Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1301/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, 2 i 6, 4. art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. spółka komandytowa na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. z/s w [.] (dalej: "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, którą wydano w następującym stanie sprawy:

W okresie od dnia 24 lipca do 3 sierpnia 2014 r. [.] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [.] przeprowadził kontrolę w siedzibie Spółki w zakresie przestrzegania przepisów związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. Na podstawie wyników kontroli utrwalonych w protokole nr [.], organ zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie stwierdzonych naruszeń.

Decyzją z dnia [.] września 2012 r. nr [.],[.] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [.] nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 25 000 zł za stwierdzone: przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu; przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; skrócenie dziennego czasu odpoczynku; skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni; nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy; brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów; nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. W podstawie prawnej organ powołał art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 847 z późn. zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzją z dnia [.] maja 2013 r. nr [.], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskutek rozpoznania skargi Spółki wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. II SA/Rz 823/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję z dnia [.] maja 2013 r. uznając, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim utrzymano w mocy decyzję organu I instancji pomimo, że stwierdzono szereg błędnych wyliczeń wysokości kary. Ponadto wymierzając karę 25 000 zł organ odwoławczy nie zidentyfikował wszystkich naruszeń uznając niezasadnie, że nie miałoby to i tak wpływu na wymiar kary. Ponadto bez odniesienia się do przesłanek określonych w art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wyjaśniono, dlaczego przyjęto, że za określone naruszenia w toku postępowania odwoławczego określono karę wyższą niż uczynił to organ I instancji. Nie odniesiono się także do części zarzutów odwołania i nie przeanalizowano możliwości zastosowania dyspozycji art. 92b ust. 1 i 2 czy art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym opisaną na wstępie decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 25 000 zł za stwierdzone naruszenia. W podstawie prawnej powołano między innymi art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit.a), lit. h), lit. r), art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz wymieniono naruszenia określone w katalogu zawartym w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - l.p.:5.1, 5.2, 5.3, 5.4, 5.6, 6.3.1, 6.1.5, 6.3.11, 6.3.12, 6.3.6.1.

Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego stwierdzono następujące naruszenia:

1) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

3) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,

4) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

5) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu,

6) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

7) brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów dotyczących imienia, nazwiska, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki,

8) w zakresie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy,

9) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni,

10) dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy.

Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do przyjęcia, że maksymalna możliwa do wymierzenia przedsiębiorcy kara powinna wynieść 20 000 zł, ponieważ z posiadanych dokumentów wynikało, że w okresie 6 miesięcy poprzedzających okres kontroli średnioroczne zatrudnienie w Spółce wynosiło 52 kierowców. Natomiast przepis art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie znajduje zastosowania do naruszeń polegających na okazaniu podczas kontroli wykresówki niezawierającej wymaganych wpisów oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku czy maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Nie było także możliwe uwzględnienie materiału dowodowego przedłożonego po zakończonej kontroli w zakresie naruszeń polegających właśnie na nieokazaniu określonych dokumentów podczas kontroli. Jeżeli natomiast chodzi o stwierdzone przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdów to obowiązkiem przedsiębiorcy jest niedopuszczenie do takich sytuacji, w szczególności niedopuszczenie do wykonywania przewozu przez kierowców nieodpowiednio przeszkolonych. Z kolei warunkiem zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym jest ustalenie, że przedsiębiorca transportowy zapewnił odpowiednią organizację i dyscyplinę czasu pracy. Liczba i waga stwierdzonych naruszeń nie pozwalała na przyjęcie takiego założenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zarzuciła naruszenie:

1. art. Konstytucji RP, art. 6 k.p.a., art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.5.1, 5.2, 5.3, 5.4, 5.6, 6.3.1, 6.1.5, 6.3.11, 6.3.12, 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie na nią kary pieniężnej na podstawie przepisów nieobowiązujących w czasie popełnionych naruszeń w 2011 r., ponieważ ww. załącznik zaczął obowiązywać dopiero 1 stycznia 2012 r., a większość stwierdzonych naruszeń miała charakter zdarzeń jednorazowych popełnionych przed tą datą,

