Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1209/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 8
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 33 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: ref. staż. Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął egzekucję administracyjną wobec M. J., na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2013 r., o nr [...], dokonano zajęcia rachunku bankowego w [...]. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz zobowiązanej wraz odpisami tytułów wykonawczych w dniu [...] czerwca 2013 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. zobowiązana złożyła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 7 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Argumentując zarzuty określone w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zobowiązana wskazała, że w dniu [...] maja 2013 r. złożyła wniosek o rozłożenie zaległości podatkowej na raty oraz wniosek o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego i wnioski te nie zostały dotąd rozpatrzone. Strona podniosła, że w dniu [...] marca 2013 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w P. pełnomocnictwo, obejmujące swoim zakresem m.in. postępowanie egzekucyjne oraz doręczanie korespondencji. W związku z tym, według strony, wszelka korespondencja w postępowaniu egzekucyjnym winna być doręczana pełnomocnikowi, w tym także tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych. Zdaniem zobowiązanej wobec ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, upomnienie również powinno być mu doręczone (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.). Strona wskazała, że pomimo złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty oraz o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego, organ podatkowy wystawił tytuły wykonawcze i wszczął egzekucję z rachunku bankowego, naliczając koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł, co jest sprzeczne z przepisami prawa. Według strony zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, co uzasadnia zarzut z art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Organ zajął bowiem rachunek bankowy służący prowadzeniu działalności gospodarczej, co może prowadzić do zagrożenia płynności finansowej firmy i uniemożliwić przeprowadzenie istotnej transakcji, z której środki miały służyć zapłacie zobowiązań podatkowych. Zdaniem zobowiązanej organ egzekucyjny mógł zastosować mniej dolegliwe środki egzekucyjne, w związku z czym wniesiono o uchylenie dokonanej czynności. Do zarzutów zobowiązana załączyła kopię pełnomocnictwa z dnia [...] marca 2013 r. udzielonego R. S., złożonego w Urzędzie Skarbowym w P. w dniu [...] marca 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W motywach rozstrzygnięcia organ, odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomimo złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty, uznał, że złożenie wniosku o udzielenie takiej ulgi nie powoduje niedopuszczalności wszczęcia czy kontynuacji postępowania egzekucyjnego (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Organ I instancji zaznaczył, że dopiero zawarcie układu ratalnego przed wszczęciem egzekucji stanowiłoby podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji. Natomiast rozłożenie na raty zaległości po wszczęciu postępowania egzekucyjnego stanowi podstawę do jego zawieszenia, zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wyjaśniając kwestię doręczenia upomnień organ egzekucyjny wyjaśnił, że upomnienia nr [...] i [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. zobowiązana odebrała osobiście w dniu [...] maja 2013 r. Organ egzekucyjny powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że doręczenie upomnienia należy czynić do rąk zobowiązanego, a nie pełnomocnika, bowiem czynność ta wynika z relacji zobowiązany - wierzyciel i nie jest czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego. Organ stanął na stanowisku, że dopiero po wszczęciu egzekucji strona może ustanowić pełnomocnika, przy czym organ musi zostać o tym fakcie zawiadomiony poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt, zgodnie z art. 33 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a."). Organ egzekucyjny podniósł, że pełnomocnictwo dla R. S. nie zostało złożone do akt postępowania egzekucyjnego. Co do zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ I instancji przytoczył treść przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a. i wskazał, że z zajętego rachunku bankowego dotychczas nie spłynęła żadna kwota, a zobowiązana nie wskazała żadnych innych środków egzekucyjnych, które jej zdaniem byłyby mniej uciążliwe.

Kwestionując powyższe postanowienie w zażaleniu M. J., reprezentowana przez R. S., wskazała, że w dniu [...] marca 2013 r. ustanowiła skutecznie pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, co potwierdziła w kolejnym pełnomocnictwie złożonym w dniu [...] lipca 2013 r. Na żądanie organu po raz kolejny strona dołączyła potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie obu pełnomocnictw. Zdaniem żalącej twierdzenie organu, że do spraw egzekucyjnych nie zostało złożone pełnomocnictwo jest nieprawdziwe, bowiem organ od [...] marca 2013 r. posiada wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika we wszelkich sprawach, do których ma zastosowanie u.p.e.a. Strona żaląca podtrzymała stanowisko, że skoro pełnomocnikowi nie zostało doręczone upomnienie, to tym samym nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny miał dostrzec swój błąd, przesyłając na adres pełnomocnika upomnienia nr [...] i UP [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zdaniem zobowiązanej nie było podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych w dniu [...] maja 2013 r., skoro upomnienie zostało doręczone pełnomocnikowi dopiero w dniu [...] czerwca 2013 r. W zażaleniu podniesiono, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia jest sprzeczne z art. 15 § 1 u.p.e.a., co stanowi podstawę do wniesienia zarzutu z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. i powoduje nieważność wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana nie zgodziła się ze stanowiskiem, że upomnienia nie doręcza się pełnomocnikowi, skoro to strona decyduje o zakresie udzielonego pełnomocnictwa. Do zażalenia zobowiązana załączyła kolejne kopie pełnomocnictw z dnia [...] marca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. oraz kopie upomnień doręczonych pełnomocnikowi.

Rozpatrując powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podzielając pogląd organu I instancji co do niezasadności zarzutów określonych w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązana nie wykazała, aby obowiązek wykonała albo, że obowiązek został umorzony, przedawnił się, wygasł albo nie istniał. Strona żaląca nie wykazała również, aby nastąpiło odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu lub aby należność została rozłożona na raty. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że samo złożenie wniosku o rozłożenie zobowiązania na raty lub odroczenie terminu płatności nie wpływa na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero pozytywna decyzja przyznająca ulgę, stanowi podstawę do odstąpienia od egzekucji zaległości i zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Stąd też zarzut niedopuszczalności egzekucji (z art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) uznano za bezpodstawny. W kwestii braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.), Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że upomnienia zostały prawidłowo doręczone zobowiązanej, co wynika z potwierdzeń ich odbioru. Podtrzymano stanowisko organu I instancji, że upomnienie należy doręczać zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, albowiem jest to czynność wynikająca z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynność organu egzekucyjnego skierowana do strony postępowania egzekucyjnego. Zaznaczono, że dopiero po skutecznym wszczęciu egzekucji zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu, a skuteczne pełnomocnictwo zostało złożone do akt niniejszego postępowania egzekucyjnego dopiero na etapie postępowania odwoławczego w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), organ wskazał, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Powyższe oznacza, że organ egzekucyjny w pierwszej kolejności powinien mieć na uwadze cel egzekucji, a więc doprowadzenie do wykonania obowiązku, a dopiero gdy ten cel można osiągnąć za pomocą kilku dostępnych środków egzekucyjnych, powinien stosować środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przy czym stopień uciążliwości poszczególnych środków egzekucyjnych może być inny dla każdego zobowiązanego, dlatego ma on prawo zakwestionować zastosowanie pewnych środków egzekucyjnych, jako zbyt uciążliwych. W tym ostatnim przypadku dłużnik powinien wskazać jaki, jego zdaniem, inny środek egzekucyjny byłby dla niego mniej uciążliwy, a doprowadziłby tak samo bezpośrednio do osiągnięcia celu egzekucji. Organ II instancji zwrócił uwagę, że mimo uznania przez stronę zajęcia rachunku bankowego za zbyt uciążliwe, nie wskazała jaki inny środek egzekucyjny byłby dla niej mniej uciążliwy i doprowadziłby do wykonania obowiązku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. J. wniosła o uchylenie powyższych postanowień organów obu instancji, zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, a w szczególności:

- naruszenie art. 33 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1, art. 1a pkt 2 i art. 80 § 3 u.p.e.a. - poprzez brak uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi upomnienia, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytułu wykonawczego;

- naruszenie art. 98 Kodeksu cywilnego poprzez nie wzięcie pod uwagę wyraźnej woli i zakresu umocowania pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw i odbioru wszelkiej korespondencji, do których ma zastosowanie u.p.e.a.

W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła w znacznej części argumenty zawarte uprzednio w odwołaniu. Podkreśliła, że w dniu [...] marca 2013 r. ustanowiła skutecznie pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym i od tego dnia organ posiadał wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika we wszelkich sprawach, do których ma zastosowanie u.p.e.a. W opinii strony skarżącej nie doręczenie pełnomocnikowi upomnienia, zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi, skutkuje tym, że nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca dodała, że zaskarżyła postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. zawieszające postępowanie egzekucyjne, bowiem nie można zawiesić postępowania egzekucyjnego, które nie zostało prawidłowo wszczęte. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy nie miał podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych w dniu [...] maja 2013 r., skoro upomnienia doręczono pełnomocnikowi dopiero w dniu [...] czerwca 2013 r., a wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia jest sprzeczne z art. 15 § 1 u.p.e.a. i powoduje nieważność takiego postępowania oraz stanowi podstawę do wniesienia zarzutu z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Według skarżącej doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi oraz doręczenie upomnienia jest czynnością materialno-techniczną, z którą prawo wiąże określone skutki prawne i na czynność taką przysługuje skarga na mocy art. 54 § 1 w związku z art. 1a pkt 2 i art. 80 § 3 u.p.e.a. W opinii autorki skargi pełnomocnik od dnia doręczenia pełnomocnictwa organowi powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach, w tym również o zajęciu prawa majątkowego, czy o wystawieniu tytułów wykonawczych, co wynika z art. 32 i art. 40 § 2 K.p.a. Doręczenie pisma stronie, a nie pełnomocnikowi ma jedynie charakter informacyjny, a pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony i niweczy skutki staranności w dążeniu do ochrony praw i interesów strony, która ustanawiając pełnomocnika chroni się przed skutkami nieznajomości prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi, uznając podniesione w niej zarzuty za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane postanowienia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organy obu instancji odmówiły uznania za uzasadnione zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej.

Tytułem wstępu warto zaznaczyć, że w przypadku postępowania egzekucyjnego chodzi w istocie o wyegzekwowanie obowiązków, wynikających z decyzji podlegających wykonaniu. W postępowaniach tych, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

Odnosząc się do najbardziej rozbudowanego w skardze zarzutu procesowego Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska skarżącej, że upomnienia powinny zostać doręczone pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie upomnienia zostały odebrane przez zobowiązaną w dniu [...] maja 2013 r., a dowód ich doręczenia znajduje się w aktach sprawy (k. 4 akt admin.). Zgodnie poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnym, na który trafnie powołały się organy w sprawie, wezwanie o wykonanie obowiązku poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest czynnością wynikającą z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynnością organu egzekucyjnego skierowaną do strony postępowania egzekucyjnego, a zatem powinno być adresowane bezpośrednio do zobowiązanego, a nie do pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 365/06, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela również stanowisko WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., o sygn. akt I SA/Po 1022/09, że doręczenie upomnienia posiada charakter czynności wymagającej osobistego działania zobowiązanego, z uwagi na explicite personalny kierunek oddziaływania powyższej normy postępowania, a ściślej - treści upomnienia. Nie sposób bowiem pominąć faktu, że to na zobowiązanym ciążą określone w decyzji lub przepisie prawa obowiązki i to w stosunku do jego majątku mogą zostać skierowane tak poważne środki przymusu administracyjnego, do których zaliczane są środki egzekucyjne (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2007 r., o sygn. akt SA/Gd 64/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., o sygn. akt III SA/Wa 1122/05, LEX nr 190707). Za osobistym charakterem czynności doręczenia upomnienia przemawia również okoliczność, iż celem instytucji upomnienia, uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Zatem informacja o zagrożeniu egzekucją i wezwanie do uregulowania zaległości ma w istocie doprowadzić do wykonania określonego obowiązku przez zobowiązanego. Upomnienie jest swego rodzaju ostatnim sygnałem kierowanym do zobowiązanego, dającym szansę uniknięcia mu dolegliwej egzekucji. Przypomina ono o powinności wykonania obowiązku, które - również w interesie strony - może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej (por.: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009 r., o sygn. akt II FSK 717/08, LexPolonica nr 2152719).

Na marginesie Sąd zauważa, że późniejsze doręczenie w niniejszej sprawie upomnień pełnomocnikowi zobowiązanej w toku postępowania egzekucyjnego, miało charakter informacyjny i nie wiązało się z żadnymi skutkami prawnymi.

Zgodnie z treścią normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 K.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). W myśl § 3 zdanie 1 tego przepisu pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z powyższej regulacji prawnej wynika jednoznacznie, że dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika. Wbrew zatem oczekiwaniom strony skarżącej organ nie ma obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania, czy ewentualnie innym organom lub w innych sprawach nie zostało złożone pełnomocnictwo strony.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, zgodnie z którym dopiero po skutecznym wszczęciu egzekucji zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu, a nie na etapie upominawczym.

Z akt badanej sprawy wynika, że pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2013 r. udzielone przez skarżącą dla R. S. zostało złożone do Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] marca 2013 r., a więc jeszcze przed wystawieniem tytułów wykonawczych oraz przed wszczęciem egzekucji. Z treści pełnomocnictwa wynika jednoznacznie, że zostało ono złożone w związku z czynnościami sprawdzającymi [...] i [...] oraz do reprezentowania skarżącej m.in. w postępowaniu egzekucyjnym. Jednakże, jak trafnie zauważyły organy w niniejszej sprawie, złożony egzemplarz pełnomocnictwa nie mógł zostać włączony do akt postępowania egzekucyjnego, które w tym czasie nie zostało jeszcze wszczęte, a więc nie istniały akta tego postępowania.

Z kolei pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2013 r. wniesiono do Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] lipca 2013 r., czyli po wszczęciu egzekucji, ale tym razem do akt innego postępowania, mianowicie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych (nr [....]), a nie do akt postępowania egzekucyjnego. Następnie realizując wezwanie organu egzekucyjnego z dnia [...] lipca 2013 r., przedłożono poświadczone przez radcę prawnego B. G. za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa udzielonego R. S. Zgodnie z art. 33 § 3 zdanie 2 K.p.a. radca prawny może sam uwierzytelnić odpis pełnomocnictwa, ale tylko udzielonego jemu, a nie innemu pełnomocnikowi. Wszelkie pozostałe pełnomocnictwa złożone do akt postępowania egzekucyjnego nie miały przewidzianej w art. 33 § 3 K.p.a. formy, tj. były to zwykłe kserokopie pełnomocnictw lub kopie poświadczone w sposób niewłaściwy (przez pełnomocnika nie będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym). Właściwie poświadczone pełnomocnictwo (notarialnie) złożone zostało przez pełnomocnika do akt postępowania egzekucyjnego dopiero na etapie postępowania odwoławczego, tj. w dniu [...] września 2013 r.

Reasumując całokształt podniesionych powyżej okoliczności w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw merytorycznych do uwzględniania zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. W kwestii braku uprzedniego doręczenia upomnienia pełnomocnikowi (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) zasadnie bowiem podniesiono, że upomnienia zostały prawidłowo doręczone zobowiązanej, co wynika z potwierdzeń ich odbioru. Trafnie przyjęto, że upomnienie należy doręczać zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi, albowiem jest to czynność wynikająca z relacji wierzyciel - zobowiązany, a nie czynność organu egzekucyjnego skierowana do strony postępowania egzekucyjnego.

Chybiony okazał się również zarzut niedopuszczalności egzekucji (z art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), albowiem samo złożenie wniosku o rozłożenie zobowiązania na raty lub odroczenie terminu płatności nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero pozytywna decyzja przyznająca ulgę, stanowi podstawę do odstąpienia od egzekucji zaległości i zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie uznały ten środek za nieprzekraczający koniecznej uciążliwości, a dodatkowo strona nie wskazała innego środka, którego zastosowanie mogłoby skutecznie zabezpieczyć interesy wierzyciela.

Całkowicie nieuprawniony jest zarzut skargi naruszenia art. 98 Kodeksu cywilnego poprzez nie wzięcie pod uwagę wyraźnej woli i zakresu umocowania pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw i odbioru wszelkiej korespondencji, do których ma zastosowanie u.p.e.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że żaden przepis Kodeksu cywilnego nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie i organy nie powoływały przepisów prawa cywilnego jako podstawy prawnej zaskarżonych rozstrzygnięć. Wobec powyższego oczywistym jest, że w niniejszej sprawie nie mogło dojść do ich naruszenia.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia, zawierające przekonywujące uzasadnienia faktyczne i prawne (art. 124 § 2 K.p.a.), opierając się na całokształcie materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny w świetle art. 80 K.p.a. Fakt, że oddalenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie nie jest zgodne z oczekiwaniami skarżącej, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zasad proceduralnych zawartych w u.p.e.a.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w badanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia prawa, które mogłyby lub miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonych postanowień, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.