Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 845/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług od stycznia do kwietnia 2012 r. wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

K. Ł. skargą z 24 lipca 2017 r. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług od stycznia do kwietnia 2012 r. wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Z uzasadnienia wniosku, a także z załączonych do skargi dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej, wynika że wraz z mężem, dysponuje mieszkaniem o pow. 36 m2, które zajmuje z dwójką dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Oboje regulują bieżące zobowiązania związane z utrzymaniem rodziny i spłatą kredytów. Otrzymują też świadczenie "500 plus", jednak rachunek bankowy, na który wpływają środki z tego tytułu, został zajęty przez organ skarbowy. Prowadzenie egzekucji sprawi – zdaniem skarżącej – że nie będzie miała środków na życie, a tym bardziej na spłatę należności publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wspomniane "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" oznacza szkodę, której nie można zrekompensować wskutek zwrotu spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, czy też przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powołane tam postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, CBOSA).

Zauważyć należy, że sam obowiązek uiszczenia podatku nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem decyzji (por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, CBOSA). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec strony skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie jest ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne.

Podatnik może również ubiegać się o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku, rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej na raty, a nawet umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe.

Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, nie wskazuje bowiem na żadne okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku nie jest sama wysokość zobowiązań ciążących skarżącej i jej mężu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania sp. z o.o. w łącznej kwocie (wraz z odsetkami i kosztami egzekucji) niemal 32 tys. zł. Poza tym strona w kolejnych skargach kwestionuje dwie inne decyzje, dotyczące odpowiedzialności za zobowiązania ww. spółki za kolejne okresy, przy czym w jednej sprawie łączne obciążenia sięgają 15 tys. zł, a w drugiej – 5 tys. zł (sprawy o sygn. akt I SA/Łd 889/17 oraz I SA/Łd 890/17).

Sam obowiązek uiszczenia tych należności nie stanowi – jak to zostało już powiedziane – okoliczności uzasadniającej możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, także w sytuacji, gdy należności te będą dochodzone w trybie postępowania egzekucyjnego.

W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

DB