Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 558/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 558/21 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2022 r. spraw ze skarg A. A. oraz E. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. A. i E. W. po 997 złotych (słownie dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stan faktyczny i prawny w sprawie, w której wydana została kontrolowana decyzja kształtował się następująco.

Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 czerwca 2016 r. znak [...] zatwierdzono na wniosek firma A projekt budowalny i udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] obr. 51 Krowodrza oraz zjazdem indywidualnym – ul. [...] (dz. Nr [...]) na działkę nr [...] obr. 51 Krowodrza w Krakowie. Stacja bazowa składać się będzie z kratowej wieży NL-1/36 o łącznej wysokości 37.45 m nad poziom terenu (wraz ze sztycą odgromową), na której umieszczone zostaną anteny radioliniowe (4 sztuki) i sektorowe nadawczo-odbiorcze (9 sztuk), 12 urządzeń RRU zainstalowanych na wieży połączonych z antenami na wieży za pomocą dróg kablowych, do których doprowadzona zostanie energia elektryczna za pomocą wewnętrznej linii zasilającej. Jako obszar oddziaływania obiektu wskazano nieruchomości nr [...] obr. 51 Krowodrza. Od powyższej decyzji wpłynęło kilka odwołań, w wyniku ich rozpatrzenia Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 31 października 2016 r. znak [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 czerwca 2016 r. i przekazał organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka firma A W wyniku rozpatrzenia skargi WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Kr 52/17 uchylił zaskarżoną decyzję. Z kolei na rozstrzygnięcie WSA w Krakowie skargę kasacyjną złożyła Pani A. A.. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej NSA wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. II OSK 112/18 oddalił skargę kasacyjną.

Skarżona obecnie decyzja Wojewody Małopolskiego została zatem wydana w związku z uchyleniem prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie decyzji tegoż organu z dnia 1 czerwca 2016 r. WSA w Krakowie nakazał organowi odwoławczemu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem wskazań Sądu. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, że działki objęte przez organ I instancji obszarem oddziaływania inwestycji uległy podziałowi. Na podstawie danych ze Zintegrowanego Systemu Informacji Przestrzennej oraz ksiąg wieczystych określono obszar inwestycji w oparciu o rozkład natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającego 0, 1 W/m˛ (t.j. na podstawie wartości obowiązujących w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W toku postępowania pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. wezwano Inwestora o:

- uzupełnienie projektu budowlanego o aktualną informację dotyczącą obszaru oddziaływania inwestycji, wyjaśniając, że projekt budowlany, w tym analiza obszaru odziaływania inwestycji oraz projekt zagospodarowania terenu zostały opracowane w 2015 i 2016 r. na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego sporządzenia. Od 1 stycznia 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, które dla instalacji o projektowanych parametrach określało dopuszczalna wartość pola elektromagnetycznego na poziomie 0, 1 W/m˛;

- wyjaśnienie kwestii aktualności projektu zagospodarowania terenu, który został sporządzony na mapie do celów projektowych opracowanej w 2014 r. Wyjaśniono, że dla działek znajdujących się w pierwotnym obszarze odziaływania inwestycji wydane zostały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto z informacji zawartych na portalu MSIP wynika, że dla działek nr [...], [...], [...], [...] wydane zostały decyzje o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym zobowiązano Inwestora do wyjaśnienia, czy obecny stan zagospodarowania terenu odbiega – w stopniu rzutującym na ocenę zgodności inwestycji z przepisami od tego wynikającego z projektu zagospodarowania terenu. Jednocześnie mając na uwadze uzasadnienie wyroków WSA i NSA wyjaśniono, że na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w art. 124 ust. 2 Prawo ochrony środowiska, w tym doprecyzowano pojęcie "miejsca dostępnego dla ludności" poprzez jednoznaczne przesądzenie, że miejsca takie ustala się według istniejącego, a nie potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. Przepis ten wszedł w życie dnia 25 października 2019 r. i ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

- wyjaśnienie, czy aktualne zagospodarowanie terenu wpływa na poprawność wniosków zawartych w opracowanej w styczniu 2014 r. kwalifikacji przedsięwzięcia.

-przedłożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawo budowlane, z którego wynika, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na wezwanie Inwestor dokonał korekty wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego oraz przedłożył pismo z dnia 18 września 2020 r. o aktualności projektu zagospodarowania terenu oraz kwalifikacji przedsięwzięcia oraz oświadczenie w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 prawa budowlanego. Stronom postępowania umożliwiono zapoznanie się z materiałem dowodowym.

W dalszej części organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowalne stronami postepowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia, w tym zabudowy, tego terenu. Co do zasady, wskazuje organ, krąg stron postępowania w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jest wyznaczany przede wszystkim w oparciu o przewidywany sumaryczny obszar występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Do 31 grudnia 2019 r. wartość dopuszczalna tego odziaływania była ustalona w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów na poziomie 0, 1 W/m˛. natomiast od 1 stycznia 2020 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, w którym znacznie podwyższono dopuszczalne poziomu pól elektromagnetycznych. Zgodnie z w/w rozporządzeniem aktualnie dla wykorzystywanych w telefonii komórkowej zakresów częstotliwości pola elektromagnetycznego gęstość mocy została zwiększona np. dla częstotliwości 800 MHz gęstość mocy wynosi 4 W/m˛, a dla częstotliwości 1800MHz wynosi 9 W/m˛. Mając na uwadze te zmiany organ odwoławczy ponownie zweryfikował krąg stron postępowania i doszedł do wniosku, że w związku ze znacznym podwyższeniem przez ustawodawcę wartości maksymalnych dla ponadnormatywnego oddziaływania wiele z dotychczas znajdujących się w obszarze odziaływania działek nie znalazło się w nowym obszarze odziaływania, w tym działki skarżących. Stwierdzono, że aktualny obszar występowania ponadnormatywnej gęstości natężenia pola elektromagnetycznego jest mniejszy od tego na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę w 2015 r. i obejmuje wyłącznie działki [...] Wskazano, że odwołujący się nie są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu wyznaczonym na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Dlatego postępowanie z odwołania Pani A. A. i Pana E. W. należało umorzyć.

W dalszej części uzasadnienia skarżonej decyzji organ I instancji zawarł rozważania dotyczące kwestii merytorycznych mających znaczenie w kontekście wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi. W pierwszej kolejności organ ustosunkował się do konieczności badania możliwych lub projektowanych tiltów anten stacji bazowych. Wskazał przy tym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowlany nie jest uprawniony do analizy innych niż opisane w projekcie parametry inwestycji (stacji bazowej). Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany i w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na specyfikę jej działania, odnosiłoby się tym samym do innej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z jej eksploatacją. Podkreślono przy tym, że w razie ewentualnej zmiany pochylenia anten istnieje obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Organ wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że minimalna wysokość (t.j. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie), na której będzie występowało promieniowanie o gęstości przekraczającej 4.5 W/m˛ wynosi 33, 6 m nad poziomem terenu, nad niezabudowanymi działkami 141 i 142 i nie wystąpi w miejscach przebywania ludzi.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazuje, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma prawnej możliwości badania, czy w przypadku dwóch wielosystemowych anten zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji. Wskazano, że nawet w sytuacji ewentualnego przecinania się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten i określaniu w oparciu o zsumowane wartości zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny. W żadnym przepisie tego rozporządzenia ani w żadnym znanym organowi opracowaniu naukowym czy interpretacji Ministerstwa lub odpowiedzi na interpelacje poselskie nie dopuszczono takiej możliwości. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy prawo ochrony środowiska przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji wykonuje się pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, w celu potwierdzenia deklarowanych mocy, a w szczególności w celu ustalenia ich nieprzekroczenia. Dodatkowo takie pomiary wykonuje się na wniosek zarządcy lub właściciela nieruchomości, na której nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu i w przypadku, gdy dopuszczalne gęstości natężenia pola elektromagnetycznego są przekroczone w nowopowstałych miejscach dostępnych dla ludności, właściciel (zarządca instalacji) powinien podjąć odpowiednie działania, aby to zmienić.

Następnie organ wskazuje, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podkreślił, że ma świadomość rozbieżności interpretacyjnych w zakresie zagadnień związanych z tematyką stacji bazowych telefonii komórkowych oraz złożoności problematyki dotyczącej odziaływania stacji bazowych telefonii komórkowych w niniejszej sprawie organ poddał te stanowiska wnikliwej analizie, w szczególności szereg pozyskanych opinii i opracowań oraz wytyczne Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz materiały rządowe dostępne na stronach internetowych. W pkt 3 na s. 15 uzasadnienia skarżonej decyzji organ dokonał analizy kwestii związanych z lokalizacja stacji bazowej w obszarze o ograniczonej wysokości zabudowy związanej z ustaleniami Planu Generalnego Balice. Organ zaznaczył przy tym, że z uwagi na utratę przed Odwołujących się przymiotu stron postepowania analiza ta ma charakter informacyjny, nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem w sprawie. Odniesiono się także do kwestii uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru OLSZANICA (uchwała Rady Miasta Krakowa z 18 lutego 2021 r. nr LIII 1465/21). Organ wskazał, że plan ten nie wszedł jeszcze w życie, a ponadto w przypadku stwierdzenia, że Skarżącym nie przysługuje status strony postępowania organ odwoławczy nie posiada kompetencji do dalszego badania sprawy i oceny projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

Na powyższą decyzję skargę złożyli Pani A. A., reprezentowana przez radcę prawnego Pana W. R. (skarga zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 558/21) oraz Pan E. W., reprezentowany przez radcę prawnego Pana M. T. (skarga zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 559/21). Na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2022 r., sprostowanego postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2022 r., wydanego na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono o połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania pod sygnaturą II SA/Kr 558/21.

Skarżąca A. A. zarzuca przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarzucono naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane przez wadliwe odmówienie Skarżącej statusu strony, w sytuacji, gdy taki status jej przysługiwał. Zarzucono także naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 6, 7,8, 10, 11 i 77 oraz art. 107 § 1 pkt 6, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji rzekomej utraty statusu strony w zakresie zmniejszenia odziaływania gęstości mocy pola elektromagnetycznego na nieruchomości Skarżącej. Nie wskazano, jak kształtują się parametry pola elektromagnetycznego nad nieruchomością skarżącej. Odwołano się jedynie do karty przedłożonej przez inwestora. Ponadto oparto ustalenia faktyczne, w szczególności w zakresie statusu strony i zakresu odziaływania inwestycji wyłącznie na dokumentacji przedłożonej przez inwestora, co narusza zasadę budowania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz wchodzi w zakres wiedzy specjalistycznej. Skarżąca zwróciła uwagę, że nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. wprowadziło dodatkowe parametry brane pod uwagę przy ustalaniu dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku, to jest – oprócz gęstości mocy – składowej elektrycznej i składowej magnetycznej. Skarżąca zarzuca także organowi wskazanie jedynie sumarycznego obszaru pola o odziaływaniu ponadnormatywnej gęstości mocy bez uwzględnienia maksymalnych i minimalnych zakresów pochylenia anten. Skarżąca zarzuca brak dokonania należytej oceny zasięgu inwestycji w świetle przepisów i brak należytego ustalenia jak też wyjaśnienia czy w sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kontekście opinii Wydziału Kształtowania Środowiska, treści "Kwalifikacji" i "Analizy" przedłożonych przez Inwestora i milczącego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co ma w ocenie Skarżącej kluczowe znaczenie dla ustalenia kręgu stron postępowania. Skarżąca zwraca także uwagę, że w skarżonej decyzji nie wykonano zaleceń WSA w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Kr 52/17 przez brak poczynienia ustaleń w zakresie przedstawienia obrazu anten nachodzących i nakładających się na siebie i nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny dla określonych kierunków promieniowania. Powyższe kwestie organ skwitował jedynie ogólnym stanowiskiem, że brak jest podstaw prawnych oraz naukowych do dokonywania takiej analizy. Nie odniesiono się także do treści szeregu decyzji administracyjnych obejmujących sąsiednie nieruchomości w celu zweryfikowania, czy pola elektromagnetyczne nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności. W ocenie Skarżącej organ naruszył tym samym art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący E. W., reprezentowany przez Pana M. T., zarzuca skarżonej decyzji naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 28, art. 107 § 1 pkt 6, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania stron, naruszenia prawa procesowego, skutkujące wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji wadliwe umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy Skarżący posiada status strony postępowania. Skarżący podkreśla, że odziaływanie pola elektromagnetycznego obiektywnie i faktycznie nie zmniejszyło się, a posadowienie 35-metrowego masztu wpływa na zmniejszenie wartości i atrakcyjności działki. Skarżący się wskazuje, że w razie katastrofy budowlanej stacja nadawcza o wysokości 35 m zagraża działce [...], której granice w linii prostej znajdują się w odległości ok. 25 m od posadowienia podstawy masztu. Skarżący zarzuca organowi bezkrytyczne przyjęcie informacji przedłożonych przez inwestora, co narusza zasadę budowania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Podobnie jak Pani A. A., Skarżący podnosi, że organ nie uwzględnił, iż nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. wprowadziło dodatkowe parametry brane pod uwagę przy ustalaniu dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku, to jest – oprócz gęstości mocy – składowej elektrycznej i składowej magnetycznej. Skarżący zwraca także uwagę, że w skarżonej decyzji nie wykonano zaleceń WSA w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Kr 52/17 przez brak poczynienia ustaleń w zakresie przedstawienia obrazu anten nachodzących i nakładających się na siebie i nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny dla określonych kierunków promieniowania. Powyższe kwestie organ skwitował jedynie ogólnym stanowiskiem, że brak jest podstaw prawnych oraz naukowych do dokonywania takiej analizy. Tak jak Skarżąca A. A., Skarżący zarzuca brak dokonania należytej oceny zasięgu inwestycji w świetle przepisów i brak należytego ustalenia jak też wyjaśnienia czy w sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kontekście opinii Wydziału Kształtowania Środowiska, treści "Kwalifikacji" i "Analizy" przedłożonych przez Inwestora i milczącego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co ma w ocenie Skarżącej kluczowe znaczenie dla ustalenia kręgu stron postępowania. Skarżący zwraca uwagę na brak uwzględnienia maksymalnego i minimalnego pochylenia anten, co powinno być okolicznością, którą organ powinien - w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - powinien zbadać. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane bowiem uchylenie decyzji w zakresie budowy zjazdu powoduje, że inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. Skarżący podnosi także, iż doszło do naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko przez brak zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia wskazanego w w/w przepisie, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jest konieczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym stwierdza, co następuje:

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało z kolei zdefiniowane w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Przez obszar odziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 września 2021 r. II SA/Gl 1590/20). Przedmiotowa inwestycja ma swoją specyfikę, na którą składają się techniczne aspekty oddziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej. Podkreślić należy, że w kontekście przepisów materialnoprawnych będących podstawą ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organy orzekające nie są związane obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym. Odróżnić należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie (tak wyrok WSA w Krakowie, wyrok z dnia 18 maja 2021 r., sygn. II SA/Kr 125/21). Wyklucza to automatyczne rozstrzygnięcia, niepoprzedzone analizą możliwego, nie tylko ponadnormatywnego odziaływania. W wyroku NSA z dnia 21 listopada 2019 r. (sygn. II OSK 158/18) odnosząc się do treści art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane NSA wskazał, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne jest sprawdzenie, czy zostały zachowane np. normy odległościowe, kwestia nasłonecznienia, czy wymagania przeciwpożarowe, bądź też - jak w niniejszej sprawie - nieruchomość znajduje się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że taka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. Tak więc nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej - w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (podobnie np. wyroki NSA z 24 stycznia 2019 r., II OSK 514/17; z 27 kwietnia 2018 r., II OSK 2751/17, zatem jest to utrwalone stanowisko NSA).

