Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1034/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Anna Kruś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. I. oddala skargę II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – radcy prawnemu E. M.- M. - koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 39,60 zł.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 maja 2006 r. Nr [...], które po rozpoznaniu odwołania z dnia 7 marca 2006 r. wniesionego przez B. I. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia 6 lutego 2006 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.

Wójt Gminy Ż. decyzją z dnia 6 lutego 2006 r. Nr [...] ustalił B. I. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. w kwocie 1.371 złotych, przyjmując do opodatkowania posiadane przez podatnika:

- budynki mieszkalne o wysokości w przedziale od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni 47,05 m2,

- budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni 102,34 m2,

- budynki pozostałe o powierzchni 150 m2,

- grunty pozostałe o powierzchni 1,900 m2,

- użytki rolne o pow. 0,38 ha.

Do opodatkowania powyższych nieruchomości przyjęto stawki podatkowe wynikające z uchwały Rady Gminy w Ż. z dnia 21 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujące od 1 stycznia 2006 r. i uchwały Rady Gminy w Ż. z dnia 21 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie ceny 1 q żyta przyjętej do obliczenia podatku rolnego od 1 stycznia 2006 r.

Od w/w decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia 6 lutego 2006 r. B. I. wniósł odwołanie z dnia 7 marca 2006 r., w którym podniósł, że pozycje "N" wyszczególnione w nakazie są błędne, ponieważ przyjęto je na podstawie sfałszowanych danych ewidencyjnych jego nieruchomości wniesionych do ewidencji gruntów m.in. z inicjatywy Wójta Gminy Ż. W uzasadnieniu powołał się na wyjaśnienia przedstawione w swoich odwołaniach do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...], nr [...] oraz skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt I SA/Wr 907/05, sygn. akt I SA/Wr 76/06, jak też na fakt, że przedmiotowy nakaz płatniczy jak i wszystkie dotychczasowe decyzje w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania płatniczego są nieważne jako wydane z naruszeniem prawa, tj:

- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz. U. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej O.p.,

- art. 3 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 2, 6, 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.)

B. I. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji (nakazu płatniczego), oraz wyłączenie udziału Wójta i Zastępcy Wójta Gminy Ż. w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 16 maja 2006 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podało, że B. I. złożył 30.06.2005 r. informacje w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1) i podatku rolnego (IR-1), wykazując do opodatkowania jedynie grunty orne klasy III b o powierzchni 0,03 ha oraz użytki zielone klasy IV o powierzchni 0,44 ha.

Wobec zaistniałej rozbieżności co do przedmiotów opodatkowania wykazanych przez podatnika w złożonych informacjach, a danymi będącymi w posiadaniu organu podatkowego, organ ten przeprowadził postępowanie podatkowe celem ustalenia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy podał, że postępowanie to zostało przeprowadzone w 2005 r przed wydaniem decyzji ustalającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za 2004 r. (decyzja z dnia 22 lutego 2005 r. Nr [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 23 maja 2005 r. Nr [...]). Zgromadzony w postępowaniu podatkowym, poprzedzającym wydanie decyzji organu I instancji materiał dowodowy w postaci wypisów z ewidencji gruntów, informacji o zmianach w ewidencji gruntów, odpisów z ksiąg wieczystych, a także przeprowadzone oględziny nieruchomości podatnika, potwierdziły, że Wójt Gminy Ż. prawidłowo ustalił przedmiot i podstawę opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości w zakresie posiadanych przez podatnika przedmiotów opodatkowania, które nie uległy zmianie również w 2006 r. Organ odwoławczy ocenił postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jako zgodne z zasadami postępowania podatkowego wskazanymi między innymi w art. 122 i 187 § 1 O.p. Do ustalonych przedmiotów opodatkowania organ I instancji prawidłowo zastosował też stawki podatku dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania wynikające z przepisów ustaw o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.) oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm./, jak też uchwał Rady Gminy w Ż. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz ceny 1 q żyta przyjętej do obliczenia podatku rolnego od 1 stycznia 2006 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 maja 2006 r. W uzasadnieniu skargi strona podała, że ustawa zasadnicza nakłada na każdego obywatela obowiązek podatkowy na podstawie art. 84. W tym przypadku jego obowiązek uregulowany jest przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, z których wynika, że do ustalenia stanu posiadanych nieruchomości przyjmuje się:

1. deklaracje podatnika – art. 21 § 1 O.p.,

2. dowody określone art. 180 - 181 O.p.,

- oświadczenie podatnika,

- stan ksiąg wieczystych zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454),

- akty notarialne, zgodnie z art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków,

- ewidencje gruntów i budynków, która zgodnie z wymogami art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne winna być tworzona na podstawie aktów notarialnych i zapisów ksiąg wieczystych,

- materiały zgromadzone w postępowaniu karnym, przy czym dane z ewidencji gruntów i budynków odnośnie ustalenia składu jego nieruchomości zostały sfałszowane, a w sprawie tej zostało wszczęte postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w G. na podstawie aktów oskarżenia złożonych 20.02.2006 r.

