Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 430/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę 1 skarżącego
odrzucono skargę 1 skarżącego
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt. 3, 73 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Janusz Bociąga Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi H. N. i A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy I. oddala skargę A. S.; II. odrzuca skargę H. N..


UZASADNIENIE

Uzasadnienie wyroku w zakresie punktu I

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].12.2017 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.2017.1332 z późn. zm.) wniósł po rozpoznaniu wniosku z dnia 27.10.2017 r. sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez H. N. i A. S. wspólników spółki cywilnej [...] S.C. H. N., A. S. budowy tymczasowego obiektu budowlanego, nietrwale związanego z gruntem; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia [...].11.2017 r. wezwano do uzupełnienia zgłoszenia poprzez złożenie dodatkowych dokumentów. W dniu 28.11.2017 r. inwestor przedłożył uzupełnienie do przedmiotowej sprawy. Ustalono, że zakresem zgłoszenia objęto roboty budowlane polegające na budowie tymczasowego obiektu budowlanego, niezwiązanego trwale z gruntem przy ul. [...] w K.. Zgodnie z dostarczoną dokumentacją, zgłaszany obiekt tymczasowy postawiony na okres od 17.11.2017 r. do 17.05.2018 r., to kiosk handlowy niepołączony trwale z gruntem. W trakcie procedowania zgłoszenia, celem potwierdzenia faktu, że w miejscu, w którym dokonano zgłoszenia taki obiekt nie istnieje, w dniu [...].11.2017 r. oraz [...].11.2017 r. dokonano sprawdzenia w terenie przy ul. [...] w K.. Ustalono, że na działce nr [...] obr. [...], w miejscu wskazanym w dokumentacji już rozpoczęto budowę obiektu o takim wyglądzie i geometrii jak obiekt zaprojektowany i przedstawiony na rysunkach dołączonych w uzupełnieniu do zgłoszenia, a zatem zgłaszany obiekt jest w trakcie budowy; wykonano fotografie dokumentujące powyższe. Przytaczając stosowne przepisy ustawy Prawo budowlane organ I instancji stwierdził, że do rozpoczęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli organ nie wniesie sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia; termin ten ulega przerwaniu w przypadku nałożenia przez organ postanowieniem obowiązku uzupełnienia dokumentów we wskazanym terminie. Organ I instancji uznał, że w rozpatrywanej sprawie wymóg ten nie został spełniony, ponieważ inwestor rozpoczął roboty budowlane zanim zgłoszenie zostało przyjęte, zatem zastosowanie ma art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Od powyższej decyzji H. N. i A. S. wnieśli odwołanie, stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 oraz art. 10 K.p.a. Podważyli ustalenia organu I instancji, dotyczące faktu istnienia kiosku podczas sprawdzenia dokonanego w dniach: [...] i [...].11.2017 r., informując, że w tych dniach były na działce składowane prefabrykaty kiosków handlowych z gotowym szyldem ogólnopolskiej sieci handlowej. Ponadto stwierdzili, że w postanowieniu organ I instancji podał, że wskazana działka w bazie organu nie istnieje, nie można więc ustalić na nieistniejącej działce istnienie jakiegokolwiek obiektu. O numerze działki, obrębie i wyglądzie elewacji obiektu - organ uzyskał informację dopiero po tym jak rzekomo dokonał dokumentacji fotograficznej.

Wojewoda decyzją z dnia [...].01.2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w decyzji organu I instancji. Wskazał, że zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, niezwiązanego z gruntem, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna oraz notatki służbowe, sporządzone przez pracownika organu I instancji, z których wynika, że w dniach: [...] i [...].11.2017 r. dokonano sprawdzenia w terenie i stwierdzono, że na działce przy ul. [...] (w lokalizacji wskazanej we wniosku i dokumentacji zgłoszenia) rozpoczęto budowę obiektu. Biorąc pod uwagę uzupełnione materiały, dołączone do zgłoszenia, organ odwoławczy uznał, że budowany obiekt jest tożsamy z tym, którego dotyczy zgłoszenie. Organ odwoławczy ustalił, że zgłoszenie wpłynęło do organu I instancji 27.10.2017 r.; postanowienie nakładające na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wydane zostało [...].11.2017; uzupełnienia zgłoszenia dokonano 28.11.2017 r. a decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wydana [...].12.2017 r. Biorąc pod art. 30 ust. 5d ww. ustawy, skarżona decyzja została wydana z zachowaniem ustawowego terminu.

