Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 448/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.7 pkt 5,6,art.8 ust.1 pkt 2, art.18 ust.1 pkt 3 , art.50 ust.2 , art.106 ust.4 , art.107
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art.1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art..134, art.145 par.1 pkt 1, art.135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.156 , art.7,77 par.1 , art.107 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.69
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...]/2018, wydaną w oparciu o art. 7 pkt 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 50 ust. 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.) Prezydent Miasta K. odmówił G. P. przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla syna P. P..

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że wnioskiem z dnia [...] r. G. P. zwróciła się z prośbą o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych (dalej zwanych: "SUO") dla syna - P. P. w wymiarze zaleconym przez lekarza psychiatrę. Jednocześnie wnioskodawczyni zwróciła się z prośbą, aby usługi te były świadczone przez konkretnego terapeutę - J. P., bez pośrednictwa wyznaczonego przez MOPR wykonawcy, czyli K. S. P. O. A..

W oparciu o zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r. organ I instancji ustalił, że P. P. ma rozpoznane [...], który wymaga specjalistycznych usług opiekuńczych w wymiarze [...] tygodniowo do końca [...] r.

Powołując się na przeprowadzony wywiad środowiskowy organ stwierdził, że wnioskodawczyni prowadzi [...] oraz [...], który jest uczniem [...] dla dzieci i młodzieży [...] w Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w K..

Ponadto organ ustalił, że miesięczny dochód rodziny wyliczony za [...] wyniósł [...] zł. Z kolei dochód na osobę w rodzinie wyniósł [...] zł.

W dalszej części uzasadnienia, organ I instancji wyjaśnił, że realizując SUO zobowiązany jest przestrzegać zapisów ustawy o finansach publicznych. W wyniku procedury przetargowej został wyłoniony wykonawca na specjalistyczne usługi opiekuńcze, w tym dla [...], czyli K. S. P. O. A.. Powyższe stanowiło podstawę do wydania decyzji w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Odnosząc się do wniosku G. P. dotyczącego korzystania z usług konkretnego terapeuty organ I instancji wyjaśnił, że w [...] r. J. P. rozwiązała umowę z wykonawcą SUO. Jednocześnie organ podkreślił, że orzekając o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia nie wskazuje terapeuty z imienia i nazwiska.

W odpowiedzi na wezwanie organu w zakresie doprecyzowania wniosku wnioskodawczyni w piśmie z dnia [...] r. wyjaśniła, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w złożonym uprzednio wniosku, w tym nadal nie wyraża zgody na świadczenie SUO przez K. S. P. O. A. w K..

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. P. podnosząc, że jej synowi odmówiono przyznania pomocy w formie SUO, mimo że spełnia on wszystkie przesłanki ustawowe do ich przyznania, co potwierdza przedstawiona przez odwołującą dokumentacja.

Zdaniem G. P., brak jej zgody na realizację SUO przez K. S. P. O. A. w K. nie może być w świetle obowiązującego prawa przesłanką do odmowy przyznania tego świadczenia [...].

Po rozpoznaniu złożonego odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej "k.p.a.") oraz art. 50 ustawy o pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia.

Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania dla osób z zaburzeniami psychicznymi należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Usługi opiekuńcze są świadczeniami pomocy społecznej realizowanymi przez jednostki pomocy społecznej w formie środowiskowej bądź instytucjonalnej (w specjalnie utworzonych w tym celu instytucjach). Specjalistyczne usługi opiekuńcze to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (art. 50 ust. 4 cyt. ustawy). Natomiast rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, kwalifikacje osób świadczących takie usługi, zasady i tryb ustalania i pobierania opłat za te usługi jak również warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia z opłat określa rozporządzenie z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. Przyznanie usług opiekuńczych następuje w formie decyzji administracyjnej, w której ustala się zakres, okres i miejsce ich świadczenia (art. 50 ust. 5 ustawy).

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podkreślił, że przyznanie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych ma charakter obligatoryjny, zatem w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek usługi te muszą być przyznane. Jednak decyzje w sprawie tych usług mają charakter uznaniowy zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do okresu i miejsca świadczenia. Wyznacznikami ustalenia zakresu przyznania usługi są - z jednej strony - rozmiar potrzeb wnioskodawcy a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej.

