Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1379/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61§3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Prezesa ARiMR M. W. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o wstrzymanie jej wykonania.

Strona uzasadniając swój wniosek podniosła, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, które będą niezwykle dotkliwe dla Skarżącego. Zdaniem autora wniosku, w takiej sytuacji nawet korzystne orzeczenie sądowe nie zdoła przywrócić stanu sprzed wykonania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie decyzji spowoduje uszczuplenie majątku Strony, co ma istotne znaczenie, albowiem Skarżący nie należy do osób zamożnych.

W sprawie toczyło się postępowanie wpadkowe w sprawie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zakończyło się ono prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 22 listopada 2017 r., w którym odmówiono Skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy z uwagi na fakt, że nie wykazał on i nie udokumentował precyzyjnie i wiarygodnie faktu, że nie stać go na poniesienie kosztów wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy,

że to na Stronie spoczywa obowiązek właściwego zaprezentowania swojej sytuacji majątkowej i finansowej, tak aby niejako "przekonać" Sąd do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, iż sama wysokość zobowiązania nie może być oceniana w oderwaniu od wielkości prowadzonej działalności. Bardzo trudno dokonać kwalifikacji wpływu zwrócenia sumy w wysokości 50.000,00 zł na sytuację działalności Strony, nie znając jej rozmiarów.

Skarżący, uzasadniając swój wniosek, podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkować poważnym uszczerbkiem w jego majątku. Na poparcie tych twierdzeń Strona nie przedstawiła jednak wystarczających dowodów i nie udokumentowała w sposób właściwy swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, stwierdzić należy, iż skoro Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżący nie podniósł również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3

i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.