Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 939/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 5
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 75
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1118
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego S. S. kwoty 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na podstawie art. 52 ust. 5, w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] S. S., reprezentowanego przez adw. M. Z., od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2013 r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 28 maja 2012 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek S. S. o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie art. 52 ust. 5 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), tj. z uwagi na polskie pochodzenie cudzoziemca.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że cudzoziemiec nie przedstawił w toku postępowania dokumentów, z któiych wynikałoby, że jedno z jego rodziców lub dziadków albo oboje pradziadków było narodowości polskiej. Tym samym nie udokumentował posiadania polskiego pochodzenia zgodnie z wymogiem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. - o repatriacji.

Organ jednocześnie stwierdził, że okoliczność udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w trybie art. 52 ust. 5 Konstytucji matce zainteresowanego, G. S., nie stanowi samoistnej okoliczności umożliwiającej udzielenie cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Cudzoziemiec jest bowiem obowiązany samodzielnie wykazać polskie pochodzenie, zgodnie z wymogiem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji, na podstawie odpowiednich dokumentów. Ponadto w ocenie organu I instancji dokumenty przedstawione przez stronę w toku postępowania nie potwierdzają polskiego pochodzenia przodków cudzoziemca zgodnie z wymogiem art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji. Mając zaś na uwadze, że wszystkie przesłanki określone w art. 5 tej ustawy winny być spełnione łącznie (tj. pochodzenie od konkretnych osób narodowości polskiej, wykazanie związku z polskością oraz zadeklarowanie narodowości polskiej), to niespełnienie jednej z nich wykluczyło stwierdzenie, że cudzoziemiec ma polskie pochodzenie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca przebywa w Polsce na podstawie [...] tytułu pobytowego z terminem ważności do dnia 13 września 2015 r. Do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP dołączono akt urodzenia cudzoziemca, w którym wskazano [...] narodowość ojca (O. P.) i [...] narodowość matki (H. P., obecnie G. S.), akt urodzenia jego ojca, A. P. (syn A. P. i K. B.), w którym nie ma wskazania o narodowości jego rodziców, zaświadczenie [...] urzędu stanu cywilnego o zmianie nazwiska cudzoziemca z "P." na "S.", wyciąg archiwalny dotyczący zawarcia związku małżeńskiego przez jego matkę, (w którym nie ma wskazania narodowości), orzeczenie sądu z kraju pochodzenia z dnia [...] sierpnia 2012 r., na mocy którego stwierdzono pokrewieństwo cudzoziemca z J. P., jako jego prababką ze strony ojca (matka A. P., dziadka cudzoziemca), posiadającą - według pełnomocnika - polskie pochodzenie, zaświadczenie [...] z dnia 13 lipca 2012 r., także dotyczące pokrewieństwa cudzoziemca z J. P., z treści którego wynika m.in., że jej polskie pochodzenie zostało potwierdzone w oświadczeniach rdzennych mieszkańców wsi i została pochowana na polskim cmentarzu. Ponadto dołączono zaświadczenie z parafii Rzymsko-Katolickiej [...], w którym wskazano, że jego dziadkowie – K. B. i A. P. zawarli ślub w 1940 r., jednak księgi metrykalne zaginęły. Dołączono także akt zgonu K. B. i zaświadczenie przedsiębiorstwa komunalnego dotyczącego jej pochówku oraz oświadczenia mieszkańców wsi, którzy potwierdzili polską narodowość J. P. Strona w dniu 24 sierpnia 2012 r. zeznała do protokołu, że jest narodowości polskiej, po matce i pradziadku, który miał polskie obywatelstwo.

Organ podnosząc, że matka cudzoziemca – G. S. uzyskała na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 52 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, zezwolenie na osiedlenie się zwrócił uwagę, iż podstawą udzielenia tego zezwolenia był współczesny wyciąg archiwalny dotyczący aktu urodzenia babki cudzoziemca, H. L., w którym wskazano, że jej ojciec-I. L. (pradziadek zainteresowanego) był polskiej narodowości.

W wykonaniu wezwania organu, wnioskodawca nadesłał - poza dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy - zaświadczenie z "Fabryki [...]" z dnia 7 maja 2013 r., w którym stwierdzono, że w lokalu mieszkalnym należącym do fabryki zamieszkiwała K. B., figurująca w ewidencji lokatorów jako osoba o narodowości polskiej. Nadesłano także akt małżeństwa K. B. i A. P. z 1940 r., bez wskazania ich narodowości oraz zaświadczenie Parafii [...], z którego wynika, że A. P. był jej parafianinem.

