Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1049/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów obrębu S. w zakresie działek ewidencyjnych o numerach [...], [...] i [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego:

I. uchylił zaskarżoną decyzję w części zawartej w punkcie 1) lit. a) orzeczenia oznaczając pozostałe sekwencje lit. a), b), c) i w tym zakresie orzekł, że granice wykazanej w ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], z której na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydzielone zostały działki [...] i [...], wyznaczają punkty o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...];

II. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydaną w postępowaniu wszczętym z urzędu, Starosta G. orzekł o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu S., poprzez wykazanie w bazie danych mapy ewidencyjnej działek ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...] i [...] w granicach wykazanych w operatach technicznych nr [...] i nr [...] oraz wynikającą stąd korektę oznaczeń i powierzchni działek o numerach [...] i [...].

Starosta wyjaśnił, że powodem wszczęcia tego postępowania było ujawnienie rozbieżności pomiędzy zapisami w rejestrze gruntów, a mapą ewidencyjną co do działki ewidencyjnej nr [...]. W rejestrze gruntów wykazana jest działka nr [...] o powierzchni 0,12 ha, natomiast wielkość działki w granicach wykazanych na mapie ewidencyjnej nie odpowiada tej powierzchni (wynosi 0,0911 ha). Błąd w określeniu na mapie granicy działki popełniono w [...] r. i był on powielany w kolejnych opracowaniach geodezyjnych, [...] w opracowaniu wykonanym dla drogi krajowej nr [...] i przy przeprowadzonej w latach 2011-2013 modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

W tej sytuacji zlecone zostało opracowanie geodezyjne przedstawiające rozbieżności pomiędzy danymi opisowymi i graficznymi ewidencji gruntów i budynków z uwzględnieniem projektu podziału działki nr [...] pod aktualnie prowadzoną przebudowę trasy [...]. W opracowaniu przyjętym do zasobu w dniu [...] września 2016 r. pod nr [...], zostały pokazane granice działki nr [...] o powierzchni 0,12 ha wykazanej w rejestrze gruntów. Uwzględniając pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zlecono uzupełnienie tego opracowania poprzez rozliczenie nieruchomości z księgi wieczystej [...], prowadzonej dla działki nr [...], jako odrębnych działek rozliczeniowych. Opracowanie to przyjęte zostało do zasobu w dniu [...] kwietnia 2017 r. pod nr [...]. Wykonana dokumentacja odzwierciedla przebieg granic działki nr [...] wynikający z dokumentów archiwalnych dotyczących podziału działki nr [...] oraz uwzględnia projektowane działki przewidziane na potrzeby realizowanej przez GDDKiA inwestycji.

Od decyzji powyższej złożył odwołanie Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zarzucając, że wykonane opracowania nr [...] nr [...] nie odzwierciedlają stanu prawnego działki nr [...], a jedynie próbują doprowadzić część graficzną ewidencji gruntów do powierzchni ujawnionej w części opisowej. Skarżący podniósł, że nie jest prawdą, iż przedmiotem obrotu była działka w granicach określonych na mapie z opracowania [...]. Przeczy temu pozyskana z Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...] kopia mapy złożonej do księgi wieczystej nr [...], stanowiąca podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej nr [...].

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zważył, że rodzaj dokumentacji, na podstawie której wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych, określa § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Działka nr [...] wydzielona została w wyniku podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...], przedstawionego na mapie sytuacyjnej stanowiącej część opracowania geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...].

Wcześniej działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] na działki o numerach od [...] do [...], wykazanego w operacie [...].

Dokumentacja ta stanowi podstawę do skorygowania błędnie wykazanych na mapie ewidencyjnej granic działki [...].

Złożony do księgi wieczystej wyrys z mapy ewidencyjnej sporządzony według stanu na 1990 r. nie stanowi materiału dowodowego w przedmiocie oznaczenia nieruchomości. Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są bowiem aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków, a nie odwrotnie. Jeżeli dane zawarte w tej ewidencji stanowiące podstawę oznaczenia nieruchomości w dziale I księgi wieczystej okażą się błędne i zostaną przez organ ewidencyjny sprostowane, to organ zawiadamia o dokonanych zmianach wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego.

W przypadku działki nr [...] wprowadzenie orzeczonych danych wiąże się z uwzględnieniem zmian wynikających z wydanych później decyzji administracyjnych. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] - w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w tym zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji pn. "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]", zatwierdzony został podział działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...], przy czym działka [...] wydzielona została pod inwestycję i stała się własnością Skarbu Państwa. Decyzja ta w tym zakresie utrzymana została w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r..

