Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 230/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za rok 2006. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji określającą A.F. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za rok 2006.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.F. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że kwota podatku określonego decyzją jest wysoka i nie posiada on środków, które umożliwiłyby mu jej pokrycie. Dodał też, że konieczność jej zapłacenia oznaczałaby załamanie prowadzonej działalności gospodarczej i pozbawiła rodzinę źródła utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskująca musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawca jedynie w sposób ogólnikowy wskazał bowiem, że za takim rozstrzygnięciem przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi trudnych do odwrócenia skutków, wysoka kwota zobowiązania podatkowego i brak środków finansowych na jej pokrycie.

Sąd będąc jednakże zobligowanym do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005), poddał w tym kierunku analizie pozostały materiał zgromadzony w aktach sprawy. Mając na uwadze treść dokumentów załączonych przez skarżącego do wniosku o udzielenie prawa pomocy Sąd doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla jego majątku. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem fakt, że skarżący posiada stałe źródła utrzymania w postaci średnich miesięcznych dochodów w wysokości [...] zł. W skład majątku wchodzi również mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 53 m2, działka letniskowa o powierzchni 600 m2 oraz garaż.

W ocenie Sądu, mając na względzie wysokość zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją, dysponowanie tymi wartościami majątkowymi nie stawia podatnika w sytuacji, w której wyegzekwowanie należności fiskalnych powodowałoby w majątku wnioskodawcy tego typu skutki, że przywrócenie naruszonej substancji majątkowej wiązałby się z koniecznością ponoszenia przez podatnika znacznych nakładów sił i środków, dodatkowo w długim okresie czasu. Wykonanie zaskarżonego aktu nie będzie tym samym skutkować powstaniem szkody tego rodzaju, że nie będzie w przyszłości możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Istnieje bowiem realna możliwość spieniężenia posiadanego majątku bądź też uzyskania długoterminowego kredytu, którego zabezpieczeniem mogłyby być posiadane nieruchomości.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.