Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 94/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie w trybie art. 61 § 4
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. i T. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanych urządzeń wodnych p o s t a n a w i a: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 94/13; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu wniosku T. G. i T. G., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanych urządzeń wodnych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że okoliczności wskazane w skardze uprawdopodabniają wystąpienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, przede wszystkim z tego względu, że dokonanie rozbiórki urządzeń wodnych spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz narazi skarżących na poniesienie znacznych kosztów rozbiórki, przy jednoczesnym zaistnieniu zmian mających wpływ na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369) – dalej p.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2495/13). Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.

Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przy czym złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaszły podstawy do zastosowania art. 61 § 4 p.p.s.a. Nie dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy zasygnalizować, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zostało wydane w dniu 7 marca 2013 r. i do chwili obecnej postępowanie sądowe nie zostało zakończone. Zaistniały w sprawie upływ czasu spowodował zmianę okoliczności w porównaniu z istniejącymi w dniu wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, skutkiem czego była konieczność ponownego przeanalizowania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Dokonując zatem ponownej analizy argumentacji przedstawionej we wniosku Sąd doszedł do przekonania, że w opisanych okolicznościach zasadna jest odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zasadniczo wykonanie rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14). Z akt sprawy wynika, iż budowla w postaci urządzenia melioracji wodnej, objęta zaskarżoną decyzją jest obiektem stosunkowo prostym. We wniosku nie wskazano natomiast, by rozbiórka tego urządzenia mogła spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w żaden sposób nie wykazał też prawdopodobieństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Jeśli profesjonalny pełnomocnik twierdzi, że zasypanie urządzenia melioracji wodnej na działce Skarżących, o którym mowa w zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność poniesienia znacznych kosztów, to należy to twierdzenie uwiarygodnić (analogicznie NSA w postanowieniu z dnia 12 października 2016 r. II OZ 1105/16). Można to zrobić przedstawiając szacunkowy koszt wykonania tych prac. Następnie trzeba ten koszt zestawić z aktualną sytuacją finansową wnioskodawcy. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżących nie przedłożył jednak żadnej informacji o sytuacji majątkowej Skarżących ani też dokumentacji, która wskazywałaby na potencjalny koszt takich prac. Zatem nie sposób uznać, ażeby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić Skarżącym znaczną szkodę.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.