2. art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 8, 9, 11 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji, tj. powodów nałożenia kary pieniężnej na podstawie obowiązującego dopiero od 1 stycznia 2012 r. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym,

3. art. 7, 77 § 1, 80 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności, a także na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz na skutek niewszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego,

4. art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie, że w sprawie nie znajdą one zastosowania, co skutkowało bezzasadnym nałożeniem na Spółkę kary pomimo, że na większość stwierdzonych naruszeń nie miała ona wpływu i nie mogła ich przewidzieć,

5. art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne przyjęcie, że zgromadzone w sprawie dowody dają podstawę do ustalenia, że Spółka średniorocznie zatrudniała 52 kierowców.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Rozważania w niniejszej sprawie należy zacząć od przypomnienia treści art. 171 p.p.s.a. zgodnie, z którym wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko, co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.08.2011 r. sygn. akt I OSK 1349/10, LEX nr 1068391; wyrok NSA z 29.09.2010 r. sygn. akt I FSK 944/10 LEX nr 744567; wyrok NSA z 1.07.2010 r. sygn. akt II FSK 217/10 LEX nr 786897).

W prawomocnym wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 823/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA w Rzeszowie) na skutek skargi skarżącego A. Sp. z o.o. w [.] uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] maja 2013 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że za uzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ odwoławczy nie ustosunkował się do części zarzutów odwołania i korespondujących z nimi wyjaśnień do protokołu kontroli np. kwestii naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego dziennego prowadzenia pojazdu w dniach 5-7.05.2012 r. przez kierowcę E. K, kary za przekroczenie przez kierowcę A. G. całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch tygodni, a organ nie podał przyczyn, dla których nie zastosował przepisu art. 92b ust. 1 i ust. 2 ewentualnie art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W kontekście wielości zebranego materiału dowodowego w trakcie prowadzonej kontroli, wielości stwierdzonych naruszeń i wysokości wymierzonej kary za niedopuszczalne uznano ogólne powołanie się przez organ II instancji w końcowej części uzasadnienia na brak podstaw do zastosowania ww. przepisów. Sąd zgodził się z zarzutami skargi dotyczącymi braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji i odniesienia się do wskazanego w decyzji organu I instancji naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego z pojazdu nr rej. [.] oraz nieokazaniu wykresówki danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dot. wykresówki z dnia 23.10.2012 r. kierowcy M. K. Zastosowany przez organ II instancji sposób rozstrzygnięcia zdaje się wskazywać, że w tym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy, jednak na coś odwrotnego wskazuje łączna suma poszczególnych kar oraz sposób rozstrzygania przyjęty przez organ, który wszystkie stwierdzone naruszenia oceniał na nowo, a we wskazanych przypadkach nie wypowiedział się. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd nakazał zbadanie organowi II instancji prawidłowość decyzji [.] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez organ I instancji rozważenia możliwość wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji należy ustosunkować się do zarzutów odwołania i wyjaśnień złożonych przez Przedsiębiorcę do protokołu kontroli, a także dokonanie oceny możliwości zastosowania art. 92 b ust. 1 i ust. 2 ewentualnie art. 92 ust.1 ustawy.

Dokonując oceny skargi w zakresie wynikającym z art. 145 p.p.s.a Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zakres kontroli wynikający z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie prowadzi do wniosku, że organ II instancji wykonał wskazania zawarte w tym wyroku.

Okolicznością bezsporną jest, że skarżąca Spółka o zamiarze przeprowadzenia kontroli została poinformowana zawiadomieniem z dnia [.] lipca 2012r. nr [.], której początek określono na dzień 17 lipca 2012 r. W zawiadomieniu wskazano, że kontrola będzie obejmowała okres od 1.08.2011 r. do 31.05.2012 r. Ponadto w celu usprawnienia kontroli w pkt od 1 do 14 (str. 2 zawiadomienia) organ podał, jakie dokumenty należy przygotować.

Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), która weszła w życie 1 stycznia 2012 r. (zwana dalej nowelą) zmieniono ustawę o transporcie drogowym. Ustawa ta znowelizowała podstawy odpowiedzialności administracyjnej w analizowanym zakresie (art. 92a, art. 92b oraz art. 92c u.t.d.), w tym zastąpiła dotychczasowy jeden załącznik do ustawy o transporcie drogowym, zawierający wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, trzema załącznikami, z których załącznik nr 3 określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, za które pociągnięty do odpowiedzialności administracyjnej może być podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (por. art. 92a ust. 6 w zw. z art. 92a ust. 1 w znowelizowanym brzmieniu).

Zgodnie z art. 10 wspomnianej ustawy nowelizującej przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt P 36/12 (dostępny w bazie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, na stronie internetowej: http://www.trybunal.gov.pl), stwierdził, że art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim - w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia tej ustawy w życie - nakazuje stosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym wyżej powołaną ustawą z dnia 16 września 2011 r., przewidujących wyższe kary pieniężne niż kary przewidziane w przepisach obowiązujących w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego odpowiedzialność administracyjną, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania, bowiem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte i prowadzone pod znowelizowanymi przepisami, na co wskazuje data wszczęcia postępowania to jest dzień 4 lipca 2012 r. Wątpliwości mogą dotyczyć zakresu przedmiotowego deliktów administracyjnych określonych w noweli to jest załączniku nr 3 oraz załączniku sprzed noweli, który obowiązywał do końca 2011 r. odnośnie rodzaju sankcjonowanych naruszeń i wysokości kar po zmianie i przed zmianą ustawy za takie delikty administracyjne.

Skład orzekający aprobuje pogląd, że jeżeli niezgodnie z art. 2 Konstytucji RP jest stosowana do zdarzeń powstałych przed nowelizacją ustawy wyższych kar pieniężnych, aniżeli obowiązujące w chwili wystąpienia zdarzenia wywołującego odpowiedzialność administracyjną, to tym bardziej taką tezę należy należałoby odnieść do przypadku, gdy czyn karalny w znowelizowanej ustawie nie był wcześniej w ogóle ujęty w katalogu zdarzeń (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16.07.2013 r. sygn. akt II SA/Wr 138/13; LEX nr 1352331). W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do rekomendacji nr R (91) Komitetu Ministrów państw członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych, przyjętej przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 13 lutego 1991 r. według której nie można nałożyć żadnej sankcji z powodu czynu, który w czasie popełnienia nie stanowił postępowania sprzecznego z obowiązującymi normami, a jeśli odpowiednie normy naruszono w czasie, gdy obowiązywała sankcja mniej uciążliwa, później wprowadzonej sankcji surowszej nie można nakładać, wejście natomiast w życie mniej represyjnych postanowień powinno działać na korzyść osoby, co do której władza rozważa nałożenie sankcji.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 92 a ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zgodnie, z tymi przepisami, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Powołany ust. 2 art. 92a ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż kontrola nie była kontrolą drogową. Zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy stanowiący, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Pominięcie tego ust. w podstawie prawnej nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż podstawą prawna obiektywnie istnie, a organ wymierzając karę nie przekroczył jej wysokości.

W skardze skarżąca Spółka wskazuje na naruszenie art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że zgromadzone w sprawie dowody dają podstawę do ustalenia, że skarżąca w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniała średnio 52 kierowców. Zarzut ten nie był podnoszony ani w poprzedniej skardze, ani też okoliczność ta nie została zakwestionowana wcześniejszym wyrokiem tego Sądu w tej sprawie. Ponadto Sąd zauważa, że już na etapie zawiadomienia o przeprowadzeniu kontroli z dnia 4 lipca 2012 r. w pkt 9 przedsiębiorca został poinformowany o konieczności przedłożenia wykazów kierowców wykonujących przewozy w firmie w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Takie dane kontrolowana Spółka podała organowi, które włączono do akt sprawy pod nr 32 do 39 i były podstawą do określenia zatrudnienia.

