Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 728/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Tychowie z dnia 19 grudnia 2013 r. nr XXX/258/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tychowo dla lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych i zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Dobrowo w gminie Tychowo oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2013 r. Rada Miejska w Tychowie podjęła uchwałę

nr XXX/258/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tychowo dla lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych i zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Dobrowo w gminie Tychowo.

J. P. pismem z dnia [...] r. wezwał Burmistrza T. oraz Radę Miejską w T. do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z naruszenia jego interesu prawnego i uprawnień wynikających z posiadanego prawa własności. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego Rada Miejska w Tychowie uchwałą z dnia 26 marca 2015 r., Nr VI/44/15 odmówiła uwzględnienia wezwania i uchylenia wskazanej uchwały.

J. P., na podstawie art. 52 § 4, art. 53 § 2 i art. 54 § 1

i w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. opisaną na wstępie uchwałę Rady Miejskiej w T. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że uchwała narusza jego interes prawny, bowiem przyjęte lokalizacje elektrowni wiatrowych nie pozwalają na pełne rozporządzanie prawem własności do posiadanych gruntów rolnych, nie pozwalają na rozwój i swobodny wybór kierunku prowadzonej działalności rolniczej. Wyjaśnił,

że blisko 80% powierzchni jego gospodarstwa rolnego zostało objęte strefą ochronną dla negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na środowisko. Elektrownia wiatrowa oznaczona jako nr [...] w obszarze EW 1 - będzie usytuowana w odległości około 100 m od granic jego działki nr [...] , co zagraża życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu osób na terenie jego gospodarstwa.

Skarżący wskazał, że planowana budowa elektrowni wiatrowych całkowicie niweczy jego plany w zakresie chowu drobiu, pozbawiając go jednocześnie przeważającej części dopłat rolnych i tym samym środków do egzystencji. Nadto ich oddziaływanie uniemożliwia rozbudowę siedziby jego gospodarstwa oraz uniemożliwia przeznaczenia w przyszłości części gruntów klasy V I VI położonych na działce nr [...] bezpośrednio przy drodze publicznej, na cele budownictwa mieszkaniowego. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przytoczył wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w B., wykonanych na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego oraz Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w T. prowadzonych w [...] r., a opracowanych w 2013 r. Wskazał również, że badania naukowców na całym świecie wykazały, iż zamieszkiwanie w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni wiatrowych niesie ze sobą niekorzystne skutki także dla zdrowia większości mieszkańców.

W dalszej części skargi przyjętej uchwale zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 6, 9 ust. 4, 15 ust. 1 i 28 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w momencie uchwalenia planu (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z postanowieniami studium oraz polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości skarżącego.

Ponadto zarzucił naruszenie:

• art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku

z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. z 2003r. poz. 1587 ze zm.);

• art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieokreślenie parametrów dróg publicznych; przebiegających przez obszar objęty planem;

• art. 11 pkt 5 i 6, art. 17 pkt 6 oraz art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie zastosowanie się do zaleceń Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego, zatwierdzonym uchwałą nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 października 2010 r., o zachowaniu, minimalnej odległości przy lokalizacji elektrowni wiatrowej wynoszącej 1.000 m do zabudowań mieszkalnych;

• przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów

rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. poz. 1266 ze zm.) oraz art. 17 pkt 6 litera c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dokonano zmiany przeznaczenia gruntu rolnego III klasy na cele, co do którego występuje obowiązek uzyskania zgody Ministra Rolnictwa (§ 21 uchwały), wydano również pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na tym gruncie;

• art. 11 pkt 1 i 10, art. 17 pkt 1 i 11, art. 18, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwość postępowania nad projektem uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wadliwość uchwalania samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz poprzez pozbawienie społeczeństwa i stron postępowania możliwości skorzystania z przewidzianych przepisami procedur i ochrony ich praw i interesów;

• art. 8, 10, K.p.a., gdyż sposób prowadzenia postępowania narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli;

• art. 7 K.p.a. poprzez nie podjęcie przez Radę Miejską oraz Burmistrza wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia faktycznego charakteru

i oddziaływania planowanej inwestycji mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli, w szczególności w zakresie niebezpiecznie i szkodliwie bliskiej odległości planowanego przedsięwzięcia od zabudowań mieszkalnych i zabezpieczenia właścicieli działek położonych w najbliższym sąsiedztwie inwestycji przed negatywnym oddziaływaniem z niej wynikającym oraz poprzez zaniechanie i nie podjęcie pełnego zbadania i pełnego rozpatrzenia ogólnie dostępnych materiałów, zwłaszcza opracowań naukowych dotyczących szkodliwego wpływu elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i na przyrodę, w szczególności negatywnego oddziaływania inwestycji na osoby zamieszkujące tak w najbliższym jak i dalszym sąsiedztwie działek, na których planowana jest inwestycja, a także na środowisko przyrodnicze;

• naruszenie przez organ planistyczny art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu przestrzennym.

