Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3809/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA del. Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 418/14 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 5 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 3809/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie I SA/Ol 418/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 30 grudnia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. określił W. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych za 2011 r. W decyzji zawarto pouczenie o przysługującym podatnikowi prawie do wniesienia odwołania, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Decyzję tę doręczono w dniu 30 grudnia 2013 r.

W dniu 14 stycznia 2014 r. podatnik nadał w urzędzie pocztowym odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Z kolei pismem z dnia 7 lutego 2014 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W piśmie tym wyjaśnił, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania, gdyż decyzję faktycznie otrzymał dopiero w dniu 31 grudnia 2013 r. Decyzję odebrała córka podatnika - M. S., której doręczający powiedzieli, że datą jaką należy wpisać, jest data 30 grudnia 2013 r. Podatnik faktycznie otrzymał decyzję dopiero w dniu 31 grudnia 2013 r. Powyższą okoliczność może poświadczyć żona podatnika, jak również osoby doręczające pismo.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie, działając na podstawie art. 162 § 1 oraz art. 163 § 2 w związku z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwana dalej jako "O.p.", odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ zaznaczył, że instytucja przywrócenia terminu znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy pismo zostało doręczone prawidłowo, skutkiem czego rozpoczął swój bieg termin do dokonania danej czynności procesowej. W niniejszej sprawie, decyzja organu I instancji została doręczona w trybie art. 149 O.p., przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w O.. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, ze M. S. - córka podatnika, będąca osobą pełnoletnią, pokwitowała w dniu 30 grudnia 2013 r. odbiór decyzji, podejmując się jednocześnie oddania pisma adresatowi (podatnikowi). W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił stanowiska podatnika, że do doręczenia decyzji doszło w dniu 31 grudnia 2013 r. W dalszej kolejności, organ odniósł się do przesłanek przywrócenia terminu, wskazując, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, podatnik nie wykazał, że mimo dochowania należytej staranności nie był w staniem dokonać tej czynności procesowej do dnia 13 stycznia 2014 r. Ponadto organ zaznaczył, że stosownie do art. 162 § 2 O.p., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Podatnik uchybił temu terminowi, gdyż odwołanie od decyzji organu I instancji nadał w placówce pocztowej w dniu 14 stycznia 2014 r., a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nadał w dopiero w dniu 7 lutego 2014 r.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego skarżący wywiódł skargę do Sądu pierwszej instancji. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że termin do wniesienia odwołania powinien rozpocząć bieg od dnia 30 grudnia 2013 r. Jego zdaniem, fakt, że córka pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym nie przesądza o tym, że przekazanie pisma córce jest równoznaczne z doręczeniem skarżącemu. Córka przekazała decyzję dopiero dnia następnego, tj. 31 grudnia 2013 r., i od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia odwołania. Skarżący stwierdził, że nie może ponosić negatywnych następstw zaniedbania po stronie córki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji odebrała w dniu 30 grudnia 2013 r. M. S. - córka skarżącego, będąca osobą pełnoletnią i domownikiem oraz zobowiązała się do oddania pisma adresatowi, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego poświadczenia odbioru. W tej sytuacji uznać należało, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 30 grudnia 2013 r., zaś skarżący mógł wnieść odwołanie od decyzji do dnia 13 stycznia 2014 r. Skarżący wniósł natomiast odwołanie w dniu 14 stycznia 2014 r. (data nadania pisma), a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Zdaniem Sądu organ słusznie przyjął , że subiektywne przekonanie skarżącego o doręczeniu decyzji w dniu 31 grudnia 2013 r., nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił swojej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. W tej sytuacji, wobec braku przesłanek z art. 162 § 1 O.p. organ był uprawniony do odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący nie dochował terminu (nieprzywracanego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący odwołanie od decyzji organu I instancji nadał w placówce pocztowej w dniu 14 stycznia 2014 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nadał dopiero w dniu 7 lutego 2014 r., a więc z uchybieniem 7- dniowego terminu do wniesienia wniosku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. Zarzucił w niej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd i instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że istnieją podstawy do uchylenia uprzednio wydanego postanowienia przez organ podatkowy albowiem organ ten dokonał wadliwych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść rozstrzygnięć administracyjnych,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122,187 § 1 i 191 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie /niezastosowanie/ w sprawie tj. nie uwzględnienie skargi skarżącego z dnia 4 kwietnia 2014r. pomimo podstaw do stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności administracji publicznej z uwagi na niewzięcie pod uwagę naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa podatkowego, które zobowiązywały ten organ do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego oceny czy podnoszona przez skarżącego okoliczność dochowania terminu do wniesienia odwołania została udowodniona, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i 149 O.p.

