Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1440/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

M. P. (dalej także: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) r., (...),(...) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia (...) r., znak (...) określającą zobowiązanie skarżącej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dokonanej w dniu 29 lutego 2008 r. sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego numer 16, położonego w S. przy ulicy (...) , w wysokości (...) zł.

W skardze tej skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia (...) r. Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia (...) r. i umorzenie postępowania w sprawie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dokonanej w dniu 29 lutego 2008 r. sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr 16 przy ul. (...) w S. w wysokości (...) zł. Wniosła również o dopuszczenie dowodu w sprawie (z wpłaty podatku w wysokości (...) zł plus (...) zł odsetek, historii choroby szt. 2 i z wezwania w charakterze świadka) oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze zarzuciła organowi: naruszenie norm postępowania, sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.) na skutek przedawnienia (art. 70 § 1 O.p.).

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego zobowiązanie skarżącej nie uległo przedawnieniu, gdyż pismem z dnia 2 grudnia 2013 r., znak (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., działając na podstawie art. 70c O.p. zawiadomił skarżącą, że z dniem 6 listopada 2013 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości za 2008 r. uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe, związane z niewykonaniem tego zobowiązania.

Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sędzia sprawozdawca zreferował stan sprawy wskazując, że kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności jest to czy zobowiązanie skarżącej objęte zaskarżoną decyzją uległo przedawnieniu. Sąd poinformował, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. zarejestrowany pod sygnaturą akt K 31/14 o zbadanie zgodności artykułu 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie, przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP.

Skarżąca oraz pełnomocnik organu zgodnie wnieśli o zawieszenie sprawy z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "ppsa"), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński,

A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi m.in. ustalenie, czy

doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Wyjaśnienia bowiem wymaga zagadnienie, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 6 listopada 2013 r. Urząd Skarbowy w C. (karta 9) wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 i 2 Kodeksu karnego skarbowego. Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. (karta 35) zawiadomił skarżącą, w trybie art. 150 O.p., że z dniem 6 listopada 2013 r. bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie postępowania o przestępstwo skarbowe. Z pisma Urzędu Skarbowego w C. z dnia 18 marca 2014 r. (karta 716) skierowanego do Izby Skarbowej w K. wynika, że do 18 marca 2014 r. sprawa toczy się w formie dochodzenia, w fazie In rem, nie zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącej.

Sąd ustalił, że do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. (zarejestrowany pod sygn. akt K 31/14) o zbadanie zgodności:

- art. 114a k.k.s. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

- art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP.

Zakres wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przyjętego do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny ma zatem bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone, albowiem ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z art. 2 Konstytucji stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 ppsa.

Jednocześnie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny

w sprawie sygn. akt K 31/14 stanowiło podstawę zawieszenia w sprawach toczących się przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por: postanowienie NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1276/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2464/14 prawomocne na skutek oddalenia zażalenia postanowieniem NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FZ 1920/14, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3897/14, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1326/14, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1287/15, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt III SA/GI 1205/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 412/15, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 415/15 i inne). Biorąc zatem dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez tut. Sąd do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jaki zapadnie w sprawie o sygn. akt K 31/14, nie stanowić będzie uchybienia.

Również strony postępowania złożyły wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, co też orzeczono w sentencji postanowienia.