Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 921/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 136
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 października 2015 r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. B. (dalej także: skarżący) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. z dnia 27 sierpnia 2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. K. (dalej: inwestor) pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, prowadzonych przy budowie wiaty magazynowej na sprzęt rolniczy i płody rolne, zlokalizowanej na działkach nr ewid.[...] i nr ewid.[...], przy ul. [...] w H. oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania, po zakończeniu wszystkich robót budowlanych, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej wiaty magazynowej

– utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone w dniu 24 czerwca 2014 r. przez upoważnionych przedstawicieli PINB w H. czynności dowodowe, z których sporządzono protokół, pozwoliły na ustalenie, że na opisanych działkach inwestor (współwłaścicielka działki nr ewid.[...]), wybudowała w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r., znak: [...], wydane z upoważnienia Starosty [...], wiatę magazynową na sprzęt rolniczy i płody rolne. Wymienione pozwolenie na budowę, oprócz wskazanej wiaty, obejmowało także budowę obiektów do przechowywania oraz rozładunku zboża, to jest: silosy zbożowe BIN - 3 sztuki, kosz zasypowy, podajnik ślimakowy, podnośnik kubełkowy, suszarnię oraz przyłącze energetyczne zalicznikowe i utwardzenie dróg wewnętrznych .

Z treści protokołu oględzin wynika, że wymienione obiekty, oprócz wiaty, zostały zgłoszone przez inwestora do użytkowania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. w dniu 26 maja 2004 r. i przyjęte bez sprzeciwu w sprawie znak: [...]

Organ pierwszej instancji ustalił przy tym, że wykonana wiata jest konstrukcji stalowej z zadaszeniem o pokryciu blachą trapezową i odwodnieniem (zamontowane rynny i rury spustowe). Zlokalizowana jest w odległości około 6 m od ogrodzenia z elementów prefabrykowanych, usytuowanego od strony południowej wiaty, stanowiącego granicę z działką sąsiednią, oraz w odległości około 5 m od strony starego budynku gospodarczego, stanowiącego własność skarżącego. Wykonano utwardzenie na całej powierzchni wiaty. Do zakończenia inwestycji pozostało wykonanie: obudowy ścian bocznych blachą trapezową, montaż bram wjazdowych, wykonanie zadaszenia nad koszem zsypowym oraz wykonanie stężeń w konstrukcji połaci dachowej.

Stwierdzono również, że w trakcie realizacji przedmiotowej wiaty dokonano istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, polegających na zwiększeniu szerokości wiaty w kierunku północnym do wymiaru około 12,54 m (według zatwierdzonego projektu budowlanego powinno być 10,35 m), zmieniono rozstaw słupów stalowych w osiach, to jest przy koszu zsypowym w kierunku wschodnim, wymiar osiowy rozstawu słupów wynosi 6,0 m (powinno być 5,50 m), zmieniono osiowy rozstaw ostatniego pola konstrukcyjnego w kierunku wschodnim, który wynosi 5,60 m ( powinno być 6,0 m), zmieniono elementy stalowej konstrukcji wiaty – słupki, które wykonano ze stalowych dwuteowników 2 x 140 mm (powinny być wykonane z ceowników stalowych 2 x 160 mm), zmieniono wysokość wiaty, która aktualnie od poziomu utwardzenia do spodu konstrukcji dźwigarów dachowych wynosi około 4,87 m (winna wynosić 5,475 m).

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r., w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych przy budowie spornej wiaty i nakazał wykonanie skutecznego zabezpieczenia przed szkodliwym wpływem warunków atmosferycznych. Następnie decyzją z dnia 22 lipca 2014 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji nakazał inwestorowi w zakreślonym terminie dostarczenie określonych dokumentów.

Starosta H. decyzją z dnia 19 września 2014 r., na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił wskazaną wyżej decyzję własną o pozwoleniu na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r. – w części dotyczącej budowy wiaty.

Po przedłożeniu przez inwestora dokumentów żądanych we wskazanej wyżej decyzji, organ pierwszej instancji w dniu 17 października 2014 r., w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającą na inwestora określone warunki.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. uchylił w całości opisaną decyzję PINB w H. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 34 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nakazał inwestorowi, w terminie do 10.06.2015 r., usunąć wskazane w tym postanowieniu nieprawidłowości dostarczonego w dniu 19 września 2014 r. projekcie budowlanego zamiennego.

W związku z przedłożeniem przez inwestora przy piśmie z dnia 21 maja 2015 r. uzupełnionego projektu zamiennego, organ pierwszej instancji, na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, decyzją z dnia 22 maja 2015 r. zatwierdził wspomniany projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, prowadzonych przy budowie przedmiotowej wiaty.

W dniu 16 lipca 2015 r. organ odwoławczy wydał decyzję, którą uchylił w całości wspomnianą decyzję PINB w H. z dnia 22 maja 2015 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność dokonania przez PINB w H. uzupełnienia postępowania, a także dokonania oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ pierwszej instancji wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 27 sierpnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, prowadzonych przy budowie wiaty, stwierdzając, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wynikające z przepisów prawa budowlanego przesłanki legalizacji tego obiektu.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący R. B. (właściciel działki nr ewid.[...]), zarzucił, że organ pierwszej instancji nie zajął stanowiska w sprawie dokonanych naruszeń przy realizacji inwestycji w stosunku do jego działki, w tym odnośnie wykonania stóp fundamentowych, nasypu nawierzchni, ogrodzenia, rozbiórki części ściany szopy gospodarczej. Ponadto pełnomocnik skarżącego – W. B., uzupełniając powyższe zarzuty w bardzo obszernym piśmie procesowym, wskazał na pozbawienie go możliwości zapoznania się z aktami sprawy w PINB w H. oraz w Starostwie Powiatowym w H.. W piśmie tym zarzucił pominięcie przez organ pierwszej instancji kwestii realizacji ośmiu stóp fundamentowych, które naruszają granicę z sąsiednią działką, wykonania nasypu oraz ogrodzenia, rozebrania części ściany szopy gospodarczej, wykonania utwardzenia działki z korytem ściekowym z przekroczeniem granicy działki w oparciu o zgłoszenie, które jest sprzeczne z decyzją o pozwoleniu na budowę. Poruszył także sprawę wnoszonych zastrzeżeń przy ustalaniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji odnośnie mapy do celów projektowych, na której nie uwzględniono istniejącej szopy oraz faktu wnoszenia zastrzeżeń do Urzędu Miasta w H., które zostały przekazane do Starostwa Powiatowego w H.. Pełnomocnik strony wniósł także zastrzeżenia co do wykonywanej pracy przez Starostwo Powiatowe oraz podniósł kwestie dotyczące: planowanej przez inwestora nowej budowy z wykorzystaniem wykonanych stóp fundamentowych, a także braku powiadomienia przez organ pierwszej instancji kierownika budowy i inspektora nadzoru o kontroli planowanej na dzień 6 maja 2014 r. oraz 24 czerwca 2014 r. Zarzucił również organowi naruszenie prawa wskutek pominięcia zapisów wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzji Burmistrza H. o warunkach zabudowy z dnia 10 kwietnia 2014 r., w części odnoszącej się do powierzchni biologicznie czynnej, której wielkość została określona na 20%. Pełnomocnik skarżącego zażądał jednoznacznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności popełnionej przez sąsiada samowoli, w tym odpowiedzi na pytanie, czy inwestor "ma zamiar zwrócić dotację unijną w sytuacji tak dużej ilości naruszeń i odstępstw".

Utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko PINB. Organ drugiej instancji stwierdził, że przedłożone przez inwestora dokumenty są zgodne z wymaganiami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu, projekt zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta H. w dniu 12 marca 2003 r., znak: [...] oraz z wymaganiami ochrony środowiska i innymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie organu, usytuowanie wiaty od zewnętrznej krawędzi jezdni jest zgodne z przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r., odprowadzanie wód opadowych odbywa się na własną posesję, zmiana kąta nachylenia połaci dachowej nie narusza określonej wielkości tego parametru zabudowy, wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy, stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni wyznaczonej działki określony został zgodnie z zapisami tej ostatniej decyzji, zachowana jest nieprzekraczalna linia zabudowy. Nadto, jak wskazał organ, przedłożony projekt zamienny budowlany jest kompletny i dołączono do niego wszystkie wymagane przepisami prawa budowlanego dokumenty. Organ odwoławczy odniósł się szeroko do zarzutów skarżącego i stwierdził, że nie mogą mieć one wpływu na wynik sprawy.

W skardze do Sądu R. B. powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący opisał obszernie przebieg procesu inwestycyjno-budowlanego w niniejszej sprawie oraz zażądał wyjaśnienia jaka była rola kierownika budowy, inspektora nadzoru oraz geodety w popełnionej samowoli budowlanej, dlaczego udzielane skarżącemu odpowiedzi przez pracowników Urzędu Miasta H. i Starostwa Powiatowego w H. były niepełne lub wymijające, dlaczego organy nadzoru budowlanego przemilczają fakt, że to pełnomocnik skarżącego, a nie te organy, w dniu 6 maja 2014 r. stwierdził nieprawidłowości, których dopuścił się w niniejszej sprawie inwestor. Skarżący zarzucił organom administracji wszystkich instancji działanie stronnicze, ze szkodą dla niego jako właściciela działki sąsiedniej. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o "bardziej wnikliwe niż do tej pory" rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Należy wskazać, że w świetle art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej także: ustawa), który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 ustawy, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie .

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor wywiązał się z obowiązku nałożonego decyzją wydaną przez PINB w H. w dniu 22 lipca 2014 r., znak: [...], gdyż przedłożył uzupełniony projekt budowlany zamienny.

W ocenie Sądu prawidłowe jest przy tym stanowisko organów obu instancji, które po dokonaniu analizy tego projektu, stwierdziły jego zgodność z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy.

Z przepisu tego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 wspomnianej ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w jej art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia to, że projekt zagospodarowania działek nr ewid.[...] i 1130 położonych przy ul. [...] w H., jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta H. w dniu 12 marca 2003 r., znak: [...], która to decyzja pozostaje w obiegu prawnym oraz jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska i przepisami.

Z zapisów wspomnianej decyzji wynika, że opisane działki usytuowane są w terenie, dla którego ustalenia realizacyjne przewidują zabudowę zagrodową i jednorodzinną. Przedmiotowa wiata zatem nie narusza przeznaczenia terenu, który wynika z ww. decyzji, gdyż jest to obiekt gospodarczy służący gospodarce rolnej, a ponadto stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej, usytuowanej na działce nr ewid.[...] i sąsiedniej działce nr [...] (opis planu zagospodarowania w projekcie zagospodarowania działki do projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r.).

Trafnie również stwierdziły organy, że przedmiotowa wiata nie narusza wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: rozporządzenie).

Wskazać trzeba, że § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną usytuowanie w odległości nie mniejszej niż 4 m. W przypadku natomiast budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy odległość ta ma być nie mniejsza niż 3 m (§ 12 ust. 1 pkt 2).

Niewątpliwie odległość tego obiektu od strony południowej, po dokonanych odstępstwach, nie zmieniła się w stosunku do założeń przyjętych w projekcie zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r. i wynosi ona odpowiednio około 5 m i 6 m. Nadto z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wynika, że od strony południowej, to jest czyli od strony działki nr [...], której właścicielem jest skarżący, nie są projektowane otwory drzwiowe ani okienne (rysunek dotyczący elewacji oraz opis techniczny projektu architektoniczno-konstrukcyjnego).

Z przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego wynika również, że obsługa komunikacyjna odbywa się istniejącym zjazdem z drogi krajowej – z ul. [...] w H.. Odległość usytuowania przedmiotowej wiaty od zewnętrznej krawędzi jezdni jest zgodna z ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), która określa, że obiekty budowlane w terenie zabudowy winny być usytuowane w odległości co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, zaś poza terenem zabudowy w odległości co najmniej 25 m. Lokalizacja wiaty względem krawędzi jezdni ul. [...] w H. po dokonanych odstępstwach, nie zmieniła się w stosunku do założeń wynikających z projektu zagospodarowania działki do pozwolenia na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r. i wynosi 40 m .

Zasadnie stwierdzono również zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznymi w zakresie odprowadzania wód opadowych.

Stosownie do § 28 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie zaś braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W myśl § 29 rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Ze złożonego przez inwestora projektu zamiennego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że odprowadzanie wód opadowych odbywa się na własną posesję. Wiata posiada dach dwuspadowy. Na obiekcie zamontowane są rynny i rury spustowe. Nadto odprowadzanie wód opadowych z wykonanego przy wiacie utwardzenia terenu kostką brukową odbywa się za pośrednictwem betonowego korytka szerokości około 0,3 m zlokalizowanego przy betonowym ogrodzeniu działki nr [...], z którego woda jest odprowadzana w kierunku zachodnim na nieutwardzoną powierzchnię gruntu poza zabudowania na teren własnej działki. Potwierdza to treść dokonanego w dni 27 czerwca 2012 r. zgłoszenia robót budowlanych dotyczących utwardzenia powierzchni działki nr [...], które jak wynika z pisma Starosty [...] z dnia 2 lipca 2012 r., znak : [...], zostało przyjęte bez sprzeciwu.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, sporna wiata nie narusza więc ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego.

Zauważyć bowiem należy, że wiata posiada jedną kondygnację nadziemną, a wysokość ścian po dokonanych odstępstwach została zmniejszona z 5,475 m do wysokości około 4,87 m (wysokość wiaty od poziomu utwardzenia do spodu konstrukcji dźwigarów dachowych), co powoduje, że maksymalna wysokość okapów połaci dachowych od poziomu otaczającego terenu jest zachowana (dopuszczalna wysokość do 6,0 m). Wymiary wiaty wynoszą, po dokonanych odstępstwach, około 12,54 m x 24,39 m (bez uwzględnienia obudowania ścian blachą), co powoduje, że zachowana jest szerokość elewacji frontowej określonej na 26 m z tolerancją do 20%. Szerokość elewacji frontowej od strony zachodniej, po dokonanych odstępstwach, wynosi bowiem około 12,74 m (por. projekt zagospodarowania działki stanowiący załącznik do projektu budowlanego zamiennego) .

