Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 433/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: -  art. 121 § 1, art. 122, art. 124 , art. 191,art. 210 par. 4, art. 187 § 1 .
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: - art. 102 ust. 1 i 4 w zw. z art. 100 ust. 1  art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 31
journal: Dz.U. 2012 poz 788
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą M. W., zobowiązanie w podatku akcyzowym

w wysokości 6196,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki TOYOTA RAV 4 o nr n/p [...], rok produkcji 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11) dalej "u.p.a." do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) która jest stosowana w Unii Europejskiej nomenklaturą towarów na potrzeby celne oraz statystyki handlu wewnątrzwspólnotowego. W świetle powołanego art. 100 ust 4 u.p.a pozycja 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Natomiast pozycja 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadzało się do ustalenia, czy sporny pojazd wskazany w sentencji decyzji jest pojazdem klasyfikowanym do pozycji 8703, czy też samochodem ciężarowym klasyfikowanym do pozycji CN 8704.

Organ wyjaśnił, że każdy towar przypisany jest do odpowiedniego kodu CN. Ustalenie właściwej klasyfikacji wg Nomenklatury CN wymaga dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o wskazania wynikające z nomenklatury towarowej

CN przy uwzględnieniu danych wynikających z dokumentów pojazdu oraz innych informacji o pojeździe, poczynając od jego wersji fabrycznej. Organy podatkowe o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego, decydują będąc związanymi zarówno Nomenklaturą Scaloną, jak też zdefiniowanym pojęciem wyrobów akcyzowych zawartym w ustawie o podatku akcyzowym. Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN powinna rozpocząć się od ustalenia jakie jest przeznaczenie danego pojazdu. W sytuacji, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd, jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi tylko uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd należy zaklasyfikować do samochodów osobowych CN 8703, a jeżeli natomiast służy do przewozu towarów, obejmuje go kod 8704. Dokonując klasyfikacji przedmiotowego pojazdu organ podatkowy dodatkowo sugerował się brzmieniem not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Organ powołał przykładowe cechy które wskazują, że pojazdy są przeznaczone do przewozu osób i w konsekwencji powyższego zaklasyfikował pojazd do kodu CN 8703 i wydał decyzje określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na zaniechania ustalenia struktury własnościowej samochodu Dyrektor Izby Celnej w K. powołując

art. 102 ust 1 u.p.a zważył, że z dokumentów pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w K., w postaci faktury VAT oraz oświadczenia wprowadzającego pojazd, wynikało, że stroną nabywającą oraz wprowadzającą pojazd był M. W.. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, M. W. jako osoba dokonująca czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu prawidłowo został uznany za podatnika podatku akcyzowego. Dodatkowo organ zważył, że kwestia ustalenia posiadacza czy właściciela samochodu nie ma merytorycznego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy oraz stwierdził swoją niewłaściwość w przedmiocie ustalenia prawa do dysponowania pojazdem w związku z pozostawaniem strony we wspólności małżeńskiej. Wskazując na art. 36 ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy organ doszedł do przekonania, że M. W. dokonał samodzielnego zakupu pojazdu, zarejestrował go na swoje dane osobowe, nie przekraczając tym samym czynności zwykłego zarządu co pozwoliło na stwierdzenie, że jest podatnikiem podatku akcyzowego jako osoba która dokonała czynności podlegającej opodatkowaniu.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia prawa polegający na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z oględzin samochodu oraz

z przesłuchania świadków, na okoliczność stanu pojazdu w chwili powstania obowiązku podatkowego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że oględziny stanowią tylko materiał pomocniczy i nie przesądzają o klasyfikacji pojazdu do kodu CN, zaś stan pojazdu został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Argumentując swoje stanowisko, organ odwoławczy, wskazał że głównym dowodem na którym oparto rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy było pismo dealera Toyoty Motor Poland Company Limited sp. z o.o. z dnia 13 czerwca 2011 r. informujące, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód przeznaczony do przewozu osób z dostępną ilością miejsc 5 wraz z kierowcą. Pojazd posiadał unijną homologację o kategorii M1 na podstawie której należało zaklasyfikować go do kodu CN 8703, czyli pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Ponadto istotnymi dowodami pomocnymi dla prawidłowej klasyfikacji pojazdu był zagraniczny dowód rejestracyjny, w którym wskazano, że rejestracji podlegał pojazd wielofunkcyjny kategorii M1 z ilością miejsc siedzących 5. Podobnie z dokumentu identyfikacyjnego wystawionego przez Stacje Kontroli Pojazdów

