Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 571/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 i art. 3 § 1, art. 134 § 1,art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121 art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 76 poz 1 art. 20 ust. 1 i 2
law: Dyrektywa Rady Nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich  przechowywania, przepływu oraz kontrolowania

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 737/15 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 737/15, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] maja 2015 r., w przedmiocie odmowy zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej, po wznowieniu postępowania.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że skarżący zwrócił się do Urzędu Celnego w Poznaniu o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa, dokonanej według dokumentu UDT z [...] lutego 2009 r., fakturę VAT WDT z [...] lutego 2009 r.

Decyzją z [...] maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu orzekł o zwrocie podatku akcyzowego w kwocie 1555 zł.

Wobec ujawnienia nowych okoliczności w sprawie nieznanych organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego, przedstawionych przez Wydział ds. Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarząd w Poznaniu CBŚ KGP w piśmie z 2 maja 2011 r., wskazujących na nieprawidłowości w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych do Czech, Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z [...] maja 2009 r.

Z dokumentu CMR wynikało, że firma M. J. S. dostarczyła na zlecenie skarżącego palety z piwem do Czech. Zeznania J. S., jego kierowców oraz zabezpieczona dokumentacja firmowa wskazywały, że transport nigdy się nie odbył. Ponadto w toku wznowionego postępowania podatkowego czeskie władze celne nie potwierdziły otrzymanej ilości wyrobów akcyzowych oraz zapłaty akcyzy od towarów wymienionych w dokumencie UDT, a tym samym nie potwierdziły dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Wobec tego organ pierwszej instancji stwierdził, że nie nastąpiło rzeczywiste przemieszczenie wyrobów z Polski do Czech i nie została uiszczona akcyza w państwie członkowskim przeznaczenia wyrobów akcyzowych.

Decyzją z 26 kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 207, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1, 2, 3 i 5 pkt 1, art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.) oraz § 2 - 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674; dalej: rozporządzenie), Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu uchylił w całości decyzję z [...] maja 2009 r. orzekającą zwrot podatku akcyzowego zapłaconego na terytorium kraju, odmówił zwrotu tego podatku w kwocie 1555 zł oraz orzekł kwotę podatku akcyzowego nienależnie otrzymanego, podlegającą zwrotowi w wyżej wymienionej wysokości.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z [...] maja 2015 r., utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wskazał, że firma skarżącego pozorowała dokonywanie dostaw piwa do odbiorców w Czechach w latach 2008-2009 (do firmy J. A., zorganizowanej wspólnie z D. W.). Dostawy wyrobów akcyzowych realizowano jedynie poprzez przepływ dokumentów, natomiast piwo było przewożone docelowo do Wielkiej Brytanii. Taki proceder potwierdzały zeznania pracowników firm transportowych oraz przedstawione przez stronę dokumenty CMR, których analiza wykazała fikcyjne przemieszczanie wyrobów akcyzowych do Czech. Stwierdzono także, że dokumenty UDT były ostemplowane sfałszowanymi pieczęciami czeskiego urzędu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, iż w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz do orzeczenia o odmowie zwrotu podatku akcyzowego, a w konsekwencji do orzeczenia o kwocie podatku akcyzowego nienależnie otrzymanego, podlegającej zwrotowi. Podkreślił, że organy administracji prawidłowo określiły wysokość podlegającego zwrotowi podatku akcyzowego, opierając się na wyczerpujących i prawidłowo poczynionych w sprawie ustaleniach faktycznych, dokonując analizy dokumentacji przedłożonej przez stronę, informacji od czeskich organów celnych i czeskich organów ścigania oraz materiałów zebranych w toku postępowania karnego, prowadzonego przeciwko członkom grupy starającej się uzyskiwać od organów podatkowych bezzasadny zwrot podatku akcyzowego. Organy wzięły pod uwagę materiał dowodowy zebrany w ramach prowadzonego postępowania prokuratorskiego o sygn. akt [...] i śledztwa CBŚ o sygn. akt [...], w ramach których przesłuchano organizatorów grupy przestępczej, właścicieli firm transportowych oraz właścicieli hurtowni organizujących dostawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikał jednoznacznie fikcyjny charakter dostaw piwa do Czech.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcia się jedynie na danych uzyskanych od czeskich i polskich organów ścigania, szczególnie odmowie powtórzenia w postępowaniu podatkowym zeznań kierowców, którzy mieli dostarczyć wyrób akcyzowy do miejscowości Opava w Czechach. W toku prowadzonego postępowania strona skarżąca merytorycznie nie uzasadniła konieczności uzupełnienia materiału dowodowego z postępowania karnego, szczególnie nie umotywowała zasadności powtórzenia zeznań świadków, złożonych uprzednio w postępowaniu karnym. Nie wskazała też konkretnych, istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy lub sprzeczności zawartych w tych zeznaniach z innym, zebranym materiałem dowodowym.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadny okazał się także zarzut bezpodstawnej odmowy dania wiary dokumentom przedstawionym przez stronę (dokument CMR, UDT z 26 lutego 2009 r. i potwierdzenie wykonania płatności w Czechach przez J. A.). Organ podatkowy uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii w wyczerpujący i przekonujący sposób wskazując, że zakwestionowane dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistych dostaw wyrobów akcyzowych, a ustalenia w tym zakresie były oparte również na zeznaniach osób organizujących proceder wymuszania od Skarbu Państwa zwrotu nienależnego podatku akcyzowego. Generalna Dyrekcja Ceł Republiki Czeskiej stwierdziła, że pieczątka przystawiona na dokumencie UDT nie jest pieczęcią zarejestrowaną w tym Urzędzie, potwierdzającą dokonanie dostawy wyrobów akcyzowych.

