Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 404/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280  par. 1,  art. 273,  art. 274,  art. 277
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 253/15 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznych polegających na wielokrotnym zarejestrowaniu zameldowania na pobyty czasowe postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 maja 2017 r. (data nadania przesyłki), które wpłynęło do akt sprawy o sygn. akt II SA/Wr 253/17, H. B. wniósł o wznowienie postępowania w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznych polegających na wielokrotnym zarejestrowaniu zameldowania na pobyty czasowe.

Na uzasadnienie wniosku podano, że urzędnicy Wojewody D. twierdzą, że O. B. była najemcą lokalu mieszkalnego przy ul. K. w B., co jest nadużyciem, ale i poważnym przestępstwem. Na dowód przestępczych działań "wielu urzędów" skarżący wniósł o przeprowadzenie przez sąd dowodów z wywiadu środowiskowego z dnia 7 grudnia 2001 r., pisma M. w B. z dnia 26 lutego 2015 r., pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia 21 sierpnia 2003 r., pisma M. w B. z dnia 16 marca 2015 r. Nadto skarżący dodał, że w dniu 31 sierpnia 2015 r. komornik sądowy "dokonał licytacji" ww. lokalu (zaległości alimentacyjne), co potwierdza, że O. B. nie miała do tego lokalu żadnych praw.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 maja 2017 r. wezwano H. B. do wyjaśnienia, którego postępowania dotyczy wniosek o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na to wezwanie H. B. pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. (data nadania przesyłki), które wpłynęło do akt sprawy o sygn. akt II SA/Wr 253/17, wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 2 września 2015 r.

W dalszej części pisma skarżący wskazał, że WSA we Wrocławiu został wprowadzony w błąd przez urzędników Wojewody D., Urzędu Miejskiego w B. i M. w B. w zakresie tego, że O. B. stała się najemcą ww. lokalu mieszkalnego. Dokumenty przedłożone Wojewodzie D. w związku z wydaniem karty pobytu O. B. w roku 2000 wskazują, że to H. B. był jedynym najemcą ww. lokalu. Dokumenty te nie zostały Sądowi udostępnione celowo, "co świadczy o przestępczych działaniach niektórych urzędników i lekceważenie przez nich obowiązującego ustawodawstwa". W piśmie tym skarżący wniósł o "wyjawienie przez D. Urząd Wojewódzki" pisma Burmistrza B. z dnia 23 sierpnia 1999 r. w przedmiocie wskazania głównego najemcy lokalu.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powyższe pisma wyłączono z akt sprawy II SA/Wr 253/15 i sprawę ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Wr 404/17.

Następnie, w związku z tym, że skarżący korzysta w sprawie z prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, Sąd pismem z dnia 12 września 2017 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącego, to jest adw. K. J., do pisemnego uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalności wznowienia postępowania oraz do precyzyjnego określenia podstaw wznowienia.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 6 października 2017 r. wyjaśniła, że podtrzymuje argumentację dotychczas zaprezentowaną przez skarżącego. Wskazała, że skontaktowała się ze skarżącym w sprawie doprecyzowania skargi, ale nie otrzymała odpowiedzi, więc nie ma większej niż Sąd wiedzy na temat podstaw złożonego wniosku. Wyraziła przy tym przypuszczenie, że skarżący podstawy wznowienia upatrywać może w fakcie popełnienia przestępstwa w trakcie procedowania w sprawie.