w K. wynikało, że w momencie prowadzonych pierwszych badań technicznych w kraju jak i kolejnych rejestracji pojazdu w Polsce samochód posiadał pięć miejsc siedzących, co wskazywało na zasadnicze przeznaczenie jako pojazdu do przewozu osób. Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że pojazd był zarejestrowany na terenie B.jako pojazd wielofunkcyjny posiadający 5 miejsc siedzących i nie zmienił swojej konstrukcji w późniejszym okresie.

Organ odwoławczy za nietrafne uznał zarzuty naruszenia przepisów procesowych w postaci art. 121; art. 187 i 188 Ordynacji Podatkowej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji Podatkowej podkreślił, że zapisy

w polskim dowodzie rejestracyjnym oraz dowód dotyczący badań technicznych odnoszą się głównie do przepisów o ruchu drogowym, nie mając przy tym znaczenia dla sposobu klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN, który za właściwy dla tego pojazdu został uznany kod 8703. Ponadto organ podkreślił, że pojazd na terenie B. zarejestrowany był nie jako pojazd ciężarowy, a jako pojazd wielofunkcyjny

o kategorii M1 z ilością miejsc siedzących 5 szt. Zważył, że nazewnictwo stosowanie w branży motoryzacyjnej może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła czy podatków, zaś podstawą prawną wydawanych w tym zakresie decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego. Podsumowując organ stwierdził, że M. W. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu i nie dopełnił obowiązków nałożonych na niego przepisami ustawy, tj. nie złożył deklaracji uproszczonej oraz nie zapłacił akcyzy. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił skarżącemu to zobowiązanie. Wskazał przy tym na przepisy ustawy o podatku akcyzowym określające przedmiot, podmiot, podstawę i stawkę opodatkowania (art. 1 ust 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust 4,

art. 104 ust. 1 pkt 2), moment powstania obowiązku podatkowego

(art. 101 ust. 2 pkt 1). Jako datę powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień

15 września 2009 r., tj. datę przeprowadzenia pierwszych badań technicznych w kraju. Jednocześnie w celu ustalenia podstawy opodatkowania, określono wartość brutto przedmiotowego pojazdu w oparciu o kwotę widniejącą na fakturze z

27 sierpnia 2009 r. na kwotę 8000 EURO.

W końcowych rozważaniach Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał na przepisy art. 51 § 1, 53 § 1, 53 § 4 Ordynacji Podatkowej definiujące zaległości podatkowej oraz określające zasady naliczania odsetek za zwłokę.

Na powyższą decyzję M. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 233 § 2 Ordynacji Podatkowej poprzez nieusunięcie naruszenia prawa dokonanego przez organ pierwszej instancji, a mianowicie naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin samochodu oraz dowodu z zeznań świadków diagnosty i kolejnych właścicieli auta oraz art. 102 ust. 1 w zw.

z art. 100 ust. 1 u.p.a., a także art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej poprzez zaniechanie ustalenia struktury własnościowej spornego samochodu, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że podatnikiem podatku akcyzowego jest wyłącznie M. W., podczas gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że współwłaścicielami samochodu są M. i A. W. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej.

W uzasadnieniu zarzutów wskazał, że przeprowadzenie dowodu z oględzin spornego pojazdu i z zeznań wnioskowanych świadków było niezbędne w celu stwierdzenia czy doszło do przebudowania przedmiotowego samochodu w sposób uzasadniający zmianę przeznaczenia na ciężarowy. O zasadności przeprowadzenia tych dowodów świadczyły dokumenty urzędowe, niekwestionowane przez organ,

z których wynikało, że samochód został zakwalifikowany do samochodów ciężarowych a w późniejszym czasie jako samochód osobowy. Ponadto w ocenie autora skargi w związku z tym, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że sporny samochód został nabyty do majątku wspólnego małżonków. W takiej sytuacji za podatników podatku akcyzowego musieliby być uznani oboje małżonkowie jako współwłaściciele pojazdu, stosownie do art. 102 ust. 1 w zw. z art. 100 ust.1 u.p.a. Zgodnie z art. 31 kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego zasadą jest, że do wspólności majątkowej małżonków wchodzą przedmioty majątkowe nabyte przez oboje małżonków lub przez jednego z nich

w czasie trwania tej wspólności, a zatem od chwili zawarcia małżeństwa do chwili jego ustania lub do chwili zniesienia wspólności majątkowej w sposób prawem przewidziany. Wyjątki od tej zasady ustawodawca przewidział w art. 33 tej ustawy. Nie ma zatem znaczenia, czy dany składnik majątkowy zostanie nabyty w drodze czynności jednego małżonka, czy też obojga małżonków, albowiem zawsze wchodzi on w skład wspólności majątkowej obojga małżonków. Podkreślono ponadto, że faktura dokumentująca sprzedaż jakiegokolwiek składnika majątkowego nie stanowi czynności prawnej i nie przesądza o stanie własnościowym tego składnika.

W związku z tym nawet jeśli na fakturach obejmujących transakcję sprzedaży samochodu widnieje tylko skarżący, to nie oznacza, że samochód ten nie wchodził w skład majątku wspólnego małżonków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że sąd może wyeliminować z obrotu prawnego jedynie taką decyzję, która narusza prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: ,,ustawy P.p.s.a." Istotnym też z punktu widzenia sądowej kontroli w myśl art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy P.p.s.a. jest, że sąd orzeka w granicach przedłożonych akt sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi.

Spór dotyczy kwestii prawidłowości ustaleń organu w zakresie strony podmiotowej spornego zobowiązania podatkowego oraz kwalifikacji samochodu marki TOYOTA RAV 4 do kodu CN 8703, czego konsekwencją jest opodatkowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia tego samochodu.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozbudowaną argumentację odwołującą się do instytucji prawa rodzinnego i opiekuńczego, a mianowicie skoro skarżący pozostaje w związku małżeńskim, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że sporny samochód został nabyty do majątku wspólnego małżonków. W takiej sytuacji za podatników podatku akcyzowego musieliby być uznani oboje małżonkowie A.

i M. W. jako współwłaściciele pojazdu, stosownie do art. 102 ust. 1 w zw.

z art. 100 ust.1 u.p.a. oraz art. 31 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nawet jeśli na fakturach obejmujących transakcję sprzedaży samochodu widnieje tylko skarżący.

Argumenty te, w ocenie Sądu wbrew oczekiwaniom autora skargi w żadnym razie nie podważają prawidłowości stanowiska organu, że to M. W. jest podatnikiem z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu. Strona skarżąca nie uwzględnia bowiem szeregu istotnych elementów i okoliczności natury prawnej i faktycznej. W tej mierze wyjaśnić należy więc, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą rodzinną czy też cywilną, lecz podatkową. Oznacza to, że stanowisko skarżącego, który poszukuje argumentów dla uzasadnienia jego trafności w przywołanych powyżej instytucjach prawa rodzinnego i opiekuńczego nie może być uznane za trafne. Zwłaszcza, gdy w kontekście wskazanego charakteru sprawy oraz jej istoty podkreślić należy, że mająca w niej zastosowanie ustawa o podatku akcyzowym, w odniesieniu do opisu i kwalifikacji prawnie relewantnych na jej gruncie zdarzeń, czynności, okoliczności i faktów – w rozpoznawanej sprawie rzecz dotyczy akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego - operuje odrębną (autonomiczną) siatką pojęciową. Przesłanką opodatkowania akcyzą samochodu osobowego - stosownie do art. 100 ust. 1 u.p.a - jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast podatnikiem – stosownie do art. ust. 102 1 u.p.a. jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. W świetle powyższej definicji podatnika podatku akcyzowego organ dokonał ustaleń odnośnie podmiotu, który nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy marki TOYOTA RAV 4. W tym zakresie organy powołując art. 102 ust 1 u.p.a, oceniły podnoszone w toku postępowania zarzuty dotyczące struktury własnościowej samochodu. Organ stwierdził, że z dokumentów pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w K., w postaci faktury VAT oraz oświadczenia wprowadzającego pojazd, stroną nabywającą oraz wprowadzającą pojazd był M. W.. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, M. W. jako osoba dokonująca czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu prawidłowo został uznany za podatnika podatku akcyzowego.

