Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 540/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.1, art.3,art.119 pkt 2,art.134 par.1,art.145 par.1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.76 ust.1 i ust.2 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art.47,art.51 par.1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 1040
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" Starosta B. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c w zw. z art. 76 ust.1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity na dzień wydania decyzji - Dz.U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm., dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia), orzekł o obowiązku zwrotu przez H. P. (dalej jako: strona lub skarżący) nienależnie pobranego zasiłku w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w kwocie 2136,60 zł. Powyższa decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji w związku z uchyleniem uprzednio wydanego rozstrzygnięcia z "[...]"przez Wojewodę "[...]" (dalej jako: Wojewoda lub organ II instancji) orzeczeniem z "[...]" i przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że strona była zatrudniona w Urzędzie Gminy W. (dalej jako: zakład pracy) od 1 grudnia 1996 r. do 28 lutego 2019 r. w wymiarze 1 etatu, a stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia przez pracodawcę na skutek likwidacji stanowiska pracy z powodu reorganizacji zakładu pracy. Decyzją organu I instancji z "[...]" uznano stronę za osobę bezrobotną z dniem 29 marca 2019 r., a następnie decyzją z "[...]" przyznano stronie prawo do zasiłku od 29 marca 2019 r. do 27 marca 2020 r. w wysokości 1017,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku a od 27 czerwca 2019 r. w wysokości 798,90 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Zasiłek dla bezrobotnych został stronie wypłacony za okres od 29 marca 2019 r. do 31 maja 2019 r. W dniu 19 czerwca 2019 r. strona poinformowała, że na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 14 czerwca 2019 r. została przywrócona do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko i w związku z tym, od 1 marca 2019 r. strona podlega jako pracownik ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w zakładzie pracy. Natomiast 12 lipca 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z zakładu pracy informujące, że 3 lipca 2019 r. stronie, w związku z przywróceniem do pracy, zostało wypłacone jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w okresie od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r. Organ I instancji stwierdził, że na dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, tj. 29 marca 2019 r., strona nie spełniała przesłanek do uznania za osobę bezrobotną, bowiem od 1 marca 2019 r. podlega jako pracownik ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu. Jednocześnie wskazano, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia osoba bezrobotna oznacza osobę niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym, organ I instancji decyzją z "[...]" uchylił swoje decyzje z "[...]" w sprawie uznania strony z dniem 29 marca 2019 r. za osobę bezrobotną oraz z "[...]" w sprawie przyznania stronie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od 29 marca 2019 r. i orzekł o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 29 marca 2019 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od 29 marca 2019 r. Na powyższą decyzję strona złożyła odwołanie do Wojewody, który decyzją z "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie organ I instancji uznał, że świadczenie wypłacone stronie za okres od 29 marca 2019 r. do 31 maja 2019 r. w kwocie 2136,60 zł było świadczeniem nienależnym. Podniesiono, że 3 lipca 2019 r. stronie, w związku z przywróceniem do pracy, zostało wypłacone jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w okresie od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r. Zgodnie zaś z art. 51 § 1 Kodeksu Pracy pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Wskazano również, że w myśl art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. W ocenie organu I instancji przywrócenie strony do pracy na mocy prawomocnego wyroku sądu okręgowego z 14 czerwca 2019 r. wykluczyło możliwość legitymowania się statusem osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od 29 marca 2019 r. Podniesiono, że z chwilą, gdy osoba zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy przestaje spełniać kryteria definicji bezrobotnego, organ I instancji zobowiązany jest do wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej oraz o utracie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. W takiej sytuacji zasiłek dla bezrobotnych pobrany przez osobę nie posiadającą faktycznie statusu osoby bezrobotnej jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, nie zgadzając się z jej treścią. Podkreśliła, że na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z 14 czerwca 2019 r. została przywrócona do pracy na poprzednim stanowisku i pracę podjęła niezwłocznie, tj. 17 czerwca 2019 r., jednakże nie otrzymała zaległego wynagrodzenia za wszystkie miesiące, w których pozostawała bez pracy. Została jedynie zgłoszona do ZUS z datą wsteczną od 1 marca 2019 r. Zaznaczyła, że fakt przywrócenia do pracy niezwłocznie zgłosiła do powiatowego urzędu pracy. Strona wskazała również, że organ II instancji w decyzji z "[...]", którą uchylił uprzednio wydaną decyzję organu I instancji, wskazał na konieczność dokładnego ustalenia, za jaki okres strona otrzymała wynagrodzenie, czego w dalszym ciągu nie uczyniono. Strona podniosła, że organ I instancji nie zebrał żadnych nowych dowodów w przedmiotowej sprawie i nie zastosował się do decyzji Wojewody, lecz podparł się argumentami poprzednio wydanej decyzji. Strona zarzuciła również organowi I instancji niezastosowanie zasady proporcjonalności i racjonalności. Podkreśliła, że z wyroku Sądu jasno wynika, że została przywrócona do pracy, ale bez odszkodowania za cały czas pozostawania bez pracy. Zgodnie bowiem z art. 47 Kodeksu pracy stronie przysługiwało jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Nie było to wynagrodzenie w wyniku świadczenia pracy. Okres ten nie był okresem zatrudnienia ani okresem uznanym za okres zatrudnienia, lecz jedynie okresem podlegającym wliczeniu do okresu zatrudnienia. W związku z czym, pracownik przywrócony do pracy w okresie pozostawania bez pracy nie pozostawał w stosunku pracy.

