Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 598/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 marca 2022 r. nr 1801-IGC.48.7.2020 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 28 marca 2022 r. nr 1801-IGC.48.7.2020, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno – Skarbowego w Przemyślu (dalej: "Naczelnik" lub "organ I instancji") z dnia 8 stycznia 2020 r. nr 408000-COC2.48.298.2019.6.AD w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z dnia 8 stycznia 2020 r. nr 408000-COC2.48.298.2019.6.AD Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno – Skarbowego w Przemyślu nałożył na BC (dalej: "Skarżącą") karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za nieprzedstawienie środka transportu o numerach rejestracyjnych [...] wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] w celu przeprowadzenia kontroli.

Organ I instancji podał, że 29 marca 2019 r. JZ, działający imieniem przewoźnika – BC przesłał do rejestru zgłoszenie i otrzymał numer referencyjny [...]. Naczelnik uznał, że przewóz deklarowanych towarów związany jest ze zwiększonym ryzykiem i wezwał przewoźnika do przedstawienia środka transportu do kontroli w miejscowości B. w dacie zakończenia przewozu towaru, wskazując jednocześnie dokładną lokalizację GPS miejsca planowanej kontroli. Skarżąca dokonująca przewozu towaru z B. do B. nie wykonała powyższego obowiązku, a zatem naruszyła art. 12a ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1857 z późn. zm.) – dalej: "ustawa SENT". To zaś, stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, obligowało do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Jednocześnie organ I instancji podkreślił, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji argumentując, że jako przewoźnik nie otrzymała wezwania do przedstawienia pojazdu do kontroli. Podniosła, że nie dokonała osobiście zgłoszenia SENT. Osoba, która dokonała zgłoszenia – JZ nie przedstawiła Skarżącej nadanego numeru SENT i nie nawiązała ze Skarżącą kontaktu. Wobec powyższego, skoro nie doręczono Skarżącej wezwania, to brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Nawet, wobec przyjęcia, że Skarżąca uchybiła obowiązkowi przedstawienia pojazdów do kontroli, to z uwagi na wskazane wyżej okoliczności organ winien odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT.

Decyzją z dnia 28 marca 2022 r. nr 1801-IGC.48.7.2020 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno – Skarbowego w Przemyślu.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji wydał decyzję po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami procesowymi. Nałożenie kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie było słuszne, gdyż wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżąca jako przewoźnik nie przedstawiła do kontroli pojazdu, którym wykonywała przewóz towarów objętych zgłoszeniem SENT. Zdaniem DIAS Skarżąca dochowując należytej staranności powinna podjąć działania w celu uzyskania numeru SENT zgłoszenia, a opisane działanie Skarżącej w tym zakresie nie mogło stanowić okoliczności wyłączających odpowiedzialność na zasadach art. 22 ust. 3 ustawy SENT.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, BC wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 12a ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt. 3 ustawy SENT poprzez zastosowanie powyższych przepisów w sytuacji, w której nie zostały spełnione przesłanki ww. norm – przewoźnik nie otrzymał wezwania do przedstawienia środka transportu przesłanego wraz z numerem referencyjnym;

2. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.) – dalej: "O.p.", poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wywodzenia na podstawie zebranego materiału dowodowego o podleganiu kontrolowanego uregulowaniu wynikającemu z art. 22 ust. 1 pkt. 3, art. 26 ust. 1 pkt. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5, ustawy o SENT;

3. art. 233 § 2 w zw. z art. 127 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a co najmniej w znacznej części, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania;

4. art. 233 § 1 pkt. 2 a w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i nieumorzenie postępowania, pomimo, że wobec tej samej strony w identycznym stanie faktycznym została wydana decyzja umarzająca postępowanie z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, która została przedłożona do akt postępowania przed organem odwoławczym;

5. art. 22 ust. 1 pkt. 3, art. 26 ust. 1 pkt. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT poprzez wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi mimo istnienia przesłanek do odstąpienia z urzędu od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na występowanie ważnego interesu przewoźnika;

6. art. 8 i art. 31 § 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności oraz dogmatyczną i formalistyczną interpretację przepisów art. 12a ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy SENT, z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej.