W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że przez rozpoczęcie robot budowlanych inwestor naruszył przepis zawarty w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy. Wprawdzie organ I instancji powołał w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ale w uzasadnieniu podał prawidłową argumentację, konkludując, że wniesienie sprzeciwu zostało spowodowane tym, że nie został zachowany wymóg zawarty w przepisie ar. 30 ust. 5 ww. ustawy, ponieważ inwestor rozpoczął roboty budowlane zanim zgłoszenie zostało przyjęte.

Odnosząc się do treści odwołania, że w ww. dniach na działce składowane były prefabrykaty kiosków handlowych, organ odwoławczy stwierdził, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna nie potwierdza tej informacji. Na zdjęciach jest widoczny gotowy obiekt z szyldem firmowym.

W odniesieniu do zarzutu, że organ I instancji ustalił istnienie obiektu na nieistniejącej działce wojewoda wyjaśnił, że poza numerem działki (w istocie nieprawidłowym) w zgłoszeniu podany został również adres działki objętej zgłoszeniem: ul. [...]. Ta informacja umożliwiła organowi I instancji identyfikację działki, której dotyczyło zgłoszenie.

W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. jest bezzasadny, albowiem specyfika "procedury zgłoszeniowej" polega na tym, że nie występuje w niej klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robot budowlanych. Przewidziana przez ustawodawcę dla sprzeciwu forma decyzji administracyjnej przesądza o tym, że dopiero od momentu jego wniesienia w sprawie toczy się postępowanie administracyjne, podlegające w pełni regułom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji nie naruszył art. 10 K.p.a., bowiem nie ma on zastosowania w omawianej sprawie.

Na marginesie organ II instancji zauważył, że w postanowieniu z [...].11.2017 r., którym nałożono na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, m. in. w punkcie 5 wezwano o udzielenie informacji, że w miejscu, w którym zgłoszono budowę tymczasowego obiektu budowlanego (kiosk handlowy) - taki obiekt nie istnieje (nie rozpoczęto również jego budowy). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przedłożył odrębnie sporządzone informacje od wnioskodawców datowane na 5.11.2017 r., z których wynika, że zgodnie z zapisem art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawo budowlane w miejscu, w którym zgłoszono budowę nie istnieje tymczasowy obiekt budowlany w postaci kiosku, ani nie została rozpoczęta jego budowa. Powyższe wskazuje, że inwestorzy mieli świadomość, że ta kwestia podlega badaniu przez organ I instancji.

H. N. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie odwołania mimo tego, że zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana z nasuszeniem przepisów:

1) art. 7, 77, 80, 107 § 3 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed aktem stosowania prawa,

2) art. 6, 7, 10, 77 § 1, 79, 80 i 81 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na:

. przeprowadzeniu przez organ I instancji w dniach [...] i [...].11.2017 r. oględzin, potwierdzonych notatką służbową i dokumentacją fotograficzną z tego dnia przy braku uprzedniego zawiadomienia skarżącego o planowanym terminie przeprowadzenia tej czynności i pozbawienie skarżących prawa uczestniczenia w tej czynności,

. pozbawieniu skarżących prawa udziału w każdym stadium postępowania, a także pozbawienie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia skarżących o fakcie zebrania materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim, wypowiedzenia się co do jego treści oraz złożenia oświadczeń lub wniosków dowodowych,

. uznaniu za udowodnione okoliczności, co do których skarżący nie mieli możliwości wypowiedzenia się; oparcie ustaleń faktycznych na jednostronnie sporządzonych przez organ I instancji notatkach służbowych, których treść nie była skarżącym znana, zaś skarżący nie byli informowany o terminie czynności oględzin, z których sporządzona została notatka służbowa

- i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 K.p.a. nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów Państwa, jak również naruszenie wyrażonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy,

3) stanowiący konsekwencję uchybień jak w ustępach poprzedzających błąd w istotnych ustaleniach leży u podstaw wydanego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że inwestor rozpoczął roboty budowlane zanim zgłoszenie zostało przyjęte, zatem zastosowanie ma art. 30 ust. 6pkt. 3 ustawy Prawo budowlane,

4) art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezasadne zastosowanie pomimo tego, że wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego lub innych przepisów,

5) i w konsekwencji powyższego także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego postąpienia.

W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody odpowiadała prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia. Należy zaznaczyć, że merytoryczna kontrola decyzji była możliwa jedynie w związku ze skutecznie wniesioną skargą przez A. S.. Skarga H. N., z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w postaci braku własnoręcznego podpisu została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o czym orzeczono w punkcie II wyroku (zostało sporządzone osobne uzasadnienie).