W oparciu o akta sprawy Kolegium ustaliło, że jednostką, z którą została zawarta umowa na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych jest K. S. P. O. A. z siedzibą w K..

Mając na względzie, że wskazana przez stronę terapeutka - J. P. rozwiązała umowę o pracę z ww. wykonawcą specjalistycznych usług opiekuńczych organ I instancji skierował do wnioskodawczyni pismo z prośbą o wypowiedzenie się w sprawie realizatora specjalistycznych usług opiekuńczych dla [...]. Dnia [...] r. G. P. podtrzymała swoje stanowisko dotyczące braku zgody na świadczenie SUO przez K. S. P. O. A. z siedzibą w K.. Wobec powyższego zdaniem Kolegium pozytywne załatwienie wniosku strony nie jest możliwe, a w konsekwencji decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie narusza prawa.

G. P. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Zdaniem skarżącej, podjęte w jej sprawie rozstrzygnięcia zostały wydane z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, wynikające z błędnej wykładni:

a) art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1,2 i 3 w zw. z art. 50 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do odmowy przyznania świadczenia niepieniężnego w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla jej syna P. P. w sytuacji, gdy spełniał on wszystkie przesłanki do przyznania takiej formy pomocy;

b) art. 50 ust. 2 i ust. 4 powołanej ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne przyjęcie, że kwestia ustalenia podmiotu wykonującego świadczenie niepieniężne w formie specjalistycznych usług opiekuńczych jest sprawą fundamentalną, podczas gdy jest to zagadnienie następcze.

Dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie skarżącej, jej synowi odmówiono przyznania pomocy w formie SUO mimo że spełnienia wszystkie przesłanki ustawowe do ich przyznania, a organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji nie zakwestionował tego prawa. Ponadto organ I instancji niezgodnie z prawem powołał się na brak zgody skarżącej na realizację SUO przez wybranego wykonawcę (K. S. P. O. A. z siedzibą w K.) co stanowiło przesłankę do odmowy przyznania świadczenia jej synowi.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca podniosła, że wskazanie realizatora SUO dla wnioskodawcy jest procedurą drugorzędną po ustaleniu uprawnień do omawianego świadczenia, wbrew wskazaniu organu I instancji, że są to decyzje wzajemnie od siebie zależne. Wybór wykonawcy SUO przez organ I instancji jest działaniem organu w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne, choć nie nakazuje organowi spełnienia każdego żądania wnioskodawcy, to nie pozwala mu jednak na dowolność w załatwieniu sprawy.

Zdaniem skarżącej, z przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, że organy mogą zlecać realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom pozarządowym. W tej sytuacji, zlecenie przez MOPR wykonawstwa SUO organizacji pozarządowej nie ma charakteru obligatoryjnego i nie może stanowić bezwzględnej przesłanki do odmowy przyznania SUO, gdy taki sposób realizacji zadania stoi w sprzeczności z ważnym, uzasadnionym i udokumentowanym interesem strona, jak to ma miejsce w przypadku jej syna.

Ponadto G. P. zarzuciła, że decyzje organów obu instancji nie zostały uzasadnione w wyczerpujący sposób. W jej ocenie, działania organów obu instancji stoją w rażącej sprzeczności z podstawowymi zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego, co bezsprzecznie stanowi o naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do treści tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje rozstrzygające w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie odmowy przyznania G. P. pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla jej syna P. P..

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 50 ust. 2 tej ustawy, usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Z zaświadczenia lekarskiego załączonego do akt sprawy wynika, że [...] skarżącej jest osobą [...] w wymiarze [...].

Z przepisu art. 50 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wynika, że specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym.

Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przyznanie usług wskazała m.in., że syn wymaga terapeuty, który zna jego potrzeby i możliwości wynikające z wypracowanych mechanizmów nauki oraz współpracy, a które to czynniki mają na celu ochronę i wsparcie zdrowia psychicznego jej dziecka Z tego powodu wskazała m.in. na terapeutę, który ma doświadczenie we współpracy z jej synem i którego metody pracy są przez dziecko przyswajane i akceptowane.

