Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 71/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4a i 8, art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 13 ust.1, art. 27 zd. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 2 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie sprzedaży lokalu mieszkalnego; postanawia: odrzucić skargę /-/ E. Brychcy


UZASADNIENIE

W. M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nierozpoznania sprawy z wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2010r. o sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. C., którego skarżący jest najemcą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działań organów administracji publicznej. Sąd bada zatem wszelkie akty, czynności i sprawy, załatwiane przez organy administracji publicznej, o ile jednak działania te nie mają charakteru cywilnoprawnego. Przedmiotem kontroli sądowej są wyłącznie stosunki o charakterze administracyjnoprawnym, tzn. takie, w których ustawodawca przyznaje organom administracji publicznej prawo władczego i jednostronnego kształtowania treści tego stosunku.

Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej przysługuje tylko wtedy, gdy organ ten był obowiązany do wydania rozstrzygnięcia określonego w art. 3 §2 pkt 1-4a cytowanej ustawy, czyli do wydania decyzji, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo postanowienia wydane w postępowania egzekucyjnym i zabezpieczającego, na które służy zażalenia, bądź też innego akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, także pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Z brzmienia tego przepisu wynika zatem, że skarga na przewlekłość organu administracji publicznej nie jest dopuszczalna, jeżeli organ ten nie ma obowiązku podjęcia rozstrzygnięcia w jednej z opisanych powyżej form.

Odnosząc te uwagi do rozważanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego z dnia 5 stycznia 2010 r. (k. 4 akt sądowych) nie tworzył po stronie Prezydenta Miasta obowiązku wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż żądanie to miało charakter cywilnoprawny. Z treści przedmiotowej skargi wynika, że skarżącemu chodzi w istocie o zawarcie umowy kupna – sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego, stanowiącego własność Miasta. Wskazać natomiast trzeba, że zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. Sprzedaż nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (art. 27 zd. 1 u.g.n.) i następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4 powołanej wyżej ustawy (art. 28 ust. 1 u.g.n.). Niezależnie od powyższego po ustaleniu nabywcy nieruchomości następuje zawarcie umowy. Nie budzi zatem wątpliwości, iż sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność jednostek samorządu terytorialnego, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej. Oczywiste tym samym jest, że sprzedaż nieruchomości odbywa się w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Nie jest to więc postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów kpa i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia czy innego aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wszelkie spory w tym zakresie mogą być natomiast dochodzone przed sądem powszechnym. W sprawach dotyczących sprzedaży nieruchomości stanowiących własność gminną, organy wykonawcze gminy, jakim są wójt, burmistrz czy prezydent miasta, nie występują bowiem w roli organów administracji publicznej, ale jako reprezentanci gminy będący właścicielem nieruchomości. Reprezentują oni zatem osobę prawną w wykonywaniu jej uprawnień majątkowych z zakresu prawa cywilnego, dlatego też sprawy te należą, z racji braku wyraźnego ustawowego odesłania do ich rozstrzygania w trybie administracyjnoprawnym, zgodnie z art. 2 § 1 i § 3 z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 Nr 43 poz. 296 ze zm.), do właściwości sądu powszechnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2010 r., I OSK 442/10, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp z dnia 4 lutego 2010 r., II SA/Go 1014/09, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozpoznawana sprawa nie mieści się w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to sprawa o charakterze cywilnoprawnym. Wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.

/-/ E. Brychcy