Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1570/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie NSA P. Kiss (spr.), P. Janicki, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w R. decyzja z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 207 i art. 33 par.1-4 ustawy z dn. [...] Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 139, poz.926 ze zm./ dokonał zabezpieczenia poprzez zajęcie majątku K. W. przewidywaną kwotą zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2003r. w wysokości 37.435,20zł i odsetek za zwłokę w kwocie 1.108,60zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z prowadzonej aktualnie kontroli podatkowej wynika, iż firma podatnika "posługiwała się" się fakturami dokumentującymi czynności, które nie zostały faktycznie dokonane, a przewidywana wysokość zaniżonego zobowiązania podatkowego wynosi 37.435,20 zł. Jednocześnie stwierdzono ogólnie, iż w odniesieniu do rozmiarów prowadzonej działalności powstała uzasadniona obawa nie wykonania przez podatnika zobowiązania wobec budżetu państwa.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podniósł, iż do tej pory nie przedstawiono mu żadnych zarzutów lub ustaleń z kontroli podatkowej potwierdzających posługiwanie się przez jego firmę fakturami dokumentującymi czynności, które nie zostały dokonane. Ponadto podatnik podniósł, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia odnośnie przesłanek, którymi kierował się organ orzekający przyjmując, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając, ze podniesione zarzuty są niezasadne. W ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził jedynie, że biorąc pod uwagę kwoty wynikające ze "stwierdzonych w czasie kontroli w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce luty i marzec 2003r./około 37.435,20zł/ oraz wszystkie bieżące koszty ponoszone przez Firmę Podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Urząd Skarbowy w R. miał podstawy aby w dniu 3 lipca 2003 roku wydać decyzję [...] w sprawie zabezpieczenia."

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze pełnomocnik podatnika zarzucił, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem szeregu przepisów postępowania podatkowego, m.in. art. 165 par.2 i art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej poprzez brak wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego i brak doręczenia decyzji o zabezpieczeniu ustanowionemu pełnomocnikowi, a także art.121, art.210 par.1 pkt 6 i art.33 par.1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w szczególności przesłanek dotyczących obaw organu, iż przewidywane zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane przez podatnika. Strona skarżąca zarzuciła, że podjęcie decyzji organu pierwszej instancji o zabezpieczeniu nastąpiło bez uprzedniego wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie, a ponadto organ nie doręczył decyzji ustanowionemu przez podatnika pełnomocnikowi. Jednocześnie zarzucono, że zarówno uzasadnienia decyzji organów orzekających obu instancji, jak i akta sprawy nie zawierają żadnego materiału dowodowego uzasadniającego stanowisko organów podatkowych, iż zachodzi uzasadniona obawa braku wykonania przez podatnika w przyszłości przedmiotowego zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, stając się na podstawie art. 97 par.1 ustawy z dn. [...] Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ właściwym do rozpatrzenia niniejszej skargi, zważył, co następuje;

Skarga w zakresie żądania uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podzielić zarzut strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 33 par.1 ustawy z dn. [...] Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 139, poz.926 ze zm./ przez brak wykazania, iż w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że jego określone później ewentualne zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług nie zostania wykonane. Na podstawie analizy treści art. 33 par.1 i par.2 wymienionej ustawy należy uznać, że podstawowym warunkiem podjęcia przez organy podatkowe decyzji w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika jego zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej jest wykazanie, iż "z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane".

W rozpoznawanej sprawie brak jest natomiast przedstawienia przez organy podatkowe jakichkolwiek dowodów na powyższą okoliczność. Niezależnie od braku załączenia tego rodzaju materiału dowodowego do akt niniejszej sprawy, to również uzasadnienia decyzji organów orzekających obu instancji nie zawierają wskazania żadnych konkretnych powodów do przyjęcia stanowiska, iż w przypadku skarżącego zachodzi obawa nie wykonania w przyszłości zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za określone dwa miesiące 2003r. Należy także podnieść, że z załączonych akt sprawy wynika, że skarżący przez cały czas prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której posiada m.in. środek trwały w postaci samochodu ciężarowego, a także jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 6.000 m2, położonej w B. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień skarżącego neguje on istnienie swojego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane okresy podatkowe /miesiące luty i marzec 2003r./, a organy podatkowe mimo upływu znacznego okresu czasu nie wszczęły w tym zakresie odpowiedniego postępowania podatkowego, a również w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nie przedstawiły mu konkretnych zarzutów potwierdzających, iż zaniżył on należny podatek od towarów i usług. Skarżący podał także, że organ podatkowy po raz kolejny przedłużył okres prowadzonej w stosunku do niego kontroli podatkowej oraz termin ważności dokonanego zabezpieczenia majątkowego.

Należy także stwierdzić, że przesłane Sądowi akta rozpoznawanej sprawy nie zawierają żadnego materiału dowodowego potwierdzającego ewentualne zaniżenie przez skarżącego podatku od towarów i usług za wskazane okresy podatkowe, a pod adresem skarżącego został sformułowany jedynie ogólny zarzut "posługiwania się przez firmę fakturami dokumentującymi czynności, które nie zostały dokonane". W tych warunkach Sad uznał, ze żądanie skargi dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji jest zasadne.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności dotyczących naruszenia przepisów art.121 par.1 w związku z art. 165 par.2 Ordynacji podatkowej przez brak wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, albowiem zgodnie z art.33 par.2 cyt. ustawy zabezpieczenia można dokonać również w toku kontroli podatkowej, która niewątpliwie była prowadzona w stosunku do skarżącego. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut skargi naruszenia art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej przez brak doręczenia decyzji o zabezpieczeniu pełnomocnikowi skarżącego, albowiem brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających ustanowienie przez skarżącego przed doręczeniem mu decyzji pełnomocnika oraz zawiadomienie o tym fakcie organu podatkowego.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. a oraz art. 200 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzekł, jak w sentencji.