Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 702/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2019 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) lutego 2019 r., znak (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej; "GINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Z S ( dalej: "skarżący", "inwestor"), utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej; "(...)", "organ I instancji") z dnia (...) września 2018 r., znak: (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta (...) decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), znak: (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową i miejscami postojowymi w (...) na działce nr (...).

PINB w (...) (dalej: PINB), decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r. znak: (...), udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego segment "B" wraz z wewnętrzną instalacją gazową i miejscami postojowymi w (...) na działce nr (...).

Następnie organ powiatowy decyzją z dnia (...) kwietnia 2017 r., znak: (...) udzielił skarżącemu pozwolenia na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego segment "A" wraz z wewnętrzną instalacją gazową i miejscami postojowymi.

W dniu (...) października 2017 r., przeprowadzono czynności kontrolne budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. nr (...) w (...). Podczas oględzin stwierdzono, że po wydaniu pozwolenia na użytkowanie dokonano zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty (...) z dnia (...) lutego 2015 r" polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne. Z uwagi na powyższe PINB w (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r., znak: (...) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne w omawianym budynku wielorodzinnym. Następnie decyzją z dnia (...) listopada 2017 r., znak: (...) organ powiatowy po stwierdzeniu samowolnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, nakazał inwestorowi przedłożyć w terminie do dnia (...) marca 2018 r. projekt budowlany zamienny. Inwestor wykonał obowiązek nałożony ww. decyzją i przy piśmie z dnia (...) grudnia 2017 r., przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego.

PINB w (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., znak: (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na kontynuowanie rozpoczętych robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w (...) na dz. nr (...). Jednocześnie organ powiatowy zobowiązał inwestora do wykonania w terminie do (...) sierpnia 2018 r., robót budowlanych zgodnie z przedstawionym projektem oraz uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r., znak: (...) w (...) udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową w (...) na dz. nr (...).

WINB decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r., znak: (...) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdził nieważność decyzji PINB w (...) z dnia (...) listopada 2017 r., nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Organ wojewódzki wskazał, że dla wykonanych po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie robót budowlanych i dokonanej w związku z nimi zmiany sposobu użytkowania nie ma możliwości wdrożenia postępowania naprawczego i wydania nakazu przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Następnie organ wojewódzki po przeprowadzeniu na wniosek (...) postępowania administracyjnego, decyzją z dnia (...) września 2018 r., znak: (...) stwierdził nieważność decyzji PINB w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

Od powyższej decyzji, skarżący złożył odwołanie.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, GINB wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy jest ona dotknięta w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady, pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Ponadto podkreślił, że możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a.

Organ wskazując, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest decyzja (...) WINB z dnia (...) września 2018 r" stwierdzająca nieważność decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, stwierdził, że decyzja organu powiatowego jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organ przypomniał, że decyzja PINB (...) grudnia 2017 r., (w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego) została wydana w oparciu o decyzję organu powiatowego z dnia (...) listopada 2017 r., nakazującą inwestorowi przedłożenie w terminie do dnia (...) marca 2018 r. projektu budowlanego zamiennego. Organ wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia (...) listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na postawie art 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Kwestia zależności między decyzjami powinna być rozpatrywana na podstawie przepisów prawa materialnego, które wyznacza relacje między nimi. Organ powołując się na orzecznictwo, wskazał, że taki związek pomiędzy decyzjami można zobrazować jako pewną sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z logiką których, jedna decyzja stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Organ podkreślił, że wydanie drugiej decyzji, nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Niewątpliwa waga nadana przez ustawodawcę wcześniejszej decyzji przejawia się w tym, że po wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego, wydana na jej podstawie decyzja, również traci swoje uzasadnienie i rację bytu. Klasyczna konstrukcja decyzji zależnej bazuje na pojęciu zależności wynikającej wprost z przepisów prawa administracyjnego. GINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzja PINB z dnia (...) grudnia 2017 r., zatwierdzająca na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany zamienny, była następstwem decyzji organu powiatowego z dnia (...) listopada 2017 r., nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Dlatego też należy uznać, że ww. decyzja z dnia (...) grudnia 2017 r., była decyzją zależną.

