Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 56/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 136
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. K. kwotę 120 zł /słownie: sto dwadzieścia złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na S.K.(dalej: "skarżący" lub "przewoźnik") kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł w związku z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Decyzje zostały wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 10.03.2017 r. przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa w zakresie przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i warunków zezwolenia stwierdzono, że w trakcie kursu na trasie W. - P. - R. - Kurs objętym rozkładem jazdy godz. 15.00 z R. do W. wykonywanym pojazdem o numerze rejestracyjnym [....] dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz warunków udzielonego zezwolenia dnia 8.05.2012 r., nr 0001395 w ten sposób, że : 1) o godz. 15:48 nastąpiło zatrzymanie kontrolowanego pojazdu przez kierowcę w celu wysadzenia pasażera na drodze powiatowej nr [...] G. – R. na wysokości domu Nr 358 w miejscu niebędącym przystankiem autobusowym; 2) o godz. 15:59 nastąpiło zatrzymanie kontrolowanego pojazdu przez kierowcę w celu wysadzenia trzech pasażerów i zabrania jednego w miejscu niebędącym przystankiem autobusowym przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu drogi powiatowej [....] G. - R. z drogą wojewódzką nr 875.

W konsekwencji poczynionych ustaleń Marszałek Województwa zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust 1 w zw. z art. 92a ust 1 u.t.d., a następnie opisaną wyżej decyzją z dnia 18 maja nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 3.000,00 zł na podstawie załącznika nr 3 do ustawy lp. 2.2.3.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł, że nie zgadza się z nałożeniem kary w takiej wysokości. Nie jest w stanie jej zapłacić, na jego utrzymaniu pozostaje żona i trójka dzieci w wieku szkolnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych zarzutów i zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Zdaniem organu II instancji okoliczności dwukrotnego zatrzymania pojazdu celem wysadzenia oraz zabrania pasażerów dowodzi, że zatrzymania nie wynikały z ewentualnego stanu nadzwyczajnej, nagłej i niedającej się przewidzieć okoliczności. Powołując się na wyrok NSA z dnia 2.12.2008 r., sygn. akt II GSK 496/08 wskazało, że nie jest możliwe łamanie przepisów prawa ze względu na doraźne prośby pasażerów, gdyż takie działanie byłoby zaprzeczeniem zasady praworządności i istoty regularnego przewozu.

W skardze Skarżący zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego: powołując art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń; art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umowy międzynarodowej AETR oraz Rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz Rozporządzenia (EWG) 3820/85 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

Podniósł, że kontrola odbyła się z naruszeniem art. 20a u.t.d., zarówno organ I jak i II instancji nie sprawdziły, czy w trakcie kontrolowanego przewozu nie nastąpiły okoliczności uniemożliwiające przewóz osób zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów.

W konsekwencji zarzucił również:

- naruszenie przepisu art. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, mimo, iż do naruszenia faktycznie nie doszło, zignorowanie przez organ I i II instancji wniosku o przeprowadzenie przesłuchania pasażerów kontrolowanego kursu w zakresie stwierdzonego naruszenia oraz ustalenia okoliczności powstania naruszenia, pominięcie zastrzeżeń strony określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Na tych podstawach wniósł o:

1. uchylenie decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania.

2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podnosi, że decyzja została wydana wyłącznie na podstawie odręcznie sporządzonego protokołu, nie przeprowadzono rzetelnego postępowania dowodowego, brak nagrania, przesłuchania kierowcy oraz pasażerów. Protokół został podpisany przez kierowcę w sytuacji pośpiechu i stresu co nie pozostaje bez wpływu na jego wiarygodność.

Pierwsze nieregulaminowe zatrzymanie o godz. 15:48 spowodowane było sytuacją awaryjną niezależną od kierowcy, a mianowicie złym samopoczuciem pasażera, z kolei drugie o godz. 15:59 nastąpiło, wbrew temu co twierdzi organ, na przystanku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga znajduje uzasadnione podstawy.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej jako P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobligowany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4 – 6.

