Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 95/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N. i M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. -


UZASADNIENIE

II SA/Łd 95/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...](znak: [...]), wydaną na podstawie przepisów art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i wydał M. i J. N. pozwolenie na budowę wiaty garażowej dla samochodu osobowego, o powierzchni zabudowy 33,46 m2, powierzchni użytkowej 33,42 m2, kubaturze 40 m3, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 3 w obrębie 11 położonej w T. przy ul. A 39.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i J. M., będący właścicielami działki sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji.

W odwołaniu J. i J. M. wskazali, że kilkakrotnie składali sprzeciw i podważali budowę spornej wiaty garażowej, a pomimo to została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Odwołujący się zaznaczyli, że M. N. nie powinien mieć zgodnie z planem wjazdu, garażu i budynku gospodarczego wzdłuż granicy z ich posesją, lecz po przeciwnej stronie - od ulicy A 37. Podali także, iż budynek ich wraz z werandą istnieje i jest zagospodarowany od 30 lat i nigdy nie powodowało to żadnych interwencji i zatargów z sąsiadami. Zdaniem odwołujących się planowana inwestycja nie będzie wiatą garażową; wysokość i długość obiektu oraz ciągłe naprawianie samochodów na terenie posesji inwestorów wskazuje, że zbudowany zostanie warsztat samochodowy. W wiacie garażowej, która ma znajdować się w odległości 0,5 m od budynku odwołujących się, mogą być przetrzymywane materiały łatwopalne jak benzyna, oleje, smary, co będzie powodować zagrożenie życia i mienia. Sytuacja taka spowoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych. Nadto zrealizowanie inwestycji umożliwi inwestorom swobodne wchodzenie do mieszkania J. i J. M.

Zdaniem odwołujących się decyzja udzielająca pozwolenia na realizację inwestycji w takich warunkach jest nie tylko sprzeczna z prawem, ale i z zasadami współżycia społecznego.

Odwołujący się podnieśli, że na rozprawie administracyjnej w dniu 15 lipca 2002 r. nie mieli możliwości obrony swoich racji; natomiast w następnych rozprawach nie uczestniczyli ze względu na stan zdrowia lub uznali stawiennictwo za bezcelowe, ponieważ i tak by nie słuchano tego co mieli do przekazania.

Ponadto J. i J. M. podali, że zostali pominięci w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.

Decyzją z dnia [...], znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że odwołujący się kwestionują projektowane usytuowanie budynku powołując się na naruszenie przepisów w sprawie sytuowania budynków na działkach budowlanych. Wojewoda [...] wskazał, że w świetle przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem ust. 10 oraz § 271 ust. 12 pkt l, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, gdy przylegał on będzie do istniejącego budynku całą długością swojej ściany. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w przepisie § 232 ust. 4 i 5.

W przedmiotowej sprawie inwestor zamierza budować wiatę garażową. Wiata ta zaprojektowana została na działce w wolnej przestrzeni między budynkiem mieszkalnym inwestora i istniejącym garażem. Zdaniem organu odwoławczego ściany tych budynków spełniają role przegród budowlanych przy budynku wiaty, a zatem w świetle przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106 poz., 1126 ze zm.) tak zaprojektowany budynek wiaty zaliczyć należy do budynków. Wobec tego w sprawie powyższej ma zastosowanie przepis § 12 ust. 6 dotyczący sytuowania budynków przy granicy działki. Inwestor może wystąpić do organu nadzoru budowlanego w sprawie zbadania usytuowania budynku mieszkalnego na działce sąsiada z otworami okiennymi w ścianie od strony granicy, odsuniętego 50 cm od granicy działki. Ma to o tyle znaczenie w sprawie, że doprowadzenie budynku sąsiada do stanu zgodnego z przepisami pozwoli na zrealizowanie projektowanego przedsięwzięcia.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J. i M. N. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Inwestorzy podali, że przyczyną uchylenia decyzji Starosty T. z dnia [...] było przyjęcie przez organ odwoławczy, że wiata, która posiada tylko słupy stalowe z rur oraz dach lekki z profili stalowych z pokryciem blachą trapezową, jest budynkiem. Według przepisu art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego budynek to taki obiekt budowlany, który poza fundamentami i dachem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zatem zdaniem skarżących, budynek winien posiadać poza fundamentami i dachem co najmniej jeszcze ściany. Faktem jest, że projektowana wiata przylegać będzie do ściany budynku gospodarczego, ale nie oznacza to, że ściana ta jest elementem wiaty, jak przyjmuje organ odwoławczy. Przedmiotowa wiata nie jest zatem budynkiem, lecz obiektem budowlanym, do którego nie odnoszą się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto skarżący wskazali, że dziwnym wydaje się podpowiadanie, że "inwestor może wystąpić do nadzoru organu budowlanego w sprawie zbadania usytuowania budynku mieszkalnego na działce sąsiada z otworami okiennymi w ścianie od strony granicy odsuniętego 50 cm od granicy działki", kiedy Starostwo Powiatowe w T. pismem z dnia 13 grudnia 2002 r. przekazało już informację w tej sprawie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T., który podjął stosowne działania. Skarżący podali, że w dniu 8 stycznia 2003 r. przeprowadzone zostały oględziny i sporządzono protokół z oględzin.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu decyzji.

