Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1109/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 8
journal: Dz.U. 2001 nr 129 poz 1444
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1109/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr), Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2008r., sprawy ze skargi Centrum Motoryzacyjnego "S", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania kwoty z tytułu przechowywania samochodów, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 340 zł (trzysta czterdzieści złotych).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16.06.2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] , którym odmówiono K. P. prowadzącej działalność gospodarczą Centrum Motoryzacyjne "S" (dalej K. P.) przyznania kwoty 184 944,20 zł z tytułu przechowywania samochodów na parkingu.

Postanowienia te zostały wydane na tle następującego stanu faktycznego:

K. P. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu przez Skarb Państwa kwoty 184 944,20 zł tytułem kosztów przechowywania szczegółowo opisanych w postanowieniach samochodów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa.

Odmawiając przyznania powyższej kwoty, organ I instancji powołał się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 15.10.2003 r., zgodnie z którym organy likwidacyjne zobowiązane są do pokrywania wydatków związanych z parkowaniem pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyłącznie od dnia, w którym jednostka prowadząca parking powiadomiła ten organ o nieodebraniu w wyznaczonym terminie pojazdu z parkingu lub od dnia otrzymania kompletu dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że pokrył wydatki związane z parkowaniem samochodów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Stwierdził ponadto, iż kilka z tych samochodów zostało umieszczonych na parkingu jeszcze w 2001 r., zatem odnośnie nich Policja mogła wydać decyzję w sprawie przejęcia samochodów na rzecz Skarbu Państwa na podstawie dekretu z dnia 18.09.1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Z możliwości tej jednak nie skorzystano. Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł, iż mógł orzekać o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa samochodów od sierpnia 2002 r., to jest po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. nr 134, poz. 1133). Organ I instancji wskazał ponadto, że brak jest podstaw do obciążenia organu likwidacyjnego kosztami za okres kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego obowiązek poniesienia kosztów przechowywania powinien być nałożony na inną jednostkę organizacyjną, jaką jest Policja.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o jego zmianę i orzeczenie o wynagrodzeniu zgodnie z wnioskiem K.P. zarzucając naruszenie art. 7, art.77§1, art.124§2 kpa oraz art. 102§2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej zwana "u.p.e.a.) w zw. z §3 pkt 1 i 2 oraz §12 ust. 1 i 2 rozporządzenia o rozciągnięciu stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uchylenie się od merytorycznego rozpoznania wniosku oraz odmowę przyznania należnego za dozór wynagrodzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej, po jego rozpatrzeniu, nie znalazł podstaw do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wskazał, iż decyzja dotycząca orzeczenia o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter deklaratoryjny, gdyż jedynie stwierdza przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w momencie wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm., dalej zwana "p.r.d.") wiąże to przejście, tj. z upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. Jednakże pomimo tego, brak jest podstaw do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu zarówno za cały okres przechowywania pojazdów, jak i od momentu jego przejścia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa. O przejściu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu, Naczelnik Urzędu Skarbowego może orzekać dopiero kiedy dysponuje materiałem pozwalającym na przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego, tj. po otrzymaniu kompletnych akt z Policji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pokrył wydatki za parkowanie pojazdów za ten właśnie okres. Organ odwoławczy nie negując faktu, iż koszty z tytułu parkowania samochodów winny zostać pokryte z Budżetu Państwa, podał, iż Naczelnika Urzędu Skarbowego nie może ponosić kosztów za przechowywanie przedmiotowego pojazdu za okres kiedy nie był jego "dysponentem" i nie miał faktycznej możliwości przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, a co za tym idzie odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego. Koszty te powinna za ten okres ponosić Policja.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym rozstrzygnięciem organu I instancji zarzucając naruszenie tych samych przepisów co w odwołaniu, poprzez odmowę przyznania należnego za dozór wynagrodzenia.