W art. 18b ust. 1 u.t.d. określono zasady wykonywania przewozów w transporcie drogowym statuujących w pkt 3 zasadę, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, natomiast w ust. 2 określono zakazy podczas wykonywania przewozów, w tym zakaz zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (pkt 3 ust. 2 art. 18b).

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie kontroli drogowej w zakresie prawidłowości realizacji regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w kontekście przepisów ustawy o transporcie drogowym i warunków zezwolenia udzielonego P. S.K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą S. K. Usługi Transportowe przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 10.03.2017 r, (Upoważnienie nr [...] z dnia 3.03.2017 r.), stwierdzono, że trakcie kursu na trasie W. - P. - R. - Kurs objęty rozkładem jazdy godz. 15.00 z R. do W. wykonany pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunków udzielonego zezwolenia dnia 8.05.2012 r., nr [...] tj. : 1) o godz. 15:48 nastąpiło zatrzymanie kontrolowanego pojazdu przez kierowcę -w celu wysadzenia pasażera na drodze powiatowej nr [...] G. - R. na wysokości domu Nr 358 w miejscu niebędącym przystankiem autobusowym; 2) o godz. 15:59 nastąpiło zatrzymanie kontrolowanego pojazdu przez kierowcę w celu wysadzenia trzech pasażerów i zabrania jednego w miejscu niebędącym przystankiem autobusowym przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu drogi powiatowej [...] G. - R. z drogą wojewódzką nr [...]. Organ działając przez upoważnionych pracowników dokonał zaprotokołowania zaobserwowanych okoliczności stanu faktycznego. Protokół został podpisany przez pracowników organu oraz P. S.K.- kierowcę oraz przewoźnika . Strona nie wniosła zastrzeżeń do treści protokołu, co potwierdziła własnym podpisem.

SKO przyjęło, że sprawa zatrzymania pojazdu poza wyznaczonymi miejscami, zgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia nie może wzbudzać wątpliwości. Potwierdza to zarówno protokół kontroli oraz fakt niekwestionowania ustaleń organu przez samą stronę postępowania. Organ wykorzystał zatem niezbędne środki, celem rzetelnego utrwalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, działając w zgodzie z obowiązującym prawem.

Zdaniem SKO okoliczności dwukrotnego zatrzymania pojazdu celem wysadzenia oraz zabrania pasażerów dowodzą, że zatrzymania nie wynikają ze ewentualnego stanu nadzwyczajnej, nagłej i niedającej się przewidzieć okoliczności. W tym stanie rzeczy ewentualne wyjaśnienia przyczyn zatrzymania, pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Ustaliło ponadto, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 92c u.t.d., gdyż kierowca zatrzymał się świadomie i dokonał w istocie wyboru pomiędzy przestrzeganiem warunków zezwolenia, a uprzejmością okazaną pasażerom. Zatrzymał się więc z przyczyn spowodowanych subiektywnym odczuciem chęci zatrzymania się, a nie z przyczyn obiektywnych, na które nie miał wpływu. W konsekwencji powyższego kierowca musiał liczyć się z odpowiedzialnością, o której mowa w ustawie

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Za nieuprawnione należy uznać stwierdzenie organu o braku znaczenia w sprawie, wyjaśnień strony co do powodów zatrzymania pojazdu. W ocenie Sądu wyjaśnienie przyczyn zatrzymania pojazdu poza przystankiem i opuszczenia pojazdu przez pasażera z powodu choroby, jak pisze skarżący ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem stanowi okoliczność, od której zależy wykazanie, czy przewoźnik naruszył obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, co stwarza możliwość nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika. To samo dotyczy precyzyjnego ustalenia miejsca zatrzymania się pojazdu skarżącego w R. o godz. 15:59 i wysadzenia i zabrania pasażera.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje wystarczających podstaw do wyjaśnienia i oceny tej kwestii. Sporządzenie protokołu kontroli znajduje umocowanie w przepisach art. 89 ustawy i przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1064). Prezentowany przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd o dokonywaniu ustaleń faktycznych w oparciu o podstawowy dowód w sprawie, tj. protokół z kontroli jest słuszny, o ile ustalenia w nim zawarte dokładnie odzwierciedlają przebieg zdarzenia i pozwalają na jego ocenę. Zgodzić należy się ze skarżącym, że protokół kontroli z dnia 10.03.2017r. jest lakoniczny.