Skarżący opisał również nieprawidłowości w sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu skarżący nie wykazał, aby był on uprawniony do wniesienia skargi na przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie wykazał bowiem w jaki sposób doszło do naruszenia jego chronionego prawem interesu. Organ podkreślił, że sposób użytkowania gruntów skarżącego nie uległ zmianie i w dalszym ciągu prowadzona może być na nim działalność, jaka prowadzona była dotychczas. W złożonej skardze skarżący powołuje się natomiast na rzekomą konieczność zmiany planów dotyczących chowu drobiu – którego obecnie nie hoduje, a wszelkie zarzuty w tym zakresie odnosiły się do rzekomych przyszłych planów skarżącego - oraz na niemożność rozbudowy siedziby gospodarstwa i budowy nowego budynku mieszkalnego, której to rozbudowy skarżący w ogóle nie rozpoczął. Co więcej skarżący w ogóle nie zamieszkuje w przedmiotowym miejscu, a obecnie mieszka on w B.. Zdaniem organu nie doszło do realnego naruszenia interesu skarżącego, a co najwyżej - i to hipotetycznie - do stanu jego zagrożenia, i jako że skarżący nie wykazał w ogóle, aby zamierzenia, na które się powołuje były w fazie jakiejkolwiek realizacji, a jedynie wskazuje na plany w bliżej nieokreślonej przyszłości. Uchwalony natomiast plan zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwia prowadzenia na gruncie działalności, jaka jest obecnie prowadzona, ani także planowanej działalności w zakresie w jakim jest ona działalnością rolniczą bądź hodowlaną. Działki, do których odnosi skarżący - tj. nr [...] , [..] - zakwalifikowane zostały w części jako grunty znaczone symbolem "R", tj. grunty, do którego odnoszą się regulacje ustanowione w § 5 zaskarżonej uchwały. Na podstawie § 5 pkt 1 uchwały, tereny te przeznaczone są na tereny rolnicze stanowiące jednocześnie strefę ochronną występowania oddziaływania elektrowni wiatrowych na środowisko. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację obiektów gospodarczych związanych z prowadzeniem gospodarstw rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. Jedynie z oceny skarżącego wynikają ograniczenia planowanej przez niego działalności - w szczególności natomiast ograniczenia takie nie wynikają ani z wydanej Prognozy Oddziaływania na Środowisko, podpartej rzetelnymi badaniami oraz źródłami naukowymi, ani z uzgodnień dokonanych z właściwymi organami ochrony środowiska. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do ograniczenia przysługujących mu praw, co warunkowało przyznanie mu legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi.

Następnie organ ustosunkował się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa. W szczególności organ wskazał, że poprzez uchwalenie planu zagospodarowania nie doszło - wbrew twierdzeniom skarżącego - do pozbawienia go możliwości prowadzenia działalności rolniczej i hodowlanej na posiadanej przez niego nieruchomości, a tym bardziej - do rzekomego skazania go na życie w chorobie, ubóstwie, bez możliwości wykorzystania nawet do produkcji rolniczej jego nieruchomości. Uchwalając przedmiotowy plan nie wyłączono możliwości prowadzenia takiej działalności na działce należącej do skarżącego, a wręcz wyraźnie przewidziano możliwość jej prowadzenia oraz stawiania zabudowy zagrodowej. Przewidując przeznaczenie gruntu organ opierał się m.in. na kompletnej i rzetelnej Prognozie Oddziaływania na Środowisko, sporządzonej w oparciu o szereg badań i publikacji naukowych, którym nie sposób odmówić waloru prawdziwości i kompletności jedynie w oparciu o subiektywne odczucia skarżącego.

Organ wyjaśnił również, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności

w zakresie ingerencji w uprawnienia właścicielskie właścicieli gruntów objętych planem. Grunty stanowiące prywatną własność zachowały możliwość prowadzenia na nich działalności rolniczej, w tym także lokalizacji na nich obiektów gospodarczych przeznaczonych dla prowadzenia tej działalności.

Uzupełniając odpowiedź na skargę Burmistrz Tychowa pismem z dnia

28 października 2015 r. opisał w punktach poszczególne etapy procedury planistycznej oraz wskazał, że procedury przekazywania informacji były przyjęte zgodnie z obowiązującymi zasadami. Wyjaśnił, że sposobem zwyczajowo przyjętym do informowania mieszkańców o toczących się postępowaniach i innych sprawach dotyczących danej miejscowości jest przesłanie informacji do prasy lokalnej lub do Sołtysa danego Sołectwa, który umieszcza wszelkie informacje na tablicy ogłoszeń znajdującej się w miejscowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) dalej: "u.s.g.", który ściśle określa jej zakres pod względem podmiotowym

i przedmiotowym. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący dopełnił wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] r. (wpływ do organu w dniu [...] r.). Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego w uchwale z dnia [...] r., nr VI/44/15 doręczonej skarżącemu dnia 14 kwietnia 2014 r. Skarga została złożona przez skarżącego w wymaganym terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcie naruszenia prawa.

Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest norma prawa materialnego. Naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony konkretny interes albo uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa, i to aktualnie a nie w przyszłości. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi też wykazać bezpośredni związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała wprost narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Nie jest wystarczające wskazywanie na zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Należy wykazać, że wskutek podjęcia skarżonej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Pogląd ten jest powszechnie wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. (por. wyroki NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. OSK 1563/04, z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. II OSK 1127/05, z dnia 7 maja

2008 r., sygn. II OSK 84/08, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. l OSK 715/05, a także

II OSK 205/09, II OSK 1981/09 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący, jako właściciel nieruchomości objętej regulacją skarżonej uchwały, niewątpliwie posiada interes prawny, o którym mowa w art. 101

ust. 1 u.s.g., wynikający z prawa własności nieruchomości której, m.in. uchwała dotyczy, określając sposób jej zagospodarowania, a zatem i treść prawa własności. Skarżący jest zatem uprawniony do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego, jednakże skuteczność takiej skargi zależy od wykazania naruszenia interesu prawnego w wyżej przedstawionym rozumieniu, tj. wykazania aktualności i bezpośredniości tego naruszenia zaskarżoną uchwałą oraz wykazania naruszenia przez organ konkretnej normy prawa materialnego kształtującej aktualnie sytuację prawa właściciela tej nieruchomości.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera przekonywujących argumentów.

Nie może odnieść prawnego skutku wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego podlegające na uniemożliwienie mu podjęcia planowanej

w przyszłości działalności w zakresie hodowli gęsi, czy też budowy nowego budynku mieszkalnego, z tego powodu, że tak rozumiany interes nie spełnia warunku aktualności i bezpośredniości, który - jak wywiedziono wyżej - należy mieć na uwadze w aspekcie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stwierdzić zatem należy, iż interes prawny skarżącego, w rozumieniu wyżej przedstawionym i ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie został zaskarżoną uchwałą naruszony.

Przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło też do spełnienia przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U, z 2015 r., poz. 199 ze zm.) – dalej "ustawa", który to przepis stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy

w całości lub części. Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, jak i projekt planu zatwierdzonego zaskarżoną uchwałą był wyłożony do publicznego wglądu. Bezpodstawne przy tym było oczekiwanie przez skarżącego,

że obwieszczenia o podjęciu ww. uchwał zostaną umieszczone na wrotach należącej do niego stodoły. Obwieszczenia ukazały się w prasie lokalnej oraz przekazane zostały sołtysom miejscowości, których dotyczy plan, w tym miejscowości Dobrowo, do umieszczenia na tablicach ogłoszeń w sołectwie. Brak jest podstawy do przyjęcia,

że sołtysi nie wywiesili obwieszczeń zgodnie z przekazanymi wskazówkami o terminie ich eksponowania. Nadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, informacja o podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego oraz o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu umieszczone zostały na stronie BIP Urzędu Gminy w Tychowie.

Za nietrafne Sąd uznał również zarzuty nieuwzględnienia prawa własności nieruchomości należących do skarżącego i tym samym przekroczenie "władztwa planistycznego". Prawo to nie zostało bowiem zaskarżoną uchwałą uszczuplone. Organ określił jedynie sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącego, stanowiącej element przestrzeni, której sposób zagospodarowania organ uchwałodawczy samorządu gminnego władny jest określić aktem prawa miejscowego, na podstawie przysługującego mu na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".

Prawo własności, co niejednokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny, nie jest więc prawem absolutnym. Jedną z prawnych form kształtowania jego treści jest właśnie plan zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy, jest aktem prawa miejscowego. W świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji akty prawa miejscowego wchodzą w skład konstytucyjnego systemu źródeł prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych), należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do kompetencji rady gminy. Nie ma zatem podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań czy planów właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Władztwo planistyczne musi oczywiście mieścić się w granicach wyznaczonych przepisami prawa, w szczególności z uwzględnieniem zasad wyrażonych w art. 1ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższych regulacji ukształtowana zaskarżoną uchwałą treść prawa własności skarżącego w odniesieniu do działek nr nr [...] , [...] nie stanowi naruszenia tego prawa. Nie można też mówić o przekroczeniu czy nadużyciu przez radę gminy przysługującego jej "władztwa planistycznego".

Pozostałe zarzuty skargi dotyczyły merytorycznej treści uchwały w sprawie planu miejscowego, dlatego nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego, jako warunku dopuszczalności skargi, nie można bowiem upatrywać w wadliwości zaskarżonej uchwały. Kontrola samej uchwały, a także ocena zgodności z prawem działania organów gminy, mogą być bowiem dokonywane przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został naruszony interes prawny strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. Lex nr 437511). Do wniesienia skargi nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu.

Reasumując Sąd uznał, że J. P. nie wykazał, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do naruszenia jego interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.), które to naruszenie byłoby bezpośrednie, aktualne oraz realne – i w tym aspekcie naruszające istniejący porządek prawny. Tym samym Sąd uznał, że skarżący nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.