Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 30/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, par. 2 pkt 8, art. 134 par. 1, art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 14 par. 1, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 91 ust. 1, art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi E. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej wniosku E. B. z dnia 31 grudnia 2008 r. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego - w terminie jednego miesiąca od otrzymania niniejszego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 grudnia 2008r. E. B. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o wypłatę należnego mu równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego za okres 2006-2008 wraz z ustawowymi odsetkami, którego go pozbawiono w 2006r.

Pismem z dnia 21 stycznia 2009r. Komendant Miejski Policji poinformował E. B., że nie ma możliwości wypłacenia mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 z uwagi na brak podstawy prawnej umożliwiającej wypłatę przedmiotowego świadczenia. Komendant Miejski Policji wyjaśnił, iż do dnia 31 grudnia 2005r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia jego przepisy stosowało się również do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Natomiast w dniu 1 stycznia 2006r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), którym uchylono § 8 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. Komendant Miejski Policji stwierdził zatem, iż w świetle powyższej zmiany należy uznać, że z chwilą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2005r. emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do policyjnej renty rodzinnej, utracili uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wprowadzone zmiany skutkowały również uchyleniem przepisów dotyczących określenia organów właściwych do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przepisy prawne w przedmiotowym zakresie do chwili obecnej nie uległy żadnej zmianie.

W odpowiedzi E. B. nadesłał pismo z dnia 17 lutego 2009r., w którym podniósł, iż po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 31 grudnia 2008r. Komendant Miejski Policji winien był wydać stosowną decyzję administracyjną (pozytywną lub negatywną) zachowując obowiązujące w tej materii przepisy prawa przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, uwzględniając w niej przedmiot rozpoznawanej sprawy z podaniem kwoty, sposób rozstrzygnięcia, uzasadnienie, a na końcu możliwość odwołania się lub zaskarżenia ze wskazaniem w jakim terminie i do jakiego organu. Natomiast pismo Komendanta Miejskiego Policji z dnia 21 stycznia 2009r. nie zawiera tych elementów.

W piśmie z dnia 3 marca 2009r. Komendant Miejski Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 21 stycznia 2009r.

Pismem z dnia 9 marca 2009r. E. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za lata 2006-2009 wraz z odsetkami. Wyjaśnił w nim, iż w grudniu 2008r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji z wnioskiem o wypłatę równoważnika za remont mieszkania za lata 2006-2009 wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi jednak nie otrzymał żadnej decyzji administracyjnej zgodnej z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (pozytywnej lub negatywnej). Zdaniem E. B., jeżeli Komendant nie posiada osobowości prawnej to w tym przypadku winien mu zwrócić kierowaną do niego sprawę powiadamiając, iż nie należy do jego kompetencji i pouczając jednocześnie, gdzie należy sprawę skierować albo też sam powinien skierować sprawę do kompetentnego urzędu. E. B. oświadczył, że pisma jakie otrzymał z KMP spowodowały, iż nie wie jaki organ w tej sytuacji jest pierwszą instancją, a jaki drugą, i do których mógłby złożyć odwołanie. Nie wie również jaki sąd jest w tej sprawie kompetentny tak po względem rzeczowym jak również miejscowym. Oświadczył również, iż będzie chciał uzyskać definitywną i jednoznaczną odpowiedź w postaci decyzji, orzeczenia czy wyroku.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji przesłał pismo z dnia 20 marca 2009r., w którym poinformował E. B., że nie ma możliwości wypłacenia mu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 z uwagi na brak podstawy prawnej umożliwiającej wypłatę przedmiotowego świadczenia. Komendant Wojewódzki Policji przytoczył te same argumenty co Komendant Miejski Policji w piśmie z dnia 21 stycznia 2009r., a mianowicie, że w dniu 1 stycznia 2006r. weszło w życie rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) zmieniające rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). W myśl § 1 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2005r. uchylony został § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. W wyniku tej zmiany z chwilą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2005r., emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do policyjnej renty rodzinnej stracili uprawnienia do przedmiotowego równoważnika. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził również, że ustawa z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego. Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym oraz osobom uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ przytoczył treść art. 29 w/w ustawy wskazując, iż jego głównym celem jest umożliwienie dalszego korzystania przez osoby uprawnione na podstawie tej ustawy z mieszkań przydzielonych im decyzją administracyjną. Osoby, które nie posiadają wskazanych mieszkań, mogą ubiegać się o pomoc finansową zgodnie z art. 30 wskazanej ustawy. Przepis art. 29 nie formułuje ogólnego nakazu stosowania do emerytów i rencistów policyjnych całości przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, lecz jedynie obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów szczegółowych. Jeżeli ustawowe prawo emerytów i rencistów policyjnych obejmowałoby również inne uprawnienia z rozdziału 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym art. 30 nie byłoby potrzebne, gdyż uprawnienie, o którym mowa w ostatnim artykule, wynikałoby z samego art. 29 tejże ustawy. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, w świetle art. 30 można wywnioskować, że uprawnienia mieszkaniowe funkcjonariuszy, które nie zostały wyraźnie wymienione w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym, nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym oraz osobom uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej. W takim tonie wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 27 października 2008r. (sygn. akt U 4/08). Dotyczy on co prawda uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jednakże może mieć zastosowanie w tej sprawie, z uwagi na zbliżoną konstrukcję prawną obu równoważników. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził również, że przepisy prawne w przedmiotowym zakresie do chwili obecnej nie uległy żadnej zmianie. W momencie złożenia oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (tj. 31 grudnia 2008r.), E. B. był już emerytem policyjnym i jako taki zgodnie z § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) nie posiadał uprawnień do przedmiotowego równoważnika. Brak było więc podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przed organem I instancji, w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem tego organu - nie zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że w tej konkretnej sprawie istnieje "przedmiot" postępowania administracyjnego. Dotyczy to przede wszystkim przesłanki mówiącej, że w przepisach prawa materialnego zawarta jest norma upoważniająca organ do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ma bowiem od dnia 1 stycznia 2006r. przepisu (tj. § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r.), na podstawie którego emeryci i renciści policyjni posiadali uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie byłoby więc bezprzedmiotowe. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji uznał, że odpowiedź (pisma z dnia 21 stycznia 2009r. i 3 marca 2009r.) udzielona E. B. przez Komendanta Miejskiego Policji jest prawidłowa i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany.

W dniu 14 kwietnia 2009r. (data stempla pocztowego) E. B. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w sprawie uchylania się od wydania decyzji dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za okres 2006-2009 należnego na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Skarżący wyjaśnił, iż w dniu 31 grudnia 2008r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za okres 2006-2009 wraz z odsetkami ustawowymi. Jednak w odpowiedzi nie otrzymał decyzji administracyjnej zgodnej z Kodeksem postępowania administracyjnego, a jedynie pismo informacyjne. Pomimo wystąpienia przez skarżącego z żądaniem wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, Komendant Miejski Policji ponownie nadesłał jedynie pismo informacyjne z dnia 3 marca 2009r. Zdaniem skarżącego, w ten sposób Komendant Miejski Policji uchyla się od wydania decyzji lub przewleka sprawę w czasie celem zniechęcenia petenta. Skarżący podniósł, iż zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako organu II instancji, o rozstrzygnięcie sprawy i zajęcie stanowiska. Jednak również i w tym przypadku nie otrzymał decyzji administracyjnej, a jedynie pismo z dnia 30 marca 2009r. Zdaniem skarżącego, także i to pismo należy potraktować jako uchylanie się od wydania decyzji administracyjnej zgodnej z Kodeksem postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, iż została ona wniesiona z naruszeniem art. 37 K.p.a., bowiem skarżący nie złożył zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji do organu wyższego rzędu. A zatem skarga winna być odrzucona w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutu nie wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, organ stwierdził, iż jest on bezpodstawny. Z dniem 1 stycznia 2006r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2005r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) zmieniające rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919) w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Mocą wyżej wymienionego rozporządzania został uchylony § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. Uchylone przepisy stanowiły podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. do emerytów i rencistów policyjnych oraz wydawania decyzji administracyjnych w stosunku do tych osób. Wobec tego, zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej wnioskiem skarżącego z dnia 31 grudnia 2008r. Komendant Miejski Policji stwierdził również, iż nietrafny jest zarzut naruszenia art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem art. 14 § 1 K.p.a. mówi, iż "sprawy należy załatwiać w formie pisemnej", a zatem organ na wstępie zbadał, czy sprawa, której dotyczy wniosek E. B. ma charakter administracyjny, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, kończącego się w myśl art.104 K.p.a. wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne może toczyć się tylko, gdy ma swój "przedmiot". Jednak w tej konkretnej sprawie, brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego kończącego się w myśl art. 104 K.p.a. wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Należy podkreślić, iż od dnia 1 stycznia 2006r. nie ma przepisów prawnych (resortowych) określających właściwość organów Policji w sprawach uprawnień emerytów i rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej, do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uchylony bowiem został § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), zgodnie z którym: "Decyzje w sprawach przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wydają (-) w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodziny (-) właściwe ze względu na ich miejsce zamieszkania". W ocenie Komendanta Miejskiego Policji, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia uprawnienia skarżącego do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009, było bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstawy prawnej. Skarżący w momencie składania wniosku o ustalenie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu był emerytem policyjnym i jako taki, zgodnie z § 1 rozporządzenia MSWiA nie posiadał uprawnień do przedmiotowego równoważnika. Brak było podstawy prawnej do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tej konkretnej sprawie. Nie zostały spełnione bowiem wszystkie przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że w tej konkretnej sprawie istnieje "przedmiot" postępowania administracyjnego - dotyczy to przesłanki mówiącej, iż w przepisach prawa materialnego zawarta jest norma upoważniająca organ do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż z dniem 1 stycznia 2006r. brak jest przepisu, na podstawie którego emeryci i renciści policyjni oraz osoby uprawnione do policyjnej renty rodzinnej posiadali uprawnienia do przedmiotowego równoważnika - został on uchylony mocą § 1 w/w rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005r. Komendant Miejski Policji stwierdził ponadto, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż uznając, iż sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej, odpowiadał w formie pisemnej zgodnie z art. 14 § 1 z uwzględnieniem terminów określonych w art. 35 § 1 K.p.a. Zdaniem organu, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organy nie podejmują żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W tym konkretnym przypadku nie można mówić o bezczynności, gdyż zgodnie z terminami przewidzianymi w K.p.a. odpowiedział skarżącemu w formie pisemnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. Oznacza to, że przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, tj. przedmiotem zarzutu skierowanego pod adresem oznaczonego organu administracji publicznej może być niewydanie w określonym przez przepisy kpa terminie: 1) decyzji administracyjnej, 2) postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę na wniosek Komendanta Miejskiego Policji o odrzucenie skargi, który umotywowany jest tym, że - jak twierdzi organ - skarga nie została poprzedzona zażaleniem na bezczynność. Sąd nie podziela tego stanowiska i zauważa, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako K.p.a., zażalenie wnosi się do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie takim organem był Komendant Wojewódzki Policji, do którego skarżący wystosował pismo z dnia 9 marca 2009r. Choć pismo to było zatytułowane jako "wniosek", to jednak analizując jego treść Sąd doszedł do wniosku, iż jest ono właśnie zażaleniem na bezczynność w rozumieniu przepisów K.p.a. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna i może być przez Sad rozpatrzona.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sad zauważa, że kwestią sporną między stronami w niniejszej sprawie jest to, czy rozpatrując wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu, Komendant Miejski Policji miał obowiązek wydać decyzję administracyjną, czy nie mia ł takiego obowiązku, a przeto udzielona w formie pisemnej odpowiedź byłaby wystarczająca.

