Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 230/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2, art. 77 § 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 7, § 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

S. i E. T. w dniu 9 grudnia 2010 r. zwrócili się do Wójta Gminy D. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej z usługami w parterze przy ul. P. i ul. J. w S. (dz. nr [...])

W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że aby wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy, planowana inwestycja spełniać musi przesłanki określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: upzp). Brak zrealizowania którejkolwiek z przesłanek musi skutkować odmową wydania warunków zabudowy. Organ, w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej stwierdził, że w obszarze analizowanym brak jest budynków mieszkalnych 3 i 4-kondygnacyjnych. Istniejąca zabudowa nie przekracza 2 kondygnacji. W związku powyższym przedmiotowa inwestycja, która zgodnie z wnioskiem inwestorów ma liczyć 3 do 4 kondygnacji, wprowadzi dysharmonię w wykształconym już układzie urbanistyczno-architektonicznym poprzez znaczne przekroczenie wysokości całkowitej istniejących budynków mieszkalnych. Wójt zaznaczył, że na terenie działki nr [...] zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna 5-kondygnacyjna, jednak z uwagi na lokalizację po południowej stronie drogi – ul. P. oraz w znacznej odległości – ok. 170 m od przedmiotowej inwestycji nie stanowi ona jedności przestrzennej z przedmiotową działką. W związku z tym organ uznał, że nie może zabudowa ta stanowić kontynuacji gabarytów i formy architektonicznej dla przedmiotowej inwestycji.

E. i S. T. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy. Zarzucili organowi I instancji, iż zawęził analizę obszaru zabudowy w rejonie ul. Poznańskiej wyłącznie do jej północnej strony. Podnieśli, iż kwestie kontynuacji funkcji i dostępu do drogi publicznej należy traktować szeroko. Na przedmiotowym terenie występuje funkcja mieszkaniowa, a więc każda zabudowa, niezależnie, czy dotyczy budynków wielorodzinnych, bliźniaczych, czy wreszcie wolnostojącej jednorodzinnej wypełnia jedną funkcję – mieszkaniową. W niniejszej sprawie zatem został zachowany wymóg kontynuacji funkcji, organ zobowiązany był więc do wydania decyzji pozytywnej. Odwołujący powołali się przy tym na zasadę wolności zabudowy określoną w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp).

Odwołujący zarzucili też organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7 i 8 kpa. Wskazali, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, bowiem analiza wykazała brak możliwości określenia wymagań w zakresie ustalenia gabarytów i linii zabudowy, ponieważ w bezpośrednim sąsiedztwie jest zabudowa odmienna, jest niezgodne z prawdą i jest przejawem niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizie nie wskazano wszystkich, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 200 3r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), parametrów. Nadto z części tekstowej analizy nie wynika sposób rozumowania prezentujący matematyczne wyliczenia tych parametrów. Tym samym uniemożliwiona jest ocena zasadności podnoszonego w odwołaniu zarzutu, dotyczącego występującej w obszarze analizowanym zabudowy wielorodzinnej. Kolegium nakazało, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną ponownie na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Brak analizy terenu pod tym kątem narusza zasadę prawdy obiektywnej – art. 7 i art. 77 kpa. W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa.

Kolegium zaznaczyło też, że z akt sprawy nie wynika, aby załączona do zaskarżonej decyzji analiza opracowana została przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (art. 60 ust. 4 upzp w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W aktach sprawy powinien znajdować się dowód posiadania stosownych uprawnień przez osobę opracowującą decyzję o warunkach zabudowy.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ związany jest wnioskiem co do zakresu i charakteru planowanej inwestycji i nie ma kompetencji do podejmowania czynności w postępowaniu bez żądania uprawnionego podmiotu. Organ nie może również domniemywać zamiaru inwestora, a wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinien wyjaśniać. Wnioskiem z 6 grudnia 2010 r. inwestorzy wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na terenie działek o nr [...], położonych w rejonie ul. P. w S., gm. D.. Natomiast organ I instancji rozstrzygnął co do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działek o nr [...], położonych w rejonie ul. P. w S., gm. D..

Reasumując Kolegium stwierdziło, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób niepełny, z naruszeniem zasad postępowania poprzez brak wyczerpującego i jednoznacznego ustalenia spełnienia lub niespełnienia przesłanek przez planowaną inwestycję musi mieć wpływ na wynik sprawy i skutkować wadliwością tego postępowania.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wnieśli A. i P. J.. Wskazali, iż nie protestują przeciwko przeznaczeniu sąsiednich działek pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną, ale kategorycznie sprzeciwiają się parametrom nowej zabudowy w zakresie wysokości budynków oraz wskaźnikowi wielkości powierzchni zabudowy. Wskazali, że sąsiadujące z działką objętą planowaną inwestycją działki przy ul. J. zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi 1 i 2 kondygnacyjnymi o maksymalnej wysokości kalenicy do 6,5 m (w załączeniu do skargi przedstawiono analizę). Ponadto na działkach tych budynki mają dachy pochyłe lub płaskie. Działki przy ul. P. i J. posiadają zabudowę jednorodną architektonicznie i określonej formie i parametrach konstrukcji. Posiadają one w swych bryłach garaże, a tym samym miejsca postojowe są wliczone do wskaźnika powierzchni zabudowy. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wyznaczenie parametrów dla nowej zabudowy zgodnie z wielkościami przeważającymi na tym terenie – 2 kondygnacje nadziemne, alternatywnie 1 kondygnacja nadziemna i z podpiwniczeniem, dachy pochyłe lub płaskie, szerokość elewacji frontowej do 15 m, wskaźnik powierzchni zabudowy – max. 25%.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że wykazane w zaskarżonej decyzji rażące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) poprzez brak rzetelnej recenzji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania poszczególnych – wszystkich – działek sąsiednich obszaru analizowanego, nieprawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej, a także art. 107 § 3 kpa poprzez niedołączenie do decyzji organu I instancji wszystkich wymaganych przepisami załączników, stanowiły wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W piśmie procesowym z 6 czerwca 2012 r. pełnomocnik inwestorów również wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi organu na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.).

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z tym przepisem, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosi strona w skardze.

Wniesienie skargi przez P. i A. J. skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości zaskarżaną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Dokonując wykładni powyższego przepisu trzeba jednak mieć na względzie także treść art. 136 k.p.a. co oznacza, iż należy przyjąć, że organ odwoławczy może powołać się na art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z treścią art. 136 k.p.a organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Mając to na uwadze należy uznać, że w sytuacji gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 k.p.a umożliwiałoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy podjęcie przez niego decyzji kasacyjnej byłoby zdaniem Sądu równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów.

Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, Warszawa 2011, s. 519).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną dopuściło się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a poprzez jego zastosowanie.

Istotą niniejszej sprawy było stwierdzenie, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 3-kondygnacyjnej i wielorodzinnej 3 lub 4-kondygnacyjnej z usługami w parterze, o wielkości powierzchni zabudowy od 137,4 do 630 m2, szerokościach elewacji frontowych od 13,5 do 47,5 m, z dachami płaskimi lub skośnymi, na działkach nr [...] przy ul. P. i J. w S., gm. D.. By ustalić powyższe Wójt Gminy D. przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym celu, w zgodzie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), wyznaczył na mapie zasadniczej w skali 1:1000 obszar analizowany, kreśląc jego granice od narożników działek nr [...] (skrajnych działek terenu inwestycji), w odległości 3-krotnej szerokości działek przylegających do ul. P. nr [...], stanowiących część obszaru potencjalnego zainwestowania. Na mapie zaznaczono nie tylko granice obszaru analizowanego, ale również teren objęty planowaną inwestycją, jak i tereny zabudowy mieszkaniowej budynkami gospodarczymi i garażami i zabudową usługową. Ponadto do analizy urbanistycznej załączono fotografie obrazujące teren inwestycji, a także tereny zabudowy usługowej przy ul. A., zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. J. oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej przy ul. P.. Badając, czy w sąsiedztwie istnieje zabudowa podobna do planowanej stwierdzono, że na terenie działek sąsiednich o nr ewid. [...], zlokalizowanych po tej samej północnej stronie ul. P. oraz przy ul. A. i ul. J. nie ma budynków mieszkalnych 3-kondygnacyjnych i 4-kondygnacyjnych. Zaznaczono, że istniejąca zabudowa nie przekracza 2 kondygnacji. Oznacza to, że planowana inwestycja wprowadzi dysharmonię w wykształconym już układzie urbanistyczno-architektonicznym poprzez znaczne przekroczenie wysokości całkowitej istniejących budynków mieszkalnych. Jednocześnie organ I instancji dostrzegł, że na działce nr [...] zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna 5-kondygnacyjna, jednak z uwagi na lokalizację po południowej stronie drogi – ul. P. oraz znacznej odległości (ok. 170 m) od przedmiotowej inwestycji nie stanowi ona jedności przestrzennej z przedmiotową działką. W konsekwencji przyjął, że nie może ona stanowić kontynuacji gabarytów i formy architektonicznej dla przedmiotowej inwestycji.

Przechodząc do szczegółowej analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącej zabudowy Wójt Gminy ustalił, że zabudowa ta o charakterze jednorodzinnym (po tej samej stronie ul. P. praz przy ul. J. i Akacjowej) jest nie wyższa niż 9-10 m. Opisywana wyżej zabudowa wielorodzinna zlokalizowana po stronie południowej ul. P. jest nie wyższa niż 15 m.

Powyższe ustalenia stały się podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Według oceny organu II instancji Wójt Gminy D. dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które musiały skutkować uchyleniem wydanej przez niego decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo analizy urbanistycznej, bowiem nie przeanalizował dokładnie wszystkich parametrów. Organ odwoławczy zastrzegł też, że projekt decyzji organu I instancji oraz wyniki analizy urbanistycznej nie zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (urbanistyczne lub architektoniczne).

Wskazać należy, iż ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie po stwierdzeniu, że inwestycja spełnia łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1-5 upzp. Jedną z przesłanek, które inwestycja musi spełniać jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp tj. przesłanka podobieństwa planowanej zabudowy do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Podobieństwo to ocenia się biorąc pod uwagę kwestie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Służy temu analiza funkcji oraz cech zabudowy prowadzona w oparciu o przepisy wyżej powołanego rozporządzenia. Nie można mówić o podobieństwie zabudowy planowanej do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, jeżeli przynajmniej jedna z cech nowej zabudowy (funkcja, linia zabudowy, wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometria dachu) nie odpowiada zabudowie istniejącej.

W ocenie Sądu uprawnione było stwierdzenie przez organ I instancji, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Kolegium nie uwzględniło faktu, iż planowana zabudowa, jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy, jest nie do pogodzenia z zabudową istniejącą w zakresie przyjętej przez inwestorów wysokości budynków.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z powołanych przepisów wynika, iż regułą jest, że wysokość planowanej zabudowy należy w analizie urbanistycznej badać w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, nie zaś na wszystkich działkach, które znalazły się w granicach obszaru analizowanego. Nie budziło sporu stron i nie rodziło wątpliwości organu I instancji, że w bezpośrednim sąsiedztwie działek objętych planowaną zabudową istnieje zabudowa jednorodzinna o wysokości do 9-10 m (przy ul. J., A. i P.). Organ I instancji wyjaśnił to w analizie urbanistycznej i zobrazował fotografiami sporządzonymi w trakcie wizji lokalnej. Jednocześnie organ pomimo, iż nie był do tego zobowiązany, wykazał, że istniejąca na skraju obszaru analizowanego, a właściwie w znacznej mierze poza nim, zabudowa wielorodzinna na działce nr [...] 5-kondygnacyjna nie stanowi jednego układu przestrzennego z terenem objętym inwestycją. Działka ta oddalona jest bowiem na 170 m i nie można przyjąć, by stanowiła działkę sąsiednią wobec działek nr [...] przy ul. P. i J. w S..

W związku z powyższym w ocenie sądu Wójt Gminy D. prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp.

Sąd nie podziela też oceny Kolegium, co do naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 60 ust. 4 upzp i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, polegającej na przyjęciu, że projekt decyzji i załącznik do decyzji w formie wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy nie zostały sporządzone przez osobę uprawnioną. Przypomnień należy, iż przepis art. 60 ust. 4 upzp stanowi, iż sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno pod projektem decyzji organu I instancji, jak i pod wynikami analizy urbanistycznej, stanowiącymi załącznik do decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] 2011 r. widnieje podpis mgr M. K. – wpisanej na listę członków Zachodniej Okręgowej Izby Urbanistów pod nr [...]. Wystarczy wskazać organowi odwoławczemu, że lista urbanistów Zachodniej Izby Urbanistów dostępna jest powszechnie na stronie internetowej tejże Izby pod adresem: http://www.zoiu.pl/index.php?option=com_content&view=category&id=19&Itemid=58&lang=pl. Zatem fakt wpisania i figurowania urbanisty M. K. na liście Zachodniej Izby Urbanistów stanowi fakt powszechnie znany i nie wymagał dowodu (art. 77 § 4 kpa).

Nie można też było czynić zarzutu organowi I instancji, jak to uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w zaskarżonej decyzji, iż w sentencji decyzji z [...] 2011 r. nie wskazano, że zamiar inwestorów – jak wynika z wniosku – obejmuje nie tylko budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, lecz przy budowie budynku wielorodzinnego wnioskodawcy przewidzieli również usługi. Rację ma wprawdzie organ odwoławczy, że organ wydający decyzje o warunkach związany jest wnioskiem strony co do rodzaju planowanej inwestycji (art. 52 ust. 1 i art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp), jednakże stwierdzić trzeba, że uchybienie organu I instancji poprzez nieprecyzyjne przytoczenie w sentencji decyzji charakteru inwestycji nie miało znamion modyfikacji wniosku. Zwrócić należy uwagę, że wynikach analizy, stanowiących załącznik do decyzji organu I instancji wskazano wyraźnie, że wniosek inwestorów obejmował również wprowadzenie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym funkcji usługowej. Wójt D. w toku postępowania rozważał również, czy w obszarze analizowanym poza funkcją mieszkaniową (jedno i wielorodzinną) występuje funkcja usługowa (podpisy pod fotografiami oraz zapisy w części tekstowej analizy urbanistycznej). Tak więc nie w pełni dokładne określenie charakteru inwestycji w decyzji z [...] 2011 r., przy stwierdzeniu, że decyzja ta ma charakter odmowny, a więc powoduje, że przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana nie rodzi dla stron negatywnych skutków prawnych.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że brak było podstaw do uchylenia przez Kolegium decyzji Wójta Gminy D. z [...] 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w stanie faktycznym i prawnym, który wyraźnie wskazywał na brak możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku inwestorów.

Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni ocenę prawną i wskazania Sądu co do dalszego postępowania, zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku, kierując się przepisem art. 153 p.p.s.a.

O obowiązku zwrotu przez organ skarżącym kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji – w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.