznał zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 121 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, że organ nie odniósł się do powołanych przez podatnika orzeczeń sądów administracyjnych. Wprawdzie orzecznictwo sądowe, w tym sądów administracyjnych, nie ma w polskim systemie prawnym charakteru precedensowego, to w zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych i indywidualnych) orzecznictwo to zyskuje szczególnie na znaczeniu. Zgodnie z art. 14a Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Orzecznictwo to ma więc normatywne przełożenie na tworzenie warunków jednolitego stosowania prawa podatkowego w płaszczyźnie ogólnej. Jeszcze większa jest jego rola w zakresie eliminowania wadliwych interpretacji, o czym stanowi art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Wolą ustawodawcy minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie. Nie można bowiem przyjąć takiej wykładni powyższych przepisów, że z jednej strony ustawodawca nie nakłada na organ wydający interpretacje indywidualne obowiązku analizowania orzecznictwa zapadłego w innych sprawach dotyczącego analogicznych sytuacji prawnopodatkowych, a z drugiej strony przyjmuje jednocześnie, że pominięcie takiego orzecznictwa może być przyczyną zmiany tak wydanej interpretacji. Obowiązujący od dnia 1 lipca 2007r. art. 14e § 1 ordynacji podatkowej wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08, publ. w: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien jest uwzględnić dokonaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 41 ust. 12 i 12 a ustawy o VAT.

Mając powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Rozstrzygnięcie o wykonalności interpretacji indywidualnej uzasadnia art. 152 u.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.