Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 397/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 12 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 660/20 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 660/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", [...] nałożył obowiązek doprowadzenia robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w R., do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie otworów okiennych usytuowanych w ścianie południowo-zachodniej materiałem zapewniającym spełnienie wymagań podstawowych, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), w terminie do 30 czerwca 2020 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w wyniku ustalenia organu, że ściana ww. budynku znajduje się w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej nr [...], co narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Usytuowanie budynku, jak wynika z przedłożonej opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Niemniej jednak, ze względu na wykonanie robót budowalnych w postaci budowy budynku mieszkalnego w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, sprawa podlega rozstrzygnięciu w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła A. M..

Zaskarżoną decyzją [...] WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję PINB i umorzył postępowania pierwszej instancji w całości.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z projektem budowlanym; zaś późniejsza zmiana przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami nie może mieć wpływu na legalność jego budowy. Tym samym WINB nie podzielił stanowiska PINB, że roboty budowlane na działce nr [...] zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, gdyż analizie podlegać powinna zgodność realizacji robót z wydanym pozwoleniem na budowę. Ponadto organ odwoławczy uwzględnił odległości okien przedmiotowego budynku względem granicy działki oraz względem okien i drzwi zabudowy na sąsiedniej działce nr [...]. Powołał się na treść opinii w sprawie warunków bezpieczeństwa pożarowego, z której wynika, że usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...] spełnia wymagania, z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe określone w § 271 ust. 1, ust. 10, ust. 11 i § 234 ust. 4 ww. rozporządzenia. Z opinii tej wynika także, że zbliżenie pomiędzy budynkami poniżej 8 m wymaga zastosowania ściany oddzielenia pożarowego w klasie REI60 odporności ogniowej. Z przedstawionych dokumentów wynika, że ściana zewnętrzna w zbliżeniu istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dz. nr [...]) od strony realizowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dz. nr [...]) spełnia wymagania klasy REI60 odporności ogniowej. W ścianie tej występują dwa otwory okienne bezklasowe na poziomie przyziemia oraz parteru, które zlokalizowane są poza pasem 8 m ścian tworzących kąt 60°. Szczegóły usytuowania autor opracowania przedstawił w części graficznej opinii.

Na podstawie tych ustaleń WINB stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. Nie jest możliwa ingerencja w stosunku do robót budowlanych wykonanych zgodnie z pozwoleniem na budowę, jeżeli nie powodują skutków określonych w ww. przepisach (nie stwierdzono istotnych odstępstw od projektu budowlanego oraz naruszenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego). W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego – inwestorzy dopełnili wymaganych procedur. Brak jest zatem podstaw do dalszego prowadzenia postępowania przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, w sprawie budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. W związku z powyższym WINB uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie I instancji w całości.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący – W. C., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WINB oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego przez uchylenie decyzji PINB i umorzenie postępowania na skutek m.in. błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki prawne i faktyczne uzasadniające nałożenie na właścicieli budynku posadowionego na działce nr [...] obowiązku doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie otworów okiennych usytuowanych w ścianie południowo-zachodniej, materiałem zapewniającym spełnienie wymagań podstawowych, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego z uwagi na błędne przyjęcie, że zmiana granic działki, na której ten budynek został wzniesiony nastąpiła później, niż jego budowa oraz niedostrzeżenie, że w decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku nakazano m.in. jego usytuowanie w odległości 4,0 m od granicy działki nr [...]. Wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentu: decyzji Burmistrza T. z dnia [...] marca 1994 r., znak: [...], na okoliczność nałożonych warunków w zakresie usytuowania budynku mieszkalnego na działce nr [...].

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 660/20, oddalając skargę, wskazał, że z punktu widzenia treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ma znaczenie czy budowa została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę. Późniejsza zmiana stanu faktycznego względnie stanu prawnego nie stanowi podstawy do stosowania wskazanych regulacji, przy czym przez późniejszą zmianę należy rozumieć taką, która zaistniała już po zakończeniu budowy (uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie albo dokonaniu skutecznego zgłoszenia). Zasadność takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., II OSK 2069/19). W niniejszej sprawie zaś przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1994 r. w sposób, który nie naruszał w sposób istotny przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wynika to jednoznacznie z ustalonego stanu faktycznego. Przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr [...] usytuowany jest w odległości 3,73 m od istniejącego ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Odległość taka nie była kwestionowana ani przez matkę skarżącego, ani przez skarżącego od daty ukończenia budowy ścian parteru i stropu nad parterem, tj. od 15 października 1994 r. Dopiero po upływie ok. 25 lat od wybudowania parteru budynku, skarżący złożył pismo inicjujące postępowanie w rozpoznawanej sprawie (marzec 2019 r.). Następnie Sąd powołał się na pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, pomimo że mowa jest o niej w ww. rozporządzeniu, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego, jako prawa cywilnego. Jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym, np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, to wadliwym byłoby uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów Prawa budowlanego o naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego (por. wyroki NSA: z 12 stycznia 2011 r., II OSK 5/10; z 27 marca 2012 r., II OSK 42/11).

Sąd stwierdził, że przy pełnej aprobacie ww. poglądu, w realiach sprawy, podjęcie działań w tzw. procedurze postępowania naprawczego (art. 50-51 Prawa budowlanego) mogłoby nastąpić tylko wtedy, gdyby istniejąca odległość od ówczesnej granicy, nieznacznie odbiegająca "in minus" od wymaganych 4 metrów oraz istniejącego na działce sąsiedniej budynku, powodowałaby zagrożenie dóbr chronionych prawem publicznym. Tymczasem z niekwestionowanych ustaleń wynika, że objęty postępowaniem budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 7,1 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce skarżącego nr [...]. W ścianie budynku zwróconej w kierunku granicy z działką nr [...] wykonane są dwa okna, w przyziemiu i na parterze, jedno nad drugim. Odległość tych okien od ściany budynku usytuowanego na działce nr [...] wynosi 11,02 m. Natomiast odległość okna garażowego w ścianie budynku usytuowanego na działce nr [...], od ściany budynku na działce nr [...] wynosi 7,04 m, drugie okno garażowe w ścianie budynku na działce nr [...] znajduje się poza obrysem budynku usytuowanego na działce nr [...]. W ścianie południowej budynku na działce nr [...], prostopadłej do ściany kontrolowanego budynku na działce nr [...], wykonane są drzwi wejściowe do pomieszczenia kotłowni szer. 1,0 m, których najbliższa krawędź znajduje się w odległości 8,17 m od ściany budynku na działce nr [...]. Takie usytuowanie budynku mieszkalnego, którego dotyczy postępowanie, w świetle oceny rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stanowiło podstawę do ustalenia, że usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] spełnia wymagania, z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe określone w § 271 ust. 1, 10, 11 i § 234 ust. 4 rozporządzenia. Wobec tego Sąd stwierdził, że na pełną aprobatę zasługuje wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W świetle powyższego inny w stosunku do istniejącego ogrodzenia pomiędzy działką skarżącego, a działką nr [...] przebieg granicy, który został uwidoczniony przez geodetę na operacie z 2018 roku, pozostaje bez wpływu na końcowe wnioski i w żadnym wypadku nie podważa zasadności umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 i art. 6 Prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy przez niewłaściwą wykładnię ww. przepisu rozporządzenia w kontekście ustalonych w sprawie okoliczności i zaprezentowanie wykładni, która uwzględnia w zasadzie tylko zachowanie przepisów przeciwpożarowych, a pomija konieczność uwzględnienia innych okoliczności, w szczególności wskazania wyjątkowego przypadku uzasadniającego odstąpienie od minimalnych prawnych wymagań usytuowania budynków na sąsiednich działkach;

- art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego na skutek ich niezastosowania, co stanowi konsekwencję błędnej wykładni § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 i art. 6 Prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.