Ocenić należy za prawidłowe stanowisko organu w tym zakresie, gdyż zostało ono potwierdzone przede wszystkim fakturą sprzedaży tego samochodu nr 143/09 z dnia 27 sierpnia 2009 r. na rzecz M. W. oraz oświadczeniem wprowadzającego pojazd wydane przez spółkę EGO Cars dla przedsiębiorcy M. W.. Na tym dokumencie tym jest podpis i pieczątka skarżącego z Nr NIP

i Nr Regon, co oznacza, że nabycie samochodu pozostaje w związku z działalnością gospodarczą podatnika. Organy prawidłowo stwierdziły, że podatnikiem podatku akcyzowego jest wyłącznie M. W., który nabył przedmiotowy pojazd jako przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie jak sugeruje w skardze, jako mąż A. W. do majątku wspólnego małżonków. Wskazać należy, że prawidłowość tezy wysuniętej przez organ, że nabycie samochodu pozostaje w związku z działalnością gospodarczą podatnika, potwierdza już sam zakres prowadzonej przez skarżącego działalności wynikający z jej nazwy między innymi: ,,Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych; sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych...".

Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwa w tym zakresie żadnych wątpliwości skutkujących koniecznością dokonywania dodatkowych ustaleń w zakresie podmiotu zobowiązanego do zapłaty określonego przez organ zobowiązania podatkowego. Co istotne sama strona skarżąca wskazuje jedynie na wysokie prawdopodobieństwo, że samochód jest współwłasnością małżonków, co wywodzi z faktu, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim. Choć bezsprzecznie na organie podatkowym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich działań celem właściwego ustalenia stanu faktycznego, to nie można z niego wywodzić nakazu nieograniczonego poszukiwania dowodów mających znaczenie, bez współudziału podatnika, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik. Należy również zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skoro M. W. prowadził samodzielnie działalność gospodarczą to dopiero dochód z tej działalności wchodzi w skład majątkowej wspólności małżeńskiej. Tym samym, skoro w sprawie nie ma podstaw do twierdzenia jakoby nabyty samochód był nabyty wewnątrzwspólnotowo przez oboje małżonków A. i M. W., to nie ma również podstaw dla rozszerzenia kręgu podatników.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 i 4 w zw. z art. 100 ust. 1 u.p.a., a także art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej -poprzez zaniechanie ustalenia struktury własnościowej spornego samochodu jest nieuzasadniony.

Skarżący uczynił przedmiotem zarzutu także ustalenia organu w zakresie kwalifikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703. Sąd poddając kontroli zaskarżoną decyzję i okoliczności podnoszone w tym zakresie w skardze nie dopatrzył się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin samochodu oraz dowodu z zeznań świadków diagnosty i kolejnych właścicieli auta.

Wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja określająca podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W świetle przepisów u.p.a. opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają wyłącznie samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - art. 1 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 u.p.a.

Na mocy art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87. Stosownie do postanowień rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 klasyfikacji dokonuje się w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) według kolejności ich występowania.

Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu istotne są następujące pozycje: 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz 8704: pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Zasadnicze znaczenie miało więc ustalenie czy nabyty przez skarżącego samochód spełniał kryteria klasyfikacyjne z pozycji

CN 8703 (samochód osobowy), jak twierdzi organ czy też z pozycji CN 8704 (samochód ciężarowy), jak podnosi strona.

Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 i 8704 klasyfikacja pojazdów do jednej z tych pozycji zależy od tzw. "zasadniczego przeznaczenia tych pojazdów", a więc takiego, które jest im właściwe. O takim przeznaczeniu muszą świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. Pomocnicze znaczenie przy ustalaniu właściwej pozycji CN mają wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. z 2006 r. nr 86, poz. 880) oraz Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich z 30 maja 2008 r.

(2008/C 133/01). Noty te w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Jakkolwiek noty wyjaśniające nie mają mocy wiążącej i charakteru podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to stanowią dla klasyfikacji towaru w CN wskazówki, które w istotny sposób przyczyniają się do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji CN.

