Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 408/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J.R. i T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania J. R. i T.R. ( dalej skarżący) od wydanej z upoważnienia Zarządu Powiatu W., decyzji Dyrektora Wydziału Dróg i Transportu w [...] W. z dnia [...] r. odmawiającej zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...], dz. nr [...] na działkę nr [...], obręb R., gmina D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącym zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...], dz. nr [...] na działkę nr [...], obręb R., gmina D.. W odwołaniu, skarżący zarzucili decyzji naruszenie prawa materialnego - art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w związku z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie organ był uprawniony do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, ponieważ przedmiotowa droga posiada klasę [...], a więc uzasadnione jest dążenie do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę, podczas, gdy wnioskowany zjazd dotyczy ulepszenia funkcjonalności istniejących budynków. Ponadto strony zarzuciły naruszenie art. 11, w związku z art. 107 § 3 Kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnikliwego i szczegółowego opisu przyczyn odmowy zgody na lokalizację zjazdu oraz naruszenie art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez całkowite pominięcie faktu, iż wnioskowany zjazd istniał historycznie we wskazanym miejscu, a nadto, iż zjazd usprawni działalność usługową wnioskodawców, związaną z dojazdem do istniejących budynków.

Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do organu pierwszej instancji o przesłanie pełnej dokumentacji (akt sprawy) dotyczącej zjazdu z drogi powiatowej nr [...], który, został uzgodniony na wniosek skarżących przez Zarząd Powiatu W. pismem nr [...], z dnia [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie zważyło, że normatywną podstawę orzekania w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą". Wedle art. 29 ust. 1 ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z definicją legalną "zjazdu" określoną w art. 4 pkt 8 ustawy, jest nim połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei art. 29 ust. 4 ustawy stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Dalej Kolegium uzasadniało, że powszechnie przyjętym i akceptowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, zgodnie z którym decyzja w sprawie zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej ma charakter decyzji uznaniowej, co oznacza, że właściwy organ - tj. zarządca drogi, może lecz nie musi udzielić stosownego zezwolenia. Granice uznania administracyjnego właściwego organu wyznaczają w tym przypadku zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.), o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy. Ponadto, rozstrzygnięcie sprawy podejmowane w ramach uznania administracyjnego determinowane jest, wyrażoną w art. 7 in fine Kpa, zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Obowiązkiem organu administracji publicznej działającego w ramach uznania jest uwzględnienie i wyważenie tychże interesów kształtujących treść rozstrzygnięcia w danej sprawie administracyjnej. Organ podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia [...] r. (I OSK 276/11, LEX nr [...]) uznał wręcz, że "przedstawione przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ustawy nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego." Teza ta wskazuje, że w przypadku, gdy planowany zjazd (wyjazd i wjazd) z drogi publicznej miałby zostać zlokalizowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, zarządca drogi byłby zobowiązany do odmowy zezwolenia na lokalizację takiego zjazdu.

Według organu odwoławczego, kierunek interpretacji przepisów ustawy o drogach publicznych, a także granice "luzu decyzyjnego" organów administracji publicznej w sprawach określonych w art. 29 ust. 1 ustawy może określać treść art. 1 tegoż aktu. Zgodnie tym przepisem, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Mając na względzie powołany przepis ustawy, według organu należy zwrócić uwagę, że drogi publiczne są drogami powszechnie dostępnymi ("dla każdego"), a korzystanie z nich stanowi pewną kategorię dobra powszechnego. Ograniczenia w dostępie oraz swobodzie korzystania z nich mogą wynikać z przepisów ustawy lub innych przepisów szczególnych. Ponadto zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, mające zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, stanowią swoistą formę ograniczenia uprawnień właścicieli nieruchomości przylegających do drogi publicznej danej kategorii.

Organ odwoławczy uzasadniał dalej, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] (działka nr [...]) na bezpośrednio przylegającą do niej działkę nr [...],[...], obręb R., gmina D., której współwłaścicielami są strony postępowania Na działce nr [...] skarżący prowadzą działalność gospodarczą (handlowo - usługową). Planowany zjazd posiadałby charakter zjazdu publicznego, zgodnie bowiem z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazdem publicznym, jest zjazd określony przez zarządcę drogi jako zjazd do co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.

Według § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia. W związku z tym odesłaniem, w ocenie organu, należy zauważyć, że zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności, w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła jak również w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia [...] r. (I OSK 89/10, LEX nr [...]) stwierdził, że "§ 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wymieniono szereg miejsc, w których zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i z tego powodu przepis ten nie uzasadnia badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym." Dodatkowo, § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wskazuje, że na drodze klasy Z (droga powiatowa nr [...]) należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

W ocenie organu II instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (w tym, wniosek stron z dnia [...] r. - "uzupełnienie wniosku", dokumentacja przekazana Kolegium przez organ pierwszej instancji, wydruki z aplikacji Google Street View)), wskazują jednoznacznie, że działka nr [...] jest już skomunikowana z drogą powiatową nr [...] za pośrednictwem zjazdu z tej drogi publicznej. Planowany zjazd miałby być zatem drugim miejscem skomunikowania tej samej działki gruntu ze wskazaną drogą. Dodatkowo, planowany zjazd znajdowałby się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] z inną drogą (działką nr [...]). Ponadto lokalizacja kolejnego zjazdu nastąpiłaby w miejscu ograniczonej widoczności - za łukiem drogi powiatowej nr [...].

