Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 412/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 8,9,10
journal: Dz.U. 2005 nr 69 poz 622
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do  kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy.
article: art. 140 ust 1a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 125 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 841/10 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 841/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie, sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, oddalił skargę.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. W. J. został skierowany przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w C. do poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w związku z prowadzeniem pojazdu silnikowego w stanie nietrzeźwości. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Orzeczeniem psychologicznym wydanym przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], stwierdzono u W. J. przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami.

Następnie, mając na uwadze wynik powyższego orzeczenia psychologicznego, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Starosta C. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy, orzekł o cofnięciu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii T, wydanego przez Starostę C. z dnia [...] lipca 2005 r., nr dokumentu [...] i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. J., który stwierdził, że Starosta C. bezprawnie pozbawił go uprawnień komunikacyjnych, albowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...], orzeczono wobec niego jedynie zakaz prowadzenia pojazdów kat. A, B i C na jeden rok, z wyłączeniem kat. T prawa jazdy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy powołał treść art. 140 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy, stwierdzając, iż przepis ten stanowi normę bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że organ I instancji nie miał możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, a obowiązany był wykonać dyspozycję przewidzianą w ustawie, tj. cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w przypadku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W. J. w dniu [...] marca 2008 r. kierował samochodem osobowym marki [...] o numerze rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości. Strona otrzymała skierowanie na badanie psychologiczne w dniu [...] lutego 2009 r. i poddała się badaniu w dniu [...] marca 2009 r. Uprawniony lekarz w zakresie psychologii transportu stwierdził u badanego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W sprawie zachodziły zatem przesłanki do cofnięcia stronie także uprawnień do kierowania pojazdami kategorii T. Odnosząc się do argumentacji odwołania, Kolegium zwróciło uwagę, że powoływanym przez W. J. wyrokiem, dotyczącym popełnienia czynu z art. 178a § 1 K.k., orzeczono wobec kierowcy środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju, z wyłączeniem pojazdów objętych kat. T prawa jazdy, na okres 1 roku, tj. od [...] marca 2008 r. do [...] marca 2009 r. i w związku z zastosowaniem tego środka karnego Starosta C. decyzją z dnia [...] września 2008 r. cofnął uprawnienia kat. A, B i C. Z kolei cofnięcie uprawnienia kat. T, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, nastąpiło na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy, w związku z orzeczeniem lekarskim o stwierdzeniu u W. J. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Wymienione sankcje są niezależne od siebie i mają swe źródła w odrębnych przepisach prawa materialnego. Osoba, u której stwierdzono przeciwwskazania psychologiczne nie może kierować żadnym pojazdem mechanicznym, w związku z powyższym argumenty i okoliczności podane w odwołaniu nie mogły mieć znaczenia prawnego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył W. J., wnosząc o jej uchylenie. Kwestionując podstawę wydanej decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów kat. T, skarżący wskazał, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne dotyczyła wyłącznie prawa jazdy kat. A, B i C. Powtórzył również zarzut odwołania, iż bezprawnie pozbawiono go uprawnienia do prowadzenia pojazdów kat. T, ponieważ Sąd Rejonowy w C. orzekł wobec niego wyłącznie zakaz prowadzenia pojazdów kat. A, B i C. Zdaniem skarżącego, kwestionowana decyzja legalizuje niezgodne z prawem działanie organu I instancji.

Na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. Sąd przeprowadził dowód z akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. II SA/Sz 1048/09, w szczególności z decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia pytania prawnego skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego charakteru prawnego przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. W dniu 24 września 2010 r. Sąd wydał postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny podjął stosowną uchwałę w dniu 20 maja 2010 r. (sygn. akt I OPS 12/09).

