Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 36/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta B., na zasadzie m.in. art.5 ust.1 i art.7 ust.3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz.734 ze zm.), odmówił przyznania H. L. dodatku mieszkaniowego. W jej uzasadnieniu stwierdził, że wnioskodawczyni spełnia kryteria pozwalające na uwzględnienie żądania, lecz w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nabrał przekonania o wystąpieniu negatywnej przesłanki, a to rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym, wskazującym na możliwość uiszczania wydatków związanych z zajmowanym mieszkaniem przy wykorzystaniu własnych środków i zasobów majątkowych. Dysproporcji tej dopatrzył się w faktach uzyskiwania przez czteroosobową rodzinę dochodów kwocie [...]zł na osobę miesięcznie, zajmowania pełnokomfortowego mieszkania spółdzielczego lokatorskiego urządzonego standardowo, a nade wszystko w fakcie służącego małżonkom L. prawa własności innego mieszkania w C., z którego czerpią oni dochody, oraz posiadania garażu własnościowego. W ocenie organu ustalony stan faktyczny nie pozwalał na przyznanie tego dodatku, będącego publicznoprawnym świadczeniem dla rodzin najuboższych, do których rodzina wnioskodawczyni nie należy.

Na skutek odwołania H. L., w którym eksponowała ona, iż mieszkanie w C. było własnością jej rodziców, a garaż wybudowano w latach [...]-tych systemem gospodarczym, zaś zarówno stan mieszkania, jak i uzyskiwane dochody pretendują jej rodzinę do otrzymania spornego świadczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W jego ocenie sprawa nie dojrzała do załatwienia, gdyż wymaga wyjaśnienia kwestia wspomnianej rażącej dysproporcji, w szczególności jaką kwotę uzyskuje odwołująca się z wynajmu lokalu w C. i jaka jej cześć jest przeznaczana na pokrycie czynszu za zajmowane mieszkanie, czy garaż jest wynajmowany i ewentualnie w jaki sposób obciąża budżet rodziny. Jednocześnie organ ten wskazał, iż przyczyną odmowy przyznania przedmiotowego dodatku nie może być standardowo urządzone mieszkanie, gdyż bytowanie w takich warunkach jest podstawowym prawem człowieka.

Decyzją z dnia [...]r., na zasadzie m.in. art.5 ust.1 i art.7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, Prezydent Miasta B. ponownie odmówił przyznania H. L. dodatku mieszkaniowego. Ustalił, iż wnioskodawczyni wraz z rodziną zajmuje standardowo urządzone mieszkanie spółdzielcze, nadto małżonkowie L. są współwłaścicielami mieszkania w C., które w wynajmowali od maja [...] r. za kwotę [...] zł miesięcznie. Nadto w tym okresie najemca wpłacił im kwotę [...] zł tytułem kaucji. Miesięczne wydatki na ten lokal wynoszą [...]zł bez opłat za zużycie wody. Organ ten ustalił, iż czynsz w takiej samej wysokości uiszczany był za miesiące marzec i kwiecień [...] r., mimo że wnioskodawczyni nie podała tego faktu w deklaracji o dochodach. Państwo L. prezentowali również odmienne wersje dotyczące tej kwestii. Poza tym organ ustalił, iż garaż nie jest wynajmowany, rodzina nie ma samochodu, a ponosi koszty utrzymania tego obiektu. W konsekwencji czego za uprawnioną uznał konkluzję, iż w sprawie występuje rażąca dysproporcja, o jakiej mowa wyżej, uzasadniająca twierdzenie, iż wnioskodawczyni jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym mieszkaniem wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia - domagającym się jego uchylenia i uwzględnienia żądania – zakwestionowano trafność wnioskowania przeprowadzonego przez organ orzekający, powołując się na poprzednie wywody i niewykonanie wskazań organu odwoławczego zawartych w motywach decyzji uchylającej. Dodatkowo podano, iż mieszkanie w C. było wynajmowane okresowo.

