Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 802/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J Spółki Jawnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Spółka Jawna J, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podał, że z załączonych dokumentów finansowych wynika, że Spółka płaci co miesiąc podatek VAT w wysokości od 60 do nawet 90 tysięcy złotych. W 2014 r. dochód Spółki wyniósł 41.000 zł, co daje kwotę około 20.500 zł na wspólnika. W 2013 roku dochód wyniósł 13.000 zł, a na wspólnika przypadało 6.500 zł. Z kolei w 2012 r. działalność Spółki nie była dochodowa i zakończyła się stratą w wysokości 43.000 zł. Spółka płaci ponadto należności z umów najmu oraz raty kredytu w miesięcznej wysokości 6.500 zł.

W kontekście powyższego stwierdzono, że brak udzielenia wnioskodawczyni ochrony tymczasowej doprowadzi do pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej. Dodatkowo podniesiono, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej istoty musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Do wniosku dołączono deklarację dla podatku od towarów i usług VAT -7 za okres od stycznia do grudnia 2015 r., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L wraz z załącznikami wspólnika Spółki Jawnej J – J.M. za lata 2012, 2013, 2014, bilansów dotyczących kondycji finansowej Spółki wraz z rachunkiem zysków i strat wg stanu na dzień [...] grudnia 2012 r., 2013 r. i 2014 r., a także dokumenty potwierdzające wydatki poniesione przez Spółkę Jawną J w postaci faktur VAT za wynajem budynku za m-ce luty, marzec i kwiecień 2016 r., umowę leasingu operacyjnego, historie operacji rachunków bankowych prowadzonych dla ww. Spółki przez [...] (tylko wydatkowych bez wpływów na te rachunki) oraz umowy kredytów konsolidacyjnych dla małych firm zawartych pomiędzy [...] a Spółką Jawną J w dniach [...] grudnia 2007 r. i [...] maja 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Stosownie do tej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13).

Skarżąca Spółka upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu obu ww. przesłanek w związku z pogarszającą się sytuacją finansową oraz kwotą nałożonych kar pieniężnych.

W ocenie Sądu przedłożone przez Spółkę dokumenty nie obrazują w całości jej aktualnej sytuacji finansowej. Do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka dołączyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT -7 za okres od stycznia do grudnia 2015 r., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L wraz z załącznikami wspólnika Spółki Jawnej J – J.M. za lata 2012, 2013, 2014, bilansów dotyczących kondycji finansowej Spółki wraz z rachunkiem zysków i strat wg stanu na dzień [...] grudnia 2012 r., 2013 r. i 2014 r., jak i dokumentów potwierdzających wydatki poniesione przez Spółkę Jawną J w postaci faktur VAT za wynajem budynku za m-ce luty, marzec i kwiecień 2016 r., umowę leasingu operacyjnego, historie operacji rachunków bankowych prowadzonych dla ww. Spółki przez [...] i [...] (tylko wydatkowych bez wpływów na te rachunki) oraz umowy kredytów konsolidacyjnych dla małych firm zawartych pomiędzy [...] a Spółką Jawną J w dniach [...] grudnia 2007 r. i [...] maja 2008 r. Dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (sierpień 2016 r.). Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych (aktualnych) danych Spółka nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy podnieść, że Spółka przedkładając historie operacji bankowych prowadzonych dla Spółki przez [...] wskazała tylko wydatki, bez podania wpływów na te rachunki. Dołączone do akt niepotwierdzone za zgodność z oryginałem dokumenty w postaci m.in. rachunków zysków i strat i bilansu dotyczą lat 2012, 2013, 2014 i nie świadczą o aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Pozostałe dokumenty przedstawiają z kolei na tyle szczątkowe informacje dotyczące rozważanej materii, że są one niewystarczające w kontekście oceny przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ( sierpień 2016 r.).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżąca Spółka konstruując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się w głównej mierze na osiąganych dochodach, które jego zdaniem kształtują się na poziomie niewspółmiernych do ciążących na nim zobowiązań, przez co wykonanie zaskarżonej decyzji poczytuje jako zagrożenie dla swego bytu gospodarczego. Niemniej jednak zbyt niski dochód skarżącego, jako miernik wskazujący na określoną nadwyżkę przychodów nad kosztami, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Również wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest, w ocenie Sądu samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Uwzględniając natomiast spoczywające na stronie obowiązki spłaty kredytów i rat leasingowych, należy zauważyć, że zobowiązania wobec Skarbu Państwa nie mogą być zobowiązaniami drugiej kategorii w stosunku do zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z kredytów bankowych, a przy tym stanowić źródło kredytowania tych drugich (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., I OZ 83/06; z dnia 15 czerwca 2012 r., I FZ 189/12; także z dnia 23 czerwca 2015 r., II FZ 384/15).

Nadto należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić.

Sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.