Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1644/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie procesowym wniesionym w dniu [...] lipca 2012 r. skarżąca D. G. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków oraz powstania znacznej szkody. Uzasadniając wniosek skarżąca powołała treść przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazała, powołując orzeczenia NSA, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wnioskodawca winien jedynie uprawdopodobnić, nie zaś udowodnić. Podniosła dalej, że w chwili obecnej nie posiada środków finansowych na zapłatę pozostałej kwoty zobowiązania wynikającej z zaskarżonej decyzji (89.149,22 zł wraz z odsetkami), tym bardziej że jednocześnie ciąży na niej obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług za 2006 rok w kwocie 58.737,06 zł. Pozostała do zapłaty kwota, jak stwierdziła skarżąca, jest kwotą znaczną w stosunku do jej możliwości finansowych oraz osiąganych zysków. Wobec tego, ewentualna egzekucja będzie się łączyła ze sparaliżowaniem działalności gospodarczej, a także koniecznością sprzedaży środków trwałych, co może uniemożliwić realne prowadzenie działalności, a nawet doprowadzić do jej likwidacji oraz przynieść negatywne skutki społeczne w postaci utraty źródła utrzymania skarżącej i osób przez nią zatrudnionych oraz ich rodzin. Skarżąca zaznaczyła, powołując tezy z orzeczeń sądów administracyjnych, że wystąpienie wskazanych skutków traktuje się jako trudne do odwrócenia. Ponadto, zdaniem skarżącej, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji sam zwrot uiszczonej kwoty podatku nie będzie adekwatny do strat spowodowanych utratą majątku. Skarżąca dodała, że bez przymusu egzekucyjnego zapłaciła w ratach inne zaległości podatkowe, natomiast co do zaległości w podatku od towarów i usług za lata 2005 i 2006 aktualnie toczy się przed Dyrektorem Izby Skarbowej jako organem II instancji, postępowanie odwoławcze od decyzji odmawiającej rozłożenia zaległości na raty.

Do wniosku skarżąca załączyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. odmawiającej skarżącej rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rację ma skarżąca, że w powołanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Ogólny wywód strony jest więc niewystarczający, bowiem jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji groziło wyrządzeniem znacznej szkody i powstaniem nieodwracalnych skutków w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Nie są bowiem w tym względzie wystarczające same twierdzenia skarżącej, że wykonanie pozostałej części zaskarżonej decyzji, negatywnie wpłynie na prowadzoną działalność gospodarczą, skoro nie poparła ich żadnymi aktualnymi dokumentami źródłowymi, które umożliwiłyby ocenę kondycji finansowej jej przedsiębiorstwa. Skarżąca nie podała również liczby zatrudnianych przez nią pracowników. Załączona do wniosku kserokopia odwołania od decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zaległości podatkowej także uniemożliwia dokonanie takiej oceny. W odniesieniu zaś do podniesionej przez skarżącą okoliczności istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku, stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Jednakże nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Dlatego też, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że na skutek zapłaty kwoty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Skarżąca natomiast, co potwierdzają akta sprawy, z tego obowiązku się nie wywiązała. W konsekwencji wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.