Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1018/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego M. M. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1018/07

UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził niedopuszczalność wystąpienia przez ppłk. rez. M.M. z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w dniu 8 listopada 2006 r. wystąpiła do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem, o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r., w którym wniósł o: naliczenie ustawowych odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności pieniężnych, dodatku za długoletnią służbę wojskową, równoważnika pieniężnego przysługującego w zamian za umundurowanie, odprawy z tytułu ponownego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jednak zdaniem organu w sprawie ważnym jest, że organ pierwszej instancji wydał decyzję, w której przyznał oficerowi: uposażenie, dodatkowe uposażenie roczne, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a także zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby przejazd na koszt wojska oraz gratyfikację urlopową. Natomiast, we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, oficer nie zakwestionował wysokości przyznanych decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2006 r. należności pieniężnych, lecz - jak wyżej wskazano - wniósł o przyznanie innych należności pieniężnych, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia pierwszej instancji. Wobec powyższej sytuacji, organ pismem nr 207 z dnia 10 stycznia 2007 r., wezwał stronę do sprecyzowania swojego wniosku i udzielnie informacji, czy przedmiotowy wniosek należy traktować jako wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji Ministra Obrony Narodowej, złożony w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pan M.M. w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. stwierdził, że w jego wniosku z dnia 8 listopada 2006 r. "wyraźnie jest mowa o ponownym rozpatrzeniu decyzji nr [...] z dnia [...].12.2006 r. i wydaniu nowej". Jednak zdaniem organu, w razie wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczącego żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji organu pierwszej instancji, organ powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji. Organ odwoławczy, któremu przedstawiono taki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony. Natomiast, w przypadku popierania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powinien stwierdzić jego niedopuszczalność. Wobec popierania przez oficera wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kierując się treścią art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ wydał postanowienie na podstawie art. 134 Kpa.

W dniu 20 kwietnia 2007 r. skargę na powyższą decyzję za pośrednictwem swego profesjonalnego pełnomocnika złożył pan M.M.. Skarżący zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej naruszenie art. 12, 35 § 1 i § 3 Kpa, naruszenie terminów rozpatrywania sprawy administracyjnej przewidzianych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 36 § 1 i § 2 Kpa poprzez nierozpatrzenie przyczyn, dla których organ pozostał w zwłoce, co do terminów rozpatrzenia sprawy. Skarżący podkreślił, że jego odwołanie było złożone w sposób prawidłowy, tymczasem organy wojskowe uchylały się od merytorycznego załatwienia sprawy, a zaskarżone postanowienie jest próbą ukrycia faktu, że sprawy nie potrafiono załatwić w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że procesową podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nakazuje organowi odwoławczemu stwierdzenie postanowieniem:

niedopuszczalności odwołania

uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący, kierując w dniu 8 listopada 2006 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...], dotyczącej wypłacenia zaległych składników pieniężnych, działał w ustawowym 14-dniowym terminie do złożenia wniosku. Decyzja, bowiem została mu doręczona w dniu 30 października 2006 r., a wniosek został przesłany pocztą w dniu 8 listopada 2006 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której został przesłany wniosek)

Spornym jest natomiast, czy zaistniała przesłanka niedopuszczalności odwołania. Zdaniem Ministra Obrony Narodowej odwołanie pana M.M. jest w istocie wnioskiem o uzupełnienie decyzji nr [...] z dnia [...] października 2007 r., gdyż skarżący wniósł o naliczenie ustawowych odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności pieniężnych, dodatku za długoletnią służbę wojskową równoważnika pieniężnego przysługującego w zamian za umundurowanie, odprawy z tytułu ponownego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, podczas gdy kwestionowana decyzja dotyczyła przyznania stronie uposażenia, dodatkowego uposażenia rocznego, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w roku zwolnienia urlop, ekwiwalentu za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby przejazd na koszt wojska oraz gratyfikację urlopową niewykorzystaną w roku zwolnienia ze służby. Tak więc, faktycznie skarżący żądał uzupełnienia treści decyzji nr [...], co jest możliwe tylko w trybie art. 111 Kpa strona jednak nie wystąpiła o uzupełnienie decyzji, a więc jej żądanie nie dotyczyło rozstrzygnięcia wydanego decyzją z dnia [...] października 2006 r.

Z tym zdaniem organu w świetle treści wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2006 r. nie można się zgodzić. Jak wynika z treści wniosku pana M.M. kwestionuje on ustalenie przede wszystkim reguły ustalania daty naliczania żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywróconemu do służby po wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzję o zwolnieniu. Wskazać, tu bowiem należy, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], utrzymanym w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Następnie ta decyzja wskutek skargi pana M.M. i stała się przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1591/05 uchylił obie decyzje administracyjne wydane w sprawie. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 6 lutego 2006 r., następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. w części dotyczącej zwolnienia oficera ze służby ustalając nową datę zwolnienia na dzień 31 lipca 2006 r. rezultatem tej decyzji była decyzja Ministra obrony narodowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. W decyzji tej organ przyznając elementy uposażenia oficerowi podniósł, że należą mu się z mocą ex nunc licząc od daty uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Właśnie tę regułę kwestionuje skarżący wywodząc, że należy mu się uposażenie za cały okres od wydania uchylonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. Stąd też wywodzi on, iż należą mu się dodatkowe elementy uposażenia takie jak dodatek za wysługę, należności mundurowe, odprawa za ponowne zwolnienie ze służby, ustawowe odsetki za zwłokę z powodu niewypłacenia należności. Zatem należy przyjąć, że skarżący we wniosku z dnia 8 listopada 2006 r. nie kwestionuje braku ustaleń, co do pewnych składników uposażenia, a więc nie chodzi o uzupełnienie decyzji administracyjnej, ale zaskarża okres, za który mu je zaliczono. Stąd wywodzi on swoje uprawnienie do innych składników uposażenia. Skarżący kwestionuje także inne elementy decyzji, co uszło uwadze organu, takie jak, jego zdaniem, niższe naliczenie uposażenia zasadniczego, czy błąd miedzy treścią decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Do tych kwestii organ w ogóle się nie odniósł.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzekając o kosztach sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi