Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2452/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 23 ust 2 i 3, art 23a, ar 27, art 27a ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1991 nr 32 poz 131
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.
article: art 7,106 ust 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 26
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku w sprawie wydania pozwolenia dla zadania inwestycyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Minister Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ"), działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 23 ustęp 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm., zwanej dalej "ustawą o obszarach morskich RP"), zaopiniował negatywnie wniosek G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "skarżący", "inwestor") w sprawie wydania pozwolenia dla zadania inwestycyjnego pod nazwą: "B. [...], zlokalizowanej na [...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej – [...]".

W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wystąpił z trybie art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich RP o wydanie opinii w sprawie wydania pozwolenia dla w/w zadania inwestycyjnego. W związku z tym dokumentacja inwestycji została zaopiniowana przez Dowództwo Marynarki Wojennej i Dowództwo Sił Powietrznych. Na podstawie tych opinii Minister stwierdził, że przedmiotowa Morska Farma Wiatrowa (zwana dalej "MFW") koliduje z systemem torów wodnych, poligonów i kotwicowisk Marynarki Wojennej. Ponadto planowana inwestycja w znacznej części znajduje się na obszarze niezbędnym dla realizacji zadań przez Marynarkę Wojenną, tj. poniżej linii łączącej punkty o wskazanych przez organ współrzędnych. W ocenie organu, przedmiotowe usytuowanie MFW uniemożliwi prowadzenie działań Marynarki Wojennej, mających na celu zapewnienie obronności państwa. Usytuowanie tak dużej liczby elektrowni wiatrowych uniemożliwi bezpieczną realizację zadań, a także prowadzenie akcji ratowniczej przez śmigłowce Marynarki Wojennej. Organ wskazał również, że w dokumentacji przedłożonej przez inwestora do opinii brak jest ekspertyz w zakresie oddziaływania MFW na środki łączności i obserwacji technicznej Marynarki Wojennej oraz inne urządzenia elektroniczne, znajdujące się na pokładzie statków powietrznych lotnictwa Sił Zbrojnych i okrętów Marynarki Wojennej, wykonujących zadania w pobliżu granicy planowanej inwestycji. Nie przedstawiono również, zdaniem organu, planowanej trasy położenia kabla energetycznego, co stwarza możliwość kolizji z poligonami oraz kotwicowiskami Marynarki Wojennej.

Nie akceptując powyższego postanowienia, inwestor złożył wniosek z dnia [...] kwietnia 2012 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, żądając uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i pozytywnego zaopiniowania przedmiotowego zadania inwestycyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:

- brak wskazania merytorycznej podstawy negatywnej opinii Ministra, uznając przepisy art. 106 ust. 5 k.p.a. i art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich RP za podstawę jedynie formalnoprawną, czym naruszono art. 124 § 1 i § 2 k.p.a.,

- wydanie rozstrzygnięcia na podstawie hipotetycznych założeń oraz dyskredytację proekologicznej inwestycji, powołując się na bliżej niesprecyzowaną niemożność realizacji działań Marynarki Wojennej, czym naruszono art. 8 k.p.a. (zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa),

- zdecydowane wykluczenie przez Ministra możliwości uzyskania pozytywnej opinii z uwagi na kolizję lokalizacji [...] z poligonami, kotwicowiskami i torami wodnymi w sytuacji, gdy inwestor zakłada możliwość modyfikacji granic obszaru wnioskowanego celem wyeliminowania tej potencjalnej kolizji,

- niejasne i ogólnikowe uzasadnienie postanowienia w części przedstawionych przez organ współrzędnych, czym naruszono art. 6 k.p.a.,

- bardzo ogólne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w tym zakresie, że usytuowanie MFW uniemożliwi prowadzenie działań Marynarki Wojennej, mających na celu zapewnienie obronności państwa, mogące stanowić podstawę odmowy uwzględnienia każdego wniosku w każdej sytuacji,

- czysto aprioryczny zarzut organu o niemożliwości prowadzenia akcji ratowniczej przez śmigłowce Marynarki Wojennej, bez odniesienia się do jakiegokolwiek konkretnego przypadku,

- przedwczesność uwag organu co do braku przedstawienia określonych ekspertyz w zakresie oddziaływania na środki łączności i obserwacji technicznej Marynarki Wojennej oraz co do braku wskazania trasy kabla morskiego, które są niezbędne dopiero na etapie zaopiniowania konkretnego wniosku o pozwolenie na budowę,

- naruszenie art. 8 k.p.a. przez wskazanie tych samych argumentów dotyczących wykonania ekspertyz, ale na późniejszym etapie inwestycyjnym, stanowiących element pozytywnej opinii dla analogicznego zadania inwestycyjnego [...].

