Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 7/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Hannna Kamińska Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 347/18 w sprawie ze skargi E. W. na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uchylił informację Zarządu Województwa L. z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania [...] (dalej określanej jako wnioskodawczyni lub skarżąca) pomocy na cel objęty PROW na lata 2014-2020.

Stan sprawy sąd pierwszej instancji przedstawił następująco:

W dniu [...] wnioskodawczyni złożyła w Urzędzie Marszałkowskim Województwa L. wniosek o przyznanie pomocy na operacji w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność". Przedmiotem wniosku było uzyskanie pomocy na rozwój przedsiębiorstwa i zwiększenie zatrudnienia dzięki otwarciu apteki ogólnodostępnej.

W opinii kosztorysowej z [...] rzeczoznawca kosztorysowy stwierdził, że ilości przyjęte w kosztorysie są niespójne z przedmiotem planowanej operacji. Wobec czego wezwano wnioskodawczynię pismem z [...] do uzupełnienia wniosku, co uczyniła pismem z 22 marca 2018 r.

W kolejnej opinii kosztorysowej z [...] rzeczoznawca kosztorysowy stwierdził, że w kosztorysie inwestorskim zostały ujęte pozycje zarówno pomieszczeń apteki jak również gabinety lekarskie. Zaś na podstawie przedłożonych dokumentów brak jest możliwości wydzielenia kosztów niekwalifikowalnych (części dotyczących gabinetów lekarskich).

W piśmie z [...], nr [...] Urząd Marszałkowski Województwa L. Departament Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich odmówił skarżącej przyznania pomocy. Uznał bowiem refundacji podlegają koszty kwalifikowalne, które są uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągniecia jej celu oraz racjonalne. Skarżąca zaliczyła koszty niekwalifikowalne jako kwalifikowalne, tzn. ujęła koszty niezwiązane z celem operacji, którym jest budowa, nadbudowa i rozbudowa z przeznaczeniem na aptekę ogólnodostępną. W ramach kosztów kwalifikowalnych ujęto koszty remontu części usługowej budynku z przeznaczeniem na gabinety lekarskie, które nie są powiązane z celem. Zaś organ nie był w stanie ich wydzielić z kosztów kwalifikowalnych.

W skardze skarżąca zarzuciła podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest bardzo lakoniczne. Organ nie wskazał na jakiej podstawie przyjął, że zaliczyła koszty niekwalifikowalne niezwiązane z nadbudową i rozbudową apteki, a z przeznaczeniem na gabinety lekarskie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa L. wniósł o oddalenie skargi.

Uchylając powyższą informację sąd pierwszej instancji zaznaczy, że przepis art. 35 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z późn. zm., dalej określanej skrótem ustawa PROW) wskazuje, że odmowa przyznania pomocy powinna zawierać precyzyjne, szczegółowe i zrozumiałe wyjaśnienie, dlaczego w ramach danego działania wniosek strony nie został skierowany do uzyskania pomocy. Ocena taka nie może ograniczać się do ogólnikowych stwierdzeń, lecz musi odnosić się do twierdzeń wnioskodawcy wskazanych w dokumentacji aplikacyjnej. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej informacji organ użył ogólnikowych sformułowań, nie odnosząc ich do konkretnych pozycji wniosku oraz dokumentów aplikacyjnych. Uzasadnienie odmowy przyznania pomocy ogranicza się do stwierdzenia, że skarżąca zaliczyła koszty niekwalifikowalne jako kwalifikowalne, tzn. ujęła koszty niezwiązane z celem operacji, którym jest budowa, nadbudowa i rozbudowa z przeznaczeniem na aptekę ogólnodostępną. W ramach kosztów kwalifikowalnych ujęto koszty remontu części usługowej budynku z przeznaczeniem na gabinety lekarskie, które nie są powiązane z celem. Czym w istocie naruszył art. 27 ust. 1 ustawy o PROW i wyrażoną w nim (pkt 1) zasadę praworządności. Argumentacja przytoczona w odpowiedzi na skargę nie może zastąpić uzasadnienia zaskarżonej informacji.

Sąd pierwszej instancji zauważył także, ze że z zaskarżonej informacji nie wynika jasno, jaki podmiot wydał rozstrzygnięcie w sprawie. W części nagłówkowej zaskarżonej informacji widnieje napis "Urząd Marszałkowski Województwa L. w L. Departament Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich". Z uzasadnienia informacji wynika, że to Samorząd Województwa L. odmówił przyznania pomocy. W pouczeniu wskazano, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem Samorządu Województwa L. Pod informacją widnieje zaś własnoręczny podpis złożony na pieczęci "Z up. Zarządu Województwa L. Zastępca Dyrektora Departamentu Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Właściwym organem samorządu województwa w przedmiotowej sprawie jest Zarząd Województwa L. W świetle przepisu § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 772 z późn. zm., dalej zwanego rozporządzeniem wykonawczym), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy PROW, informację może podpisać Zarząd Województwa [...] lub pracownik urzędu marszałkowskiego, imiennie upoważniony przez ten organ. Zarówno nagłówek pisma, jak i jego treść powinny precyzyjnie określać rodzaj działającego organu. Tak w sprawie nie jest.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa L. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.Uz 218 r.poz.1302, dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na sprawy, tj.

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez lakoniczne, subiektywne i wybiórcze odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i podniesionych w skardze zarzutów, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym;

2) art. 146 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne stwierdzenie, iż przy uzasadnieniu zaskarżonej informacji o odmowie przyznania pomocy organ użył ogólnikowych sformułowań, nie odnosząc się do konkretnych pozycji wniosku oraz dokumentów aplikacyjnych, iż uzasadnienie odmowy przyznania pomocy ogranicza się stwierdzenia, iż wnioskodawczyni zaliczyła koszty niekwalifikowalne jako koszty kwalifikowalne, tzn. ujęła koszty niewiązane z celem operacji, którym jest budowa, nadbudowa i rozbudowa z przeznaczeniem na aptekę ogólnodostępną, a w ramach kosztów kwalifikowalnych ujęto koszty remontu części budynku z przeznaczeniem na 21 gabinety lekarskie, które nie są powiązane z celem, które to uzasadnienie zdaniem organu było jasno wyjaśnienie wraz z podaniem konkretnego naruszonego przepisu z tym związanego mającego istotny wpływ na decyzję o odmowie przyznania pomocy tj. § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, a przez to bezpodstawne uznanie przez sąd pierwszej instancji, że naruszono art. 35 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy PROW.

II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.

1) art. 23 ust. 5 ustawy z 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności Dz. U. poz. 378 z późn. zm., dalej określanej skrótem ustawą o RLKS, w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy PROW poprzez błędną wykładnię zasad udzielania pomocy polegającą na niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji ww przepisów, oraz nieuwzględnienie treści wezwania w ramach poprawy wniosku, które było sformułowane w sposób szczegółowy, zindywidualizowany do oceny znaczenia oraz charakteru istotnych z punktu widzenia wniosku elementów, [pic]

2) art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW poprzez nie uwzględnienie obowiązujących procedur regulujących kwestie związane z przyznaniem pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 tj. przepisów Rozporządzenia oraz przepisów wydanych na podstawie art. 45 ust.1 pkt 1 PROW opracowanych przez Instytucję Płatniczą tj. Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we współpracy z Instytucją Zarządzającą tj. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, przyjętych Uchwała Zarządu Województwa [...] nr CXXXVII/2846/20/6 z dnia 10 listopada 2016 r. Książki Procedur Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 20140020 — KP"611-39L4RiMR/l/z Obsługa wniosku o przyznanie pomocy dla działania 19 Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER, dla poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrożenie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w zakresie operacji realizowanych przez podmioty inne niż LGD oraz operacji własnych LGD, regulujących w sposób szczegółowy czynności jakie mogą być podjęte przez organ w celu ustalenia czy wnioskodawca spełnia warunki uzyskania pomocy, tj. Załączoną do odpowiedzi na skargę Instrukcją wypełniania wniosków.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 176 § 2 in fine P.p.s.a. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny NSA jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Zaznaczyć także należy, że uchybienie polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisów postępowania może mieć istotny wpływ na wynik sprawy wtedy, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. W literaturze zgodnie przyjmuje się, że wystarczy, iż skarżący uprawdopodobni istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania, a zatem wykaże i uzasadni, że sąd pierwszej instancji w realny sposób naruszył przepisy procedury sądowoadministracyjnej, przy czym uchybienie to było na tyle istotne, że gdyby do niego nie doszło, wynik sprawy mógłby być inny.

Z kolei zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie winien wskazać którą z postaci naruszenia przepisu zarzuca, tj. niewłaściwą wykładnię lub/i niewłaściwe zastosowanie przepisów, a jeśli zarzuca niewłaściwą wykładnię, jaka powinna być zdaniem skarżącego kasacyjnie, poprawna.

Z uwagi na kompatybilny charakter zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowił rozpoznać je łącznie.

W pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez lakoniczne, subiektywne i wybiórcze odniesienie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przy czym uzasadniając ten zarzut skarżący kasacyjnie nie jasno nie wskazał, jakie ustalenie sądu pierwszej instancji jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. w CBOSA). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że rolą pisemnego uzasadnienia jest odtworzenie procesu myślowego sędziów, który to proces doprowadził do wydania uzasadnianego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Jednak brak przekonania skarżącej kasacyjnie strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z jej oczekiwaniami, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 146 § 1 P.p.s.a. Jest to przepis wynikowy. Jego zastosowanie stanowi jedynie wynik kontroli zaskarżonego aktu lub czynności dokonanej przez sąd administracyjny. Ma on zatem zastosowanie w sprawie, jeżeli skarżący wykaże, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybienia przepisom procesowym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie Zarząd powiązał naruszenie tego przepisu z naruszeniem § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego polegającym na bezpodstawnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że doszło do naruszenia art. 35 ustawy PROW.

Uzasadniając ten zarzut skarżący kasacyjnie stwierdził, że sąd pierwszej instancji dokonując oceny odmowy nie wziął pod uwagę treści wezwania skierowanego do wnioskodawczyni, tj. pkt I dotyczącego wniosku odnośnie Sekcji IV, Sekcji V, Sekcji B.VI, następnie pkt 5, pkt 6, pkt 12 dotyczącego Punktu 9.2-B.8, pkt 16, a następnie przedłożonych dokumentów, wyjaśnień i poprawy dokonanej w ramach tego wezwania. Tymczasem organ szczegółowo przeanalizował kwestie związane z kosztami kwalifikowalnymi, które muszą być uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne. Z dokumentacji otrzymanej w ramach wezwania do oprawy jednoznacznie wynikało, iż pomimo wskazania zakresu wymaganej poprawy, wnioskodawca nie dokonał poprawy wniosku w sposób wskazany przez organ w zakresie kosztów.

Argumentacja w informacji o odmowie dotyczyła jedynie naruszenia § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Zatem niewłaściwe jest stanowisko sądu I instancji iż, odmowa przyznania pomocy nie spełnia ustawowego wymogu przewidzianego art. 35 ust. I ustawy PROW i w konsekwencji została wydana z naruszeniem art. 27 ust. 1 ustawy PROW.

Zgodnie z art. 34 ustawy PROW, w szczególności w ust. 2 i ust. 3 tego przepisu, do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 27 ust. 1 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1. stoi na straży praworządności;

2. jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Niewątpliwie w niniejszym postępowaniu przepis art. 27 ust. 1 ustawy PROW w przytoczonym zakresie znajduje odpowiednie zastosowanie, przy czym na gruncie tego przepisu ustawodawca nie przewidział obowiązywania zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 K.p.a., ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.

Sąd pierwszej instancji, na co wskazuje uzasadnienie wyroku, uwzględnił, że w postępowaniu o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie winien stać na straży praworządność, a przejawem wypełnienia tej zasady wina być poprawie sporządzona informacja o odmowie udzielenia pomocy. Informacja zawierająca nie tylko konkluzję, ale także uzasadnienie zajętego przez Zarząd Województwa stanowiska, nie ograniczające się do jednego tylko zdania.

Stosownie do zasady praworządności, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW, a którą należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa, wprawdzie organ powinien podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, lecz w zakresie wykazania spełnienia kryteriów wyboru, jak trafnie wskazał skarżący kasacyjnie, organ prowadzący postępowanie miał obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające tylko w razie wystąpienia braków wniosku. I to przeprowadził, czego w istocie sąd pierwszej instancji nie negował.

Wytknął natomiast organowi, że wynik procedowania, a ściślej ocena wniosku, po jego uzupełnieniu, wyrażona w zaskarżonej informacji jest na tyle lakoniczna, że uniemożliwia ocenę jej legalności. Zatem i ocenę poprawności zastosowania przepisów wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW opracowanych przez Instytucję Płatniczą tj. Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we współpracy z Instytucją Zarządzającą tj. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, przyjętych Uchwałą Zarządu Województwa [...] nr CXXXVII/2846/20/6 z 10 listopada 2016 r. Książki Procedur Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 20140020 — KP"611-39L4RiMR/l/z Obsługa wniosku o przyznanie pomocy dla działania 19 Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER, dla poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrożenie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w zakresie operacji realizowanych przez podmioty inne niż LGD oraz operacji własnych LGD, regulujących w sposób szczegółowy czynności jakie mogą być podjęte przez organ w celu ustalenia czy wnioskodawca spełnia warunki uzyskania pomocy, czy wreszcie Instrukcją wypełniania wniosków.

Trafnie także sąd pierwszej instancji uznał, że uzasadnienie odpowiedzi na skargę, a sam skarżący kasacyjnie przyznaje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w odpowiedzi na skargę zawarł swoje szerzej umotywowane stanowisko, nie może zastąpić uzasadnienia informacji. Sąd pierwszej instancji nie może domniemywać argumentacji, motywacji organu sporządzającego informacje o odmowie udzielenia pomocy. Podobnie, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie może jej domniemywać wnioskodawca Dopiero przez pryzmat znanej mu argumentacji może dokonać oceny prawidłowości zastosowania procedur, do których odwołał się skarżący kasacyjnie organ. Nie można zatem skutecznie zarzucić sądowi pierwszej instancji, że pominął opisane przez skarżącego w pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej akty. Nie miał bowiem możliwości skonfrontowania ich zapisów z argumentacją organu.

Błędne jest przy tym stwierdzenie skarżącego kasacyjnie, "że wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę nie zawierają nowych okoliczności odmowy, a jedynie wyjaśniają Sądowi, dlaczego tak organ postanowił, ze szczegóły odmowy były przedstawione w sposób bardziej czytelny dla Sądu, aby wyjaśnić dlaczego została podjęta decyzja o odmowie przyznania pomocy wnioskodawcy". Jak również argument że wnioskodawca nie powinien mieć trudności ze zrozumieniem treści informacji skoro znany jest mu jego wniosek, podane w nim dane, znany mu jest wezwanie do poprawy wniosku.

Wreszcie nie znając motywacji organu, która doprowadziła go do wniosku, że nie jest w stanie wydzielić kosztów niekwalifikowanych od kwalifikowanych, o których mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się w tej materii. Trudno mu zarzucić, że pominął wezwanie wnioskodawczyni do poprawy wniosku, jeżeli w zaskarżonej informacji IZ tak lakonicznie wypowiedziała się na temat poprawionego wniosku.

Dlatego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 146 §1 P.p.s.a w związku z naruszeniem § 17 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Nadto z powyższych powodów na akceptację nie zasługują również zarzuty z pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 23 ust. 5 ustawy o RLKS, w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy PROW oraz wspomnianego już art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do przyjęcia, iż sąd pierwszej instancji, niewłaściwie zastosował (w tym nie zastosował wcale) wskazane przez skarżącego przepisy prawa materialnego.

Podsumowując, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 P.p.s.a. należało ją oddalić.