Skoro postępowanie zostało wszczęte pod rządami znowelizowanej ustawy, to wiążąca będzie wysokość kary określona art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy, sporne mogą być wysokości kar za poszczególne naruszenia oraz czy penalizowane naruszenia przed wejściem w życie noweli nadal są deliktami administracyjnymi i odwrotnie, co mogłoby mieć wpływ na wysokość ustalonej kary.

Organy orzekające stosowały kary określone w nowym załączniku do ustawy, a w zaskarżonej decyzji organ orzekł o wymierzeniu kary w wysokości 25 000 zł. i z tych przyczyn za konieczne Sad uznał dokonanie oceny stwierdzonych naruszeń w wyżej opisanym aspekcie.

Według nowego załącznika nr 3 zostały nałożone kary z l.p. 5 - naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, który odpowiada dawnej treści l.p.10 - wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu obowiązkowych przerwach i odpoczynku. Sąd zauważa, że w poszczególnych podpunktach pkt 5. brak jest sformułowania "przy wykonywaniu przewozu drogowego" tak jak miało to miejsce w poprzednio obowiązującym załączniku, gdzie w każdym podpunkcie był użyty przywołany zwrot. W ocenie Sądu, ze względu na fakt konstrukcji tabeli w załączniku nr 3 znowelizowanej tabeli i wspólne określenie w pkt 5 kategorii naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów należy odnieść do indywidualnego naruszenia określonego we wszystkich jego podpunktach.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zostały nałożone następujące kary:

1) kara z poz. 5.1 załącznika nr 3 - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - w zaskarżonej decyzji została określona w wysokości 1.100 zł. Natomiast kara liczona wg załącznika sprzed nowelizacji dla EK (str. 5/6 zaskarżonej decyzji) z poz. 10.3. za to samo naruszenie wynosiłaby 2.150 zł. ( pierwsza godzina - 350 zł, każda pełna godzina 400 zł, (4 godz. x 400 i 4 minuty szóstej godziny - 200 zł.). Przykładowe wyliczenie pokazuje, że kary wg nowego załącznika z l.p.5.1 są karami względniejszymi niż były w poprzednio obowiązującym załączniku.

Kara za wszystkie naruszenia z tej pozycji wynosi 1.500 zł.

2) kara z poz. 5.3. nowego załącznika - dawna poz. 10.2. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Kara za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę EK (str. 8/9 zaskarżonej decyzji) o 4.godz. i 24 min. wyliczona według znowelizowanego załącznika nr 3 wynosi 900 zł. tak samo kształtuje się wysokość kary wyliczona wg poz. 10.2 załącznika wcześniejszego. Należy jednak zauważyć, że w przypadku kary do 1 godz. stawka jest względniejsza, gdyż przekroczenie czasu odpoczynku do 15 min. w pierwszej godzinie nie jest karalne.

Kara za stwierdzone naruszenia z poz. 5.3 wynosi 5.200 zł.

3) kara z poz. 5.2. znowelizowanego załącznika - dawna poz. 10.3. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Z karty kierowcy JP (str. 19 zaskarżonej decyzji) wynika, że nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu jazdy o 1 godz. i 20 min., za które wymierzono karę wg znowelizowanego załącznika nr 3 w wysokości 550 zł. Kara według poz. 10.3 poprzedniego załącznika ma takie same stawki w dla tych samych przedziałów czasowych i dlatego wysokość kary byłaby taka sama.

Kara za naruszenie stwierdzone z poz. 5.2. wynosi 1.400 zł.

4) kara z poz. 6.3.1. znowelizowanego załącznika nr 3 poprzednio poz. 11.2.1. - nieuzasadnione (w poprzedniej nieuprawnione) użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu - za każdy dzień - wysokość kary w obydwu załącznikach jest taka sama za to naruszenie i wynosi od 200 do 2.000 zł.

Kara za stwierdzone naruszenia z poz. 6.3.1. wynosi 400 zł.

