Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3253/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Gronowski, asesor WSA Piotr Borowiecki, Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2004 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2002 r., Nr [...] , wydanym na podstawie m.in. art. 16, art. 22 ust. 1 lit. b i art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. nr 14, poz. 740, z późn. zm.), w związku z prowadzonym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowaniem administracyjnym w sprawie cofnięcia koncesji [...] z dnia [...] listopada 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego Agencja Detektywistyczna "G.", w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, zaopiniowano negatywnie działalność gospodarczą prowadzoną przez stronę – p. E. W., właściciela tej agencji. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych przez przedstawicieli Komendy Wojewódzkiej Policji w P., działających na podstawie upoważnień Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ujawniono szereg nieprawidłowości w prowadzonej działalności gospodarczej, tj.:

- nie prowadzenie dokumentacji związanej z działalnością gospodarczą (rejestr zawartych umów, księgi realizacji umów, wykazu osób zatrudnionych),

- nie powiadomienie organu koncesyjnego o zmianie miejsca zamieszkania,

- zatrudnienie osoby karanej sądownie za popełnienie przestępstwa umyślnego.

Zdaniem organu powyższe nieprawidłowości wskazują na naruszenie podstawowych warunków określonych w koncesji, a także naruszenie przepisów art. 22 ust. 1 lit. b oraz art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r., Nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia po rozpatrzeniu zażalenia p. E. W. utrzymał postanowienie Komendanta Wojewódzkiego w mocy. W uzasadnieniu podkreślono przede wszystkim fakt nie prowadzenia przez przedsiębiorcę dokumentacji w formie określonej w przepisach powołanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz.U. Nr 69, poz. 458), która powinna znajdować się w siedzibie firmy. Organ, wobec uwag zainteresowanego, podkreślił, że od czasu wejścia w życie powołanego wyżej rozporządzenia (20 czerwca 1998 r.) ustawodawca wymaga prowadzenia dokumentacji zgodnie z jego treścią, nie przewidując żadnych odstępstw. Ponadto podkreślono, że przedsiębiorca, działając w szczególnym obszarze ochrony osób i mienia zatrudniał osobę skazaną przez sąd prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu.

Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 16 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia cofnięto stronie koncesję Nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Jako przyczynę cofnięcia koncesji podano ujawnione podczas kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy naruszenia przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia polegające na:

- nie prowadzeniu dokumentacji określonej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz.U. Nr 69, poz. 458), co stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy . o ochronie osób i mienia i skutkuje obligatoryjnym cofnięciem koncesji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 lit b tej ustawy,

- nie poinformowaniu organu koncesyjnego w terminie 14 dni o zmianie adresu miejsca zamieszkania, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ koncesyjny zacytował wprost pismo zainteresowanego z dnia 4 lutego 2002 r., w którym odpowiadając na zarzuty stwierdził on m.in., że: "(...) obowiązki ciążące na mnie tak naprawdę były realizowane aczkolwiek w nieco innej formie. Posiadałem bowiem w siedzibie mojej firmy pełne dane osobowe ( w teczkach personalnych) pracowników zatrudnionych w ochronie. Informacje na temat obiektów i wykonywanych prac oraz posiadanie przez nich uprawnień znajdowały się również w wyżej wymienionych teczkach personalnych. Dlatego też, aczkolwiek nie było sporządzonego jednolitego wykazu zatrudnionych pracowników, to wszelkie informacje, które winny znajdować się w wykazie były w siedzibie mojej firmy dostępne i przedstawiłem je kontrolującym. Stąd też możliwe było przez kontrolujących udzielenie odpowiedzi do protokołu w zakresie zgodności realizacji zadań przez firmę i jej pracowników z uwarunkowaniami koncesyjnymi". Ponadto zainteresowany wyjaśnił, iż "wszystkie umowy opisane ze spisem akt znajdowały się bowiem w segregatorze zbiorczym umów i ich realizacji z zakresu ochrony osób i mienia. Zbiór ten również okazałem kontrolującym, stąd też stwierdzenie przez nich w pkt 13 protokołu realizacji obowiązków zachowania formy pisemnej umów. ponadto pragnę poinformować, że na każdym z obiektów znajdował się skoroszyt realizacji umowy dotyczącej danego obiektu(...)". A braki wymaganej dokumentacji usprawiedliwia tym, że działalność gospodarczą rozpoczynał w 1992 r. i przyjęty w tym okresie sposób prowadzenia dokumentacji był utrzymywany do chwili obecnej ze względu "(...) na jego przejrzystość i dostępność." W opinii organu koncesyjnego przedstawione wyjaśnienia przedsiębiorcy wyraźnie i jednoznacznie potwierdzają fakt nie prowadzenia dokumentacji w formie wymaganej w powołanym wyżej rozporządzeniu i przemawiają za koniecznością cofnięcia koncesji.