W uzasadnieniu podniesiono, iż pojazdy przyjmowane są na parking w ramach postępowania administracyjnego. W związku z tym o wynagrodzeniu dozorcy rozstrzygają przepisy postępowania administracyjnego na zasadzie art. 102§2 u.p.e.a. i tego dotyczy wniosek. Ponadto strona skarżąca wskazuje, że zgodnie z §12 ust. 1 i 2 rozporządzenia o rozciągnięciu stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości a wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa. Skarżąca powołała się również na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.09.2006 r., I OSK 1184/2005, w którym wskazano, iż "Skarb Państwa musi zwrócić należność za parkowanie usuniętego z drogi pojazdu od dnia, w którym stał się jego właścicielem, do dnia odebrania go z parkingu strzeżonego. Przejście z mocy prawa oznacza przejście po ostatnim dniu upływu terminu. Wprawdzie § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2002 r. Nr 134 poz. 1133) mówi, że o tym orzeka naczelnik urzędu skarbowego, ale generalnie rozstrzygają tę kwestię przepisy Prawa o ruchu drogowym. Nie ma więc znaczenia, kiedy decyzja została doręczona i czy się uprawomocniła, ponieważ potwierdza ona jedynie przejście pojazdu na Skarb Państwa z mocy prawa. Bez znaczenia jest też okoliczność, że urząd nie otrzymuje dokumentów niezbędnych do przejęcia samochodu niezwłocznie, lecz z opóźnieniem. Nie zmienia to faktu, że Skarb Państwa od momentu, kiedy stał się właścicielem pojazdu, jest zobowiązany do zapłaty za jego parkowanie", co potwierdza konieczność wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Organ zaniechał przy rozstrzygnięciu wniosku rozważenia kwestii wynagrodzenia koncentrując się na błędnie rozstrzygniętej kwestii zasady odpłatności. Naruszenie to jest rażące ponieważ organ nie kwestionuje stawki wynikającej z Uchwały Rady Miasta K., a także nie kwestionuje obowiązku zapłaty wynagrodzenia ze środków Skarbu Państwa. Skarżąca zwróciła uwagę, że niezależnie od tego jakie są wewnętrzne rozliczenia pomiędzy jednostkami Skarbu Państwa decyzje w przedmiotowej sprawie musi wydać naczelnik urzędu skarbowego, a środki te muszą być pokryte z budżetu Skarbu Państwa. Wskazała ona również na uchybienie polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy administracyjnej przez organ I instancji oraz fakt uchybienia polegającego na pominięciu przesłuchania świadka A. P, a powyższych uchybień nie usunięto w toku postępowania w II instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto odnośnie zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia rozprawy oraz nieprzesłuchania świadka podał, iż zarzut ten nie został podniesiony w zażaleniu z dnia [...].05.2008 r. Mimo iż organ I instancji nie ustosunkował się do powyższego wniosku, uchybienie to, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z przepisu art. 130a p.r.d., dodanego do ustawy z dniem 1.01.2002 r., wynikało, iż decyzję o usunięciu pojazdu z drogi w szczegółowo opisanych w tym przepisie przypadkach, co do zasady podejmuje policjant (względnie osoba prowadząca akcję ratowniczą, gdy dany pojazd utrudniał prowadzenie akcji ratowniczej). W przypadkach tych pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (ust. 5), i umieszczany na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość tych opłat ustala rada powiatu (ust. 6). Ust. 5 i ust. 6 zdanie 1 tego przepisu zostały wyrokiem TK z dnia 7.06.2005 r., sygn. akt K 23/04 uznane za niezgodne z Konstytucją i utraciły moc z dniem 30.06.2006 r., jednak w dacie orzekania w sprawie przepis art. 130a ustawy zawierał analogiczną regulację w ust. 5a, 5c i ust. 6. Zgodnie natomiast z ust. 10 tego artykułu "pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy". Również jednak i ten przepis został uznany za niezgodny z Konstytucją w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności bez prawomocnego orzeczenia sądu (wyrok TK z dnia 3.06.2008 r., sygn. akt P 4/06). Za niezgodny z Konstytucją uznano również art. 130 ust. 11 pkt 3, w którym zawarto delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia regulującego min. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Przepisy te, w zakresie wskazanym w wyroku, stracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, czyli 12 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał podkreślił, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów ma ten skutek, że w okresie dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku TK w organie promulgacyjnym przepisy te (o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę), mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności, winny być przestrzegane i stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji także rozstrzygnięcie TK o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy ma charakter ostateczny i moc powszechnie obowiązującą.

Z regulacji zawartej w art. l30a ust 5c, 6 i 7 ustawy prawo o ruchu drogowym wynika ogólna zasada, że koszty parkowania usuniętego pojazdu ponosi właściciel.

Natomiast wciąż obowiązujący ust. 10 art. 130a p.r.d. stanowi, iż skutek w postaci przejścia własności na rzecz Skarbu Państwa następuje z mocy prawa. Zatem decyzja wydawana w tym zakresie ma charakter deklaratoryjny, co jest w niniejszej sprawie bezsporne. Konsekwencją tego jest uznanie, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest dzień następujący po tym sześciomiesięcznym terminie. Stanowisko takie podzielane jest w orzecznictwie np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16.10.2008 r., sygn. akt II SA/GL 724/08, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, w którym również wskazano, iż "nie ma znaczenia kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do przeprowadzenia procedury i wydania decyzji". Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.02.2007 r., sygn. akt 1765/06, stwierdzając, że "Terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponosić opłaty za parkowanie pojazdu nie ma zatem znaczenia kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa" (także wyrok NSA z dnia 8.09.2006 r., sygn. akt I OSK 1185/05).

Podsumowując tut. Sąd nie podziela stanowiska organów obu instancji, iż prawidłowe było pokrycie wydatków związanych z parkowaniem samochodów wyłącznie od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenia postępowania likwidacyjnego, tj. po otrzymaniu kompletnych akt z Policji.

Z powyższych rozważań wynika również, że nie jest słuszne stanowisko skarżącej, iż Skarb Państwa jest zobowiązany także do pokrycia kosztów parkowania za okres kiedy nie był jeszcze właścicielem spornych pojazdów, tj. za okres pierwszych 6 miesięcy. Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07, Lex nr 270447, "stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określane także w powołanych przepisach jako przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie, podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało m.in. od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, Dz.U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), a wysokość tej opłaty ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 p.r.d.). Po nieodebraniu pojazdu przez uprawnioną osobę i przejściu jego własności na rzecz Skarbu Państwa pomiędzy jednostką prowadzącą parking a nowym właścicielem pojazdu, którym stał się Skarb Państwa, nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu (...). Z § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. wynika, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 p.r.d. jednostka prowadząca parking powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a następnie naczelnik właściwego urzędu skarbowego orzeka o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu. Na podstawie tych przepisów nie dochodzi więc do nawiązania stosunku cywilnoprawnego w zakresie przechowywania pojazdu.

Nie można jedna zgodzić się z przedstawionym przez stronę skarżącą poglądem, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu , nowy właściciel tzn Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności za przechowywanie pojazdu za okres poprzedzający jego przejęcie. Pomimo bowiem, iż jak wskazano wyżej, stosunki łączące osobę będąca właścicielem pojazdu, Skarb Państwa, oraz podmiot prowadzący parking mają charakter administracyjno-prawny, to jednak sama utrata własności przez dotychczasowego właściciela, oraz jej nabycie przez Skarb Państwa należy oceniać z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego, gdyż instytucja ta ma charakter cywilnoprawny. Art. l30 a ust l0 mówi iż pojazd i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji nabycie własności przez Skarb Państwa ma charakter pierwotny, a więc bez obciążeń. Skoro nie występuje następstwo prawne , nie można zatem uznać, iż nowy właściciel jakim jest Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności za parkowanie pojazdu przed nabyciem jego własności.

Ponadto także na gruncie prawa administracyjnego brak jest regulacji, które czyniły by Skarb Państwa odpowiedzialnym za wyżej wymienione koszty .

Należy przy tym zgodzić się z wyrażonym w powołanej wyżej uchwale Sądu najwyższego, że nowy właściciel, którym jest Skarb Państwa w istocie wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking . Odnosi to jednak tylko skutek " na przyszłość" , nie powoduje natomiast przejęcia istniejących już zobowiązań dotychczasowego właściciela pojazdu względem podmiotu prowadzącego parking. ( podobny pogląd wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r wydanym w sprawie III SA/Gd l72/08 orzeczenie dostępne pod adresem cbois.nsa.gov.pl ).

Należy bowiem podkreślić, że powyższy pogląd Sadu Najwyższego był częścią rozważań na temat charakteru stosunków prawnych łączących Skarb Państwa i osobę przechowującą pojazd, uzasadniających tezę, że niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym.

Objęte sporem żądanie za okres pierwszych sześciu miesięcy nie znajduje także oparcia w art. l02 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był bowiem w tym okresie czasu organem egzekucyjnym . Co prawda § 4 pkt l ust 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.02.50.449 ) uznaje naczelnika urzędu skarbowego za organ likwidacyjny i nakazuje stosować do niego odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego, jednakże § 3 ust l tego rozporządzenia nakazuje stosowanie tych przepisów tylko do ruchomości, które stały się już własnością Skarbu Państwa .

W omawianej sprawie nie ma natomiast zastosowania § 3 ust 2 tego rozporządzenia gdyż dotyczy on tylko tych ruchomości, które na podstawie określonych w nim przepisów podlegają likwidacji pomimo, że nie stanowią własności Skarbu Państwa, a wiec bez pozbawienia dotychczasowego właściciela prawa własności.

Tak określony zakres obowiązywania rozporządzenia przesądza o tym, że nie ma zastosowania w omawianej sprawie jego § l2 ust l i 2 .

Wskazać jeszcze należy, iż w wyroku z dnia 15.05.2007 r., sygn. akt I OSK 1768/06, LEX 3478847, NSA stanął na stanowisku, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, iż "opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). Ale też jeśli organ administracyjny przy ustalaniu, w trybie powołanego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór posiłkując się ustaleniami uchwały rady powiatu w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów - zastosuje stawkę opłaty za przechowanie wynikającą z tej uchwały - to nie jest to podstawa do stwierdzenia nieważności orzeczenia organu".

Odnośnie samochodów umieszczonych na parkingu w 2001 r. i stanowiska organu I instancji, iż był właściwy do orzekania o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa dopiero od sierpnia 2002 r., wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 129, poz. 1144) pojazdy usunięte z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy i nieodebrane przez uprawnioną osobę, z dniem 1 lipca 2002 r. uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się. Już zatem wykładnia językowa owego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca w nowelizacji założył, że dla pojazdów usuniętych z drogi przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nieodebranych przez uprawnioną osobę, przewiduje skutek tożsamy ze skutkiem przewidzianym w art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 86 nowelizacji. W sytuacji, gdy stary fakt prawny (usunięcie z drogi w 2001 r. pojazdu) jest oceniany wedle nowego aktu prawnego (obowiązującego od dnia 1.01.2002 r.- art. 6 nowelizacji), wówczas jest to retrospektywność, która nie narusza zasady lex retro non agit (por. wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1391/04, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Retrospektywność prawa polega na tym, że prawodawca stanowi akty normatywne mające zastosowanie do sytuacji trwających po wejściu w życie tych aktów. Retrospektywność implikuje zasadę bezpośredniego działania prawa nowego.

Pod rządem § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Do dnia wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r. (11 września 2002 r.) właściwym do orzekania w sprawie przejęcia pojazdu był także naczelnik urzędu skarbowego [art. 6 dekretu z dnia 18.09.1954 r. o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz.U. nr 41, poz. 184 ze zm.) i § 1 ust. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1971 r. w sprawie orzekania o przejściu depozytów na własność Państwa (Dz.U. nr 7, poz. 78 ze zm.)]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowe samochody były niepodjętymi depozytami, przechowywanym przez instytucję nie wymienioną w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 1971 r.

Na marginesie wskazać jeszcze należy, iż uchybienia organów polegające na nieustosunkowaniu się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie świadka wskazać należy, iż uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy.

Z tego względu Sąd działając na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wskazaną wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).