Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 78 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2011 roku J.K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2011 roku. Pismem z dnia [...] lipca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział, poinformował Powiatowy Urząd Pracy, iż Pan J.K. od dnia [...] marca 2011 roku nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Powiatowy Urząd Pracy na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w związku z powyższym, w dniu [...] lipca 2013 roku wznowił postępowania w sprawie dwóch decyzji ostatecznych, tj. decyzji z dnia [...] marca 2011 roku o uznaniu Pana J.K. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] kwietnia 2011 roku w wysokości 890,60zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy i przyznaniu od dnia [...] lipca 2011 roku w wysokości 699,30 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia [...] maja 2012r. o utracie przez stronę prawa do zasiłku z dniem [...] kwietnia 2012r.

Starosta Powiatu działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w dniu [...] lipca 2013r wydał dwie decyzje:

- decyzję znak [...] uchylającą decyzję z dnia [...] marca 2011 roku o uznaniu J.K. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z powodu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z przyznaniem renty z tytułu niezdolności do pracy od dnie [...] marca 2011r.

- decyzję uchylającą decyzję z dnia [...] maja 2012r. o utracie przez J.K. prawa do zasiłku z dniem [...] kwietnia 2012r. z powodu maksymalnego okresu jej pobierania oraz orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2011r. z powodu niespełnienia warunków, o których mowa w art. 2 ust 1 pkt 2 lit c ustawy

O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z przyznaniem renty

z tytułu niezdolności do pracy.

J.K. nie zgodził się z powyższymi decyzjami i wniósł odwołanie.

Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2013 roku nr [...], uchylił w całości zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji oraz poprzedzające je postanowienia i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazano, iż przyznanie stronie prawa do renty stanowiło nową okoliczność nieznaną organowi w dniu wydania decyzji, jednakże nie istniała ona w dniu wydania w/w decyzji ostatecznych i tym samym nie było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jednocześnie Wojewoda wskazał, iż przed ponownym rozpatrzeniem przedmiotowej sprawy, Starosta powinien przeanalizować art. 78 ust. 4 ustawy O promocji zatrudniania (...) i rozważyć, czy właściwym trybem w przedmiotowej sprawie byłoby wydanie decyzji tylko w oparciu o art. 78 ust. 4 w/w ustawy.

Pismem z dnia [...] września 2013 roku Starosta, jako organ pierwszej instancji, powołując się na przepis art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej w związku z nabyciem prawa do renty w dniu [...] marca 2011 roku. Jednocześnie poinformował stronę, iż może zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym zgodnie z art. 10 Kpa. W dniu

[...] października 2013r. pełnomocnik strony zgłosił się do urzędu pracy i zapoznał

z zebranym materiałem.

W dniu [...] listopada 2013r. Starosta Powiatu wydał decyzję znak: [...] orzekającą o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2011 roku i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] kwietnia 2011 r. z powodu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. C w związku z przyznaniem renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 marca 2011 roku.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że J.K., jak wynika z pisma z ZUS, z dniem [...] marca 2011r. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, tym samym już od tego dnia nie spełniał warunków wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustaw z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Nadto Starosta stwierdził, że art. 78 ust 4 powyższej ustawy reguluje sytuacje

w stosunku do osób, które nabyły status osoby bezrobotnej, a którym w okresie późniejszym przyznano prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a zatem ma zastosowanie do sytuacji, gdy renta zostanie przyznana za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego. Wobec powyższego, skoro

z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że J.K. już od dnia [...] marca 2011r. nie spełniał warunków do posiadania statusu bezrobotnego, albowiem przyznano jemu rentę z tytułu niezdolności do pracy, tym samym zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, konieczne stało się pozbawienie J.K. statusu bezrobotnego.

J.K. nie zgodził się z powyższą decyzją wnosząc odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji oraz materialnego poprzez uznanie pobranego zasiłku za świadczenie nienależne. Podniósł nadto zarzut uniemożliwienia stronie udziału w postępowaniu. Wskazał również, że decyzja wydana została przez osobę nieupoważnioną albowiem z decyzji nie wynika, że osoba podpisująca decyzję posiadała upoważnienie do działania w imieniu organu.

Wojewoda jako organ drugiej instancji poinformował stronę o wszczęciu postępowania odwoławczego i umożliwił zapoznanie się z aktami oraz wypowiedzenie, co do zebranych materiałów zgodnie z art. 10 Kpa.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 roku, nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał, że podstawę prawną w sprawie stanowi przepis art. 78 ust. 4 O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Na podstawie akt sprawy organ ustalił, że J.K. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia [...] marca 2011 roku, a prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] kwietnia 2011 roku, Pismem z dnia [...] lipca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział poinformował Powiatowy Urząd Pracy, że strona z dniem [...] marca 2011 roku nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy co również strona w toku prowadzonego postępowania potwierdziła

W ocenie Wojewody sytuacja, w której przyznano osobie bezrobotnej określone prawem świadczenia, tak jak w rozpoznawanej sprawie rentę z tytułu niezdolności do pracy powoduje, że traci ona status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku za ten okres, za który otrzymała odpowiednie świadczenie. Powoduje to również zmianę wcześniej już wydawanych decyzji, aby uniknąć sytuacji niezgodnej z prawem, kiedy to osobie, w tym samym czasie, przysługiwałby zarówno status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku oraz - tak jak w przypadku J.K. - renta z tytułu niezdolności do pracy. Przeczyłoby to głównie treści art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie, z którym bezrobotny to osoba, która nie nabyła prawa m.in. do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Treść

art. 78 ust. 4 wskazanej powyżej ustawy ma na celu eliminacje wadliwych prawnie stanów faktycznych.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ I instancji naruszył postanowienia

art. 10 § 1 Kpa, Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji dwukrotnie wzywał stronę do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji. Na pierwsze wezwanie zgłosił się pełnomocnik strony, natomiast w drugim przypadku złożył pismo, w którym wnosi m.in. o umorzenie postępowania. Ponadto organ odwoławczy pismem

z dnia [...] stycznia 2014 roku poinformował stronę o możliwości zapoznania się

i wypowiedzenia, co do zebranego materiału oraz dowodów w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie wezwał stronę do przedłożenia dokumentów, które dotychczas nie zostały ujawnione, a które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż stronie umożliwiono dokonanie czynności wskazanych w art. 10 Kpa. Odnosząc się do przedłożonego wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] stycznia 2014 roku, wskazał, że orzeczono w nim jedynie, iż stronie należą się odsetki ustawowe za niewypłacone świadczenie rentowe w terminie, tym samym wyrok ten nie ma wpływu na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie i nie stanowi podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania.

Co do naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 15, 75, 76, 77, 80 i 81 K.p.a. Wojewoda stwierdził, że zarzut nie znajduje poparcia w zebranym materiale dowodowym, a strona nie wyjaśniła, jakie uchybienia miała na myśli. Dlatego też i ten zarzut jest chybiony. Kwestia zwrotu pobranych przez stronę świadczeń została szczegółowo wyjaśniona w decyzji organu II instancji z dnia [...] września 2013 roku i nie stawowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy, gdyż organ I instancji nie orzekł w tym zakresie w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia, iż renta z tytułu niezdolności do pracy została przyznana na podstawie wyroku z dnia [...] grudnia 2012 roku Sądu Okręgowego (sygn. akt [...]), który to zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego i przywrócił ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia [...] marca 2013 roku na stałe, a nie Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie jest zobowiązany do zwrotu pobranego zasiłku, Wojewoda stwierdził, że bez znaczenia jest, kto świadczenie przyznał. Ważne jest jedynie, że świadczenie takie zostało przyznane za okres, w którym strona posiadała prawo do zasiłku. Z przepisów ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że osoba, którą za ten sam okres otrzymała zasiłek oraz rentę z tytułu niezdolności do pracy zobowiązana jest do zwrotu kwoty zasiłku. Istota powyższego rozwiązania sprowadza się do tego, aby za ten sam okres osoba nie otrzymywała dwóch świadczeń.

