Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1522/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1522/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r., sprawy ze skargi P. Sp. z o.o., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, za 2008 r., - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2012 r. do Burmistrza Gminy A. wpłynęły sporządzone przez Spółkę G. Sp. z o.o. w T. korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007-2012 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w łącznej kwocie 21.610,00 zł. spółka poinformowała, że w pierwotnych deklaracjach na podatek od nieruchomości (m.in. za 2008 r.) ujęła w podstawie opodatkowania kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe oraz urządzenia techniczne i pomiarowe. Tymczasem, w ocenie spółki, w przypadku kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych podatek od nieruchomości obejmuje wyłącznie fundamenty, na których zostały posadowione urządzenia stacji oraz obudowy urządzeń (kontenery), jeżeli są trwale związane z fundamentami. Punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe oraz urządzenia techniczne i pomiarowe w ogóle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto wnioskodawca dodał, że błędnie opodatkowała podatkiem od nieruchomości urządzenia zlokalizowane wewnątrz budynków.

Decyzją z dnia 20 marca 2014 r. nr [...] Burmistrz Gminy A. odmówił Spółce G. sp. z o.o. Oddział w T. (poprzednio Spółka G. Sp. z o.o. w T.) stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. Organ pierwszej instancji nie zgodził się z prawidłowością złożonej korekty, wszczął postępowanie w przedmiocie określenia spółce podatku od nieruchomości za 2008 r., które zakończył decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...]. Organ zaznaczył, że na koncie podatnika nie figuruje nadpłata w podatku od nieruchomości za 2008 r., spółka zapłaciła podatek w wysokości wynikającej z decyzji z dnia 26 lipca 2013 r.

W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; powoływanej dalej jako: "u.p.o.l.") oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.; powoływanej dalej jako dalej "u.p.b.") poprzez określenie przez organ podstawy opodatkowania obejmującej wartość urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynku, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, iż podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku, ewentualnie, w przypadku rozpatrywania pod kątem budowli:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne, mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częściami budowlanymi, a tym bardziej siecią gazową;

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 u.p.b. przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, iż obiektami budowlanymi stanowiącymi budowle są urządzenia techniczne, a nie wyłącznie części budowlane tych urządzeń oraz pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częściami budowlanymi, skutkującą przyjęciem, że części niebudowlane urządzeń technicznych to budowle;

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. przez przyjęcie, iż punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą gazociągu, pomimo że punkty te nie są w ogóle związane z gazociągiem, a jedynie z urządzeniem budowlanym (przyłączem) i w konsekwencji:

- art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i w efekcie bezzasadną odmowę stwierdzenia przez organ podatkowy nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r., mimo, że podatek został zapłacony przez spółkę w kwocie wyższej niż należna;

- naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

- art. 121 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie;

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

- art. 197 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną i arbitralną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe uzasadnienie podstawy faktycznej wydanej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu spółka stwierdziła w szczególności, że kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe gazu spełniają warunki:

- trwałego związania z gruntem,

- wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych,

- posiadania fundamentów i dachu.

Wobec powyższego stacje redukcyjno-pomiarowe mogą stanowić budynki w rozumieniu prawa budowlanego, a ta okoliczność powinna zostać skrupulatnie zbadana przez organ w postępowaniu podatkowym, czego jednak organ nie uczynił.

W ocenie spółki, argumentacja organu, że gazociąg wraz ze stacjami pomiarowymi oraz redukcyjnymi stanowi całość techniczno-użytkową jest błędna. Spółka nie zaprzeczyła, że pomiędzy siecią a stacją gazową występują powiązania funkcjonalne, oba rodzaje obiektów służą bowiem celowi bezpiecznego i prawidłowego dostarczania gazu do jego odbiorców. Jednakże nie oznacza to, że przeznaczenie wspólnemu celowi kształtuje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Przesłanką tego obowiązku jest powiązanie tak funkcjonalne, które ma miejsce w niniejszym wypadku, jak i techniczne, którego brak w analizowanym stanie faktycznym. W przypadku przedmiotowych urządzeń redukcyjno-pomiarowych nie występuje związek techniczny z siecią gazową, gdyż urządzenia te nie są technicznie powiązane z:

- fundamentem - urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym niż fundament (na podstawie odrębnych norm i przepisów, w oparciu o inną wiedzę techniczną, zupełnie niezależnie),

- kontenerem/budynkiem - urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym (na podstawie odrębnych norm i przepisów, w oparciu o inną wiedzę techniczną, zupełnie niezależnie),

- gazociągiem/siecią gazową - urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym niż gazociąg oraz sieć gazowa (na podstawie odrębnych norm i przepisów, w oparciu o inną wiedzę techniczną, zupełnie niezależnie), jak również urządzenia te po ich zdemontowaniu oraz przeniesieniu w inne miejsce bez jakiegokolwiek uszczerbku na ich funkcjonalności będą mogły być dalej wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Wobec tego, zdaniem spółki, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie będą podlegały urządzenia redukcyjno-pomiarowe, ani jako samodzielne budowle, ani jako element stacji gazowej. Rozpatrując kontenerową stację gazową przez pryzmat budowli, należy objąć podatkiem od nieruchomości wyłącznie fundamenty, na których zostały posadowione urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowej gazu oraz obudowy urządzeń (kontenery).

