Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2242/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Asesor WSA Irena Wesołowska, WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 23 września 2002 nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2242/02

UZASADNIENIE

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Urząd Skarbowy w dniu 11 lutego 2002 roku wydał decyzję, w której określił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 525.459 złotych, czyli o 111.292 złotych niższą od kwoty zwrotu różnicy zadeklarowanej przez podatnika w zeznaniu VAT-7 za grudzień 2000 roku oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 33.387 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka zaniżyła podatek należny o kwotę ogółem 110.432 złotych, w tym o kwotę 110.417 złotych poprzez opodatkowanie stawką 0 % sprzedaży z faktury nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku zamiast prawidłowo stawką 22 % oraz o kwotę 16,53 złotych poprzez nie opodatkowanie towarów przekazanych na cele reprezentacji i reklamy z pięciu faktur, wystawionych w okresie od 29 listopada do 30 grudnia 2000 roku. Organ wskazał nadto, że Spółka zawyżyła podatek naliczony o kwotę 860,11 złotych poprzez odliczenie podatku naliczonego z dwunastu faktur dokumentujących zakup usług gastronomicznych w okresie od 2 listopada do 19 grudnia 2000 roku.

Od powyższej decyzji "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła odwołanie do Izby Skarbowej, w którym zarzucając decyzji brak podstawy prawnej żądała jej uchylenia w części dotyczącej zwrotu kwoty 110.417 złotych z odsetkami jak od zaległości podatkowych, wraz z uznaniem decyzji za bezpodstawną.

Decyzją z dnia 23 września 2002 roku Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Urząd zakwestionował zastosowanie przez Spółkę preferencyjnej stawki podatku VAT 0% do sprzedaży udokumentowanej fakturą nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku. Przedmiotem w/w faktury - pomimo, że w treści faktury strona w miejscu przedmiotu sprzedaży czyli nadbudówki (SWW 1056-17 - nadbudówki taboru wodnego) zawarła elementy kalkulacyjne, które składały się na wytworzenie tejże nadbudówki -był wyrób: nadbudówka sterowa aluminiowa zamontowana na kadłubie statku pełnomorskiego "C".

Sporna sprzedaż - zgodnie z przedmiotową fakturą jako dokumentem stwierdzającym nabycie towaru - dokonana została na rzecz Stoczni "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., będącej nabywcą. To Stocznia "B" w świetle przepisów prawa zobligowana była do zapłaty ceny. Nie zmienia ustalonego stanu fakt, że płatność w kwocie 123.000,-USD uregulowana została częściowo przez armatora norweskiego będącego końcowym odbiorcą wyprodukowanej nadbudówki. Izba nadmieniała, że nieuiszczona część ceny zgłoszona została do masy upadłości Stoczni "B".

W ocenie organów podatkowych, aby podatnik mógł daną sprzedaż uznać za sprzedaż eksportową towaru i w konsekwencji mieć prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku muszą zostać spełnione przez niego pewne warunki wymienione zarówno w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jak i w przepisach wykonawczych do ustawy. W szczególności, podatnik ma prawo zastosować stawkę podatku VAT 0%, gdy dokonuje sprzedaży towarów bezpośrednio kontrahentowi zagranicznemu bądź pośrednio ( w wykonaniu umowy komisu czy umowy o podobnym charakterze ).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby "A" dokonywała sprzedaży towarów bezpośrednio kontrahentowi zagranicznemu i posiadała potwierdzenie granicznego urzędu celnego o wywozie przez nią towarów poza granice RP. Z akt przedmiotowej sprawy wynika natomiast, że strona nie dokonała wywozu nadbudówki w wykonaniu transakcji sprzedaży potwierdzonej fakturą nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku. Załączone do akt kserokopie dokumentów eksportowych tj. SAD [...] z dnia 15 grudnia 2000 roku należą do Stoczni "B", w świetle których to ona dokonała eksportu towaru będącego jej własnością, a uprzednio zakupionego od "A", w wykonaniu innej transakcji gospodarczej tj. w oparciu o zlecenie z dnia 4 października 2000 roku złożone w ramach kontraktu ramowego. To Stocznia "B" dokonała sprzedaży nadbudówki kontrahentowi zagranicznemu w oparciu o kontrakt eksportowy nr [...] z dnia 10 września 1999 roku, którego była stroną i po zamontowaniu w/w nadbudówki na kadłubie statku wyeksportowała poza granice RP.