Decyzją z [...].01.2018 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...].12.2017 r., którą organ I instancji wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez H. N. i A. S. wspólników spółki cywilnej [...] S.C. H. N., A. S. budowy tymczasowego obiektu budowlanego, nietrwale związanego z gruntem na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw. Podstawę prawną dla takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.2017.1332 z późn. zm.), w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 (tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu) w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zważyć trzeba, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Omawiana przesłanka do wniesienia sprzeciwu jest samodzielną podstawą prawną do wydania decyzji w tym zakresie.

Jak wynika z materiału sprawy w piśmie z 25.09.2017 r. skarżący dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. tymczasowego obiektu budowlanego w kiosku handlowego nietrwale związanego z gruntem. W zgłoszeniu skarżący określili przewidywany termin rozpoczęcia robót na dzień 17.11.2017 r. W związku z faktem, że zgłoszenie zawierało oczywiste braki postanowieniem z dnia [...].11.2017 r. Prezydent Miasta K. nałożył na wnioskodawców obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wyszczególnione w orzeczeniu dokumenty, wzywając między innymi do oznaczenia lokalizacji zgłaszanego obiektu budowlanego na kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego wraz z wymiarami jak również oświadczenie inwestorów, że w miejscu w którym zgłoszono budowę nie istnieje taki tymczasowy obiekt budowlany, ani też nie rozpoczęto jego budowy. Uzupełnienie zgłoszenia wpłynęło do organu w dniu 28 listopada 2017 r.

Jednocześnie w wyniku podjętych czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniach [...].11.2017 r. i [...].11.2017 r. organ ustalił, że w miejscu w którym planowane jest postawienie obiektu budowalnego tymczasowego taki obiekt istnieje. Do sporządzonych notatek służbowych dołączono zdjęcia na których widnieje kiosk w czasie jego montażu (sprawdzenie z [...]11.2017 r.) oraz już po jego zakończeniu (sprawdzenie z [...].11.2017 r.). Porównanie materiału fotograficznego z dokumentami przedłożonymi przez inwestorów, w szczególności usytuowaniem planowanego obiektu na mapie (k. 24 a.a.) pozwala na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku, że inwestycja przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany została zrealizowana. Z tego powodu nie budzi wątpliwości Sądu zasadność zgłoszonego sprzeciwu. Zarazem brak jest możliwości uwzględnienia argumentacji skarżącego. Należy zwrócić przy tym uwagę, że wywody skargi cechuje pewna niekonsekwencja. Z jednej strony bowiem wskazuje się, że w dniach w których dokonano sprawdzenia na terenie inwestycji były tymczasowo składowane prefabrykaty kiosków handlowych z gotowym szyldem, z drugiej skarżący poddaje pod wątpliwość, czy wykonana dokumentacja fotograficzna "dotyczy właściwej nieruchomości" skoro w zgłoszeniu został błędnie wskazany numer działki a brak ten został uzupełniony dopiero w dniu 28.11.2017r. W związku z tym należy wskazać, że mimo wadliwego oznaczenia numeru działki, w zgłoszeniu został wskazany adres działki na której planowano inwestycję, co umożliwiało jednoznaczną identyfikację nieruchomości. Z kolei tłumaczenie, że na terenie nieruchomości w dacie kontroli były jedynie składowane prefabrykaty kiosków pozostaje w jawnej sprzeczności z tym co przedstawiają wykonane fotografie. W szczególności trzeba podnieść, że w dniu [...].11.2017 r. zdjęcia dokumentują trwające prace montażowe. Na zdjęciach widoczni są pracownicy, teren inwestycji został też odpowiednio zabezpieczony. W tej sytuacji nie można dać wiary wyjaśnieniom o "składowaniu materiałów". Zwłaszcza, że na zdjęciach z [...].11.2017 r. widnieje ukończony już kiosk.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego A. S. w kwestii naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności naruszenia art. 10 K.p.a. oraz przeprowadzenie oględzin potwierdzonych notatką służbową i dokumentacją fotograficzną przy braku uprzedniego zawiadomienia skarżącego o planowanym terminie przeprowadzenia tej czynności i pozbawienia go prawa uczestniczenia w nim należy stwierdzić co następuje.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jak i w literaturze prawniczej ukształtował się pogląd, że zgłoszenie właściwemu w sprawach architektoniczno-budowlanych przez inwestora zamiaru realizacji określonej budowy nie podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, a jest jedynie sformalizowaną czynnością administracyjną (oświadczeniem danego podmiotu, że zamierza realizować określone przedsięwzięcie budowlane). Zasadniczo zamierzeniem ustawodawcy było, aby inwestor mógł szybko realizować inwestycję. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami Kpa, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie - Prawo budowlane (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i to tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji.

