Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 219/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1, art. 258
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 20
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego - adwokatowi T.K. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: oddalić wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Następnie, to jest postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. tutejszy Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego adwokata z urzędu.

Pełnomocnik wyznaczony w tych ramach przez Okręgową Radę Adwokacką w K. - adwokat P.R., w dniu [...] złożył do Sądu pismo procesowe datowane na [...], w którym zawarł odpowiedź na skargę kasacyjną organu wnosząc o jej oddalenie oraz popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Równocześnie wspomniany adwokat wniósł o zwolnienie z obowiązku reprezentowania skarżącego przed NSA i wyznaczenie na jego miejsce adwokata mającego siedzibę zawodową na terenie Warszawy.

Żądanie to zostało uwzględnione przez Okręgową Radę Adwokacką w W., która wyznaczyła dla T.M. nowego pełnomocnika, w osobie adwokata T.K. (pismo stanowiące kartę nr 93 akt sprawy).

Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu rozprawy, obecny na niej radca prawny A.W., działający jako substytut T.K., wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatom ustanowionym z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Stosownie do treści § 2 ust. 1 tego aktu wykonawczego, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

W tym miejscu należy podkreślić, iż po myśli § 20 przywołanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia, wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 oraz postanowienia tego Sądu: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ).

W niniejszej sprawie wnioskujący pełnomocnik nie wypełnił dyspozycji przywołanego § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., albowiem nie złożył wymaganego stosownie do brzmienia tego przepisu oświadczenia. Co więcej, nie uczynił tego nawet pomimo wyraźnej wskazówki o takiej konieczności, wyrażonej w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku NSA z dnia 14 października 2015 r.

W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U., poz. 1801). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.