W ocenie Izby Skarbowej według obowiązującego stanu prawnego to Stoczni "B" przysługiwało uprawnienie do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT 0%.

Przywoływane przez stronę oświadczenie Stoczni z dnia 14 grudnia 2000 roku jako dowód na posiadanie przez stronę dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza polski obszar celny - w opinii Izby nie jest takim dowodem. Przedmiotowe oświadczenie dotyczy bowiem, wyłącznie wykonania przez Spółkę nadbudówki, która zamontowana została na kadłubie statku pełnomorskiego dla armatora norweskiego i nie stanowi potwierdzenia granicznego urzędu celnego wywozu towaru. Takim potwierdzeniem wywozu w niniejszej sprawie jest w/w dokument odprawy celnej wystawiony na eksportera - Stocznię "B".

W opinii Izby, oświadczenie Stoczni z dnia 14 grudnia 2000 roku pozostaje bez znaczenia dla oceny przysługiwania stronie stawki podatku VAT 0%, a istnienie tego oświadczenia podyktowane jest wymogami stawianymi przez przepisy prawa celnego.

Z treści dokumentu SAD nr [...] z dnia 15 grudnia 2000 roku wynika, że Stocznia "B" dokonała wywozu kadłuba ( na którym zamontowana została przedmiotowa nadbudówka ) w procedurze powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych powstałych w procesie uszlachetniania czynnego w ramach systemu zawieszeń. Z powyższego wynika, że Stocznia korzystała z procedury, dla której prawo celne przewiduje określone preferencje np. możliwość zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia ( art. 1261 Kodeksu celnego ), brak poboru należności celnych wywozowych od produktów kompensacyjnych powstałych w trakcie tej procedury ( art. 135 Kodeksu celnego ). W rezultacie jest to procedura, która wymaga pozwolenia właściwego organu celnego ( art. 123 Kodeksu celnego ), i której realizacja poddana jest kontroli organów celnych, rozliczających jej przeprowadzenie ( §73 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001 roku w sprawie gospodarczych procedur celnych).

Przedmiotowe oświadczenie zostało więc skierowane przez zobligowaną do tego Stocznię - do Urzędu Celnego w celu zapewnienia kontroli celnej procedury uszlachetniania czynnego.

Izba podkreśliła, że to podatnik winien dokonać potwierdzonego przez graniczny urząd celny wywozu towaru - eksportu dla skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT 0%. Nie ma bowiem podstaw prawnych dla uznania prawa do zastosowania preferencyjnej stawki przez producenta wyrobu, wyrobu wyprodukowanego z przeznaczeniem na eksport, ale sprzedanego krajowemu podmiotowi, który następnie dokonał jego wyeksportowania.

W ocenie Izby Skarbowej transakcja sprzedaży towaru dokonana przez podatnika krajowemu odbiorcy i wydanie towaru na terenie RP, nie spełnia warunków koniecznych do zaliczenia jej do sprzedaży eksportowej towaru, do której ma zastosowanie stawka 0%.

Biorąc pod uwagę zasady obowiązujące w przypadku umów komisu oraz umów o podobnym charakterze oraz fakt, że podatnik wystawiając przedmiotowa fakturę udokumentował przekazanie własności swojego wyrobu kontrahentowi krajowemu, jak również uwzględniając brak dokumentów świadczących o zrealizowaniu przez stronę umowy komisu - Izba Skarbowa stwierdziła, że przedmiotowa transakcja sprzedaży nadbudówki nie może być uznana także za sprzedaż towaru w eksporcie za pośrednictwem innego podmiotu, a zatem w nie zaszedł również i drugi z przypadków przewidziany w przepisach ustawy o VAT uzasadniający zastosowanie preferencyjnej stawki podatku VAT 0% do sprzedaży towarów w obrocie zagranicznym.

Organ II instancji podtrzymał również stanowisko Urzędu Skarbowego zarówno w kwestii naruszenia przez Spółkę art. 2 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o VAT na skutek nieopodatkowania towarów przekazanych na cele reprezentacji i reklamy z pięciu faktur wystawionych w okresie w okresie od 29 listopada do 30 grudnia 2000 roku jak i w odniesieniu do naruszenia przez stronę art. 25 ust. 1 pkt 3b ustawy o VAT na skutek odliczenia podatku VAT w oparciu o dwanaście faktur na zakup usług noclegowych i gastronomicznych w okresie od 2 listopada do 19 grudnia 2000 roku.