Skarżący nie kwestionuje, że miejsce, w którym 10 marca 2017 r. w S. o godz. 15:48 wysadził pasażera nie jest przystankiem autobusowym. Zarzuca jednak, że przyczyną zatrzymania pojazdu i wysadzenia pasażera były okoliczności spowodowane złym stanem zdrowia osoby, która opuściła pojazd.

Co do naruszenia zarzucanego skarżącemu czynu polegającego na zatrzymaniu się w R. dnia 10 marca 2017 r. o godz. 15:59 w miejscu nie będącym przystankiem autobusowym przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu, wysadzeniu 3 pasażerów i zabraniu jednego, skarżący argumentuje w skardze, że miejsce to jest przystankiem ujętym w rozkładzie jazdy, dokumentując swoje twierdzenia zdjęciami do skargi. Sąd nie jest w stanie zweryfikować zarzutów skargi w tej mierze, wobec wątłości zebranego materiału dowodowego.

Postępowanie kontrolne jest postępowaniem poprzedzającym postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej i choć nie stanowi jego formalnej części, to pozostaje z nim w ścisłym związku. W postępowaniu kontrolnym prowadzone są bowiem czynności wyjaśniające w zakresie stwierdzenia w tym postępowaniu stanowią następnie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Protokół kontroli jest obrazem stanu faktycznego ustalonego podczas czynności kontrolnych. Dokumentuje on zaistniały podczas dokonywania czynności kontrolnych stan faktyczny, a nie stan prawny. Stan faktyczny udokumentowany w protokole kontroli jest w zasadzie niepowtarzalny.

Podkreślenia wymaga fakt, że szczególna moc dowodowa protokołu z przeprowadzonej kontroli nie oznacza, że jest to jedyny dopuszczalny, bądź niepodważalny dowód na okoliczność stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W sytuacji gdy powyższy dokument jest niewystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego.

Wymierzenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej oznacza, że przy ustalaniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto za tym stanowiskiem przemawia okoliczność, że w ustawie o transporcie drogowym brak jest regulacji prawnych dotyczących postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. organ administracji ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 K.p.a.). Stosowanie wskazanych zasad postępowania administracyjnego jest wyrazem przestrzegania przez organy praw stron w toczącym się postępowaniu. Przeprowadzenie czynności dowodowych z zachowaniem wymaganych procedur jest szczególnie ważne w przypadku postępowań, w których uczestniczą strony mające przeciwstawne interesy jak również w sprawach w których organ dokonuje odmiennych ustaleń niż twierdzenia strony, a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Wskazanym wymogom organ nie sprostał, ponieważ pomijając wyjaśnienia przewoźnika zawarte w piśmie z dnia 22 października 2008r. (data wpływu do organu) zaniechał dokładnego wyjaśnienia i oceny zdarzenia.

Skarżący w odwołaniu wyraźnie stwierdził, że wyjaśniał ustnie będąc w urzędzie dwa razy w pokoju nr 308 pracownikom oraz kierownikowi powód zatrzymania autobusu i pozostawał w przekonaniu, że było to wystarczające. SKO nie zweryfikowało zarzutów odwołania, a w dostępnych Sądowi aktach brak jakichkolwiek notatek czy zapisów świadczących, że takie wyjaśnienie składano, co powinno było zostać ustalone w postępowaniu odwoławczym. Treść odwołania, która de facto wskazuje na brak podstaw do nałożenia kary, powinna, w okolicznościach sprawy, skłonić SKO także do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 K.p.a.) z przesłuchania odwołującego się co do okoliczności i przyczyn zatrzymania pojazdu.

