Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 975/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130,  art. 131
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie asesor WSA Mirosław Gdesz asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za niewykonanie zalecenia pokontrolnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. D., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niewykonanie zalecenia pokontrolnego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] dotyczącego dostosowania liczby mieszkańców placówki do liczby określonej w zezwoleniu na prowadzenie placówki wydanym przez Wojewodę [...] w dniu [...] grudnia 2005 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. udzielił zezwolenia B. D. na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom [...] w [...] w P. z liczbą miejsc rzeczywistych [...].

W wyniku kontroli przeprowadzonej w placówce w dniu [...] września 2006 r. zespół inspektorów z Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego ustalił, że w placówce zapewniano całodobową opiekę [...] osobom.

Wojewoda [...] skierował do skarżącej w dniu [...] listopada 2006 r. wystąpienie pokontrolne nr [...], w którym zalecił niezwłoczne zaprzestanie świadczenia usług wykraczających poza zakres wydanego przez Wojewodę [...] zezwolenia na prowadzenie placówki, tj. ograniczenia liczby mieszkańców placówki do [...] osób.

W okresie 9 - 12 marca 2007 r. w [...] przeprowadzono kontrolę sprawdzającą, w trakcie której ustalono, że w placówce przebywało [...] mieszkanek.

Wojewoda [...] pismem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ponownie zalecił stronie dostosowanie liczby mieszkańców do liczby określonej w zezwoleniu na prowadzenie placówki.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 r. skarżąca wskazała, iż dostosowanie ilości osób jest związane ze zmianą sposobu użytkowania obiektu, o co też wystąpiła do Urzędu Miasta w P.

W trakcie ponownej kontroli przeprowadzonej w dniu 13 grudnia 2007 r. ustalono, że skarżąca nie wykonała zalecenia pokontrolnego z dnia [...] lipca 2007 r., a w placówce przebywały [...] osoby. Spośród mieszkanek placówki [...] osób zostało przyjętych po wydaniu skarżącej zalecenia dostosowania liczby mieszkańców do liczby wskazanej w zezwoleniu na prowadzenie placówki.

W związku z powyższym na podstawie art. 130 ust. 1 i art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] nałożył na skarżącą karę w wysokości [...] zł.

Skarżąca odwołała się od tej decyzji wskazując, że Wojewoda wymierzając karę przekroczył granice uznania administracyjnego i oparł się na dowolnych ocenach. Zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych i naruszenie procedury poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do wniosków zgłaszanych przez stronę w trakcie postępowania pokontrolnego.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że jego zdaniem istniały podstawy do nałożenia kary, skoro kontrola przeprowadzona w grudniu 2007 r. w placówce wskazała, że przebywa tam [...] mieszkanek. Minister uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, informując stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Odnośnie zaś do zarzutu niewspółmierności kary pieniężnej wymierzonej stronie, Minister wyjaśnił, że społeczna szkodliwość stwierdzonego uchybienia w postaci zapewniania opieki osobom w liczbie trzykrotnie przekraczającej dozwoloną liczbę mieszkańców określoną w zezwoleniu, jest znaczna. Godzi bowiem w najsłabszą grupę społeczną – osoby [...].

Na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze wskazała, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca zarzuciła również błędy w ustaleniach faktycznych, a także naruszenie art. 30 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 38 w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 68 ust. 3 z zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez nakazanie opuszczenia ośrodka przez osoby [...] i niezapewnienie tym samym przez władze publiczne szczególnej opieki zdrowotnej osobom [...] i osobom w [...] jaką gwarantuje im [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Przepis art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) jest jednoznaczny w swojej treści - kto nie realizuje zaleceń pokontrolnych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 6000 zł.

Bezspornym jest fakt, że w wyniku kontroli Wojewoda [...] wydał skarżącej zalecenia pokontrolne z dnia [...] listopada 2006 r. i z dnia [...] lipca 2007 r. , w których zalecił stronie dostosowanie liczby mieszkańców do liczby określonej w zezwoleniu na prowadzenie placówki wydanym dnia [...] grudnia 2005 r.

