Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1030/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 7 i 77
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 599/08 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 599/08 oddalił skargę M.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. wydaną na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim cofnął M.G. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wobec danej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności pozwolenie należy cofnąć takiej osobie, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ujawnienie przez organ Policji faktu skazania M.G. za przestępstwo z art. 286 § 1 kodeksu karnego (dalej: k.k.). polegające na tym, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Z. G., za co wymierzono mu karę grzywny w kwocie [...] złotych, obligowało organ do cofnięcia stronie pozwolenia na broń.

M. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż według niego organ dokonał "daleko idącej nadinterpretacji" przepisów cytowanych w decyzji organu I instancji, z których wynika obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ale tylko takiej osobie, wobec której istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według niego organ nie dokonał wystarczającej analizy stanu faktycznego sprawy i nie wykazał, że skarżący zaliczał się do grupy osób mogących w sposób nieprawidłowy użyć broni. Skarżący podkreślił, iż podczas wieloletniej służby wojskowej dał się poznać jako człowiek odpowiedzialny i rzetelnie wykonujący swe obowiązki, toteż uznanie go za osobę "podwyższonego ryzyka" było wysoce krzywdzące.

Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że M. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z.G. z dnia [...] lipca 2006 r. został skazany za czyn z art. 286 § 1 k.k. Organ powołał się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie organu odwoławczego z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Samo przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią. Nie ma też znaczenia dowodowego, że czyn strony został zakwalifikowany przez sąd jako występek mniejszej wagi. Organ podkreślił jednocześnie, iż nawet pozytywne opinie o stronie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, jak również prawidłowe przechowywanie broni nie mogą być uznane za przesłankę pozwalającą odejść organom Policji od obligatoryjnej dyspozycji ustawowej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim jako naruszających prawo, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 6, 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wyrażano pogląd, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym. Jeżeli bowiem skazanie za każde przestępstwo popełnione w warunkach umyślności powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń, to powstałaby kara dodatkowa w postaci utraty pozwolenia na broń, nie przewidziana w przepisach prawa karnego. Ponadto kwestią fundamentalną jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który posiadacz pozwolenia na broń został skazany, a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nie wskazał natomiast, jakie cechy osobowościowe skarżącego uzasadniają obawę niezgodnego z prawem użycia broni palnej. Nie wykazał również bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, a jego dotychczasowym postępowaniem, który uzasadniałby obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślił, iż występek którego się dopuścił jest jedynym przypadkiem naruszenia przez niego prawa i należy określić go jako zdarzenie incydentalne. Ponadto sąd karny uznał popełniony przez niego występek za wypadek mniejszej wagi.

Skarżący zarzucił, iż zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jego zdaniem, niezależnie od zapadłego wyroku karnego, organy Policji winny wziąć pod uwagę całokształt zebranego materiału, w tym pozytywną opinię służbową i w sposób indywidualny odnieść się do zaistniałego stanu faktycznego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 599/08 oddalił powyższą skargę stwierdzając, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] listopada 2007 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wskazano, że wyrok skazujący i to bez względu na określony w nim wymiar kary, jest niejako dowodem istnienia wobec skazanego wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obawy, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt skazania M. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. G. z dnia [...] lipca 2006 r., za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k. jest bezsporny w sprawie. Tym samym organy Policji miały obowiązek zaliczyć go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji.

Sąd podzielił argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie skazanej za przestępstwo przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, a także wieloletniej nienagannej służbie w Wojsku Polskim. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można też dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika M. G. zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie:

- art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zachodzi obawa użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy z okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa, w tym sposobu działania sprawcy, a także jego cech osobowych, nie można wyprowadzić logicznego wniosku, co do istnienia obawy użycia broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji,

- art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, że wystąpienie obawy użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadnia sam fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, bez względu na inne okoliczności sprawy świadczące m.in. o pozytywnej opinii o skarżącym.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie materiału dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 7 K.p.a., tj. uwzględnienie słusznego interesu strony w postępowaniu w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed WSA w Warszawie lub o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...].01.2008 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. z dnia [...].11.2007 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podano, że organ administracji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, gdy są spełnione przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt. 2 o broni i amunicji. Konstrukcja prawna tego artykułu nie określa wprost okoliczności faktycznych leżących u podstaw cofnięcia pozwolenia posiłkując się odesłaniem do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiącym o tym, kiedy nie wydaje się pozwolenia na broń. W punkcie 6 ustawodawca w pierwszej kolejności wskazał uzasadnioną obawę bezprawnego użycia broni, zaś na drugim miejscu ustawodawca wylicza alternatywnie dwa stany faktyczne podlegające punktowi 6 w/w przepisu. Ustawa o broni i amunicji nie upoważnia więc właściwego organu policji do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń osobie wyłącznie na podstawie stwierdzenia faktu skazania tej osoby prawomocnym orzeczeniem albo prowadzenia postępowania karnego przeciwko niej. Nakazuje natomiast obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń m.in. osobie, która popełniła przestępstwo i należy do kręgu osób, co do których istnieje obawa, iż mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zachowanie skarżącego, polegające na wprowadzeniu w błąd WSW w Zielonej Górze, co do faktycznego uczestnictwa w kursie prawa jazdy, przez co doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, charakteryzowała niska społeczna szkodliwość czynu. Organ policji nie wskazał, poza faktem skazania skarżącego, na inne okoliczności, które w drodze logicznego wnioskowania prowadziłyby do stwierdzenia, iż skarżący użyje broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Niezasadne jest zatem wywodzenie przez Sąd I instancji, iż skoro bezspornym jest, że skarżący popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, organ policji był zobligowany do cofnięcia pozwolenia na broń, bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, a także wieloletniej nienagannej służbie w Wojsku.

Wbrew zasadzie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. nie dokonano oceny całego stanu faktycznego pod kątem uwzględnienia słusznego interesu obywatela, tym bardziej, że nie sprzeciwia się temu interes społeczny i nie przekracza to możliwości tego organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. W aktach sprawy znajduje się bowiem szereg dokumentów potwierdzających nieposzlakowaną opinię strony. Są to dowody oceniające jego właściwości osobiste i życie przed popełnieniem przestępstwa, a także charakter, temperament, zdolność do samokrytyki, wrażliwość sumienia, warunki środowiska w jakim żyje, które dają podstawę do twierdzenia, że skarżący nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem. Jednak opinie z miejsca zamieszkania i wywiad środowiskowy zostały uznane przez organ administracji za okoliczności bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podobnie pod uwagę nie była brana okoliczność, iż czyn objęty skazaniem był zdarzeniem incydentalnym w życiorysie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, występujący za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd oraz zamieścić uzasadnienie uchybień zarzucanych sądowi.

Skarga kasacyjna nie zawiera zasadnych podstaw, zarówno w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania.

W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej wskazując na przepisy art. 7 oraz art. 77 k.p.a. podnosi, iż naruszono je poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek słusznego interesu strony na gruncie art. 7 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie określa przy tym w podstawach skargi kasacyjnej, czy powyższe uchybienie odnosi do działań organu administracji czy Sądu I instancji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika wprawdzie, że odnosi to do braku sądowej kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, ale stylistyka argumentacji wskazuje, iż idzie tu o niezbadanie i nieuwzględnienie przez organ administracji słusznego interesu strony, na jaki wskazane przez skarżącego fakty miałyby wskazywać.

Z takim sposobem sformułowania zarzutu wiążą się dwie kwestie, niezależne od faktu, że brak jest w skardze kasacyjnej odpowiedniej argumentacji, wskazującej na możliwy istotny wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie Sądu I instancji.

