Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 396/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 3d, art. 5 ust. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1457
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2019r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

G.K. (dalej jako strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Z akt sprawy wynika, że:

W wyniku przeprowadzonej w dniach od 06 - 11 listopada 2017 r. w Przedszkolu kontroli, obejmującej, między innymi sprawdzenie prawidłowości pobrania i wykorzystywania dotacji zgodnie z przeznaczeniem o którym mowa w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty na podstawie dokumentacji finansowo-księgowej, zakwestionowano, jako budzące wątpliwości m. in.:

- fakturę z dnia 22 stycznia 2016 r. wystawioną przez P w wysokości 632 zł za obsługę prawną, przy czym obsługa dotyczyła sporządzenia opinii w ramach prowadzonego z Gminą Miejską sporu; uznano więc, że w sposób bezpośredni nie może być uznana za wydatek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej;

- umowę sprzedaży z dnia 29 stycznia 2016 r. z osobą fizyczną obejmującą sprzęt sportowy za kwotę 3.000 zł. Wskazano, iż do umowy nie wystawiono żadnego potwierdzenia przekazania gotówki, jednak sama umowa opatrzona jest adnotacją sprzedającego, że gotówkę otrzymał (bez daty). Podkreślono, iż wydatek ten wymaga od kontrolowanego dalszych wyjaśnień, ponieważ w momencie kontroli nie uzyskano informacji o jaki konkretnie sprzęt chodzi, a zapisy umowy są nieprecyzyjne. Dopiero po uzyskaniu wyjaśnień można stwierdzić czy wydatek ten w sposób bezpośredni może być uznany za wydatek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.

W zastrzeżeniach do protokołu kontroli sporządzonych w dniu 30 listopada 2017r. skarżący wskazał, że w skład zakupionego zestawu wchodziły:

-materace do ćwiczeń dla dzieci (4 szt.),

-piłki treningowe dla dzieci duże (2 szt.)

- piłki treningowe dla dzieci małe (10 szt.)

- pompki do piłek (2 szt.)

- piłki sensoryczne (6 szt.)

- krążki sensoryczne (20 szt.)

W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 22 grudnia 2017 r. wskazano (we wnioskach i podsumowaniu), iż kwota 632,00 zł za obsługę prawną nie może być uznana za wydatek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, zaś w stosunku do umowy kupna/sprzedaży sprzętu sportowego wskazano, iż sprawa ta, mimo złożonych wyjaśnień nadal budzi wątpliwości i wymaga szczegółowego wyjaśnienia podczas postępowania administracyjnego.

Organ przesłuchał także w charakterze świadka Z.K., który potwierdził także treści oświadczenia (z dnia 24 listopada 2017 r.) co do przedmiotu sprzedaży (piłki, materace, pompki, krążki sensoryczne) wskazał również, że nie wie czy ma fakturę na zakup wyżej wymienionego sprzętu.

W związku z zaleceniami Kolegium (zawartymi w decyzji z dnia 10 września 2018r. dotyczącymi rozszerzenia postępowania wyjaśniającego) w dniu 23 października 2018r. organ pierwszej instancji przeprowadził w Przedszkolu Niepublicznym oględziny, podczas których organ dokonał wizji lokalnej przedmiotów wymienionych w oświadczeniu Z.K. . Organ ustalił, że żadne przedmioty zawarte w oświadczeniu nie zawierały logo firmy określonej w umowie. Organ dokonał także dokumentacji fotograficznej okazanego sprzętu. Zapisano w protokole oględzin, iż G.K. oświadczył, iż sprzęty te nie zostały zaewidencjonowane w ewidencji pozostałego wyposażenia, ponieważ poszczególne elementy nie przekraczały 1000,00 zł wartości (potwierdziła to księgowa). W czasie oględzin stwierdzono, iż kontrolującym okazano:

- 2 piłki duże

- materace dla dzieci - 4 szt.

- piłki małe - 10 szt.

- pompki do piłek - 2 szt.

- piłki sensoryczne - 4 szt.

- krążki sensoryczne - 12 szt.

Według oświadczenia G.K. brakujący sprzęt został zużyty. Podczas oględzin przedstawiciele organu pierwszej instancji zwrócili się także do G.K. o okazanie atestu sprzętu podlegającego oględzinom. Organ prowadzący stwierdził, iż "obecnie nie jest przygotowany do okazania powyższych dokumentów". Na zadane pytanie czy nieokazanie atestów oznacza, że placówka ich w tej chwili nie posiada organ prowadzący przedszkole oraz pełnomocnik stwierdzili, że nie będą odpowiadać na dalsze pytania, nie są one bowiem związane z zakresem czynności o której strona została poinformowana. Końcowo wskazano, iż w związku z odmową udzielenia odpowiedzi na kolejne pytania zakończono oględziny.

