Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 319/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 546/15 odrzucające skargę S.T. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 546/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S.T. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku ze złożeniem przez skarżącą skargi na ww. postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 200 zł i nadesłanie 8 odpisów skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie w dniu 20 marca 2015 r.

Powyższe spowodowało odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Skargę na powyższe postanowienie wniosła S.T. domagając się jego zmiany. W uzasadnieniu podniosła, że skierowane do niej zarządzenie z dnia 6 lutego 2015 r. naruszyło art. 28 K.p.a., gdyż stroną postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 3 grudnia 2011 r. jest P.S. – współwłaściciel nieruchomości i to on ma interes w utrzymaniu posiadania mieszkania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie wniesiona w sprawie skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 tej ustawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W sprawie niesporne jest, że w zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisów. Natomiast zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast m. in. skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 ww. art.).

Z treści art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać wszystkie warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, przepis art. 47 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma o których mowa w art. 46 P.p.s.a. należy traktować wymogi z art. 47 P.p.s.a. (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego; wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 236-237).

W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że mimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci ośmiu jej odpisów. Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, wymaganych egzemplarzy odpisów skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co uzasadnia jej odrzucenie, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższy pogląd znajduje oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowe zażalenie stanowisko to w pełni podziela.

Skarżąca nie kwestionowała także, iż nie uiściła w zakreślonym terminie wpisu od skargi, do czego była wzywana.

W tej sytuacji prawidłowo, w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd odrzucił wniesioną w sprawie skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argument, jakoby skierowane do skarżącej zarządzenie z dnia 6 lutego 2015 r. było wadliwe, bo stroną postępowania jest P.S., nie podważyło prawidłowości postanowienia Sądu odrzucającego skargę w stosunku do skarżącej. Z administracyjnych akt sprawy wynika, że inicjatorami postępowania nadzwyczajnego w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego byli S.T. oraz P.S., którego skarżąca jest opiekunem prawnym z racji jego całkowitego ubezwłasnowolnienia. Jednakże z akt sprawy w sposób bezsprzeczny wynika, że skargę do sądu na rozstrzygnięcie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania złożyła S.T. w imieniu własnym. Z treści skargi nie wynika bowiem, by złożony środek zaskarżenia został wniesiony również w imieniu P.S., jak wskazuje skarżąca w uzasadnieniu zażalenia. Wprawdzie w treści skargi podniesiono, że S.T. wraz z P.S. są współwłaścicielami nieruchomości, jednakże argument ten nie uzasadnia twierdzeń zażalenia, skoro w sposób wyraźny nie oznaczono, iż skargę złożono także w imieniu P.S. W tej sytuacji to na S.T. jako wnoszącej pismo spoczywał obowiązek uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu (patrz: art. 220 § 1 P.p.s.a., art. 49 § 1 tej ustawy), a zatem zarządzenie Przewodniczącego w tym przedmiocie zostało skierowane do właściwego podmiotu. Trafnie także w stosunku do skarżącej Sąd odrzucił wniesioną skargę.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.