Organ odwoławczy nie może zgodzić się również z Odnośnie twierdzenia,

że zaskarżona decyzja wydana została przez osobę nieupoważnioną Wojewoda wskazał, iż aktach sprawy znajduje się upoważnienie z dnia [...] września 2008 roku dla G.B. - Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy do działania w imieniu Starosty, w tym również do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym.

Wojewoda uznał żądanie dotyczące wyjaśniania podstawy wszczęcia postępowania wznowieniowego jako bezzasadne, gdyż takie postępowanie nie jest prowadzone. Wcześniejsze decyzje wznowieniowe, które zostały wydane, w jego konsekwencji postępowania odwoławczego zostały uchylone i wyeliminowane z obiegu prawnego.

Na powyższą decyzję J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucam:

1) rażące naruszenie materialnego i formalnego prawa podatkowego oraz acquis communautaire prawa wspólnotowego poprzez przypisanie podatnikowi działań wskazanych w przepisach regulujących prawo własności nieruchomości i prawa gospodarowania nieruchomością według własnego uznania i przeznaczenia,

w okolicznościach gdy podatnik takiego prawa do nieruchomości nie posiada,

2) naruszenie praw zawartych w przepisach art. 2, art. 31, art. 32, art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazu urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, zasady proporcjonalności skutków do uchybienia, zasady uzasadnionych oczekiwań, zakazu niedyskryminacji i zakazu nierównego traktowania,

3) sprzeczność sentencji decyzji z treścią jej uzasadnienia.

Z tych przyczyn skarżący domagał się: 1. uchylenia zaskarżonej decyzji

w całości, 2. orzeczenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia, się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wielkopolskim, 3. na wypadek oddalenia skargi wniósł o zaniechanie obciążania skarżącego kosztami postępowania, w tym kosztami wpisu i zastępstwa procesowego Wojewody, na wypadek ustanowienia pełnomocnika i złożenia w tym zakresie wniosku.

W przekonaniu skarżącego decyzje organów obydwu instancji nie mogą się ostać, bowiem nie spełniają wymogów legalności. W przekonaniu skarżącego za taką oceną przemawiają okoliczności, że orzekające w sprawie organy wydawały decyzje