W prowadzonym postępowaniu zachowano także zasadę czynnego udziału strony, gdyż skarżący mógł wypowiadać się, co do zgromadzonego materiału dowodowego, czego nie uczynił z własnej woli, zarówno w postępowaniu przez organem pierwszej, jak i drugiej instancji.

Reasumując, WSA w Poznaniu stwierdził, że organy podatkowe trafnie stwierdziły brak podstaw do orzeczenia o zwrocie podatku akcyzowego, bowiem nie doszło do fizycznego przemieszczenia wyrobów akcyzowych (piwa) do Czech i nie uiszczono w tym kraju podatku akcyzowego.

S. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpozna Sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, w każdym wypadku o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1, art. 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 3, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L z 23 marca 1992 r. Nr 76 str. 1 ze zm; dalej: dyrektywa horyzontalna) polegający na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów drugiej instancji, pomimo iż nie wyjaśniono i nie ustalono jednoznacznie miejsca popełnienia przestępstwa, co jest okolicznością decydującą w tej sprawie i mającą istotny wpływ na jej wynik i dlatego powinna ona być wszechstronnie zbadana i zweryfikowana przez Sąd. W przypadku bowiem uznania przez sąd administracyjny prawidłowości działania po stronie skarżącej podatek akcyzowy powinien zostać wymierzony w Republice Czeskiej, a nie w Polsce.

2. art. 1, art. 2 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na utrzymaniu w mocy decyzji organów administracji podatkowej, które zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaakceptowaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie ustalonego stanu faktycznego ze względu na nieustalenie miejsca popełnienia przestępstwa w sprawie, co pozwoliłoby na wyjaśnienie tej istotnej dla sprawy okoliczności determinującej fundamentalne w sprawie zagadnienie, a mianowicie, w którym Państwie Członkowskim jest należna akcyza.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 121, art. 122 i art. 187, art. 191 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, w szczególności polegających na błędnym ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego w sprawie i uznanie, iż to skarżący dokonywał fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych towarów akcyzowych w postaci piwa z zapłaconym w Polsce podatkiem akcyzowym do odbiorcy w Czechach, a więc osoby działające w imieniu skarżącego uczestniczyły w zorganizowanej grupie przestępczej, co ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości zabronione jest sankcjonowanie podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach transakcji nabywca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, została dokonana z naruszeniem przepisów ustawy o akcyzie.

4. art. 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalenie skargi przez WSA pomimo naruszenia przepisów postępowania tj. art. 123, art. 192 i art. 200 O.p., ponieważ prokuratura czeska udzieliła odpowiedzi na zapytanie organu podatkowego o nieistnieniu w R. Banku rachunku J. A., z którego miał on dokonywać zapłaty podatku akcyzowego w Czechach, a które to informacje i dokumenty nie były znane skarżącemu, co skutkowało brakiem możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego, co do tych dowodów i miało to istotny wpływ na wynik sprawy.

