Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 695/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust.1, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan L. W. (dalej powoływany także jako: Skarżący) w dniu [...] maja 2014 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na rok 2014, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni 15,68 ha.

W dniach od [...] do [...] lipca 2014 r. w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni (nr raportu [...]) i w zakresie programu rolnośrodowiskowego (nr raportu [...]), podczas których stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności.

Po rozpatrzeniu posiadanego materiału dowodowego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] orzekł o przyznaniu płatności bezpośrednich w pomniejszonej wysokości na rok 2014.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, w którym zarzucił organowi przeprowadzenie nieprawidłowych obmiarów działek, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wskazał że w jego ocenie, organ I instancji, opierając się na protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2014 r., prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Podkreślono, że w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni

i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy. Inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili nieprawidłowości, którym przypisano następujące kody pokontrolne: (-) zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa

od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR13 +; (-) zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR13;

(-) stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania - kod nieprawidłowości DR52; (-) granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, w związku z czym zastosowano

kod nieprawidłowości DR50; (-) stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania, w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR53;

(-) nie stwierdzono deklarowanej uprawy, stwierdzona uprawa należy do tej samej grupy upraw co roślina deklarowana w związku z czym zastosowano kod nieprawidłowości DR6.

Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inspektorzy terenowi stwierdzili na działce A, AC, AG, B, BG, C, ED, FD, G, JJ powierzchnię mniejszą niż deklarował to producent

we wniosku. Podkreślono, że wyniki z kontroli na miejscu zawarte w protokole z kontroli zostały konkretnie i jednoznacznie udokumentowane. Z materiału fotograficznego wynika że działki rolne A, AG, JJ położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenu leśnego, gdzie w następstwie sukcesji nastąpiło zwiększanie obszaru lasu. Z kolei w odniesieniu do działki rolnej B nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy pszenżyta ozimego, na działce rolnej G nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy pszenicy jarej, zaś na działce C nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy ziemniaka jadalnego.

Ponadto względem części działek stwierdzono kod nieprawidłowości DR50,

co oznacza że częściowo były one położone na gruntach niezadeklarowanych, poza działką referencyjną, co skutkuje redukcją powierzchni tych działek a w konsekwencji nie objęciem ich do płatności. Z kolei w odniesieniu do działek gdzie stwierdzono kod nieprawidłowości DR13 + i – zastosowano kompensacje powierzchni.

Zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą

na dwukrotną wykrytą różnicę.

Organ odwoławczy podkreślił, że wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w raporcie z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada

2009 r. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody,

przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto wskazana i uwzględniona została przy ustalaniu powierzchni rolnych, tolerancja pomiaru. Zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek stanowiącym załącznik

do protokołu, inspektorzy nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca

i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Organ podkreślił, że powyższa kontrola odbyła się w obecności Skarżącego, zaś po jej przeprowadzeniu Skarżący

nie skorzystał z uprawnień zawartych w art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia

2007 r. i nie wniósł zastrzeżeń do otrzymanego raportu z kontroli. Odwołując się

do poglądu zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 58/11, organ stwierdził, że nieskorzystanie przez rolnika z tego sposobu pozbawia go możliwości późniejszego zarzucania,

iż protokół nie odzwierciedla stanu faktycznego oraz, że ustalenia organu oparte

na protokole kontroli są wadliwe.

Analizując akta sprawy, organ II instancji nie znalazł podstaw do podważenia wyników kontroli w niniejszej sprawie. Raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przypisanej formie, w zakresie powierzonych jemu z mocy prawa zadań, wskazanych w zakresie działania tego organu.

Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając brak uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., zastosowanie nieprawidłowej (niedokładnej) metody pomiarów działek zastosowana podczas kontroli na miejscu,

a wobec powyższego błędne zastosowanie kodów nieprawidłowości DR52, DR50, DR13 - oraz nieuwzględnienie i nie wpisanie do protokołu uprawy ziemniaka i ogrodu z warzywami około 15 arów.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł

o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu

w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: (1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku

nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; (2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 7 ust. 1a ww. ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje

do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony

w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 i 2a, specjalnej płatności obszarowej

do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni (art. 7 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy). Według art. 2 pkt 1 ww. ustawy przez działkę rolną rozumie się działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha.

Stosownie do art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia

30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu

oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.) "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Według art. 6 ust. 1 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna

lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej.

Zaskarżona decyzja opiera się na wynikach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniach [...] lipca 2014 r. Wyniki przeprowadzonej kontroli zostały ostatecznie utrwalone w raporcie z czynności kontrolnych z [...] lipca 2014 r.

Z raportu z czynności kontrolnych wynika, że inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili nieprawidłowości, którym przypisano następujące kody pokontrolne: DR13 + (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa

od powierzchni stwierdzonej), DR13 – (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej), DR52 (powiększenie zasięgu pola zagospodarowania), DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku), DR53 (zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR6 (nie stwierdzono deklarowanej uprawy, stwierdzona uprawa należy do tej samej grupy upraw co roślina deklarowana).