Pierwsza z nich wiąże się z wyartykułowaniem zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. jako przepisów postępowania w ramach argumentacji skargi kasacyjnej na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc w stosunku do sądu I instancji, bez powiązania tych naruszeń z uchybieniami w odniesieniu do przepisów p.p.s.a. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy jednak uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n., szczeg. s. 38-39). Jednocześnie jednak taki sposób jego prezentacji ogranicza w istotnym stopniu skuteczność zarzutu kasacyjnego z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli kasacyjnej oraz jej wyniku na określoną i wskazaną w skardze kasacyjnej argumentację, "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez sąd I instancji.

Druga kwestia natomiast dotyczy zasadności zarzutu podnoszącego nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Brak możliwości ukształtowania treści normy prawnej na gruncie wykorzystania wskazanego kryterium otwartego z klauzuli generalnej art. 7 k.p.a. przez organ administracji, działający w warunkach decyzji związanej na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przesądza w konsekwencji o braku możliwości skontrolowania sposobu wykorzystania tych kryteriów przez Sąd I instancji w ramach kontroli legalności decyzji administracyjnej.

Niezależnie od uwag powyższych, sformułowanie tego zarzutu należy odczytywać w kontekście powiązania go z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Dotyczy on bowiem braku zbadania przez organ tych składników stanu faktycznego, związanych z osobą skarżącego i jego dotychczasowym zachowaniem, który umożliwiałby na gruncie słusznego interesu obywatela, na podstawie wskazanej w skardze kasacyjnej wykładni przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 r., nr 52, poz. 525), odstąpienie od cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską mimo skazania za przestępstwo przeciwko mieniu.

Podstawą zarzutów naruszenia prawa materialnego jest stwierdzenie przez stronę skarżącą błędnej wykładni powyższych przepisów, w wyniku której Sąd I instancji, w ślad za organami administracyjnymi przyjął, iż skazanie za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu (z art. 286 § 1 k.k.) zobowiązuje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie autora skargi kasacyjnej natomiast należy te przepisy rozumieć w ten sposób, że nakładają one na organ ponadto obowiązek ustalenia, czy popełnione przestępstwo uzasadnia obawę użycia przez zainteresowanego (osobę posiadającą pozwolenie na broń) broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zarzut nie jest zasadny. Zarówno bowiem reguły wykładni językowej jak i systemowej (polegającej na zestawieniu treści wypowiedzi normatywnej z obu wskazanych przepisów) jednoznacznie wskazują na trafność wyników wykładni dokonanej przez sąd I instancji oraz przez organy administracji.

Na gruncie art. 18 ust. 1 ustawy "organ Policji cofa pozwolenie na broń", co kreuje sytuację braku jakiegokolwiek uznania w tej kwestii. Podstawowego znaczenia nabiera zatem prawidłowa wykładnia przepisu, do którego art. 18 ust. 1 w pkt 2 odsyła, czyli art. 15 ust. 1 pkt 6 (którego dotyczy stan faktyczny sprawy administracyjnej w ramach katalogu przesłanek określonych w pkt 1-6 tego przepisu). Pkt 6 tego przepisu, w ramach wskazanego wyżej odesłania z art. 18 ustawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia danej osobie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy w stosunku do niej istnieje uzasadniona obawa, ze może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, gdy osoba taka została m.in. skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, m.in. przeciwko mieniu.

Na gruncie reguł wykładni językowej (gramatycznej), wyrażenie "w szczególności" pełni co do istoty funkcję uszczegółowienia egzemplifikacyjnego wyrażenia bardziej ogólnego, wskazanego w części wypowiedzi normatywnej, znajdującej się przed zwrotem "w szczególności". Egzemplifikacyjność tego uszczegółowienia polega na tym, że wyliczenia występujące po nim mają charakter przykładowy i określają zwykle szczególne przypadki zjawiska ogólnego. Nawet jeśli nie wyczerpują wszystkich możliwych przypadków, obejmują w jakimś sensie najważniejsze z nich dla określenia istoty właściwości ogólnej. Niezależnie od skali (głębokości) egzemplifikacji, a także ewentualnego występowania innych elementów określających sytuację opisaną przez wyrażenie bardziej ogólne, w żadnym wypadku wyrażenie "w szczególności" nie może stanowić podstawy wyłączenia jakichś przesłanek wskazanych w ramach tego wyliczenia z klasy cech charakteryzujących to wyrażenie ogólne.

