Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1142/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 11a
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Busku-Zdroju na uchwałę Rady Gminy Tuczępy z dnia 27 marca 2019 r., nr VIII/74/2019 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 1 ust. 1, 2 i 4 załącznika do zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Tuczępy w dniu 27 marca 2019 r. podjęła uchwałę nr VIII/74/2019 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Tuczępy w 2019 r., który to program stanowi załącznik do uchwały (w dalszej części uzasadnienia także jako "program"). W podstawie prawnej uchwały powołano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506), dalej jako "u.s.g.", oraz art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 122), dalej jako "u.o.z.".

Skargę na uchwałę Rady Gminy Tuczępy z dnia 27 marca 2019 nr VIII/74/2019 złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prokurator Rejonowy w Busku-Zdroju, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 11a u.o.z. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z § 115 oraz § 135 w zw. z § 143 oraz § 118 i § 137 w zw. z § 143 oraz § 149 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016.283), jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g. - polegające na zawarciu w programie regulacji z przekroczeniem delegacji ustawowej oraz nieuprawnione powtórzenie definicji, a nadto polegające na niewypełnieniu kompetencji i niewykonaniu obowiązków - poprzez:

1. przekroczenie upoważnienia ustawowego, powtórzenie oraz określenie własnej definicji i pojęcia w § 1 ust. 1, 2 i 4 programu, a którymi posługuje się u.o.z., jak również utworzonej na potrzeby zaskarżonej uchwały;

2. przekroczenie delegacji ustawowej, powtórzenie i nieuprawnioną modyfikację w § 2 programu art. 11a ust. 2 u.o.z. przez określenie własnych zadań w ramach programu oraz własnego przedmiotu i celu regulacji;

3. niewypełnienie kompetencji i niewykonanie obowiązku ustawowego przez ogólnikowość zapisów w § 4, § 5, § 7 ust. 1, § 8 i § 11 programu - albowiem nie podano w nich konkretnego sposobu działania w zakresie zapewnienia bezdomnym zwierzętom opieki, nie ustalono miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące i nie określono listy społecznych opiekunów (karmicieli) oraz miejsc i częstotliwości dokarmiania tych zwierząt, nie podano także konkretnego sposobu realizacji i okresów odławiania bezdomnych zwierząt oraz nie uregulowano kwestii i szczegółowego sposobu sterylizacji lub kastracji zwierząt - w schronisku, jak i szczegółowego sposobu w zakresie usypiania ślepych miotów;

4. niewypełnienie kompetencji i niewykonanie obowiązku ustawowego poprzez niewskazanie w § 8 ust. 1 i 2, § 10 ust. 1, § 11 programu konkretnego podmiotu mającego dokonywać sterylizacji lub kastracji zwierząt oraz usypiania ślepych miotów, jak również niejednoznaczne wskazanie podmiotu zapewniającego miejsce dla zwierząt gospodarskich.

W uzasadnieniu Prokurator odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazał, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym, są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegania zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Jednocześnie akt prawa miejscowego jakim jest program zapobiegania bezdomności zwierząt powinien być konkretny i realizować wszystkie obowiązki wynikające z upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę organ nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia stwierdził, że główne zarzuty Skarżącego sprowadzają się do powtórzeń określonych przepisów ustawy. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Łodzi z dnia 7.03.2018 r. II SA/Łd 94/18 zgodnie z którym " naruszenie techniki prawodawczej nie stanowi automatycznie sprzeczności uregulowań zaskarżonego aktu z prawem. Powtórzenie w regulaminie ustawowych regulacji samo w sobie nie rodzi jeszcze potencjalnie ujemnych skutków dla adresatów regulaminu, a więc nie ma charakteru naruszenia prawa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por.m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2114/11). Powyższy wniosek wynika zarówno z opisanej wyżej istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Tylko przy tym w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. II OSK 2498/16).

Podstawą materialnoprawną podjęcia uchwały były w niniejszym przypadku przepisy zawarte w art. 11a u.o.z., zgodnie z którym:

1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt.

2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:

1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;

2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;

3) odławianie bezdomnych zwierząt;

4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;

5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;

6) usypianie ślepych miotów;

7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

3. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie.

3a. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają.

4. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.

5. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina.

6. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta).

7. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania:

1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii;

2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy;

3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy.

8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu.