7. art. 2 Konstytucji RP, z której jest wywodzona jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario;

8. art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika;

9. zasady proporcjonalności poprzez nałożenie sankcji z brakiem poszanowania w tym zakresie zarówno prawa krajowego, jak i prawa Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd też odstąpił od przytoczenia przepisów prawa materialnego i procesowego, gdyż te zostały in exteso przywołano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Stan faktyczny sprawy, będący rezultatem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organy obydwu instancji i przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd w składzie orzekającym poczytuje za własne ustalenia i stwierdza, że jest wystarczający do orzekania w niniejszej sprawie.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że w dniu 29 marca 2019 r. z konta użytkownika JZ dokonano zgłoszenia do systemu monitorowania przewozu towarów klasyfikowanych do pozycji CN 2710 o nazwie [...] w ilości 17 910l. Zgłoszeniu przypisano automatycznie wygenerowany numer referencyjny [...]. Zgodnie ze zgłoszonymi danymi podmiotem wysyłającym była firma J, a podmiotem odbierającym firma L. Transport realizował przewoźnik pod nazwą BC, zespołem pojazdów składających się z pojazdu samochodowego o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]. Do zgłoszenia SENT przypisano też GPS nr [...], przekazujący dane geolokalizacyjne środka transportu do systemu SENT GEO. Jako miejsce wjazdu na terytorium Polski podano B. – K., a miejsce wyjazdu z terytorium Polski – V. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno – Skarbowego w Przemyślu wezwał do przedstawienia przez przewoźnika środka transportu wraz z towarem do miejscowości B., GPS: [....] w celu przeprowadzenia kontroli we wskazanym miejscu Przewoźnik jednak nie stawił się do kontroli.

W dniu 5 grudnia 2019 r. do organu I instancji wpłynął e-mail od firmy Z, której pracownikiem był JZ, zawierający odpowiedź na pytanie tego organu z dnia 19 listopada 2019 r. Z pisma tego wynika, że klientem jest firma L, a z uwagi na problemy z wypełnieniem zgłoszenia związane z kodami klasyfikacyjnymi towarów, firma poprosiła swojego klienta o wypełnienie zgłoszenia w jej imieniu, który to zgłoszenie wypełnił przy użyciu konta użytkownika firmy Z i przesłał nr SENT do tej firmy, a następnie Z przesłała do przewoźnika.

W toku postępowania odwoławczego również organ II instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i ustalił, że przewoźnik wykonywał już wcześniej transport na rzecz firmy J, która w nazwie ma określenie "dystrybutor olejów silnikowych i smarów. Wobec zakwestionowania przez Skarżącą obowiązku zgłoszenia SENT, pozyskano od odbiorcy przesyłki firmy L. dokument sprzedaży – fakturę nr [...] przypisaną do dokumentu przewozowego [...], w którym wyszczególniono towary od poz. 1 do poz. 18 – oleje silnikowe klasyfikowane do pozycji CN 2710, o objętości 17 910 l i wadze brutto 16 435,56 kg. Czyli towary podlegające systemowi monitorowania drogowego na podstawie art. 3 ust. 2 pky 1 lit. c) ustawy SENT. Ustalono, że zgłoszeniu do systemu monitorowania podlegały towary o kodzie CN 2710, o łącznej objętości 5 047 litrów. Organ podał, że wykonany przewóz podlegał obowiązkowi zgłoszenia przewozu towarów do systemu monitorowania. W stosunku do tej wielkości towarów nie działały wyłączenia z art. 3 ust. 4 pkt 2 lit. b) ustawy o SENT oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 września 2018 r. w sprawie wyłączenia niektórych obowiązków w zakresie zgłoszeń towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisami z obowiązku zgłoszenia do rejestru wyłączeniu podlegają towary objęte dyspozycją CN 2710 19 81, przewożone w opakowaniach jednostkowych, których masa brutto nie przekracza 20 kg lub objętość nie przekracza 20 litrów.

Odpowiedzialność przesłania do rejestru prawidłowych danych dotyczących towaru będącego przedmiotem ww. przewozu w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości i masy brutto spoczywały na przewoźniku, a przewóz był wykonywany przez Skarżącą. Przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu ma obowiązek ustalić, które towary podlegają monitorowaniu i przesłać taką informację do rejestru SENT. Zasadnie organy orzekające przyjęły, że zgłoszenie towaru objętego monitorowaniem było obowiązkowe i zostało dokonane przez przedstawiciela działającego na rzecz Skarżącej, której firma wykonywała przewóz.