W związku z tym i na podstawie art. 130 § 1 pkt 7, art. 247 § 1 pkt 3, 7, 8 O.p. oraz art. 24 § 1, art. 26 § 3, art. 156 § 1 pkt 2, 6, 7 k.p.a – wszystkie nakazy, decyzje, postanowienia, egzekucje wydane w przedmiotowej sprawie po 1999 r. są nieważne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest opodatkowanie przez Wójta Gminy Ż. podatkiem od nieruchomości:

- budynków mieszkalnych o wysokości w przedziale od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni 47,05 m2,

- budynków mieszkalnych o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni 102,34 m2,

- budynków pozostałych o powierzchni 150 m2,

- gruntów pozostałych o powierzchni 1,900 m2,

- użytków rolnych o pow. 0,38 ha.

Do opodatkowania powyższych nieruchomości przyjęto stawki podatkowe wynikające z uchwały Rady Gminy w Ż. z dnia 21 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujące od 1 stycznia 2006 r. i uchwały Rady Gminy w Ż. z dnia 21 listopada 2005 r. Nr [...] w sprawie ceny 1 q żyta przyjętej do obliczenia podatku rolnego od 1 stycznia 2006 r.

Podstawę do opodatkowania przyjęto na podstawie:

- wypisu z rejestru gruntów,

- odpisu z księgi wieczystej,

- protokół z oględzin nieruchomości podatnika przeprowadzonych w dniu 11.01.2005 r.,

- informacji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 8.03.2001 r.,

- zaświadczenie o zameldowaniu B. I.

Sąd uznał ustalenia organów podatkowych za prawidłowe, gdyż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą m.in. do wymiaru podatków.

Z treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2002 r. Dz. U. z Nr 9, poz. 84 ze zm.) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem do ustalenia, jakim podatkiem należy opodatkować grunty, niezbędne jest sprawdzenie, jak te grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Treść przepisu określa, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, opodatkowaniu podatkiem leśnym -lasy, zaś pozostałe grunty - podatkiem od nieruchomości. Od tej zasady wyjątkiem jest, że grunty rolne i lasy w przypadku zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości naliczanym według najwyższych stawek. Wskazać przy tym należy, iż szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Z treści powyższych przepisów wynika więc jednoznacznie, że o tym czy dana nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości czy też podatkiem rolnym, decyduje ewidencja gruntów i budynków. Należy jednocześnie wskazać, że kwestie związane ze zmianą oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być przedmiotem jakiejkolwiek oceny w postępowaniu podatkowym. Powodują one określone konsekwencje dla wymiaru określonego zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. 2002 r. Dz. U. z Nr 9, poz. 84 ze zm.), osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Odpowiednim zapisem w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. z 1993 Dz. U. Nr 94, poz. 431 ze zm.) jest regulacja zawarta w art. 6a ust. 5, zgodnie, z którą osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 10, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust. 4. Podobnie zarówno w przepisach normujących opodatkowanie podatkiem rolnym (art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym) i podatkiem od nieruchomości (art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) wysokość należnych zobowiązań podatkowych w obu podatkach ustala właściwy ze względu na położenie przedmiotów opodatkowania organ podatkowy.

Twierdzenie strony skarżącej, że dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące ustalenia składu jego nieruchomości zostały sfałszowane, a w sprawie tej zostało wszczęte postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w G. na podstawie aktów oskarżenia złożonych 20.02.2006 r. nie ma znaczenia, ponieważ w tej sprawie nie zostało wydane prawomocne orzeczenie Sądu.

Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów procesowych, przez organy podatkowe, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zatem uznać, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu radcy prawnemu E. M. –M. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 219,60 (słownie: dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych w tym podatek od towarów i usług w kwocie 39,60 zł.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sąd orzekł jak w sentencji