Ustosunkowując się do zarzutu strony o zatrzymaniu przez Urząd Skarbowy spornej kwoty 110.417 złotych bez podstawy prawnej, Izba przywołując treść art. 21 ust. 6 ustawy o VAT wskazała, że przekazanie przez organ II instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznacza wszczęcia nowego postępowania, lecz oznacza konieczność uzupełnienia już toczącego się postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przedmiotowo i podmiotowo bowiem sprawa jest ta sama - czyli rozliczenie Spółki za grudzień 2000 roku - i w jej ramach obędzie rozstrzygana kwestia kwoty różnicy podatku m.in. w wysokości 110.417 złotych.

Strona nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami w części dotyczącej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku jako błędnymi w ustaleniach faktycznych i prawnych oraz naruszającymi art. 120 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, zaskarżyła je do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżącej stan faktyczny i prawny w sprawie przedstawia się następująco: "A" na podstawie umowy zlecenia ze Stocznią "B" z dnia 4 października 2000 roku wyprodukowała nadbudówkę, która następnie została sprzedana polskiemu podmiotowi - Stoczni "B", a ta wyeksportowała towar podmiotowi norweskiemu. Ta właśnie nadbudówka była towarem eksportowanym, wobec czego faktura wystawiona została z preferencyjną stawka podatku VAT 0%.

Podstawę prawną zastosowania stawki podatku VAT 0% stanowi, zdaniem skarżącej, §54 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. T'. Nr 109 poz. 1245 z późn. zm.).

Skarżąca podkreśla, że sporna faktura nr 4/XII/00 z dnia 14 października 2000 roku dokumentowała sprzedaż produktu finalnego, ale powstał on w wykonaniu usługi zlecenia na rzecz Stoczni "B" i dotyczył bezspornie towaru następnie wyeksponowanego. Niezrozumiałym jest wobec powyższego analiza przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów § 61-67 rozporządzenia, z całkowitym pominięciem § 54.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy- z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy- p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż przez stronę na rzecz Stoczni "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. nadbudówki sterowej aluminiowej, potwierdzona fakturą nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku jest sprzedażą wyrobu eksportową, do której ma zastosowanie stawka podatku VAT 0%.

Stawka, w wysokości 0% jest stawką o szczególnym charakterze i została zarezerwowana między innymi dla eksportu towarów i usług. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, określanej dalej jako ustawa ptu ( Dz. U. Nr 11 poz.50 ze zm. ) przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3 ustawy ,tj. m.in. w wykonaniu czynności sprzedaży. Moment powstania obowiązku podatkowego w eksporcie towarów ( art. 6 ust. 6 ustawy o ptu ) został określony jako moment potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towarów poza granicę państwa i w zasadzie wynika z przyjętej przez ustawodawcę definicji eksportu towarów. Dopiero zatem w tym momencie podatnik dokonujący sprzedaży nabywa prawo do zastosowania stawki podatku 0%. W art. 18 ust. 4 ustawy o ptu ustawodawca ustanowił podstawowy warunek jaki musi spełniać eksporter towarów realizujący transakcję sprzedaży kontrahentowi zagranicznemu, musi on przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymać dokument potwierdzający wywóz towaru poza państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej.

Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został ustalony przez orzekające organy obu instancji w sposób umożliwiający dokonanie oceny legalności zaskarżonej do Sądu decyzji. Przede wszystkim nie ma sporu pomiędzy stronami, że zakwestionowana przez organy podatkowe faktura nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku dokumentuje sprzedaż nadbudówki aluminiowej, a zatem sprzedaż towaru.

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują dwie formy sprzedaży towarów związanej z obrotem zagranicznymi, do których podatnik ma prawo zastosować stawkę podatku VAT 0%. Chodzi tu o takie sytuacje, w których podatnik dokonuje sprzedaży towarów bezpośrednio kontrahentowi zagranicznemu lub za pośrednictwem innego podmiotu tj. w wykonaniu umowy komisu lub umowy o podobnym charakterze.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w oparciu o zlecenie z dnia 4 października 2000 roku wykonał na rzecz Stoczni "B" nadbudówkę z materiału własnego oraz importowanego, dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym. Po jej wykonaniu strona wystawiła nabywcy towaru tj. Stoczni "B" sporną fakturę i to Stocznia w świetle obowiązujących przepisów prawa zobowiązana była do zapłaty ceny.