W odpowiedzi na pismo organu z dnia 25 października 2018 r., strona przesłała pismo z dnia 19 listopada 2018r. przedkładając w załączeniu, dokumentację fotograficzną obrazującą przedmioty objęte kwestionowaną umową. Wniosła także o umożliwienie jej, o ile zgromadzone w aktach sprawy dokumenty okażą się wystarczające do wyjaśnienia sprawy, wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału przez zakończeniem postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia "[...]"r. Burmistrz Miasta określił stronie - G.K. , organowi prowadzącemu Niepubliczne Przedszkole "wysokość dotacji wykorzystanej niegodnie z przeznaczeniem przez organ prowadzący G.K. Niepubliczne Przedszkole, w kwocie 3.652 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 13 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty.

Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało treść art. 90 ust. 3d, art. 5 ust.7 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w okresie udzielenia i wykorzystania dotacji, art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 - zwanej dalej "uofp").

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie (Kolegium wskazywało na to już w decyzji z dnia "[...]") ponownie stoi na stanowisku, iż zakwalifikowanie faktury z dnia 22 stycznia 2016 r. wystawionej przez P w wysokości 632,00 zł za obsługę prawną (sporządzenie opinii w ramach prowadzonego z Gminą Miejską sporu) jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest prawidłowe. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że obsługa prawna, choć mieści się w przepisie art. 5 ust. 7 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, to jednak nie jest wydatkiem, którego końcowym beneficjentem jest uczeń.

Odnosząc się do kwestii spornej umowy z dnia 29 stycznia 2016 r. Kolegium uznało, że organ I instancji poczynił wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii i wyjaśnił dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom organu prowadzącego przedszkole. Wskazano, że analizując materiał fotograficzny zgromadzony w sprawie uznano, iż organ ma w pełni uzasadnione wątpliwości co do przedmiotów okazanych jako będące przedmiotem kwestionowanej umowy. Na zdjęciach wykonanych przez przedstawicieli organu podczas oględzin widnieją materace, piłki, krążki sensoryczne oraz pompki do piłek w ilości wykazanej w protokole oględzin, natomiast zdjęcia przesłane przez stronę przedstawiają dodatkowe inne przedmioty wskazywane jako objęte umową z dnia 29 stycznia 2016 r. (Kolegium dopatrzyło się trzech innych piłek).

W ocenie Kolegium istotne, na tym etapie, jest wskazanie przez organ I instancji na brak atestów na przedstawione podczas oględzin (jako objęte umową z dnia 29 stycznia 2018 r.) przedmioty. Jak wynika z akt sprawy, mimo próśb organu (skierowanych podczas oględzin a także zawartych w piśmie z dnia 25 października 2018r.), o przedłożenie atestów bądź certyfikatów dotyczący przedmiotów okazanych podczas oględzin, organ prowadzący przedszkole, tego nie uczynili. Wskazano, że organ I instancji zasadnie uznał, iż nie jest możliwe wydatkowanie ze środków publiczny na sprzęt, który nie posiadając odpowiednich atestów i certyfikatów nie powinien być dopuszczony do użytkowania przez dzieci w przedszkolu. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r., Nr 6, poz. 69 ze zm.) w § 9 pkt 3 wskazuje, iż szkoły i placówki nabywają wyposażenie posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty. Oznacza to, że będące na wyposażeniu szkoły, przedszkola meble, urządzenia, sprzęt sportowy winny mieć certyfikaty i atesty. Gwarantują one, że do ich produkcji użyto materiałów, które nie są szkodliwe dla środowiska naturalnego i ludzi oraz że zostały wykonane zgodnie z wymaganiami danej normy, są ergonomiczne i bezpieczne w użytku.

Kolegium uznało, że organ I instancji podejmował wszelkie kroki mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 15 K.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r., poz. 2096 ze. zm.), dalej jako K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. i art. 7 i 77 § 1 K.p.a.,

2) art. 80 K.p.a.,

3) art. 81a § 1 K.p.a.,

4) art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 8 § 1 K.p.a. w związku z art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.)

II. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U z 2018 r., poz. 1457 ze zm.).