- art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia przejawiające się tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uchylił zaskarżonej decyzji, błędnie uznając, że zasadnym w niniejszej sprawie jest umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na to, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego;

- art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego przed WINB:

• nie odniesiono się do wszystkich kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę i wykładnię § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia;

• błędnie przyjęto, że zmiana granic działki, na której ten budynek został wzniesiony nastąpiła później niż jego budowa oraz niedostrzeżenie, że w decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku nakazano m.in. jego usytuowanie w odległości 4,0 m od granicy działki B. C.;

• ustalenie, że w stanie faktycznym istniejącym w dacie zakończenia budowy budynku na działce nr [...] budynek ten wybudowano zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 1994 r. w sposób, który nie naruszał w sposób istotny przepisów, w tym techniczno-budowlanych, pomimo że bezsporne jest, że przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości mniejszej niż wymagane 4 m od granicy sąsiedniej działki stanowiącej własność skarżącego, a w sprawie nie istnieją jakiekolwiek dowody wskazujące na to aby granica pomiędzy działkami skarżącego i uczestników P. M. po wybudowaniu przez nich budynku na działce nr [...] uległa zmianie.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Choć zasadniczo dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów prawa opiera się de facto i de iure na konieczności wykazania zaistnienia wyjątkowego przypadku uzasadniającego odstąpienie od minimalnych prawnych wymagań usytuowania budynków na sąsiednich działkach, jednocześnie w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano w sposób skuteczny rozstrzygnięcia Sądu I instancji. A mianowicie, skarga kasacyjna opiera się na stwierdzeniu, że przedmiotowy budynek ze ścianą z otworami okiennymi został zrealizowany w odległości mniejszej niż 4 m przewidziane w § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zasadniczo tego rodzaju ustalenia stanowiły przesłankę do wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku, aprobującego rozstrzygnięcie organu odwoławczego o umorzeniu postępowania przed organem I instancji.

Pogląd orzeczniczy (zasadniczo niezakwestionowany w skardze kasacyjnej), przywołany przez Sąd I instancji, opiera się bowiem na następujących desygnatach. Po pierwsze, na uznaniu w określonych okolicznościach norm techniczno-budowlanych jako elementu prawa sąsiedzkiego (prawa cywilnego). Po drugie, na możliwości przyjęcia takiego poglądu w sytuacji gdy odstąpienie od warunków technicznych, np. mniejsza odległość budynku ze ścianą z otworami okiennymi od granicy działki niż 4 m, nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym, np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, co należy właśnie wiązać z "zaistnieniem wyjątkowego przypadku".

W okolicznościach tej sprawy dla podważenia ww. oceny nie wystarczy zatem wskazać, że przyjęte w niniejszej sprawie stanowisko opiera się tylko na zachowaniu przepisów przeciwpożarowych, czy też naruszeniu norm odległościowych. Już chociażby tak sformułowana argumentacja zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje, że nie jest co do zasady kwestionowany przywołany przez Sąd I instancji pogląd orzeczniczy, lecz, zdaniem skarżącego, wymagane jest w sprawie uwzględnienie jeszcze innych okoliczności (zagrożeń). W omawianym zakresie wskazywane w zarzutach naruszenie prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 i art. 6 Prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy, oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, powiązane jest z naruszeniem prawa procesowego, ponieważ wymagało użycia argumentacji z punktu widzenia naruszenia procedury, tj. braku określonej wypowiedzi Sądu i organu na okoliczność istnienia "innych zagrożeń". A zatem najpóźniej w skardze kasacyjnej skarżący powinien wykazać jakie jeszcze dodatkowe zagrożenia (poza pożarowym) miałoby powodować posadowienie budynku na sąsiedniej działce nr [...] z dwoma oknami w ścianie od strony działki nr [...]. W tym miejscu wskazania wymaga, że ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że kwestia bezpieczeństwa pożarowego nie jest jedyną jeśli chodzi o ogólnie pojęte zagadnienie dotyczące zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym (w tym prawa własności), do czego w szczególności odnosi się art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowalnego. Jednak tego rodzaju argumentacja związana z naruszeniem prawa procesowego, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wymaga nie tylko wskazania naruszenia prawa procesowego, lecz – dodatkowo wykazania, że tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli, zdaniem skarżącego, wymagane było w sprawie wypowiedzenie się co do istnienia jeszcze "innych zagrożeń" to powinien wykazać ich wystąpienie i wpływ na wynik sprawy.