poprzez niewłaściwe zastosowanie /niezastosowanie/ w sprawie tj. nie uwzględnienie skargi skarżącego z dnia 4 kwietnia 2014r. pomimo podstaw do stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, iż Sąd I instancji pominął okoliczność, iż organ podatkowy co najmniej przedwcześnie uznał, iż w sprawie doszło do tzw. zastępczego doręczenia decyzji podatkowej, w sytuacji, gdy z wyjaśnień skarżącego wynikało, iż do odbioru przesyłki doszło w innych okolicznościach faktycznych, niż ustalił organ podatkowy.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i 162 § 1 i 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj. nie uwzględnienie skargi skarżącego z dnia 4 kwietnia 2014r. pomimo podstaw do stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności administracji publicznej z uwagi na niewzięcie pod uwagę naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa podatkowego, które zobowiązywały ten organ do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego oceny czy podnoszona przez skarżącego okoliczność dochowania terminu do wniesienia odwołania została udowodniona, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, co doprowadziło do uznania, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, a następnie nie uprawdopodobnił na etapie wniosku o przywrócenie terminu, że uchybienie to nie nastąpiło bez jego winy, a nadto, iż uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Pełnomocnik skarżącego, działający z urzędu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku oddalenie skargi kasacyjnej, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych i oświadczył, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł m.inn, że Sąd I instancji nie dokonał wszechstronnego zbadania meritum sprawy, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do wszystkich elementów mających znaczenia dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 149 O.p., w świetle wszystkich twierdzeń skarżącego podanych w toku postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego. Zauważył, iż skarżący, w sposób dorozumiany, zakwestionował skuteczność doręczenia zastępczego, jak również okoliczności faktyczne z nim związane, w szczególności fakt, iż córka skarżącego odebrała przesyłkę w dniu 30 grudnia 2013r., a w rzeczywistości miało to miejsce w dniu 31 grudnia 2013r. Zdaniem pełnomocnika twierdzenia te mają swoje uzasadnienie w zgromadzonych aktach sprawy. Dlatego za zupełnie dowolne i nie polegające na prawdzie uznał stwierdzenie Sądu I instancji, iż "bezspornie" do doręczenia decyzji córce skarżącej doszło w dniu 30 grudnia 2013r. W piśmie wyjaśniającym z dnia 7 lutego 2014r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie skarżący wskazał, iż decyzję otrzymał w dniu 31 grudnia 2013r. od córki, której pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej powiedzieli, że ma wpisać datę 30 grudnia 2013r. Tymczasem, według wyjaśnień skarżącego, pracownicy UKS przybyli do jego domu w dniu 31 grudnia 2013r. Świadkiem tej sytuacji była żona skarżącego. W związku z w/w wątpliwościami co do ustalonego stanu faktycznego, organ podatkowy winien dokonać zweryfikowania w/w twierdzeń, czego nie uczynił poprzestając wyłącznie na analizie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Co więcej, wobec wskazania osób, córki i żony, które mogłyby przedstawić inną wersję wydarzeń, niż wynikająca wyłącznie z dokumentów, organ winien przeprowadzić dowód z przesłuchania tych osób, pomimo tego, iż formalnie takowy wniosek nie został przez skarżącego złożony. Powyższe twierdzenia skarżący zamierzał zweryfikować także poprzez zeznania świadków — pracowników UKS, którzy dokonali czynności doręczenia, co wynika z punktu 3 pisma wyjaśniającego z dnia 7 lutego 2014r. Dopiero po przeprowadzeniu w/w dowodów i weryfikacji twierdzeń skarżącego, można by przyjąć, iż organ podatkowy dokonał pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, jak również całościowego jego rozpatrzenia, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. Pełnomocnik wyjaśnił, iż według twierdzeń skarżącego, projekt skargi przygotowywała mu inna osoba, która niewłaściwie opisała stan faktyczny sprawy, w szczególności wskazała, iż M. S. odebrała przesyłkę 30 grudnia 2013r. i przekazała ją skarżącemu następnego dnia tj. w dniu 31 grudnia 2013r., co nie jest zgodne z prawdą. Skarżący nie zweryfikował treści skargi w tym zakresie.

