Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2849/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: atr. 156 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Y. R., H. J. i M. P. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2021 r., nr [...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu wniosków Prezydenta [...] oraz J. R., M. P., H. J. i M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2021 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], uregulowana jawnym wpisem na imię A. Z. w [...] części, W. S. w [...] części, J. i U. z G. małżonków M. w równych częściach co do [...] części i M. O. z d. S. w [...] części została objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Z dniem wejścia w życie ww. dekretu (tj. z dniem 21 listopada 1945 r.) grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność gminy [...], a następnie na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej.

W dniu [...] stycznia 1948 r. do Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek A. Z., J. i U. małż. M., M. O. oraz S. S., jako prawnej opiekunki małoletniej D. S., reprezentowanych przez adw. W. K., o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].

Orzeczeniem administracyjnym z [...] października 1951 r., nr [...], Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył J. M. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych współwłaścicieli.

Decyzją z [...] lutego 1952 r., nr [...], Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia pozostawiło je w mocy.

W dniu [...] czerwca 2007 r. do Ministerstwa Budownictwa wpłynął, przekazany przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...], wniosek J. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1952 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z [...] października 1951 r.

Decyzją z [...] lipca 2011 r., nr [...], wobec cofnięcia ww. wniosku co do części nieruchomości wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...]i [...] z obrębu [...] Minister Infrastruktury orzekł o umorzeniu postępowania w tej części.

Decyzją z [...] lipca 2011 r., nr [...], Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1952 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z [...] października 1951 r. w części nieruchomości wchodzącej w skład działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...].

W dniu [...] października 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek J. R., U. S., W. S. i M. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z [...]lipca 2011 r.

Decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2011 r. wobec skierowania jej do osoby nieżyjącej.

Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Decyzją z [...] lutego 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1952 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1951 r. w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...].

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją złożyli Prezydent [...] oraz J. R., M. P., H. J. i M. S.

Decyzją z [...] września 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2021 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie wniosek dekretowy wpłynął do Zarządu Miejskiego w [...] w dniu [...] stycznia 1948 r., a zatem przed objęciem gruntu w posiadanie przez gminę. Mając jednak na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2003 r., sygn. akt OPS 3/03, organ uznał, że wniosek dekretowy skutecznie zainicjował przedmiotowe postępowanie.

Organ wskazał następnie, że podstawę materialnoprawną kwestionowanych w trybie nadzoru rozstrzygnięć stanowił art. 7 dekretu z 26 listopada 1945 r. Na tle powołanego przepisu organ miał obowiązek przyznania własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela będącego osobą fizyczną da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego, zaś odmowa przyznania żądanego prawa była uzasadniona jedynie wówczas, gdy korzystanie z gruntu pozostawało w sprzeczności z funkcją przypisaną nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego.

Jak ustalono w postępowaniu nadzorczym, takim planem dla przedmiotowej nieruchomości był, w dacie wydania kwestionowanych rozstrzygnięć, Ogólny Plan Zabudowania [...] zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. (nr Reg. [...]). Organ nadzoru ustalił, w oparciu o opinię geodety uprawnionej K. P. z [...] kwietnia 2008 r., że w ww. planie przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na terenie zabudowy zwartej 4-kondygnacyjnej. Oznacza to, zdaniem organu, że w dacie wydania odmownych decyzji dekretowych brak było przepisów, które uniemożliwiałyby realizację na nieruchomości funkcji określonej planem. W dacie wydania tych decyzji funkcja zapisana w planie zabudowania dla przedmiotowej nieruchomości była realizowana przez dotychczasowych właścicieli, bowiem na nieruchomości znajdowały się budynki mieszkalne, a w lokalach przy ul. [...] mieszkali również współwłaściciele nieruchomości, co wynika z wywiadu przeprowadzonego w 1951 r. Z tych przyczyn odmowa przyznania prawa własności czasowej rażąco naruszyła art. 7 ust. 2 dekretu.

Organ uznał również, że w sprawie nie znajdzie zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. Powyższy wyrok stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Nie powoduje on zatem zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji powołanego przepisu. Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a. przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy.

Odnosząc się do kwestii nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych badanymi rozstrzygnięciami Minister wskazał, że w skład nieruchomości położonej przy ul. [...] wchodzą obecnie m. in. działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] zabudowane budynkiem mieszkalnym. Organ podniósł, że pierwotną podstawą nabycia lokali w budynkach znajdujących się na ww. działkach wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego były decyzje administracyjne wydane w latach 1974-1990 r. Tym samym, w ocenie organu, decyzja z [...] lutego 1952 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie z [...] października 1951 r. nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych.

Minister nie podzielił również zarzutów J. R., M. P., H. J. i M. S. dotyczących niewyjaśnienia przez organ jaki jest rzeczywisty krąg stron przedmiotowego postępowania. Organ podniósł, że pełnomocnictwo do reprezentowania J. M. przez r. pr. M. C. złożono do akt sprawy przy piśmie z [...] czerwca 2017 r. Ponadto, zdaniem organu, stroną postępowania powinien być wyłącznie J. M., a nie także jego żona. Jak bowiem wynika z umów z [...] stycznia 2015 r. i [...] marca 2016 r. J. M. nabył m. in. roszczenia wynikające z dekretu [...] do przedmiotowej nieruchomości w wykonaniu umowy powierniczej. Ponadto, wbrew twierdzeniom wnioskodawców w aktach sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z odpisem kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] z [...] lipca 1955 r., z którego wynika następstwo prawne J. Z. po A. Z. Jedna z kopii przedmiotowego postanowienia, poświadczonych za zgodność z odpisem, stanowi bowiem załącznik do wniosku o stwierdzenie nieważności, druga zaś została przedłożona do akt przez M. H. w dniu [...] kwietnia 2008 r. i poświadczona przez pracownika Ministerstwa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii złożyli J. R., H. J. i M. P. zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) rażące naruszenie art. 156 § 2 w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji z [...] lutego 1952 r. oraz orzeczenia z [...] października 1951 r. mimo upływu 10 lat od doręczenia tych decyzji, co w chwili doręczenia zaskarżonej decyzji (tj. [...] września 2021 r.) czyli w chwili jej uzewnętrznienia stanowiło już naruszenie art. 156 § 2 ustawy 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, która weszła w życie 16 września 2021 r.,

2) rażące naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji z [...] lutego 1952 r. oraz orzeczenia z [...] października 1951 r. pomimo wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania nadzorczego z mocy prawa w związku z doręczeniem decyzji pełnomocnikowi skarżących już po dniu wejścia w życie ustawy z [...] sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, tj. w dniu [...] września 2021 r., podczas gdy zmieniana ustawa weszła w życie 16 września 2021 r., co powodowało konieczność umorzenia postępowania z mocy prawa,

3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wszechstronny materiału dowodowego, niewzięcie pod uwagę istotnych wątpliwości w sprawie i oparcie decyzji o dowody nie wyjaśniające jednoznacznie sytuacji prawnej i faktycznej związanych z rzekomym przejściem roszczeń majątkowych A. C. oraz E. M. na rzecz J. M. oraz dziedziczeniem J. Z., to jest:

a) niewzięcie pod uwagę zgłaszanych w toku postępowania wątpliwości co do oparcia zaskarżonych rozstrzygnięć m. in. o kopię postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] z [...] lipca 1995 r., brak zbadania sprawy i zażądania od strony poświadczonego odpisu orzeczenia,

b) niewzięcie pod uwagę okoliczności, że w zebranym materiale dowodowym brak jest umowy zbycia praw majątkowych na rzecz J. M.; w aktach znajduje się jedynie wyciąg z aktu notarialnego rep. [...] z [...] stycznia 2015 r., w którym brak jest istotnego elementu umowy sprzedaży, tj. ceny, a prawidłowa ocena tej czynności prawnej istotna jest dla ustalenia rzeczywistego kręgu stron postępowania,