W konkluzji inwestor podniósł, że zaskarżone postanowienie oparte jest na teoretycznych zagrożeniach, a negatywna opinia przedwczesna. Piętrzenie możliwych zagrożeń w żaden sposób nie rozstrzyga o wpływie inwestycji na sprawy obronności tym bardziej, że ilość potencjalnych niebezpieczeństw związanych z interesami morskimi polskich sił zbrojnych jest praktycznie nieograniczona. Zaskarżona opinia powinna zawierać rekomendacje dotyczące dalszych zachowań, wskazywać niezbędne działania, czy też obszary wymagające weryfikacji, co byłoby cenną wskazówką i punktem odniesienia przy podjęciu konkretnych kroków projektowych i inwestycyjnych.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Obrony Narodowej, na skutek wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 104 § 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich RP, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że ponowne rozpoznanie sprawy nie zmieniło oceny zagrożeń planowanej inwestycji dla obronności i bezpieczeństwa państwa; w skarżonym postanowieniu nie przekroczono granic uznaniowości, a organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ podniósł, że jego zadaniem było zaopiniowanie konkretnego wniosku uwzględniającego rodzaj przedsięwzięcia, jego lokalizację i parametry techniczne. Nie jest zaś rolą organu wspólne z inwestorem dopracowywanie lokalizacji inwestycji, bowiem tryb uzyskiwania pozwolenia z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich RP wymaga współdziałania wielu organów, z których wszystkie opiniują jeden wniosek inwestora.

Zdaniem Ministra, organ w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. wskazał konkretny obszar, który musi być wyłączony spod lokalizacji inwestycji dla potrzeb prowadzenia działań przez Marynarkę Wojenną, co wskazuje jednocześnie obszar, dla którego mogłoby być wydane postanowienie pozytywne. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że planowana lokalizacja [...] będzie kolidować z realizacją procesu szkolenia Marynarki Wojennej w tym rejonie, którego jednym z elementów jest szkolenie w zakresie przeprowadzania akcji ratowniczych przez śmigłowce Marynarki Wojennej. Ta kolizja wynika z bezpośredniego sąsiedztwa przedmiotowego obszaru z terenem poligonu morskiego [...] oraz strefy czasowo wydzielonej w formie strefy niebezpiecznej EP D56. Zadania Sił Zbrojnych RP, określone ustawowo w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm., zwanej "ustawą o powszechnym obowiązku obrony RP"), realizowane są w szczególności poprzez odbywanie ćwiczeń i szkoleń wojskowych (zarówno przez Siły Zbrojne RP, jak i armie innych państw), których specyfika wymaga dokonania odpowiednich zabezpieczeń terenu, ludzi i sprzętu celem ochrony zdrowia i życia, a także zachowania bezpieczeństwa informacji niejawnych. Poziomy tych zabezpieczeń są różne i dlatego w przypadku zadania inwestycyjnego MFW G3, położonego w zupełnie nieporównywalnym akwenie Morza Bałtyckiego, wydano pozytywne postanowienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Jednocześnie organ, powołując się na art. 23 ust. 5 ustawy o obszarach morskich RP, podniósł, że ma prawo wskazać inwestorowi szczegółowe wymagania w zakresie uchylenia zagrożeń, jakie niesie MFW G2 dla obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa lotów statków powietrznych.

W konkluzji organ wskazał, iż powodem przedmiotowego negatywnego stanowiska jest przewidziana przez inwestora kolizyjna lokalizacja [...], która zagraża obronności i bezpieczeństwu państwa.

Skargę na powyższą decyzję (nazwaną w skardze postanowieniem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz umorzenie postępowania o wydanie opinii z uwagi na jego wydanie po upływie terminu 90 dni, przewidzianego przez ustawę o obszarach morskich RP, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia ze względu na jego wadliwość prawną. Skarżący w skardze zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania przez błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie art. 107 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a., art. 124 k.p.a., wadliwe uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia,

- ogólnych zasad postępowania administracyjnego z art. 6-9 k.p.a. i art. 11 k.p.a.,

- przepisów prawa materialnego, tj art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich RP przez niewskazanie podstaw prawnych wydanego postanowienia oraz niewykazanie zagrożeń, jakie niesie planowana inwestycja.