Zaskarżoną decyzją, na zasadzie m.in. art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymano w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, iż decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z przepisami prawa materialnego. Podzieliło pogląd, wedle którego w okolicznościach sprawy – z powodu rażącej dysproporcji pomiędzy deklarowanymi dochodami, a faktycznym stanem majątkowym – dodatek mieszkaniowy rodzinie L. się nie należy. Z deklaracji majątkowej wynika, że w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie dochód rodziny wynosił miesięcznie [...]zł, co daje na osobę [...]zł, zaś wydatki na zajmowane mieszkanie wynosiły miesięcznie [...]zł. Następnie wskazano, iż organ pierwszej instancji ustalił, że małżonkowie L. są współwłaścicielami mieszkania położonego w C. oraz garażu. Mieszkanie to jest wynajmowane za [...] zł miesięcznie, a koszt jego utrzymania wynosi [...]zł miesięcznie. Garaż nie jest wykorzystywany, a wydatki z nim związane to [...]zł. W ocenie organu odwoławczego wypłata dodatku mieszkaniowego w tej sytuacji sprzeciwiałaby się jego celowi, którym jest pokrycie wydatków mieszkaniowych osób o niskich dochodach. Rodzina wnioskodawczyni do nich nie należy, bowiem analizując jej stan majątkowy, w tym posiadane dobra materialne, należało uznać ją za majętną. SKO nie dało wiary wyjaśnieniom męża wnioskodawczyni co do okresów wynajmowania lokalu w C., bo przeczy im oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, że przez cały okres było ono wynajmowane. Zdaniem organu wystarczającym dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jest posiadanie jednego lokalu mieszkalnego. Sprzeczne z interesem ogólnym oraz zasadami współżycia społecznego byłoby przyznawanie dodatków osobom, które czerpią zyski z wynajmu lokali. Dlatego odwołania nie uwzględniono.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu zakwestionowała pogląd organów wypowiadających się w sprawie jakoby stan majątkowy jej rodziny sprzeciwiał się uwzględnieniu żądania. Podała, iż mieszkanie własnościowe w C. wykupione zostało w [...]r. ze środków rodziców. Obecnie jest ono wynajmowane okresowo, a jego stan techniczny jest niezadowalający; lokal wymaga remontu, na który ich nie stać. W przyszłości zamierza w nim zamieszkać ich córka. Dlatego zaskarżoną decyzję uważała za krzywdzącą i niezgodną z prawem.

W odpowiedzi na skargę postulowano jej oddalenie, powołując się na ustalenia i rozważania przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i negując trafność wywodów skarżącej. Poza tym organ odwoławczy wyraził pogląd, wedle którego majątek powinien przynosić dochody, które mogłyby zostać przeznaczone m.in. na opłaty związane z zajmowaniem mieszkania. Tymczasem mieszkanie wynajmowane jest jedynie okresowo, a garaż w ogóle.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarzuty skargi okazały się nie do odparcia, co przy zasadności zarzutów branych pod rozwagę z urzędu, doprowadzić musiało do uwzględnienia skargi. Jednakowoż przed merytorycznymi wywodami wyjaśnić należy, że stosownie do brzmienia art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy te powołane są do kontroli zgodności z prawem poddanych ich kognicji aktów administracyjnych, w tym decyzji administracyjnych. W toku postępowania badają więc czy zaskarżone decyzje nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego odpowiednio w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub dającym podstawę wznowienia postępowania (p. art.145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Kontrolują również, czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą ich nieważność (p. art.145 §1 pkt 2 tej ustawy). Przy czym, w myśl art.134 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przeto oceniają legalność kwestionowanych aktów również badając zarzuty z urzędu. Nadto, z mocy art.135 tej ustawy, sądy administracyjne władne są zastosować przewidziane nią środki względem wszystkich aktów i czynności wydanych i dokonanych w granicach danej sprawy, jeśli może się to przyczynić do końcowego jej załatwienia.

Analiza zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzona w tych ramach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykazała, że niepodobna było pozostawić ich w obrocie prawnym, gdyż uchybiają one przepisom prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie.

Na początek, porządkując zakres rozpoznania, godzi się stwierdzić, iż nie budzi zastrzeżeń spełnienie przez skarżącą przesłanek prowadzących do uzyskania przedmiotowego świadczenia, a kwestionowana jest tylko zasadność odmowy jego przyznania na mocy zastosowania szczególnej (zatem wymagającej wykładni ścieśniającej) regulacji zawartej w przepisie art.7 ust.3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przeto tylko w tym kierunku należało ześrodkować ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Wyjątkowość wspomnianego przepisu wymusza przeprowadzenie szerokiego postępowania dowodowego, dokonanie wszechstronnych ustaleń faktycznych oraz wnikliwe rozważenie wszelkich okoliczności sprawy z uwzględnieniem przesłanek w nim zawartych. Decyzja oparta o ten przepis ma charakter uznaniowy, stąd konieczność pełnego i przekonywującego zaprezentowania tych kwestii oraz argumentów, jakie legły u podstaw decyzji, w jej uzasadnieniu. Uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności organu, a w ramach dopuszczalnej swobody, ma uwzględniać pewne kryteria faktyczne i prawne o charakterze subiektywnym i obiektywnym, zwłaszcza pozwalające na ocenę zasadności argumentów organu i strony oraz zachowania granic uznania. W niniejszej sprawie szczególnie dotyczy to kwestii mieszkania własnościowego położonego w C. oraz garażu w kontekście dochodów i wydatków rodziny L.. Tym wymogom organy orzekające w sprawie nie sprostały, mimo iż w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. przedstawiono właściwy kierunek ustaleń oraz rozważań faktycznych i prawnych. W tej sytuacji dziwić musi zaakceptowanie przez ten organ decyzji, która tym wymogom nie zadośćuczyniła.