W przedmiotowej sprawie inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] obr. 51 Krowodrza wraz ze zjazdem indywidualnym z ul. [...] (dz. Nr [...]) na działkę nr [...] obr. 51 Krowodrza w Krakowie. Stacja składać się będzie z kratowej wieży NL-1/36 o łącznej wysokości 37, 45 m nad poziom terenu (wraz ze sztycą odgromową), na której umieszczone zostaną anteny radioliniowe (4 sztuki) i sektorowe nadawczo-odbiorcze (9 sztuk), 12 urządzeń RRU zainstalowanych na wieży oraz urządzeń sterujących pracą anten zlokalizowanych u podnóża wieży połączonych z antenami na wieży za pomocą dróg kablowych, do których zostanie doprowadzona energia elektryczna za pomocą wewnętrznej linii zasilającej.

Skarżący są właścicielami działek nr [...] i [...] (Pani A. A.) oraz [...] i [...] (Pan E. W.). Wiadomo również, że dla działek nr [...], [...], [...] i [...] wydane zostały decyzje o pozwoleniu na budowę. Początkowo Skarżący byli stronami toczącego się postępowania. Wykluczenie z kręgu stron postępowania organ uzasadnił zmianą przepisów prawa. Stanowisko organu w tym zakresie nie jest prawidłowe i pozostaje w sprzeczności z art. 28 ust.2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane (dalej p.b).

Od 1 stycznia 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Rozporządzenie to wpłynęło bez wątpienia na sumaryczny zasięg pola o ponadnormatywnej wartości o gęstości mocy dla przyjętych częstotliwości. W zaktualizowanej dokumentacji projektowej (zaktualizowany projekt budowlany, k. 39a) wskazano sumaryczny zasięg pola o ponadnormatywnej wartości gęstości mocy dla przyjętej normy wynoszącej 900 MHz, co daje gęstość mocy na poziomie 4, 5 W/m˛. Organ wyciągnął z tego faktu błędne wnioski, jakoby tylko właściciele działek w granicach tego sumarycznego zasięgu pola o ponadnormatywnej wartości gęstości mocy mieli interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego. Błędne w ocenie Sądu, uwzględniając przedstawione powyżej orzecznictwo, ograniczanie kręgu stron jedynie do podmiotów, w stosunku do których wystąpi odziaływanie ponadnormatywne. Interes prawny polega bowiem także na tym, aby negatywne odziaływanie nie wystąpiło. Innymi słowy, poza działką inwestowaną także występuje promieniowanie elektromagnetyczne, chociaż o wartościach dopuszczalnych. Ponadto sam organ wskazuje, że wartości te w toku użytkowania anten mogą ulegać zmianom (s. 14). Z tym faktem wiążą się potencjalne zmiany zasięgu m.in. pola elektromagnetycznego. W rezultacie potencjalny zasięg odziaływania jest większy niż tylko wyznaczony przez sumaryczny zasięg pola o ponadnormatywnej wartości. Należy przy tym brać pod uwagę istniejące zagospodarowanie, ale również zagospodarowanie jakie przewiduje obecnie obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony dla tego obszaru.

Ponadto Sąd przychyla się do zarzutów skargi, iż w przedmiotowej sprawie w ogóle nie zbadano, jakie znaczenie dla wyznaczenia zasięgu odziaływania pól elektromagnetycznych ma wprowadzenie w rozporządzeniu nowych wartości parametrów fizycznych, takich jak składowa elektryczna i składowa magnetyczna. Niepozbawione racji są argumenty Skarżących, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne może negatywnie wpływać na ich prawo własności.

Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska (wyrok NSA z 25 października 2011 r., II OSK 1485/10).

Stroną postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale także takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeżeli z projektu wynika, że spełniono wszystkie wymagania aktualnie wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego (tak WSA w Warszawie z 13 marca 2019 r., VII SA/Wa 2000/18).

Interes prawny zakotwiczony w prawie własności w związku z możliwością potencjalnego odziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej przemawia na rzecz konieczności zapewnienia ochrony tego interesu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Uzasadniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich nie wyczerpuje się w ochronie przed ponadnormatywnym odziaływaniem inwestycji. Wymaga on kompleksowej analizy także potencjalnego wpływu na nieruchomości położone w otoczeniu terenu budowy, z uwzględnieniem nie tylko gęstości mocy, ale także składowej elektrycznej, składowej magnetycznej.

Ponownie prowadząc postępowanie organ dokona oceny legitymacji Skarżących mając na uwadze gęstości mocy, ale także składowe elektryczne, składową magnetyczną, zakres odziaływania, odległość działek Skarżących od terenu inwestycji, okoliczność wydania pozwoleń na budowę dla działek Skarżących, fakt występowania promieniowania (nieponadnormatywnego) na działkach Skarżących oraz ocenę, czy powyższe wpływa na wykonywanie prawa własności. Szczególnie istotne jest przy tym porównanie motywów uznania Skarżących za strony postępowania przed i po wejściu w życie wspomnianego rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. Jak już podkreślono sam fakt jego wejścia w życie oraz podniesienia wskaźników gęstości promieniowania nie powoduje automatycznie wykluczenia ich z kręgu stron. Raz jeszcze bowiem podkreślić należy, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych obszar odziaływania (w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane) stacji bazowej nie ogranicza się jedynie do odziaływania ponadnormatywnego.

Skarżona decyzja narusza prawo także z innych względów. Stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W skarżonej decyzji w pkt I sentencji orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego w zakresie budowy zjazdu indywidualnego z ul. [...] (dz. [...]) na dz. Nr [...] obr. 51 Krowodrza w Krakowie oraz umorzono postępowanie przed organem I instancji w zakresie w/w zjazdu. W uzasadnieniu skarżonej decyzji brak jest motywów tego rozstrzygnięcia. Tymczasem obowiązek właściwego sporządzenia uzasadnienia wiąże się bowiem z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2017 r. II SA/Kr 52/17).