Decyzją z "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, stwierdzając, że jest ona zgodna z prawem i nie ma podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że strona, rejestrując się w powiatowym urzędzie pracy, oświadczyła, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. W związku z tym, że prawomocnym wyrokiem sądu okręgowego strona została przywrócona do pracy, wykluczyło to możliwość legitymowania się przez nią statusem osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazano bowiem, że w sytuacji, gdy okazuje się, że osoba zarejestrowana nie spełniała w dniu rejestracji kryteriów definicji bezrobotnego, organ I instancji zobligowany jest do wydania decyzji o odmowie uznania za osobę bezrobotną. W konsekwencji odmowa uznania za osobę bezrobotną skutkuje również odmową przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przysługującego wyłącznie osobom posiadającym status bezrobotnego. W takiej sytuacji zasiłek dla bezrobotnych pobrany przez osobę nie posiadającą faktycznie statusu osoby bezrobotnej jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi na podstawie art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Podniesiono, że decyzją z "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z "[...]" orzekającą o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 29 marca 2019 r. oraz o odmowie przyznania z tym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę na fakt, że strona nie wniosła na powyższą decyzję skargi do sądu administracyjnego, a zatem za uprawniony należy uznać wniosek, że zgodziła się z zawartym w tej decyzji rozstrzygnięciem. W ocenie organu II instancji rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji należy uznać za prawidłowe, bowiem zostały spełnione przesłanki określone w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Co prawda stronie wypłacono jednomiesięczne wynagrodzenie, jednakże dotyczy ono całego okresu pozostawania bez pracy, tj. od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r.