Pismem z dnia 12 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego poinformowała, że w rozmowie telefonicznej ze skarżącym nie ustaliła dodatkowych okoliczności precyzujących podstawy wznowienia postępowania. Wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów przesłanych jej przez skarżącego drogą e-mailową na okoliczność nieprawidłowości działań urzędników państwowych w toku postępowań meldunkowych będących przedmiotem postępowania. Do pisma dołączono nieuwierzytelnione kopie: 1) postanowienia Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w dniu 19 kwietnia 2002 r. w zakresie tytułu prawnego do wymienionego na wstępie lokalu oraz złożenia fałszywego oświadczenia w dniu 22 grudnia 2003 r., które miało służyć za dowód w postępowaniu administracyjnym; 2) pisma Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] r.; 3) pisma D. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 8 lipca 2002 r.; 4) pisma M. w B. z dnia 16 marca 2015 r.; 5) nieczytelnego fragmentu pisma z dnia 21 sierpnia 2003 r.; 6) pisma D. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 10 października 2003 r.; 7) pisma D. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 11 września 2003 r.; 8) postanowienia Burmistrza B. z dnia [...] r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia czynności zameldowania; 9) trzech pism M. w B. – z dnia 18 i 23 marca 2010 r. i 17 marca 2011 r., 10) zaświadczenia administracji budynków mieszkalnych z 2010 r. (mało czytelnego); 11) pisma M. w B. z dnia 19 kwietnia 2002 r.; 12) pisma O. B. z dnia 23 kwietnia 2002 r.; 13) zaświadczenia w języku ukraińskim z tłumaczeniem na język polski z dnia 23 sierpnia 1999 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Nadto z art. 272 § 1 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 p.p.s.a.).

Z art. 273 § 1 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3 cyt. przepisu).

Zgodnie z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Nadto w myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe przepisy prawa Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca ani sama, ani z pomocą pełnomocnika zawodowego, nie uprawdopodobniła okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalność wznowienia postępowania.

Po pierwsze skarżący gołosłownie wskazuje na przestępstwa, których mieli się dopuścić urzędnicy różnych instancji, jednak wbrew art. 274 p.p.s.a. skarżący nie dostarczył prawomocnego wyroku skazującego stwierdzającego, że wyrok tut. Sądu z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 253/15 został uzyskany w wyniku przestępstwa. Jest jasne, że art. 274 p.p.s.a. ma związek z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i przestępstwo, które może być postawą wznowienia postepowania sądowoadministracyjnego musiałoby mieć bezpośredni wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku. Dowodów w tym zakresie strona skarżąca nie przedłożyła, a argumentacja pism skarżącego i jego pełnomocnika wskazuje, że dowody takie nie istnieją. Zatem skarga o wznowienie pomimo licznych twierdzeń zawierających wyraz "przestępstwo" nie została oparta na przesłance wznowienia, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd wziął też pod uwagę, że być może skarżący i jego pełnomocnik uważają, że wznowienie postępowania może być dokonane w związku z tym, że doszło do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.).

Sąd stwierdził, że strona skarżąca również i tej przesłanki w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Po pierwsze nie podano w toku postępowania żadnej nowej okoliczności faktycznej. Przedłożono szereg nieuwierzytelnionych kopii dokumentów, z których część znajduje się w aktach administracyjnych i sądowoadministracyjnych w sprawie II SA/Wr 253/15. Co do żadnego z tych dokumentów nie wskazano jednak, że strona uzyskała do niego dostęp po wydaniu wyroku z dnia 2 września 2015 r. i w postępowaniu poprzednim nie mogła z któregokolwiek z dokumentów skorzystać. Brak było też podstaw do uzyskiwania od Wojewody D. pisma Burmistrza B. z dnia 23 sierpnia 1999 r., bowiem jego treść została przez skarżącego omówiona, lecz niczego nowego do sprawy nie wnosi (istnienie tego dokumentu jest skarżącemu znane od wielu lat).

Skarżący wskazuje przy tym, że dokumenty, na które się powołuje mają dowodzić nieprawidłowości działań urzędników w toku postępowań meldunkowych będących przedmiotem postępowania albo są dowodem przestępczych działań "wielu urzędów". Taka argumentacja pozostaje bez związku z ustawowymi podstawami wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny działalności urzędników z punktu widzenia odpowiedzialności karnej, a tym bardziej w sprawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie dokonuje się oceny zarzutów skarżącego dopóki nie dojdzie do wznowienia postępowania.

Ponadto Sąd doszedł do wniosku, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie (używanie pojęć "przestępstwo" itp.) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 607/06; z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 257/11; z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1051/09; z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1722/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skargi o wznowienie nie oparto na żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nie sposób również powiedzieć, że skargę tę wniesiono w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skoro w sprawie strona skarżąca nie podała w istocie żadnej podstawy wznowienia postępowania, to trudno wskazać początek biegu terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zawiera podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, ani nie wskazuje na okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Z tych względów na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.