Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 380/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 art. 252 art. 255 art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 października 2017 roku POSTANOWIENIE Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania G.W. reprezentowany przez adwokata E.R. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie wypełniając jego rubryk.

Pismem z 21 września 2017 r. skarżący na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) dalej ustawa P.p.s.a. został wezwany w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma sądowego pod rygorem ujemnych skutków procesowych do uzupełnienia wniosku poprzez: przedłożenie odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego skarżącego za rok 2016, w przypadku nie złożenia ww. zeznania – przedłożenie stosownego zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o nieskładaniu przez skarżącego zeznania podatkowego za rok 2016; przedłożenie zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego o prowadzeniu/nieprowadzeniu przez skarżącego aktualnie tj. w roku 2017 oraz w roku 2016 działalności gospodarczej; jeżeli skarżący jest osobą bezrobotną - przedłożenie zaświadczenia z właściwego Urzędu Pracy potwierdzającego, że skarżący jest osobą bezrobotną; jeżeli skarżący jest osobą zatrudnioną – przedłożenie zaświadczenia o zarobkach za okres ostatnich 3 miesięcy; przedłożenie wyciągu lub wykazu z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, w tym kont i kart kredytowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy; udokumentowanie stanu cywilnego skarżącego – poprzez złożenie aktualnego skróconego odpisu aktu stanu cywilnego; przedłożenie aktualnego zaświadczenia z właściwego Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o zarejestrowanych na nazwisko skarżącego – jako właściciela lub współwłaściciela samochodach i pojazdach (obejmujących ich markę i rok produkcji); przedłożenie dokumentów (kserokopii, odpisu) na okoliczność kto jest właścicielem nieruchomości, którą skarżący wskazuje jako adres zamieszkania tj. ul. W. Reymonta 4/11, 26-220 Stąporków; przedłożenie stosowych dokumentów wskazujących wysokość kosztów związanych z opłaceniem usług pełnomocnika w sprawie niniejszej; w przypadku świadczenia tych usług nieodpłatnie przedłożenie pisemnego oświadczenia pełnomocnika skarżącego na okoliczność, że w sprawie niniejszej reprezentuje skarżącego nieodpłatnie wraz z informacją, że okoliczność ta jest znana organom właściwego samorządu zawodowego; oświadczenie, czy skarżący korzysta z pomocy społecznej, jeżeli tak to w jakiej formie.

Wezwanie doręczono prawidłowo pełnomocnikowi skarżącego 10 października 2017 r. W wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków złożonego wniosku.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca przez użycie sformułowania "wykaże" przesunął ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy na stronę. Zatem to na skutek wskazanych przez wnioskującego dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest on w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Rola orzekającego sprowadza się zaś do oceny informacji dostarczonych przez stronę w kontekście przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a., która - co trzeba podkreślić - ma charakter ekonomiczny. Przepis ten nakłada na orzekającego obowiązek zbadania zasadności wniosku strony w dwóch aspektach: przy uwzględnieniu wysokości obciążeń finansowych spoczywających na stronie w ramach jej udziału w postępowaniu oraz jej (rzeczywistych) możliwości finansowych.

Z kolei w myśl art. 255 ustawy P.p.s.a., "jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 ustawy P.p.s.a. [druk PPF], okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego." Przepis ten, który dodatkowo miał w tej sprawie zastosowanie, nakłada zatem na stronę obowiązek współdziałania z Sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że to na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy (por. postanowienia NSA: z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05, z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1510/04, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04, z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt II FZ 344/08, niepubl.).

W toku rozpoznawania wniosku skarżący wykazał brak współpracy w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących jego sytuacji materialnej. Skarżący przedłożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który nie zawiera żadnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej oraz rodzinnej, ponadto w zakreślonym terminie na żądanie Sądu nie przedłożył dokumentów, które były niezbędne do oceny jego aktualnej sytuacji finansowej.

Reasumując, skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem w ramach toczącego się postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Fakt ten uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację sytuacji majątkowej skarżącego.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że przedstawiona wyżej postawa skarżącego nie pozwala w konsekwencji uwzględnić wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.