W rozpoznawanej sprawie organ odmówił przyznania skarżącej specjalistycznych usług opiekuńczych powołując się na przepisy ustawy o finansach publicznych, zatwierdzenie własnego planu finansowego oraz umowę zawartą z podmiotem wyłonionym w drodze przetargu na świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, w tym dla dzieci i dorosłych z autyzmem lub upośledzeniem umysłowym. Wskazał również, że w świetle powyższego organ orzeka w sprawie przyznania usług opiekuńczych lub odmowie ich przyznania bez imiennego wskazania osoby świadczącej te usługi.

Przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy organizowanie i świadczenie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania dla osób z zaburzeniami psychicznymi, a z ust. 2 tegoż przepisu wynika, że środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 1 zapewnia budżet państwa.

Zestawiając treść powołanego wyżej przepisu z art. 50 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej należy wyprowadzić wniosek, że przyznanie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, o którym mowa w ww. przepisach ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że usługi te muszą być przyznane, w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek, niemniej jednak decyzje w sprawie tych usług mają charakter uznaniowy w części odnoszącej się do ich zakresu, okresu i miejsca świadczenia.

Zatem zarówno z decyzji przyznającej świadczenia jak i odmawiającej ich przyznania musi precyzyjnie wynikać dlaczego zapadło takie a nie inne rozstrzygnięcie oraz jakimi przesłankami organ się kierował przy jego wydawaniu.

Analizując treść zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd zauważa, że w rozstrzygnięciach tych nie przedstawiono argumentów uzasadniających odmowę przyznania skarżącej specjalistycznych usług opiekuńczych dla jej [...]. Organy poprzestały na konstatacji, że usługi w tym zakresie świadczy wybrany w przetargu podmiot a z jego pomocy skarżąca nie chce korzystać i wskazuje terapeutę, który takie usługi mógłby wykonywać.

Stanowiska takiego Sąd jednak zaaprobować nie może. W przypadku wydawania decyzji o charakterze uznaniowym na organie administracji ciąży obowiązek szczególnie starannego sporządzenia jej uzasadnienia, zwłaszcza gdy decyzja ta jest dla strony negatywna. Obowiązki organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego są większe w zakresie uzasadnienia decyzji, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby Sąd był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

W takim zakresie zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie poddają się kontroli Sądu.

Organ pierwszej instancji odmawiając przyznania świadczenia zasłonił się wyłącznie ustawą o finansach publicznych oraz zawartą umową z K. S. P. O. A., nie pochylił się natomiast nad specyfiką usług opiekuńczych świadczonych na rzecz osób dotkniętych [...].

W ocenie Sądu, przy rozpoznawaniu spraw dotyczących specjalistycznych usług opiekuńczych nie można tracić z pola widzenia celu jakiemu przyświeca w konkretnym przypadku przyznanie tych usług. Syn skarżącej, z uwagi na rozpoznane schorzenie wymaga zarówno kształtowania umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, jak i kształtowania pozytywnych relacji z osobami bliskimi. Z dostępnej literatury poświęconej terapii [...] wynika, m.in., że wypracowanie takich umiejętności jest w przypadku [...] trudne i wymaga odpowiednich działań ze strony terapeuty, który tworzy razem z pacjentem indywidualny profil rozwoju oraz plan leczenia. Z tego powodu zrozumiałe są starania skarżącej o możliwość kontynuowania współpracy z terapeutą, który dotychczas współpracował z jej synem a terapia przynosiła pozytywne dla niego efekty. Zmiany – jak twierdzi lekarz i psychoterapeuta C. P. - stanowią dla osób z [...] największy problem.

