Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1699/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2018r. po rozpoznaniu wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku gospodarczego postanawia: odmówić M. J. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

W dniu 31 sierpnia 2018r wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy M. J. w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z treści formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się

z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1800 złotych oraz z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1169,64 złotych, w łącznej wysokości 2969,64 złotych miesięcznie. Posiada dom o pow. 100 m² , samochód [...] z 2009r., nieruchomość rolną o pow. 0,17 ha. Oświadczyła, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 3000 złotych.

Do ponoszonych wydatków zaliczyła: opłatę za media 300 złotych, ogrzewanie 800 złotych, leki i wizyty u lekarzy 400 złotych, koszty utrzymania samochodu 500 złotych.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że jest osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Większość dochodów przeznacza na utrzymanie domu jak również na leczenie i zakup lekarstw. Podkreśliła, że ma problemy zdrowotne. Zaznaczyła również, że zbliżająca się zima wiąże się z dużymi kosztami. Z powyższych względów wniosła o uwzględnienie wniosku.

Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1308 ) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a). Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, której celem jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego należy natomiast rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania, zamieszkania i leczenia.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek M. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy

i jest stosowana wobec osób znajdujących się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej, czyli takich, które są pozbawione jakichkolwiek środków do życia lub gdy środki te są tak bardzo ograniczone, że wystarczają jedynie na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Informacje przedstawione w złożonym wniosku nie wskazują natomiast, aby skarżąca znajdowała się w takiej sytuacji.

Jak wynika z wniosku wnioskodawczyni uzyskuje stały miesięczny dochód

z tytułu emerytury w wysokości 1800 złotych oraz dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1169 złotych, łącznie utrzymuje się z dochodów w wysokości 2969 złotych miesięcznie. Zauważyć ponadto trzeba, że skarżąca posiada oszczędności w kwocie 3.000 złotych.

Okoliczności te nie pozwalają na stwierdzenie, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie pozbawiłoby skarżącą możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a tylko w takim przypadku możliwe jest przyznanie prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawczyni jest w stanie z uzyskiwanych dochodów oraz przy posiadanych oszczędnościach ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie, brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku.

W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1

i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.