Motywy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. nie odpowiadają wszystkim warunkom zastrzeżonym przez art.107 § 3 k.p.a., bowiem nie zawierają pełnych ustaleń faktycznych, dowodów, na jakich organ się oparł ich dokonując, oceny ich wiarygodności, dostatecznych rozważań faktycznych i prawnych. Organ ten w uzasadnieniu decyzji nie zadał sobie trudu ustalenia, w jaki sposób doszło do nabycia garażu oraz mieszkania w C., w szczególności czy z uszczupleniem majątku strony, z jakich środków, nadto jakie czerpane są z nich zyski, jakie ponoszone koszty, zasadne czy nie. Poza tym zabrakło wskazania, na jakich dowodach oparł organ pozostałe ustalenia, ani nie dano wyrazu ocenie wiarygodności wszystkich dowodów, poza oceną zeznań małżonków L.. Trzeba też zwrócić uwagę na nieprecyzyjne wykonanie wytycznych zawartych w motywach decyzji organu drugiej instancji uchylającej poprzednio wydane rozstrzygnięcie. Tym samym organ ten naruszył obowiązek wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia jej całokształtu oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż w efekcie doszło do nierozpoznania istoty sprawy. Podobne zresztą zastrzeżenia można sformułować względem decyzji organu drugiej instancji, który co prawda rozbudował uzasadnienie swojej decyzji, to jednak nie zawarł w nim wszystkich wymaganych elementów. Przede wszystkim razi brak samodzielnych ustaleń i rozważań, na co wyraźnie wskazują używane sformułowania "zaskarżona decyzja...jest prawidłowa i zgodna z ...", "organ pierwszej instancji ustalił...", "organ pierwszej instancji...słusznie odmówił..." i im podobne. Świadczą one o skoncentrowaniu się organu odwoławczego na kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Tymczasem polska procedura administracyjna organy obu szczebli sytuuje na tym samym poziomie pod względem obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Organ drugiej instancji w żadnej mierze nie jest organem powołanym do badania zgodności decyzji pierwszoinstancyjnej z prawem, natomiast jest organem rozstrzygającym sprawę po raz wtóry. Zatem ma obowiązek oceny wiarygodności zebranych dowodów i na ich podstawie poczynienia ustaleń faktycznych oraz dokonania rozważań faktycznych i prawnych. Będące wyrazem takich samych ustaleń faktycznych i takiej samej oceny prawnej stanu sprawy, jak miało to miejsce przed organem pierwszej instancji, nieco mylące sformułowanie "utrzymuje w mocy decyzję" nie oznacza, iż w postępowaniu odwoławczym chodzi o kontrolę objętego odwołaniem rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji zabrakło dostatecznych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, a przede wszystkim przekonywujących rozważań prawnych. W dalszym ciągu nie wiadomo zatem, jakie są dochody i zasadne wydatki rodziny skarżącej, w szczególności jakie korzyści i obciążenia ponosi ona w związku z utrzymaniem drugiego mieszkania oraz jakie mogłaby uzyskać zyski z obu obiektów. Toteż wniosek o rażącej dysproporcji pomiędzy wykazanymi dochodami a stanem majątkowym jest gołosłowny. Ta okoliczność, zwłaszcza, gdy nie uzupełniono decyzji analizą wywodów odwołania, w tym szczególnie w materii środków, z jakich nabyto mieszkanie i wzniesiono garaż, stanu obu tych obiektów oraz realnych możliwości uzyskania dochodów, przemawia za konkluzją o przedwczesności rozstrzygnięcia opartego na przepisie art.7 ust.3 pkt 1 omawianej ustawy.

