Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2349/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 183 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 § 1, art. 106 § 3-5, art. 133 ust. 1 , art. 134 ust. 1, art. 141 § 4, art. 149 § 1 art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a), art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art 23 ust 1 pkt 1, art 27 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art 61 ust 4
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. NSA Jolanta Sikorska, Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 212/13 w bezczynność Wójta Gminy Zakrzew w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 212/13 oddalił skargę E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy Zakrzew w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Urzędu Gminy Zakrzew wpłynęła adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego K. Ł., na bezczynność Wójta Gminy Zakrzew w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze pełnomocnik skarżącej wnosił o zobowiązanie Wójta do udostępnienia informacji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2013 r. skarżąca, za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciła się w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do Wójta Gminy Zakrzew wnosząc o udzielenie pisemnej informacji dotyczących realizacji przez Wójta i Radę Gminy zadań własnych gminy w zakresie:

1. profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych;

2. wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych;

3. przeciwdziałania narkomanii.

We wniosku z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca zwróciła się o przesłanie pisemnej odpowiedzi na jej adres zamieszkania. Uzasadniając wniesioną skargę na bezczynność Wójta Gminy Zakrzew skarżąca podniosła, że termin do załatwienia jej wniosku upłynął w dniu [...] marca 2013 r., jednakże do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi od organu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Zakrzew wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. udzielił skarżącej wnioskowanej przez nią informacji publicznej i nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej z dnia [...] marca 2013 r., w zakresie, w jakim domagała się ona udostępnienia informacji na temat prowadzonej przez Wójta i Radę Gminy polityki związanej z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych, wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, która winna być w dyspozycji Wójta. Jest ona bowiem informacją o wykonywanych przez gminę zadaniach publicznych z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi i narkomanii. Natomiast wniosek ten, w części w jakiej obejmował żądanie wskazania nieistniejących, a jedynie ewentualnie planowanych do podjęcia, działań z tego zakresu, nie mieścił się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy. Przedmiotem informacji publicznej, której udostępnienia domaga się strona od organów gminy może być jedynie informacja o istniejących obiektywnie, to jest realizowanych zadaniach publicznych. Charakteru informacji publicznej nie mogą mieć bliżej nie sprecyzowane zamierzenia organu gminy, jakie w przyszłości mogą hipotetycznie zostać podjęte. Za informację publiczną można by jedynie uznać takie zamierzenia, co do których podjęte zostały przez organ gminy kroki polegające na ich skonkretyzowaniu w postaci określonych działań regulowanych prawem, podjętych przez ten organ, będący adresatem wniosku o udzielenie informacji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie nie można również skutecznie zarzucić bezczynności organowi administracji co do pozostałej części żądania skarżącej zawartego we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. Skarżąca we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. zwróciła się o udzielenie jej informacji publicznej dotyczącej szeroko pojętej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią w Gminie Zakrzew. Żądane przez skarżącą informacje, stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy, organy Gminy mają obowiązek udostępniać w BIP. Z akt sprawy wynika, że na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Zakrzew znajdują dane istotne z punktu widzenia żądającego informacji skarżącego, odnoszące się do przedmiotu i zakresu wniosku w części udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej. Na stronie tej znajduje się bowiem uchwała Rady Gminy Zakrzew z dnia 18 grudnia 2012 r., nr XIX/115/12, w sprawie zatwierdzenia Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o oraz Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii. W treści załączonych do tej uchwały "Gminnych Programów..." zawarte są żądane przez skarżącą informacje dotyczące szeroko rozumianej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią. Skoro zatem w niniejszej sprawie żądana przez skarżącą informacja publiczna została udostępniona w BIP, to nie mógł mieć zastosowania przepis art. 14 ustawy, stanowiący, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przepis ten reguluje bowiem sposób udostępnienia informacji publicznej, a więc nie dotyczy sytuacji, gdy informacja publiczna została już udostępniona w BIP. Oznacza to, że udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzenia na piśmie jej istnienia. Sąd wskazał, że z urzędu jest mu wiadome, iż skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego K. C. Ł., wniosła do tego sądu od [...] marca 2013 r. do [...] czerwca 2013 r., to jest do daty wydania wyroku, około 100 skarg dotyczących bezczynności organów administracji w zakresie informacji publicznej, a większość z nich dotyczyła bezczynności wójtów (burmistrzów lub prezydentów miast) polegającej na nieudzieleniu, tak jak w rozpoznawanej sprawie, informacji publicznej dotyczącej szeroko rozumianej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią. Skargi takie skarżąca zaczęła kierować również do innych wojewódzkich sądów administracyjnych. W ogromnej większości tych spraw skarżąca uzyskiwała żądane informacje, lecz po upływie czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy na udostępnienie tych informacji, a skargi do Sądu kierowała niezwłocznie po upływie wspomnianego terminu, domagając się następnie umorzenia postępowania oraz podtrzymując żądanie zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wskazane wyżej okoliczności mogą w ocenie sądu rodzić wątpliwości co do rzeczywistego celu żądania od organów administracji udzielenia skarżącej informacji publicznej, w szczególności zaś co do tego, czy celem żądania skarżącej była jedynie obywatelska rzetelność i daleko posunięta troska o realizację przez organy administracji publicznej powierzonych im zadań.

Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 3 § 1, art. 106 § 3-5, art. 133 ust. 1 , art. 134 ust. 1, art. 141 § 4, art. 149 § 1 art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a), art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 i 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Z 1997 r., Nr 133, poz. 883 z późn. zm., dalej jako "u.o.d.o.") polegające na:

1) oddaleniu skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy należało umorzyć postępowanie i przyznać skarżącej zwrot kosztów postępowania - co stanowi naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a.;

2) błędnym ustaleniu, że część informacji publicznej, o udzielenie której wnosiła skarżąca dotycząca istniejącej polityki skierowanej na walkę z nałogami jest upubliczniona w Biuletynie Informacji Publicznej i nieprawidłowym przyjęciu o braku obowiązku Organu jej udzielenia - co stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 u.d.i.p.;

3) błędnym ustaleniu, że pozostała część informacji publicznej, o udzielenie której wnosiła skarżąca dotycząca trwających prac legislacyjnych nad ulepszeniem polityki skierowanej na walkę z nałogami nie stanowi informacji publicznej, do udzielenia której zobowiązany byłby Organ - co stanowi naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.d.i.p;

4) oparciu swojego rozstrzygnięcia na materiale niewynikającym z akt sprawy oraz przekraczającym granice sprawy- co stanowi naruszenie art. 3 § 1 w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a.

5) zawarciu w uzasadnieniu wyroku treści, które nie miały prawa się tam znaleźć, gdyż nie stanowią ani zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, ani zarzutów podniesionych w skardze, ani stanowisk pozostałych stron, ani podstawy prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia - co stanowi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 131 § 4 p.p.s.a.

6) badanie i dokonywanie ustaleń co do interesu faktycznego i prawnego skarżącej we wniesieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – co stanowi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

7) dokonywanie ustaleń faktycznych w oparciu o fakty znane sądowi z urzędu, które (w przeciwieństwie do procedury cywilnej) nie mogą być podstawą do dokonywania ustaleń faktycznych przez wojewódzkie sądy administracyjne w ogóle - co stanowi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3-5 p.p.s.a.

8) Dokonywanie ustaleń faktycznych w drodze gromadzenia uzyskanych od innych sądów administracyjnych i następnie przetwarzania danych osobowych skarżącej bez jej wiedzy i zgody - co stanowi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 i 27 ust. 1 u.o.d.o.

Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej, jej uwzględnienie, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała na motywację stojącą za złożeniem wniosku o udzielenie informacji publicznej. W jej ocenie wnioskowanie prezentowane przez sąd nie ma oparcia w materiałach sprawy. Żądanie skarżącej spełnia wymogi przewidziane ustawą. Nieprawidłowe jest stanowisko sądu odnośnie do dostępu do programu profilaktyki alkoholowej na stronach BIP. Dostępne informacje nie obejmują ponadto odpowiedzi na całość wniosku – nie przewidują bowiem wielu innych sytuacji, mogących pojawić się w praktyce. Uzasadnienie wyroku jest nieprawidłowe, gdyż sąd poczynił własne ustalenia faktyczne, nie mając ku temu podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wójt wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. W uzasadnieniu wskazał, że został pozbawiony możliwości pełnego odniesienia się do niej, gdyż doręczony mu odpis zawiera co drugą stronę. Wskazał, że zarzuty są chybione, gdyż na stronie BIP znajdują się wszelkie potrzebne informacje, w tym uchwała z załącznikiem. Wskazywana strona nie należy do gminy Zakrzew w woj. lubelskim, lecz mazowieckim.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art.174 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego należy wskazać, czy naruszenie polegało na błędnej wykładni, jeżeli tak to należy podać prawidłową wykładnię, czy też naruszenie polegało na niewłaściwym zastosowaniu norm prawa materialnego. W przypadku zaś naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być podstawą skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na sposób ich sformułowania. Mianowicie skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art.3§1, art.106§ 3-5, art.133 ust.1, art.134ust.1, art.141 §4 oraz art.161 § 1 pkt 3 oraz art.201 § 1 p.p.s.a. w związku z art.1 ust.1, art.2 ust.1i.2, art.6 ust.1 pkt 1) lit.a) oraz art.10ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, w związku z art.23 ust.1 pkt 1 i 27 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997rr. o ochronie danych osobowych, następnie skarżąca kasacyjnie w pkt 1 do 8 podaje na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów z tym, że pkt 1 do 3 dotyczy bezczynności organu w udzielaniu informacji, a pkt 4-8 związane są z treścią fragmentu uzasadnienia. Dostrzegamy zatem, że zarzut sformułowany jako naruszenie przepisów postępowania obejmuje również przepisy prawa materialnego. Podczas gdy zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego nie został sformułowany, a tym samym nie wskazano czy naruszenie tych przepisów polegało na błędnej wykładni, czy na niewłaściwym zastosowaniu.

Jako podstawowe naruszenie przepisów wskazano w pkt 1 naruszenie polegające na oddaleniu skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy należało umorzyć postępowanie i przyznać skarżącej zwrot kosztów postępowania – co stanowi naruszenie art.161 § 1 pkt 3 oraz art.201 § 1 p.p.s.a. Jednoznacznie skarżąca wskazuje, że oczekiwanym przez nią orzeczeniem było umorzenie przez Sąd I instancji postępowania sądowego i przyznanie kosztów postępowania, a nie ewentualne uwzględnienie skargi. Skoro skarżąca kasacyjnie podnosi, że wniesiona przez nią skarga nie powinna być merytorycznie rozpoznana, tylko postępowanie sądowe powinno być umorzone, to równocześnie przyznaje, że otrzymana od Wójta Gminy Zakrzew odpowiedź na złożony przez nią wniosek w sprawie dostępu do informacji publicznej, jest dla niej satysfakcjonująca. Skoro skarżąca oczekiwała umorzenia postępowania sądowego, akceptowała tym samym, że informacje dotyczące szeroko pojętej polityki gminnej dotyczącej walki z alkoholizmem i narkomanią zawarte są w Biuletynie Informacji Publicznej. Stąd też naruszenie wskazane w pkt 2, i pkt 3 pozostaje w logicznej sprzeczności z naruszeniem z pkt 1. Nadto odnośnie naruszenia z pkt 1 tj naruszenia art.161 § 1 pkt 3 oraz art.201 § 1 p.p.s.a należy zwrócić uwagę, że zarzut ten jest nieprawidłowo skonstruowany. Mianowicie art. 161 § 1 p.p.s.a. stanowi kiedy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, w tym powołany w skardze pkt 3 gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. O ile zatem ustawodawca w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 wskazał konkretne przykłady bezprzedmiotowości (cofnięcie skargi, śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego), to w art. 161 § 1 pkt 3 określił ewentualne inne przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, nie wskazując w tym przepisie żadnych przyczyn. Tym samym, aby można było wydać na podstawie art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości należy wskazać konkretną regulację prawną z której wynika przyczyna tej bezprzedmiotowości. Sam przepis art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie może być podstawą umorzenia postępowania sądowego, dlatego nie jest możliwe naruszenie art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a bez powiązania tego przepisu z innymi przepisami z których można wyprowadzić zaistnienie przyczyny powodującej bezprzedmiotowość postępowania sądowego. Wskazano również na naruszenie art.201 § 1 p.p.s.a. przepis ten stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art.201 § 1 p.p.s.a byłby zasadny tylko wówczas gdyby w skardze kasacyjnej skutecznie podniesiono i uzasadniono zarzut naruszenia art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art.54 § 3 p.p.s.a. Skoro nie podniesiono skutecznie zarzutu dotyczącego umorzenia postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości uzasadnionej uwzględnieniem przez organu administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., to tym samym zarzut naruszenia art.201 § 1 p.p.s.a jest bezprzedmiotowy. Mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji w granicach skargi kasacyjnej, a więc zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie brak jest prawnej możliwości odniesienia się do treści art.54 § 3 p.p.s.a, który to przepis daje uprawnienia organowi do autokontroli, a warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości.

Nie zasadny jest również zarzut zawarty w pkt 2 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.10 ust.1 ustawy o informacji publicznej. Prawidłowo Sad I instancji wskazał, że z przepisu tego wynika, że tryb wnioskowy przewidziany jest jedynie dla informacji, których nie zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Organ administracji publicznej, do którego skierowany był wniosek, zwolniony jest zatem z obowiązku udostępniania informacji, która została ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Zakrzew znajdują wszystkie dane istotne z punktu widzenia żądającej informacji skarżącej, odnoszące się do przedmiotu i zakresu wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 10 października 2012r. I OSK 1499/12 zgodnie z którym, dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i - co najistotniejsze - nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej.

Niewątpliwie stanowisko Sądu umacnia dyspozycja art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, według której tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi realizację konstytucyjnej reguły, która upoważnia do istnienia różnych trybów umożliwiających dostęp do informacji publicznej. Jedynym warunkiem sformułowanym przez ustawodawcę konstytucyjnego jest zawarcie tych trybów w aktach normatywnych rangi ustawowej.

Nadto zarzut ten jest tym bardziej bezprzedmiotowy, gdy się go odniesie do zarzutu z pkt 1, czyli żądania przez skarżącą umorzenia postępowania, a nie uwzględnienia skargi.

Odnośnie zarzutu z pkt 3, polegającym na błędnym ustaleniu, że część informacji publicznej o udzielenie której wnosiła skarżąca, a dotycząca trwających prac legislacyjnych nad ulepszeniem polityki skierowanej na walkę z nałogami nie stanowi informacji publicznej do udzielenia której zobowiązany byłby organ, co stanowi naruszenia art.1 ust.1 w zwz z art.6 ust.1 pkt 1)lit.a ustawy należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezprzedmiotowy. Powołany przez skarżącą art.6 ust.1 pkt 1) lit.a stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej. Należy zgodzić się ze skarżącą, że teoretycznie walor informacji publicznej może mieć informacja na temat ewentualnych prowadzonych prac legislacyjnych. Wówczas organ administracyjny będzie uprawniony (i równocześnie zobligowany) do udzielenia informacji publicznej opartej na swojej wiedzy na dzień udzielenia odpowiedzi, ale wiedza ta musi wynikać z istniejących, formalnie weryfikowalnych źródeł: opracowanych i przyjętych założeń, uchwalonych programów czy projektów, oficjalnych wystąpień i stanowisk. Jeżeli zaś organ nie prowadzi żadnych prac legislacyjnych i nie zostały w tej kwestii przyjęte żadne założenia nie uchwalono programów, czy projektów, organ nie podejmuje żadnych nowych zamierzeń, to w takich okolicznościach nie mamy informacji publicznej. Należy jeszcze raz wyraźnie podkreślić, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.

Jeżeli zaś wniosek dotyczy udzielenia informacji, która nie istnieje, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie organ odpowiada pismem informując wnioskodawcę, że nie posiada takiej informacji publicznej. Takie stanowisko zaprezentował Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie, skoro nie zostały podjęte żadne zamierzenia co do projektów i prac legislacyjnych brak było informacji publicznej. Dlatego też zarzut z pkt 3 skargi kasacyjnej jest niezasadny nie dlatego, że trwające prace legislacyjne nie mogły by być informacją publiczną, tylko dlatego, że prace takie, a nawet zamiar ich podjęcia nie został przyjęty.

Zarzuty zawarte w pkt 4-8 związane z treścią końcowego fragmentu uzasadnienia wyroku tj. ostatni akapit na str 4 i str.5 nie zasługują na uwzględnienie. Podniesiony w pkt 4 i pkt 5 zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art.133 § 1, oraz art.134 § 1 p.p.s.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. ( w pkt 5 jest 131 § 4 p.p.s.a.) jest nie zasadny. Jest rzeczą bezsporną, że Sąd I instancji nie naruszył powołanych przepisów. Art.3 § 1 p.p.s.a stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, tak też było w przedmiotowej sprawie. Nie doszło również do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art.134 § 1 p.p.s.a Sąd wydał bowiem wyrok na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy. Odnośnie zaś naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a należy stwierdzić, że przepis ten określa co powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Przepis ten wskazuje na niezbędne elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku, natomiast przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu informacji, których treść może się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności, jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego pierwszej instancji nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 7 maja 2013r. II GSK 260/12 przyjmując, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwiona jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut ten nie może sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - jeżeli uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie wyroku spełnia wymogi określone w art.141 § 4 p.p.s.a , co umożliwia dokonanie kontroli instancyjnej.

Z kolei w pkt 6 zarzucono badanie i dokonywanie ustaleń co do interesu faktycznego i prawnego skarżącej we wniesieniu wniosku, co stanowi naruszenie art.3 § 1 p.p.s.a w związku z art.2 ust.2 ustawy o informacji publicznej. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy organowi udzielającemu informacji publicznej nie wolno żądać od strony wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wspomniane uregulowanie stanowi konsekwencję zasady, zgodnie z którą każdy ma prawo do informacji publicznej. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy, nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd I instancji art.2 ust.2 ustawy, albowiem Sąd nie wypowiadał się na temat tego przepisu, nie dokonywał jego wykładni, nie kwestionował zasady z niego wynikającej, a nadto rozpoznając merytorycznie skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej, nie miał wątpliwości co do podmiotu żądającego udzielenia tej informacji.

Zarzut z pkt 7 dotyczy dokonywania ustaleń faktycznych w oparciu o fakty znane sądowi z urzędu, które nie mogą być podstawą do ustaleń faktycznych przez wojewódzkie sądy administracyjne, co stanowi naruszenie art.3 § 1 p.p.s.a w związku z art.106 § 3-5 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ( do którego na podstawie § 5 stosuje się odpowiednio k.p.c.) Zgodnie zaś z § 4 fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego o którym mowa w art.106 § 3 p.p.s.a, tym samym nie stosował art.106 § 5 p.p.s.a jak również nie stosował art.106 § 4 p.p.s.a. Sąd nie powoływał się przecież na fakty powszechnie znane, które sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Tym samym zarzut naruszenia art.106 § 3-5 p.p.s.a jest nie zasadny.

W pkt 8 zarzucono dokonywanie ustaleń faktycznych w drodze gromadzenia uzyskanych od innych sądów administracyjnych i następnie przetwarzania danych osobowych skarżącej bez jej wiedzy i zgody co stanowi naruszenie art.3 § 1 p.p.s.a. w związku z art.23 ust.1 pkt 1i 27 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych, uzasadnienie tego zarzutu zawarte jest na str.10-12 skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarówno podnoszone argumenty, jak i sposób ich prezentowania, stawianie tez i wyciąganie wniosków, formułowanie zarzutów pod adresem Sądu I instancji i innych sądów administracyjnych dotyczących nieprawidłowego ich funkcjonowania powoduje, że takie uzasadnienie skargi kasacyjnej nie spełnia wymagań prawa i nie może stanowić podstawy do podjęcia merytorycznej, prawniczej polemiki.

Należy również zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącej, które są sprzeczne z treścią uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji nie podał, że skarżąca wniosła 100 skarg, lecz że wniosła "około 100 skarg" ,

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.