Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 771/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 1,  art. 24  ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. C. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3. zasądza na rzecz skarżącego od Rady Miejskiej w K. kwotę 300 złotych (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. C. – właściciel domku letniskowego w K. usytuowanego na położonej nad jeziorem M., stanowiącej własność Gminy K. działce nr [...], wniósł w dniu 16 marca 2004 r. na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zarzut do obejmującego część wyżej wymienionej działki projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M. – w zakresie zawartych w § 8 ust. 2 pkt 19 ustaleń dotyczących oznaczonego symbolem 21 UW terenu usług wypoczynku i mieszkalnictwa letniskowego, na którym znajduje się należący do niego domek.

Powyższy projekt jest jednocześnie projektem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa letniskowego i wypoczynku nad jeziorem M. uchwalonego przez Radę Miejską w K. w dniu [...] 1995 r. (uchwała nr VIII/58/95 opubl. Dz. Urz. Woj. Bydgoskiego Nr 2, poz. 11 z 1996 r.).

W kwestionowanej przez R. C. części projekt planu przewiduje ustalenia w brzmieniu:

"a/ pozostawia się istniejącą na terenie zabudowę letniskową na okres do 31

grudnia 2005 r. bez prawa do przebudowy, dopuszczając w tym okresie

przeprowadzenie remontów zachowawczych,

b/ po upływie okresu wymienionego w pkt a/ zakłada się następujące zasady

zagospodarowania terenu:

• likwidacja istniejącej zabudowy i powstanie w granicach określonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy nowych obiektów składających się z zespołu wolno stojących budynków letniskowych lub jednego, w skład którego wchodzić będą mieszkania letniskowe; zabudowa realizowana przez jednego inwestora,

• likwidacja istniejącej na terenie zabudowy i włączenie całego terenu w teren sąsiedni oznaczony symbolem 5 UW i wykorzystywanie zgodnie z ustaleniami określonymi dla tego terenu,

c/ w przypadku pozostawienia terenu na cele zabudowy letniskowej, nowe

obiekty powinny spełniać następujące warunki: zabudowa jednokondygna-

cyjna z poddaszem mieszkalno-użytkowym, dach wysoki dwuspadowy o

pochyleniu połaci powyżej 70%, pokrycie dachowe nie rozprzestrzeniające

ognia, poziom posadzki maksymalnie 0,6 m npt, wysokość obiektów liczona

do górnej krawędzi kalenicy maksymalnie 7,0 m npt, kalenica prostopadła

do istniejącego lasu oznaczonego symbolem 2 ZL,

d/ wskazane przy realizacji zagospodarowania terenu rozdzielenie funkcji

sportowej i wypoczynkowej."

Nadto w § 8 ust. 4 projektu zawarto unormowanie:

"Uchwala się przeznaczenie na cele publiczne terenów oznaczonych symbolami – 1 US, 2 ZL, 3 KD, 4 Kp, 5 UW, 6 UW/M, 7 KD, 8 ZL, 12 NO, 14 KD, 16 Kp, 18 ZL, 19 ZL, 20 KD."

W piśmie z dnia 16 marca 2004 r. R. C.i podniósł zarzut, iż postanowienia § 8 ust. 2 pkt 19 projektu planu naruszają jego uprawnienie do lokalizacji domku letniskowego na terenie oznaczonym symbolem 21 UW/M, wynikające z udzielonego mu decyzją nr [...] pozwolenia na budowę i wniósł o modyfikację projektu w sposób umożliwiający pozostawienie domku w dotychczasowym miejscu.

Uzasadniając zarzut R. C. stwierdził, iż:

• gmina nie powinna tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych osób i przystępując do opracowania projektu planu winna przeanalizować, jak się ma proponowana zmiana planu do wydanych na tym terenie pozwoleń na budowę,

• domek swój zrealizował w 1975 r. zgodnie z otrzymanym pozwoleniem na budowę na działce wytyczonej przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy w K., płaci z tego tytułu podatek od nieruchomości, a uchwalenie zmiany planu uniemożliwi mu wykonywanie posiadanego uprawnienia,

• stosownie do art. 8 kpa, organy administracji winny tak postępować, by pogłębiać zaufanie obywatela i jeśli ma być przyjęte niekorzystne dla niego rozwiązanie, to winno to mieć miejsce z istotnych, obiektywnych powodów, zaś fakt, iż modyfikacja poprzedniego projektu planu z 2002 r. korzystnego dla właścicieli domków letniskowych dotyczy tylko jednego terenu, nasuwa wątpliwości, czy w tym zakresie rzeczywiście kierowano się dobrem gminy, czy nie emocjami,

• projekt planu przewiduje alternatywne rozwiązanie po upływie terminu tymczasowego zagospodarowania terenu, co jest sprzeczne z istotą i celem planu zagospodarowania przestrzennego,

• projekt wprowadza nierówne traktowanie inwestorów, skoro przewiduje nową zabudowę letniskową w miejsce zabudowy letniskowej dotychczasowej, którą należy zlikwidować; należałoby pozostawić dotychczasowe obiekty z ewentualnym dostosowaniem do przyjętych w projekcie standardów architektonicznych.

Uchwałą nr [...] podjętą w dniu [...] 2004 r. na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) Rada Miasta w K. odrzuciła zarzut R. C. odnoszący się do zapisu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M. zawartego w § 8 ust. 2 pkt 19, dotyczącego obszaru oznaczonego symbolem 21 UW/M.

Z uzasadnienia uchwały wynika, iż na terenie o symbolu 21 UW/M istnieje dzika zabudowa letniskowa, której – mimo obowiązku zapisanego w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym w dniu 29 grudnia 1995 r. – nie zlikwidowano, jakkolwiek stanowi ona swego rodzaju zakłócenie przestrzeni pomiędzy istniejąca plażą publiczną, kąpieliskiem oraz fragmentem lasu przybrzeżnego, jak również zastrzeżenia może budzić stan techniczny niektórych budynków.

Powyższy teren stanowiący część działki nr [...] należy do gminy, przy czym niektórych domków nie zrealizowali ich użytkownicy, gdyż zostały one przekazane miastu w 1972 r. przez władze ówczesnego powiatu sępoleńskiego i jeden z takich domków został nabyty przez wnoszącego zarzut.

Istniejąca zabudowa o charakterze letniskowym wykorzystywana jest przez niego na podstawie umowy dzierżawy bez wydzielenia odrębnej działki i dostępna jest wyłącznie z istniejącej ogólnodostępnej plaży.

W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że przystąpienie do sporządzania niniejszego planu miejscowego na wniosek Zarządu Miasta było obligatoryjne, gdyż miał on dotyczyć obszaru przewidzianego na lokalne cele publiczne.

Podniesiono, iż ujęte w projekcie planu rozwiązanie wariantowe - przeznaczenie terenu na cele zabudowy letniskowej, lecz nastawionej na obsługę ruchu wypoczynkowo-turystycznego (domki letniskowe pod wynajem lub pawilon z pokojami wypoczynkowymi) jest wynikiem szczegółowej analizy wartości ekonomicznej przestrzeni oznaczonej symbolem 21 UW/M związanej z możliwością korzystania przez większą liczbę osób z walorów wypoczynkowych i turystycznych tej części miasta, zaś okoliczność, iż teren ten znajduje się w eksponowanym miejscu przy plaży i kąpielisku, uzasadnia – ze względu na potrzebę zachowania ładu przestrzennego i walorów krajobrazowych – likwidację istniejących domków. Możliwość wariantowego (alternatywnego) zagospodarowania terenu – wskazaną wyżej zabudowę lub włączenie do obszaru przyległej plaży – dopuszczono natomiast kierując się możliwościami finansowymi budżetu gminy i pozostawiono wybór wariantu organowi odpowiedzialnemu za realizację planu.

Z uzasadnienia uchwały nadto wynika, że nie zlikwidowanie dotąd samowolnej zabudowy na należącym do gminy spornym terenie może świadczyć o cichym przyzwoleniu na jej istnienie poprzednich władz administracyjnych, a obecna Rada Miejska obligowana do uwzględniania nie tylko interesu prawnego jednostki, lecz również interesu ogółu społeczeństwa, nie może utrzymać wykorzystania tego terenu tylko przez osoby podnoszące swój tytuł prawny do niego w sytuacji, gdy ogranicza to możliwości korzystania z tegoż terenu przez społeczeństwo i to nie tylko miejscowe (znajdują się tu: jedyna urządzona plaża i jedyne kąpielisko nad jeziorem M.).

W ocenie Rady Miejskiej w toku prac na projektem planu nie doszło do naruszenia określonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, bowiem opracowano go z zachowaniem wszelkich reguł określonych w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym m.in. trzykrotnie był wykładany do publicznego wglądu, a przed wprowadzeniem w nim ostatnich zmian w zakresie § 8 ust. 2 pkt 19 zorganizowano spotkanie zainteresowanych stron.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. C. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] jako sprzecznej z prawem, zarzucając – obok naruszenia uprawnienia do lokalizacji domu letniskowego na działce nr [...], z powołaniem się na identyczną argumentację jak w uzasadnieniu zarzutu do planu – odrzucenie zarzutu bez merytorycznego rozpatrzenia go. W tym ostatnim zakresie skarżący podniósł, iż jakkolwiek w uzasadnieniu uchwały nr [...] szeroko przedstawiono działania i uprawnienia organu samorządowego na odcinku kształtowania zagospodarowania przestrzennego, to w żaden sposób nie odniesiono się do podstawowej, akcentowanej w zarzucie kwestii wybudowania przez niego domku letniskowego zgodnie z udzielonym mu pozwoleniem budowlanym.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w K. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały wyłącznie pod względem zgodności z prawem – zarówno w kontekście zarzutów skargi (ewentualnego naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia), a więc w kategoriach publicznych praw podmiotowych, jak i w kontekście tego, czy w sprawie nie naruszono obiektywnego porządku prawnego.

Kontroli Sądu nie podlegała zatem celowość ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestionowanym przez skarżącego § 8 ust. 2 pkt 19.

Z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) mającej zastosowanie w niniejszym przypadku z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, a więc gmina posiada planistyczną swobodę działań w tym zakresie. Swoboda ta jest jednak ograniczona przepisami ustawy. Przede wszystkim przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego konieczne jest zachowanie wymogów bardzo sformalizowanej procedury określonej w art. 18 ust. 2

Nadto ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. w art. 1 ust. 2 pkt 5 gwarantuje ochronę prawa własności, jakkolwiek tę samą ochronę zapewnia już sama Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1) z tym, że ochrona ta nie jest absolutna, gdyż może być ograniczona w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji).

Z treści art. 1 ust. 2 wymienionej ustawy wynika również nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym takich okoliczności, jak wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, walory ekonomiczne przestrzeni itp.

Z kolei w art. 10 wskazano warunki podlegające uwzględnieniu w planie, a tym samym wcześniej w jego projekcie.

Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym daje możliwość wniesienia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, przedstawiającego racje wnoszącej zarzut osoby. Prawo wniesienia takiego zarzutu służy podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości, względnie zmienianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie planu lub jego zmiany stanowią zatem przesłankę umożliwiającą wniesienie zarzutu do tego projektu, a w przypadku odrzucenia zarzutu, wniesienia skargi do sądu.

W razie wniesienia zarzutu do planu, obowiązkiem rady gminy jest rozważenie, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia osoby zgłaszającej zarzut, a następnie skonfrontowanie zaistniałego naruszenia z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie planu, przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy.

W postępowaniu planistycznym więc naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut przez ustalenia zawarte w projekcie planu samo przez się nie przesądza o naruszeniu prawa oraz podstawach do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy.

Obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy owo naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszenie interesu dzieje się w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie – z mocy art. 4 ust. 1 ustawy – władztwa planistycznego. W takim wypadku odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później skutkować stwierdzeniem nieważności podjętej w tym zakresie przez gminę uchwały.

W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M. w zakresie ustaleń § 8 ust. 2 pkt 19 odnoszących się do terenu oznaczonego symbolem 21 UW dotyczy uprawnienia R. C. Jest on bowiem właścicielem wzniesionego na tym terenie, zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę, domku letniskowego. Jest też niewątpliwe, że w wyniku kwestionowanej zmiany planu z 1995 r. jego uprawnienie do lokalizacji tamże domku letniskowego zostanie naruszone, skoro w projekcie planu przewidziano likwidację tego domku po 31 grudnia 2005 r., podobnie jak i innych domków tam usytuowanych.

Nie oznacza to jeszcze jednak, że Rada Miasta w K. zobowiązana była z tego powodu do uwzględnienia zarzutu.

Ustawodawca bowiem dozwala radzie gminy na zmianę przeznaczenia terenu, tym bardziej stanowiącego jej własność. Domek jest tylko częścią składową gruntu, na którym jest posadowiony. Poza tym ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym należy do ustaw dopuszczających naruszenie cudzej własności w przypadkach, gdy planowane rozwiązania nie dadzą się zrealizować wyłącznie w granicach terenów należących do gminy, czy Skarbu Państwa (art. 33). Tym bardziej możliwość taka zachodzi w niniejszym przypadku, gdzie nie chodzi o grunt, lecz o domek letniskowy.

Nadto wprowadzenie do projektu planu rozwiązania w postaci likwidacji znajdujących się na terenie o symbolu 21 UW domków, w tym należącego do skarżącego, uzasadnione było koniecznością uwzględnienia interesu prawnego jednostki samorządowej oraz interesu ogółu społeczeństwa (dotychczasowe zagospodarowanie terenu ogranicza wykorzystanie go na cele wypoczynku przez ogół społeczeństwa, jakkolwiek teren ten stanowi własność gminy, a tym samym wszystkich mieszkańców), jak również potrzebą zachowania ładu przestrzennego oraz walorów krajobrazowych, zwłaszcza z uwagi na położenie tego terenu w bardzo eksponowanym miejscu przy ogólnodostępnej plaży i kąpielisku.

Trudno odmówić jednostce samorządowej racji w tym, że uwzględniając potrzeby społeczności, zwłaszcza miejscowej, ujęła w projekcie planu powyższe ustalenia.

W ocenie Sądu, w powyższym zakresie Rada Miejska w K. nie naruszyła przepisów prawa materialnego.

Z materiałów sprawy nie wynika też, aby w kwestionowanym postępowaniu planistycznym naruszone zostały przepisy prawa procesowego wynikające z ustawowo określonej w art. 18 ust. 2 procedury planistycznej.

Stosownie do art. 25 ustawy, w związku z koniecznością dokonania zmian w poprzednim, wyłożonym do wglądu w okresie od 10 marca do 7 kwietnia 2003 r. projekcie planu, Rada Miejska w K. ponowiła wymaganą procedurę niezbędną do dokonania tych zmian.

Jakkolwiek proponowaną w projekcie likwidację domku letniskowego R. C. z podniesionych wyżej względów uznać należy za mieszczącą się w granicach uprawnień planistycznych organów gminy K., to trafny jest podniesiony w skardze, pominięty w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zarzut wiążący się z przyjęciem alternatywnej możliwości zagospodarowania po 31 grudnia 2005 r., a więc po usunięciu tego obiektu, terenu o symbolu 21 UW, to jest: realizacji w tym miejscu przez jednego inwestora zespołu budynków letniskowych lub jednego z mieszkaniami letniskowymi o parametrach określonych w pkt 19c, względnie – włączenia całego terenu w teren sąsiedni oznaczony symbolem 5 UW i wykorzystywania zgodnie z ustaleniami przyjętymi dla tego terenu.

Powyższe wariantowe rozwiązanie Rada Miejska uzasadniła z jednej strony wynikami przeprowadzonej analizy wartości ekonomicznej przestrzeni, a z drugiej – możliwościami finansowymi budżetu gminy.

Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego ustalającym przeznaczenie terenów na cele odpowiadające lokalnym oraz ponad lokalnym potrzebom, a także zasady ich zagospodarowania, aktem kształtującym sposób wykonywania prawa własności.

Zawarte w nim rozwiązania muszą być jasne, jednoznaczne i precyzyjne, co wynika z jego istoty i na co wskazuje wyszczególnienie w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) warunków, jakie winna spełniać treść planu. Właściwa interpretacja tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, iż ustawodawca dopuszcza możliwość ujęcia w planie, a tym samym jego projekcie, więcej niż jednego wariantu sposobu zagospodarowania określonego terenu, co oznaczałoby pozostawienie wyboru w kwestii zagospodarowania organowi wykonującemu postanowienia tego aktu.

W ocenie Sądu, ustalenia przyjęte w § 8 ust. 2 pkt 19 lit. b projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenu wypoczynku i rekreacji nad jeziorem M., pozostają w sprzeczności ze wskazanym wyżej art. 10 ust. 1 ustawy.

Podnieść nadto należy, że w przypadku przyjęcia pierwszego z proponowanych w pkt 19 lit. b wariantów zagospodarowania terenu, w miejsce istniejącej prywatnej zabudowy letniskowej, powstałaby inna prywatna, choć ujednolicona tego rodzaju zabudowa, a więc sporny teren, co wynika zresztą z § 8 ust. 4 projektu planu, nie byłby przeznaczony na cele publiczne. Oznaczałoby to naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich wobec prawa, to jest prawa do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 Konstytucji RP), od której to zasady Konstytucja nie przewiduje odstępstw i wyjątków. Jednego bowiem prywatnego inwestora i właściciela obiektu letniskowego zastąpiłby inny taki inwestor.

Poza tym planowane pozbawienie R. C. domku letniskowego czynnościami organu administracji publicznej nie może być inaczej traktowane niż forma wywłaszczenia części składowej nieruchomości, zaś zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wywłaszczenie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne. Zatem realizacja w przyszłości pierwszej z alternatyw przyjętych w pkt 19 lit. b projektu planu, jako prowadząca do przeznaczenia terenu na cel niepubliczny, mogłaby nastąpić – biorąc pod uwagę fakt dysponowania przez skarżącego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę domku – jedynie po dobrowolnym usunięciu przez R. C. z przedmiotowego terenu postawionego przez niego obiektu, inaczej – niż w przypadku właścicieli pozostałych domków zrealizowanych bez pozwolenia na budowę.

Z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wynika, że rada gminy rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie, bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, ustosunkowując się do wszystkich istotnych, podniesionych w zarzucie zagadnień i powodów kwestionowania ustaleń projektu w celu przekonania wnoszącego zarzut o trafności i zgodności proponowanego rozwiązania z obowiązującymi przepisami.

Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie tylko nie odpowiedziano na zarzut wadliwości dwuwersyjności zagospodarowania, lecz również – jak słusznie R. C. zarzucił w skardze do Sądu, - pominięto fakt odmiennej sytuacji skarżącego w stosunku do sytuacji właścicieli pozostałych usytuowanych na terenie o symbolu 21 UW domków i wręcz w zakresie okoliczności uzyskania przez niego tytułu własności domku zawarto w uzasadnieniu uchwały dane niezgodne z rzeczywistością, co także nie może pozostać bez wpływu na ocenę legalności tejże uchwały.

Z powyższych względów, uznając że skarga R. C. zasługuje na uwzględnienie Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.