W uzasadnieniu strona podniosła m.in., że przeprowadzając postępowanie administracyjne z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 15 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. i art. 7 i 77 § 1 K.p.a. organ II instancji doprowadził do wydania decyzji naruszającej prawo, która nie uwzględnia stanu faktycznego w sprawie. Dlatego też w świetle powyższego, wbrew swojemu stanowisku Kolegium, powinno na zasadzie art. 136 § 1 K.p.a. przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub też uwzględnić wniosek strony i na podstawie art. 136 § 2 K.p.a. przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano, że skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za fakt, Organy I i II instancji nie były w stanie rozpoznać zaprezentowanych przedmiotów, co było spowodowane cechami rzeczy, np. piłki duże i małe mają inną wielkość i kształt, gdy nie są napompowane, co również zakwestionowano podczas oględzin bowiem Organ I instancji stwierdził, że nie są to tożsame przedmioty. Strona zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., które doprowadziło do wydania skarżonej decyzji strona postępowania administracyjnego musi domyślać się jaki konkretnie obowiązek został na nią nałożony, co niewątpliwie narusza zasadę określoną w art. 8 § 1 k.p.a.

Strona podniosła również, że dokonane wydatki na obsługę prawną, były wydatkami bieżącymi związanymi z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty, co potwierdza to także uzasadnienie Ministerstwa Edukacji Narodowej do nowelizacji ustawy o systemie oświaty wprowadzającej wskazane powyżej brzmienie art. 90 ust. 3d pkt 1 ustawy o systemie oświaty (ustawa z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 357)). Strona na potwierdzenie swojego stanowiska wskazała na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lipca 2016 roku sygn. akt. l SA/Gl 1029/15 oraz WSA w Warszawie z dnia 6 października 2016 roku sygn. akt. VIII SA/Wa 896/15.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlegała oddaleniu, nie doszło bowiem do wskazywanych przez skarżącego naruszeń prawa ważących na prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowości oceny przez organy materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności umowy sprzedaży z dnia 29 stycznia 2016r. zawartą pomiędzy skarżącym i Z.K.. Przedmiotem tej umowy był sprzęt sportowy.

W skardze strona artykułuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W pierwszej kolejności przedmiotem rozważań winny stać się zatem zarzuty dotyczące obrazy prawa procesowego, gdyż dopiero przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Pierwszym z zarzutów sformułowanych przez stronę jest naruszenie zasady dwuinsatncyjności postępowania. Kodeks postępowania administracyjnego expressis verbis wyraża zasadę dwuinstancyjności w art. 15. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Tym samym, sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu zbadaniu i rozstrzygnięciu. Zdublowane rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, co skutkuje kwalifikacją postępowania odwoławczego nie jako etapu weryfikacji decyzji wydanej w sprawie, ale ponownego jej rozpoznania (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980r., str. 144 i n.). Zagadnienia związane z przebiegiem postępowania odwoławczego i realizacją zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym były przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych. Przykładowo: WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2006 r. (V SA/Wa 2473/05) rozstrzygnął sprawę ze skargi na decyzję Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że postępowanie odwoławcze powinno polegać nie tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. Innymi słowy, przed organem odwoławczym powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako od nowa, gdyż organ ten nie jest związany uprzednio poczynionymi ustaleniami w sprawie i dokonaną oceną dowodów.

Wbrew twierdzeniom strony organy nie dopuściły się naruszenia zasady dwuinstancyjności. Podkreślić należy, że po raz pierwszy organ I instancji wydał decyzję w dniu "[...]" i została ona uchylona w całości przez organ II instancji, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zastosował wytyczne określone w uzasadnieniu decyzji organu II instancji i dokonał ponownej oceny całości (po uzupełnieniu), materiału dowodowego. Oceny takiej dokonał również organ II instancji i wskazał w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia jakie dowody uznał za wiarygodne i dlaczego oraz jakim odmówił wiary, wskazując powody takiej oceny. Podkreślić należy, że odmienna ocena dowodów przez stronę nie stanowi o błędzie organu w takiej ocenie.