Mając na względzie treść powyższej regulacji, Sąd uznał skargę za zasadną wyłącznie w zakresie dotyczącym § 1 pkt 1, 2 i 4 załącznika do zaskarżonej uchwały, a zatem w odniesieniu do zawartych w programie definicji pojęć "zwierząt bezdomnych", "zwierząt domowych" oraz "kotów wolno żyjących". Dwie pierwsze z tych definicji stanowią w zasadzie powtórzenie definicji zawartych w art. 4 pkt 16 i 17 u.o.z. (z niewielką modyfikacją w przypadku zwierząt domowych). Z kolei - jak trafnie zwrócił uwagę skarżący - ustawa w art. 4 pkt 21 zawiera ponadto definicję zwierząt wolno żyjących (dzikich), która ma charakter ogólny i mieści w sobie także koty wolno żyjące, w związku z czym nie było potrzeby powtórnego definiowania tego pojęcia, zwłaszcza w sposób odbiegający od definicji ustawowej, jak to miało miejsce w tym przypadku. Wynikający z normy art. 11a ust. 2 u.o.z. zakres upoważnienia ustawowego do uregulowania szczegółowej materii programu nie obejmuje swoim zakresem uprawnienia rady gminy do definiowania pojęć związanych z treścią tego programu, zaś brak stosownego upoważnienia w tym zakresie oznacza zakaz powtarzania w nim definicji ustawowych (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2017 r., sygn. II SA/Kr 987/17, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. II SA/Ol 75/18). Przyjmuje się, że takie "powtarzanie" przepisów za innymi aktami prawnymi, wyższego rzędu, pozbawia w istocie akt charakteru normatywnego, czyni go niejasnym i nieczytelnym, a w konsekwencji uniemożliwia osiągnięcie funkcji, dla jakiej jest stanowiony. Ponadto, interpretacja zawartych w programie definicji dokonywana jest w kontekście uchwały, w której je zawarto, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Definiując w akcie prawnym określone pojęcia prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale także inne znaczenie niż powszechnie przyjęte w innych aktach prawnych. W przypadku zdefiniowania pojęcia ustawowego w programie, istnieje więc realna możliwość, że jego interpretacja w oderwaniu od aktu pierwotnego spowoduje zmianę znaczeniowo-prawną danego pojęcia przyjętą w ustawie.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym § 1 pkt 1, 2 i 4 programu.

Niezasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi.

Zakres rzeczowy programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt należy uznać za obligatoryjny. Oznacza to, że przy podejmowaniu programu w drodze uchwały rady gminy żaden z elementów wskazanych przez Ustawodawcę nie powinien być pominięty. Użycie w art. 11a ust. 2 u.o.z. sformułowania "w szczególności" umożliwia radzie gminy realizację autorskich projektów pomocy bezdomnym zwierzętom. Nie ma zatem przeszkód, by rozszerzyć katalog zadań objętych tym programem. W analizowanej sprawie istotne jest to, że nie doszło do zawężenia tegoż katalogu, w treści § 2 mieszczą się bowiem wszystkie zadania, jakie przewidziano w art. 11a ustawy. Tym samym zarzut zawarty w 2 petitum skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Podnosząc zarzuty zawarte w punkcie 3 petitum skargi skarżący twierdzi, że niewypełniono kompetencji i niewykonano obowiązku ustawowego przez ogólnikowość zapisów w § 4, § 5, § 7 ust. 1, § 8 i § 11 programu - albowiem nie podano w nich konkretnego sposobu działania w zakresie zapewnienia bezdomnym zwierzętom opieki, nie ustalono miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące i nie określono listy społecznych opiekunów (karmicieli) oraz miejsc i częstotliwości dokarmiania tych zwierząt, nie podano także konkretnego sposobu realizacji i okresów odławiania bezdomnych zwierząt oraz nie uregulowano kwestii i szczegółowego sposobu sterylizacji lub kastracji zwierząt - w schronisku, jak i szczegółowego sposobu w zakresie usypiania ślepych miotów.

Na wstępie podnieść należy, że uchwalony program opieki jest regulacją kompletną, spójną co oznacza, że nie może być interpretowany w poszczególnych zapisach, wybiórczo jako odrębne unormowania. Niewątpliwie ogólny charakter mają postanowienia zawarte w § 3, które określają wykonawców programu, zaś w § 4 – wskazują które podmioty realizują obowiązek zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Gminy Tuczępy. W powołanych zapisach lokalny prawodawca wskazał nazwę, adres i konkretny podmiot realizujący zadania wynikające z art. 11a ust. 2 u.o.z.

