Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 117/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6263 Stałe komisje
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Miasta B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie powołania składu osobowego stałej Komisji oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miasta B. uchwałą z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] powołała skład osobowy stałej Komisji Skarg, Wniosków i Petycji.

W dniu [...] grudnia 2018 r. Wojewoda P. zawiadomił Radę Miasta B. o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności tej uchwały. W dniu [...] stycznia 2019 r. Wojewoda wydał rozstrzygnięcie nadzorcze [...], w którym stwierdził nieważność ww. uchwały z dnia [...] listopada 2018 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzono, że przedmiotowa uchwała w sposób istotny narusza obowiązujące przepisy prawa, w szczególności art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej jako: "u.s.g."). Wskazano, że co prawda zgodnie z tym przepisem radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany, ale tylko pozornie wydaje się to obowiązkiem radnego. W rzeczywistości, zdaniem organu nadzoru, nie jest to obowiązek radnego, a jedynie jego prawo, z którego może on nie skorzystać.

W opinii organu doszło również do naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 124 poz. 607), ze względu na naruszenia wolnego charakteru mandatu radnego. W ocenie organu, brak zgody radnego na kandydowanie do określonej komisji czyni nieskutecznym jej powołanie.

Powyższe, w opinii Wojewody, uzasadniało stwierdzenie nieważności całej uchwały. W istocie, do podjęcia przedmiotowej uchwały z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie powołania 6-osobowego składu osobowego stałej Komisji Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska doszło bez uzyskania zgody dwojga jej członków - radnego P. M. i radnej A. R, Pozostali wybrani członkowie Komisji nie zgłaszali zastrzeżeń ani co do kandydowania, ani podjęcia samej uchwały.

W ocenie organu nadzoru, brak zgody radnego na kandydowanie do określonej komisji, czyni nieskutecznym jej powołanie. Nie można w obowiązującym stanie prawnym autorytarnie zdecydować o komisji do której radny ma przynależeć. W myśl art. 24 u.s.g., dokonując wyboru składów komisji stałych, należy - przy uwzględnieniu zasad demokratycznego obradowania i głosowania - zapewnić radnym w miarę jednakowe i równe warunki pracy w komisjach rady. Działania i uchwały rady gminy, które preferują przy wyborach lub ustalaniu składów osobowych komisji rady tylko określone grupy lub niektórych radnych, pozbawiając innych możliwości aktywnego działania w komisji w ogóle, należy ocenić jako niezgodne z zasadą równości radnych jako reprezentantów mieszkańców gminy, a w szczególności z art. 24 u.s.g.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Rada Miasta B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę, w której zaskarżyła ww. akt w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny dla rozstrzygnięcia sprawy:

a) art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g., poprzez brak zapewnienia stronie rzeczywistej możliwości wzięcia czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia co do zebranego w sprawie materiału;

b) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięć nadzorczych i stwierdzenie nieważności tylko niektórych uchwał Rady Miasta B. powołujących składy stałych Komisji Rady Miasta, z pozostawieniem w obrocie prawnym innych uchwał tego samego rodzaju, podjętych w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych, co stanowi nieuprawnione odstępstwo od nakazu respektowania utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw;

2. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 24 ust. 1 u.s.g., polegające na błędnej jego wykładni, poprzez uznanie, że wskazany w tym przepisie obowiązek radnego brania udziału w pracach rady gminy i jej komisji, do której został wybrany, stanowi jedynie prawo radnego, z którego może on nie skorzystać, co stanowi wnioskowanie contra lege;

b) art. 24 ust. 1 u.s.g., polegające na błędnej jego wykładni, poprzez przyjęcie, że warunkiem podjęcia uchwały powołującej skład osobowy stałej komisji rady gminy jest uprzednie wyrażenie zgody przez wszystkich wskazywanych w treści uchwały radnych;

c) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985 r., polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniem w okolicznościach sprawy, poprzez przyjęcie, że brak zgody radnego na udział w pracach komisji uniemożliwia swobodne wykonywanie przez niego mandatu w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się do uwarunkowań statusu materialnego radnego, związanego z uczestnictwem w pracach organu;

