Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1443/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. B. i K. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 29 października 2019 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Zabudowa zagrodowa składająca się z domu mieszkalnego oraz budynku inwestorsko - gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Postanowieniem z [...] listopada 2019 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu Organ I instancji podkreślił, że obszar planowanej inwestycji zlokalizowany jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego gdzie obowiązują zapisy Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. Z [...] r., poz. [...]) oraz w granicach obszaru Natura 2000 [...] przyjętej Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2008 r, na mocy Dyrektywy Rady Europejskiej 92/43/EWG, jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty.

Organ I instancji wykazał, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze występowania wilka, a także w promieniu 2 km od przedmiotowej inwestycji podkowca małego, wydry, kumaka górskiego, trzaski karpackiej i rysia, dla ochrony, dla których między innymi wyznaczono obszar Natura 2000 [...].

Ponadto przedmiotowa inwestycja położona jest w sąsiedztwie korytarzy ekologicznych, które są bardzo cennym elementem [...] oraz służą do migracji zwierząt takich jak rysie czy wilki.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

W toku postępowania odwoławczego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że postanowienie wydane zostało na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu, w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, innych niż parki narodowe i ich otuliny, z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W związku z czym rolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] było wyjaśnienie, czy w kontekście przepisów odnoszących się do ww. obszarów chronionych dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji.

Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na terenach znajdujących się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują zapisy uchwały Nr [...]. Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. z [...] r., poz. [...]) dalej jako "uchwała", oraz w graniach granicach obszaru Natura 2000 [...] przyjętego Decyzją Komisji Europejskiej z 25 stycznia 2008 r, na mocy Dyrektywy Rady Europejskiej 92/43/EWG jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty.

[...] Park Krajobrazowy zlokalizowany jest w południowo - wschodniej części [...]. Utworzony został w 1987 r. na mocy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. Usytuowany jest na terenie dorzeczy trzech rzek: [...],[...] oraz [...]. Jedną z cech fizyczno-geograficznych parku są duże zasoby wód powierzchniowych, które są nierównomiernie rozmieszczone w przestrzeni zmienne w czasie.

Organ określił garunki jakie wchodzą w skład flory i fauny [...] Parku Krajobrazowego.

Wskazał, że na terenie [...] Parku Krajobrazowego, ustawodawca przewidział szereg zakazów. Analiza mapy sytuacyjno wyoskościowej dołączonej do akt sprawy wykazała, że realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowym terenie wiązać się będzie z naruszeniem zakazu z § 3 ust. 1 pkt 3 tj. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Przez zmianę rzeźby terenu powszechnie rozumie się zaburzenie stosunków wysokościowych (zmianę rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic tej rzeźby. Wiąże się ona z istotnymi zmianami ukształtowania danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych ilości mas ziemnych jak np. w przypadku eksploatacji złóż kruszywa. Tym samym do prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu należałoby zaliczyć prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby.Teren objętym wnioskiem jest dość stromy - róźnica między poszczególnymi warstwicami wynosi około 15 metrów. W związku z czym należałoby wykonać niwelację terenu w celu przygotowania go pod inwestycję, a to będzie wiązało się ze zmianą rzędnych terenu. Ustawodawca przewidział, w § 3 ust. 4 odstępstwo od powyższego zakazu tj. zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5 i pkt 6 nie dotyczy wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.),

a). na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planach

zagospodarowania przestrzennego;

b) poprzedzonymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy.

Analiza studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina [...] oraz mapy zagospodarowania dostępnej pod adresem [...] wykazały, że teren objęty wnioskiem zokalizowany jest w strefie ochrony Uzdrowiskowej "[...]", gdzie obowiązuje przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ uznał, iż nie ma możliwości zastosowania powyższego odstępstwa od zakazu, gdyż na terenie objętym wnioskiem nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, oraz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są to tereny przeznaczone pod zabudowę.

