Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2611/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 64 ust. 2, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 224/14 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G., 2. zasądza od J. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 425 (czterysta dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (WSA), wyrokiem z 22 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 224/14 uwzględnił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. WSA uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. (pkt 1 wyroku) oraz orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji (pkt 2 wyroku).

Za podstawę orzeczenia Sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu [...] lipca 2013 r. na drodze powiatowej nr [...] w G., tj. na ul. [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd [...] wraz z naczepą [...], którym wykonywano przejazd drogowy w imieniu przedsiębiorcy – J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. Pojazdem przewożono ładunek sypki w postaci podbudowy pod drogę. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W wyniku ważenia pojazdu stwierdzono, że jego masa wraz z ładunkiem wyniosła 43,45 tony, nacisk na pojedynczej osi napędowej wyniósł 10,4 tony, a nacisk na potrójnej osi nienapędowej naczepy - 26,3 tony. Kontrolujący stwierdzili tym samym przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,45 tony, tj. przekroczenie o 8,63%, przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,4 tony, tj. o 4% i przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej o 2,3 tony, tj. o 9,58%. W związku z powyższym, kontrolujący zakwalifikowali naruszenie prawa, jakiego dopuścił się przedsiębiorca, jako "naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII", tj. jako naruszenie określone w art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 3 lit. a/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: P.r.d.)

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD), decyzją z dnia [...] października 2013 r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII, ładunków innych, niż ładunek niepodzielny, w pozostałych przypadkach. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazał art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm., dalej u.t.d.), art. 104 § 1 k.p.a., art. 64, art. 140aa i art. 140ab P.r.d. oraz § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b/, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2013 r. poz. 951, dalej: rozporządzenie) oraz ustalenia wskazanego wyżej protokołu kontroli.

WITD zmienił kwalifikację naruszenia określonego pierwotnie w protokole, jako naruszenie art. 140ab ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 3 lit. a/ P.r.d., gdyż droga, po której poruszał się pojazd, była dopuszczona do ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 8 ton, a nie do 10 ton - jak przyjęto w protokole. W związku z powyższym WITD ponownie przeanalizował wyniki ważenia w aspekcie nośności drogi i w efekcie stwierdził przekroczenie dopuszczanego nacisku pojedynczej osi napędowej o 2,4 tony, tj. o 30%, a nie, jak wskazano w protokole - o 4%. Uwzględniając powyższe WITD uznał, że prawidłowa kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia to art. 64 ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 3 lit. c/ P.r.d. Ze względu na ustalone w toku kontroli parametry pojazdu uznano, że skontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym. Organ stwierdził, że nacisk pojedynczej osi napędowej przekraczał wartości przewidziane dla drogi, po której się poruszał. Nacisk potrójnej osi nienapędowej oraz masa całkowita pojazdu przekroczyły natomiast dopuszczalne parametry określone w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b/, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b/ rozporządzenia. Zdaniem WITD, ze względu na parametry pojazdu, podmiot wykonujący przejazd powinien uzyskać zezwolenie kategorii VII. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 140ab ust. 2 P.r.d. w przypadku naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Jednocześnie organ uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 140aa ust. 4 P.r.d., które pozwalają na odstąpienie od wszczęcia postępowania. W ocenie WITD, okoliczności sprawy i dowody nie wskazują również, aby przedsiębiorca dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstałe naruszenia.

Po rozpatrzeniu odwołania J. C. od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako zgodną z prawem. Organ odwoławczy zaznaczył, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia były wystarczające dla nałożenia kary. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD podniósł, że fakt niewskazania pozostałych parametrów pojazdu nie miał znaczenia przy ustalaniu wysokości nałożonej kary, ponieważ naruszenie dotyczyło przekroczenia takich parametrów pojazdu, które obligowały do zakwalifikowania naruszenia, jako braku zezwolenia kategorii VII. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W wyniku pomiarów skontrolowanego pojazdu stwierdzono bowiem przekroczenie nacisku na potrójnej osi nienapędowej, przekroczenie masy całkowitej, a przede wszystkim - nacisk pojedynczej osi napędowej o sile 10,4 t, tj. przekroczenie o 30% wielkości dozwolonej w tym zakresie na drogach o nośności 8 t. Droga, po której poruszał się pojazd w dniu kontroli była natomiast właśnie drogą powiatową, o dopuszczalnej nośności 8 t. Według organu odwoławczego, z uwagi na skalę przekroczenia normy w tym zakresie, nałożenie kary musiało zatem nastąpić w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c/ P.r.d.. W ocenie GITD, wszystkie stwierdzone w trakcie kontroli przekroczenia parametrów uzasadniały uznanie pojazdu za nienormatywny w świetle art. 2 ust. 35a P.r.d., ponieważ dotyczące tych parametrów normy zostały zawarte w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że zaliczenie ul. [...] w G. do kategorii dróg o dopuszczalnej nośności 8 ton nie może być skutecznie kwestionowana przez stronę, ponieważ zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych /..../, wszystkie drogi powiatowe zostały zaliczone do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. GITD podkreślił również, że ponieważ w przedmiotowej sprawie przewożono ładunek sypki i doszło jednocześnie do przekroczenia masy całkowitej pojazdu nie było możliwości odstąpienia od wszczęcia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 czy pkt 2 P.r.d. Strona natomiast nie wykazała żadnych okoliczności wskazujących na brak jej winy w takim właśnie zorganizowaniu transportu, jaki stwierdzono podczas kontroli.

W skardze do Sądu J. C. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący powołał w całości zarzuty i wspierającą je argumentację, jakie zawarł uprzednio w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270, dalej: p.p.s.a.). WSA wskazał, że skarżący nie kwestionuje, iż w trakcie tej kontroli, dokumentowanej protokołem nr [...] kontrolujący stwierdzili naruszenia opisane w załączniku do protokołu kontroli, a więc: naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII ładunków innych niż ładunek niepodzielny, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż 10%. Sąd I instancji podkreślił, że J. C. był obecny w czasie dokonywania ważenia pojazdu, zaaprobował wynik tej czynności, podpisał protokół kontroli, dokonano rozładunku towaru do wartości normatywnych. Ponadto znając wartości przekroczeń wynikających z dokonanych pomiarów, skarżący wyników tych nie kwestionował, nie domagał się również np. ponownego ważenia pojazdu. WSA wskazał, że w omawianym protokole zaznaczono, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze – ul. [...] w G. wynosi 10,0 t. Również w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powołano się m.in. na treść powyższego protokołu kontroli drogowej. W tym kontekście dalsze działania wyjaśniające dokonywane przez organ I instancji w kwestii kwalifikacji drogi – [...] w G. są, w ocenie WSA, niezrozumiałe. Sąd I instancji podkreślił, że nie sposób przyjąć, aby przystępujący do kontroli inspektorzy nie znali jednego z istotnych parametrów skutkujących wynikami dokonywanych czynności, tj. w konkretnym przypadku, dopuszczalnego nacisku na oś na drodze, na której dokonują kontroli, bowiem dyskwalifikowałoby to, niejako "z góry" rezultaty ich pracy. Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż organ poczynił ustalenia faktyczne w sprawie (odnośnie kwalifikacji drogi) na podstawie pisma Zarządu Dróg i Zieleni w G. z dnia [...] września 2013 r. a mianowicie, że "przedmiotowa droga na odcinku od drogi [...] do węzła [...] nie była dopuszczona przez tutejszy Zarząd do ruchu pojazdów o nacisku osi większym niż 8 t./.../". Następnie, odwołując się do istoty protokołu kontroli drogowej i jego mocy dowodowej, Sąd I instancji stwierdził, że konfrontując powyższe ustalenia organu ze znajdującymi się w aktach sprawy: protokołem z kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., a w szczególności - jego zapisami odnośnie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze (10,0 t) i wyników ważenia pojazdu oraz opisu stwierdzonych naruszeń, stwierdzić należy, że przyjęte przez organy obu instancji ustalenia stanu faktycznego sprawy z treścią owych zapisów kolidują, co świadczy o nieprawidłowym zobrazowaniu rzeczywistego stanu rzeczy przyjętego za podstawę rozstrzygnięć. Według Sądu I instancji, ponieważ prawne konsekwencje nieprawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych, jakie zawarto w zaskarżonych decyzjach obu instancji, tj. kwalifikacja naruszeń prawa o transporcie drogowym i wysokość nałożonych kar pieniężnych wynikają z nich wprost, uzasadnia to uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem WSA, naruszenia przepisów postępowania, jakiego dopuściły się organy miały, bowiem istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednocześnie WSA dodał, że uznaje za w pełni zasadny zarzut skarżącego, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy w całości decyzję organu I instancji obarczoną opisanymi wadami, zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji ogólnikowe i nie korespondujące na zarzuty odwołania wyjaśnienia. Według Sądu I instancji, dotyczy to na przykład rozważań o drewnie - jako ładunku, o braku należytej staranności dłużnika, o implementowanych dyrektywach unijnych itp. Zdaniem WSA narusza to wymienione przepisy i art. 107 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

1) naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 68 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 k.p.a., przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy są błędne, bowiem kolidują z zapisami zawartymi w protokole kontroli odnośnie dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu na drodze - 10 ton i wyników ważenia pojazdu oraz zapisów stwierdzonych naruszeń, podczas gdy zapis w protokole kontroli, że ul. [...] w G. będąca drogą powiatową jest jednocześnie drogą o dopuszczalnych naciskach osi do 10 ton oraz wynikłe z tego błędne procentowe wyliczenia poszczególnych nacisków osi w odniesieniu do kategorii drogi, były konsekwencją błędnych ustaleń natury prawnej, a nie błędnych ustaleń faktycznych, które to kwestie prawne podlegały weryfikacji w postępowaniu administracyjnym, zaś wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, tj. droga, po której poruszał się kontrolowany pojazd - ul. [...] w G. oraz wyniki ważenia pojazdu zostały przez organ ustalone prawidłowo i znajdują oparcie w sporządzonym w toku czynności kontrolnych protokole kontroli;

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, bowiem zawarł w uzasadnieniu decyzji ogólnikowe i nie korespondujące z zarzutami odwołania wyjaśnienia dotyczące drewna, jako ładunku, braku należytej staranności dłużnika, o implementowaniu dyrektyw unijnych, podczas gdy zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wyczerpujący wyjaśniający motywy zapadłego rozstrzygnięcia, zaś rozważania organu dotyczące kwestii ładunku, czy należytej staranności były wynikiem badania niniejszej sprawy także pod kątem zastosowania art. 140 aa ust. 4 P.r.d.

Ponadto zarzucono

3) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., ustawa o drogach publicznych) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że droga powiatowa nr [...] (ul. [...] w G.), po której poruszał się kontrolowany pojazd może być drogą o dopuszczalnych naciskach na osie do 10 ton, podczas gdy z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że drogi powiatowe stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum

Podnosząc powyższe zarzuty GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku a także zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. C. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

Postawione Sądowi I instancji zarzuty kasacyjne są usprawiedliwione a ich komplementarny charakter uzasadnia, aby odnieść się do nich łącznie.

WSA w Gdańsku uwzględniając skargę J. C. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uznał, że dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego są błędne, ponieważ kolidują z zapisami zawartymi w protokole kontroli sporządzonym w dniu [...] lipca 2013 r. w zakresie odnoszącym się do wskazania nośności drogi, po której poruszał się kontrolowany pojazd (ul. [...] w G.). Według Sądu I instancji, ponieważ prawne konsekwencje nieprawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych, jakie zawarto w zaskarżonych decyzjach obu instancji, tj. kwalifikacja naruszeń i wysokość nałożonych kar pieniężnych, wynikają z nich wprost, uzasadnia to uchylenie decyzji organów obu instancji. Według Sądu i instancji, ponadto organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu decyzji rozważania ogólnikowe i nieodpowiadające na zarzuty odwołania, co narusza – zdaniem WSA - art. 138 w zw. z art. 15 i art. 107 k.p.a. Jako przykład, Sąd wskazuje na wywody organu dotyczące drewna, jako ładunku; braku należytej staranności dłużnika; implementowanych dyrektywach unijnych.

Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności stwierdza, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze. Protokół ten - podpisany przez osoby uczestniczące w czynności kontroli, tj. przez inspektorów i kierowcę - stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt. II GSK 1773/11). Protokół kontroli odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny, a nie stan prawny. Natomiast kwestia zakwalifikowania danej drogi do określonej kategorii stanowi wyłącznie okoliczność prawną. W wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1914/11 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, a Sąd w składzie obecnym pogląd ten w pełni podziela, że tak jak zakwalifikowanie danej drogi do grupy dróg o konkretnej nośności wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tak i zaliczenie drogi do poszczególnej kategorii dróg publicznych i ustalenie przebiegu drogi danej kategorii następuje w formie aktów prawnych powszechnie obowiązujących. Oznacza to, że na podstawie tychże aktów prawnych należy ustalić, do której z kategorii dróg publicznych została zaliczona konkretna droga oraz jaki jest dopuszczalny nacisk na oś pojedynczą na tym odcinku drogi.

Okolicznością niesporną w tej sprawie jest miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej, a mianowicie ul. [...] w G. Miejsce to wskazano w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Należy zauważyć, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, że w protokole tym znajduje się zapis, że jest to droga powiatowa. Przy czym w rubryce "Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze" zaznaczono wartość "10,0 t", co było oczywiście błędne – jak potwierdza w skardze kasacyjnej organ. W tej sytuacji, zważywszy na treść art. 41 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych droga, na której zatrzymano pojazd do kontroli, była drogą o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton.

Wobec powyższego zarzut kasacyjny naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie jest trafny.

Okolicznością niesporną w sprawie są także ustalone wyniki ważenia pojazdu poddanego kontroli i nacisków na poszczególne osie. Nie ulega wątpliwości, że wyniki przedmiotowej kontroli stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Tym niemniej, umknęło Sądowi I instancji, że zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował J. C., że po ponownym przeanalizowaniu wyników ważenia w aspekcie nośności drogi (droga powiatowa) zmienił kwalifikację naruszenia określonego w powyższym protokole kontroli na naruszenie określone w art. 64 ust.2, art. 140ab ust. 2 w zw z ust.1 1 pkt 3 lit. c) P.r.d. oraz umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie (v. pouczenie na zawiadomieniu z dnia [...] października 2013 r., doręczone przedsiębiorcy 9 października 2013r. – k. 29 i 30 akt adm.).

Mając na uwadze na powyższe, nie można podzielić zarzutu Sądu I instancji skierowanego wobec organów orzekających w sprawie, że nie zostały ustalone wszystkie istotne w sprawie okoliczności odnoszące się do możliwości nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej i jej wymiaru. W tej sytuacji zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 68 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 k.p.a. również należy uznać za uzasadniony.

Inną natomiast kwestią jest ocena, czy wystąpiły okoliczności egzoneracyjne, o jakich mowa w art. 140aa ust. 4 P.r.d. Według organu, na gruncie rozpatrywanej sprawy nie było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie wymienionego przepisu. W tym zakresie organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu decyzji stosowną argumentację, która została oceniona przez Sąd I instancji nie w kontekście ww. przepisu, ale jako wyjaśnienia ogólnikowe i nie korespondujące z zarzutami odwołania, co zdaniem WSA naruszało art. 138 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Tego stanowiska Sądu I instancji dotyczy zarzut sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Zarzut ten również należy uznać za uzasadniony. WSA w Gdańsku umknęło, że strona w toku postępowania była pouczona przez organ o treści art. 140aa ust. 4 P.r.d. (co nie było przez J. C. kwestionowane i znajduje odzwierciedlenie w treści pism organu kierowanych do przedsiębiorcy) oraz podawała argumenty, jej zdaniem, świadczące o możliwości zastosowania w niniejszej sprawie tego uregulowania (v. przykładowo: pismo strony z dnia [...] lipca 2013 r. znajdujące się w aktach sprawy czy też powołanie się na decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. dołączoną do odwołania). W tej sytuacji, jak słusznie podkreśla GITD w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powinnością organu było zbadanie sprawy także pod kątem zastosowania tego przepisu. Tymczasem oceniając legalność zaskarżonej decyzji, tego aspektu sprawy Sąd I instancji nie zauważył i w konsekwencji nie rozważył. Będzie natomiast zobowiązany to uczynić w toku ponownego rozpoznania sprawy. Z powyższego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, co uniemożliwiało wydanie wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a., o co wnioskował autor skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego na rzecz organu jedynie część kosztów, tj. 425 zł zamiast 2625 zł uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a., gdyż zasadniczy spór toczył się o oczywiście błędny zapis poczyniony przez organ w protokole kontroli (w zakresie nośności drogi powiatowej).