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., oddalił skargę W. J. Sąd wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 1a ustawy, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Podkreślił, że organ orzekający w przedmiocie utraty uprawnień do kierowania pojazdami związany jest wynikiem badania psychologicznego i nie ma podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tego orzeczenia. Sąd zwrócił uwagę, że wyrokiem wskazanym przez W. J. orzeczono o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju, z wyłączeniem pojazdów objętych kat. T prawa jazdy. Natomiast skutki orzeczonego środka karnego nie były podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. T. Postępowanie w tej sprawie zostało bowiem zainicjowanie i prowadzone w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Postępowanie to zostało wywołane wnioskiem Komendanta Powiatowego Policji w C., jako organu ruchu drogowego, który na mocy art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy, uprawniony był do skierowania kierującego pojazdem silnikowym w stanie nietrzeźwości do poddania się stosownemu badaniu psychologicznemu, przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w stosunku do kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Sąd wskazał, że szczegółowy sposób i tryb przeprowadzenia badania określony został w rozporządzeniu. Z § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika, że osobie, o której mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy, decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne wydaje komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierowała w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie jak alkohol, albo od dnia, w którym przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Dalej Sąd odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09, wedle której, termin do wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, o którym mowa w § 2 rozporządzenia jest terminem instrukcyjnym. Ustawa nie uzależnia możliwości skierowania na badania psychologiczne od zachowania przez organ określonego terminu, a zatem w regulacji ustawowej, rozstrzygającej o przesłankach skierowania na badania psychologiczne, ustawodawca nie zastrzegł przedawnienia w zakresie skierowania na takie badanie (wydania decyzji o skierowaniu na takie badanie). Tym samym regulacja podustawowa, która ma umożliwić realizację zapisów ustawy, nie mogła ograniczać uprawnień wynikających wprost z przepisów art. 124 ustawy. Starosta wykonujący zadania z zakresu przepisów o ruchu drogowym w wyniku uzyskania informacji o przeciwwskazaniach do prowadzenia przez kierowcę pojazdów silnikowych, obligatoryjnie zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, w przedmiocie których wydane zostało orzeczenie lekarskie. Bezsporne jest, iż skarżący został skierowany na badania lekarskie w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości i poddał się badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Szczecinie. Orzeczeniem psychologicznym stwierdzono u niego przeciwwskazania do kierowania pojazdami, przy czym lekarz orzecznik powołał jako podstawę badania przepis art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy, a samo badanie zostało przeprowadzone zgodnie przepisami rozporządzenia. W takich warunkach - zdaniem Sądu - organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że zachodziły przesłanki cofnięcia W. J. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. T.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. J., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 140 ust. 1a ustawy przez uznanie orzeczenia psychologicznego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], za wystarczające do orzeczenia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, podczas gdy nie nabrało ono waloru ostateczności z uwagi na wystąpienie przez zainteresowanego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wnioskowi nie nadano dalszego biegu. Skarżący kasacyjnie postawił również zarzut naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na uchybieniu przepisowi art. 135 w zw. z art. 125 § 1 P.p.s.a. przez zaniechanie zawieszenia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zależne jest od wyniku zagadnienia wstępnego (orzeczenia psychologicznego), które nie było w rozpoznawanej sprawie ostateczne. W ramach tej podstawy kasacyjnej wskazano także na naruszenie przepisu art. 145 § 1 ust. 1b P.p.s.a. wynikające z niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przez akceptację rozstrzygnięć administracyjnych, podjętych bez uzyskania ostatecznego wymaganego prawem stanowiska innego organu.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów dowodził, że orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2009 r., które nie uzyskało waloru ostateczności, jest zagadnieniem wstępnym. Zarzucił, że zarówno Sąd I instancji, jak również organy orzekające pominęły zupełnie okoliczność, że skarżący złożył w dniu [...] kwietnia 2009 r. odwołanie od tego orzeczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pracownia psychologiczna poinformowała pisemnie zainteresowanego o fakcie ostateczności wydanego orzeczenia psychologicznego, nie podejmując przy tym żadnych czynności - określonych w przepisach procedury administracyjnej - w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym odwoływanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do omawianego orzeczenia pomimo, iż nie było ono ostateczne, spowodowało uchybienie przez ten Sąd przepisom wskazanym w podstawach skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Apelacyjny w Szczecinie wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa wraz z przywołaną na ich poparcie argumentacją, nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy, a zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego oraz na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, a zatem ten ostatni zarzut, odnoszący się głównie do naruszenia przepisu art. 125 § 1 P.p.s.a., podlegał rozpoznaniu w pierwszej kolejności.