Ustosunkowując się do skargi Wojewoda [...] stwierdził, że zarzuty w niej zawarte nie dają podstaw do zmiany zajętego stanowiska. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący zamierzają wybudować wiatę garażową przy granicy działki sąsiada J. i J. M., na której to działce istnieje budynek mieszkalny oddalony 0,5 m od granicy, z otworami okiennymi w ścianie. Nie można podzielić poglądu skarżących, że do budynku wiaty nie mają zastosowania przepisy zawarte w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), skoro przepisy te nie mają zastosowania tylko do budynków i budowli podziemnych (§ 12 ust. 8).

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 18 listopada 2004 roku pełnomocnik uczestnika postępowania J. M. – adw. B. B. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż postępowanie dotyczące budynku małż. M. zostało ostatecznie zakończone. [...] Wojewódzki Inspektor Budowlany w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] nakazującą J. i J. M. zamurowanie trzech otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] umorzył na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie w sprawie przebudowy w budynku mieszkalnym małż. M. ściany przygranicznej od strony granicy z działką M. i J. N. z uwagi na legalność budowy. Pełnomocnik uczestnika postępowania – adw. B. B. oświadczyła, iż powyższa decyzja organu I instancji jest ostateczna – żadna ze stron nie złożyła od niej odwołania.

Pełnomocnik uczestnika postępowania – adw. B. B. złożyła na rozprawie powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy .

Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym względów celowości i słuszności.

W tym świetle skarga nie jest zasadna, ponieważ Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 powołanej na wstępie ustawy.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza art. 138 ( 2 k.p.a.

Organ I instancji - jak wynika z akt administracyjnych - nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Nie może być zatem uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności objętych hipotezą przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie, a więc okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Postępowanie administracyjne prowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej winno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.

Przedmiotem postępowania administracyjnego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 k.p.a.).

Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. organ II instancji wydaje decyzję, w której po pierwsze: utrzymuje zaskarżoną decyzję (pkt 1), albo po drugie: uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji (pkt 2) albo po trzecie: umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3).

Organ odwoławczy może również z mocy art. 138 § 2 k.p.a. wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy zachodzą przesłanki, o jakich mowa w tym przepisie tj. gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Decyzja kasacyjna jest wydawana zatem wtedy, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Sytuacja ta ma miejsce wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego bądź przeprowadził je w nieznacznej części albo zaistniała konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ze względu na zmianę stanu faktycznego.

Jeżeli więc organ odwoławczy ma wątpliwości co do stanu faktycznego i stwierdza potrzebę przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części to wówczas zachodzą przesłanki wydania decyzji kasacyjnej.

Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 stycznia 1997 roku, III ZP 5/96, w przeciwieństwie do decyzji organu odwoławczego określonych w art. 138 § 1 k.p.a., który nie ustanawia przesłanek ich wydania, organ może decyzję kasacyjną, o której mowa w art. 138 § 2, wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w zdaniu pierwszym in fine tego ostatniego przepisu, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 Kodeksu, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego. Kompetencja organu odwoławczego do podejmowania decyzji kasacyjnych jest zatem wyraźnie ograniczona przesłankami ustawowymi, chociaż sposób ich sformułowania w tekście przepisu pozostawia organowi drugiej instancji pewien margines swobody przy ocenie, czy w konkretnym stanie faktycznym sprawy przesłanki te istotnie wystąpiły (por. OSNAPiUS 1997, Nr 15, poz. 262).