Strona odwołująca zaakcentowała nadto, że punkty redukcyjno-pomiarowe gazu są związane z urządzeniami budowlanymi - przyłączami. Tymczasem warunek całości techniczno-użytkowej instalacji i urządzeń z budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b.) zachodzi jedynie w przypadku obiektów, które stanowią budowlę w rozumieniu prawa budowlanego, a nie w wypadku urządzeń budowlanych.

W cenie spółki, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie zgadzając się z jego twierdzeniami powinien powołać biegłego celem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem organ nie jest biegłym rzeczoznawcą majątkowym czy też rzeczoznawcą budowlanym uprawnionym do profesjonalnej oceny budowlanych aspektów spornych obiektów.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenia co do istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości.

Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności przypomniano, że decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...] Burmistrz Gminy A. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. Rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy A. zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [....]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 344/14, oddalił skargę spółki na decyzję ostateczną. W związku z powyższym dopóki istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wykazana w korekcie deklaracji, dopóty nie jest możliwe wydanie na żądanie podatnika decyzji stwierdzającej nadpłatę. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) wyklucza uznanie określonej kwoty za nadpłatę. Innymi słowy, ostateczność decyzji podatkowej określającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy oznacza, że jest ona wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej tak długo, jak długo nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana w sposób prawem przewidziany, co w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca.

Wobec tego Kolegium w całości przytoczyło stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji ostatecznej z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka powtórzyła sformułowane w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a także wytknął organowi uchybienie:

- art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi;

- art. 3 pkt. 1 lit. b i art. 3 pkt. 3 u.p.b. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną;

- art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a oraz art. 3 pkt 2 u.p.b. poprzez uznanie, że stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2008 r. została wydana z naruszeniem prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uzasadniałoby jej uchylenie.

Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, sąd administracyjny uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Wskazać też należy, że w myśl art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.

W pierwszej kolejności, jak słusznie zauważył organ odwoławczy należy wskazać, że decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...] Burmistrz Gminy A. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. Spółka zapłaciła podatek w wysokości wynikającej z z decyzji z dnia 26 lipca 2013 r. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 344/14 oddalił skargę spółki na decyzję ostateczną organu drugiej instancji. Dodać także trzeba, że organ pierwszej instancji zawiesił prowadzone postępowanie w sprawie nadpłaty do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r.

Organy podatkowe obu instancji odmówiły skarżącej spółce stwierdzenia nadpłaty, przyjmując, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. w innej wysokości niż wykazana w korekcie deklaracji, dopóty nie jest możliwe wydanie na wniosek skarżącej spółki decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku od nieruchomości za 2008 r. Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie w dacie wydania decyzji przez Burmistrza Gminy A. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2008 r. w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Natomiast w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Na gruncie prawa podatkowego dokonanie korekty deklaracji podatkowej wywołuje takie skutki, jak złożenie pierwotnej deklaracji. W pełni uzasadniony jest zatem wniosek, że dopóki deklaracja, w tym także deklaracja korygująca, nie zostanie zastąpiona decyzją organu podatkowego, to ona kształtuje wysokość zobowiązania podatkowego. O ile zatem, w samej dacie złożenia korekty deklaracji faktycznie zaistniała nadpłata wskazywana przez skarżącą spółkę, to sytuacja ta uległa diametralnej zmianie z uwagi na pojawienie się w obrocie prawnym decyzji organów podatkowych wydanych w przedmiocie określenia wysokości spornego zobowiązania podatkowego. Postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zmierza bowiem do stwierdzenia, czy dane zawarte w deklaracji bądź jej korekcie, mające wpływ na wysokość tego zobowiązania, są zgodne ze stanem faktycznym oraz czy obliczony i uiszczony na jej podstawie podatek jest prawidłowy, to znaczy zgodny z przepisami ustawy właściwej dla tego podatku. W jego wyniku organ podatkowy bądź określa samodzielnie prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego bądź umarza postępowanie, jeżeli dane zawarte w deklaracji są zgodne ze stanem faktycznym i podatnik zapłacił w całości deklarowany podatek.

Natomiast gdy dojdzie już do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, od tego momentu to z niej wynikają dalsze wszelkie konsekwencje podatkowe dla podatnika zarówno w zakresie powstania ewentualnej nadpłaty podatku czy też zaistnienia zaległości podatkowej, w zależności od tego, czy wysokość zobowiązania podatkowego określono w wysokości niższej czy wyższej od wykazywanej przez samego podatnika w stosownej deklaracji podatkowej, czy jej korekcie.