W tym stanie organ odwoławczy uznał za właściwe jedynie orzec, że granice działki nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] wyznaczają punkty o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], wykazane w operatach technicznych [...] i [...], na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...] dotyczącej podziału dawnej działki nr [...].

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy orzekł jak wskazano na wstępie.

Z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie zgodziła się Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostradowych, zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części orzekającej o wyznaczeniu granic działki nr [...] przez punkty o numerach [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Skarżąca zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj.:

1) art. 24 ust. 2a pkt 1) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: pgik) w związku z § 36 i § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji budynków i gruntów (dalej: egib), poprzez wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków granic działki nr [...], podczas gdy ostateczną decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nieruchomość ta została podzielona na działki nr [...] i nr [...], co skutkowało wprowadzeniem do ewidencji gruntów i budynków danych niezgodnych z aktualnym stanem prawnym nieruchomości;

2) art. 24 ust. 2a pkt 1) pgik w związku z § 36 i § 45 rozporządzenia egib, poprzez wprowadzenie do ewidencji nieruchomości oznaczeń nr [...], nr [...] i nr [...], podczas gdy nie znajdują one odzwierciedlenia we wprowadzonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego decyzji [...] z dnia [...] września 2017 r., co skutkowało wprowadzeniem do ewidencji danych niezgodnych z aktualnym stanem prawnym nieruchomości.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Również uczestnicy E. [...] i R.[...] wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami [...] art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze z[...]) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga jest bezzasadna i w całości podzielić należało argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd też nie ma potrzeby ich powtarzania w całości.

Art. 24 ust. 2a pkt 1) lit. d) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze z[...]) stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z wykrycia błędnych informacji.

Z kolei z § 36 pkt 2) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze z[...]), przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w celu podziału nieruchomości. Z § 45 ust. 1 pkt 3) tego rozporządzenia wynika zaś, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu wyeliminowania danych błędnych.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się w zasadzie do oceny dokumentów, jakimi dysponowały organy rozstrzygające sprawę. Zdaniem Sądu, ocena mapy pochodzącej z księgi wieczystej nr [...] została dokonana prawidłowo, tzn. organy zasadnie odmówiły jej mocy dowodowej – w świetle opracowań przyjętych do zasobu pod numerami [...] i [...]. Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca opierała swoje stanowisko w sprawie jedynie na podstawie wskazanej powyżej mapy, która nie znajduje potwierdzenia w pozostałych opracowaniach geodezyjnych.

Na potwierdzenie stanowiska organów co do przyjętego przebiegu granic działki nr [...], z której wydzielone zostały działki o obecnych numerach [...] i [...] zwrócić należy uwagę na porównanie powierzchni ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] i w ewidencji gruntów, tj. 0,1200 ha – z sumą powierzchni działek o numerach [...], [...] i [...], tj. 0,1176 ha (k. 11 akt administracyjnych t. 2/2). Wartości te są do siebie zbliżone, a różnica między nimi rzędu 24 m2 mieści się w dopuszczalnych granicach dokładności dawnych i aktualnych pomiarów. Pomocne w tym względzie jest również porównanie kształtu przedmiotowej nieruchomości według przyjętych przez organy granic – z jej kształtem widocznym na wydruku z internetowej strony http://mapy.geoportal.gov.pl, a znajdującym się w aktach administracyjnych (t. 1/2, bez numeracji kart). Takie też stanowisko co do przebiegu przedmiotowych granic konsekwentnie prezentowali również uczestnicy E. [...] i R. [...] zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem.

Na zakończenie odnieść się trzeba do podnoszonej przez GDDKiA kwestii wpływu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r. w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na ustalenie punktów granicznych przedmiotowej nieruchomości. W tym względzie, jak wynika z uzasadnienia decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa (str. 34-35), problem ten był znany Ministrowi i organ ten dopuszcza potrzebę dokonania stosownej zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zauważyć należy, że decyzja taka nie może determinować ustalenia prawidłowego przebiegu granic nieruchomości, jeżeli przed jej wydaniem w ewidencji gruntów i budynków figurowały błędne dane w tym przedmiocie. A skoro tak, to zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami organ prowadzący tę ewidencję słusznie wszczął postępowanie odnośnie jej aktualizacji.

Reasumując, przy rozpoznaniu skargi Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu. W związku ze wskazanymi wyżej kwestiami uznać trzeba, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, a w konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 kpa. Tym samym nie doszło też do naruszenia art. 24 ust. 2a pkt 1) pgik, ani § 36 lub § 45 egib.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.