w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Jest to tryb weryfikacji decyzji ostatecznej z uwagi na wadliwość postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji. Wznowienie postępowania administracyjnego, co wynika wprost z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. gdzie przedstawiony jest zamknięty katalog podstaw wznowieniowych. Postanowienie o wznowieniu Starosty przytacza formalnie podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., polegającą na wydaniu decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Tymczasem organ nie wyjaśnia jaka decyzja, która następnie została uchylona lub zmieniona stanowiła podstawę wydania ostatecznej decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną. W postanowieniu wskazuje się decyzję ZUS, na mocy której ustalono dla skarżącego J.K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jest to nieprawdą, w przedmiotowej sprawie organ ZUS wydał decyzję w roku 2011 i to na długo przed wydaniem prawomocnej decyzji przez Starostę w zakresie statusu bezrobotnego. Organy obu instancji nie zakończyły tego postępowania wznowieniowego i żaden z organów nie wyjaśnił jednak dlaczego uznał, że wskazana wyżej decyzja ZUS jest decyzją zmieniającą lub uchylającą inną decyzję, na mocy której wydano decyzję ostateczną o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną. Także organ odwoławczy w ogóle nie wyjaśnił podstawy wznowieniowej. Argumentacja organów wskazuje na ujawnienie się okoliczności faktycznej, jaką jest wymieniona decyzja ZUS. Istnieje zatem sprzeczność pomiędzy wskazaną przez organy w decyzjach podstawą wznowienia a ich uzasadnieniem. Ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję odnosi się bowiem do podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże nie została ona wskazana w postanowieniu wszczynającym postępowanie wznowieniowe. Rozstrzyganie w oparciu o tę podstawę, wykraczałoby więc poza zakres postanowienia o wznowieniu. Skoro decyzja ZUS, zapadła już po wydaniu decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną, zatem nie istniała w dniu wydania tej decyzji. Również okoliczność, że świadczenie rentowe zostało przyznane za okres wsteczny od [...] marca 2011 roku mocą prawomocnych wyroków Sądów powszechnych nie oznacza, że w dniu wydania owej decyzji istniała nowa okoliczność, która uzasadniałaby wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tak więc wymieniona decyzja ZUS, czy wręcz pismo ZUS nie mogłaby prowadzić do wznowienia przedmiotowego postępowania zakończonego decyzją o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz pozostałych postępowań. Organy obu instancji w ogóle nie wyjaśniły swojego stanowiska w zakresie przesłanek wznowienia, w związku z czym wymyka się ono spod kontroli. Nawet nie zakończyła postępowania wznowieniowego żadną decyzją. Dosłowne odczytanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy świadczy, że niespełnienie wskazanego wymogu występuje wówczas, gdy w chwili rejestracji strona ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a więc już w tym czasie ma przyznane to świadczenie. Nie następuje to z mocy samego prawa, gdyz do uzyskania renty niezbędne jest wydanie decyzji w trybie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych. Decyzja ta nie ma nawet charakteru czysto deklaratoryjnego, gdyż poprzedzona jest stosownym postępowaniem zawierającym elementy ocenne (art. 14 ust. 1 i 3 tej ustawy). Tak więc ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z mocą wsteczną od określonej daty nie może być traktowane tak, jakby już w tej dacie strona nabyła to prawo w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia (...).

Przepis prawa materialnego, który reguluje tego rodzaju sytuacje w stosunku do osób, które nabyły status osoby bezrobotnej, a którym w okresie późniejszym przyznano prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy to art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrud¬nienia (...). Przepis ten ma zastosowanie również do sytuacji, gdy renta zostanie przyznana za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego.

Powyższe oznacza, że postępowanie wznowieniowe prowadzone we wskazanym zakresie narusza przepisy prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zachodzi zatem konieczność rozważenia podstaw dalszego prowadzenia postępowania wznowieniowego oraz wszczęcia postępowania i rozpatrzenia sprawy,

w oparciu o przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia.

Zdaniem skarżącego działania organów administracji publicznej są bezprawne. W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej wykorzystały "prawo bezrobotnych" wyłącznie do przysporzenia sobie miejsc pracy i prowadzenia postępowań bezprzedmiotowych czym w sposób szczególny naruszają konstytucyjną zasadę równości, zakaz dyskryminacji i w stopniu rażącym uchybiają zasadzie uzasadnionych oczekiwań, stanowiącej naczelną zasadę prawa wspólnotowego.

Z art. 32 Konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa charakteryzujących się istotną (relewantną) cechą, bez zróżnicowań dyskryminujących bądź faworyzujących. Wspomniany przepis ustanawia jednakową zasadę dla wszystkich bezrobotnych w Unii Europejskiej i nie wprowadza żadnych elementów faworyzujących ani dyskryminujących, jak również zakazuje ich wprowadzanie poprzez wykładnię rozszerzającą prawa bezrobotnych. Skarżący, jako obywatel Unii Europejskiej ( art. 17 TWE) ma prawo żądać od organów krajowych respektowania nie tylko jego praw gwarantowanych w Konstytucji RP ( art. 32 ust. 1) ale również ma prawo do dobrej administracji wynikające z art. 41 Karty Praw Podstawowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź

to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź

to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Powołana regulacja prawna wskazuje, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2014 roku, nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...], orzekającą o utracie przez J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2011 roku i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] kwietnia 2011 roku z powodu nie spełniania warunku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku

z przyznaniem renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] marca 2011 roku.