Z dniem 1.07.2017 r. weszła jednak w życie nowelizacja przepisów K.p.a. dokonana ustawą z 7.04.2017 r. w sprawie zmiany ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935 – dalej jako: ustawa zmieniająca). Wprowadziła ona istotne zmiany do K.p.a., m.in. poprzez dodanie Rozdziału 8a "Milczące załatwienie sprawy". W art. 122a § 1 K.p.a. ustawodawca wskazał, że sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, doprecyzowując jednocześnie w § 2 pkt 2, że sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Nie ulega wątpliwości, że decydując o uregulowaniu na gruncie K.p.a. "Milczącego załatwienia sprawy", ustawodawca miał na względzie m.in. właśnie przepis art. 30 Prawa budowlanego. Dodanie rozdziału 8a i wprowadzenie do katalogu prawnych form załatwienia sprawy administracyjnej milczącego załatwienia sprawy oznacza, że obecnie do spraw załatwianych w sposób milczący również stosuje się przepisy kodeksu, jakkolwiek z pewnymi odrębnościami uzasadnionymi koniecznością zakończenia sprawy w określonym terminie. Art. 122d § 1 K.p.a. wprost nakazuje niestosowanie w tych sprawach przepisów art. 10 i 79a K.p.a. Wyłączenie to ma charakter bezwarunkowy i bezwzględny. Zarzut skarżącego dotyczący wydania decyzji bez uprzedniego zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim, wypowiedzenia się co do jego treści oraz złożenia oświadczeń lub wniosków dowodowych nie może więc zostać uwzględniony.

Wprowadzenie omawianej regulacji do kodeksu postępowania administracyjnego nie zmienia faktu, że w dalszym ciągu załatwienie sprawy milcząco bądź wniesieniem sprzeciwu służy przyspieszeniu i uproszczeniu postępowania. Podkreślenia wymaga również, że procedowanie w zakresie zgłoszenia zostało w sposób kompleksowy uregulowane w ustawie Prawo budowalne, w art. 30, a także dalszych przepisach ustawy. W pierwszej kolejności znajdą więc zastosowanie przepisy prawa budowlanego, jako przepisy ustawy szczególnej w stosunku do kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. W orzecznictwie jednolicie prezentowane jest stanowisko, że czynności kontrolne w rozumieniu art. 81 ust. 4 nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą w art. 79 K.p.a. Nie mają w związku z tym do nich zastosowania wymagania stawiane czynnościom dowodowym, w także określony w art. 79 § 1 K.p.a. wymóg zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności (por. wyrok NSA z 8.03.2018 r., sygn. akt II OSK 1231/16, wyrok NSA z 15.12.2010 r., sygn. akt II OSK 1939/09; wyrok NSA z 11.03.2011 r., sygn. akt II OSK 458/10; wyrok NSA z 13.03.2014 r., sygn. akt II OSK 2515/12; wyrok NSA z 24.01.2017 r., sygn. akt II OSK 1100/15). W świetle powyższego w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone oględziny o których mowa w art. 79 K.p.a., a jedynie czynności kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, które cechuje znaczne odformalizowanie. Udział skarżącego w tej czynności nie był niezbędny. Jednocześnie należy stwierdzić, że z mocy art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wyniki czynności kontrolnych powinny znaleźć odzwierciedlenie w protokole. Wadliwe było więc poprzestanie przez organ I instancji na sporządzeniu notatki służbowej. W ocenie Sądu uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustalenie istnienia obiektu tymczasowego w miejscu w którym zaplanowano realizację inwestycji wskazanej w zgłoszeniu w kontekście zgromadzonej dokumentacji fotograficznej nie budzi bowiem żadnych wątpliwości. Taki stan rzeczy świadczy o prawidłowości decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. S..

Uzasadnienie wyroku w zakresie punktu II

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].12.2017 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.2017.1332 z późn. zm.) wniósł po rozpoznaniu wniosku z dnia 27.10.2017 r. sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez H. N. i A. S. wspólników spółki cywilnej [...] S.C. H. N., A. S. budowy tymczasowego obiektu budowlanego, nietrwale związanego z gruntem; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania H. N. i A. S. decyzją z dnia [...].01.2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

H. N. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Zarządzeniem referendarza sądowego z 10.04.2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie złożonej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została podwójnie awizowana w dniach: 26.04.2018 r. i 7.05.2018 r. Zgodnie z art. 73 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznano, że doręczenie miało miejsce w dniu 10.05.2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi upływał z dniem 17.05.2018 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.