c) niewzięcie pod uwagę istotnej okoliczności, że zgodnie z treścią wypisu z aktu notarialnego rep. [...] z [...] stycznia 2015 r. J. M. jest osobą żonatą, co zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa rodzinnego prowadzić powinno organ do wniosku, że strona ta (o ile) nabyła prawo majątkowe, to nabyła je do majątku wspólnego małżeńskiego, co prowadzi do dalszej konkluzji, że stroną przedmiotowego postępowania powinna być również żona J. M. (o ile ten rzeczywiście nabył skutecznie roszczenia),

d) przyjęcie jako dowodu dającego podstawę udziału w postępowaniu J. M. dokumentu pełnomocnictwa rzekomo udzielonego przez niego, który nie zawiera podpisu pozwalającego na identyfikację takiej osoby arii na weryfikację, że podpis rzeczywiście złożył J. M., co doprowadziło do tego, że zaskarżona decyzja została oparta na nieprawidłowym i niepełnym stanie faktycznym, pomija słuszny interes stron postępowania, zaś jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a.

4) naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i brak uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie,

Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii (dawniej: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii) wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] marca 2022 r. skarżący podtrzymali skargę w całości i przedstawili uzupełniające stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z [...] marca 2022 r. pełnomocnik uczestników postępowania M. A., E.B., J. Z. i J. M. wniósł o oddalenie skargi i odniósł się do przedstawionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] września 2021 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2021 r. stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1952 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1951 r. o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości [...].

Z zaskarżonej decyzji wynika, że powodem stwierdzenia nieważności odmownych orzeczeń dekretowych było uznanie przez organ nadzoru, że badane orzeczenia zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279). Ówczesne organy odmówiły bowiem dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] w sytuacji gdy stan zabudowy tej nieruchomości w dniu wydania orzeczenia dekretowego odpowiadał założeniom planu zagospodarowania przestrzennego, a przepisy prawa nie uniemożliwiały korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowych właścicieli. Organy ustaliły również, że odmowne orzeczenia dekretowe nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a.".

Powyższa ocena organów nie jest w skardze kwestionowana, a podniesione w niej zarzuty koncentrują się w całości na naruszeniu przepisów postępowania, którego skarżący upatrują w wydaniu decyzji organu odwoławczego z rażącym naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 110 § 1 k.p.a., a także niewyjaśnieniu w sposób prawidłowy kręgu stron przedmiotowego postępowania.

Uzasadniając zarzut rażącego naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 110 § 1 k.p.a. skarżący podnieśli, że organ odwoławczy wprawdzie wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] września 2021 r., ale doręczył ją pełnomocnikowi skarżących dopiero w dniu [...] września 2021 r. Doręczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło zatem już po wejściu w życie ustawy nowelizującej k.p.a. z 11 sierpnia 2021 r., która nadała nowe brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w chwili doręczenia pełnomocnikowi skarżących zaskarżonej decyzji jej treść nie odpowiadała już obowiązującemu prawu, co skutkowało rażącym naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 110 § 1 k.p.a.

Sąd powyższego stanowiska skarżących nie podziela. Jak bowiem trafnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia nawet jednej ze stron postępowania. Przesądza o tym art. 110 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Jeżeli w sprawie jest wiele stron postępowania, to decyzja wchodzi do obrotu prawnego (art. 110 k.p.a.) w chwili doręczenia pierwszej z nich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2021 r. II OSK 246/21, Lex nr 3186813). Jak natomiast jednoznacznie wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżoną decyzję z [...] września 2021 r. Minister doręczył innym stronom postępowania w dniach [...],[...] i [...] września 2021 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a. z 11 sierpnia 2021 r., która nadała nowe brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. Tym samym zawarta w skardze argumentacja o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 156 § 2 k.p.a. w związku z art. 110 § 1 k.p.a. okazała się nieusprawiedliwiona.

Niezasadne okazały się również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 75 § 1 k.p.a., a także art. 136 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, kwestii istotnych dla ustalenia rzeczywistego kręgu stron postępowania. Zdaniem Sądu, zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdza bowiem, że organy rzetelnie i w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla ustalenia prawidłowego kręgu stron przedmiotowego postępowania.

W szczególności, analiza akt administracyjnych potwierdza, że znajduje się w nich poświadczona za zgodność z odpisem kopia postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] z [...] lipca 1955 r., z którego wynika następstwo prawne J. Z. po A. Z. Jak wynika z zebranej dokumentacji, przedmiotowy dokument został złożony w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika, co nadaje mu moc oryginału. Z akt sprawy wynika również, że oryginał przedmiotowego postanowienia został do nich przedłożony przez aplikantkę radcowską M. H. w dniu [...] kwietnia 2008 r., w wyniku czego sporządzono kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pracownika Ministerstwa.

Nie można również podzielić zarzutu wadliwego przyjęcia jako dowodu, dającego podstawę do udziału w postępowaniu J. M., dokumentu pełnomocnictwa, który nie zawiera czytelnego podpisu pozwalającego na identyfikację tej osoby. Analiza akt sprawy potwierdza, że znajduje się w nich pełnomocnictwo do reprezentowania J. M. przez radcę prawnego M. C., które zostalo złożone przy piśmie z [...] czerwca 2017 r. W treści powyższego dokumentu wymieniono z imienia i nazwiska osobę udzielającą tego pełnomocnictwa. Oznacza to, że osobę, przez którą pełnomocnictwo zostało udzielone można z łatwością zidentyfikować. Przy tym prawidłowości powyższego stanowiska nie mogło podważyć powołane w skardze uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] kwietnia 2010 r. Analiza treści uzasadnienia wskazanego orzeczenia prowadzi do wniosku, że zapadło ono w odmiennym stanie faktycznym i prawnym niż w niniejszej sprawie, gdzie nieczytelny podpis pod pełnomocnictwem złożyła osoba reprezentująca spółkę prawa handlowego, a w sprawie brak było danych o określonej z imienia i nazwiska osobie, która pełnomocnictwo podpisała oraz o zasadach reprezentacji tej spółki.

Sąd nie podzielił również zarzutu nieprawidłowego ustalenia, że obecnie następcą prawnym byłych właścicieli nieruchomości jest J. M. na podstawie umowy sprzedaży z [...] stycznia 2015 r. (akt notarialny rep. [...]) oraz umowy sprzedaży z [...] marca 2016 r. (akt notarialny rep. A nr [...]). Analiza akt administracyjnych potwierdza, że znajdują się w nich wyciągi z powyższych umów zawartych w formie aktu notarialnego. Podnieść trzeba, że obowiązujące przepisy prawa dopuszczają sporządzanie wypisów oraz wyciągów z umów zawartych przed notariuszem, a nieujawnienie w treści takiego wyciągu ceny nabycia nie ma żadnego wpływu na ważność zawartych umów. W postępowaniu administracyjnym organy nie są uprawnione do badania czy zawarta umowa była umową ważną w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Unieważnienie aktu notarialnego jak też kwestie związane z ewentualnymi wadami oświadczeń woli należą bowiem do drogi cywilnoprawnej.

W świetle zebranego materiału dowodowego za chybiony Sąd uznał również zarzut niewzięcia przez organ pod uwagę, że stroną przedmiotowego postępowania nadzorczego powinna być, obok J. M., także jego żona. Analiza treści znajdujących się w aktach sprawy umów z [...] stycznia 2015 r. oraz [...] marca 2016 r. powyższego stanowiska nie potwierdza. Z zapisów wskazanych umów wynika bowiem, że J. M. nabył prawa w ramach zlecenia powierniczego za środki przyznane mu na podstawie umowy zlecenia przez zleceniodawców (str. 19 aktu notarialnego z [...] stycznia 2015 r. oraz 23 aktu notarialnego z [...] marca 2016 r.), a więc działając jako powiernik.

Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd doszedł do przekonania, że nie dają one podstaw do postawienia organowi nadzoru zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa, samo postępowanie nadzorcze zostało przeprowadzone wnikliwie i zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. (w tym także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć sporządzono zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).