Pełnomocnik podniósł ponadto, że wbrew stanowisku Sądu I instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż córka skarżącego podjęła się oddania pisma adresatowi zgodnie z art. 149 O.p. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika jedynie, iż M. S. złożyła podpis potwierdzający odbiór przesyłki. Zdaniem pełnomocnika skarżącego jeżeli osoba wskazana w przepisie art. 149 O.p. nie podejmie się oddania pisma adresatowi, doręczenie nie może być uznawane za skuteczne. Niezbędne jest, aby okoliczność podjęcia się oddania pisma była możliwa do udowodnienia. Służyć temu powinno pokwitowanie odbioru z odpowiednią adnotacją, zawierającą zobowiązanie się do oddania pisma adresatowi. Tylko w taki sposób doręczenie może mieć pewny charakter. Tym samym co najmniej prawdopodobne jest stanowisko skarżącego, iż brak wiarygodnych dowodów na to, iż jego córka podjęła się oddania przesyłki.

Dodatkowo podniósł, iż Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż skarżący uchybił wymaganiom odnośnie wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 162 § 1 i 2 O.p. Nie zgodził się z Sądem I instancji, iż doszło w tej sprawie do uchybienia 7-dniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zauważył, iż to organ podatkowy potraktował pismo skarżącego z dnia 7 lutego 2014r. jako wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący nie był przedtem świadomy tego, że rzekomo uchybił terminowi, wręcz przeciwnie pozostawał w przekonaniu, iż odwołanie zostało wniesione w terminie ustawowym. Tym samym należy podkreślić, iż 7-dniowy termin liczy się od dowiedzeniu się przez stronę o uchybieniu. Co więcej nie można skarżącemu czynić zarzutu, iż wraz z wnioskiem nie dopełnił czynności /złożenie odwołania/ z dwóch powodów. Po pierwsze, jak właściwie ustalił sąd I instancji odwołanie zostało nadane do organu w dniu 14 stycznia, a zatem jeszcze przed owym wnioskiem, po drugie, nawet gdyby przyjąć, iż tylko jednoczesne złożenie wniosku i odwołania było prawidłowe, to organ winien wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych na podstawie art. 169 § 1 o.p., czego niewątpliwie nie uczynił.

Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skrżącego na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastepstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna polega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia przez WSA wskazanych w niej przepisów. Słusznie Sąd I instancji uznał, że organ podatkowy podjął wszelkie działania aby wyjaśnić stan faktyczny, zebrał i wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy i na tej podstawie doszedł do wniosku, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu do złożenia odwołania. Rozpatrując kwestię przywrócenia terminu, organ uprzednio z urzędu ustalił prawidłowość doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Z treści art. 162 § 1 O.p. wynika, że organ powinien przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Uchybienie terminowi stanowi zatem kluczową przesłankę do przywrócenia terminu. Organ ustalił, że do zastępczego doręczenia decyzji podatkowej doszło w dniu 30 grudnia 2013r dorosłemu domownikowi córce skarżącego M. S. Odwołanie wniesiono natomiast 14 stycznia 2014r r., a więc po terminie do jego wniesienia, który upłynął w dniu 13 stycznia 2014r. Wobec powyższego, organ prawidłowo rozpatrzył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania uznając jednak, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu tego terminu. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu i Sądu I instancji, że subiektywne przekonanie skarżącego o doręczeniu decyzji w dniu 31 grudnia 2013 r., nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Zasadniczym celem zarzutów skargi kasacyjnej kierowanych pod adresem przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ, zaaprobowanego w zaskarżonym wyroku, był brak akceptacji nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków: córki, żony i pracowników organu na okoliczność spornego doręczenia. Jednakże, mimo że nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, organ przeprowadził postępowanie na okoliczność kiedy doszło do doręczenia zastępczego decyzji, co znajduje odzwierciedlenie w aktach podatkowych. Organ odwoławczy zwrócił się do Dyrektora UKS i zapoznał się z kopiami poleceń wyjazdów służbowych dla pracowników, którzy dokonali doręczenia decyzji wydanych skarżącemu oraz kopią wniosku o odbycie wyjazdu służbowego w dniu 30 grudnia 2013r. Po dokonaniu tych ustaleń Dyrektor Izby Skarbowej miał prawo uznać, że pracownicy skutecznie doręczyli skarżącemu decyzję w dniu 30 grudnia 2013r bowiem odebrał ją w tym dniu dorosły domownik - córka skarżącego M. S., co potwierdziła własnym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru. W tym miejscu należy przyznać rację skarżącemu, że Sąd w sposób dowolny stwierdził, że "bezspornie" do doręczenia decyzji córce skarżącego doszło w dniu 30 grudnia 2013r bo właśnie ta okoliczność była sporna między stronami ale uchybienie to nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i 149 O.p. Należy powtórzyć za Sądem I instancji, iż w samej konstrukcji doręczenia do rąk domownika pisma przeznaczonego dla strony tkwi założenie, że w sytuacji objętej hipotezą powołanego przepisu dopuszczalne jest pozostawienie korespondencji zamiast bezpośrednio adresatowi innej osobie będącej domownikiem gotowym do dalszego przekazania pisma podmiotowi nieobecnemu w mieszkaniu. Przy czym, co należy podkreślić, zobowiązanie to następuje już z momentem przyjęcia pisma przez dorosłego domownika i złożenia czytelnego podpisu na potwierdzeniu odbioru. W świetle treści art. 149 O.p. brak jest podstaw, aby twierdzić, że odbierający pismo domownik musi złożyć oświadczenie, że zobowiązuje się oddać pismo adresatowi. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi.

Wbrew twierdzeniu skarżącego należy też zgodzić się z Sądem i instancji, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie bowiem z art. 162 § 2 O.p., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie wraz z wnioskiem, należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Skarżący odwołanie od decyzji organu I instancji nadał w placówce pocztowej w dniu 14 stycznia 2014 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nadał dopiero w dniu 7 lutego 2014 r. Zdaniem NSA taka kolejność jest możliwa ale w przypadku skarżącego nie wykazał on dlaczego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania złożył dopiero po upływie 24 dni od złożenia odwołania ani też nie uprawdopodobnił, że nie dalej niż przed 7 dniami przed złożeniem wniosku ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Przepis art. 162 § 1 i 2 O.p. wskazuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej oraz dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, czego jak wyżej wykazano, skarżący nie wypełnił.

Merytoryczna ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie może prowadzić do zakwestionowania prawidłowości wyniku kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez WSA w Olsztynie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowaną w wyroku Sądu pierwszej instancji ocenę, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu.

Z przedstawionych wyżej względów uznając, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną, gdyż wynagrodzenie to należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.