Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 167/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6263 Stałe komisje
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 29 stycznia 2005 r. nr XXXII/262/2005 w przedmiocie wyboru składu osobowego Komisji Rolnictwa, Ochrony Środowiska i Planu Miejscowego Rady Miejskiej w S. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący B. W. złożył w dniu 1 marca 2005 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 29 stycznia 2005 r. nr XXXII/262/2005 w przedmiocie ustalenia liczby członków i składu osobowego Komisji Rolnictwa, Ochrony Środowiska i Planu Miejscowego. W ocenie skarżącego – radnego Rady Miejskiej w S. – przedmiotowa uchwała ogranicza jego uprawnienia, ponieważ wyklucza z prac w jakiejkolwiek komisji Rady Miejskiej. W konkluzji B. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. zarzuciła skarżącemu naruszenie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), przez nie dopełnienie obowiązku wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała również, że B. W. nie został wybrany do składu Komisji Rolnictwa, Ochrony Środowiska i Planu Miejscowego ponieważ nie uzyskał w głosowaniu wymaganej ilości głosów. Ponadto, w ocenie organu administracji, na uchwałę Rady Gminy w przedmiocie powołania przez Radę stałych lub doraźnych komisji i ustalenia ich składów, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2005 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy przed wniesienem skargi do sądu skierował do Rady Miejskiej w S. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do przedstawienia ewentualnych dowodów na tę okoliczność – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 20 kwietnia 2005 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożył stosownych wyjaśnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – p.p.s.a. – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Szczególne rozwiązanie przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.), w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy zatem od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego organowi gminy do usunięcia naruszenia prawa albo w razie odmowy usunięcia naruszenia prawa, skarga może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wezwał Radę Miejską w S., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący nie wyczerpał więc dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, i tym samym, nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.

W tym stanie sprawy bezprzedmiotowe jest merytoryczne rozpatrywanie skargi oraz zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę. Rozstrzygnięcie, czy zaskarżona uchwała naruszała interes prawny B. W., jak również, czy skarżącemu służył interes prawny lub uprawnienie do jej zaskarżenia, może nastąpić tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Gdy natomiast skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, sąd administracyjny ogranicza się do jej odrzucenia.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.