Z kolei mimo umorzenia postępowania odwoławczego organ w decyzji wykracza poza kwestie związane z brakiem legitymacji skargowej i odnosi się do zagadnień związanych z zarzutami odwołania, takimi jak kwestie środowiskowe (pkt 2, s. 9 skarżonej decyzji) czy lokalizacja stacji bazowej w obszarze o ograniczonej wysokości zabudowy (pkt 3, s. 15 skarżonej decyzji). Wprawdzie w pkt 3 na s. 15 organ wskazuje, że analiza ta wykracza poza kwestie związane z obszarem odziaływania inwestycji i ma charakter informacyjny i nie jest merytorycznym rozpatrzeniem odwołań, jednakże taka prawktyka nie ma jednak podstaw prawnych w obowiązujących przepisach prawa. W ocenie Sądu może wprowadzać Strony w błąd co do znaczenia prawnego rozważań zawartych w decyzji o umorzeniu postępowania i pozostaje w sprzeczności z charakterem rozstrzygnięć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów braku poczynienia ustaleń w zakresie przedstawienia obrazu anten nachodzących i nakładających się na siebie i nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny dla określonych kierunków promieniowania, Sąd wskazuje, że kwestia ta, jakkolwiek niepozbawiona znaczenia w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej, jednak pozostaje bez wpływu na ocenę legitymacji skargowej. W tej kwestii przypomnieć jedynie należy, że w wyroku z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. II OSK 1514/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Systemowa wykładnia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. (obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.) prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości graniczne, uzasadniające przyjęcie poszczególnych wskazywanych w rozporządzeniu odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania pozwalającą na kwalifikowanie jej jako nieodziaływującą nawet potencjalnie znacząco na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się stworzy moc znacznie przekraczającą wartości graniczne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/15; z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; z dnia 3 lipca 2018 r., II OSK 1570/18, z dnia 20 czerwca 2018 r., II OSK 1809/16, z dnia 1 lipca 2018 r., II OSK 907/18 z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 262/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutów nieuwzględnienia maksymalnego i minimalnego pochylenia anten (tzw. tiltów), zauważyć należy, że jak słusznie skazuje organ, jest to zagadnienie sporne w orzecznictwie. W istocie w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2020 r. II SA/Kr 219/20 wskazano, że liczą się parametry zadeklarowane w dokumentacji projektowej i że brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Aczkolwiek w orzecznictwie spotkać można pogląd odmienny (zob. Wyrok WSA w Szczecinie z 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 636/20), w którym Sąd wskazał, że jeżeli istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten, to tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości należało ustalić oddziaływanie anten od minimalnego do maksymalnego ich pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Ewentualne oddziaływanie w przypadku nachylenia pod różnym kątem anten stacji bazowej jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy potencjalnego oddziaływania inwestycji na środowisko, co z kolei wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10; 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12). Pośrednio tylko wpływa na ocenę legitymacji skargowej, a w każdym razie badanie tiltów w świetle powyższych rozważań nie stanowi warunku koniecznego ustalenia legitymacji procesowej Skarżących w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu braku dokonania należytej oceny zasięgu inwestycji w świetle przepisów i brak należytego wyjaśnienia czy w sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to dotyczy on już merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wykracza tym samym poza zakres kontrolowanego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Zagadnienie to powinno być zatem rozpatrzone w ewentualnym postępowaniu zainicjowanego wniesionymi odwołaniami.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska oraz zasady niedziałania prawa wstecz przez pominięcie okoliczności, że na działce skarżącego znajduje się zabudowa (dom jednorodzinny) co skutkuje tym, iż jest to miejsce dostępne dla ludności uznać należy za istotny w kontekście rozstrzygnięcia legitymacji do wniesienia odwołania. Uwagę zwraca bowiem szerokie rozumienie w orzecznictwie pojęcia "miejsca dostępne dla ludności". Wskazuje się, że oceniając miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (wyrok NSA z 9 listopada 2021 r. sygn. II OSK 216/19). W innym wyroku NSA wskazał, że przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami (wyrok z dnia 4 listopada 2021 r. II OSK 430/19, wyrok z dnia 16 marca 2021 r. II OSK 2634/19). Oznacza to, że odległość miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi stanowi istotną okoliczność dla oceny zakresu odziaływania inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej i to nie tylko w kontekście przepisów z zakresu prawa ochrony środowiska. Okoliczności takie uzasadniają w ocenie Sądu legitymację procesową.

Odnosząc się do zarzutu, iż uchylenie decyzji w zakresie budowy zjazdu indywidualnego spowoduje, że naruszony zostanie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego ponieważ inwestycja nie będzie miała dostępu do drogi publicznej uznać należy za bezzasadny. Uchylenie decyzji w tym zakresie, co powinien był wyjaśnić organ w uzasadnieniu swej decyzji, jest podyktowane zapewne (albowiem można się tego jedynie domyślać) okolicznością, że ulica [...] w Krakowie jest drogą gminną, a zatem organem właściwym dla wydania pozwolenia na budowę zjazdu będzie w tym przypadku Prezydent Miasta Krakowa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko dotyczy już merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wykracza tym samym poza zakres kontrolowanego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.

Odnosząc się do żądania stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyjaśnić należy, że badanie ewentualnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania w ramach sądowej kontroli skarżonego rozstrzygnięcia byłoby przedwczesne albowiem stanowi element rozpoznania sprawy administracyjnej.

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.