W przypadku przepisów, naruszenie których stanowi przedmiot zarzutów rozpatrywanej skargi kasacyjnej, sytuacja odpowiada powyższej charakterystyce, chociaż jest w pewnym sensie specyficzna. Wyrażenia ("istnieją uzasadnione obawy..." oraz wskazane po zwrocie "w szczególności" formy popełnienia określonych przestępstw nie stanowią klasy określeń szczegółowych w stosunku do wyrażenia ogólnego. Popełnienie przestępstwa nie jest bezpośrednio szczegółową formą wskazanej w tym przepisie "obawy", a "obawa naruszenia ...." nie musi wiązać się nie tylko z popełnieniem danych przestępstw, ale z popełnieniem przestępstw w ogóle. W tym sensie warunki określone po wyrażeniu "w szczególności" nie są stricte szczególnymi przypadkami "obawy", o której mowa w tym przepisie.

Nie może to jednak znaczyć, że zasadne jest traktowanie wskazanego w art. 15 ustawy przestępstwa jako zdarzenia, nie stanowiącego przykładu wywołującego obawę, w świetle budowy wypowiedzi normatywnej zawartej w tym przepisie. Konstrukcja normatywna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zakłada przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku popełnienia wskazanych tam przestępstw (lub toczenia się postępowania o ich popełnienie) obawa zachodzi niejako automatycznie i nie wymaga odrębnego badania. Takie badanie winno mieć natomiast miejsce wówczas, gdy okoliczności wskazane w drugiej części zdania złożonego nie mają miejsca.

Przyznanie zasadności poglądowi wyrażonemu w skardze kasacyjnej wymagałoby przyjęcia wyniku wykładni, który prowadziłby w istocie do przekształcenia treści tego przepisu w ten sposób, że cofnięcie pozwolenia dotyczyłoby osób skazanych prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko m.in. mieniu, jeśli istnieje w stosunku do nich uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Byłaby to zupełnie inna konstrukcja normatywna (zdania warunkowego). Przyjęcie możliwości takiego przekształcenia natomiast wymagałoby zrównania funkcji gramatycznej spójników "jeśli" ("pod warunkiem", "o ile") oraz "w szczególności", co jest zabiegiem w żadnym wypadku nieuprawnionym.

Konstatacje powyższe znajdują wyraźną podstawę w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5), w ramach której sformułowany został (s. 97-98) pogląd, iż "...uprawnione jest stwierdzenie, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, iż sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w tej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń".

W tym kontekście wykładnia dokonana przez Sąd I instancji odpowiada przyjętym w doktrynie regułom językowo-gramatycznym i w tym sensie odpowiada prawu, nie naruszając w żadnym zakresie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Rzutuje to także na niezasadność analizowanego wcześniej zarzutu naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a., bowiem nie zachodziła potrzeba oceny wskazanych w skardze kasacyjnej faktów z punktu widzenia kryterium słusznego interesu obywatela po to, aby na jej gruncie odstąpić od cofnięcia pozwolenia na broń.

W tym stanie rzeczy i w świetle argumentów wskazanych powyżej należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalić.

Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Komendanta Głównego Policji ze względu na brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) nie normuje stawki za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Regulacja powołanego rozporządzenia (§ 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia) ograniczona została do określenia stawki za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział (lit. a i lit. b), a także za udział (lit. c) w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik Komendanta nie był obecny na rozprawie przed tym Sądem.