Zaniechanie tych czynności przesądza o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 136 K.p.a. w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że załatwienie przez organ administracji sprawy administracyjnej, a więc nałożenie na określony podmiot prawa konkretnego obowiązku lub przyznanie mu przewidzianego obowiązującymi przepisami prawa dokonuje się według ściśle wyznaczonych reguł postępowania. Przestrzeganie przez organ zasad procesowych przyczyniać się ma do niwelowania wpisanej w istotę stosunku administracyjnoprawnego nierównorzędności podmiotów tego stosunku wyrażającą się możliwością jednostronnego kształtowania praw i obowiązków władczej ingerencji organu administracji publicznej w uprawnienia jednostki. Z tego względu, zastosowanie przez organ administracji wobec strony postępowania określonego przepisu prawa materialnego, dokonać się może po przeprowadzeniu postępowania, w wyniku którego ustalony zostanie w sposób niepozostawiający wątpliwości stan faktyczny tej normie odpowiadający, przy czym prowadzone postępowanie musi odpowiadać wyznaczonym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zasadom, w szczególności zasadzie prawdy obiektywnej. Zobowiązuje ona organ administracji do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadzącego do obiektywnego jego ustalenia przy właściwej ocenie okoliczności faktycznych (S. Fundowicz Poszukiwanie prawdy w postępowaniu administracyjnym [w] Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50-lecie K.P.A. pod red. Janusza Niczyporuka, Wyd. WSPA ). Powyższe uwagi nabierają szczególnego znaczenia w przypadku rozstrzygnięć administracyjnych w indywidualnych sprawach, nakładających na stronę postępowania sankcję administracyjną w postaci kary pieniężnej. Z uwagi na fakt, iż prawo do nałożenia kary przyznane jest organowi administracji publicznej i przebiega według procedur administracyjnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz ewentualnie w przepisach prawa materialnego tych kar dotyczących, prawa strony w zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, muszą być szczególnie chronione. Podstawowe znaczenie ma tu respektowanie zasady prawdy obiektywnej i prowadzenia postępowania w zgodzie z tą zasadą. Na powyższy obowiązek zwracał wielokrotnie uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd Najwyższy oraz wojewódzkie sądy administracyjne, podkreślając że badanie i ustalanie stanu faktycznego musi być ściśle podporządkowane wskazanej zasadzie (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1630/07, z dnia 31 lipca 2001 sygn. akt V SA 3431/00, wyrok SN z dnia 18 października 1995 r. sygn. akt II ARN 41/95, wyrok WSA w Gdańsku z 8 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 449/08) (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 731/09).

Opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie pozwoliło Sądowi na zbadanie zaistnienia ewentualnych przesłanek z art. 92c u.t.d. co do naruszenia polegającego na wysadzeniu w S. pasażera z powodu nagłej choroby jak i rozwiania wszelkich wątpliwości (uprawdopodobnionych w skardze) czy miejsce, w którym zatrzymał się skarżący w R. wysadzając i zabierając pasażerów było przystankiem, czyli w efekcie czy doszło do naruszenia art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 lp. 2.2.3.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 92b u.t.d. jest oczywiście chybiony. Przepis ten nie był stosowany przez organy przy wydawaniu kontrolowanych decyzji, nie ma on zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy postępowania od nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym z powodu naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 20a u.t.d. Z literalnego brzmienia przepisu art. 20a ust. 1 u.t.d. wynika, że odstąpienie od zastosowania warunków określonych w zezwoleniu możliwe jest wyłącznie w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy i uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Okoliczności nawet znacznie utrudniających określone wykonywanie przewozu nie można utożsamiać z okolicznościami uniemożliwiającymi jego wykonywanie.

Z akt sprawy w szczególności ze skargi nie wynika, aby okoliczności opisane w hipotezie art. 20a u.t.d. miały w sprawie miejsce.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.