W świetle przyjętego powyżej poglądu prawnego (nadającego przepisom techniczno-budowlanym charakter prawa sąsiedzkiego), którego nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej (a zasadniczo zaaprobowano), okoliczności co do ustalenia przebiegu granicy nie są przesądzające z uwagi na ocenę, że przy uwzględnieniu wzajemnego posadowienia budynków na ww. działkach, nie istnieje stan, który powodowałby zagrożenie pożarowe. Ocena w tym zakresie została oparta na ocenie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, z której wynika, że usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] spełnia wymagania, z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe określone w § 271 ust. 1, ust. 10, ust. 11 i § 234 ust. 4 ww. rozporządzenia. Także i w tym zakresie nie podważono w skardze kasacyjnej oceny co do braku zagrożenia pożarowego.

W skardze kasacyjnej zaś jako dodatkowe okoliczności ("inne zagrożenia"), które wymagają ustalenia, wskazano na konieczność zagwarantowania intymności i spokoju właścicielowi działki nr [...]; rozważenie możliwości zastosowania innego wariantu inwestycyjnego; uwzględnienie szeregu zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na otoczenie oraz interesów właścicieli działki sąsiedniej w kontekście dotychczasowego sposobu, w jaki korzystano ze swojej nieruchomości. W tym jednak zakresie sama okoliczność zbliżenia przedmiotowego budynku ze ścianą z otworami okiennymi do granicy działki sąsiedniej nie jest wystarczająca do stwierdzenia wystąpienia "innych zagrożeń" wskazywanych przez skarżącego. W skardze kasacyjnej nie wykazano co konkretnie i w jaki sposób w okolicznościach tej sprawy miałoby świadczyć o naruszeniu intymności skarżącego, a także innych potencjalnie interesów skarżącego. Tego rodzaju twierdzenia skargi kasacyjnej należy uznać za niepoparte żadnymi argumentami ani ewentualnymi dowodami, a tym samym w istocie za gołosłowne. W tym miejscu należy wskazać w odniesieniu do podnoszonego w skardze kasacyjnej "braku intymności", że także sformułowany w rozstrzygnięciu organu I instancji obowiązek nie wykluczał zrealizowania przegród całkowicie przejrzystych.

Ponadto w sprawie nie jest kwestionowane, że zasadniczo przedmiotem tak wypowiedzianej oceny jest jednoznaczne ustalenie, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej, a jednocześnie w skardze kasacyjnej wskazuje się, że zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę przedmiotowy budynek powinien być zrealizowanym z zachowaniem odległości 4 m od granicy działki. Jednak w skardze kasacyjnej nie sformułowano w tym zakresie stosownego zarzutu, który odnosiłby się do zagadnienia prawnego związanego z realizacją przedmiotowego budynku z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę celem zakwestionowania podjętych w sprawie rozstrzygnięć z uwagi na niewłaściwy dobór postępowania w ramach trybu naprawczego z art. 50-51 Prawa budowlanego. Nie zarzucono w związku ze wskazywanymi okolicznościami budowy z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, aby zachodziły podstawy do prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zarówno wśród zarzutów skargi kasacyjnej, jak i w jej motywach brak jest odniesienia się do art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, pomimo wskazanego w skardze kasacyjnej wybudowania budynku z naruszeniem norm odległościowych i warunków wynikających z decyzji Burmistrza T. z dnia [...] marca 1994 r. w sprawie pozwolenia na budowę.

W konsekwencji pozbawione są skuteczności zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w wyniku błędnej wykładni § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 i art. 6 Prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy. Jednocześnie nie wykazano aby Sąd I instancji, w ramach sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej, wadliwie zaaprobował ocenę organu odwoławczego co do podstaw do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. i umorzenia postępowania organu I instancji. Ponadto skoro osią argumentacji skargi kasacyjnej były kwestie dotyczące "zagrożeń" i za jej pomocą nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, poprzestając jedynie na niepopartych dowodami twierdzeniach, brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutów we wskazywanym zakresie naruszenia prawa procesowego, a dotyczących art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 i art. 6 Prawa budowlane, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 tej ustawy; art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego; art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.