Co do naruszenia przepisów art. 7; 77; 80 k.p.a. Sąd uznał, że zarzuty strony są nieskuteczne. Zgodnie z powyższymi przepisami organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przypomnieć również trzeba, że art. 80 k.p.a. formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, jednak owa swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W ocenie Sądu, w toku niniejszego postępowania organy zebrały materiał dowodowy, a następnie poddały go szczegółowej ocenie, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Wbrew zarzutom skargi to na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających, iż przedstawiony sprzęt jest zakupiony na podstawie kwestionowanej umowy. Organy prawidłowo przyjęły w świetle zebranego materiału dowodowego, że wskazany sprzęt nie jest tym który został zakupiony zgodnie ze wskazaną umową przez skarżącego. Podkreślić należy, że w treści umowy wyraźnie strony opisały rodzaj sprzętu i nie było to kwestionowane przez skarżącego. Jak wykazało postępowanie dowodowe wskazany przez skarżącego sprzęt nie pochodzi z firmy o której mowa w kwestionowanej umowie. Skarżący nie przedstawił żadnych innych dowodów na okoliczności, że materace, piłki pompki do piłek i krążki są sprzętem który nabył umową z dnia 29 stycznia 2016r. Wzywany do przedłożenia faktury, paragonu lub innego dokumentu nie przedstawił dokumentu, nie wskazał też żadnych innych okoliczności wskazując na upływ czasu i niepamięć. Podał jedynie, że nie przywiązuje wagi do zapisów umowy.(protokół przesłuchania k:31-32 akt administracyjnych).

W skardze pełnomocnik kładzie nacisk na nieprawidłowości w ocenie piłek oraz na fakt, że organ nieprawidłowo ocenił ilość i jakość piłek podczas oględzin. Tymczasem umknęło uwadze pełnomocnika, że sens postępowania dowodowego dotyczył faktu czy wskazane piłki, materace i pozostały sprzęt były przedmiotem umowy z 29 stycznia 2016r. Co więcej strona na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła atestów i certyfikatów wskazywanego sprzętu mimo wezwania w tym zakresie przez organy.

Zgodnie z przepisami art.90 ust.3 d ustawy o systemie oświaty z dotacji mogą być finansowane tylko wydatki bieżące, które są związane z realizacją zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organy prawidłowo dokonały oceny, że na podstawie umowy zawartej 29 stycznia 2016r.nie jest możliwe uznanie wydatku za zgodny z zapisami art.90 ust.3d ustawy o systemie oświaty. W umowie bowiem jako jej przedmiot opisano przez wskazanie logo i numeru sprzęt typu bieżnia do ćwiczeń fitness, a w złożonym oświadczeniu skarżący wskazał zupełnie inne przedmioty. Nie przedstawił również żadnego dokumentu lub okoliczności, które wskazałyby na tożsamość powyższych sprzętów. Jak również żadnych dowodów na okoliczności, kiedy sprzęt został opłacony i wydany.

Podkreślić należy, że z uwagi na publiczny charakter dotacji stronę korzystającą z publicznych pieniędzy obowiązują określone standardy postępowania i musi ona zadbać o należyte udokumentowanie wydatków realizowanych w ramach uzyskanej dotacji. Ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczania dotacji spoczywa na beneficjencie bowiem dysponowanie środkami publicznymi podlega określonemu reżimowi i kontroli wydatkowania otrzymanych środków. Dlatego to skarżący winien był wykazać stosownymi dowodami – fakturami, rachunkami rodzaj i wysokość wydatków w powiązaniu z dowodami zapłaty. Mimo wezwań organów skarżący nie przedstawił dowodów.

Sąd uznał za prawidłową również ocenę faktury z 22 stycznia 2016r. wystawionej za obsługę prawną, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Prawidłowo organy przyjęły, że zgodnie z przepisami art. 5 ust. 7 pkt 3 i art. 90 ust. 3 d ustawy o systemie oświaty (w brzmieniu obowiązującym w czasie wykorzystania dotacji) nie można przyjąć, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. Dotacje bowiem są przeznaczone na dofinansowanie zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Jest to dotacja o mieszanym charakterze podmiotowo-celowa i udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności, ale także na konkretny cel tj. realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu każdej działalności prowadzonej przez szkołę czy jednostkę prowadzącą szkołę, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Przyjmuje się, że powyższe przepisy wyznaczają granice wykorzystania środków z dotacji, w oparciu o celowość (przeznaczenie) tego wykorzystania, a także samo ich wydatkowanie jako rozdysponowanie dotacji. Dlatego dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia realizowanego wobec uczniów jako końcowych beneficjentów udzielonej dotacji. (vide wyrok NSA z 19.03.2014r. II GSK 1858/12). Tym samym dotacja zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d nie jest przeznaczona na ogólne finansowania zadań szkoły, a co za tym idzie w ramach dotacji nie mogą być finansowane wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą.

Zarzuty skargi co do wadliwości decyzji w zakresie jej sformułowań (art. 107 § 1 k.p.a.) sąd uznał za nieskuteczne. Prawidłowo organy wskazywały skarżącemu, że jest to decyzja dotycząca określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z prawem. Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Została ona w sposób spójny i logiczny zawarta w uzasadnieniu. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów.

Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź przepisy postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 p.p.s.a., oddalił skargę.