Przechodząc do analizy materialnoprawnej zapadłych decyzji, należy uwypuklić brzmienie i cel przywołanej normy prawnej. W ocenie Sądu, w tym ostatnim zakresie chodzi o wyeliminowanie przypadków, w jakich dodatek mieszkaniowy wypłacany byłby na rzecz osób, których stan majątkowy pozwala na uiszczanie opłat związanych z zajmowanym mieszkaniem, a które wykazują dochody uzasadniające prawo do tego świadczenia. Chodzi zatem o osoby, które dysponują dochodami niedającymi się udowodnić w drodze dopuszczonych przez prawo - w tym przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych - dowodów, a więc przede wszystkim osoby osiągające je nielegalnie, czy je ukrywające. Przywołany przepis zawiera kilka przesłanek, które należy zanalizować. Po pierwsze jest to rażąca dysproporcja, a więc istotna, wyraźna, oczywista i niewątpliwa asymetria, różnica (p. Nowy słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, Warszawa 1999, str.184 i 830) pomiędzy dalej wskazanymi wielkościami. A są nimi niskie dochody wykazane w złożonej deklaracji i faktyczny stan majątkowy wnioskodawcy. Po wtóre ten stan majątkowy winien wskazywać na możliwość uiszczania przez stronę wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego za pomocą własnych środków i posiadanych zasobów majątkowych. Przeto w przepisie tym chodzi o taką sytuację, w jakiej wnioskodawca deklaruje niskie dochody, pozostające w rażącej sprzeczności z rzeczywistym stanem majątkowym, który to stan przekonuje do konkluzji o możliwości samodzielnego uiszczania opłat związanych z zajmowaniem lokalu. Skarżąca zadeklarowała dochody pozwalające na uwzględnienie żądania, jednakowoż organy orzekły o rażącej ich asymetrii ze stanem majątkowym.

Ten wniosek budzi zasadnicze zastrzeżenia Sądu. Oto bowiem jedynym elementem tego stanu uznanym za istotny przez organy wypowiadające się w sprawie jest kwestia wspomnianego mieszkania i garażu. Przy czym w tym miejscu godzi się podkreślić niekonsekwencję organów, które z jednej strony traktują je jako elementy stanu majątkowego świadczące same z siebie o dobrym statusie rodziny, nadto z uwagi na uzyskiwane dochody z wynajmu, zaś z drugiej powiadają o niewykorzystaniu ich w taki sposób, który umożliwiałby uiszczanie opłat za zajmowane mieszkanie. Wszak w przekonaniu obecnego składu Sądu w granicach hipotezy przepisu art.7 ust.3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie będą mieściły się z reguły te elementy majątku, które zostały nabyte daleko przed okresem, za jaki wnioskodawca domaga się dodatku, chyba, że wykazana zostanie możliwość niewpływającego negatywnie na jego sytuację majątkową ich spieniężenia, albo nabycie ich za środki nieustalone, albo wreszcie wydatki na daną rzecz przekroczą normalne koszty, nadto niezasadnie będą pogarszać stan majątkowy strony, albo świadczyć o ukrywanych dochodach (p. prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 358/05 – niepublikowany). Przeto samo nabycie mieszkania i garażu przez małżonków L. zdaje się nie może przemawiać przeciwko żądaniu. Inną natomiast jest kwestia wydatków ponoszonych na te składniki majątkowe, a jeszcze inną zagadnienie możliwych do uzyskania dochodów z tego tytułu. Chybiony jest pogląd, iż wydatki na garaż obciążają budżet rodziny w taki sposób, który uzasadniałby odmowę przyznania dodatku, aczkolwiek można zgodzić się ze stanowiskiem, iż w sytuacji braku samochodu albo innego podjazdu z własnością garażu wiążą się zbędne wydatki i brak dochodów, co uprawnioną czyni konkluzję o zbędności tego składnika majątku, który dodatkowo negatywnie wpływa na stan majątkowy rodziny. Przy czym wniosek ten jest zasadny tylko wówczas, gdy istnieje realna możliwość jego zbycia albo wynajęcia. Znana Sądowi z urzędu trudna sytuacja na rynku w zakresie mieszkań i garaży położonych poza wielkimi miastami i w nienajlepszym stanie czyni ją wątpliwą. Rzeczą organów było co najmniej poczynienie w tym kierunku rozpoznania, a przede wszystkim ustalenie stanu technicznego. Wskazać także należy, że posiadanie majątku nie zawsze przynosi dochody, a trudno zmuszać właścicieli rzeczy, którym niełatwo je zbyć do zaprzestania uiszczania należnych z tego tytułu opłat, bo to prowadziłoby do naruszenia prawa i powstawania zaległości, a więc niepożądanych również z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy efektów. Podobnie rzecz się z mieszkaniem, którego stanu technicznego i możliwości wynajmu nie wyjaśniono, toteż konkluzje o niejako zawinionym braku uzyskiwania dochodów są przedwczesne. Zagadnienie faktycznego wynajmowania i kwot czynszu istotnie są niejasno przedstawiane przez małżonków L., toteż wymagają szczególnej wnikliwości zarówno w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, jak i jego oceny, która winna być dokonana stosownie do wskazań zawartych w art.80 k.p.a. W omawianym zakresie należało ustalić faktyczne dochody i dodać je do pozostałych dochodów rodziny. Nadto konieczne było wyjaśnienie realnych możliwości wynajmu, bądź sprzedaży i w zależności od jego wyniku bądź uznać je za składniki majątkowe podwyższające bądź obniżające stan majątkowy rodziny, uwzględniając również niezbędne wydatki związane z prawem własności. Nie bez znaczenia dla analizy całokształtu okoliczności sprawy jest wreszcie twierdzenie skarżącej, że w spornym mieszkaniu ma zamiar zamieszkać jej córka.