Skarżąca nie podważyła, że w stanie faktycznym sprawy nie działała jako przewoźnik, co prawidłowo oceniły organy (szczegółowe uzasadnienie w decyzji II instancji str. 14 i 15) wobec tego nie ma wątpliwości co do adresata nałożonej kary.

Sąd za niezasadny uznał też zarzut naruszenia art. 12 a ust. 2 ustawy SENT, gdyż nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Z art. 12a ust. 1 ustawy o SENT expressis verbis wynika, że wezwanie jest "przesłane wraz z numerem referencyjnym". Zatem osoba dokonująca zgłoszenia w imieniu przewoźnika musi być uprawniona do odebrania numeru referencyjnego, a jeśli wraz z tym numerem przesyłane jest wezwanie, to również i do odebrania tego wezwania. Twierdzenie, że uprawnienie do dokonania zgłoszenia nie jest równoznaczne z uprawnieniem do odebrania wezwania oznaczałoby również, że nie jest także jednoznaczne z uprawnieniem do otrzymania numeru referencyjnego zgłoszenia. Wynik takiego rozumowania nie wpisuje się w zasady doświadczenia życiowego oraz podważa konstrukcję zgłoszenia SENT. W ocenie Sądu - wobec treści art. 12a ust. 1 i konstrukcji formularza zgłoszenia - nie ma potrzeby poszukiwania odrębnych podstaw prawnych do legitymizowania osoby dokonującej zgłoszenia także do odebrania wezwania do kontroli. Automatyczność procesu rejestracji zgłoszenia, nadawania numeru referencyjnego i informowania o tym numerze wraz z wezwaniem, verba legis przesądza o tym, że pracownik uprawniony do zgłoszenia jest uprawniony do odebrania numeru referencyjnego i wezwania. Wąskie pojmowanie upoważnienia do zgłoszenia (literalnie jako wyłącznie "upoważnienie do złożenia niniejszego zgłoszenia w imieniu i na rzecz podmiotu zobowiązanego" - vide treść pozycji 12 zgłoszenia) oznaczałoby nie tylko wykluczenie otrzymania wezwania ale i wykluczenie uprawnienia do odebrania numeru referencyjnego. Ten zaś, jak wyżej wskazano, jest przesyłany razem z wezwaniem. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o SENT, przesłanie, uzupełnienie i aktualizacja zgłoszenia przez przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika pociągają za sobą skutki dla reprezentowanego. Nie sposób przyjąć, że takich skutków nie wywołuje działanie osoby dokonującej zgłoszenia, w wyniku którego - co nie jest kwestionowane - otrzymała ona numer referencyjny zgłoszenia i przekazała go przewoźnikowi, co umożliwiło zrealizowanie przewozu zgodnie z przepisami ustawy o SENT w zakresie obowiązku dokonania zgłoszenia. Dalej wskazać trzeba, że skoro nie wymaga się otrzymania potwierdzenia numeru referencyjnego zgłoszenia, a wezwanie jest przesyłane wraz z tym numerem, to i nie jest niezbędne potwierdzenie otrzymania wezwania i wykonywanie odrębnych czynności wskazujących na świadomość przewoźnika co do otrzymania wezwania. Podobnie jak bezprzedmiotowe jest wskazanie na regulację art. 12a ust. 2 ustawy o SENT, zgodnie z którą odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Sąd zauważa, że taki przepis jest niezbędny, bowiem otrzymanie wezwania przez podmiot wysyłający i odbierający nie jest równoznaczne z otrzymaniem go przez przewoźnika (dlatego też podmioty te podlegają odrębnej karze - art. 21 ust. 2a ustawy o SENT), w odróżnieniu od sytuacji dokonywania zgłoszenia i otrzymywania numeru referencyjnego zgłoszenia (wraz z wezwaniem do kontroli) przez przewoźnika lub osoby działającej przy tej czynności w jego imieniu (vide: wyrok WSA w Białymstoku z 20.10.2020 r. sygn. akt II SA/Bk 558/20).

Za nietrafny i przeciw skuteczny Sąd uznał zarzut skargi w zakresie bierności organu II instancji w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż według oświadczenia Skarżącej własnym staraniem uzyskała od firmy A, jako zlecająca transport otrzymała numer SENT, ale nie przekazała tego numeru Skarżącej. Zarzut ten nie został poparty dowodem, na istnienie którego powołuje się Skarżąca. Natomiast okoliczności zgłoszenia i nadania numeru SENT zostały wyjaśnione na etapie postępowania przed organem I instancji. Z materiału dowodowego wynika, że Skarżącej została przekazana informacja o zarejestrowaniu przesyłki w systemie SENT. Skutkiem zarejestrowania przesyłki w systemie SENT było przekazywanie danych geolokalizacyjnych z całej trasy przejazdu do systemu SENT.

Słusznie stwierdził organ, że przewoźnik nieskutecznie broni się przed odpowiedzialnością twierdzeniem, że zgłoszenia do rejestru SENT dokonano bez jego wiedzy, wobec czego nie miał świadomości wezwania do kontroli.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości spełnienie przesłanek do nałożenia kary pieniężnej na Skarżącą w związku z naruszeniem obowiązków przewoźnika na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT w kwocie 20 000zł.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze nie doszło też do naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, który stanowi, że W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji bardzo szczegółowo ustalił i przedstawił w uzasadnieniu brak spełnienia przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary tak z powodu ważnego interesu przewoźnika jak i interesu publicznego.

Analiza treści ww. przepisów uzasadnia wniosek, że ustawodawca posłużył się instytucją opartą na tzw. uznaniu administracyjnym. Przepis ten zawiera odesłanie do pojęć niedookreślonych - "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jako materialnoprawnych przesłanek będących podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z wyżej powołanych dwóch dyrektyw wyboru ("ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego"), przy czym w każdej sprawie zawsze powinny zostać rozważone przez organ obie przesłanki. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do ww. pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (por. wyroki NSA z 8.12.2020 r., sygn. akt II GSK 1052/20, II GSK 885/20; z 12.03.2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19).

Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W orzecznictwie prezentowane jest jednolite stanowisko, że jedynie nadzwyczajne, losowe sytuacje, taki jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 O.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp.

Natomiast interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. np. wyroki NSA z 28.08. 2019 r., sygn. akt II GSK 360/1, z 13.02.2020 r., sygn. akt II GSK 1498/19).

Zaznaczenia wymaga, że ustawodawca w art. 22 ust. 3 ustawy SENT użył słowa "ważny", co podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes wysyłającego odbiorcy lub przewoźnika. W ocenie Sądu zwrot "ważny interes przewoźnika" nie dotyczy tylko nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika. Bez wątpienia nie każde trudności finansowe przewoźnika mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lecz tylko takie, które wiązałyby się z zagrożeniem dla jego interesu, bytu firmy. Poza tym nie należy tracić z pola widzenia, że możliwość odstąpienia od wymierzenia kary jest wyjątkiem od zasad ogólnych i regulacja w tym zakresie powinna być interpretowana ściśle i nie można jej rozciągać na okoliczności podnoszone przez skarżącą w zakresie niesprzyjających warunków w trakcie realizacji zgłoszenia (późna pora, zmęczenie, czas wolny od pracy, nieprzystosowanie urządzenia mobilnego do aplikacji). Przewoźnik jako podmiot profesjonalny w zakresie organizowania i wykonywania przewozów winien tak zorganizować pracę podlegających mu osób, aby tego rodzaju niedogodności nie wpłynęły na sposób wykonywania powierzonych im, istotnych obowiązków.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, organy słusznie oceniły sytuację finansową Skarżącej jako dobrą. Zaznaczyć należy, że Skarżąca w skardze nie podważa powyższej oceny. Ponadto bez wpływu na wynik sprawy jest powoływanie się przez skarżącą na inna sprawę, która została zakończona umorzeniem postępowania.

Przepisy ustawy SENT nie dają żadnych możliwości miarkowania kar, natomiast organy orzekające wykluczyły możliwość odstąpienia od orzeczenia kary dla Skarżącej i nie przekroczyły w tym zakresie granic dla zastosowania uznania administracyjnego, czego dowodem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Wobec stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego, ani prawa materialnego, to skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.