Po myśli tego ostatniego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu:

1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym;

2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej;

3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu;

4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor kwestionował niezastosowanie przesłanki z pkt 1 w związku z niezakończonym – jego zdaniem – postępowaniem w sprawie orzeczenia psychologicznego, wydanego przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie w dniu [...] marca 2009 r. Orzeczenie to dotyczyło stwierdzenia u skarżącego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Zgodnie z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. nr 69, poz. 622 ze zm.) uprawniony psycholog na podstawie wyników badania wydaje orzeczenie psychologiczne, zwane dalej "orzeczeniem", stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań psychologicznych do:

1) kierowania pojazdem;

2) wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Orzeczenie uprawniony psycholog wystawia z kopią. Oryginał orzeczenia otrzymuje osoba badana, a kopię dołącza się do dokumentacji badania.

Ponadto jeżeli w orzeczeniu stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, uprawniony psycholog niezwłocznie informuje o tym, za potwierdzeniem odbioru, właściwy organ uprawniony do wydania prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem (ust.5).

Z kolei przepisy § 9 ust. 1 i 2 oraz § 10 rozporządzenia przewidują, że osoba badana lub podmiot kierujący na badanie może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, wnieść odwołanie od jego treści. Odwołanie wnosi się na piśmie za pośrednictwem pracowni, która wydała orzeczenie, do podmiotu odwoławczego, którym jest uprawniony psycholog, prowadzący badania w zakresie psychologii transportu przez okres co najmniej 5 lat.

Uprawniony psycholog, o którym mowa w § 9 ust. 2, wydaje orzeczenie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania na podstawie:

1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania, o którym mowa w § 8,

2) kopii karty badania, o której mowa w § 9 ust. 3.

Orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne (§ 10 ust. 2).

Pojęcie ostateczności decyzji administracyjnej zostało zdefiniowane w art. 16 ust. 1 K.p.a., w myśl którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Przepis ten ma zastosowanie także w wypadku wydawania przez organ orzeczeń stosownie do przepisów przywołanego wyżej rozporządzenia. Oznacza on, że z przymiotu ostateczności korzysta m. in. decyzja co do której strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i nie przywrócono jej tego terminu (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "KPA. Komentarz" wyd. 11, C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 88). Na kwestie związane z ostatecznością spornego postanowienia nie zwrócił wprawdzie uwagi Sąd I instancji, ale nie można uznać, że miało to wpływ na wynik sprawy w sytuacji gdy strona skarżąca także w skardze kasacyjnej przyznaje, iż odwołanie wniosła po terminie. Równocześnie pełnomocnik W. J. nie przedłożył jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że uchybiony termin został przywrócony, a podnoszone uwagi dotyczące przewlekłego rozpoznawania złożonego wniosku o przywrócenie terminu dotyczą wyłącznie organów orzeczniczych i pozostają poza sferą kognicji organu rozpatrującego przedmiotową sprawę, tj. kwestię cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. T.

Błędne jest także stanowisko autora skargi kasacyjnej, że orzeczenie wydane na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia jest postanowieniem wydanym na zasadzie współdziałania organów na podstawie art. 106 K.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie analogicznego w zakresie przyjętych rozwiązań prawnych rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2, poz. 15 ze zm.) wyrażano już trafne i zasługujące na akceptację także na gruncie rozpoznawanej sprawy poglądy, że orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 K.p.a., który podlega ocenie jak każdy dowód (zob. wyroki NSA: z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. I OSK 420/05, opubl. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl., zwanej dalej CBOSA), z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 251/06 opubl. w CBOSA).

W świetle powyższego przepis art. 125 § 1 P.p.s.a. nie mógł mieć w sprawie zastosowania, podobnie nie mogło dojść do naruszenia przepisu art. 145 § 1 ust. 1 b P.p.s.a. na skutek zarzuconego niewyczerpania w sprawie trybu uzgodnieniowego z art. 106 K.p.a.

Chybiony jest też tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 135 P.p.s.a. na skutek nie objęcia rozpoznaniem całości sprawy. Jak już wyżej wykazano regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy te są niewątpliwie związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, zaś jedyną podstawę do weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/07 – opubl. w CBOSA). Tym samym Sąd I instancji nie mógł zakresem swego rozpoznania obejmować postępowania orzeczniczego.

Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 140 ust. 1 a ustawy na skutek błędnego jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Przepis ten stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Jak już wyżej wspomniano w obiegu prawnym pozostawało w dacie wydania skarżonej decyzji ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2009 r., wydane przez lekarza uprawnionego - lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie i orzeczenie to stanowić mogło wystarczającą przesłankę jej podjęcia decyzji.

Mając na uwadze powyższe, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i nie zawierające usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

.