W skardze do tut. Sądu strona zakwestionowała powyższe rozstrzygnięcie. Powołując się na orzeczenia Sądu Najwyższego, skarżący wskazał, że przywrócenie pracownika do pracy na poprzednich warunkach oznacza, że pracodawca jest zobowiązany zatrudnić go na takim samym stanowisku jakie zajmował uprzednio, zapewnić mu możliwość wykonywania takiej samej pracy i za wynagrodzeniem zgodnym z obowiązującymi u tego pracodawcy przepisami płacowymi. Wyrok Sądu przywracający pracownika do pracy reaktywuje jego stosunek pracy na warunkach, jakie obowiązywały wcześniej. Podkreślono, że podjęcie pracy w wyniku przywrócenia do niej wyrokiem sądu powoduje wznowienie stosunku pracy, co oznacza, że okres niewykonywania pracy, czyli od dnia rozwiązania stosunku pracy do dnia przywrócenia do pracy, dla celów ubezpieczeniowych należy traktować jako okres podlegania pracowniczym ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnego w ZUS. Dlatego też, jak wskazał skarżący, w jego dokumentacji wykazana jest "ciągłość" podlegania jako pracownik ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu po 1 marca 2019 r. mimo, że po tej dacie faktycznie nie wykonywał już pracy i nie pobierał wynagrodzenia za pracę, do 17 czerwca 2019 r. kiedy został przywrócony do pracy. Podkreślił, że został przywrócony do pracy na mocy prawomocnego wyroku sądu okręgowego z dnia 14 czerwca 2019 r. i podjął tą pracę z dniem 17 czerwca 2019 r. Natomiast w okresie od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r. był osobą bezrobotną pobierającą zasiłek dla bezrobotnych. Jednocześnie oświadczył, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie podejmował żadnego zatrudnienia i nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia. W związku z tym, nie zgodził się ze stanowiskiem organu o wykluczeniu możliwości legitymowania się przez niego statusem osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Dodał, że nieskorzystanie z wniesienia skargi na decyzję Wojewody z "[...]" spowodowane było stresem i nieprzyjemnymi przeżyciami wynikającymi z prowadzenia sprawy w sądzie o przywrócenie do pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez skarżącego pismem z 5 sierpnia 2020 r. i doręczony organowi 17 sierpnia 2020 r. W zakreślonym terminie nie zażądano przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Wojewody z "[...]" utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji z "[...]" w sprawie nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2136,60 zł. Organy obu instancji uznały, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem przywrócenie skarżącego do pracy na mocy prawomocnego wyroku sądu wyklucza możliwość legitymowania się statusem osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych a tym samym, pobrany przez skarżącego zasiłek dla bezrobotnych stanowi świadczenie nienależnie pobrane i podlega zwrotowi.

Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne (art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia). Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 47 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji - Dz.U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm., dalej jako: K.p.) pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jednocześnie zgodnie z art. 51 § 1 K.p. pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie (art. 51 § 2 K.p.).

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżący otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę od 1 marca 2019 r. i po otrzymaniu świadectwa pracy zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Decyzją organu I instancji z "[...]" został uznany za osobę bezrobotną z dniem 29 marca 2019 r., a następnie decyzją z "[...]" zostało przyznane mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 29 marca 2019 r. do 27 marca 2020 r. w wysokości 1017,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, zaś od 27 czerwca 2019 r. w wysokości 798,90 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Powyższe świadczenie zostało wypłacone skarżącemu w okresie od 29 marca 2019 r. do 31 maja 2019 r. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 14 czerwca 2019 r. skarżący został przywrócony do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko i z dniem 17 czerwca 2019 r. podjął pracę, o czym poinformował powiatowy urząd pracy 19 czerwca 2019 r. Jednocześnie w związku z przywróceniem do pracy, skarżący od 1 marca 2019 r. podlega jako pracownik ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu. Ponadto skarżącemu zostało wypłacone jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w okresie od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r. Zdaniem organów obu instancji w związku z tym, że zasiłek został wypłacony skarżącemu w okresie wliczonym do okresu zatrudnienia, a jednocześnie otrzymał on jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, tj. za okres od 1 marca 2019 r. do 16 czerwca 2019 r., wypłacony zasiłek dla bezrobotnych należy uznać za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne.

Z powyższym stanowiskiem organów nie sposób się zgodzić.