Rozwijając zarzuty skargi skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie nie zawiera szczegółowego odniesienia do wadliwego uzasadnienia postanowienia I-instancyjnego, a jedynie zwalcza zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ponadto analiza sprawy dokonana ponownie przez Ministra jest ogólnikowa, hipotetyczna i nieadekwatna do sytuacji. W ocenie skarżącego, podstawą wydania negatywnej opinii jest sam fakt zlokalizowania farmy. Cel, opisany w ustawie o powszechnym obowiązku obrony, nie został w żaden sposób sprecyzowany, czy i w jakim zakresie kwestionowana inwestycja niweczy cele postawione przed Ministrem i Wojskiem Polskim. Zaskarżone postanowienie jest niejednoznaczne i niepewne, bowiem nie wiadomo, czy postanowienie organu I instancji wskazuje obszar, który "a contrario" należy uznać za "dopuszczalny do pozytywnego zaopiniowania", czy też inwestor ma się posługiwać postanowieniem organu II instancji jako pozytywnym w części niekolizyjnej z terenami w nim opisanymi. Organ administracji nie ma kompetencji do wydania negatywnej opinii w sytuacji, gdy przewidywany stan faktyczny jeszcze nie istnieje. Planowana inwestycja nie leży na obszarze poligonu P-28, tylko w jego pobliżu, a organ w tym zakresie ogólnikowo uzasadnił decyzję, nie wskazując żadnej normy prawnej, w oparciu o którą zdiagnozował zagrożenia dla celów obronności.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji (powinna być forma postanowienia), Sąd nie stwierdził, by to rozstrzygnięcie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich RP, pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej jest wydawane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej po zaopiniowaniu przez ministrów właściwych do spraw: gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Odmawia się wydania pozwolenia, jeśli jego wydanie pociągnęłoby za sobą zagrożenie m.in. dla obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 23 ust. 3 punkt 3 w/w ustawy). Zajęcie stanowiska przez organ opiniujący następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 106 ust. 5 k.p.a. w związku z art. 104 ust. 1 k.p.a.).

Tak więc rozstrzygnięcie podjęte przez Ministra na skutek wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno mieć formę procesową postanowienia, a nie decyzji, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2011 r., II OSK 1960/10, Lex nr 1134714). Jednak to uchybienie procesowe pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, miał tego świadomość, wnosząc w skardze o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a nie decyzji.

W postępowaniu uzgodnieniowym obowiązują zasady wynikające z art. 7 k.p.a., a więc dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Z dokumentów zebranych w sprawie wynika, że Minister dwukrotnie zwracał się o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę i eksploatację [...] do Dowódcy Marynarki Wojennej (pisma z dnia: [...] stycznia 2012 r. i [...]maja 2012 r.), Dowódcy Sił Powietrznych (pisma z dnia: [...] lutego 2012 r. i [...] maja 2012 r.) oraz w postępowaniu odwoławczym dodatkowo do Służby Kontrwywiadu Wojskowego (pismo z dnia [...] maja 2012 r.). Zarówno Dowódca Marynarki Wojennej, jak i Dyrektor Służby Kontrwywiadu Wojskowego ocenili, że możliwe jest uzyskanie zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia pod warunkiem przesunięcia lokalizacji przedmiotowej farmy. Dowódca Sił Powietrznych nie zgłosił zastrzeżeń do lokalizacji inwestycji. Te stanowiska zostały uwzględnione przez Ministra, który opiniował przedłożony mu wniosek inwestora pod względem ustalenia, czy wydanie pozwolenia na zamierzoną inwestycję pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia) podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie jest nią art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich RP (podstawa materialnoprawna) oraz art. 106 ust. 5 k.p.a. (podstawa formalnoprawna). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z typowym współdziałaniem organów administracyjnych przy załatwianiu indywidualnej sprawy administracyjnej, które wynika z obowiązku nałożonego na te organy przez przepisy prawa materialnego. W tym wypadku takim przepisem jest wspomniany art. 23 ust 2, który jest podstawą do wydania przez Ministra opinii w zakresie posiadanej kompetencji rzeczowej, tj. na temat zagrożeń, jakie niesie ze sobą przedmiotowa inwestycja dla obronności i bezpieczeństwa państwa.

Bezpieczeństwo i obronność państwa to wartości nadrzędne, chronione w art. 26 Konstytucji RP, które muszą być rozważane nawet w przypadku zagrożenia hipotetycznego, a nie tylko realnego i konkretnego. Ze względu na ich ochronę dopuszczalne jest ograniczanie praw podmiotów, w tym i swoboda gospodarcza, nawet z powołaniem się w niektórych przypadkach na tajemnicę państwową.

W przedmiotowej sprawie Minister przekonywująco uzasadnił przyczynę negatywnej opinii, szczególnie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, powołując się na obowiązki Sił Zbrojnych, w skład których wchodzi Marynarka Wojenna, w realizacji zadań, wynikających z ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP (art. 3 ust. 1 i ust. 3 punkt 3 tej ustawy). Zadania te realizowane są m.in. przez odbywanie ćwiczeń i szkoleń wojskowych (obejmujących również akcje ratownicze przez śmigłowce Marynarki Wojennej), których specyfika wymaga dokonania odpowiednich zabezpieczeń terenu, ludzi i sprzętu, a także zachowania bezpieczeństwa informacji niejawnych. W tym zakresie, opiniując przedmiotową lokalizację MFW G2, organ wskazał konkretny obszar (oznaczony konkretnymi współrzędnymi), który musi być bezwzględnie wyłączony spod lokalizacji inwestycji dla potrzeb prowadzenia działań przez Marynarkę Wojenną. Planowana lokalizacja [...], zdaniem organu, będzie kolidować z realizacją procesu szkolenia w tym rejonie z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo tego obszaru z terenem poligonu morskiego P-28 i strefą czasowo wydzieloną w formie strefy niebezpiecznej EPD 56.

Zdaniem Sądu taka argumentacja jest wystarczająca do wydania negatywnej opinii przez organ współdziałający dla przedmiotowego zadania inwestycyjnego, postanowienie w tym zakresie jest prawidłowo uzasadnione i oparte na właściwie wskazanej tam podstawie materialnoprawnej. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego, odnoszącymi się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia), mającymi świadczyć o naruszeniu art. 107 w związku z art. 104, art. 124 k.p.a. oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6-9 i art. 11 k.p.a. Minister, rozpoznając sprawę w ramach uprawnień organu odwoławczego, nie tylko odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale i zaktualizował opinie podległych sobie dowódców i na tej podstawie doszedł do przekonania, że pierwsza negatywna opinia organu jest zasadna. Ponowne rozpoznanie sprawy nie zmieniło oceny zagrożeń planowanej inwestycji dla obronności i bezpieczeństwa państwa.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że już z samego pojęcia "zagrożenie" obronności i bezpieczeństwa państwa wynika, że jest to zjawisko ocenne, hipotetyczne, które jednak powoduje realną utratę poczucia bezpieczeństwa, co organ wykazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Z uzasadnienia obu rozstrzygnięć Ministra wynika również, że są to zagrożenia stricte związane z usytuowaniem [...] o proponowanej szerokości i długości geograficznej oraz jej wysokością i parametrami technicznymi. Organ tym samym nie wykluczył pozytywnego rozstrzygnięcia w sytuacji przedstawienia przez skarżącego innej lokalizacji dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (por. str. 5 akapit 1 zdanie 2 orzeczenia II-instancyjnego). Zgodzić się w tym miejscu należy z organem, że w sytuacji negatywnej opinii nie musiał wskazywać inwestorowi, w jaki sposób powinien on zweryfikować przedłożony do uzgodnienia wniosek, bowiem organ współdziałający nie ma prawa ingerować w treść opiniowanego wniosku i zmieniać jego ustaleń (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2009 r., II SA/Bd 770/08, Lex nr 487279). Ponadto opiniowanie przedmiotowego wniosku odbywało się w ramach współdziałania kilku organów, które w zakresie swojej właściwości miały ustosunkować się do treści tego samego, skonkretyzowanego wniosku.

Nie jest również zasadny zarzut skargi, że Minister naruszył art. 23 ust. 4 omawianej ustawy, zgodnie z którym wystąpienie zagrożeń obronności i bezpieczeństwa państwa, skutkujących odmową wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskiej strefie ekonomicznej, ustala się na podstawie przepisów odrębnych, których Minister, zdaniem skarżącego, nie wskazał. Zdaniem Sądu, adresatem określonej w art. 23 ust. 4 w/w ustawy normy prawnej jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, który odmawia wydania pozwolenia (art. 23 ust. 3 omawianej ustawy), a nie Minister Obrony Narodowej, jako organ współdziałający. Natomiast organ w przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazywano, powołał materialnoprawną podstawę swojej opinii.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, podstawą negatywnej opinii nie jest sam fakt zlokalizowania MFW, bowiem zaprzeczeniem tej tezy jest wydanie pozytywnego postanowienia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. dla zadania inwestycyjnego [...], którego lokalizacja nie stanowiła, w ocenie Ministra, zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa.

Niezależnie od powyższego należy przyznać rację skarżącemu, że na tym etapie postępowania brak konieczności składania ekspertyz minimalizujących negatywne oddziaływanie inwestycji, bowiem art. 27 "a" ust. 1 punkt 5 ustawy o obszarach morskich RP wymaga dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23 "a" w/cyt. ustawy jedynie opisu środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Tak samo odrębnego uzgodnienia w trybie art. 27 ustawy o obszarach morskich RP wymaga układanie i utrzymywanie podmorskich kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej. Stwierdzone przez Sąd uchybienia nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, dlatego mając na uwadze powyższe wywody Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.