5) kara z poz. 5.4.1. i 5.4.2. za skrócenie tygodniowego odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego z załącznika nr 3 znowelizowanej ustawy, odpowiednio poz. 10.1 lit. a) i lit. b) poprzedniego załącznika - kara za to naruszenie jest taka sama. Bez wpływu na wysokość kar jest użycie w nowym załączniku zwrotu " za każdą następną rozpoczętą godzinę", a we wcześniejszym załączniku "za każdą rozpoczętą kolejną godzinę", gdyż dotyczy ta kara godzin kolejno następujących po sobie.

Kara za naruszenia w tym przypadku wynosi 3.350 zł.

6) kara za naruszenie przepisów z poz.6.3.6.1 załącznika nr 3 znowelizowanej ustawy odpowiadająca poprzedniemu załącznikowi z poz. 11.4.7 za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia i nazwiska kierowcy. Według aktualnego załącznika nr 3 kara wynosi 50 zł za brak każdej danej (pozostałe wymienione w pkt 2 do 6 co łącznie daje karę w maksymalnej wysokości 300 zł.). Natomiast w poprzednim załączniku kara za brak przepisowych wpisów na wykresówce dla każdego oddzielnie naruszenia określonego w pkt od a) do f) wynosiła maksymalnie od 50 zł do 500 zł. Kary określone w załączniku nr 3 pod poz. 6.3.6 są karami łagodniejszymi niż w czasie obowiązywania poprzedniego załącznika. Wymierzona łączna kara za wszystkie naruszenia w 8 wykresówkach kierowcy EK (str. 24, 25 zaskarżonej decyzji) wyniosła 400 zł., gdyż wykresówki nie zawierają wymaganych wpisów imienia i nazwiska. Wykresówki dotyczą 2011 i 2012 roku.

7) kara za brak w okazanej wykresówce miejsca lub daty końcowej używania wykresówki poz. 6.3.6.4 załącznika nr 3 znowelizowanej ustawy jest karą jednostkową i dotyczy kierowcy MW, a naruszenie miało miejsce w 2012 r., czyli już po nowelizacji ustawy i dotyczy jednostkowego naruszenia, za które wymierzono karę w kwocie 50 zł.

8) kara za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd l.p. 6.3.12 załącznika do znowelizowanej ustawy, odpowiada l.p. 12.11 (naruszenie obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego). Kara w nowej regulacji jak i poprzedniej jest taka sama, a jej wysokość wynosi 500 zł. Zatem bez znaczenia jest okoliczność, czy naruszenie nastąpiło w 2011 r., czy też w 2012 r. Tachograf cyfrowy jest urządzeniem rejestrującym i mieści się w pojęciu urządzenia rejestrującego. Kara za stwierdzone naruszenia z tej pozycji została wymierzona w łącznej wysokości 4.000 zł.

9) kara za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do znowelizowanej ustawy, odpowiadające poz. 12.10. poprzedniego załącznika w obydwu przypadkach wynosi 500 zł. W znowelizowanym załączniku dodano "za każdego kierowcę", a w poprzedniej wersji było określenie "danych z karty kierowcy". Wcześniejsza wersja opisu naruszenia nie budzi wątpliwości, że dotyczy każdego kierowcy. Za stwierdzone naruszenia wymierzono łączną karę 2.000 zł. Naruszenia zostały popełnione w 2011 r. i w 2012 r.

Kara za stwierdzone naruszenia wynosi 2.000 zł.

