Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 743/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II SA/Go 537/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II SA/Go 537/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił P. Sp. z o.o. we W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji spółka wskazała, że brak udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zw. p.p.s.a.) może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki, w postaci nawet zaprzestania działalności gospodarczej. Sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Na dzień 31 grudnia 2014 r. spółka wypracowała zysk netto w wysokości 403.605,73 zł. Z analizy sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. (rachunek zysków i strat) wynika, że koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, wyniosły łącznie 43.322.384,64 zł. Powyższe, zdaniem strony wskazuje, że spółka ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat – sprawozdania za okres od 29 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. w ocenie Sądu wynika, że spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie 43.927.549,16 zł i wypracowała zysk. Zdaniem Sądu spółka nie uprawdopodobniła jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej co najmniej 3.096.000 zł z tytułu nałożonych na nią kar pieniężnych. Sam fakt, że kwota ta przekracza roczny zysk spółki – który osiągnęła w 2014 r. – bez wykazania jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącej, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej że skarżąca zamknęła 2014 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie nadmieniła, by utraciła płynność finansową i wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą. Nadto strona nie przedłożyła, oprócz wspomnianej wyżej dokumentacji, żądanych dokumentów np. wyciągów bankowych, potwierdzających trudną sytuację finansową która uległaby znacznemu pogorszeniu wskutek wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie.

P. Sp. z o. o we W. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzuciła nieuzasadnioną odmowę udzielenia ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której w momencie orzekania w przedmiocie niniejszego środka odwoławczego nastąpiło przedłożenie do akt sprawy dokumentów wskazujących na sytuację finansową strony oraz na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje zażalenie nie będąc związanym wskazanymi w nim podstawami. Art. 194 § 3 p.p.s.a. stanowi pełną regulację wymagań formalnych zażalenia. Skoro przepis ten nie przewiduje obowiązku wskazania podstaw zażalenia, to w postępowaniu zażaleniowym nie ma też zastosowania art. 174 p.p.s.a. i obowiązujące w postępowaniu inicjowanym skargą kasacyjną związanie Sądu granicami środka odwoławczego, w tym wskazaną podstawą prawną.

Strona formułując pismo z dnia 30 września 2015 r. wskazała wyraźnie, że wnosi do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie WSA w G. z dnia 18 września 2015 r. Pismo wniesione zostało w trybie przewidzianym dla środka odwoławczego, wskazanym w pouczeniu doręczonym stronie wraz z odpisem powyższego postanowienia, z zachowaniem siedmiodniowego terminu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zażalenie, pomimo że wskazana w nim podstawa prawna żądania tj. art. 61 § 4 p.p.s.a., pozwala na zmianę lub uchylenie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w razie zmiany okoliczności, poza trybem odwoławczym - w wyniku wniosku strony. Jeżeli bowiem intencją strony byłoby niepoddanie zaskarżonego postanowienia kontroli instancyjnej, ale spowodowanie ponownego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na zmianę okoliczności, powinna ona wystąpić w tej sprawie ze stosownym wnioskiem do WSA w G., gdyż ten właśnie Sąd, nie zaś Naczelny Sąd Administracyjny byłby właściwy do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 210/13 oraz z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II GZ 525/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącej o przyznanie jej ochrony tymczasowej w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji został prawidłowo oceniony przez Sąd I instancji.

I tak, dane wynikające z załączonego do pisma z dnia 31 sierpnia 2015 r. rachunku zysków i strat za okres od 29 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. zostały poddane przez WSA w zaskarżonym postanowieniu szczegółowej analizie, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego orzeczenia, w którym szczegółowo wyjaśniono, dlaczego informacje wynikające z tego rachunku nie uzasadniają zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydanej przez organ odwoławczy, a wyciągnięte wnioski nie budzą wątpliwości. Przede wszystkim Sąd I instancji prawidłowo zaznaczył, że z dokumentów tych nie wynika na tyle trudna sytuacja finansowa spółki, która w sytuacji wykonania decyzji o nałożeniu kary w wysokości 36.000 zł mogłaby spowodować zachwianie jej płynności finansowej. Zgodnie z przedstawionym przez skarżącą rachunkiem zysków i strat za okres od 29 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., zysk spółki wyniósł 403.605,73 zł netto, a koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, wyniosły łącznie 43.927.549,16 zł.

Biorąc pod uwagę przede wszystkim wysokość obrotu, a także wygenerowanego zysku w powyższym okresie, a dodatkowo – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - niezłożenie dokumentów obrazujących rzetelnie aktualną sytuację finansową skarżącej – brak podstaw do przyjęcia, że istotnie uiszczenie kary w wysokości 36.000 zł spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy również zauważyć, że przedsiębiorstwo nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciło płynność finansową.

Niewątpliwie każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia określonej kwoty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach podmiotu którego dotyczy, jednakże sytuacja ta sama z siebie nie uzasadnia stosowania wyjątkowego rozwiązania, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej.

Trafności powyższej oceny nie zmienia argumentacja skarżącej, że jest ona stroną w innych postępowaniach w tym samym przedmiocie, gdzie zbiorcze ujęcie kary pieniężnej wymoże wynieść 3.096.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższe należności są "potencjalne" stąd nie mogą wpłynąć na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, że strona żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06), np. poprzez przedłożenie aktualnej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej, w tym wyciągów z rachunków bankowych.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.