W tym miejscu godzi się wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w omawianym przedmiocie wielokrotnie zajmował stanowisko, jakkolwiek pod rządami poprzedniego brzmienia omawianego przepisu, lecz nadal jest ono aktualne, gdyż istota nie uległa istotnej zmianie. Można przeto uznać je za utrwalone. Jego wyrazem są m.in. prawomocne niepublikowane wyroki z dnia: 25 lutego 2005 (sygn. akt 4 II SA/Ka 1111/03), 8 czerwca 2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 2652/03), 7 lipca 2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 2584/03) oraz z dnia 25 lutego 2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 1140/03), 5 lipca 2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 2638/03) przy czym skargi kasacyjne organu wniesione od dwóch ostatnich orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia: 7 kwietnia 2006r., do sygn. akt I OSK 692/05, i 31 sierpnia 2006 r., do sygn. akt I OSK 1198/05, oddalił. W tej ostatniej sprawie Sąd drugiej instancji wyraził pogląd, wedle którego dodatek mieszkaniowy może nawet zostać przyznany osobom, uznawanym w opinii publicznej za majętne (właścicielom domów czy odrębnych lokali mieszkalnych), jeżeli wykażą one, że ich sytuacja dochodowa odpowiada ustawowym kryteriom, gdyż decydujący jest aktualny i konkretny stan majątkowy (dochód uzyskiwany przez rodzinę). Posiadane dobra trwałe nie są jedynym wyznacznikiem stanu majątkowego stron. Odzwierciedleniem kontynuacji tego kierunku interpretacyjnego jest m.in. wyrok z dnia 3 listopada 2006r., sygn. akt IV SA/Gl 619/05. Nie od rzeczy wreszcie będzie zwrócenie uwagi, iż szermowanie argumentami nawiązującymi do interesu ogólnego wymaga jego sprecyzowania, bo nie jest to pojęcie wynikające z przepisu prawa, zaś odwołanie się do zasad współżycia społecznego, poza powyższym zastrzeżeniem, jest wątpliwe z tego powodu, iż instytucja ta nie jest właściwa dla prawa administracyjnego. W procedurze administracyjnej znaleźć można tylko pojęcia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Z przytoczonych powodów oba zapadłe w sprawie administracyjnej rozstrzygnięcia nie mogły się ostać. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy rzeczą właściwego organu będzie uzupełnienie materiału sprawy w naprowadzonych kierunkach (w tym poprzez przeprowadzenie dowodu z dokumentów, z przesłuchania stron i ewentualnie świadków pod odpowiednimi rygorami), następnie jego ocena wiarygodności, dokonanie ustaleń faktycznych oraz rozważań faktycznych i prawnych oraz stosownie do ich wyniku wydanie właściwej treści decyzji, którą należy umotywować wedle przepisanych prawem procesowym wymogów. Uwzględni organ wywody zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu oraz ustosunkuje się do wszelkich twierdzeń prezentowanych przez skarżącą, jak też nie pominie wskazań zaprezentowanych przez SKO w K. w motywach decyzji z dnia [...]r.

Dlatego na zasadzie art.145 § 1 pkt 1 lit. c i a oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji odstąpiono od wyrzeczenia co do jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku w trybie art.152 tej ustawy.