Organ odwoławczy stosując przepis art. 138 § 2 powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, a nadto wyjaśnić, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a. Właściwy sens przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego można bowiem wydobyć jedynie w zestawieniu ze znaczeniem przepisu art. 136, skoro wady postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji mogą być tego rodzaju, że organ odwoławczy usunie je przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego albo przez przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ I instancji udzielając M. i J. N. pozwolenia na budowę wiaty garażowej nie wyjaśnił i nie rozważył należycie sprawy, co stanowi obrazę art. 7 i art. 77 k.p.a.

Nadto decyzja organu I instancji nie posiada jakiegokolwiek uzasadnienia wbrew wymogom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym nie znane są motywy, jakimi kierował się organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie.

Przypomnieć należy, że od uzasadnienia decyzji można odstąpić, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron (...) - art. 107 ( 4 k.p.a. Organ I instancji zdaje się nie zauważać, że w niniejszej sprawie J. i J. M. w licznych pismach złożonych w toku postępowania administracyjnego zgłosili określone zastrzeżenia odnośnie budowy przedmiotowej wiaty, w szczególności dotyczące niedopuszczalnego usytuowania wiaty w odległości około 0,5 m od granicy działki i ich budynku mieszkalnego z oknami od strony tejże granicy, pogorszenia warunków użytkowych i zdrowotnych. W tej sytuacji zachodziła konieczność wyjaśnienia podniesionych kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie: czy zachodzi możliwość udzielenia pozwolenia na budowę spornej wiaty w tak bliskiej odległości od granicy i budynku mieszkalnego J. i J. M. i po drugie, czy takie usytuowanie projektowanej wiaty nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych, a zatem, czy spełnione zostały wymogi w zakresie ochrony osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

W myśl art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących w szczególności: bezpieczeństwa pożarowego, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6, obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas.

Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury.

Przedmiotowa wiata garażowa stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem znajdują do niej zastosowanie przepisy ustawy i odpowiednie przepisy wykonawcze. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. /art. 7ust. 1 pkt 1 i 2 /.

Na mocy delegacji ustawowej / art. 7 ust. 2 / Minister Infrastruktury wydał w dniu 12 kwietnia 2002 r. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 )- obowiązujące od dnia 16 grudnia 2002 roku.

W rozdziale 10 "Garaże dla samochodów osobowych" Działu III uregulowano kwestie dotyczące garaży, zarówno zamkniętych jak i otwartych a wynika to w szczególności z brzmienia § 102 rozporządzenia. Według tegoż przepisu garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu może stanowić garaż zamknięty - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garaż otwarty - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi.

Wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego garaży przewidziano w Rozdziale 8 "Wymagania przeciwpożarowe dla garaży "Działu VI - Bezpieczeństwo pożarowe.

Stosownie do § 274 ust. 1 rozporządzenia wymagania przeciwpożarowe, określone w tym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych i otwartych, o których mowa w § 102-108. W przypadku, gdy przepis rozporządzenia nie określa rodzaju garażu, należy rozumieć, zgodnie nakazem zawartym w ust. 2, że dotyczy on garaży zamkniętych i otwartych.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na § 330 rozporządzenia, zawarty w Dziale XI "Przepisy przejściowe i końcowe" określający zakres stosowania przepisów powyższego rozporządzenia.

Podobne uregulowania zawierało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t. j. Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz.140 ze zm.).

W Rozdziale 3 "Miejsca postojowe dla samochodów" Działu II - Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej uregulowano kwestie dotyczące miejsc postojowych, zaś w Rozdziale 10 "Garaże dla samochodów osobowych" kwestie dotyczące garaży.

Paragraf 102 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 roku stanowi o garażach do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych w budynku, stanowiącym samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, z zewnętrzną obudową pełną, częściową lub ażurową.

Dział VI – Bezpieczeństwo pożarowe w Rozdziale 8 "Wymagania szczególne dotyczące garaży" rozróżnia garaże otwarte /§ 275/ i garaże zamknięte /§ 276/.

Przedmiotowa wiata garażowa na samochód osobowy według projektu o wymiarach 8,40m x 3,65 do 4,40m i wysokości max. 2,60m ma służyć do przechowywania samochodu osobowego, a zatem niezbędne jest rozważenie niniejszej sprawy w aspekcie przepisów Prawa budowlanego i odpowiednich przepisów wykonawczych.

W rozważanej sprawie zachodzi sprzeczność interesów stron, a zatem organ I instancji nie był władny odstąpić od uzasadnienia decyzji traktując sprawę wyłącznie jako uwzględnienie żądania M. i J. N.

Z powyższych względów oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza art. 138 ( 2 k.p.a. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest zbyt lakoniczne lecz w ostatecznym rozrachunku zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) skargę oddalił.