Organ odwoławczy stwierdził, że w związku z decyzją (...) WINB z dnia (...) sierpnia 2018 r" stwierdzającą nieważność decyzji PINB w (...) z dnia (...) listopada 2017 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego należy stwierdzić, że została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja, od której zależna jest decyzja PINB w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r., zatwierdzająca projekt budowlany zamienny. W ocenie organu, opisana powyżej zależność, jednoznacznie wynika z będącego podstawą decyzji art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie, z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone przez PINB, dotyczy zmiany sposobu użytkowania poddasza gospodarczego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić w trybie zgłoszenia unormowanym w art. 71 Prawa budowlanego wyłącznie wtedy, gdy nie wymaga przeprowadzenia robót budowlanych, które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę. W przeciwnym wypadku zmiana sposobu użytkowania odbywa się w trybie wydania decyzji pozwalającej na budowę. W konsekwencji, należy zdaniem GINB przyjąć, że w sytuacji, gdy inwestor dokonuje samowolnej zmiany sposobu użytkowania, która związana była z wykonaniem robót budowlanych wymagających decyzji pozwalającej na ich realizację, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51, nie zaś art. 71a ustawy. A zatem dyspozycją przepisu art. 71a ustawy objęta jest tylko taka zmiana sposobu użytkowania, która wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.

W ocenie GINB, bezspornym jest, że zmiana sposobu użytkowania, poddasza gospodarczego na poddasze mieszkalne (przebudowa poddasza na lokale mieszkalne - art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego), w tym wykonywane roboty budowlane, były realizowane bez uzyskania wymaganych prawem pozwoleń. Legalizacja samowolnie wykonanych robót budowlanych, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jest możliwa, jeżeli wykonane roboty budowlane nie są sprzeczne z przepisami prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy wskazał, że na terenie, gdzie został wybudowany budynek mieszkalny wielorodzinny, obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami w (...) w rejonie ul. (...) działka nr (...)- zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w (...) osiedle (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 2001 r, nr (...) (Dz. Urz. Woj. (...). nr (...) z dnia (...) marca 2001 r. poz. (...)). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla (...) w (...) dopuszczał na terenie oznaczonym symbolem (...), na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, budowę dwóch kondygnacji, z dachem stromym i możliwością wykorzystania poddasza na cele mieszkalne - § 5 ust. 5 lit. c. Organ odwoławczy wskazał, wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 442/15 zapadłym w związku ze skargą złożoną na decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, jeżeli w planie miejscowym organ planistyczny nie unormował kwestii wysokości obiektów w inny sposób niż poprzez wskazanie kondygnacji, których definicja znajduje się w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). organ wydający pozwolenie na budowę winien zastosować tę definicję kondygnacji. Organ argumentował, że we wskazanym wyroku podkreślono, że inwestor ma prawo zabudować nieruchomość budynkiem posiadającym ilość kondygnacji wskazaną w planie oraz poddasze, o ile nie spełnia definicji kondygnacji. Zgodnie z § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia przez pojęcie kondygnacji - należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Jak podkreślił organ odwoławczy, zgodnie ze wskazaniem zawartym w ww. wyroku, zmiana sposobu użytkowania kondygnacji poddasza na kondygnację mieszkalną zgodnie z opisem technicznym zawartym w projekcie budowlanym zamiennym powoduje, że budynek będzie miał trzy kondygnacje mieszkalne, co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego, prowadzenie postępowania legalizującego samowolę budowlaną, w sytuacji gdy roboty budowlane naruszają przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że rozstrzygnięcia zapadłe w tym postępowaniu są obarczone wadą kwalifikowaną, obligującą organ nadzorczy do eliminacji tych rozstrzygnięć w trybie nadzwyczajnym (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pomimo zwiększenia ilości lokali mieszkalnych z zatwierdzonych 20 na 30, PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny bez zmiany projektu zagospodarowania działki. Tym samym nie została zwiększona ilość miejsc postojowych z zaprojektowanych 20, co stanowi naruszenie warunków technicznych. Organ przywołał § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Organ powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że z istoty przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej w powiązaniu z przepisami technicznymi wynika, że miejsca parkingowe muszą zostać przewidziane inaczej projekt budowlany jest niezgodny z przepisami technicznymi i pozwolenie na budowę nie może zostać wydane zgodnie z prawem. Decyzja PINB z dnia (...) grudnia 2017 r" została zatem w ocenie organu odwoławczego wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego z powodu zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkaniowe, która narusza warunki techniczne oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w ocenie GINB należy uznać, że w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji PINB z dnia (...) listopada 2017 r" nakładającej projekt budowlany zamienny, zasadnym było stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z dnia (...) grudnia 2017 r.

Reasumując GINB stwierdził, że (...)WINB decyzją z dnia (...) września 2018 r., prawidłowo stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

Skargę na powyższą decyzję GINB, złożył inwestor.

Na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1. art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów oznaczonych numerami 1, 2, 4 i 5 w odwołaniu z dnia (...) października 2018 r. od decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2018 roku, znak: (...), przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, albowiem poprzez brak rozpoznania wskazanych zarzutów skarżący został pozbawiony uprawnienia do dwukrotnej kontroli sprawy administracyjnej przez organy administracji publicznej, zaś rozpoznanie tych zarzutów winno doprowadzić do wydania przez organ II instancji decyzji zgodnej z wnioskami odwołania;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), na wniosek (...), mimo iż osoby te wniosły odwołanie od ww. decyzji, a nie wniosek o stwierdzenie jej nieważności i brak było podstaw do wezwania ich przez organ do sprecyzowania żądania, przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem doszło do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), mimo braku wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji;

3) naruszenia przepisu postępowania tj. art. 16 § 1 k p a. poprzez badanie zgodności z przepisami prawa decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), mimo obowiązywania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) stycznia 2018 roku, numer (...), o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową w (...) przy ul. (...) na działce nr ewid. (...), która potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a którą organ był związany, przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem skutkowało ono bezzasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...);

4) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami prawa, w szczególności z uchwałą Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 2001 roku nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami w (...) w rejonie ulicy (...) działka o nr ew. (...)- zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w (...), ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś ewentualne naruszenie prawa nie mogło zostać uznane za rażące naruszenie, bowiem mogło ono wynikać wyłącznie z odmiennej interpretacji prawa, przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem skutkowało ono bezzasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...);

5) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na błędnym uznaniu, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) wydał decyzję z dnia (...) grudnia 2017 r" znak: (...), mimo braku przedstawienia mu zmienionego projektu zagospodarowania działki w zakresie ilości miejsc parkingowych, podczas gdy nie istniał obiektywny wskaźnik pozwalający na jednoznaczne określenie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, zaś w projekcie zagospodarowania działki przewidziano miejsca parkingowe, przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem skutkowało ono bezzasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...);

Ponadto, z ostrożności, inwestor zarzucił wskazanej decyzji:

6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak stwierdzenia wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), z naruszeniem prawa, mimo że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, przy czym naruszenie zostało dokonane w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem skutkowało ono bezzasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...);

7) naruszenie przepisu postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nie zawiadomienie: - (...) i (...) - współwłaścicieli lokalu mieszkalnego przy ul. (...), - (...) - współwłaścicieli lokalu mieszkalnego przy ul. (...), - (...) - właściciela lokalu mieszkalnego przy ul. (...), - (...)- właściciela lokalu mieszkalnego przy ul. (...), - (...)- właścicielki lokalu mieszkalnego przy u!. (...), o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku, znak sprawy: (...), i uniemożliwienie tym osobom brania czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W oparciu o art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z wymienionych w skardze dokumentów.

W uzasadnieniu skargi, inwestor podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia (...) listopada 2017 roku,, zobowiązującej inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, nie przesądza o nieważności decyzji zależnej, tj. decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2017 roku. Powołując się na orzecznictwo, wskazał, że decyzja zależna była w chwili jej wydania zgodna z prawem. Późniejsze stwierdzenie nieważności decyzji, na której została ona oparta nie powoduje, skutku w postaci rażącego naruszenia prawa.

że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku decyzji zależnej wada taka nie wystąpiła w chwili jej wydania, ale ujawniła się później. (...)(...)WINB, z uwagi na wydanie w dniu (...) stycznia 2018 roku przez PINB decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poddasza przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie pozostawał uprawniony do sprawdzania pod kątem prawidłowości i zgodności z obowiązującymi przepisami. Zdaniem skarżącego, istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy.

Skarżący podniósł, że nawet w przypadku stwierdzenia, iż zmiana sposobu użytkowania poddasza przedmiotowego budynku, pozostawała niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to takie naruszenie nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał na zapis § 5 pkt 5 lit. c miejscowego planu, gdzie dla obszaru 4MW dokonano następujących ustaleń: "Zabudowa ll-kondygnacyjna. dach stromy; możliwość wykorzystania poddasza na cele mieszkalne; budynek 2- klatkowy". Podkreślił, że w § 5 pkt 5 lit. c planu, nie zawarto określenia "zabudowa ll-kondygnacyjna, w tym poddasze na cele mieszkalne", co wyraźnie wskazywałoby na ograniczenie wysokości budynku. Zdaniem skarżącego, gdyby uchwałodawca chciał ograniczyć dopuszczalną wysokość budynków na obszarze 4MW do wysokości dwóch kondygnacji, niewątpliwie w inny sposób sformułowałby treść § 5 pkt 5 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego jednak nie uczynił.

Ponadto skarżący podniósł, że w opinii Burmistrza (...) z dnia (...) marca 2015 roku, numer: (...) wskazano, że proponowana w takim kształcie inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W opinii wskazano, że " Obszar na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja, przeznaczony jest pod teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (4MW). W części opisowej ww. planu § 5 ust. 5 lit. c), dotyczącej formy zabudowy, zapis ten umożliwia budowę budynku 2 kondygnacyjnego, z dachem stromym, możliwości wykorzystania poddasza na cele mieszkalne oraz budynek 2 klatkowy. W miejscowym planie brak jest zapisu dotyczącego wysokości budynku. Określenie wysokości budynku przez zapis o dwóch kondygnacjach oraz możliwości wykorzystania poddasza na cele mieszkalne, z literalnego i logicznego punktu widzenia oznacza sumę dwóch wartości - dwóch kondygnacji i poddasza. (...) Poddasze różni się geometrycznie od typowej kondygnacji i występuje w zapisach planów jako wyodrębniona, samodzielna kondygnacja. Jeśli intencją uchwałodawcy było by ustalenie wysokości budynków na poziomie dwóch kondygnacji, to przy skośnych dachach zapis powinien brzmieć: «dwie kondygnacje, w tym poddasze użytkowe», bądź «jedna kondygnacja z poddaszem» lub «dwie kondygnacje». Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej (6MN, 7MN. 9MN) plan miejscowy dopuszcza formę zabudowy wolnostojącą, parterową. dach stromy, poddasze użytkowe mieszkalne (...) - § 5 ust. 2 lit. d), czyli zgodnie z definicją kondygnacji ww. rozporządzenia, możliwe są 2 kondygnacje naziemne".

Skarżący dokonał analizy zapisów planu miejscowego, reasumując, że w § 5 ust. 5 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze 4MW dopuszczono zabudowę trójkondygnacyjną. skoro istnieje możliwość wykorzystania poddasza na cele mieszkalne bez zastrzeżenia, by poddasze na cele mieszkalne musiało stanowić drugą kondygnację.

Ponadto skarżący podniósł, że w jego ocenie organy obu instancji błędnie twierdzą, iż do wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu (...) marca 2001 r. można stosować przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm. - t.j.). Uchwałodawca nie mógł bowiem odnosić postanowień planu miejscowego dotyczących kondygnacji do definicji kondygnacji z § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia, skoro w chwili uchwalania planu miejscowego to rozporządzenie nie istniało. Nadto, rozporządzenie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, a nie na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja wskazana w ww. rozporządzeniu nie odpowiada celom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem dotyczy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie sposobu określania maksymalnej wysokości zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie określała w jaki sposób ma zostać wskazana wysokość zabudowy. Mogła ona zatem zostać wskazana tak jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bez ograniczenia wynikającego z definicji kondygnacji w przepisach techniczno- budowlanych.

Skarżący wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm. - t.j.), "W zagospodarowaniu działki budowlanej należy zapewnić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Z § 18 ust 2 rozporządzenia wynika, iż liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych lub budowy garaży należy dostosować do ustalonych przez właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzeniu. Zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, że w planie miejscowym, nie została określona wymagana liczba miejsc parkingowych, brak jest wskaźnika pozwalającego na stwierdzenie, czy zapewniona przez inwestora ilość miejsc parkingowych jest właściwa. Ponadto skarżący zapewnił odpowiednią ilość miejsc parkingowych przy budynku, wobec czego nie są zasadne twierdzenia organów obu instancji, iż w związku ze zwiększeniem ilości lokali mieszkalnych nie zwiększono ilości miejsc parkingowych. Same organy nie określiły natomiast, jaka ilość miejsc parkingowych byłaby ich zdaniem wystarczająca.

Zdaniem skarżącego, niezależnie od zaistnienia przesłanek, brak było możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2017 roku, bowiem wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. W wyniku wydania decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2017 roku, oraz decyzji PINB z dnia (...) stycznia 2018 roku, numer o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową, lokale znajdujące się na poddaszu przedmiotowego budynku, stały się lokalami mieszkalnymi, co potwierdzają wypisy z kartotek lokali, na podstawie których w dziale I-O w księgach wieczystych nieruchomości znajdujących się na poddaszu ww. budynku określono przeznaczenie lokali jako lokale mieszkalne. Skarżący w okresie od (...) stycznia 2018 roku do (...) lutego 2018 roku zawarł umowy sprzedaży pięciu lokali mieszkalnych znajdujących się na poddaszu przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W treści każdej z umów sprzedaży wskazano, iż: "- Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2017 roku. numer (...) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi- (...)- pozwolenia na kontynuowanie robót budowlanych rozpoczętych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w miejscowości (...). na działce numer (...). z uwagi na zmianę sposobu użytkowania poddasza gospodarczego na cele mieszkalne - ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...)z dnia (...) stycznia 2018 roku, numer (...). udzielono mu pozwolenia na użytkowanie poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego, powyżej opisanego - biorąc pod uwagę powyższe, w wyniku przeprowadzonej przez niego adaptacji poddasza gospodarczego na cele mieszkalne i zgodnie ze stanem faktycznym, wyżej opisany lokal jest lokalem mieszkalnym (...)".

Decyzja ta wywarła skutek w sferze prawa cywilnego, którego organ nie ma możliwości prawnych zniweczenia, co oznacza, że zachodzi okoliczność wyłączająca możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym zakresie, skarżący przywołał stosowne orzecznictwo.

Skarżący podniósł także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ w jego ocenie postępowanie administracyjne prowadzone przez (...)WINB, dotyczyło również wskazanych w skardze, ale również wymienionych w skardze właścicieli lokali mieszkalnych na poddaszu przedmiotowego budynku. Osoby te winny zostać zatem zawiadomione o toczącym się postępowaniu administracyjnym i winny mieć możliwość brania udziału w tym postępowaniu. Brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę, organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoja dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję (...)WINB z dnia (...) września 2018 r.

Objęta skargą decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, została wydana w ramach wszczętego przez organ nadzoru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

W rozpoznawanej sprawie podstawą stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dni (...) grudnia 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na kontynuowanie rozpoczętych robót budowlanych w przedmiotowym budynku, było wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowo - administracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (wyrok NSA z 31.10.2008 r., sygn. akt II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17.07.2008r., sygn. akt II OSK 888/07).

W rozpoznawanej sprawie podstawą stwierdzenia nieważności decyzji PINB, było między innymi rażące naruszenie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego z powodu zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkaniowe, która narusza warunki techniczne oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Należy zdaniem Sądu podzielić stwierdzenie organu odwoławczego, że zmiana sposobu użytkowania, poddasza gospodarczego na poddasze mieszkalne (przebudowa poddasza na lokale mieszkalne - art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego), w tym wykonywane roboty budowlane, były realizowane bez uzyskania wymaganych prawem pozwoleń. Jak zasadnie stwierdził organ, legalizacja samowolnie wykonanych robót budowlanych, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jest możliwa, jeżeli wykonane roboty budowlane nie są sprzeczne z przepisami prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu wskazać należy, że "negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 634/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 606/18, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA).

Zgodnie z § 5 pkt 5 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru oznaczonego symbolem 4MW, gdzie znajduje się działka ze sporną inwestycją, ustalono zabudowę 2 kondygnacyjną, dach stromy oraz możliwość wykorzystania poddasza na cele mieszkalne.

Jest więc zdaniem Sądu oczywiste, że miejscowy plan, przewiduje wyłącznie zabudowę 2 kondygnacyjną.

Definicja kondygnacji znajduje się w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015.1422 ). Sąd rozpoznający sprawę, w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 442/15 (dostępny w CBOSA), zapadłym w związku ze skargą złożoną na decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Zgodnie z tym poglądem, jeżeli w planie miejscowym organ planistyczny nie unormował kwestii wysokości obiektów w inny sposób niż poprzez wskazanie kondygnacji, których definicja znajduje się w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), organ wydający pozwolenie na budowę winien zastosować tę definicję kondygnacji. Z uwagi na to, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, nie stanowi aktu wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazane w nim definicje nie muszą odpowiadać celom tej ustawy. W planie miejscowym, nie uregulowano kwestii wysokości obiektów w inny sposób niż poprzez wskazanie kondygnacji, których definicja znajduje się w rozporządzeniu. Dlatego organ wydający pozwolenie na budowę winien zastosować tę definicję kondygnacji.

Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez pojęcie kondygnacji - należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

Zatem poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest również kondygnacją. Zmiana sposobu użytkowania kondygnacji poddasza na kondygnację mieszkalną zgodnie z opisem technicznym zawartym w projekcie budowlanym zamiennym, powoduje, że budynek będzie miał trzy kondygnacje mieszkalne, co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te w zestawieniu z regulacjami przewidzianymi w palnie miejscowym, są zatem jasne i nie wymagały dodatkowej interpretacji organu. Spełniony więc został warunek oczywistości naruszonego przepisu.

Jednocześnie utrzymanie w mocy kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby zakłócenie wprowadzonego miejscowym planem ładu przestrzennego oraz byłoby próbą obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Należy zatem przyznać rację organowi, że prowadzenie postępowania legalizującego samowolę budowlaną, w sytuacji gdy roboty budowlane naruszają przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że rozstrzygnięcia zapadłe w tym postępowaniu są obarczone wadą kwalifikowaną, obligującą organ nadzorczy do eliminacji tych rozstrzygnięć w trybie nadzwyczajnym (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.).

Nie jest zasadny w ocenie Sądu sformułowany w skardze zarzut dotyczący braku podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Podstawą taką było bowiem pismo (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r., sprecyzowane ostatecznie jako wniosek o stwierdzenie nieważności.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący relacji pomiędzy decyzją PINB z dnia (...) listopada 2017 r., a będącą przedmiotem postępowania decyzją PINB z dnia (...) grudnia 2017 r.

Przypomnieć należy, że (...)WINB decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r., po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdził nieważność decyzji PINB w (...) z dnia (...) listopada 2017 r., nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Decyzja PINB z dnia (...) grudnia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego, wydana została w oparciu o decyzję z dnia (...) listopada 2017 r. Dlatego organ słusznie uznał, że kontrolowana decyzja z (...) grudnia 2017 r., jest w rozpoznawanej sprawie decyzją zależną. Organ zasadnie stwierdził nieważność decyzji z dnia (...) grudnia 2017 r., powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, w myśl której stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na postawie art 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie można podzielić argumentacji skarżącego, że wyżej wymieniona uchwała jedynie daje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji zależnej w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o która wydano decyzję zależną. Przytoczona wyżej treść uchwały, wbrew argumentom skargi, nie wskazuje bowiem na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, lecz jest kategoryczną odpowiedzią na pytanie zawarte we wniosku o podjęcie uchwały, a mianowicie " Czy stwierdzenie nieważności decyzji, na której oparto inną decyzję zależną, jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, czy też stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.?".

Odnośnie do ilości miejsc parkingowych należy wskazać, że w myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2).

Zgodzić się więc należy ze skarżącym, że § 18 ust 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazuje, że sposób urządzenia miejsc postojowych lub budowy garaży należy dostosować do ustalonych przez właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzeniu. Tymczasem plan miejscowy, nie wskazuje wymaganej liczby miejsc parkingowych. Racje ma więc skarżący wskazując, że brak jest wskaźnika pozwalającego na stwierdzenie, czy zapewniona przez inwestora ilość miejsc parkingowych jest właściwa. Organ powołując się na orzecznictwo, wskazał, że z istoty przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej w powiązaniu z przepisami technicznymi wynika, że miejsca parkingowe muszą zostać przewidziane inaczej projekt budowlany jest niezgodny z przepisami technicznymi i pozwolenie na budowę nie może zostać wydane zgodnie z prawem. Jednak w cytowanym przez organ wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 177/16,(dostępny w CBOSA), wskazano, że brak określenia w planie miejscowym liczby miejsc parkingowych należało ocenić jako nieistotne naruszenie zasad sporządzenia planu. Tym samym trudno uznać brak zwiększenia liczby miejsc parkingowych mimo zwiększenia ilości lokali mieszkalnych za rażące naruszenie warunków technicznych. Nie ma to jednak znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia w sprawie z uwagi na wskazane wyżej rażące naruszenia prawa dyskwalifikujące kontrolowaną decyzję PINB.

W sprawie nie występują nieodwracalne skutki prawne, jakie miałaby wywołać kontrolowana decyzja organu powiatowego. Skutki te miałyby polegać na sprzedaży lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku w okresie od (...) stycznia 2018 r. do (...) lutego 2018 r. Pogląd ten jest niesłuszny. Nieodwracalne skutki prawne decyzji należy ograniczyć wyłącznie do jej bezpośrednich skutków w sferze prawa, a nie zdarzeń faktycznych stanowiących tylko jej pośredni efekt ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1952/11, dostępny w CBOSA).

Zdaniem Sądu decyzja z dnia (...) grudnia 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na kontynuowanie rozpoczętych robót budowlanych w przedmiotowym budynku, nie kształtowała w żaden sposób stosunków własnościowych. Zatem zbycie lokali przez inwestora, nie może być uznane za bezpośredni skutek prawny takiej decyzji. Pojęcie bezpośrednich skutków prawnych musi być interpretowane ściśle. Konsekwencją przyjęcia takiego zapatrywania jest wykluczenie możliwości zakwalifikowania czynności prawnej polegającej na sprzedaży nieruchomości w drodze umowy cywilnoprawnej jako nieodwracalnego skutku prawnego wyłączającego możliwość stwierdzenia nieważności danej decyzji administracyjnej. To, że inwestor działał na podstawie i zgodnie z ostateczną decyzją organu zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na kontynuowanie rozpoczętych robót budowlanych, determinuje byt prawny zrealizowanego obiektu, ale jedynie w zakresie oceny legalności działania inwestora.

Reasumując decyzja PINB z dnia (...) grudnia 2017 r" została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego z powodu zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkaniowe, która narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz z tego powodu, że stwierdzono nieważność decyzji z (...) listopada 2017 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego w oparciu o którą wydano kontrolowaną decyzję będącą decyzja zależną.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.