d) art. 21 ust. 1 u.s.g., polegające na zanegowaniu prawa Rady Miasta B. do podjęcia uchwały statuującej skład osobowy stałej Komisji Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska w sytuacji braku zgody części radnych na uczestnictwo w tej Komisji i stwierdzenie w całości nieważności uchwały Rady Miasta B. w tej sprawie, pomimo niekwestionowanej zgody większości radnych objętych uchwałą na uczestnictwo w Komisji.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P, jest prawidłowe, chociaż nie w pełni można zgodzić się z jego uzasadnieniem.

Rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Nie budzi wątpliwości, że termin ten został w sprawie dochowany.

Z powołanego przepisu wynika ponadto, że nadzór nad wykonywaniem zadań gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że wyłącznie w sytuacji braku zgodności z prawem możliwe jest skorzystanie przez organ nadzoru z przysługujących mu uprawnień. Skorzystanie z uprawnienia w postaci stwierdzenia nieważności uchwały ustawodawca ograniczył w ust. 4 art. 91 do istotnej sprzeczności z prawem. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Zatem do stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu województwa dochodzi w sytuacji jej sprzeczności z prawem, co rozumie się jako oczywistą, bezpośrednią a jednocześnie odpowiednio "ciężką" niezgodność z prawem. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 30 października 2017 r. w sprawie II SA/Ke 599/17 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA) "rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Chodzi tu o uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmuje się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Skład orzekający w pełni stanowisko to podziela dodatkowego wskazując, że wpisuje się ono w jednolitą linię orzeczniczą oraz doktryny (vide wyroki w sprawie II SA/Gl 1015/16 z 30.01.2017r., II OSK 1546/09 z 10.12.2009r., II SA/Wa 760/07 z 5.09.2007r., II SA/Bk 688/17 z 22.11.2017r.; CBOSA oraz W. Chróścielewski, Z. Kmieciak – Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, W-wa 1995, str. 28).

Zatem stosując środek nadzoru i stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta B., Wojewoda był zobowiązany do wykazania sprzeczności objętego postępowaniem nadzorczym aktu z określonym przepisem (przepisami) prawa wskazując, jakie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone oraz uzasadnić, że naruszenia tego nie można uznać za nieistotne. W ocenie Sądu, w sprawie organ nadzoru, choć nie do końca prawidłowo odczytał treść norm prawnych, to jednak spełnił powyższe wymagania i wykazał, że sporna uchwała w części odnoszącej się do powołania radnego do komisji stałej wbrew jego woli, narusza w sposób istotny prawo.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda P, stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta B. w sprawie powołania składu osobowego stałej Komisji Zagospodarowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska. Z protokołu II sesji Rady Miasta B. z dnia ,,, listopada 2018 r. wynika jednoznacznie, że podczas rozpatrywania projektu uchwały w sprawie powołania składu osobowego wskazanej komisji stałej (pkt 34 w porządku obrad) zostały zgłoszone kandydatury 6 radnych. Dwoje ze wskazanych radnych: A, R, i P, M, nie wyrazili zgody na udział w tej Komisji. Wynik głosowania nad uchwałą był następujący: 16 głosów za, 0 przeciw, 0 wstrzymujących się.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.s.g. Rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. Komisje podlegają radzie gminy, przedkładają jej plan pracy oraz sprawozdania z działalności (art. 21 ust. 3 u.s.g.). Należy zauważyć, że, co do zasady, powołanie komisji stałych i doraźnych jest jedynie uprawnieniem rady, z którego może ona w ogóle nie skorzystać. Przyjąć należy, że podstawowym celem wyłaniania komisji jest, a przynajmniej powinno być, usprawnienie podejmowania uchwał przez radę i umożliwienie wyboru rozwiązań jak najbardziej korzystnych dla danej jednostki samorządu na sesjach plenarnych.

Z kolei art. 24 ust. 1 u.s.g. stanowi, że radny jest obowiązany brać udział w pracach rady gminy i jej komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany lub desygnowany. Stosownie do art. 22 ust. 1 u.s.g., organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. §48 ust. 1 Statutu Miasta B. stanowi zaś, że radny zobowiązany jest do pracy w co najmniej dwóch stałych komisjach.