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że pojęcie "okres pozostawania bez pracy", o którym mowa w art. 51 K.p., należy rozumieć jako okres nieświadczenia pracy u pracodawcy, który dokonał wypowiedzenia niezgodnie z prawem. Okres ten nie jest okresem zatrudnienia ani okresem uznanym za okres zatrudnienia, lecz jedynie okresem podlegającym wliczeniu do okresu zatrudnienia. W związku z tym, pracownik przywrócony do pracy orzeczeniem sądu nie pozostaje w tym okresie w stosunku pracy. Orzeczenie o przywróceniu do pracy restytuuje stosunek pracy na przyszłość, tj. doprowadza ono do powstania stosunku pracy, jaki istniał przed zakwestionowanym rozwiązaniem umowy o pracę, nie unieważnia ono natomiast bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II PK 265/09). Przepis art. 51 K.p. wyraźnie w okresie pozostawania bez pracy rozróżnia tę część okresu, za który przyznano wynagrodzenie od tej części, za którą takiego wynagrodzenia nie przyznano ze względu na ograniczenia wynikające z art. 47 K.p.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia dotyczy tego okresu pozostawania bez pracy, za który faktycznie przyznano wynagrodzenie, a nie całkowitego okresu pozostawania bez pracy, którego okres może być różny, obejmując również m.in. dni poprzedzające datę rejestracji w powiatowym urzędzie pracy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 767/14, CBOSA). Ponadto analiza przesłanek, od których wystąpienia ustawodawca uzależnił uznanie świadczenia pieniężnego za nienależnie pobrane, wymienionych enumeratywnie w art. 76 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, prowadzi do wniosku, że skutki takiego uznania wiąże się najczęściej z wprowadzeniem przez świadczeniobiorcę organu w błąd, np. poprzez zatajenie pewnych istotnych informacji mających wpływ na prawo do świadczenia, niewywiązywaniem się ze swoich zobowiązań wobec instytucji rynku pracy, albo z wystąpieniem zdarzeń skutkujących otrzymaniem przez świadczeniobiorcę świadczeń z innego tytułu za okres pobierania świadczenia. Orzeczenie o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane i zobowiązanie do ich zwrotu ma zatem charakter swoistej sankcji za nierzetelną postawę świadczeniobiorcy wobec instytucji świadczenie wypłacającej lub skompensowanie środków przyznanych stronie za ten sam okres, w którym pobierała ona świadczenie (zasiłek) i otrzymała świadczenie z innego tytułu, np. wynagrodzenie, odszkodowanie, stypendium, emeryturę. Biorąc zatem pod uwagę zasadę racjonalności prawodawcy, poczucia sprawiedliwości i proporcjonalności, trudno uznać za słuszną taką wykładnię art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którą zamiarem ustawodawcy było, aby osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych, spełniająca w tym okresie wszystkie ku temu kryteria określone prawem, w wyniku otrzymania, na podstawie orzeczenia sądu, wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości ograniczonej od 1 do 3 miesięcy (bowiem strona w istocie pracy tej nie wykonywała u pracodawcy), miałaby zwrócić zasiłek za cały okres jego pobierania. Tym samym, orzeczenie wobec skarżącego obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku za cały okres posiadania statusu osoby bezrobotnej byłoby możliwe jedynie w przypadku wykazania przez organy istnienia orzeczenia sądowego przyznającego skarżącemu wynagrodzenie za "cały okres pozostawania bez pracy", o którym mowa w art. 47 K.p.

W świetle powyższych rozważań, stwierdzić należy, że organy rozpoznające niniejszą sprawę naruszyły art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez przyjęcie, że skarżący otrzymał wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy. Okres pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, nie może bowiem stanowić okresu, za który wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, o którym mowa w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Niezbędne jest zatem ustalenie za jaki konkretnie okres skarżący otrzymał wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i dopiero wówczas można rozważyć, czy istnieje ewentualnie podstawa do orzeczenia o obowiązku zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych lub jego części jako świadczenia nienależnego. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wskazuje na zasadność podniesionego skargą zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Z kolei podnoszony wobec skarżącego zarzut braku zaskarżenia decyzji Wojewody z "[...]" utrzymującej decyzję organu I instancji z "[...]" w przedmiocie odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29 marca 2019 r. oraz odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29 marca 2019 r. jest chybiony, bowiem zaskarżenie ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego jest uprawnieniem strony a nie jej obowiązkiem. Ponadto fakt, że strona nie kwestionowała odmowy uznania jej za osobę bezrobotną i odmowę przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie oznacza, że automatycznie zgadza się ze stanowiskiem organów odnośnie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.

Rozpoznając ponownie sprawę, organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania Sądu.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.