Wniesiona skarga okazała się bezzasadna.

Bezspornym w sprawie jest, że J.K. decyzją Starosty Powiatowego został zarejestrowany w dniu [...] marca 2011 roku jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. Zasiłek dla bezrobotnych został przyznany na okres od [...] kwietnia 2011 roku. Pismem z dnia [...] lipca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział poinformował Starostę, że J.K. od dnia [...] marca 2011 roku nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W związku z powyższą informacją pierwotnie postępowanie w sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym ( art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.). Kończąca to postępowanie decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...], w wyniku odwołania została uchylona, jak również poprzedzające ją postanowienia, mocą decyzji Wojewody z dnia [...] września 2013 roku nr [...]. Starosta wszczął z urzędu postępowanie na podstawie art. 61 § 4 K.p.a, zatem w trybie zwyczajnym, o czym zawiadomił J.K. i jego pełnomocnika pismem z dnia [...] września 2013 roku.

Jak wskazał to zasadnie Wojewoda w powyższej decyzji, w stosunku do osób, które nabyły status osoby bezrobotnej, a którym w okresie późniejszym przyznano prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, istnieje przepis prawa materialnego regulujący takie sytuacje, a to art. 78 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 674 z późn. zm.) - nazywana dalej ustawą O promocji zatrudnienia. Powołany przepis wyraźnie stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa

w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie zaś art. 33 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Z przywołanego wyżej przepisu art. 78 ust. 1 pkt 4 jednoznacznie wynika,

że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przyznaje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Omawiany przepis ma zastosowanie również do sytuacji, gdy renta zostanie przyznana za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego

(podobnie wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2012 roku, w spr. IV SA/GL 1036/11 oraz w Szczecinie z dnia 15 lutego 2012 roku, w spr. II SA/Sz 1178/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 zawiera definicję bezrobotnego, enumeratywnie wyliczając przesłanki potrzebne do przyznania takiego statusu. Z zapisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, wynika możliwość przyznania statusu bezrobotnego m.inn. osobie, która nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Żaden przepis nie przyznaje trwale statusu bezrobotnego, stąd możliwe jest jego pozbawienie. Jak powiedziano wyżej, przepis art. 78 ust. 4 ustawy O promocji zatrudnienia przewiduje, jako skutek spełnienia się przesłanek w nim zawartych utratę statusu bezrobotnego. Z tych przyczyn Sąd stwierdza, że przepis art. 78 ust. 4 posiada charakter całkowicie samodzielny. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c ustawy O promocji zatrudnienia, możliwe jest orzeczenie o pozbawieniu statusu bezrobotnego, na podstawie art. 78 ust 4, tak jak ustanowiono w tym przepisie.

Stosując powyższe przepisy i wynikające z nich zasady do kontrolowanego postępowania, Sąd stwierdza, że skoro J.K. uzyskał z dniem [...] marca 2011 roku status osoby bezrobotnej, następnie przyznano jemu rentę z tytułu niezdolności do pracy z dniem [...] marca 2011 roku, zatem wypełniły się przesłanki zawarte w art. 78 ust. 4. ustawy O promocji zatrudnienia. Konsekwencją spełnienia się tych przesłanek jest przewidziane w tym przepisie, pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej

i prawa do zasiłku. Dlatego skoro zasiłek z tytułu niezdolności do pracy przyznano za okres poprzedzający uzyskanie statusu bezrobotnego i przyznanie zasiłku, zatem pozbawienie takich uprawnień następuje z dniem ich przyznania. Resumując Sąd stwierdza, że pomimo uznania J.K. bezrobotnym, wobec późniejszego przyznania jemu renty z tytułu niezdolności do pracy, zaistniała podstawa do pozbawienia skarżącego tego statusu za okres, za który przyznano taką rentę.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznaje prawidłowość zaskarżonej decyzji, zaś zarzut skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego uznaje jako bezpodstawny.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sad stwierdza ich bezpodstawność. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej określoną w art. 7 K.p.a., organ orzekający podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stosownie do wyrażonej