Niewątpliwie, wbrew stanowisku wyrażonemu w kontrolowanym rozstrzygnięciu nadzorczym, z przepisu art. 24 ust. 1 u.s.g. wynika obowiązek radnego pracy w komisji, do której został wybrany lub desygnowany. Z kolei przepis §48 Statutu, wskazuje na obowiązek radnego pracy w co najmniej dwóch stałych komisjach. Zatem brzmienie tych regulacji przeczy twierdzeniu Wojewody, że brak jest przepisu nakazującego radnym przynależność do komisji stałych lub też doraźnych. Nie sposób jednak wywieść z nich uprawnienia Rady Gminy do powołania radnego do konkretnej komisji wbrew jego woli.

W doktrynie zwraca się uwagę, że ustalając skład osobowy poszczególnych komisji, rada powinna kierować się zasadą równości radnych jako mieszkańców danej gminy, zobowiązanych zgodnie z art. 24 u.s.g. do uczestniczenia w pracach organów gminy, i zapewnić im możliwość czynnego uczestnictwa w pracach poszczególnych komisji. Rada, dokonując wyboru składów komisji stałych, powinna – przy uwzględnieniu zasad demokratycznego obradowania i głosowania – zapewnić radnym w miarę jednakowe i równe warunki pracy w komisjach rady. Działania i uchwały rady, które preferują przy wyborach lub ustalaniu składów osobowych komisji rady tylko określone grupy lub niektórych radnych, pozbawiając innych możliwości aktywnego działania w komisji w ogóle, oceniane są jako niezgodne z zasadą równości radnych jako reprezentantów wspólnoty samorządowej.

Niewątpliwie zgodzić się trzeba, że regulacja zobowiązująca radnych do czynnego udziału w pracach rady i w innych strukturach gminy nie jest poparta żadnymi sankcjami w przypadku niepodjęcia czy niewywiązywania się radnego z przyjętych obowiązków. W szczególności nie istnieje możliwość odwołania radnego czy pozbawienia go z tego tytułu mandatu w czasie trwania kadencji rady poprzez referendum, nawet w przypadku złożenia takiego wniosku przez określoną, reprezentatywną grupę wyborców. Brak jest także przepisów uzasadniających stosowanie przez radę gminy wobec poszczególnych radnych środków dyscyplinarnych w razie niewykonania przez nich obowiązku uczestniczenia w pracach rady, a także zawiadamiania mieszkańców gminy o zastosowaniu takich środków wobec radnego. Jak podkreślił w jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny, rada gminy nie może także powołać żadnej jednostki organizacyjnej do orzekania o odpowiedzialności radnych za naruszenie ich obowiązków, w tym w szczególności "sądów koleżeńskich" lub "sądów honorowych". Radny ponosi więc wyłącznie odpowiedzialność polityczną, której wyegzekwowanie nastąpić może jedynie podczas następnych wyborów. Radnego można natomiast odwołać ze stanowiska zajmowanego np. w komisji rady czy w zgromadzeniu związku i z tego tytułu nie przysługuje mu żadne roszczenie (por. np. wyrok NSA z 15 listopada 2001 r., II SA/Wr 171/01).

Mając na uwadze powołane regulacje art. 21 ust. 1 i 3 u.s.g., art. 24 ust. 1 u.s.g. a także przepisy Statutu Miasta B. oraz uwzględniając poglądy doktryny i orzecznictwa Sąd stwierdził, że o ile z przepisów można wywieść obowiązek pracy radnego w komisjach, do których został powołany, o tyle żaden przepis nie pozwala na powołanie radnego do określonej komisji wbrew jego woli. Z jednej strony bowiem radnemu nie przysługuje wiążące radę roszczenie o wybranie go do określonej komisji, z drugiej jednak radny z własnej woli może nie chcieć uczestniczyć w pracach określonej komisji i nie może być wbrew swojej woli do takiej komisji powołany. Uchwała powołująca radnego do komisji pomimo braku jego zgody obarczona jest wadą. Działanie takie naruszało przepis art. 21 ust. 1 u.s.g. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz powołany przepis Statutu (§ 48 ust. 1).

