Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3176/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Słupczyński (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś Asesor sądowy Llianna Drewniak-Żaba Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004r. sprawy ze skargi V.B. i D.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na podjęcie działalności produkcyjnej i handlowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżących 10,- złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ L. Drewniak-Żaba /-/R. Słupczyński /-/ B. Koś


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]r. zezwolił na podstawie art. 27 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. Nr 90, poz. 575 z późn. zmian. ) oraz pkt. 2 decyzji z dnia [...]r. D. B. i V. B. – wspólnikom spółki cywilnej "A"- na podjęcie działalności produkcyjnej i handlowej w Punkcie Małej Gastronomii "B" przy ul. [...] Pl. [...]w P. , przy użyciu wody ciepłej i zimnej dowożonej (odpowiadającej wymogom przewidzianym dla wody do picia i na potrzeby gospodarcze) do czasu podłączenia wody bieżącej, jednak nie dłużej niż do dnia 31.10.2001r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadzona w dniu 05.06.2001r. kontrola sanitarna w powyższym punkcie wykazała, iż woda jest dowożona i podgrzewana na miejscu. Bieżący stan sanitarno – higieniczny obiektu nie budził zastrzeżeń, a D.B. we wniosku o zezwolenie na podjęcie działalności z dnia 11.05.2001r. poinformował, że z chwilą uzyskania zezwolenia na budowę obiektu docelowego ( kamienicy ) problem wody dowożonej stanie się bezprzedmiotowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.B. wnosząc – jak należy domniemywać z treści – o jej uchylenie . Stwierdził, że orzeczenie organu I instancji zawiera podstawowe braki merytoryczne wynikające z art. 107 § 1 kpa, albowiem nie zawiera ono podstawy prawnej wydania zezwolenia na użytkowanie obiektu gastronomicznego na czas określony. Ponieważ w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że bieżący stan higieniczno – sanitarny tego obiektu nie budzi zastrzeżeń, odwołujący się wyraził zdziwienie z powodu wydania zezwolenia na jego eksploatowanie tylko na czas określony.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. uchylił na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa decyzję Powiatowego Inspektora w całości oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że nie było podstaw prawnych do wydania przedmiotowego zezwolenia na czas określony.

Od powyższej decyzji D. i V. Bąkowscy wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego , w której domagają się uchylenia orzeczeń organów I i II instancji – jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa - oraz obciążenia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego kosztami postępowania przed Sądem. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż decyzja organu II instancji pozbawiona jest podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. Według skarżących organ ten nie mógł umorzyć postępowania administracyjnego prowadzonego w I instancji, albowiem wniosek z dnia 11.05.2001r. ( o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności gastronomicznej) nie został przez nich wycofany w toku całego postępowania. Orzeczeniu organu II instancji zarzucili również naruszenie przepisu art. 139 kpa, gdyż w wyniku odwołania ich sytuacja prawna uległa pogorszeniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Według niego rażące naruszenie prawa dokonane przez organ I instancji polegało na wydaniu jedynie czasowego zezwolenia na prowadzenie działalności w sytuacji, gdy przepisy ustawy z dnia 25 listopada 1970r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia ( Dz. U. Nr 29, poz. 245 z późn. zmian.) nie przewidywały w ogóle takiej możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Przedmiotowe postępowanie administracyjne przed organem sanitarnym I instancji zostało wszczęte na wniosek D.B. z dnia 11.05.2001r. Poinformował w nim o ustaniu przyczyn, dla których Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]r. zakazał mu produkcji i sprzedaży kurczaków z rożna w punkcie gastronomicznym "B", do czasu odpowiedniego przygotowania pomieszczeń oraz usunięcia usterek, stwierdzonych w trakcie kontroli przeprowadzonej dnia 31.08.2000r. (produkcja i sprzedaż prowadzone w warunkach antysanitarnych – brak wody bieżącej oraz duże zanieczyszczenie pyłem pochodzącym z trwających na przyległym placu robót budowlanych). Ponieważ warunkiem podjęcia dalszej działalności była zgoda organu I instancji - wyrażona po stwierdzeniu przez niego faktu usunięcia usterek sanitarnych - D. B. wniósł powyższym pismem o cofnięcie zakazu, ze względu na fakt zakończenia budowy centrum handlowego "C" oraz korzystania w punkcie gastronomicznym z wody dowożonej.

Organ I instancji , po przeprowadzeniu w dniu 05.06.2001r. kontroli obiektu D. B., wydał decyzję uwzględniającą jego wniosek, jednakże zezwolenie na podjęcie przedmiotowej działalności zostało udzielone do czasu podłączenia wody bieżącej, tj. nie dłużej niż do dnia 31.10.2001r. Rozstrzygnięcie to zostało wydane według skarżących sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem zarówno przepisy ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jak i ustawy z dnia 25.11.1970r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia nie przewidywały możliwości wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności gastronomicznej jedynie na czas określony.

Uznając zarzut podniesiony w odwołaniu za trafny organ II instancji mógł zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt. 2 kpa uchylić zaskarżone orzeczenie w całości i orzec merytorycznie co do istoty sprawy ( tzn. przychylić się do wniosku D. B. i wydać zezwolenie na prowadzenie działalności gastronomicznej bądź też wniosku tego nie uwzględnić ), albo uchylić przedmiotową decyzję na podstawie przepisu art. 138 § 2 kpa i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.

Nie było natomiast podstawy prawej do umorzenia postępowania I instancji, gdyż nie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 105 § 1 i 2 kpa. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie ( patrz m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.06.1981r., sygn. SA 1031/81; ONSA 1981, Nr 1, poz. 60 ) umorzenie postępowania przez organ odwoławczy w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w związku z przepisem art. 105 kpa, który wyczerpująco określa przesłanki umorzenia.

Ze względu na powyższe okoliczności przyjąć należy, że organ II instancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania z urzędu, gdyż zostało one wszczęte na wniosek strony ( pismo D. B. z 11.05.2000r. ), który nie został cofnięty w jakikolwiek sposób. Skarżący nie złożył przy tym oddzielnego wniosku o umorzenie postępowania, wobec czego nie wystąpiła przesłanka z art. 105 § 2 kpa.

Sąd uznał, iż Wojewódzki Inspektor Sanitarny, umarzając postępowanie I instancji, naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy , w związku z czym jego decyzja podlegała uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien wziąć pod uwagę powyższe wywody.

Ponieważ z przedstawionych powyżej powodów skarga okazała się uzasadniona, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 z późn. zmian. ) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji .

W pkt. 2 wyroku Sąd, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżących kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Sąd nie rozstrzygnął w wyroku, zgodnie z przepisem art. 152 powyższej ustawy, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, albowiem było to zbędne ze względu na jej charakter prawny.

/-/ L. Drewniak-Żaba /-/R. Słupczyński /-/ B. Koś