Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 77/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone  zażaleniem postanowienie Sądu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. w W. na czynność Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 marca 2019 r; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta B. na rzecz P. sp. z o. o. w W. kwotę 207 zł (dwieście siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r. uwzględniono skargę P. Sp. z o. o. w W. (dalej: "skarżąca") na czynność Prezydenta Miasta B. (dalej: "organ") z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], w pkt 1 stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz stwierdzając, że skarżącemu przysługuje uprawnienie do zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł. W pkt 2 wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent Miasta B. złożył zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 ww. wyroku z 13 marca 2019 r. W zażaleniu wniósł o jego zmianę przez obniżenie kwoty zasądzonej od organu na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego do kwoty 207 zł. W uzasadnieniu podniósł, że wpis w sprawie został ustalony zarządzeniem zastępcy Przewodniczącego Wydziału II na kwotę 100 zł, obliczoną na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) jako wpis stosunkowy. Zarządzenie o ustaleniu wpisu nie było kwestionowane przez skarżącą w drodze zażalenia. W ocenie Prezydenta konsekwencją uznania, że sprawa dotyczy należności pieniężnej i pobrania wpisu stosunkowego musi być, w przypadku rozstrzygania o zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą reprezentowaną przez adwokata, ustalenie wysokości stawki minimalnej wynagrodzenia adwokata na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, z późn. zm.), czyli w wysokości zależnej od wysokości należności pieniężnej, której sprawa dotyczy. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprawa dotyczy należności pieniężnej, to powinien był zasądzić na rzecz skarżącej, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, kwotę 90 zł, wyliczoną na podstawie § 2 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Nie byłoby bowiem dopuszczalne w tej samej sprawie pobranie wpisu stosunkowego, a zarazem zasądzenie kosztów wynagrodzenia adwokata według stawki stałej, a nie stosunkowej. Skoro zaś skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionowała pobrania wpisu stosunkowego, to zaakceptowała tym samym przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że sprawa dotyczy należności pieniężnej, a nie aktu lub czynności organu (co uzasadniałoby pobranie wpisu stałego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie skarżącej, jako oczywiście uzasadnione, podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej.

Stosownie do treści art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Uregulowana w art. 195 § 2 P.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Zastosowanie autokontroli jest uzasadnione, gdy wystąpi m.in. przesłanka "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia". Zdaniem sądu, chodzi o sytuacje, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zażalenia, akceptuje jako prawidłowe stanowisko skarżącego, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy.

Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,

c) w innej sprawie - 480 zł

Wedle § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia z 22 października 2015 r. stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł - 90 zł.

W przedmiotowej sprawie uwzględniając skargę na czynność Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2018 r., zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w błędnie ustalonej wysokości 597 zł. Nieprawidłowo przyjęto bowiem, że w niniejszej sprawie, oprócz zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł oraz opłaty kancelaryjnej w wysokości 17 zł, skarżącej przysługuje zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika strony będącego adwokatem, w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

Wyjaśnić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia odmowy przez organ zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. Zaskarżona czynność odnosiła się zatem do konkretnej należności pieniężnej. Dlatego też na podstawie zarządzenia z [...] stycznia 2019 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Podkreślić należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ w zażaleniu, że ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zostało zakwestionowane przez skarżącą.

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga odnosiła się do należności pieniężnej, mając na uwadze, iż skarżąca reprezentowana jest przez adwokata, należało wyeliminować wadliwe orzeczenie Sądu w tym zakresie. W następstwie powyższego sąd orzekł o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., i tym samym uznał, że wynoszą one 90 zł, a nie 480 zł. Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do spraw w których pobierany jest wpis stały.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie zasadne jest zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwotę 207 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem w wysokości 90 zł (ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Mając na uwadze powyższe, zażalenie skarżącej uwzględniono jako oczywiście uzasadnione i na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. uchylono zaskarżone nim postanowienie.