10) kara za naruszenie polegające na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni l.p.5.6. załącznika nr 3 znowelizowanej ustawy odpowiadająca poz. 10.5. Za naruszenia dotyczące kierowcy AG organ w zaskarżonej decyzji (str. 34, 35) wymierzył karę wg nowego załącznika nr 3 l.p.5.6 w wysokości 1.000 zł., że przekroczenie łącznego czasu prowadzenia pojazdu nastąpiło o 9 godz. 51 min w stosunku do normy 90 godzinnej. Zdarzenia objęte tą karą nastąpiły w 2011 r. Stosując natomiast zasady określone w l.p. 10.5 wcześniejszego załącznika kara wynosiłaby 900 zł. czyli byłaby karą niższą. Natomiast kierowca JP opisanego naruszenia dokonał w 2012r., dlatego w jego przypadku ma zastosowanie kara określona w l.p.5.6. znowelizowanej ustawy. Organ wymierzył za stwierdzone naruszenia karę w wysokości 1.100 zł, podczas gdy powinna ona wynosić 1000 zł łącznie.

11) kara za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenia rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy określona w l.p. 6.1.5 załącznika nie została przez organ wymierzona ze względu na niewyjaśnione okoliczności związane z naruszeniem, dlatego organ odstąpił od nałożenia kary.

Mając na uwadze opisane naruszenia w pkt od 1 do 10 i sumując kary wymierzone za poszczególne naruszenia daje to sumę 28.500 zł. Wspomnieć należy, że górną granicę kary zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 3 stanowi kwota 25.000 zł i taka została też wymierzona. W okolicznościach sprawy Sąd przyjął, że bez wpływu na wynik sprawy jest problem kary opisany w pkt 10, a dotyczący kierowcy AG, która według poprzedniego załącznika winna wynosić 900 zł., gdyż nie miało to wpływu na wysokość orzeczonej kary. Pomniejszona kara o 100 zł. wynosiłaby 28.400, a zatem i tak byłaby wyższa niż maksymalna wysokość kary określona dla przedsiębiorcy transportowego zatrudniającego średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ wyjaśnił w każdym przypadku dla opisanego naruszenia przyczyny niezastosowania art. 92 b ust. 1 i ust. 2 oraz art. 92 c ust.1 ustawy. Zgodnie ze wskazaniami wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dokonując oceny zebranego w sprawie materiału i odnosząc się do okoliczności sprawy, które miały wpływ na wysokość wymierzonej kary. To dało Sądowi podstawę do stwierdzenia, że wskazania prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 823/13 zostały wykonane. Sąd na str. 34 zaskarżonej decyzji wypowiedział się odnośnie przyczyn odmowy zastosowania na stwierdzonych naruszeń art. 92 b i art. 92c, gdyż za przyczyny powodujące odstąpienie od wymierzenia kary nie można uznać słabej znajomości obsługi urządzeń rejestrujących, na które powołuje się Spółka. Należy przyjąć domniemanie, że każdy kierowca wykonujący transport drogowy określonym pojazdem umie należycie obsługiwać urządzenia, w które jest wyposażony. W przeciwnym przypadku nie powinien kierować pojazdem.

Na str. 29 i 30 zaskarżonej decyzji organ szczegółowo opisał okoliczności dotyczące pojazdu nr [.] związane z naruszeniem obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy pojazd l.p. 6.3.12. załącznika nr 3 znowelizowanej ustawy. Analiza danych wykazała, że strona posługiwała się pojazdem w okresie przekraczającym okres 90 dni od dnia 18 kwietnia 2012 r. Organ wyjaśnił, że powodem odstąpienia od kary za to naruszenie nie może być wprowadzanie danych pochodzących z kart kierowcy, gdyż są to dwa odrębne przedmiotowo zdarzenia penalizowane ustawą o transporcie drogowym. Wszystkie zakwestionowane wady postępowania zostały usunięte i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

O wnikliwym rozpatrzeniu sprawy przez organ II instancji świadczy również fakt odstąpienia od wymierzenia kary np. uzasadnienie decyzji str. 13 i 14, str. 19 i 20, str. 23.

Powyższe okoliczności uzasadniają przyjęcie, że organ wywiązał się z obowiązków nałożonych prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 823/13. Ponownie przeprowadzone postępowanie nie narusza reguł postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, co zostało zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Powołane w skardze wyroki sądów administracyjnych w tym WSA w Rzeszowie zostały wydane na innych stanach faktycznych, dlatego też nie mogły zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu.

Z tych przyczyn Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.