Zdaniem Sądu, wynikający ze Statutu obowiązek radnego pracy w co najmniej dwóch stałych komisjach nie powinien być stawiany przed ogólnym celem, w jakim powoływane są komisje. Zmuszanie radnych do pracy w określonej komisji przeczy temu celowi, nie służy sprawnemu uchwalaniu uchwał i nie umożliwia wyboru rozwiązań najbardziej korzystnych dla gminy na sesjach plenarnych.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest też powołanie zasady równości radnych. W orzecznictwie zasadę tą powołuje się częściej na tle zagadnień wynikających z ograniczania radnym możliwości pracy w komisjach. Na tle tych spraw przyjmowano, że ograniczenie liczbowe składów komisji rady, ustalone uchwałą rady, nie narusza prawa, jeżeli bezpośrednio nie utrudnia wykonywania przez organy gminy zadań publicznych gminy, ani nie wyklucza radnym, jako reprezentantom gminy, możliwości udziału w pracach rady gminy i jej organów stosownie do ich obowiązku, określonego w art. 24 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /wyrok NSA z dnia 17 lutego 1995 r., SA/Wr 54/95 [w:] Wspólnota r. 1995, nr 31, poz. 24, LEX 25951/. W orzecznictwie wypracowano też pogląd, że ustawowe prawo radnego do udziału w pracach komisji nie oznacza ani roszczenia radnego o wybór do preferowanej przez niego komisji, ani prawo do członkostwa w nieograniczonej liczbie komisji. Za niezgodne z zasadą równości radnych jako reprezentantów mieszkańców gminy uznano natomiast np. działania i uchwały rady gminy, które preferują przy wyborach lub ustalaniu składów osobowych komisji rady tylko określone grupy lub niektórych radnych, pozbawiając innych możliwości aktywnego działania w komisji w ogóle (wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2015 r., II SA/Wa 1226/15).

Rada Miasta B. wobec wszystkich radnych ustanowiła zasadę – obowiązek pracy w co najmniej dwóch stałych komisjach. Sprzeczne z zasadą równości radnych byłoby np. obligowanie niektórych radnych do pracy w większej niż ustalona w statucie liczbie komisji. Zdaniem Sądu, za sprzeczne z zasadą równości radnych uznać należy także powołanie do składu określonej komisji radnego wbrew jego woli. Praca w komisjach, nawet jeżeli ze statutu wynika taki obowiązek radnego, powinna być powiązana z deklarowanymi przez radnego kompetencjami i możności dokonania wyboru przez radnego rodzaju komisji. Powoływanie do składu komisji radnego wbrew jego woli przeczy więc zasadzie równości radnych.

Dodatkowym jedynie argumentem przemawiającym za brakiem możliwości powołania radnego do komisji stałej czy też doraźnej wbrew jego woli może być to, że pomimo brzmienia § 48 ust. 1 Statutu Miasta B., nie istnieją żadne regulacje sankcjonujące odmowę radnego uczestniczenia w komisji poza polityczną odpowiedzialnością przed wyborcami. Istotnie, ani ustawa, ani Statut Miasta B., nie przewidują odpowiedzialności radnego za odmowę pracy w określonej komisji. Pomimo więc wynikającego ze Statutu Miasta B. obowiązku radnego pracy w co najmniej dwóch stałych komisjach, nie można z tego wywodzić możliwości powołania radnego do komisji wbrew jego woli.

Podsumowując należy stwierdzić, że wbrew stanowisku Wojewody, przepisy pozwalają wywieść obowiązek radnego do pracy w komisjach. Tym niemniej należy się zgodzić, że radny nie może zostać powołany do pracy w określonej, konkretnej komisji wbrew swojej woli. Powołanie radnego do stałej komisji wbrew jego woli naruszało przepisy art. 21 ust. 1 u.s.g. oraz §48 ust. 1 Statutu Miasta B. oraz zasadę równości radnych. Naruszenia te miały charakter istotny i jako takie czyniły uchwałę nieważną. Rozstrzygnięcie Wojewody P. było więc konieczne i zgodne z obowiązującymi przepisami.