Na rozprawie 30 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności, o których mowa w § 2 powołanego przepisu, nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach natury procesowej.

Stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania, w jaki sposób doszło do tego naruszenia oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie w sprawie byłoby innej treści.

Wnoszący skargę kasacyjną poniósł, zarzucając Sądowi I instancji dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające z naruszeniem przepisów O.p. oraz art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej. Jego zdaniem dla prawidłowego zakończenia sprawy niezbędne jest ustalenie przez organ miejsca popełnienia przestępstwa (usunięcia spod opodatkowania piwa). Podniósł też, że organ błędnie przyjął, że doszło do fikcyjnej dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do Czech, a także pozbawił go możliwości wypowiedzenia się na okoliczność posiadania przez J. A. rachunku bankowego, za pośrednictwem którego dokonywał on niektórych z nim rozliczeń.

Rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia wypada zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja odmawiająca zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do Czech w lutym 2009 r., wydana po wznowieniu postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną nie podniósł zarzutu naruszenia przepisów regulujących to postępowanie, co wskazuje, że nie kwestionuje on samej podstawy wznowienia postępowania, a jedynie prawidłowość ustaleń, dokonanych w ramach tego postępowania.

Organ dokonując weryfikacji zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa był w posiadaniu informacji i materiałów otrzymanych w 2011 r. z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej CBŚ KGP Zarząd w Poznaniu (Wydział).

Przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego okoliczności (z powołaniem się na zeznania świadków, opracowania Wydziału oraz materiał przekazany przez czeskie organy celne i prokuraturę) wskazują, że dokumenty, na podstawie których wnoszący skargę kasacyjną wystąpił o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do Czech, nie dokumentują rzeczywistej transakcji. Ustalono bowiem, że dostawa ta była realizowana jedynie w drodze tzw. przepływu dokumentów, natomiast piwo przetransportowywano bezpośrednio do Anglii, gdzie następnie było wprowadzane nielegalnie do konsumpcji. Na podstawie zgromadzonego materiału nie można więc dać wiarę temu, że wnoszący skargę kasacyjną nie znał docelowego miejsca przewozu piwa, skoro było ono odbierane przez kierowców firm transportowych z jego magazynów wraz z wymaganymi prawem dokumentami (dokumenty transportowe CMR oraz dokumenty towarzyszące przemieszczeniu towaru UDT). Można więc założyć (ze względu na sposób organizowania transportów – początkowo tzw. "transport w tym samym czasie", a później tzw. "transport bliźniaczy"), że w obrocie funkcjonowały dublujące się dokumenty (na transport do Czech i Anglii) sygnowane pieczęciami strony, co wyklucza, że mogła ona nie wiedzieć o docelowym przeznaczeniu piwa. Uznaniu, że wnoszący skargę kasacyjną nie miał świadomości, iż uczestniczy w nielegalnym obrocie piwa, przeczy też przebieg współpracy z odbiorcą czeskim, za pośrednictwem tzw. pełnomocnika, co oczywiście jest dopuszczalne i praktykowane, natomiast w świetle ujawnionych okoliczności, nie można uznać za typowe i zgodne z prawem. Jak się okazało działania te były nakierowane na wyłudzenie podatku akcyzowego. Z informacji uzyskanych od czeskich władz celnych, w ramach Systemu Weryfikacji Przemieszczania Towarów (MVS) z zapłaconą akcyzą wynikało, że przedmiotowa dostawa nie została zarejestrowana w Czechach oraz nie została zapłacona od niej akcyza. Poza tym, jak ustalono w toku postępowania, dokumenty, którymi posługiwali się uczestnicy tego procederu, były opatrzone sfałszowaną pieczęcią UC Opava, natomiast rachunek kontrahenta czeskiego (do rozliczeń podatku w Czechach) nie istniał. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza też, aby strona padła ofiarą oszukańczych działań grupy przestępczej, czy też została pozbawiona prawa do obrony swoich słusznych interesów.

