Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1014/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W treści skargi pełnomocnik M. K. wniósł o zawieszenie wykonania wydanych decyzji do czasu zakończenia sprawy oraz cofnięcie skutków dotychczas prowadzonych postępowań egzekucyjnych w postaci zajęcia kont bankowych firmy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla wnioskującego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienia NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09 oraz z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 37/14 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny wstrzymać prowadzonych egzekucji administracyjnych, a tym bardziej cofnąć skutków dotychczas prowadzonych postępowań egzekucyjnych w postaci zajęcia kont bankowych. Jest natomiast uprawniony do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na zasadach określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tego też względu domaganie się zawieszenia wykonania wydanych decyzji do czasu zakończenia sprawy potraktowane zostało przez tut. Sąd jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z jego uzasadnienia wynikało, że podstawowym argumentem mającym przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, jest fakt złożenia skargi. Tymczasem kwestia ta nie może stanowić przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Badanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego to jest przepisów Ordynacji podatkowej i niewłaściwej interpretacji stanu faktycznego może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które kończy się wydaniem wyroku rozstrzygającego merytorycznie przedmiot postępowania sądowego, a nie na etapie postępowania wpadkowego jakim jest rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też podniesione w skardze zarzuty nie mogą być wystarczającym argumentem dla stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższe na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Podobnie określenie wysokości opłaty paliwowej, którą skarżący zobowiązany jest uiścić nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem strony jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty wystąpi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. To oznacza, że nie wystarczy powołać się na samą treść przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami, a nie samo stwierdzenie, że skarżący domaga się zabezpieczenia roszczenia poprzez zawieszenie wykonania wydanych decyzji do czasu zakończenia sprawy. Z tego względu wskazana wyżej okoliczność nie mogła stanowić podstawy do zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Faktem jest, że tut. Sąd postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. zmienił postanowienie referendarza sądowego zwalniając skarżącego z kosztów sądowych. Niemniej jednak w doktrynie i w judykaturze przyjmuje się, że przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 ustawy p.p.s.a., nie można utożsamiać z przesłankami, na podstawie, których sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.). Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. II FZ 605/10, LEX nr 742664 oraz z dnia 16 października 2009 r., sygn. II FSK 1783/08, LEX nr 573464). Dlatego trudności finansowe skarżącego w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z zajęciem rachunków bankowych choć miały wpływ na przyznanie prawa pomocy, to nie mogły być wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skoro nie uprawdopodobniono występowania realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.