Z akt sprawy w sposób oczywisty wynika, że organ wydając decyzję w sprawie wymierzenia kary pieniężnej dysponował m. in. protokołami kontroli z dnia [...] września 2006 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. potwierdzającymi, iż w placówce prowadzonej przez skarżącą liczba podopiecznych była zbyt duża w stosunku do liczby określonej w zezwoleniu. Na niekorzyść strony wpływa również fakt, że po wydaniu zalecenia pokontrolnego z dnia [...] lipca 2007 r., kontrola doraźna przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2007 r. wykazała, że skarżąca nie wykonawszy zalecenia pokontrolnego przyjęła do placówki kolejnych [...] osób.

Skarżąca była wielokrotnie informowana o konieczności dostosowania liczby mieszkańców do liczby określonej w zezwoleniu, oraz o grożącej karze administracyjnej za niewykonanie zalecenia, więc musiała mieć świadomość, ze działa niezgodnie z prawem. Przy czym fakt, ze skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza o zmianę sposobu użytkowania obiektu nie ma w tej sprawie znaczenia, gdyż nie chodziło o dostosowanie obiektu do potrzeb przebywających tam mieszkańców, tylko o dostosowanie liczby mieszkańców do liczby określonej w zezwoleniu na prowadzenie placówki z dnia [...] grudnia 2005 r.

W przedmiotowej sprawie zaszło więc oczywiste niezrealizowanie zaleceń pokontrolnych.

Powołane przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej nie wskazują w jaki sposób miałyby one doprowadzić do odstąpienia od nałożenia obligatoryjnej sankcji za niezrealizowanie zaleceń pokontrolnych.

Organ wbrew temu, co twierdzi skarżąca nie działał tu w ramach uznania administracyjnego, ponieważ stwierdzenie nie zrealizowania zaleceń pokontrolnych musi skutkować wymierzeniem kary. Uznaniu, a raczej miarkowaniu podlega jedynie wysokość kary. Zgodnie z przepisem art. 131 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wysokość kary za niezrealizowanie zaleceń pokontrolnych ustala się biorąc pod uwagę rozmiar prowadzonej działalności, stopień, liczbę i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień. W przedmiotowej sprawie kara w wysokości [...] zł jest uzasadniona tym, iż skarżąca przez dłuższy okres była informowana o działaniu niezgodnym z prawem i konieczności dostosowania liczby mieszkańców do zezwolenia, a mimo to nie tylko nie ograniczyła liczby mieszkańców, lecz przeciwnie - dodatkowo przyjęła jeszcze kolejnych [...] osób. Działanie skarżącej nosi znamiona uporczywości, co w oczywisty sposób wpływa na wysokość kary. Sytuacja, w której obiekt jest przystosowany do zapewnienia prawidłowej opieki [...] osobom, a liczba podopiecznych wynosi [...] osoby, skutkuje obniżeniem standardu usług. Temu także miało zapobiec wydane zezwolenie z dnia [...] grudnia 2005 r., w którym stwierdzono, że [...] dostosowany jest do potrzeb [...] osób. Wskazać więc należy na społeczną szkodliwość stwierdzonego uchybienia w postaci zapewnienia opieki mieszkańcom ([...]) w liczbie trzykrotnie przekraczającej dozwoloną liczbę mieszkańców, określoną w zezwoleniu. Nie można więc zarzucić, że organ w sposób niewłaściwy miarkował wymierzenie sankcji.

W oparciu o powyższe należy zauważyć, iż Minister Pracy i Polityki Społecznej oraz organ pierwszej instancji prawidłowo zastosowali w niniejszej sprawie art. 130-131 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i wymierzyli karę w adekwatnej wysokości.

Zarzuty naruszenia Konstytucji RP są również całkowicie chybione, ponieważ umieszczenie osób [...] w placówce, która nie spełnia norm wymaganych przy pobycie takiej liczby osób nie może być uznane za realizowanie wskazanych w piśmie wartości konstytucyjnych i obowiązkiem organów administracji publicznej jest stanie na straży, aby wartości te były chronione. Jedną z form ochrony jest właśnie kontrolowanie [...], aby zapewniały swoim podopiecznym właściwe – określone normatywnie - warunki pobytu. Samo subiektywne przekonanie o realizacji wartości konstytucyjnych nie może konwalidować nieprawidłowości. Temu służą właśnie zalecenia pokontrolne i wymierzanie grzywny, które ma charakter dyscyplinujący. Zresztą nic nie stoi na przeszkodzie dostosowania placówki do normatywnych wymogów i powiększenia liczby mieszkańców po otrzymaniu stosownego zezwolenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.