Decyzja ta determinuje też, jak miało to miejsce w obecnie rozpoznawanej sprawie, konsekwencje podatkowe w odniesieniu do wysokości nadpłaty podatku, w sytuacji, gdy pierwotnie wykazano zobowiązanie podatkowe w wyższej wysokości, niż jego wysokość ostatecznie określona w decyzji organu podatkowego. Dlatego też, w ramach postępowania podatkowego, którego przedmiotem jest stwierdzenie istnienia czy też nieistnienia nadpłaty podatku, oraz jego ewentualnej wysokości, organy podatkowe obowiązane są do uwzględnienia w całości konsekwencji prawnych wynikających z faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Są one bowiem zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej związane swoim wcześniejszym rozstrzygnięciem, co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, za okres objęty rozpoznaniem żądania podatnika dotyczącym stwierdzenia nadpłaty podatku. Związanie organu podatkowego decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, a więc do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności czy też wygaśnięcia w trybach określonych przepisami Ordynacji podatkowej, bądź uchylenia (stwierdzenia nieważności) przez sąd administracyjny.

Mając na uwadze powyższe wywody i odnosząc się do oceny legalności obecnie rozpoznawanej sprawy, dotyczącej zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia skarżącej spółce nadpłaty w przedmiotowym zobowiązaniu podatkowym, wskazać należy, że ostateczność i prawomocność decyzji podatkowej określającej wysokość samego zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy oznacza, iż jest ona wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej tak długo, jak długo nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana w sposób prawem przewidziany. Taki pogląd ukształtowany jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni aprobuje i podziela poglądy tam wyrażone - por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 992/05, WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 676/07, czy też WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt III SA/GL 620/08, a także wyrok WSA w Opolu z dnia 18 maja 2011, sygn. akt I SA/Op 148/11.

Reasumując należy stwierdzić, że organ podatkowy nie może stwierdzić nadpłaty podatku, jeżeli w obrocie prawnym istnieje decyzja określająca zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy rozpoznając wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest związany ustaleniami i rozstrzygnięciem zawartym w ostatecznej decyzji wymiarowej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywane przez podatników do kwestionowania kolejny raz ustaleń poczynionych w ostatecznej decyzji określającej bądź ustalającej zobowiązanie podatkowe. W takich przypadkach podatnicy, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji określającej, muszą najpierw w postępowaniu odwoławczym lub w trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych (art. 240, 247, 254 Ordynacji podatkowej) wyeliminować z obrotu prawnego taką decyzję lub ją zmienić, co w konsekwencji umożliwi im zwrot nadpłaty. Trafnie bowiem wywiedziono w orzecznictwie, że instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do wzruszania decyzji wymiarowych. Tryb postępowania podatkowego zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te określone zostały enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 206/05, wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1522/11).

Poczynione wywody mają zastosowanie do zobowiązania podatkowego skarżącej spółki wynikającego z ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r. Nie było zatem podstaw prawnych do rozpatrzenia merytorycznego i pozytywnego dla podatnika załatwienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w przypadku, gdy kwota zobowiązania została określona w ostatecznej, funkcjonującej w obrocie prawnym, decyzji wymiarowej. Dały temu wyraz organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach odmawiając stwierdzenia nadpłaty.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, i podnosząc w nim zarzuty w kwestii nieuzasadnionego opodatkowania; kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych, punktów redukcyjno-pomiarowych oraz urządzeń technicznych i pomiarowych. podjęła próbę de facto zakwestionowania wcześniejszych ustaleń organów podatkowych, sięgając po instytucję stwierdzenia nadpłaty, mimo, że kwestia ta już została ostatecznie rozstrzygnięta, a podatek od nieruchomości za 2008 r. został określony funkcjonującą w obrocie prawnym ostateczną decyzją organu podatkowego.

Należy zatem uznać za uzasadnione stanowisko organów podatkowych, że dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja orzekająca o wysokości zobowiązania podatkowego, nie jest możliwe wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku będącym przedmiotem tego zobowiązania - tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1259/05, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/GI 871/08, a także S. Babiarz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1242/06). Jakkolwiek organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odniósł się do merytorycznych zarzutów odwołania, to jednak jednoznacznie stwierdził, że "Kolegium w całości podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...] i jeszcze raz wyjaśnia (.....)" przytaczając w całości uzasadnienie zawarte w decyzji z dnia 11 grudnia 2013 r.

Z opisanych wyżej powodów Sąd nie może odnieść się do merytorycznych i procesowych zarzutów skargi, w których skarżąca spółka kolejny raz kwestionuje zasadność i sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości; kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych, punktów redukcyjno-pomiarowych oraz urządzeń technicznych i pomiarowych. Powyższe kwestie zostały już ocenione w ramach kontroli sądowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. (prawomocny wyrok z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 344/14), a jak już wcześniej stwierdzono, że instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do podważania ostatecznych decyzji funkcjonujących w przestrzeni prawnej.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.