Zdaniem Sądu, stanowisko organu, zgodnie z którym sporny przedmiotowy pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu CN 8703 należy zaakceptować. Ustalone przez organy cechy samochodu dowodzą bowiem, że zasadniczą jego funkcją użytkową jest przewóz osób. Na potwierdzenie, że sporny samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazał na konkretne środki

i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi kierował się dokonując oceny dowodów. Teza o zasadniczym przeznaczeniu spornego samochodu do przewozu osób została w wystarczający sposób udowodniona w toku postępowania podatkowego, bez potrzeby przeprowadzenia uzupełniających dowodów. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oparto głównie o pismo dealera Toyoty Motor Poland Company Limited sp. z o.o. z dnia 13 czerwca 2011 r. informujące, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód przeznaczony do przewozu osób z dostępną ilością miejsc pięć wraz z kierowcą. Pojazd posiadał unijną homologację o kategorii M1 na podstawie której należało zaklasyfikować go do kodu CN 8703, czyli pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Taki sam opis wyposażenia samochodu potwierdza treść zagranicznego dowodu rejestracyjnego pojazdu wystawiony przez Królestwo B.. W dokumencie tym wskazano, że rejestracji podlegał pojazd wielofunkcyjny kategorii M1 z ilością miejsc siedzących 5. Potwierdzeniem powyższych faktów jest także dowód z dokumentu identyfikacyjnego Stacji Kontroli Pojazdów w K., z którego wynikało, że w momencie prowadzonych pierwszych badań technicznych w kraju jak i kolejnych rejestracji pojazdu w Polsce samochód posiadał pięć miejsc siedzących.

W oparciu o wyżej omawianie dowody Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że pojazd był zarejestrowany na terenie B. jako pojazd wielofunkcyjny posiadający 5 miejsc siedzących i nie zmienił swojej konstrukcji w późniejszym okresie, co wskazywało na zasadnicze przeznaczenie jako pojazdu do przewozu osób.

Prawidłowy jest zatem wniosek organu w zakresie kwalifikacji spornego samochodu. Skoro przedmiotowy samochód wyprodukowano z przeznaczeniem do przewozu osób - jako osobowy (taką posiadał funkcję użytkową), to taki był zamiar producenta i świadczy o tym na pewno wygląd jego wnętrza i wyposażenie -

5 miejsc. Faktu takiego wyposażenia samochodu skarżący na żadnym etapie postępowania nie podważył.

Zdaniem Sądu wnioski co do kwalifikacji przedmiotowego samochodu do kodu NC 8703 są wynikiem prawidłowo i w wystarczającym zakresie przeprowadzonego postępowanie podatkowego. Wprawdzie przeznaczenie nadane pojazdowi przez jego producenta nie jest niezmienne to jednak aby je zmienić i dostosować pojazd zasadniczo do przewozu towarów, mając na uwadze noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, należało by dokonać jego głębokiej modyfikacji.

W przedmiotowym stanie faktycznym takiej modyfikacji nie stwierdzono. Oznacza to, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego sporny samochód posiadał cechy wskazujące na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, a w konsekwencji kwalifikację do pozycji 8703 CN.

Organ przeprowadził postępowanie dowodowe nie naruszając – wbrew zarzutom skargi - przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, mimo że nie przeprowadził dowodu z oględzin spornego pojazdu oraz z wyjaśnień aktualnego właściciela L. O.. Z korespondencji Naczelnika Urzędu Celnego w Rybniku wynika, że dwukrotnie wyznaczane terminy ww. czynności procesowych nie doszły do skutku, bowiem L. O. nie podjęła awizowanej przesyłki. Zatem z przyczyn niezależnych od organu nie został przeprowadzony dowód z oględzin

i z wyjaśnień właściciela. Jednakże wystarczającą podstawą faktyczną podjętego rozstrzygnięcia były fakty wynikające z zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a dotyczące fabrycznego wyposażenia samochodu na dzień jego nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Podsumowując, zdaniem Sądu, organ dokonując ustaleń zarówno w zakresie przedmiotu jak i podmiotu opodatkowania prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe bez naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyniki tej oceny zostały też przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.