Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 634/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 284 poz 1 art. 82 ust. 1 lit.b, art. 81 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE)  nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).
article: art. 17a
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr 3201-IEE2.711.81.2022.2; 3201-IEE2.8.711.71.2022.1783 w przedmiocie zwrot podania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. wydał na podstawie

art. 17a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.- dalej "u.p.e.a.") w dniu 17 czerwca 2022 r. wydał postanowienie, w którym zwrócił M. B. (dalej "skarżący") pismo z 29 kwietnia 2022 r. – zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.

Organ I instancji podał, że prowadzi w stosunku do skarżącego postępowanie egzekucyjne o odzyskanie nienależnie pobranych świadczeń na podstawie wniosku norweskiego organu-NAV. Organ I instancji wskazał, że 2 maja 2022 r. skarżący wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Organ I instancji podał, że ww. pismo podlega zwrotowi gdyż dochodzona należność pieniężna przekazana została na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej, a właściwym do rozpoznania zarzutu jest organ- NAV, do którego należy wnieść zarzut bezpośrednio.

Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie i wniósł o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit.a u.p.e.a. Zarzucił organowi naruszenie art. 82 ust. 1 lit.b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii)- Dz.U.UE.L.2009.284.1. (dalej "rozporządzenie nr 987/2009")

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wydał w dniu 2 sierpnia

2022 r. postanowienie, w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji

z dnia 17 czerwca 2022 r.

Organ odwoławczy podał, że organ I instancji prowadzi postępowanie egzekucyjne o odzyskanie nienależnie pobranych świadczeń na podstawie tytułu egzekucyjnego wystawionego przez administrację norweską –NAV. Zawiadomieniem z 8 kwietnia 2022 r. organ I instancji zajął skarżącemu wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...], zaś bank powiadomił organ o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunku. W związku z prowadzoną egzekucją administracyjną skarżący złożył zarzut, powołując się na art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący kwestionuje należność obcego państwa, o której mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2157- dalej " u.w.p."), co było podstawą zwrotu pisma na podstawie art. 17a u.p.e.a.

Organ odwoławczy podał, że prawidłowo organ I instancji zwrócił skarżącemu pismo, gdyż brak było podstaw do rozpoznania zarzutu skarżącego.

Skarżący złożył skargę na ww. postanowienie i wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił organowi naruszenie art. 82 ust. 1 lit.b rozporządzenia nr 987/2009.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy przyznał, że w zaskarżonym postanowienie błędnie powołał się na art. 104 u.w.p., zamiast na art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. art. 119 pkt 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór dotyczy możliwości rozpoznania przez polski organ egzekucyjny zarzutu wniesionego od zagranicznego tytułu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 17a u.p.e.a., w przypadku wniesienia podania, z którego wynika, że organem właściwym w sprawie jest organ państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, podanie podlega zwrotowi wnoszącemu podanie, wraz z pouczeniem, że

w sprawie będącej przedmiotem podania powinien wnieść podanie do organu właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego prowadzone jest na podstawie zagranicznego tytułu wykonawczego, wystawionego przez administrację norweską – NAV, obejmującego zaległość z tytułu nienależnie pobranych świadczeń. Skarżący wniósł zarzut związany z egzekucją pobranego zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na wygaśnięcie obowiązku zwrotu z powodu przedawnienia.

W ocenie Sądu, organy postąpiły prawidłowo, gdyż zarzut nie mógł być rozpoznany z uwagi na treść art. 17a u.pe.a.

Wskazać należy, że art. 82 ust. 1 lit.b rozporządzenia nr 987/2009 stanowi, iż strona wezwana nie jest zobowiązana do udzielania pomocy przewidzianej w art. 76-81 rozporządzenia wykonawczego, jeżeli pierwotny wniosek oparty na art. 76-78 rozporządzenia wykonawczego odnosi się do należności starszych niż pięcioletnie, licząc od momentu, w którym tytuł wykonawczy został ustanowiony zgodnie

z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub z praktyką administracyjną, które obowiązywały w państwie członkowskim strony występującej w dniu wniesienia wniosku. Jeżeli jednak dana należność lub instrument są kwestionowane, za początek

tego okresu uznaje się moment stwierdzenia przez państwo członkowskie strony występującej, że należność lub nakaz wykonania umożliwiający odzyskanie należności nie mogą być dłużej kwestionowane.

Oznacza to, że strona wezwana, czyli organy państwa polskiego, nie mają obowiązku udzielenia wnioskowanej pomocy, natomiast jeżeli jednak uznają zasadność jej udzielenia, przepis tego nie zakazuje. W niniejszej sprawie organy uznały za zasadne przyjąć do realizacji wniosek strony występującej i postanowiły udzielić wnioskowanej pomocy. Zatem kwestię zasadności dochodzenia należności; objętej zagranicznym tytułem wykonawczym skarżący powinien wyjaśnić w państwie wnioskującym (Norwegia), o czym skarżący został pouczony przez organ I instancji.

Stanowi o tym art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, zgodnie z nim, jeżeli podczas procedury odzyskiwania należności strona zainteresowana kwestionuje należność lub tytuł wykonawczy wydany w państwie członkowskim strony występującej wnosi ona skargę do właściwych władz państwa członkowskiego strony występującej zgodnie

z ustawodawstwem obowiązującym w tym państwie członkowskim. Strona występująca niezwłocznie powiadamia o wniesionej sprawie stronę wezwaną. Strona zainteresowana może również poinformować o wniesionej skardze stronę wezwaną.

Wobec treści art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, zdaniem Sądu, powołanie się przez organ odwoławczy błędnie na art. 104 u.p.w. nie miało wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie 151 p.p.s.a. oddalił skargę.