Sąd podnosi, że w art. 14 § 1 K.p.a. ustawodawca wprowadził ogólną zasadę, iż sprawy w postępowaniu administracyjnym należy załatwiać w formie pisemnej. Jednak w przypadkach przewidzianych w ustawach, kiedy ustawodawca stwierdza, iż załatwienie sprawy ma nastąpić w formie decyzji administracyjnej, sama forma pisemna jest niewystarczająca i z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a to w związku z treścią ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a art. 97 ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że:

"Art. 97.

5. Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej."

Z treści powyższego przepisu wynika zatem wprost, że Komendant Miejski Policji rozpatrując wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu powinien był wydać decyzję administracyjną (o przyznaniu lub o odmowie przyznania równoważnika). Powoływanie się przez organ na brak podstawy prawnej do wypłaty tego świadczenia nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji, a jedynie może stanowić podstawę ewentualnej odmowy przyznania równoważnika pieniężnego. Z uwagi na to, że w pismach organów pojawiały się kwestie rzekomego braku "przedmiotu" postępowania - Sąd uznał, że żadne z pism Komendanta Miejskiego Policji czy Komendanta Wojewódzkiego Policji znajdujące się w aktach sprawy nie może być uznane za decyzję administracyjną.

W tej sytuacji - Sąd uznał, że Komendant Miejski Policji pozostawał w bezczynności albowiem odmówił wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, do czego był zobowiązany na podstawie wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji. O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Skarga na bezczynność ma natomiast na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 p.p.s.a. skargę uwzględnił i orzekł jak w sentencji.