Z dokumentów eksportowych SAD z dnia 15 grudnia 2000 roku, które należą do Stoczni "B" wynika natomiast, że to Stocznia po zamontowaniu nadbudówki na kadłubie statku dokonała eksportu towaru kontrahentowi zagranicznemu w oparciu o kontrakt eksportowy nr [...] z dnia 10 września 1999 roku, którego była stroną. A zatem to nie skarżąca spółka ale Stocznia "B" dokonała wywozu nadbudówki poza polski obszar celny i to ona w dokumencie odprawy celnej posiada potwierdzenie granicznego urzędu celnego wywozu towaru.

W konsekwencji trafnie Izba podniosła, że na gruncie przepisów obowiązujących w miesiącu grudniu 2000 roku podatnik winien dokonać potwierdzonego przez graniczny urząd celny wywozu towaru - eksportu dla skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT 0%. Nie ma bowiem podstaw prawnych dla uznania prawa do zastosowania preferencyjnej stawki przez producenta wyrobu wyprodukowanego wprawdzie z przeznaczeniem na eksport, ale sprzedanego krajowemu podmiotowi, który następnie dokonał jego wyeksportowania. Nie bez znaczenia jest także i to, że strona wydała nadbudówkę Stoczni "B" na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Należy zdaniem Sądu zgodzić się ze stanowiskiem Izby, że i ta okoliczność ma wpływ na ocenę transakcji sprzedaży towaru, jako nie spełniającej warunków koniecznych do zaliczenia jej do sprzedaży eksportowej towaru, z zastosowaniem stawki VAT 0%.

W świetle prawidłowo, w ocenie Sądu, ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego należy stwierdzić, że transakcja sprzedaży nadbudówki nie może być uznana również za sprzedaż towaru w eksporcie za pośrednictwem innego podmiotu, skoro strona wystawiając fakturę nr 4/XII/00 z dnia 14 grudnia 2000 roku, udokumentowała przekazanie własności swojego wyrobu kontrahentowi krajowemu, jakim jest Stocznia "B".

Wymaga podkreślenia, że przywołany przez skarżącego § 54 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku ( Dz.U. Nr 109, poz.1245 ze zm. ) nie może mieć zastosowania w mniejszej sprawie, gdyż dotyczy on usług związanych bezpośrednio z eksportem towarów. Jak ustaliły organy podatkowe skarżący nie świadczył usługi, lecz dokonał sprzedaży towaru - wybudowanej przez siebie nadbudówki.

W konsekwencji, do umowy zlecenia z dnia 4 października 2000 roku, którą strona zawarła ze Stocznią "B", nie ma zastosowania § 54 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku, bowiem dotyczy on usług bezpośrednio związanych z eksportem, a nie jak słusznie zauważa Izba Skarbowa usług, w wyniku których ma dopiero powstać wyrób będący w przyszłości przedmiotem eksportu przez inny podmiot.

Stanowisko, że w pojęciu usług związanych bezpośrednio z eksportem towaru nie mieści się usługa nakierowana na oddziaływanie na towar, znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 1998 roku, sygn. akt I S.A./Ka 987/96 ( opubl. LEX nr 32707 ), który wskazał, że usługi bezpośrednio związane z eksportem, to czynności dotyczące już samego etapu ekspediowania towaru do zagranicznego odbiorcy.

Innymi słowy, wybudowanie nadbudówki nie jest czynnością dotyczącą samego etapu wywozowego towaru do zagranicznego odbiorcy, a to eliminuje możliwość zastosowania stawki VAT "0" przez skarżącą spółkę, która była jedynie podwykonawcą Stoczni "B". Bez znaczenia jest zatem zawarta w rubryce 44 dokumentu wywozowego SAD [...] informacja o dodatkowym dokumencie - "oświadczeniu", wskazującym jedynie wykonawcę nadbudówki, zamontowanej następnie na kadłubie statku pełnomorskiego dla armatora norweskiego i nie stanowiącym potwierdzenia granicznego urzędu celnego wywozu towaru, skoro dokument SAD wskazuje jako eksportera Stocznię "B' i to ona posiada takie potwierdzenie.

Jako pozbawione uzasadnienia należało również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej.

Stwierdzić bowiem należy, ze organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zaś przeprowadzone wyczerpujące postępowanie dowodowe doprowadziło do wyjaśnienia okoliczności sprawy, pozwalając na podjęcie prawidłowej decyzji.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnymi i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.