Wyjaśnił także iż [...] stanowi ważne miejsce bytowania karpackiej fauny, z typowymi dla karpackiej puszczy dużymi drapieżnikami (rysiem, wilkiem, oraz niedźwiedziem) i dużymi kopytnymi (jeleń, sarna, dzik). Notowano tu występowanie aż 5 gatunków bezkręgowców z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej (nadobnica alpejska, czerwończyk nieparek, krasopani hera, biegacz urozmaicony, poczwarówka zwężona). Potoki zamieszkują typowo górskie gatunki, jak: brzanka, głowacz białopłetwy czy minóg strumieniowy, a także głowacica, która została introdukowana w dorzeczu [...]. Doliny [...] rzek i potoków zasiedla wydra i bóbr, a miejsca podmokłe zamieszkują traszki: grzebieniasta i karpacka oraz kumaki górskie. W wyższych partiach [...] spotkać można niezwykle rzadkie w Polsce gatunki węży: gniewosza plamistego i węża eskulapa. W sąsiedztwie obszaru znajdują się też ważne kolonie rozrodcze i zimowiska nietoperzy, m.in. dawna cerkiew w [...], Szkoła w [...], cerkiew w [...] i kościół w [...]. Obszar [...] stanowi ich żerowisko.

Celem ochrony w obszarze jest przede wszystkim zachowanie właściwego stanu wymienionych powyżej siedlisk przyrodniczych, zarówno leśnych, jak i nieleśnych oraz zachowanie właściwego stanu ochrony występujących tu gatunków zwierząt (zwłaszcza nietoperzy, dużych drapieżników, płazów, bezkręgowców) oraz mchu - bezlista okrywowego.

Wskazano, iż część zbocza opadająca w kierunku wsi [...] uznana została jako korytarz lokalny umożliwiający migrację bytującej na tym obszarze licznej fauny. Dodatkowo teren objęty wnioskiem znajduje się w rejonie korytarza ekologicznego o randze krajowej - Korytarza [...], który to został wskazany w publikacji z 2005 r. pt. "Korytarze w [...]" wydanej prze Instytut Nauk o Środowisku [...] oraz Instytut Ochrony Przyrody jako obszar umożliwiający przemieszczanie się i bytowanie dużym ssakom drapieżnym i kopytnym. Ponadto korytarz ten jest ważnym elementem łączącym pasma Jaworzyna z pasmem [...]. Utrzymanie drożnych korytarzy ekologicznych, nie przerwanych szlaków migracji gwarantuje utrzymanie różnorodności biologicznej.

Ważna funkcją korytarzy migracyjnych jest połączenie ich z poszczególnymi ostojami przyrodniczymi, które pozwalają zapewnić spójność całej krajowej sieci ochrony przyrody. Rozważając kwestie ochrony przyrody musimy mieć na uwadze jej całokształt, a nie tylko kwestie ochrony gatunków prowadzących wędrowny tryb życia. Jedynym sposobem na zachowanie różnorodności biologicznej na szczeblu krajowym jest zagwarantowanie ochrony nie tylko na terenach o wysokich reżimach ochronnych tak jak parki narodowe czy rezerwaty przyrody, ale także na pozostałych obszarach podlegających ochronie prawnej, których ochrona musi zostać zapewniona już na etapie planowania przestrzennego.

Do projektu decyzji o warunkach zabudowy dołączona została także analiza warunków zasad zagospodarowania ternu, jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego, której zadaniem jest ustalenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 [...]. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 [...], ponieważ tereny objęte wnioskiem zlokalizowane są w obrębie terenów użytkowanych rolniczo - pastwiskowych, o niskiej klasie botanicznej gleb, brakiem okolicznych rezerwatów przyrody oraz pomników przyrody. W powyższej analizie argumentem przemawiającym za tym, iż omawiana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000 jest brak występowania chronionych gatunków flory oraz siedlisk chronionej fauny, co w ocenie tutejszego Organu jest stwierdzeniem błędnym, ponieważ jak wynika z przeprowadzonych inwentaryzacji ([...] Sp. z.o.o. "Projekt planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego"; [...] Natura 2012 "Zlecenia i zadania ochronne dotyczące zachowania stanowisk kolonii rozrodczych podkowca małego, nocka dużego i nocka orzęsionego na obszarze Natura 2000) wynika, iż na analizowanym obszarze stwierdzono występowanie wilka, rysia oraz podkowca małego. Ponadto w sąsiedztwie analizowanego terenu odnotowano występowanie derkacza oraz orlika krzykliwego, gatunków będących przedmiotami ochrony, które preferują tereny otwarte, śródleśne polany oraz łąki użytkowane ekstensywnie.

Wilk to największy drapieżny ssak z rodziny psowatych. Wilki to zwierzęta terytorialne żyjące najczęściej w grupach rodzinnych zwanych watahami. W Polsce występuje przede wszystkim w dużych, zwartych kompleksach leśnych oraz na terenach bagiennych, pod warunkiem, że znajdują się w nich trudno dostępne ostoje i odpowiednia ilość dzikich ssaków kopytnych. Dawniej naturalny zasięg wilka obejmował całą Euroazję, zaś obecnie gatunek ten w Europie pojawia się wyłącznie na izolowanych obszarach. Polska natomiast leży na zachodnim krańcu ciągłego kontynentu zasięgu wilka. Oznacza to, że jesteśmy jedynym z nielicznych krajów Europy, gdzie zachowały się żywotne populacje tego gatunku.

Największym zagrożeniem dla wilka, chronionego zarówno przez Polskie jak i Europejskie prawo, jest człowiek, który w sposób bezpośredni przyczynia się do eliminacji gatunku poprzez kłusownictwo, bądź w sposób pośredni niszczący jego siedliska. Niebezpieczna dla omawianego gatunku jest także fragmentacja środowiska. Niezbyt rozległe połacie łąk z licznymi zadrzewieniami, brak osad ludzkich pozwalają wilkowi na swobodną migrację.

W tym miejscu należy zauważyć, że wprowadzenie nowej zabudowy w znacznej odległości od terenów zwartej zabudowy mieszkaniowej, na obszarach stanowiących mozaikę terenów rolnych i zadrzewionych, będzie niekorzystnie oddziaływać na gatunki będące przedmiotem obszaru Natura 2000 [...] w tym omawianego wilka. Wprowadzenie zabudowy na dotąd niezabudowanym obszarze może wpłynąć negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie obszaru Natura 2000 [...] przy czym należy mieć także na uwadze lokalizacje tychże terenów w obrębie korytarzy ekologicznych, oraz na obszarze wykorzystywanym przez duże drapieżniki. Zabudowa rozproszona doprowadzi do zwiększenia presji na przyrodę obszarów chronionych i pozwoli na tworzenie się harmonijnych struktur osadniczych.

W ramach "Pilotażowego monitoringu wilka i rysia w Polsce realizowanego w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska" przeprowadzona została ocena stanu ochrony wilka i rysia w Polsce, z której wynika, że zachowanie ww. gatunków zwierząt drapieżnych w perspektywie 10-20 lat będzie utrudnione, ze względu na silne negatywne zmiany w populacji siedlisku. Do najważniejszych zadań zapewniających ochronę wilka rysia zalicza się:

• walkę o utrzymanie niezmiennego stopnia lesistości, bądź nawet prowadzenie zalesień nowych obszarów,

• nie dopuszczenie do fragmentacji siedlisk, poprzez nie zezwalanie na wprowadzenie istniejącej zabudowy oraz grodzenie działek,

• nie dopuszczenie do izolacji siedlisk poprzez nadmierne poszerzanie obszarów istniejącej zabudowy oraz grodzenie działek,

• nie dopuszczenie do tworzenia nowych dróg bez zabezpieczenia przejść dla zwierząt.

Mając na uwadze powyższe zagrożenia organ uznał, że nie jest możliwe zezwolenie na wprowadzenie na omawiany obszar zabudowy rozproszonej w miejscach bytowania, gdyż doprowadzi to do fragmentacji siedlisk, a także skutkować będzie silną presją na terenach dotychczas niezagospodarowanych.

Należy także mieć na uwadze, że tereny otwarte, rolno - zadrzewione gwarantują integralność korytarzy oraz ciągów ekologicznych mających znaczący wpływ na funkcjonowanie przyrody oraz zachowanie jednolitości sieci Natura 2000. W ustawie o ochronie przyrody zdefiniowana została integralność Natura 2000 jako spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla których ochrony zaprojektowano lub wyznaczono dany obszar Natura 2000. Wprowadzenie na tereny dotąd nie zainwestowane nowej zabudowy, skutkować będzie odseparowaniem tej części terenu od pozostałej, co doprowadzić do ograniczenia możliwości przemieszczania się zwierząt. Zwierzęta takie jak wilk czy ryś, preferują tereny wyludnione, gdyż to właśnie człowiek jest największym zagrożeniem dla tego gatunku drapieżników. Skutkiem wprowadzenia zabudowy na ww. omawiany teren będzie zmniejszenie areału życiowego bytujących tam zwierząt, w szczególności ww. ssaków drapieżnych.

