Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1243/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w K. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej A sp. z o.o. z/s w K. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

A sp. z o.o. z/s w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wymienioną w sentencji interpretację indywidualną wydaną dla B G. . – Skarżąca spółka podkreśliła, że interpretacja nie została jej doręczona. Doręczona została bezpośrednio wnioskodawcy czyli B "G." w dniu 16 października 2017 r., natomiast stronie skarżącej przekazana 18 października 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) jest niedopuszczalne.

W myśl natomiast art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 - ONSA 1997 Nr 2 poz. 89, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SO/Bk 13/12, LEX nr 1289343).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83, LEX nr 1689510). Wprawdzie oba te orzeczenia wydane zostały na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze. zm.), niemniej jednak zachowały aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy.

Aktualna regulacja nie zrywa zatem łączności między definicją strony postępowania administracyjnego a definicją uprawnionego do wniesienia skargi. Wynika to z faktu, iż o możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SO/Bk 13/12, LEX nr 1289343).

W administracyjnym postępowaniu interes prawny musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z przywołanym art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Unormowanie zawarte w powołanym przepisie odsyła do tzw. nienazwanych przyczyn niedopuszczalności skargi. W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Mówiąc innymi słowy, chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1579/16, LEX nr 2190243).

Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Istnienie przywołanej powyżej legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, z powodu braku interesu prawnego do wniesienia skargi (podobnie: T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo – administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 129).

Regulacja prawna dotycząca indywidualnych interpretacji zawarta została w art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Z treści art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że skargę na interpretację podatkową wydawaną w indywidualnej sprawie może wnieść podmiot posiadający interes prawny w złożeniu skargi. W ocenie Sądu, przesłankę tę spełnia jedynie podmiot, do którego została skierowana interpretacja indywidualna, tj. ten, kto jest jej adresatem. W sprawie bezsporne jest, że adresatem interpretacji jest B G.. Sąd jest zdania, że skarżąca spółka nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu, który uzasadniałby prawo do wniesienia odrębnej skargi na tę interpretację.

Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu (tak: (por. przywołany wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83, LEX nr 1689510).

Skarżąca spółka miała prawo wystąpić samodzielnie z o wydanie interpretacji. Nie składając takiego wniosku zainteresowana winna mieć świadomość, że nie będzie stroną ( w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Co najwyżej ma interes faktyczny w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.