Natomiast odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej, odwołującej się do art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej, to należy stwierdzić, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, ponieważ reguluje on sposób rozliczania podatku w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości lub przestępstwa w czasie przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach systemu zawieszenia poboru akcyzy. W stanie sprawy taka sytuacja nie miała miejsca – piwo było przemieszczane z zapłaconą akcyzą. Zatem prawidłowo organy jak i Sąd I instancji uznały brak podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w żądanym przez wnoszącego skargę kasacyjną zakresie, tj. ustalenia miejsca usunięcia towaru spod opodatkowania akcyzą.

Odnosząc się natomiast do kwestii pozbawienia strony możliwości ustosunkowania się (przed wydaniem przez organ odwoławczy decyzji) do pisma prokuratury czeskiej, z którego wynika, że J. A. nie posiadał w R. Bank konta, to należy zauważyć, że czynności procesowe mające na celu sprawdzenie posiadania przez kontrahenta czeskiego rachunku w tym banku były związane z powołaniem się w odwołaniu przez pełnomocnika strony na dokument potwierdzający dokonanie płatności akcyzy w Republice Czeskiej, co nie zostało jednak potwierdzone. Jak się okazało J. A. nie korzystał z produktów tego banku. Poza tym, nie można twierdzić, że przedmiotowa dostawa została poddana właściwej procedurze akcyzowej na terenie Czech, co ewentualnie mogłoby wpłynąć na zmianę stanowiska w tej sprawie, tylko z tego powodu, że jak twierdzi wnoszący skargę kasacyjną niektóre transakcję z J. A. były rozliczane za pośrednictwem banku. Tym samym podniesiona przez wnoszącego skargę kasacyjną okoliczność nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, czyni zarzut naruszenia art. 123, art. 192 i art. 200 O.p. bezzasadnym.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia pozostałych przepisów O.p. (art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191).

W myśl tych przepisów organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie w zaufaniu do organów oraz podjąć wszechstronne działania (z udziałem strony) gwarantujące zgromadzenie w sposób kompletny materiału dowodowego i dokonanie swobodnej jego oceny. Nie oznacza to jednak, że organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich możliwych czynności procesowych (w sposób nieograniczony) w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy wystarczająco wyjaśnia stan sprawy i pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają znaczenia dla ustalenia warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma w sprawie zastosowanie (por. art. 188 O.p.). Poza tym w postępowaniu podatkowym, mimo że postępowanie to jest postępowaniem niezależnym od innych postępowań, dopuszczono, możliwość wykorzystania dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach podatkowych i postępowaniach karnych, co wyklucza konieczność powtarzania przesłuchań świadków, którzy zeznawali w takim postępowaniu (por. art. 181 O.p.). Z drugiej jednak strony, rozstrzygnięcia wydawane w innych postępowaniach (np. w postępowaniu karnym), czy też ich brak, nie mają takiego znaczenia, jak tego oczekuje autor skargi kasacyjnej (podnosząc, że do chwili obecnej żadnemu ze wspólników nie przedstawiono żadnego zarzutu), ponieważ nie zawsze odnoszą się one do faktów prawotwórczych istotnych z punktu widzenia hipotezy normy prawa podatkowego.

Oznacza to, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

W stanie sprawy Sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co znalazło wyraz z uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, które odpowiada wymogom ustawowym (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Natomiast ze względu na wynik tej kontroli Sąd był zobowiązany oddalić skargę jako niezasadną (art. 151 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a. sąd może uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części jedynie wówczas, gdy stwierdzi:

– naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

– naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

– inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się natomiast do pozostałych przepisów p.p.s.a. wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać ich naruszenie, a przez to, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można jedynie zauważyć, że definiują one pojęcie "sprawy sądowoadministracyjnej" (por. art. 1 p.p.s.a.), określają sądy administracyjne jako właściwe do ich rozpoznania (por. art. 2 p.p.s.a.), nakazują stosować środki prawne określone w ustawie (por. art. 3 § 1 p.p.s.a.), a także określają materię objętą skargą (por. art. 3 § 2 - 3 p.p.s.a.).

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), w brzmieniu wniesienia skargi kasacyjnej. Koszty obejmują wynagrodzenie radcy prawnego organu, w kwocie 900 zł.