Niewątpliwie także zmiana kąta nachylenia połaci dachowej z 20 stopni, co wynikało z pozwolenia na budowę z dnia 6 czerwca 2003 r., na 18 stopni, nie narusza określonego w decyzji o warunkach zabudowy określonego dopuszczalnego nachylenia połaci dachowej (do 45 stopni).

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można stwierdzić, by naruszono zapisy powołanej decyzji o warunkach zabudowy odnoszące się do powierzchni biologicznie czynnej, co prawidłowo wywiódł organ odwoławczy.

Nie budzi też wątpliwości zachowanie przez inwestora nieprzekraczalnej linii zabudowy, określona w decyzji o warunkach zabudowy jako wynoszącej około 35 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] oraz nieprzekraczalna linia zabudowy wynoszącej "do około 80 m" od tej drogi. Odległości te, jak wynika z przedłożonego projektu wynoszą odpowiednio 40 m i około 64,39 m.

Trafnie wskazał również organ odwoławczy, że budowa przedmiotowej wiaty magazynowej na sprzęt rolniczy i płody rolne nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) w związku z § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). Oczywistym jest bowiem, że inwestycja ta nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, że przedłożony projekt budowlany zamienny został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniami o prawie do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - stosownie do art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Autorzy projektu budowlanego zamiennego, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy, dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu ww. budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego zamiennego została załączona też opinia techniczna w przedmiocie wykonania wiaty magazynowej, z której wynika, że ogólny stan techniczny obiektu nie wykazuje żadnego zagrożenia mienia i życia ludzi. Technologia wykonania robót, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, jest zgodna z obowiązującymi normami budowlanymi oraz sztuką budowlaną. Wyniki analiz obliczeniowych nie potwierdziły przekroczenia warunków granicznych nośności ani użytkowania elementów konstrukcyjnych obiektu. W ocenie Sądu, trafnie wywiedziono także w zaskarżonej decyzji, że materiały budowlane użyte do budowy wiaty są odpowiednie oraz powszechnie stosowane w budownictwie, a tym samym, iż nie istnieje żadne zagrożenie dla konstrukcji budynku ani życia ludzi w wyniku zrealizowanych robót budowlanych.

Mając powyższe na względzie, organy obu instancji zobowiązane były do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zmienny i wydania inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a także nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Stosownie bowiem do powołanego wyżej art. 51 ust. 4 ustawy, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że kwestie dotyczące naruszenia prawa własności, czy też wyrządzonych szkód (rozbiórka części ściany szopy), w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie mogą stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie przez organ nadzoru budowlanego. W tym miejscu wskazać również trzeba, że jak wynika z przeprowadzonego przez te organy postępowania, lokalizacja spornej wiaty względem działki skarżącego nie uległa zmianie w stosunku do lokalizacji określonej w udzielonym inwestorowi pozwoleniu na budowę, natomiast szerokość wiaty uległa zwiększeniu w kierunku północnym (w stronę działki nr [...] ) z 10,35 m na 12,54 m. Niezależnie od tego zauważyć należy, że organy obu instancji rozstrzygając sprawę niniejszą prawidłowo ustaliły przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami skarżącego i inwestora na podstawie informacji zawartych w mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Stwierdzić nadto należy, że kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych aktów podjętych w granicach tej sprawy. Sąd nie jest natomiast uprawniony, by wypowiadać się w kwestii ewentualnej odpowiedzialności uczestników procesu inwestycyjno-budowlanego w niniejszej sprawie, to jest kierownika budowy, inspektora nadzoru, czy też geodety w związku z ich "udziałem" w tym procesie. Nie jest rzeczą Sądu wypowiadanie się na temat przyczyn tego, że udzielane skarżącemu odpowiedzi przez pracowników Urzędu Miasta H. i Starostwa Powiatowego w H. były dla niego niesatysfakcjonujące. Nie budzi przy tym wątpliwości, że nie ma znaczenia dla sprawy ustalenie, iż to pełnomocnik skarżącego, nie zaś organy nadzoru budowlanego, w dniu 6 maja 2014 r. dostrzegł nieprawidłowości, których dopuścił się w trakcie realizacji spornego obiektu inwestor.

Wbrew zarzutom skargi, stwierdzić zatem należy, że organy ustaliły należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., a organ odwoławczy – także art. 136 K.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniu swych decyzji, które odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

Podkreślić także trzeba, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji innych przepisów postępowania, w tym zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zasady udzielania informacji (art. 9 K.p.a.), zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.), a także zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).