W opisanym stanie faktycznym i prawnym Kolegium stwierdziło, że brak jest uzasadnionych podstaw do zezwolenia na lokalizację opisanego zjazdu. Planowany sposób obsługi komunikacyjnej działki nr [...], przyległej do drogi powiatowej nr [...], w miejscowości R., gmina D., doprowadzi niewątpliwie do zwiększenia liczby potencjalnych miejsc kolizyjnych, jakimi zawsze są bezpośrednie zjazdy z drogi publicznej na teren nieruchomości przyległej do pasa drogowego. Istotne znacznie, zdaniem Kolegium, ma fakt, że wskazana działka gruntu jest już skomunikowana, za pośrednictwem zjazdu, z drogą powiatową nr [...], a zatem współwłaściciele tej nieruchomości mają obecnie zapewniony dostęp do tej drogi publicznej. Powołane przepisy prawa nakazują zaś ograniczanie liczby zjazdów na drodze klasy Z. Niewątpliwie, lokalizacja dwóch zjazdów z tej samej drogi publicznej na jedną działkę gruntu, stałaby w sprzeczności z treścią nakazu zawartego w § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Ponadto przedstawione okoliczności faktyczne dotyczące miejsca lokalizacji planowanego zjazdu w stosunku do lokalnego układu drogowego (obręb skrzyżowania, ograniczona widoczność w związku z łukiem drogi powiatowej nr [...]) wskazują, że lokalizacja tego zjazdu przyczyniłaby się istotnie do zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Kolegium uznało, że interes stron niniejszego postępowania, w tym sposób użytkowania budynków znajdujących się na działce [...], nie uzasadnia odstępstw od wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego. W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy oraz powołanych przepisów prawa argumentacja stron zawarta w odwołaniu nie mogła zostać uwzględniona.

Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzję organu I instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1. § 113 ust. 7 pkt. 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U nr 43 poz. 430 z pózn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie należy zastosować wskazany przepis z uwagi na to, że planowany zjazd znajdowałby się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania, podczas gdy przepis pkt. 1 ust. 7 tego paragrafu wskazuje na obszar oddziaływania skrzyżowania, co nie jest tożsame z pojęciem bliskiego sąsiedztwa, a nadto poprzez zastosowanie przepisu pkt 4 tego ustępu, pomimo braku przeprowadzenia wymaganej w takiej sytuacji analizy położenia planowanego zjazdu w stosunku do wierzchołka łuku,

2. § 9 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie zgoda na lokalizację zjazdu prowadziłaby do złamania zakazu ustanowionego ww. przepisem, zgodnie z którym na drodze klasy [...] należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę, podczas gdy w przedmiotowej sprawie z istniejącego już zjazdu utrudniony jest przejazd do wszystkich znajdujących się na działce budynków, a więc zjazd ten nie w pełni realizuje cel w jaki został zrealizowany,

3. § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że organy administracji przy odmawianiu uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy nie są obowiązane badać rzeczywistego stopnia zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie wjazdu/wyjazdu w miejscach określonych w ww. przepisie.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy), tj. art. 7, art. 75 § 1 K.p.a, art. 77 § 1 i 80, art. 11, 8 oraz 107 § 3 kpa przez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, na skutek czego organ uznały, iż w przedmiotowej sprawie zagrożone jest bezpieczeństwo ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 P.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia na tle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) - w związku z regulacjami kodeksu postępowania administracyjnego - trzeba stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

Jak podnosi się jednolicie w orzecznictwie, przywołany przepis nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządu drogi zgody bądź jej odmowy i decyzja w sprawie zjazdu z drogi publicznej ma charakter uznaniowy, ale nie oznacza, że zarządowi drogi pozostawiono całkowitą dowolność w rozstrzyganiu tego rodzaju spraw. Organ państwowy, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Decyzja uznaniowa wymaga również wnikliwego i logicznego uzasadnienia (wyroki NSA w Warszawie z [...] r., II SA 1892/98, LEX nr [...], z [...] r. II SA 705/98, z [...] r. I SA 1686/97, LEX nr [...] VI SA/Wa [...], wyrok WSA w Warszawie z [...] r., VI SA/Wa [...], LEX nr [...]). Granice uznania są bowiem wyznaczone normami prawa materialnego, znajdującymi zastosowanie w sprawie oraz zwłaszcza treścią art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podejmując decyzję o charakterze uznaniowym organ musi rozważyć istnienie obu tych interesów przy wyborze danego kierunku rozstrzygnięcia, dopełniając nie tylko normę art. 7 z nakazem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, lecz i sporządzić odpowiednie uzasadnienie decyzji, jak go obliguje art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie organy I i II instancji spełniły wszystkie opisane wymogi proceduralne i wydały prawidłowe pod względem merytorycznym rozstrzygnięcie o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Należy podkreślić, że w art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych ustawodawca sprecyzował, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w powołanym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jedną z podstawowych zasad - w odniesieniu do zjazdów z drogi - wymienia § 77 rozporządzenia, według którego zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych. Z kolei stosownie do § 113 ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła i w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę.