W szczególności podczas kontroli w terenie została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. W przypadku działek rolnych AC, E, ED, FD i BG zastosowano kod pokontrolny DR50, oznaczający, iż granice uprawy wykraczają poza granice dziełek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji skutkuje redukcją powierzchni działki rolnej. W zestawieniu zamieszczonym w zaskarżonej decyzji organ przedstawił wyliczenie powierzchni ww. działek, dla których zastosowano kod DR50, wskazując jaką powierzchnię zajmuje dana działka rolna na poszczególnych działkach ewidencyjnych. W sytuacji, gdy działki rolne oznaczone kodem DR50,

są położone częściowo na niedeklarowanych działkach referencyjnych,

a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, organ prawidłowo dokonał redukcji powierzchni tych działek rolnych. Przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności nie uznano obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku.

Inspektorzy terenowi stwierdzili również, że powierzchnia działek: A, AC, AG, B, BG, C, ED, FD, G, JJ jest mniejsza, niż deklarował to producent

we wniosku. Wyjaśniono przy tym, że z materiału fotograficznego wynika, iż działki rolne A, AG, JJ położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenu leśnego, gdzie w następstwie sukcesji nastąpiło zwiększanie obszaru lasu. Z kolei w odniesieniu do działki rolnej B nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy pszenżyta ozimego, na działce rolnej G nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy pszenicy jarej, zaś na działce C nie stwierdzono zadeklarowanej uprawy ziemniaka jadalnego.

W związku z tym, że łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku

do płatności JPO wynosiła 15,68 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wynosiła do powyższej grupy 14,79 ha, różnica powyższych powierzchni, tj. 0,89 ha jest powierzchnią zawyżoną, co stanowi 6,01%. Zgodnie

z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009,

jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru.

Nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące nierzetelnego przeprowadzenia czynności kontrolnych.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie, kontrola ma niezwykle doniosłe znaczenie dla skutecznego funkcjonowania systemu płatności bezpośrednich w całej Unii Europejskiej. Stanowi ona gwarancję rzetelnego wydatkowania wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie tego instrumentu wsparcia dochodowego producentów rolnych. Dopiero po zakończeniu procedury kontrolnej można wydawać decyzje dotyczące płatności (ich przyznania lub odmowy przyznania). Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Kontrole

na miejscu mają na celu: ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw/uprawy na danej działce rolnej, sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (J. Bieluk, D. Lobos-Kotowska - Komentarz

do ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Wolters Kluwer Polska - Oficyna, komentarz do art. 30 ustawy).

Sporządzony w sprawie Raport z czynności kontrolnych spełnia wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

W treści protokołu wskazano działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Przy ustalaniu powierzchni rolnych uwzględniono tolerancję pomiaru. Zawarte w protokole wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek stanowiącym załącznik

do protokołu inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach.

Należy pokreślić, że kontrola na miejscu odbyła się w obecności Skarżącego. Skarżący podpisał protokół nie zgłaszając uwag do jego treści, nie skorzystał też

z przysługujących mu uprawnień i nie wniósł zastrzeżeń do otrzymanego raportu

z kontroli. Nie podważał zatem ani sposobu przeprowadzenia kontroli, ani jej wyników. Jak słusznie wskazywał organ odwoławczy, skoro Skarżący nie kwestionował bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli jej wyników, nie wniósł zastrzeżeń do raportu z kontroli, to nie może na późniejszym etapie postępowania wskazywać, że sporządzony raport nie odzwierciedla stanu faktycznego, czy też niewłaściwie zostały przeprowadzone pomiary.

Niezasadne są zarzuty dotyczące przekazywania Skarżącemu przez Agencję częściowo wypełnionych wniosków. Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, wraz z wnioskiem rolnik otrzymuje instrukcję wypełnienia wniosku, materiał graficzny oraz pismo przewodnie, w którym Agencja informuje, że wniosek został częściowo wypełniony w części dotyczącej danych osobowych, działek ewidencyjnych oraz działek rolnych z prośbą o sprawdzenie aktualności powyższych danych, ich ewentualne uzupełnienie, czy skorygowanie występujących niezgodności. Działanie organu w tym zakresie znajduje oparcie w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. To w gestii rolnika leży zweryfikowanie i uaktualnienie wszelkich danych zawartych we wniosku spersonalizowanym.

Końcowo należy wyjaśnić Skarżącemu, że zasady procedowania w sprawach dotyczących przyznania pomocy m.in. w postaci płatności JPO zostały w istotny sposób zmodyfikowane stosunku do reguł przewidzianych w Kpa, czyli

w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w postępowaniu

w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: (1) stoi na straży praworządności; (2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; (3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; (4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Nadto

w myśl postanowień art. 3 ust. 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu – co należy podkreślić - spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego w 2014 r. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki

i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Podjęte rozstrzygnięcie wynika przede wszystkim z uwzględnienia przez organ wyników przeprowadzonej kontroli i ich analizy w kontekście uprawnienia Skarżącego do uzyskania płatności na rok 2014. Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń, nie wskazał też dowodów, które zostały pominięte. Stosownie do treści przywołanego art. 3 ust. 3 ww. ustawy na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W sprawach dotyczących przyznania płatności organy

nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.