Strona zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych z wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po dokonaniu oceny argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych nie podzielił argumentacji strony i decyzją z dnia [...] września 2002 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 16 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu decyzji odniesiono się do zarzutów strony dotyczących nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w chwili formułowania opinii, posiadania dokumentacji, choć w innej formie, oraz uniemożliwiania przez zainteresowanego przeprowadzenia kontroli. Ponadto organ koncesyjny odniósł się do informacji strony o zaskarżeniu postanowienia opiniującego Komendanta Głównego Policji do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz żądania zawieszenia na wniosek strony postępowania wszczętego z urzędu (brak przesłanek), a także wskazał na swoją niewłaściwość do rozpatrywania zarzutów przeciwko postanowieniom w sprawie opinii .

Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, 2) naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 lit b oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia poprzez wadliwą jej interpretację i nieuzasadnione przyjęcie, iż nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji względnie jej brak w siedzibie koncesjonariusza, są równoznaczne z nie prowadzeniem tej dokumentacji, a także naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ koncesyjny wniósł o jej oddalenie stwierdzając w uzasadnieniu, że w istocie poza dyskusją , tzn. udowodniony jest fakt, że Agencja Detektywistyczna "G." nie prowadziła dokumentacji określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu z dnia 27 maja 1998 r., tj. wykazu zatrudnionych pracowników, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów. W opinii organu koncesyjnego strona błędnie zrównuje obowiązek prowadzenia dokumentacji określonej w powołanym rozporządzeniu z okolicznością posiadania informacji, których utrwalenia wymaga powyższa dokumentacja. Zdaniem organu koncesyjnego, zgodnie z przepisami rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. przedsiębiorca posiadający koncesje i prowadzący na jej podstawie działalność gospodarczą zobowiązany jest do prowadzenia szczególnej i właściwej dla tego rodzaju działalności dokumentacji, której formę i teść określają wprost przepisy tego rozporządzenia. Oznacza to, że powyższa dokumentacja nie może być jednocześnie dokumentacją tworzoną przy okazji i dla potrzeb prawa podatkowego, prawa pracy lub rachunkowości. Z przytoczonego przez organ koncesyjny w zaskarżonej decyzji stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że "Uzasadnieniem obowiązku prowadzenia wspomnianej dokumentacji jest charakter działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Działalność ta dotyka sfery ochrony praw i wolności obywatelskich. Musi być zatem szczegółowo dokumentowana, aby organ koncesyjny miał zawsze możliwość skontrolowania działalności przedsiębiorcy"(wyrok tworzoną NSA z dnia 7 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2485/00) Tym samym za uzasadnioną należy uznać dolegliwość sankcji wprowadzonej przez ustawodawcę i polegającym na obligatoryjnym cofnięciu koncesji w przypadku stwierdzenia okoliczności nie wykonywania powyższego obowiązku przez przedsiębiorcę.

Organ koncesyjny uznał również za nieuzasadnione zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania dowodowego, a w szczególności nie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. W opinii organu postępowanie dowodowe podlega ograniczeniom ze względów praktycznych, tj. ze względu na celowość i szybkość postępowania. Skoro okoliczność nie prowadzenia przez stronę dokumentacji została stwierdzona w trakcie przeprowadzonej kontroli i potwierdzona przez wyraźne oświadczenie przedsiębiorcy, to organ koncesyjny miał prawo uznać ją za udowodnioną i nie był zobowiązany do przeprowadzenia wszystkich dowodów zgłoszonych przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy oraz na okoliczność dostatecznie wyjaśniona innymi dowodami.

