Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1615/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na uchwałę Rady Gminy Mierzęcice z dnia 24 czerwca 2016 r. nr X/84/2015 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Pismem złożonym w dniu 29 listopada 2016 r. w placówce operatora wyznaczonego M. C. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy Mierzęcice, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Mierzęcice wniosła o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. ) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie podkreślono, że w sprawach skarg wnoszonych w trybie art. 101 ust. 1 omawianej ustawy stosuje się art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/97 LEX 26435). W myśl tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wobec tego, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z wymienionych terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 522/12).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z analizy akt sprawy wynika, iż przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, jednakże zrobiła to pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. Następnie kolejnymi pismami z dnia 1 czerwca 2016 r., 27 czerwca 2016 r oraz 10 sierpnia 2016 r. ponowiła swoje wezwanie.

Należy zatem wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uprawnienie związane z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa może być wykonane tylko raz. Tut. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu składu siedmiu sędziów z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (publ. ONSA z 2003 r., Nr 1, s. 2), zgodnie z którym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu lub czynności jednokrotnie. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie stanowi wywołującego skutki prawne wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu P.p.s.a.

W związku z powyższym uznać należy, że termin wynikający z art. 52 § 2 P.p.s.a. zaczął skarżącej biec od dnia 15 kwietnia 2016 r. kiedy to złożyła pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie zatem skargi w dniu 29 listopada 2016 r., tj. po 228 dniach, nastąpiło po upływie terminu, przewidzianego w tym przepisie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia