Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1263/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78  par. 3  pkt 3  lit. c, art. 77  par. 1  pkt 2,  art. 77  par. 1  pkt 6,  art. 78  par. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant L. W., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2007 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia "[...]" maja 2007 r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty oprocentowania w podatku akcyzowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 21 czerwca 2006r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1224/06, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2006r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] listopada 2005r. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatek akcyzowy został zapłacony na podstawie przepisów prawa polskiego, które są sprzeczne z art. 90 TWE, mającym pierwszeństwo przed przepisami polskiej ustawy. Sąd stwierdził, że konsekwencją podjętego w wyroku stanowiska jest możliwość żądania przez A. Z. (dalej zwany "Skarżącym", bądź "stroną") stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit a) ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwana "O.p.").

Skarżący złożył deklarację uproszczoną nabycia wewnatrzwspólnotowego (AKC-U) samochodu osobowego marki Volkswagen Polo 25 maja 2004r., natomiast korekty ww. deklaracji dokonał 11 października 2005r.

Naczelnik Urzędu Celnego w S., mając na względzie powyższy wyrok, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wydał decyzję z [...] listopada 2006r., w której: 1) stwierdził nadpłatę w podatku akcyzowym w wysokości 3.190 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Volkswagen Polo, 2) zarządził zwrot 3.190 zł wraz z oprocentowaniem liczonym od 11 października 2005r. oraz 3) odmówił zwrotu oprocentowania za okres od 25 maja 2004r. do 10 października 2005r.

W uzasadnieniu decyzji organ uznał zapłatę podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości 3.190 zł za nienależną, co stanowiło nadpłatę, zgodnie z art. 72 § 1 O.p. Zarządzono również zwrot oprocentowania od 11 października 2005r. tj. od dnia złożenia przez Skarżącego korekty deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zdaniem organu oprocentowanie przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zaznaniem (deklaracja), jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6 O.p. Organ wyjaśnił też, że oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje, między innymi do dnia zwrotu nadpłaty (art. 78 § 4 pkt 1 i pkt 3 a) O.p.).

Strona w odwołaniu z [...] listopada 2006r. wniosła o uchylenie ww. decyzji w części dotyczącej zwrotu oprocentowania liczonego od 11 października 2005r. oraz zwróciła się o zwrot odsetek liczonych od dnia zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, tj. od 5 czerwca 2004r. do 10 października 2005r. W uzasadnieniu podniosła, że organy ponoszą odpowiedzialność za naruszenie prawa wspólnotowego - art. 90 ust. 1 Traktatu Rzymskiego z 25 marca 1957r., przez błędną wykładnię oraz naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 73 § 2 pkt 2 O.p. Zdaniem strony naruszenie prawa nastąpiło w dniu po faktycznym przekazaniu podatku akcyzowego na konto Izby Celnej w W., tj. 5 czerwca 2004r.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] lutego 2007r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i § 3, art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) O.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przywołał treść art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 O.p. Stwierdził, że do powstania nadpłaty doszło w wyniku stwierdzenia jej w następstwie postępowania zainicjowanego przez podatnika. Tym samym oprocentowanie tej nadpłaty przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jedynie wówczas, gdy decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana przez organ podatkowy w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (chyba, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent), a jeżeli termin ten został zachowany - gdy nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo zarządził zwrot podatku wraz z oprocentowaniem liczonym od 11 października 2005r. tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji. W sprawie brak jest podstaw prawnych do dodatkowego zwrotu odsetek za okres od 5 czerwca 2004r. tj. od wpłaty podatku akcyzowego.

W skardze z [...] czerwca 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła, że uzasadnienie ww. decyzji organu odwoławczego jest szablonowe i nie uwzględnia jej stanowiska. Brakuje w nim przekonywujących argumentów, uzasadniających utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem strony w chwili uiszczenia podatku akcyzowego, tj. 5 czerwca 2004r., pobranie takiego podatku było bezpodstawne. Od 1 maja 2004r. Rzeczpospolita Polska stała się członkiem Unii Europejskiej, a zatem krajowe prawodawstwo powinno być zgodne z unijnym. (art. 90 ust. 1 Traktatu Rzymskiego z 25 marca 1957r.). Bezpodstawnie został zatem pobrany podatek akcyzowy, co przyczyniło się do strat finansowych strony, w związku z brakiem możliwości korzystania z tak znaczącej kwoty pieniężnej. Zwrot oprocentowania winien nastąpić od chwili uiszczenia podatku akcyzowego (5 czerwca 2004r.), a nie od złożenia wniosku.