Z kolei podniesiona przez stronę sprawa stawianych jej zarzutów uniemożliwienia kontroli jest całkowicie bezprzedmiotowa, gdyż powyższa okoliczność w ogóle nie była przedmiotem zarzutu i podstawą rozstrzygnięcia. Niejako na marginesie organ koncesyjny stwierdził, że obligatoryjną przesłanką cofnięcia koncesji jest zarówno nie wykonywanie obowiązku z art. 19 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, tzn. na przykład nie przedstawienie organowi upoważnionemu do kontroli wymaganej dokumentacji, jak również sama okoliczność uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, bez względu na ocenę, czy działalność przedsiębiorcy jest zgodna z warunkami określonymi w ustawie.

Natomiast kwestia uchybienia przez stronę obowiązkom określonym w art. 18 ust. 1 ustawy, dotyczącym terminowego informowania organu koncesyjnego o zmianie okoliczności faktycznych ujętych w koncesji, stanowi tylko element całościowej oceny przedsiębiorcy. Podobnie okoliczność zatrudniania przez przedsiębiorcę osoby karanej nie była przedmiotem zarzutów podniesionych w zaskarżonych decyzjach.

Ponadto organ koncesyjny stwierdził, że ze względu na skalę uchybień (całkowity brak dokumentacji) oraz długotrwałość prowadzonej działalności podlegającej koncesjonowaniu (10 lat) nie dostrzegł możliwości załatwienia sprawy w drodze zaleceń i był zmuszony cofnąć koncesję. W tym kontekście organ koncesyjny powołał się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt II SA 1814/00, w którym stwierdzono, że "Podmiot, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności uczestniczy zatem w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Przede wszystkim więc od niego należy wymagać przestrzegania prawa. Znalazło to wyraz w przepisach ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, w której kategorycznie sformułowano sankcje w postaci cofnięcia koncesji na prowadzenie takiej działalności. W art. 22 ust. 1 ustawodawca nakazuje organowi koncesyjnemu cofnięcie koncesji, jeżeli zostaną stwierdzone okoliczności wskazane w tym przepisie. Tego rodzaju "odpowiedzialność" za złamanie reguł ustalonych dla prowadzenia działalności polegającej na ochronie osób i mienia nie jest uzależniona od okoliczności subiektywnych przedsiębiorcy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 240, poz. 2052). sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, polegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie powołanych wyżej przepisów.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. nr 14, poz. 740, z późn. zm.) stanowi regulację specyficznej działalności gospodarczej. Ochrona, zapewnienie bezpieczeństwa osób i mienia tradycyjnie zaliczane jest do zadań państwa. W nowej rzeczywistości społeczno-gospodarczej dopuszczono do realizacji tych zadań państwa podmioty niepaństwowe. Wykonują one swoją działalność na zasadzie reglamentacji działalności gospodarczej, mającej w tej dziedzinie formę koncesjonowania, stanowiącego dopuszczalne przez Konstytucje RP ograniczenie – w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny – zasady wolności działalności gospodarczej. Z tych też względów działalność koncesjonowana w zakresie ochrony osób i mienia podlega szczególnej kontroli, a podmioty działające w tym obszarze mają obowiązek szczegółowego dokumentowania podejmowanych czynności i udostępniania tej dokumentacji organom koncesyjnym.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 powołanej wyżej ustawy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązany jest: 1) powiadomić organ koncesyjny o podjęciu działalności gospodarczej, 2) prowadzić i przechowywać dokumentacje dotyczącą zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów, 3) przedstawiać dokumentację, o której wyżej mowa, na żądanie organu upoważnionego do kontroli, 4) zachować formę pisemną umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, 5) (...). W ust. 2 powołanego artykułu ustawy o ochronie osób i mienia udzielono Ministrowi Spraw Wewnętrznych delegacji do określenia, w drodze rozporządzenia, dokumentacji wymienionej w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy i czas jej przechowywania. Na tej podstawie zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz.U. Nr 69, poz. 458). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązany jest prowadzić aktualny wykaz zatrudnionych pracowników ochrony, a w zakresie zawieranych i realizowanych umów – rejestr zawartych umów oraz księgę realizacji umowy, wraz z udokumentowanym w formie oddzielnego protokołu szczegółowym opisem okoliczności użycia przez pracownika ochrony środka przymusu bezpośredniego lub broni palnej. Dokumentacja ta powinna być prowadzona ( rozporządzenie stanowi, że "jest prowadzona") w formie pisemnej. Elektroniczne nośniki informacji mają w stosunku do niej charakter pomocniczy i nie mogą jej zastępować. Dokumentacja powinna być przechowywana przez okres 5 lat liczony od zakończenia działalności przedsiębiorcy, a w przypadku księgi realizacji umowy – od daty wygaśnięcia umowy.

Aktualny wykaz zatrudnionych pracowników ochrony powinien zawierać : imię i nazwisko pracownika ochrony, datę i miejsce urodzenia, adres miejsca zamieszkania lub pobytu czasowego, serię i numer dowodu osobistego oraz numer ewidencyjny PESEL, numer i stopień licencji pracownika ochrony fizycznej lub pracownika zabezpieczenia technicznego ( z określeniem daty jej wydania oraz organu, który ją wydał), numer pozwolenia na broń lub potwierdzenie dostępu do broni na okaziciela, datę zawarcia z pracownikiem umowy o pracę lub umowy zlecenia oraz datę jej rozwiązania.

Rejestr zawartych umów powinien zawierać: numer umowy, określenie rodzaju umowy oraz jej przedmiotu, datę zawarcia i rozwiązania umowy, oznaczenie stron umowy .

Trzeci rodzaj dokumentacji, której prowadzenie jest dla przedsiębiorcy obowiązkowe, stanowi księga realizacji umowy, która powinna zawierać: numer umowy, datę rozpoczęcia i zakończenia usługi, miejsce wykonywania usługi, fermę wykonywanej usługi określoną zgodnie z art. 3 przedmiotowej ustawy ( bezpośrednia ochrona fizyczna – stała lub doraźna, polegająca na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych, polegająca na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych albo zabezpieczenie techniczne, polegające na montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących zagrożenie chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji , konserwacji i naprawach w miejscach ich zainstalowania lub montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich eksploatacji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach zainstalowania), imiona i nazwiska pracowników ochrony wykonujących usługę oraz nadzorujących ich pracowników ochrony z licencja drugiego stopnia, ilość i rodzaj broni przydzielonej pracownikom do wykonywania usługi.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, rozszerzającym w stosunku do prawa działalności gospodarczej katalog przyczyn obligatoryjnego cofnięcia koncesji, koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia cofa się , w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli przedsiębiorca m.in.( art. 22 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy, tzn. nie prowadzi wymaganej dokumentacji w określonej formie lub uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy. Kategoryczne sformułowanie tego przepisu wskazuje, że decyzja cofająca koncesję z powodów w nim określonych ma charakter decyzji wydanej w ramach uznania związanego administracji. Innymi słowy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organ koncesyjny w zakresie działalności gospodarczej osób i mienia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości dotyczącej prowadzenia wymaganej dokumentacji nie może postąpić inaczej i powinien cofnąć przedsiębiorcy koncesję. Należy przy tym zwrócić uwagę, że powołany przepis nie daje podstaw do rozróżnienia stopnia zaniedbania obowiązków dotyczących prowadzenia i przechowywania wymaganej dokumentacji i nie przewiduje możliwości wezwania do usunięcia stwierdzonych uchybień.

W świetle przedstawionych przepisów argumentacja skarżącego, iż dane i informacje wymagane przez rozporządzenie z 1998 r. były w formie rozproszonej dostępne w innych posiadanych przez niego materiałach jest po prostu pośrednim przyznaniem się do jej nie prowadzenia w sposób wymagany w powołanych przepisach. Jak bowiem trafnie zauważył organ koncesyjny, powyższa dokumentacja nie może być jednocześnie dokumentacją tworzoną przy okazji i dla potrzeb prawa podatkowego, prawa pracy lub rachunkowości. Trudno też uznać za uzasadniony zgłoszony przez skarżącego zarzut braków w postępowaniu dowodowym w rozpatrywanej sprawie, skoro bez specjalnych trudności ustalono skalę uchybień (całkowity brak dokumentacji) przy wieloletnim prowadzeniu działalności podlegającej koncesjonowaniu (10 lat). Takie postępowanie skarżącego jest tym bardziej trudne do wytłumaczenia, gdy uwzględni się fakt, że ustawa z 1997 r. o ochronie osób i mienia dała przedsiębiorcom dwa lata na spełnienie nałożonych przez nią warunków i na wymian koncesji (art. 55 ust. 2 i 3 ustawy).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz.1270) orzekł jak w sentencji wyroku.