A zatem we wszystkich tych przypadkach, dla których nie wskazano w dalszej części programu innego konkretnego podmiotu realizującego dane zadanie (a tak jest w przypadku gospodarstwa zapewniającego miejsce dla zwierząt gospodarskich), podmiotem realizującym pozostałe zadania wynikające z programu jest schronisko wskazane precyzyjnie w § 3. Dotyczy to zatem zarówno sterylizacji albo kastracji zwierząt, jak i usypiania ślepych miotów. Należy przy tym zwrócić uwagę na sformułowanie "Zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom z terenu gminy Tuczępy realizują (...)", co wskazuje na jego bezwarunkowy charakter. Dotyczy to także sterylizacji i kastracji zwierząt, gdzie w § 8 ust. 1 Programu przewidziano, że ograniczenie populacji bezdomnych zwierząt realizowane będzie poprzez sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach na zasadach ustalonych z jednostką prowadzącą schronisko. Trudno uznać, by zabiegów tych mogły dokonywać - zgodnie z treścią programu - także inne, nieokreślone podmioty. W § 8 ust. 2 doprecyzowano ponadto, że zabiegi sterylizacji albo kastracji mogą być prowadzone wyłącznie przez lekarza weterynarii. Sąd podziela przy tym stanowisko WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1403/17, w którym stwierdzono m.in., że: "Nie ma konieczności imiennego wyznaczania osoby, która w schronisku zajmuje się usypianiem ślepych miotów oraz sterylizacją albo kastracją zwierząt. Dla spełnienia ustawowych wymogów wskazanych w art. 11a ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt wystarczające jest stwierdzenie, że czynności te będą się odbywały w schronisku dla zwierząt; nie ulega bowiem wątpliwości, że w schronisku zatrudniony jest lekarz weterynarii, który posiada stosowne umiejętności i uprawnienia do przeprowadzania tego typu zabiegów". Należy także zwrócić uwagę na treść art. 11a ust. 3 u.o.z., zgodnie z którym realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6 ustawy (a więc także sterylizacji, kastracji i usypiania ślepych miotów), może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.

Opieka nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie (11a ust. 2 pkt 2 u.o.z.) ma charakter o tyle specyficzny, że nie wymaga udziału podmiotu wyspecjalizowanego, a ustawa nie wskazuje tego jak szczegółowy ma być charakter omawianej regulacji. W § 5 uchwały uregulowano natomiast kwestię identyfikacji miejsc przebywania kotów wolno żyjących, ich dokarmiania. Odniesiono się również do kwestii zapewnienia kotom schronienia, usypiania ślepych miotów, wyłapywania, jak też ich sterylizacji i kastracji. Trudno zatem w ocenie Sądu zarzucić organowi, by w omawianym zakresie w sposób istotny naruszył dyspozycję przepisu art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy (por. też wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 października 2017 r., sygn. II SA/Ke 571/17).

W § 7 ust. 1 – 4 programu uregulowano kwestie związane z odławianiem bezdomnych zwierząt poprzez określenie: na czyją interwencję (mieszkańców i innych służb porządkowych) i gdzie można zgłaszać (do Urzędu ze wskazaniem numerów telefonów w odniesieniu do dni roboczych i wolnych od pracy) informacje o bezdomnych zwierzętach; wskazano podmiot odpowiedzialny za wyłapywanie, sposób postępowania w toku wyłapywania. Wobec powyższego, zarzuty braku konkretnego sposobu realizacji i okresów odławiania bezdomnych zwierząt nie mogły okazać się skutecznymi.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący niejednoznacznego wskazania w § 10 podmiotu zapewniającego miejsce dla zwierząt gospodarskich. Gospodarstwo takie zostało wskazane w § 3 ust. 3 Programu tj.: "Gospodarstwo rolne Pana P. Z., S. 8, [...], Nr gospodarstwa [...]". Podkreślenia wymaga, że konieczność wskazania konkretnego podmiotu realizującego dane zadanie wynika z faktu, iż program opieki nad zwierzętami ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Cel ten został w przypadku kwestionowanego zapisu także zrealizowany, a przyjęcie w nim, że "Na umieszczenie zwierząt gospodarskich gmina posiada zgodę Pana Z. P. właściciela gospodarstwa rolnego S. 8, [...]" ma charakter jedynie techniczny i nie dezaktualizuje realizacji delegacji ustawowej wynikającej z art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. Co więcej, nie wynika z treści tego zapisu, że umieszczenie zwierzęcia gospodarskiego w opisanym gospodarstwie wymaga każdorazowo wyrażenia zgody przez jego właściciela.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 1 pkt 1, 2 i 4 jej załącznika, zaś w pozostałej części skargę oddalił. Wobec uwzględnienia skargi w niewielkim zakresie, w części dotyczącej wyłącznie definicji zawartych w programie, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości.