Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 830/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi K. Ł. i A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013r. Nr [...] Wojewoda [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. i A. Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. z późn.zm.) zwanego dalej K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...].01.2013 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą

pozwolenia na budowę dla R. O. nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] arkusz

mapy [...] przy ul. ul T.w S.

Organ drugiej instancji dokonując analizy akt sprawy stwierdził, iż spełnione

zostały warunki zawarte w 32 ust. 4, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawe budowlane

(Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 j.t.) zwanej dalej Prawem budowlanym.

Organ stwierdził również, ze zgodnie z treścią przepisu art.35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji

sprawdził:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także

wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w

tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, a także zaświadczenia, o którym mowa w

art. 12 ust. 7;

Stwierdził również, że inwestor posiadał decyzję o warunkach zabudowy,

utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z

dnia [...] lipca 2012r. nr [...], która w swej treści zawiera szczegółowe wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej inwestycji w kontekście przepisów ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 80

poz.717 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia

2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1588).

Organ odwoławczy mając na względzie, że zgodnie z treścią art. 4 ww. Prawa budowlanego - "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże

prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami" stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę

nie ma charakteru uznaniowego . Wobec spełnienia wymagań określonych w art.35 ust.

1 oraz w art.32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona przez K. i A. Ł., którzy wnieśli o uchylenie decyzji w całości.

Zdaniem Skarżących, wydając pozwolenie na budowę naruszono przepisy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. ( Dz.U. Nr 75 poz. 690 z

2003r. ze zmianami) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie a w szczególności naruszono § 2 ust.2, § 3 pkt 16, 12 pkt 5,

51, 140 pkt.1, 203, 204, 206, 207, 309, 322.

Ponadto, zdaniem Skarżących, projekt architektoniczno - budowlany nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest niezgodny z decyzją o

warunkach zabudowy, która określa rodzaj inwestycji jako nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie ma w tej decyzji nic o przebudowie.

Zdaniem Skarżących, decyzja narusza ich prawo własności i uprawnienia

dotyczące terenu, ponieważ inwestor R. O. nie posiada zgody na jakąkolwiek ingerencję w ich nieruchomości. Nie posiada też zgody na prowadzenie inwestycji na i

nad ich terenem. Nie ma zatem prawnych możliwości wykonania inwestycji bez

naruszania prawa własności. Projekt budowlany nie zawiera żadnej ekspertyzy w tym dotyczącej obciążeń, uciążliwości spowodowanych hałasem dla naszego budynku i

innych ważnych ze względów bezpieczeństwa.

Ponadto projekt budowlany został sporządzony w oparciu o błędną inwentaryzację dotyczącą grubości ściany nośnej zewnętrznej wschodniej, bezpośrednio przylegającej

do naszego budynku. Zdaniem Skarżących pominięto również dokumentację związaną

z pęknięciami ściany budynku należacego do Skarżących a spowodowanymi

samowolną przebudową dachu budynku przy ul.T. należacego do

inwestora.

Skarżący wskazali również na szerego nieprawidłowości jakie wystąpiły w trakcie

projektowania tj brak właściwych badań i oględzin ich budynku oraz ekspertyz.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne

sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art.

3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi,

że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli była

prawidłowość orzeczenia przez organy administracji architektoniczno -budowlanej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na nadbudowę i

przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] arkusz mapy [...] przy ul. ul T.w S.

Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej

sprawy ustalony przez wymienione organy, uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta S. oraz czy zaskarżoną decyzję administracyjną była zgodna z prawem

materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan

prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną).

Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także

wymaganiami ochrony środowiska,

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii,

uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w

art. 12 ust. 7,

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w

art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane

uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu organy wykonały prawidłowo nałożone w/w przepisami obowiązki.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy na wstępie wyjaśnić, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy (rozbudowy lub nadbudowy) nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia

budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę

prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających

nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym

państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony

środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z

14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666).

W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł

projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym

przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać

wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

W przypadku rozpatrywanej sprawy inwestor posiada decyzję o warunkach zabudowy, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], która w swej treści zawiera szczegółowe wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej inwestycji w kontekście przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz.U.Nr 80 poz.717 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz.1588). Jak już

wspomniano wyżej projektowana nadbudowa zgodna jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Podniesiony przez skarżących zarzut niezgodności pozwolenia na budowę z

decyzją o warunkach zabudowy, która określa rodzaj inwestycji jako nadbudową

budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wskazać należy, że zgodnie z Ustawą z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012

poz.647 ze zm.) roboty polegające na przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany

sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie

zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska - jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowej sprawy - nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy

(art.59 ust.1 w związku z art.50 ust.2 pkt1).

Zwrócić należy również uwagę, że w świetle treści art. 35 ust. 1 właściwy organ

nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie

pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z

art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust.

4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda [...] ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast organ drugiej instancji nie

jest władny do oceny inwentaryzacji, oceny technicznej budynku znajdującej się w

projekcie budowlanym, jak również nie ma podstaw do oceny przyjętych przez

projektanta rozwiązań projektowych, za które odpowiedzialny jest autor projektu.

Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się podpisane przez projektanta, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Większość zarzutów Skarżących sprowadza się do naruszenia przez inwestora wymagań określonych w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002

r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie, jednak wbrew twierdzeniom Skarżących ocena organów spełnienia

wymagań techniczno-budowlanych w stosunku do sąsiedniego budynku organy

orzekające w niniejszej sprawie nie oparły wyłącznie na oświadczeniu projektanta, lecz również na analizie całości akt sprawy.

Zgodzić się należy, iż stosownie do treści § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia w

sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego inwestor zobowiązany

jest wykazać, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne ograniczają lub eliminują wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane,

zgodnie z odrębnymi przepisami. Zarzutu naruszenia tego przepisu nie można jednakże formułować na podstawie ogólnikowego twierdzenia niepopartego argumentami wskazującymi na rzeczywistą niezgodność przedstawionego projektu z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Sądu zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego a, inwestor uzyskał wszelkie

wymagane uzgodnienia i opinie. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust.

1 pkt 6 Prawa budowlanego tj w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych

interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają

ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek

chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego.

Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia prawa własności i uprawnień dotyczących terenu, należy wyjaśnić, iż z projektu budowlanego wynika, że inwestycja prowadzona będzie w granicach działki inwestora i w żadnym razie nie

narusza nieruchomości skarżących.

Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia

7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla

otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.

Stwierdzić należy, iż w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia

budowlanego jest niezgodna z prawem.

W tych warunkach Wojewoda [...] zasadnie utrzymał w mocy decyzję

organu I instancji o pozwoleniu na budowę, a podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zarzuty nie znalazły oparcia w materiale dowodowym, który stanowił podstawę do wydania decyzji obu instancji. Zarzuty skargi

w tym zakresie nie miały zatem podstaw w obowiązującym prawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w związku z art. 190 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.