Organ wskazał, że w przypadku niepewności wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 zastosowanie ma tzw. "zasada przezorności". Ww. zasada, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wcześniej art. 174 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nakazuje podjęcie działań zapobiegawczych zawsze wtedy, kiedy nie został dowiedziony brak negatywnych oddziaływań na środowisko. Wykazanie owego braku negatywnego oddziaływania jest przy tym obowiązkiem podmiotu, który zamierza podjąć określoną działalność. Szczególne znaczenie ta zasada ma w ochronie obszarów sieci Natura 2000. W tym zakresie była wielokrotnie podstawą wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok C- 98/03, Komisja Europejska przeciwko Niemcom, [2006] ECR I-53). Należy stwierdzić, że jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny i zawsze interpretuje się je "na korzyść środowiska" a nie "na korzyść inwestycji" (por. "Ocena planów i przedsięwzięć oddziałujących na obszary Natura 2000". Wytyczne metodyczne dotyczące przepisow artykułu 6(3) i 6(4) Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG. Komisja Europejska 2002 r.).

Inwestorzy w swoim zażaleniu zarzucają RDOŚ w [...], iż wszelkie działania, które nie powodują znaczącego wpływu są prawnie dopuszczalne. W ocenie Skarżących aby wykazać znaczący negatywny wpływ przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000 [...] potrzebna jest specjalistyczna opinia. Ocena taka wymaga bowiem fachowej wiedzy, w szczególności na gruncie nauk przyrodniczych. Skarżący w uzasadnieniu powołują się na art. 84 § 1 k.p.a, tj: gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji państwowej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.

Odpowiadając na powyższy zarzut organ wskazał, że Organ I instancji na rozpatrzenie sprawy ma 21 dni, w związku z czym w tak krótkim czasie nie ma możliwości powołania oraz przeprowadzenia opinii biegłego. Dodatkowo należy zauważyć, iż przeprowadzenie obserwacji występujących na danym terenie wymaga czasu, gdyż zależne jest od pory roku, pory dnia, a także od warunków atmosferycznych. Ponadto, aby obserwacje były miarodajne należy je powtórzyć w różnych odstępach czasu, co w przypadku krótkiego terminu na rozpatrzenie sprawy jest niemożliwe. Niemniej jednak Organ uzgadniający oparł się na dostępnym materiale dowodowym w postaci przeprowadzonych inwentaryzacji ([...] Sp. z o.o. "Projekt planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego"; [...] Pro Natura 2012 "Zlecenia i zadania ochronne dotyczące zachowania stanowisk kolonii rozrodczych podkowca małego, nocka dużego i nocka orzęsionego na obszarze Natura 2000). Na marginesie zauważono także, że przywołany przepis art. 84 § 1 k.p.a. wskazuje na możliwość uzupełnienia materiału dowodowego o opinię biegłego. Zatem wystąpienie przez organ prowadzący postępowanie o taką opinię nie jest obligatoryjne. To sam organ decyduje, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zasięgnięcia opinii biegłego, czy też sam organ posiada w wystarczającym stopniu takie wiadomości specjalistyczne, które pozwalają na rozstrzygnięcie sprawy bez opinii biegłego. W niniejszej sprawie, w ocenie Organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na rozstrzygnięcie sprawy. Wspomnieć również należy, że strona postępowania w ramach swojego udział w tym postępowaniu może uzupełnić zabrany w sprawie materiał dowodowy np. poprzez przedłożenie opinii biegłego w danej kwestii. Wówczas do takiej opinii organ rozstrzygający sprawę będzie zobligowany się odnieść, co oczywiście nie oznacza, że opinia ta będzie wiązała organ orzekający w sprawie.

Kolejny zarzutem podniesionym przez Inwestora jest błędne zastosowanie zasady przezorności, która w jego ocenie powinna ograniczyć się do gatunków i siedlisk będących przedmiotem ochrony na oznaczonym obszarze Natura 2000.

Odpowiadając na powyższe organ wyjaśnił, że zasada przezorności ma zastosowanie wtedy gdy nie został dowiedziony negatywny wpływ na środowisko, a istnieją przesłanki, iż planowania inwestycja może potencjalnie znacząco negatywnie wpłynąć na obszar Natura 2000. Należy zauważyć, iż obszar objęty wnioskiem jest niezabudowany oraz niezagospodarowany. Ponadto znajduje się na terenie, gdzie przebiega korytarz ekologiczny, który służy do przemieszczania się zwierząt drapieżnych.

Wprowadzenie zabudowy na analizowanym obszarze zdaniem organu doprowadzi do pojawienia się człowieka, oraz pojawienia się zabudowy rozproszonej, a tym samym do zamknięcia korytarza, które służą do migracji zwierząt drapieżnych. W związku z powyższym zasada przezorności została prawidłowo zastosowana. Organ bazując na dostępnej dokumentacji oraz przeprowadzonych inwentaryzacjach ocenił wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz gatunki tam bytujące.

Mając na uwadze powyższe Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, stwierdził, iż w przypadku niepewności wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 zastosowanie ma tzw. "zasada przezorności".

Biorąc pod uwagę, że realizacja przedsięwzięcia będzie wiązała się z trwałym zajęciem i przekształceniem tego terenu, zmianą warunków siedliskowych i zagospodarowania, należy wskazać, że istnieją racjonalne przesłanki, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie wpływać na siedliska gatunków będących przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 [...] i dlatego niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Jednocześnie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy, planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a które nie są bezpośrednio związane z jego ochroną lub nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i K. B.

Skarżący zarzucili organowi II instancji:

a) naruszenie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 55) oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 oraz § 2 ust. 3 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.U. Woj. [...] z 2017 r., poz. [...] - dalej w skrócie Uchwała) poprzez uznanie, że planowana inwestycja może doprowadzić do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu;

b) naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez fakt, że GDOŚ nie uwzględnił wymiarów budynków w kontekście ich potencjalnego umiejscowienia w nieprzekraczalnych liniach zabudowy, a jako argument przyjął spadek gruntu na całej długości działki wyznaczonej tymi liniami, co oczywiście jest nie do przyjęcia, z tego powodu, że budynki mogą zająć tylko część tego obszaru;

c) naruszenie art. 8 kpa poprzez odmowę uzgodnienia warunków zabudowy, podczas gdy działki "sąsiednie" przez drogę, to jest [...] oraz [...] są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na tereny sportu i rekreacji (np. wyciąg narciarski), co wymagało pozytywnego zaopiniowania przez organy ochrony środowiska, w tym wypadku tego samego miejscowo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

2. zaskarżonym postanowieniom organów obu instnacji zarzucono z kolei naruszenie:

a) art. 33 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie przyrody, również w związku z art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji, pomimo braku podstaw do uznania, że planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000,

b) art. 7, 8, 77 kpa poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem obowiązków:

- podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,

- nieodstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżący wnieśli na podstawie art. 106 § 3 PPSA o dopuszczenie dowodów:

a) dwóch map oraz opinii urbanisty na okoliczność tego, że na działce o numerze [...] w [...] możliwa jest zabudowa dwóch budynków (o wymiarach - 7 metrów wysokości i szerokości elewacji frontowej ok. 15 m oraz o wysokości 5 metrów i szerokości elewacji frontowej 12.00 m) bez trwałej zmiany rzeźb terenu;

b) postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2012 roku (sygn. akt [...]) oraz strony [...] (mapa) uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w gminie [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...].10.2012 r., poz. [...]) na okoliczność tego, że działki sąsiadujące przez drogę gminną z działką nr [...]: to jest [...] oraz [...], są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na tereny sportu i rekreacji ( wyciąg narciarski), co wymagało pozytywnego zaopiniowana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

c) ze zdjęć (ponownie załączone) na okoliczność tego, że działki sąsiednie nie są działkami niezabudowanymi.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację mającą uzasadniać przedstawione zaarzuty, jak również stanowiącą polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przestawiając stanowisko w zakresie podniesionych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2019, poz. 2325 . zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą uzgodnień w niniejszej sprawie był art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku - obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszar planowanej inwestycji zlokalizowany jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego gdzie obowiązują zapisy Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]. Z 2017 r., poz. [...]) oraz w granicach obszaru Natura 2000 [...] przyjętej Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2008 r, na mocy Dyrektywy Rady Europejskiej 92/43/EWG, jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty.

Organy wskazały także, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze występowania wilka, a także w promieniu 2 km od przedmiotowej inwestycji podkowca małego, wydry, kumaka górskiego, trzaski karpackiej i rysia, dla ochrony, dla których między innymi wyznaczono obszar Natura 2000 [...].

Ponadto przedmiotowa inwestycja położona jest w rejonie korytarzy ekologicznych, (część zbocza opadająca w kierunku wsi [...] uznana została za korytarz lokalny, dodatkowo teren objęty wnioskiem znajduje się w rejonie korytarza ekologicznego o randze krajowej-Korytarza [...]), które są bardzo cennym elementem [...] oraz służą do migracji zwierząt takich, jak rysie czy wilki.

Obowiązkiem organów orzekających w niniejszej sprawie było zatem dokonanie oceny dopuszczalności inwestycji pod kątem rygorów obowiązujących w każdej z wyżej wymienionych form ochrony przyrody, co też w ocenie Sądu organy uczyniły.

W pierszej kolejności należy wskazać, że wbrew zarutom skargi zasadnie organ odwoławczy wskazał, że analiza mapy sytuacyjno wyoskościowej dołączonej do akt sprawy wykazała, że realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowym terenie [...] Parku Krajobrazowego, wiązać się będzie z naruszeniem zakazu z § 3 ust. 1 pkt 3 tj. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Przez zmianę rzeźby terenu powszechnie rozumie się zaburzenie stosunków wysokościowych (zmianę rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic tej rzeźby. Wiąże się ona z istotnymi zmianami ukształtowania danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych ilości mas ziemnych jak np. w przypadku eksploatacji złóż kruszywa. Tym samym do prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu należałoby zaliczyć prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby.

Z przedłożonej mapy wynika, co słusznie podnosi organ, że teren objętym wnioskiem jest dość stromy - róźnica między poszczególnymi warstwicami dla obszaru na którym dopuszczono zabudowę (wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy) wynosi około 15 metrów. Wprawdzie organ uwzględnił ogólną różnicę występującą na w/w obszarze, jednak nawet przy uwzględnieniu sąsiadujących ze sobą rzędnych w obszarze wyznaczonym do zabudowy różnica ta to ok. 3 m.. W związku z powyższym słusznie organ uznał, że przy uwzględnieniu obszaru na którym dopuszczono lokalizację zabudowy w celu jej realizacji na nim należałoby wykonać niwelację terenu, co skutkować może zmianą rzędnych terenu. Wbrew zarzutom skargi organ uzgadniający uwzględnił ustalenia zawarte w projekcie decyzji, który ma obowiązek uzgodnić. Z projektu tego nie wynika zaś, jak wywodzą skarżący, iż zabudowa zostanie usytuowana na obszarze działki, który nie będzie wymagał niwelacji terenu, a jedynie, iż ma być ona usytuowana w części wschodniej działki (od strony drogi) z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy.

Sąd nie uwzględnił także zarzutów skargi wskazujących na błędne uznanie przez orzekajace w sprawie organy, iż w sprawie konieczne jest ustalenie czy planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 [...] i tym samym konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania omawianej inwestycji na ten obszar Natura 2000.

Odnosząc się do stanowiska organów w powyższym zakresie Sąd uznał, iż argumentacja przedstawiona przez organy pozwalała na przyjęcie, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa ani procesowego (uzasadnienie zawiera rzetelne wyjaśnienie przyczyn odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji) ani materialnego (przywołane przepisy prawa pozwalają na przyjęcie takiego rozstrzygnięcia).

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w ocenie Sądu w związku z tym, iż planowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze Natura 2000 [...], zasadnym było rozpatrzenie przez organy ochrony przyrody, czy inwestycja ta może znacząco oddziaływać na przedmioty ochrony tego obszaru. W sytuacji zatem, w której organ prowadzący postępowanie główne (Wójt) stwierdził, iż analizowane oddziaływanie nie będzie miało miejsca (co uniemożliwia przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000), regionalny dyrektor ochrony środowiska ma prawo, zgodnie ze swoją wiedzą merytoryczną i kompetencjami, w przypadku gdy stwierdzi możliwość wystąpienia znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, odmówić uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy (o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), uzasadniając jednak swoje stanowisko merytorycznie.

Z powyższą sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie. Organy ochrony przyrody jako organy uzgadniające nie poparły stanowiska organu prowadzącego postępowanie główne (wydanie decyzji o warunkach zabudowy), iż planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na obszar Natura 2000 [...]. Wskazać nalezy, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 [...], ponieważ tereny objęte wnioskiem zlokalizowane są w obrębie terenów użytkowanych rolniczo - pastwiskowych, o niskiej klasie botanicznej gleb, brakiem okolicznych rezerwatów przyrody oraz pomników przyrody. W powyższej analizie argumentem przemawiającym za tym, iż omawiana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000 jest brak występowania chronionych gatunków flory oraz siedlisk chronionej fauny. Tymczasem z ustaleń organów wynika, że na analizowanym obszarze stwierdzono występowanie wilka, rysia oraz podkowca małego. Ponadto w sąsiedztwie analizowanego terenu odnotowano występowanie derkacza oraz orlika krzykliwego, gatunków będących przedmiotami ochrony, które preferują tereny otwarte, śródleśne polany oraz łąki użytkowane ekstensywnie.

Organy wskazały, że największym zagrożeniem dla wilka, chronionego zarówno przez Polskie jak i Europejskie prawo, jest człowiek, który w sposób bezpośredni przyczynia się do eliminacji gatunku poprzez kłusownictwo, bądź w sposób pośredni niszczący jego siedliska. Niebezpieczna dla omawianego gatunku jest także fragmentacja środowiska. Niezbyt rozległe połacie łąk z licznymi zadrzewieniami, brak osad ludzkich pozwalają wilkowi na swobodną migrację.

Wprowadzenie zatem, tak jak ma mieć to miejsce w niniejszej sprawie nowej zabudowy w znacznej odległości od terenów zwartej zabudowy mieszkaniowej (300 m/700m), na obszarach stanowiących mozaikę terenów rolnych i zadrzewionych, w ocenie organów będzie niekorzystnie oddziaływać na gatunki będące przedmiotem obszaru Natura 2000 [...] w tym omawianego wilka. Wprowadzenie zabudowy zdaniem organów na dotąd niezabudowanym obszarze może wpłynąć negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie obszaru Natura 2000 [...], przy czym należy mieć także na uwadze lokalizację tychże terenów w obrębie korytarzy ekologicznych, oraz na obszarze wykorzystywanym przez duże drapieżniki. Zabudowa rozproszona zdaniem wyspecjalizowanych w tym zakresie organów może doprowadzić do zwiększenia presji na przyrodę obszarów chronionych i umożliwić tworzenie się harmonijnych struktur osadniczych.

Wskazać w tym miejscu należy, że wbrew zarzutom skargi na obszarze sąsiadujacym z terenem inwestycji brak jest zabudowy mieszkaniowej. Fakt zlokalizowania w pobliżu domku rekreacyjnego, jedynie to potwierdza. Co więcej w przypadku dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej (zagrodowej) na tym obszarze może dojść, jak słusznie wywodzi organ odwoławczy do fragmentacji siedlisk, a także skutkować silną presją do wprowadzenia zabudowy na terenach dotychczas niezagospodarowanych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy szczegółowo, w oparciu o analizę szeregu opracowań wskazał, dlaczego w jego ocenie realizacja tej konkretnej inwestycji może mieć znaczący negatywny wpływ na obszar Natura 2000 w granicach którego ma być zrealizowana. W konsekwencji uznał, iż w sprawie zasadnym jest aby dla planowanej inwestycji przeprowadzić ocenę wpływu realizacji przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzanej na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Należy również wskazać, że w przypadku niepewności wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, co jak wykazały organy ma właśnie miesjce w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie ma tzw. "zasada przezorności", którą prawidłowo powołał organ. Ww. zasada, zgodnie z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wcześniej art. 174 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nakazuje podjęcie działań zapobiegawczych zawsze wtedy, kiedy nie został dowiedziony brak negatywnych oddziaływań na środowisko. Wykazanie owego braku negatywnego oddziaływania jest przy tym obowiązkiem podmiotu, który zamierza podjąć określoną działalność. Szczególne znaczenie ta zasada ma w ochronie obszarów sieci Natura 2000. W tym zakresie była wielokrotnie podstawą wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok C- 98/03, Komisja Europejska przeciwko Niemcom, [2006] ECR I-53). Należy stwierdzić, że jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny i zawsze interpretuje się je "na korzyść środowiska" a nie "na korzyść inwestycji" (por. "Ocena planów i przedsięwzięć oddziałujących na obszary Natura 2000". Wytyczne metodyczne dotyczące przepisow artykułu 6(3) i 6(4) Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG. Komisja Europejska 2002 r.).

Wskazać przy tym należy, iż z żadnego z przepisów prawa nie wynika wprost, jakie przedsięwzięcia mogą w znacząco negatywny sposób oddziaływać na obszary Natura 2000. Pewną praktyczną pomocą w tym zakresie powinno zatem być odwołanie się do wynikającej z art. 6 p.o.ś. zasady przezorności. Jeżeli zatem z przeprowadzonej oceny będzie wynikało, że zagrożenia dla obszarów Natura 2000, wiążące się z realizacją planowanego przedsięwzięcia, będą znaczne, to organ wydający decyzję stanowiącą podstawę jego realizacji powinien podjąć środki zaradcze, w przeciwnym razie nie będzie można przyjąć, że realizował on w praktyce zasadę przezorności (K. Gruszecki, Ograniczenia prawne..., s. 42). Zasada ta zawarta jest w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ma ona swoje źródło w postanowieniach art. 191 ust. 1 TFUE, który określa, że: "Polityka Wspólnoty [...] opiera się na zasadzie przezorności [...]". W praktyce jej stosowanie powinno przejawiać się w tym, że wszystkie podmioty podejmujące działalność, której skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, powinny dokonać wszechstronnej analizy, w jaki sposób można wyeliminować zagrożenia. W sytuacji gdy przeprowadzone badania wskazują, że nawet przy zastosowaniu najnowocześniejszych osiągnięć techniki nie da się wyeliminować zagrożeń dla środowiska, wynikających z planowanej działalności, podmiot zainteresowany jej podjęciem powinien z tego zrezygnować albo wyniki te będą jedną z podstaw do odmowy wydania przez organ administracyjny zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Zasada przezorności realizowana jest także poprzez obowiązek uwzględniania zagrożeń, wynikający z zasady planowości, gdyż nakreślenie zagrożeń na etapie planowania przedsięwzięcia, a następnie kierowanie się przezornością, pozwala podjąć możliwe środki zapobiegawcze (E. Iwanek-Chachaj, Zasada prewencji i przezorności..., s. 40).

Uznając zatem, iż planowana inwestycja z uwagi na jej lokalizację i ewentualne skutki, może znacząco wpływać na przedmioty ochrony tego obszaru, orzekające w sprawie organy w ocenie Sądu zasadnie zastosowały zasadę przezorności wywodząc, iż w sprawie konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania tej inwestycji na w/w obszar.

Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody zgodnie z którym, zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Przepis ten zobowiązuje organy do wykazania, iż planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Z uwagi na to, iż pojęcie znaczącego negatywnego oddziaływania jest przykładem zwrotu nieostrego, któremu w zależności od konkretnej sytuacji może być nadawany inny zakres znaczeniowy, organ w każdym przypadku dokonywania takiej oceny powinien zatem precyzyjnie wskazać, czym kierował się w tym zakresie (A. Habuda, Decyzje w ochronie (w:) Prawo i polityka w ochronie środowiska, red. H. Lisicka, Wrocław 2006, s. 63-71). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż organy wykazały dlaczego uznały, iż w tym konkretnym przypadku zasadnym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na obszar Narura 2000.

Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w ocenie Sądu nie mogły mieć także wpływu zarzuty wskazujące na naruszenie art. 8 k.p.a., czyli zasady pogłębiania zaufania obywateli do orgnów państwa. Okoliczność przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działek nr [...] i [...], leżących w niedalekim sąsiedztwie (po drugiej stronie drogi), pod tereny sportu i rekreacji (w tym przypadku na terenie teren 3 US przewiduje się lokalizację orczykowego wyciągu narciarskiego z dopuszczeniem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, o powierzchni zabudowy nie większym niż 10 %), nie świadczy o naruszeniu tej zasady. Sposób zagospodarowania tego terenu przewidziany w m.p.z.p. nie jest zbieżny z zabudową zagrodową. Nie uzasadnia tym samym w ocenie Sądu stanowiska skarżących, iż wobec potencjalnej lokalizacji w sąsiedztwie wyciągu narciarskiego, zasadnym jest dopuszczenie zabudowy zagrodowej dla ich działki, położonej w obszarze nie objętym planem..

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów k.p.a, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wnikliwie przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy, dokonał własnych ustaleń. Dokonując oceny materiału dowodowego w ocenie Sądu, organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Odniósł się także do zarzutów zażalenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił też zarówno podstawę prawną, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się zatem w postępowaniu organu naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 §3 k.p.a.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.