Miasto niezasadnie czyni zarzut rozstrzygnięciu Wojewody, że stwierdził nieważność uchwały w całości pomimo zgody większości radnych objętych uchwałą na uczestnictwo w Komisji. Przedmiotem uchwały Rady Miasta było powołanie składu osobowego wskazanej komisji stałej. Wprawdzie tylko część radnych nie wyraziła zgody na udział w tej komisji, to jednak głosowanie dotyczyło całej uchwały (powołania składu komisji), nie jej poszczególnych elementów składowych (powołania konkretnego członka komisji). W takiej sytuacji nie było możliwe stwierdzenie nieważności uchwały w części. Stwierdzone naruszenia, chociaż dotyczyły części członków komisji, musiały skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w całości.

Końcowo Sąd zauważa, że pomimo, że uchwała, której nieważność stwierdził organ nadzoru, została uchylona uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...] to nie uczyniło to bezprzedmiotowym postępowania nadzorczego dotyczącego oceny legalności zapisów uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały eliminuje ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tworząc stan, w jakim uznane za nieważne zapisy uchwały należy traktować jako nie weszłe do obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności uchwały prowadzi do usunięcia jakichkolwiek wątpliwości w przypadku, gdyby powołana na mocy nieważnej uchwały komisja poczyniła jakiekolwiek działania prawne.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że stosownie do art. 91 ust. 5 u.s.g., w postępowaniu nadzorczym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W postępowaniu nadzorczym dotyczącym oceny legalności aktów stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego nie zbiera się materiałów i dowodów mających na celu ustalenie stanu faktycznego "sprawy", a zatem nie znajdują w nim zastosowania przepisy regulujące gromadzenie i przeprowadzanie dowodów, w tym np. zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a, zasada oficjalności postępowania dowodowego wyrażona w art. 77 k.p.a. i zasada oceny dowodów wyrażona w art. 80 k.p.a. Celem rozstrzygnięcia nadzorczego jest ocena zgodności z prawem materialnym oraz przepisami ustrojowymi uchwały lub zarządzenia organu gminy, a nie z przepisami k.p.a. regulującymi postępowanie w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, te bowiem co do zasady nie mają zastosowania w procedurze podejmowania uchwały lub wydawania zarządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 654/17, CBOSA). Brak obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego sprawia, że brak jest też potrzeby umożliwienia stronie zapoznania z zebranym materiałem dowodowym – taki materiał nie został w sprawie zgromadzony. Z tego względu wskazany zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd uznaje za bezzasadny. W przypadku rozstrzygnięć nadzorczych za wystarczające uznać należy działanie organu nadzoru polegające na zawiadomieniu o wszczęciu postepowania nadzorczego, co w sprawie bezspornie miało miejsce.

Miasto zarzuca naruszenie art. 8 § 2 K.p.a. upatrując go w wydaniu rozstrzygnięć nadzorczych i stwierdzeniu nieważności tylko niektórych uchwał Rady Miasta B. powołujących składy stałych Komisji Rady Miasta, z pozostawieniem w obrocie prawnym innych uchwał tego samego rodzaju, podjętych w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych. Stosownie do treści przepisu art. 8 § 2 K.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Sąd administracyjny dokonując kontroli konkretnych rozstrzygnięć nadzorczych bada jednak zgodność tych rozstrzygnięć z prawem materialnym i procesowym, nie może zaś badać tego, dlaczego w innych sprawach analogiczne rozstrzygnięcia nie zostały podjęte. Nie kwestionując potrzeby jednakowego traktowania spraw w takim stanie faktycznym i prawnym Sąd stwierdził, że brak eliminacji z obrotu prawnego określonego aktu/ uchwały nie może stać się samoistną przesłanką do zakwestionowania rozstrzygnięcia nadzorczego, eliminującego z obrotu prawnego inną uchwałę.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.