w art. 6 K.p.a. zasady praworządności organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, jak wykazano, na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W związku z uzyskaniem przez skarżącego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy organ zobowiązany był do wydania decyzji orzekającej o utracie statusu bezrobotnego na okres posiadania przez skarżącego prawa do renty. Powołany wyrok Sądu Okręgowego w spr. [...] do sprawy nic nie wniósł istotnego jako, że dotyczy odsetek zasądzonej kwoty świadczenia rentowego.

Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, organy obydwu instancji zapewniły skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym o czym świadczą pisma : z dnia [...] lutego 2014 roku, dnia [...] stycznia 2014 roku, dnia [...] listopada 2013 roku.

Skarżący nie wykazał, w jaki sposób organy naruszyły przepisy postępowania,

aby mogło to mieć wpływ na wynik postępowania. Podniesiony zarzut naruszenia

art. 145 § 1 pkt 5 nie może zostać uznany jako zasadny. Jak powiedziano wyżej, postępowanie wprawdzie zostało wszczęte przez Starostę z powołaniem się na ten przepis, lecz zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2013 roku

i prowadzone było później w trybie zwyczajnym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia praw zawartych w Konstytucji RP, Sąd stwierdza ich bezpodstawność. Skarżący nie wskazał w jaki sposób zaskarżona decyzja narusza zawarte w Konstytucji zasady sprawiedliwości społecznej, proporcjonalności skutków do uchybienia, zasady uzasadnionych oczekiwań, zakazu niedyskryminacji i zakazu nierównego traktowania, jak również przepisy prawa unijnego. Sąd stwierdza, że zarówno decyzja organu Starosty jako organu pierwszej instancji, jak również decyzja Wojewody, jako organu odwoławczego, w żaden sposób nie ogranicza gwarantowanych przez Konstytucję praw i wolności skarżącego. Sąd wyżej wykazał, że decyzje obydwu organów zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, zaś postępowanie administracyjne poprzedzające

te rozstrzygnięcia jest wolne od wad, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania. Brak wskazań skargi na czym polegają zarzucone naruszenia, uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tej części skargi. Odnosząc się do zarzutu skargi, że organy administracji wykorzystały "prawa bezrobotnych" wyłącznie do przysporzenia sobie miejsc pracy i prowadzenia postępowań bezprzedmiotowych, Sąd stwierdza,

iż z zestawienia przepisów art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 78 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy O promocji zatrudnienia wynika obowiązek Starosty pozbawienia statusu bezrobotnego osoby tak zakwalifikowanej, która nie spełnia warunków aby w świetle przepisów nadal za taką mogła być uznawana. Tym samym organy wykonały spoczywający na nich obowiązek załatwienia sprawy zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, zaś podniesiony zarzut jest całkowicie bezzasadny.

Jako nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia materialnego i formalnego prawa podatkowego. Podstawą materialnoprawną dla decyzji wydanych przez organy obydwu instancji były przepisy ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy prawa podatkowego, w jakiejkolwiek postaci, w kontrolowanym postępowaniu nie mają zastosowania.

Kierując się rezultatem powyższych rozważań Sąd, z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Odnośnie wniosku, aby zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia, się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wielkopolskim, Sąd wskazuje, że podstawę dla wstrzymania w wyroku wykonalności skarżonej decyzji stwarza art. 152 p.p.s.a.. Jednak, wobec oddalenia skargi, przepis ten w sprawie nie znajduje zastosowania. Zawarty w skardze wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim

w trybie przepisów art. 61 § 3 ustawy o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, został rozpatrzony na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2014 roku.