Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 585/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 4,  art. 7 ust. 2 pkt 1,  art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2011r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej . z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011r. nr [...] 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej A. S. kwotę 811 (słownie: osiemset jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. [...] Dyrektor Izby Celnej w po rozpatrzeniu odwołania A.S. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].03.2011r. nr [...] w której określono kwotę podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości tj. w kwocie 9 899zł. oraz stwierdzono powstanie zaległości w tym podatku w kwocie 7 224zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy podały art. 4 ust 1 pkt 4, art. 7 ust 2 pkt 1, art. 10 ust 1 pkt 4 , art. 80 ust 1, ust 2 pkt 2, ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29 poz. 257 ze zm.) – zwaną dalej ustawą o podatku akcyzowym, w zw. z art. 154 ust 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009r. nr 3 poz. 11).

Z przeprowadzonego postępowania wynika, iż w dniu 23 października 2008r. A.S. prowadząca działalność gospodarczą, jako przedstawiciel pośredni M.S. złożyła zgłoszenie celne nr [...] - wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu używany i uszkodzony samochód osobowy marki VOLVO XC9, numer nadwozia [...], poj. 3192 cm3, rodź. paliwa - benzyna, rok produkcji 2008 r. sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, określając wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 17 697 PLN, przy przyjęciu za jej podstawę wartość transakcyjną towaru w wysokości 6 900 USD, wynikającą z faktury z dnia 11 sierpnia 2008r.

Tak określona wartość stanowiła podstawę do dokonania obliczeń należnego cła w wysokości 1770 zł., podatku akcyzowego w wysokości 2 675 zł. oraz podatku od towarów i usług w wysokości 4 915zł.

Na skutek podjętych wątpliwości co do faktycznej wartości celnej importowanego towaru wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu tego pojazdu, oraz równolegle postępowania w sprawie określenia w prawidłowej wysokości kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu tego importu.

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...].03.2011r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, ustalił w sposób zastępczy wartość celną importowanego samochodu na kwotę 66 171zł. oraz określił kwotę należnego cła w wysokości 6 617 zł.

W związku ze zmianą wartości celnej towaru, zmianie uległa także wysokość podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Opisaną na wstępie decyzją Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...].03.2011r. nr [...] określił podatnikom - A.S. oraz M.J. kwotę podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości tj. w kwocie 9 899 zł. oraz stwierdził powstanie zaległości w tym podatku w kwocie 7 224 zł. Decyzja ta utrzymana została w mocy wyżej opisaną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2011r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca A.S. podniosła przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów art. 235 w zw. z art. 210 §1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8 poz 60 ze zm.) – zwanej dalej Op. oraz naruszenie art. 68 oraz art. 5 ust 2 rozporządzenia Rady(EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dn.19.10.1992r. ze zm.) - zwanego dalej WKC, w zw. z art. 137 ust 1 Op. oraz naruszenie art. 5, 201, 209 ust.3, 213 w związku z art. 65 WKC oraz art. 73 ust 1 ustawy - Prawo celne (Dz. U. nr 68 poz. 622) i art. 137 § 4 Op. w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego i art. 17 ust 1 pkt 1 i art. 38 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535).

Podniosła przede wszystkim, że udzielone jej pełnomocnictwo do reprezentowania M.S. nie miało charakteru pełnomocnictwa pośredniego, które skutkowałoby zobowiązaniem skarżącej do pokrycia należności podatkowo-celnych za składającego zgłoszenie celne nr [...] M.S. .

Uzasadniła, iż pełnomocnictwo udzielone agencji celnej w trybie art. 5 WKC należy oceniać zgodnie z art. 136 i 137 Ordynacji podatkowej oraz przepisów praw cywilnego. O zakresie zaś i rodzaju udzielonego pełnomocnictwa nie decyduje treść zapisów udzielonego pełnomocnictwa, ale wola stron w tym zakresie. Podkreśliła też, iż nie wiążą jej ani nie wiązały żadne stosunki prawne mogące być podstawą udzielenia pełnomocnictwa pośredniego, oraz powołała na wypracowany w tego rodzaju zgłoszeniach zwyczaj, zgodnie z którym importer korzystający jednorazowo z pomocy agencji celnej udziela agencji pełnomocnictwa bezpośredniego, zgodnie z którym zgłoszenia celne dokonywane są na rzecz i ryzyko importera. Powołując się dodatkowo na oświadczenie M. J. złożone w dniu 17 stycznia 2011r., oraz wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, zarzuciła iż w niniejszej sprawie błędnie zastosowano przepis art. 201 ust 3 WKC z zw. z 213 WKC uznając skarżącą za stronę postępowania i osobę odpowiedzialną za powstanie długu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję administracyjną w zakresie jej legalności rozumianej jako zgodność tego aktu z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze z. zwana dalej p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 3, poz. 11 z 2009r.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie tej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29 poz. 257 z 2004r. ze zm.), jeżeli organ celny stwierdzi, iż w zgłoszeniach celnych kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. podatkowi akcyzowemu podlega import, a obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego - art. 7 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym jest wartość celna wyrobów akcyzowych, powiększona o należne cło.

Według art. 80 ust. 1 powyższej ustawy akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zaś art. 80 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, że podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Organ I instancji nie podając konkretnej podstawy prawnej odpowiedzialności solidarnej, uznał że skoro w postępowaniu celnym odnośnie długu celnego solidarną odpowiedzialność powzięli A.S. jako przedstawiciel pośredni i importer M.J., to również w zakresie podatku akcyzowego ponoszą oni solidarną odpowiedzialność.

Stanowi to naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż w decyzji powinna być powołana podstawa prawna.

Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii.

Tymczasem solidarności nie można domniemywać, a musi ona wynikać z jednoznacznego przepisu prawa, a takiego brak w istniejącej ustawie o podatku akcyzowym z dnia 23.01.2004r.

Odpowiedzialność solidarną przewiduje jedynie art. 57 ust. 3 wyżej cyt. ustawy, ale dotyczy to tylko przedstawiciela podatkowego i sprzedawcy.

W przypadku długu celnego odpowiedzialność solidarna przedstawiciela bądź pośrednio importera wynika jednoznacznie z art. 201 ust. 3 i 213 w.k.c.

Takie też stanowisko zajął WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 15.III.2011r. sygn. akt I SA/Rz 51/11.

Skarga okazała się więc uzasadniona ale z innych przyczyn niż określiła to skarżąca, wobec czego rozpoznanie zarzutów zawartych w skardze byłaby przedwczesne.

Z uwagi na powyższe, ponieważ organy naruszyły prawo procesowe, jak i materialne, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu.

W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej A.S. kwotę 811zł, na którą składają się: uiszczony wpis, koszty zastępstwa adwokackiego oraz opłata od pełnomocnictwa.