Zdaniem strony stanowisko organów celnych obu instancji jest krzywdzące i pozostaje w jaskrawej sprzeczności nie tylko z porządkiem prawnym obowiązującym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, między innymi z treścią art. 481 § 1 Kodeksu Cywilnego, ale i ze zdrowym rozsądkiem.

Skarżący w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2007r. podtrzymał zarzuty podniesione w skardze Powołał się również na treść art. 67 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2004r., nr 68, poz. 622).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd, stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje kontrolę sądową zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) na mocy kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skład orzekający nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że na mocy art. 153 P.p.s.a. jest związany ustaleniami dokonanymi przez skład sędziowski zawartymi w wyroku z 21 czerwca 2006r. w sprawie o sygn. III SA/Wa 1224/06, w których to nakazano organom rozważyć kwestie nadpłaty dokonanej przez Skarżącego na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1, art. 75 § 2 lit. a) O.p.

Sąd stwierdza ponadto, że organy administracyjne prawidłowo odmówiły Skarżącemu zwrotu oprocentowania nadpłaty za okres od 25 maja 2004r. (data złożenie deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego) do 10 października 2005r. (data złożenia korekty ww. deklaracji). W myśl bowiem art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) O.p. oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 O.p., tj. od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - podkreślenie Sądu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku akcyzowego wraz z korektą deklaracji AKC-U do organu administracyjnego 11 października 2005r. Tym samym prawidłowe były rozstrzygnięcia organów podatkowych o odmowie stwierdzenia nadpłaty w okresie wyżej wymienionym.

Sąd wyjaśnia, jednocześnie, że zgodnie z art. 78 § 4 O.p. oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje także do dnia zwrotu nadpłaty. Ten przepis został również w sprawie prawidłowo zastosowany, o czym świadczą zarówno sentencje, jak i uzasadnienia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji.

Nietrafny w ocenie Sądu jest ponadto zarzut podniesiony przez Skarżącego w piśmie procesowym z 30 sierpnia 2007r., dotyczący możliwości zastosowanie w sprawie art. 67 ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 622 ze zm., dalej jako "u.p.c."). Sąd wyjaśnia, że ww. przepis został umieszczony w rozdziale IV u.p.c., dotyczącym "długu celnego". Nie dotyczy zatem podatku akcyzowego. Tym samym do zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym przepisu tego nie można stosować wprost. W przepisach ustawy o podatku akcyzowym nie ma też odesłania do stosowania powyższego przepisu w zakresie podnoszonym przez stronę.

Sąd stwierdza również, że organami podatkowymi w zakresie akcyzy, zgodnie z art. 13 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), stosownie do ich właściwości, są Naczelnik Urzędu Celnego i Dyrektor Izby Celnej właściwi, ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym organy celne w zakresie podatku akcyzowego działają jak organy podatkowe - wykonują czynności z zakresu organów podatkowych i w tym zakresie nie stosują przepisów prawa celnego. Podatek akcyzowy nie jest też należnością celną.

Sąd wyraża również przekonanie, że w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne nie doszło do naruszenia zasady opisanej w art. 120 O.p., mimo iż strona ma poczucie krzywdy. Wydając swe rozstrzygnięcia, organy obu instancji działały na podstawie przepisów prawa. Nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, że organy podatkowe ponoszą odpowiedzialność za takie, a nie inne sformułowanie przepisów prawa podatkowego. Organy podatkowe mają bowiem konstytucyjny obowiązek stosować przepisy prawa uchwalone w procesie legislacyjnym, nawet jeśli właściwy Trybunał uzna je w terminie późniejszym za niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, bądź właściwy Sąd odmówi zastosowania przepisów rozporządzenia z uwagi na ich niezgodność z obowiązującą ustawą. Wynika to z zasady praworządności zapisanej w art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 120 O.p. W rozpoznawanej sprawie organy w sposób prawidłowy zastosowały obowiązujące przepisy o nadpłacie.

Skład orzekający podnosi również, że nie jest właściwy do orzekania w zakresie roszczeń cywilnoprawnych, o których mowa w art. 481 § 1 Kodeksu Cywilnego.

Sąd mając na uwadze powyższe uznał za zasadne zastosować dyspozycję art. 151 P.p.s.a. i orzec, jak w sentencji wyroku.