Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 136/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 449/14 o odmowie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 449/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił T. W. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. oddalono skargę T. W. na powyższą decyzję. Wobec braku wniosku stron o sporządzenie uzasadnienia wyrok uprawomocnił się.

W dniu 25 listopada 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek T. W. o przywrócenie terminu do zgłoszenia żądania sporządzenia uzasadnienia w/w wyroku. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie mógł wystąpić z takim wnioskiem w terminie ustawowym, ponieważ nie otrzymał w odpowiednim terminie odpisu wyroku; odpis orzeczenia otrzymał na wniosek z dnia 21 października 2014 r., jednak nie zawierało ono uzasadnienia. Wskazał, że jego obecność na rozprawie nie była konieczna, a uzasadnienie wyroku jest mu niezbędne do podjęcia dalszych czynności procesowych.

Sąd przytoczył art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a., art. 85 p.p.s.a. i art. 86 § 1 p.p.s.a.

Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby nie ponosił winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W zawiadomieniu o rozprawie (pismo z dnia 27 maja 2014 r.; k. 69;) – doręczone mu w dniu 28 maja 2014 r. (k.83), zawarte było pouczenie o dyspozycji art. 141 § 2 p.p.s.a. (punkt 3 pouczenia). Skarżący miał możliwość zapoznania się z całą jego treścią. W ocenie Sądu skarżący nie wyjaśnił jakie obiektywne okoliczności uniemożliwiły mu zgłoszenie wniosku z zachowaniem ustawowego terminu.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 października 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego z dnia 21 października 2014 r. o przesłanie odpisu wyroku dotyczący jego skargi rozpoznanej na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. Odpis taki został mu przesłany. Z kolei w piśmie z dnia 13 listopada poinformowano go, że uzasadnienia wyroku nie sporządzano z powodu braku wniosku uprawnionej strony. Dopiero w reakcji na to pismo skarżący wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie wskazał jednak na jakiekolwiek obiektywne okoliczności faktyczne, które uniemożliwiły mu dokonanie tej czynności wcześniej, z zachowaniem ustawowego terminu, tj. do dnia 17 lipca 2014 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. W. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w dniu 24 listopada 2014r złożył wniosek o przywrócenie terminu uzasadniając tym, że nie mógł wystąpić w terminie ustawowym ponieważ nie otrzymał sentencji wyroku. Podniósł, że zgodnie z przepisami i pouczeniem nie uczestniczył w rozprawie. Skarżący podkreślił, że sentencję wyroku otrzymał za odpowiednią opłatą w dniu 3 listopada 2014 r. stosownie do wniosku z dnia 21 października 2014r.

W ocenie skarżącego w związku z powyższym nie uchybił terminowi złożenia wniosku o wydanie uzasadnienia wyroku. Wniosek złożył bowiem zgodnie z terminem po otrzymaniu sentencji wyroku. T. W. podał, że zgodnie z zawiadomieniem o terminie rozprawy i pouczeniem w punkcie 3 sądził, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku musi zgłosić albo w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2. Jednak - stosownie do przepisu art. 141 § 2 p.p.s.a. - w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

Przepis § 3 art. 141 p.p.s.a. stanowi natomiast, że odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie występuje sytuacja, przewidziana w art. 141 § 2 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wobec tego warunkiem koniecznym sporządzenia uzasadnienia było złożenie wniosku o jego sporządzenie w trybie określonym w art. 141 § 2 p.p.s.a. W takim przypadku tj. sporządzenia uzasadnienia wyroku na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek – art. 142 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do przesłanek przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej należy mieć na uwadze podstawę prawną postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).

W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący został prawidłowo poinformowany o terminie rozprawy, zatem mógł spodziewać się, że w tym dniu zapadnie wyrok. W tej sytuacji, będąc pouczonym o terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - w przypadku oddalenia skargi - oraz konsekwencjach jego złożenia po upływie ustawowego terminu (stosowne pouczenie zawarto w punkcie 2 i 3 pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy) skarżący dbając należycie o swoje interesy, powinien ustalić, czy w sprawie zapadł wyrok i jaka jest jego treść, przy czym ustalenia te powinny zostać dokonane w takim czasie, aby możliwe było skuteczne złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Mając na uwadze powyższe podnieść trzeba, że wniesione zażalenie nie podważa oceny Sądu pierwszej instancji i nie może odnieść zamierzonego skutku. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie wskazał na okoliczność, która uprawdopodobniłaby brak winy skarżącego w niedochowaniu terminu. Taką okolicznością nie może być brak staranności w prowadzeniu swoich spraw.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji .