Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 831/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówiło J. M. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu [...]r., J.M. odebrał na poczcie osobiście postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. wyznaczające termin do wypowiedzenia się w sprawie.

W dniu 31 grudnia 2014r. nastąpiło doręczenie poprzez dwukrotne awizowanie w dniu 16 i 24 grudnia 2014r. J.M., postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r nr [...] nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji.

W dniu 23 stycznia 2015r. J.M. w Urzędzie Miejskim w S. złożył pismo z prośbą o wydanie kserokopii decyzji. W tym też dniu udzielił pełnomocnictwa, a w dniu 26 stycznia 2015r. pełnomocnik Strony, zapoznała się w Urzędzie z aktami sprawy.

W dniu 28 stycznia 2015r. Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Jako przyczynę uchybienia terminu wskazała nieodebranie postanowienia o którego wydaniu dowiedziała się w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Ekonomicznego w dniu 21 stycznia 2015r., nie pozostawienie pierwszego awiza, godziny urzędowania placówki pocztowej które uniemożliwiły wnioskodawcy odebranie przesyłki z uwagi na pracę oraz chorobę w okresie od 25 do 31 grudnia 2015r. i strajk lekarzy uniemożliwiający wizytę w tym czasie. We wniosku zapewniono, że dokumentacja medyczna zostanie przekazana Kolegium po wizycie u lekarza zaplanowanej na dzień 30 stycznia 2015r.

Na wezwanie Kolegium wnioskodawca złożył do akt zaświadczenie z dnia 17 marca 2015r. Prezesa zarządu [...] SA w K. o tym, że J. M. przebywał w okresie przedświątecznym do 24 grudnia 2014r. w każdy dzień tygodnia z reguły między 9 a 17 godziną w K., w siedzibie Spółki. Jak również zaświadczenie lekarskie z dnia 17 marca 2015r., o tym, że Podatnik zgłosił się w dniu 15 i 20 stycznia 2015r. celem udzielenia porady lekarskiej i otrzymał skierowanie do [...], gdzie, gdzie jest aktualnie leczony. Pismo Poczty Polskiej SA z dnia 23 marca 2015 r. informujące o tym, że w miesiącu grudniu 2014r. placówka pocztowa w G. przy ul [...] była czynna od poniedziałku do piątku w godz. 10-18, a w dniach 24 i 31 grudnia 2014 r. w godz. 10-13.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia wskazało, iż powyższe normowane jest w art. 162 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, do przesłanek przywrócenia terminu należy w sytuacji jego uchybienia złożenie wniosku, w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia z uprawdopodobnioną przyczyną uchybienia niezawinioną przez wnioskodawcę.

Kolegium wskazało następnie, że Wnioskodawca podnosi we wniosku o przywrócenie terminu, że nie doszło do doręczenia mu postanowienia. Odnosząc się do powyższego wskazało, że doręczenie Wnioskodawcy postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, nastąpiło w dniu [...] r. na zasadzie art. 150 O.p. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia biegł od 1 stycznia 2015r. i upłynął w dniu 7 stycznia 2015r. Zażalenie zostało złożone w dniu 28 stycznia 2015r., a więc 21 dni po terminie.

Odnosząc się do twierdzeń Wnioskodawcy, że nie był w stanie w dniach od 16 do 24 grudnia 2014r. odebrać pisma z uwagi na godziny urzędowania placówki pocztowej, które pokrywały się z godzinami jego pracy, uprawdopodobnionych poprzez złożenie wskazanych wyżej zaświadczeń, Organ wskazał, iż sytuacja taka nie uzasadnia przywrócenia terminu, bowiem nie jest ona sytuacją nagłą i niezależną od Wnioskodawcy, uniemożliwiającą mu w terminie, to jest w okresie od 1 do 7 stycznia 2015r., złożenie zażalenia.

Także wskazanie Wnioskodawcy, że w okresie od 24 do 31 grudnia 2015r. chorował, jednakże z uwagi na protest lekarzy nie mógł udać się wówczas do lekarza, Kolegium uznało za uprawdopodobnioną ale wskazało, że ta okoliczność odnosi się do okresu poprzedzającego czas, w którym Wnioskodawca winien złożyć w terminie zażalenie.

Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że w dniu 27 listopada 2014r., Strona odebrała na poczcie osobiście postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wyznaczające jej termin do wypowiedzenia się w sprawie. Miała zatem od tego dnia wiedzę o tym, że kończy się prowadzone wobec niej postępowanie i zostanie jej doręczona decyzja, której może być nadany postanowieniem rygor natychmiastowej wykonalności. Mimo to Strona nie podjęła działań skutkujących odebraniem decyzji, a wraz z nią postanowienia. Dopiero w dniu 21 stycznia 2015r. Strona zadzwoniła do Urzędu Miejskiego w S. gdzie uzyskała telefonicznie informację o wydaniu takiej decyzji.

Nadto, Strona podniosła we wniosku, iż udała się na pocztę już w dniu 2 stycznia 2015 r., aby odebrać korespondencję, jednakże została ona zwrócona. Kolegium wskazało, że od 2 stycznia 2015r. do 21 stycznia 2015r. upłynęło ponad 7 dni, w trakcie których można było wnosić o przywrócenie terminu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, J.M. pismem z dnia 29 czerwca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu z dnia [...] r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym niedokładne i niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co prowadziło do błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, iż skarżący uchybił terminowi do wywiedzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem złożył je w dniu 28.01.2015 r., a więc 21 dni po terminie, podczas gdy niezłożenie zażalenia w terminie nastąpiło z powodów niezawinionych i niezależnych od skarżącego i składając zażalenie 28.01.2015 r. skarżący zmieścił się z dopełnieniem owej czynności w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 180 w zw. z art. 187 i 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, zw. dalej: O.p) poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów: z zeznań świadka H.M. oraz przesłuchania skarżącego na okoliczność przyczyn uchybienia terminowi do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r.;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 i 1, art. 163 § 2 w zw. z art. 235 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie przejawiające się w odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki do przywrócenia terminu.

4) naruszenie art. 150 O.p. poprzez błędne uznanie, iż doszło w tym trybie do doręczenia J. M. postanowienia z dnia [...]r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności;

W uzasadnieniu skargi, Skarżący ponownie wskazał, że uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. nastąpiło z przyczyn niezawinionych i niezależnych od niego. Skarżący powziął wiedzę o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. oraz postanowienia z dnia [...] r. dopiero 21.01.2015 r. (środa), po rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Ekonomicznego Urzędu Miasta w S. p. E.B. Skarżący niezwłocznie udał się do Urzędu Miasta w S. i poprosił o sporządzenie kserokopii ww. dokumentów (vide: adnotacje i dokument dot. płatności za kopię decyzji - w aktach sprawy). To właśnie 21.01.2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, a nie - jak błędnie przyjął organ odwoławczy - 31.12.2014 r.

Skarżący podniósł, iż nie otrzymał pierwszych awiz, które informowały o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Powtórne awiza zostały wrzucone do skrzynki skarżącego odpowiednio: co do decyzji - 22.12.2014 r., co do postanowienia - 24.12.2014 r. Odwołujący się udał się na pocztę odebrać korespondencję 02.01.2015 r., ale okazało się, że już jej tam nie było.

Skarżący wskazał, iż nie był w stanie odebrać korespondencji z awiz wcześniej niż 02.01.2015r., ponieważ:

a) w okresie przedświątecznym obowiązki służbowe nie pozwoliły mu na wyjście z pracy wcześniej niż po godzinie 18:00, a tym samym na udanie się do placówki pocztowej w godzinach jej urzędowania (do tego w innym mieście), niezasadne jest w związku z tym twierdzenie organu, jakoby nie była to sytuacja niezależna od wnioskodawcy;

b) zachorował w czasie świąt Bożego Narodzenia i aż do Nowego Roku nie wychodził z domu (dokumentacja medyczna - w aktach sprawy), a protest lekarzy uniemożliwił mu otrzymanie stosownej dokumentacji z tego okresu.

Obie ww okoliczności SKO uznało za uprawdopodobnione.

Skarżący podniósł, że nie mógł złożyć zażalenia w terminie, w jakim SKO i Prezydent Miasta S. twierdzą, iż mógł to uczynić ponieważ w ogóle nie wiedział, że jakikolwiek termin rozpoczął bieg. Zdaniem Skarżącego, fakt pokrywania się jego godzin pracy z godzinami pracy urzędu pocztowego, nie jest sytuacją "niezależną od wnioskodawcy, która uniemożliwiła mu złożenie odwołania w terminie". Uważa, że to jest jedna z kluczowych okoliczności w sprawie. Ktoś, kto pracuje w takich samych godzinach co urząd pocztowy, przy czym faktycznie świadczy prace w innej miejscowości niż miejscowość zamieszkania (między S. a G. jest około [...] km) i w okresie świąteczno-noworocznym ma nawał obowiązków związanych z pełnionymi funkcjami, nie ma fizycznej możliwości odebrania korespondencji zawierającej postanowienie i wnieść jeszcze do tego zażalenie.

W ocenie Skarżącego, skoro nie wiedział, co było w korespondencji (miał tylko awizo z którego nie wynika przecież przedmiot korespondencji, ani jej nadawca), to nie mógł tym bardziej wiedzieć, iż może wnieść zażalenie i jaki ma na to czas. Z uwagi na sprawy zawodowe, Skarżący nie miał również obiektywnej możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy w Urzędzie Miejskim w S.. Także wyciąganie z faktu odebrania przez Skarżącego postanowienia z [...]r. (wyznaczającego termin na wypowiedzenie się w sprawie), negatywnych skutków dla nieodebrania innej korespondencji jest kuriozalne.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż skoro w dniu 02.01.2015r. udał się na pocztę celem odbioru korespondencji, to musiał mieć świadomość, że została wydana wobec niego decyzja, a wraz z nią postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wskazał, uwadze organu uszło bowiem, iż faktem powszechnie znanym jest, że w dacie awizacji nie ma się żadnej wiedzy co do tego, czego dotyczy przesyłka i kto jest jej nadawcą, gdyż na a wizie nie umieszcza się takich informacji. Nadto, w tym samym czasie toczyło się kilka postępowań dotyczących podatków od nieruchomości, których stroną było P. P. i H. "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której skarżący jest prokurentem. Tym bardziej nie można od skarżącego oczekiwać, by mógł przewidzieć zawartość awizowanej dla niego korespondencji.

Nadto, Skarżący wskazał, iż wbrew jego wnioskom, organ odwoławczy nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka H. M. oraz z przesłuchania skarżącego, a tym samym nie pozwolił skarżącemu osobiście wypowiedzieć się co do przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia środków zaskarżenia.

Zdaniem Skarżącego, w realiach niniejszej sprawy ziściły się przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 162 Ordynacji podatkowej. Przyczyna uchybienia terminowi ustała 21.01.2015r., bowiem w tej dacie Skarżący powziął wiedzę o wydanej przeciw niemu decyzji i postanowieniu. Niezachowanie terminu do zaskarżenia powyższych rozstrzygnięć w żadnym razie nie wynikało z niedbalstwa skarżącego, ale z przyczyn obiektywnych, od niego niezależnych. Siedmiodniowy termin na wniesienie pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu upływał 28.01.2015 r., a zatem został zachowany. Jednocześnie spełniony został przez skarżącego wymóg załączenia do przedmiotowego pisma odwołania oraz zażalenia.

Na marginesie zauważył, iż SKO w S. nie wie, od kiedy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. To także poddaje w wątpliwość argumentację SKO w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności. Raz bowiem SKO pisze, iż termin zaczął biec od 01 stycznia, a raz, że od 02 stycznia.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżone postanowienia z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy).

Istotne również jest, że w określonych ramach kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ustawodawca nie uwzględnił uprawnienia tych sądów do merytorycznego orzekania w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu administracyjnym co sprawia, że zasadność, skargi skutkuje jedynie wydaniem orzeczenia kasacyjnego lub innej szczególnej treści, wynikającej z przepisów art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) .

Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia na wstępie należy podkreślić, że w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a. - jak zarzucono w skardze, przy czym odpowiednikiem art. 77 k.p.a. jest art. 187 Ordynacji podatkowej, zaś art. 7 k.p.a.- art. 122 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...]r. określającej Skarżącemu jako byłemu Prezesowi zarządu "[...]" S.A., odpowiedzialność z tytułu zaległości podatkowych firmy: "[...]" S.A. z siedzibą w S., powstałych w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2009 r.

Postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności zostało doręczone Skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego (na odstawie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej) w dniu 31 grudnia 2014 r. Ustawowy termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem z dniem 7 stycznia 2015 r. Pismem nadanym w Placówce pocztowej w dniu 28 stycznia 2015 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie.

W sprawie nie jest sporne pomiędzy stronami, że Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wraz z zażaleniem. Kwestią sporną pozostaje natomiast kwestia, czy Skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia.

Skarżący podniósł we wniosku o przywrócenie terminu, że nie doszło do doręczenia mu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wiedzę o wydaniu postanowienia z dnia [...] r. uzyskał dopiero 21 stycznia 2015 r. (środa), po rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Ekonomicznego Urzędu Miasta w S. Wskazał, że nie otrzymał pierwszych awiz, które informowały o możliwości odbioru w placówce pocztowej ww. postanowienia oraz, że nie był w stanie w dniach od 16 do 24 grudnia 2014r. odebrać pisma, z uwagi na godziny urzędowania placówki pocztowej, które pokrywały się z godzinami jego pracy. Powyższe, uprawdopodobnił składając odpowiednie zaświadczenia. Podniósł również, że w okresie od 24 do 31 grudnia 2015r. chorował, jednakże z uwagi na protest lekarzy nie mógł udać się wówczas do lekarza.

Zdaniem Skarżącego, powyższe okoliczności uprawdopodabniają, iż naruszenie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy.

Organ podatkowy wywodzi natomiast, że choroba Skarżącego odnosi się do okresu poprzedzającego czas, w którym Skarżący winien złożyć w terminie zażalenie zaś podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności (godziny urzędowania placówki pocztowej pokrywające się z godzinami pracy strony) nie uzasadniają przywrócenia terminu, bo nie stanowią sytuacji nagłej, nie dającej się przezwyciężyć.

Rozstrzygając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą prawną rozpoznania wniosku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., był przepis art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm., zw. dalej: O.p.) który w § 1 stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).

Podkreślenia wymaga, iż o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu). O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zaliczyć można zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r., I FSK 695/07, CBOSA).

Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, CBOSA).

Sąd podziela stanowisko organu, że podniesione we wniosku o przywrócenie terminu, okoliczności nie mają charakteru wyjątkowego i nie stanowią sytuacji nagłej i niedającej się przezwyciężyć. Ocena ta została dokonana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i rzetelną analizę argumentacji przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu.

Skarżący podniósł, że uchybił terminowi do złożenia zażalenia nie z własnej winy. Kwestionuje m.in. skuteczność doręczenia przedmiotowego postanowienia w trybie zastępczym.

W ocenie Sądu, nie można przyznać racji Stronie, że postanowienie to zostało mu nieprawidłowo doręczone, a w związku z tym Strona nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Kwestę tę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 832/15, w którym oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. W związku z tym, w rozpoznawanej sprawie, przyjąć trzeba, że niewątpliwie zażalenie od ww. postanowienie zostało złożone z uchybieniem terminu.

Analiza akt sprawy nie potwierdza zasadności zarzutów Skarżącego kwestionujących doręczenie postanowienia. Doręczenia przesyłki dokonano skutecznie, bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń. Zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, Organ podatkowy doręcza pisma m.in. za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (art. 144), na wskazane miejsce zamieszkania adresata (art. 148 § 1). W razie niemożności doręczenia pisma w w/w sposób, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając dwukrotnie o tym fakcie adresata. Przy czym, powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej (art. 150). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] r., z powodu nieobecności adresata została złożona w Urzędzie Pocztowym w G., zaś zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w skrzynce odbiorczej skarżącego ( w dniu 16 grudnia 2014 r.). Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 24 grudnia 2014 r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. Okoliczności te potwierdził pracownik Urzędu Pocztowego, składając podpis oraz datę zwrotu przesyłki. Skuteczne doręczenie przesyłki zgodnie z art. 150 § 2 O.p. nastąpiło zatem w dniu 31 grudnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia biegł więc od 1 stycznia 2015 r. i upłynął w dniu 7 stycznia 2015 r. Zażalenie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 stycznia 2015 r., a więc po terminie.

Sąd podziela stanowisko Organu, że w warunkach niniejszej sprawy doręczenie "zastępcze", było doręczeniem skutecznym. Podniesiony przez Skarżącego zarzut nie pozostawienia pierwszego awiza w skrzynce, jest niewiarygodny i stanowi jedynie gołosłowne twierdzenie Skarżącego.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie Strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne.

W postępowaniu administracyjnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. post. NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. sygn. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w W-wie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902).

Podkreślenia również wymaga, iż osoba należycie dbająca o swe interesy, winna tak zorganizować odbiór korespondencji, zwłaszcza mając wiedzę o toczących się wobec niej postępowań, aby uniknąć ewentualnych ujemnych skutków związanych niemożnością odbioru korespondencji, która może być do niej kierowana. Wniosek Skarżącego nie przedstawia takich okoliczności, z których by wynikało, że Skarżący podjął działania w celu uniknięcia ewentualnych negatywnych skutków upływu terminów procesowych związanych z doręczaniem korespondencji na wskazany adres. Okoliczności faktyczne powołane we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazują również na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć. Fakt krótszego czasu pracy placówki pocztowej w Wigilię czy w Sylwestra jest faktem powszechnie znanym i często praktykowanym przez różne urzędy. Nie trafiony jest zatem zarzut naruszenia art. 162 § 1 O.p. i art. 163 O.p. przez nieprzywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, tj. naruszenia art.180, art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że nie są one trafne. W ocenie Sądu, Organy podatkowe w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, podjęły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został poddany wszechstronnej i wnikliwej analizie co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy który pozwolił na pełne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W myśl art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Podkreślić zatem należy, że dowód zgłoszony w postępowaniu musi być istotny dla rozpoznania okoliczności sprawy, musi być zgłoszony w odpowiednim czasie, zaś z wniosku o jego przeprowadzenie powinno wynikać na jaką okoliczność ma on być przeprowadzony. Postępowanie dowodowe ma bowiem zmierzać do wykazania konkretnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawa materialnego. Przydatność (zdatność) środka dowodowego dla udowodnienia okoliczności, która ma znaczenie dla sprawy, podlega zawsze ocenie Organu prowadzącego postępowanie, to do niego należy ocena, czy w świetle przeprowadzonych już dowodów żądanie strony przeprowadzenia dowodu kolejnego należy uwzględnić, czy też nie. Nadto, w postępowaniu przed sądem administracyjnym konieczne jest wykazanie, że odmowa przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu żądanego przez stronę mogła mieć - na tle zgromadzonego materiału dowodowego - istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, Organ podatkowy ocenił z uwzględnieniem doświadczenia życiowego, reguł logicznego myślenia i pewnego poziomu świadomości prawnej, czy dana okoliczność została udowodniona. To, że Skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej, zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., oddalił skargę.