Zważywszy na brzmienie przytoczonych przepisów należy w pełni podzielić pogląd organów obu instancji, że w przypadku ustalenia, że projektowany przez właściciela nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, stanowi to podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Rozpoznając sprawę wydania zezwolenia skarżącym na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...], dz. nr [...] na działkę nr [...], obręb R., gmina D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że działka nr [...] jest już skomunikowana z drogą powiatową nr [...] za pośrednictwem zjazdu z tej drogi publicznej. Planowany zjazd miałby być zatem drugim miejscem skomunikowania tej samej działki gruntu ze wskazaną drogą. Okoliczność ta jest bezsporna. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dostępnych źródeł informacji (aplikacja Google Street View) ustalono, że planowany zjazd znajdowałby się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] z inną drogą (działką nr [...]). Istniejący zjazd znajduje się natomiast w dalszej odległości od skrzyżowania niż planowany. Dodatkowo stwierdzono, że lokalizacja przedstawionego zjazdu nastąpiłaby w miejscu ograniczonej widoczności - za łukiem drogi powiatowej nr [...].

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że wykorzystane środki dowodowe były wystarczające dla podjęcia ustaleń w przedstawionym przez organ zakresie i z uwagi na oczywistość ustalonych faktów rozstrzygnięcie sprawy lokalizacji zjazdu z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie wymagało dodatkowych wyjaśnień i przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

Z tych względów, zdaniem Sądu, Kolegium słusznie uznało, że lokalizacja planowanego zjazdu stoi w sprzeczności z treścią § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Rozstrzygając sprawę Kolegium miało na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia [...] r. (I OSK 89/10, LEX nr [...]), który stwierdził, że "§113 ust. 7 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wymieniono szereg miejsc, w których zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i z tego powodu przepis ten nie uzasadnia badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym." Z tego względu Kolegium trafnie stwierdziło, że, w świetle okoliczności sprawy, nie jest wymaganym podjęcie ustaleń w zakresie stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym jakie powodowałaby lokalizacja przedstawionego zjazdu.

Uzasadniając odmowę lokalizacji zjazdu Kolegium, opierając się na ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku (wyrok WSA w B. z dnia [...] r., II SA/Bd 1133/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., I OSK 906/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) prawidłowo uznało, że planowany zjazd przyczyni się do zwiększenia liczby potencjalnych miejsc kolizyjnych jakimi zawsze są bezpośrednie zjazdy z drogi publicznej na teren nieruchomości przyległej do pasa drogowego. Pogląd ten należy tym bardziej odnieść do przypadku, w którym planowany zjazd miałby być kolejnym zjazdem na tę samą nieruchomość.

Powołane przez organ odwoławczy przepisy prawa, w tym, § 9 ust. 1 pkt 5 oraz § 113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w ocenie Sądu, uzasadniały odmowę zezwolenia na lokalizację opisanego zjazdu. Podnieść należy również, że Kolegium, wbrew treści skargi, nie stosowało przepisu §113 ust. 7 pkt 4 powołanego rozporządzenia, albowiem rozstrzygnięcie sprawy oparło m. in. na treści § 113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 tego rozporządzenia, wedle których wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła oraz w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę.

Ponadto Kolegium rozważając słuszność interesu stron postępowania, trafnie uznało, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Poza kwestią bezpieczeństwa ruchu drogowego, odmowa zezwolenia na lokalizację kolejnego zjazdu nie pozbawia stron bezpośredniego dostępu do drogi publicznej - drogi powiatowej nr [...]. Istniejący zjazd z drogi powiatowej nr [...] został uzgodniony przez Zarząd Powiatu W. pismem z dnia [...] r. Na załączonym do tegoż pisma planie sytuacyjnym przedstawiono zagospodarowanie przedmiotowej działki, miejsca parkingowe wraz ze sposobem skomunikowania istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych. Ewentualne trudności z dostępem do wszystkich budynków zlokalizowanych na nieruchomości przylegającej do drogi z istniejącego zjazdu, nie uzasadniały zastosowania odstępstw od przedstawionych wymagań bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Należy uznać, że rozstrzygnięcie sprawy zawarte w zaskarżonej decyzji Kolegium znajduje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego i w rzetelnie ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób stronniczy, przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, czy też prowadziły postępowanie mając na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Organy I i II instancji działały w ramach prawa i nie przekroczyły granic uznania.

Z uwagi na brak po stronie orzekających w sprawie organów administracyjnych naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało oddalić.