Zatem sytuacja, kiedy środki na usługi specjalistyczne usługi opiekuńcze m.in. dla dzieci z [...] przeznaczono wyłącznie dla jednego podmiotu, który przy specyfice tej choroby nie jest w stanie usług wykonywać w sposób akceptowalny przez niektóre osoby chore, nie zwalnia organu od poszukiwania rozwiązań i środków, które umożliwią przyznanie usług w sytuacjach nietypowych. Organ skoro tych usług nie przyznał, to powinien również wyjaśnić w przekonujący sposób dlaczego nie podjął działań by P. P. zapewnić specjalistyczne usługi opiekuńcze uznając potrzeby tego konkretnego wnioskodawcy. Są one nie mniej ważne od potrzeb osób, którym organ pomocy takiej udzielił.

Zgodnie z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Dopełnieniem regulacji konstytucyjnych jest przywoływany już art. 3 ustawy o pomocy społecznej., zgodnie z którym pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Podkreślić należy, że organy administracji publicznej, realizując konstytucyjny obowiązek uwzględniania dobra rodziny zobligowane są jednocześnie do dostosowywania pomocy do konkretnej sytuacji i indywidualnego beneficjenta. W taki oto sposób generalna i abstrakcyjna norma prawna przybiera postać konkretnego działania nakierowanego na indywidualny podmiot – człowieka.

Nie budzi wątpliwości, że indywidualizacja świadczeń umożliwia wypełnienie celów pomocy społecznej. Ze wskazywaną indywidualizacją świadczeń nierozerwalnie wiązać się musi elastyczność i "odpowiedniość" w dostosowaniu form pomocy do konkretnych sytuacji i indywidualnych potrzeb, bez niej bowiem nie byłoby możliwe wypełnienie postulatu godnego traktowania człowieka – beneficjenta pomocy społecznej, co potwierdza art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy; tym samym ustawodawca nakazuje stosować zasadę proporcjonalności przy doborze rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia.

Szczególnego zaakcentowania wymaga tu rola, jaką ustawodawca powierzył organom pomocy społecznej, która zgodnie z zasadą pomocniczości ma polegać na wspieraniu, nie wyręczaniu. Wspieranie, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy. oznacza także współpracę organów pomocy społecznej z beneficjentem tej pomocy. Z kolei współpraca zakładać ma aktywne uczestnictwo beneficjenta pomocy, którego celem stać się powinno tam, gdzie to możliwe, usamodzielnienie i integracja ze środowiskiem. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ustawy. zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie i umożliwienie przezwyciężenia trudnym sytuacjom życiowym, których osoby i ich rodziny nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s. w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.s.).

Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że organy pomocy społecznej skoncentrowały się wyłącznie na zagadnieniu dotyczącym finansowania specjalistycznych usług opiekuńczych oraz ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z naruszenia ustawy o finansach publicznych. Nie dość jednak wystarczająco skupiły się na beneficjencie pomocy i jego indywidualnych potrzebach, które mogłyby być – przy odpowiednim zaangażowaniu organu - zapewniane na warunkach dotychczasowych, przy dogłębnym i wnikliwym uwzględnieniu jego szczególnej, jednostkowej sytuacji, uwarunkowań psychofizycznych płynących z niepełnosprawności oraz, co najistotniejsze – możliwości kontynuowania bez uszczerbku dla dotychczasowych osiągnięć beneficjenta i pracy jaka została dokonana przez jego nauczycieli i opiekunów. Specjalistyczne usługi opiekuńcze u osób m.in. z autyzmem muszą być zorganizowane w taki sposób, by zapewniały stałość miejsca, czasu i osób pracujących z uczniem, co daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, wyzwala jego aktywność i pozwala osiągać rezultaty w pracy terapeutycznej.

Dokładana analiza przez organy konkretnego przypadku w oparciu obowiązujące przepisy prawa doprowadziłaby być może do odmiennego rozstrzygnięcia. Sąd przy tak sformułowanych rozstrzygnięciach na tym etapie nie ma możliwości ich pełnej kontroli, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej ze względu na naruszenie art. 7, 77 § 1 jaki i art. 107 § 3 k.p.a.

Wszystkie przywoływane w tym orzeczeniu wartości nacechowane są podmiotowym podejściem do jednostki i jej potrzeb i to im należy przydać pierwszeństwo. Te regulacje zaś, które powinny ustąpić, jak w tej sprawie, to regulacje o znaczeniu jedynie formalnym.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.