Po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że S. S. nie udokumentował jednoznacznie polskiego pochodzenia przodków, gdyż nie dołączył dokumentów źródłowych, wskazujących polską narodowość lub obywatelstwo jego przodków. W ocenie organu natomiast wydane przez współczesne władze [...] wyciągi archiwalne nie stanowią wystarczającego dowodu stwierdzającego powyższą okoliczność. Przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzają polskiego pochodzenia przodków cudzoziemca w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji. Do akt sprawy załączono dokumenty, w których albo nie wskazuje się narodowości przodków cudzoziemca, albo takie, które zostały wytworzone przez władze [...] współcześnie, a zawarte w nich informacje nie mają potwierdzenia w dokumentach źródłowych.

W odniesieniu do posiadania przez matkę cudzoziemca tożsamego zezwolenia na osiedlenie się, organ stwierdził, że automatycznie nie potwierdza ono polskiego pochodzenia zainteresowanego. W tym celu cudzoziemiec musi samodzielnie wykazać spełnianie tych przesłanek. Zdaniem organu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje także treść art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji, gdyż nie ma on zastosowania w trybie udzielania zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art. 52 ust. 5 Konstytucji.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w odpowiedzi na którą Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W motywach wyroku z dnia 13 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2589/13 oddalającego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując oceny materiału dowodowego w kontekście zachowania przez skarżącego wymogów art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji, zaaprobował stanowisko organu, że S. S. nie udokumentował jednoznacznie polskiego pochodzenia przodków, gdyż nie dołączył dokumentów, w wystarczający sposób wskazujących na polską narodowość lub obywatelstwo jego przodków. Ostatecznie Sąd uznał, że organy obu instancji trafnie ustaliły, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie było możliwe stwierdzenie, iż skarżący posiada polskie pochodzenie, a tym samym brak było podstaw do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia, w oparciu o postanowienia art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W wyniku rozpoznania wniesionej przez skarżącego od powyższego wyroku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż prawo do osiedlenia się w Polsce jest adresowane do osoby, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone "zgodnie z ustawą". Przepis art. 52 ust. 5 Konstytucji RP niezależnie od aspektu materialno- prawnego, zawiera też aspekt proceduralny (tryb), w jakim ma następować stwierdzenie "polskiego pochodzenia". W polskim ustawodawstwie nie ma jednak odrębnej ustawy, która całościowo traktowałaby materię wskazaną w cytowanym przepisie konstytucyjnym lub w sposób jednoznaczny określała przesłanki, od których uzależnione jest stwierdzenie polskiego pochodzenia. Wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 12 czerwca 2000 r., sygn. OPS 6/00 (ONSA 2001 r., nr 1, poz. 4) stwierdził, że z powołanego przepisu nie wynika dla ustawodawcy obowiązek wydania odrębnej ustawy, której przedmiotem będzie uregulowanie stwierdzania polskiego pochodzenia. Można natomiast wyprowadzić z niego wniosek, że wolą ustrojodawcy jest, aby mechanizm stwierdzania pochodzenia polskiego na potrzeby osiedlania się cudzoziemców w Polsce, miał miejsce w przepisach rangi ustawowej. Najpełniej, z punktu widzenia realizacji założonych celów, ustalenia odnoszące się do polskiego pochodzenia są przyjmowane na gruncie ustawy o repatriacji. Ustawa ta, jako jedyna w polskim systemie prawnym, zawiera definicję legalną "osoby polskiego pochodzenia", tj. określa, jaką osobę uznaje się za osobę polskiego pochodzenia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu niniejszej ustawy, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki:

- co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej;

- wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedno z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków wnioskodawcy potwierdziło swoją przynależność do Narodu Polskiego przez, w szczególności pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów (art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji). Zatem NSA przyjął, że polskie pochodzenie osoby pragnącej zrealizować, wynikające z art. 52 ust. 5 Konstytucji RP, materialno- prawne uprawnienie do osiedlenia się w Polsce na stałe należy łączyć, po pierwsze ze złożoną przez nią deklaracją odnośnie tegoż pochodzenia, po drugie, narodowością polską co najmniej jednego z rodziców lub dziadków albo dwojga pradziadków oraz - po trzecie - z wykazaniem związków z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów, co może zostać wykazane za pomocą dokumentów wskazanych w art. 6 ustawy o repatriacji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że błędnie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że cudzoziemiec nie spełnia jednej z obligatoryjnych przesłanek uznania go za osobę polskiego pochodzenia ponieważ z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, iż jedno z jego rodziców lub dziadków albo oboje pradziadków było narodowości polskiej. Istotne w sprawie jest to, że cudzoziemiec na potwierdzenie polskiej narodowości matki przedłożył decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. wydaną przez Wojewodę [...]. Powołanym aktem administracyjnym matce skarżącego G. S. udzielono zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na deklarację narodowości polskiej i polskie pochodzenie. Podkreślił nadto, że matka cudzoziemca, na potwierdzenie polskiego pochodzenia, przedstawiła Wyciąg z Państwowego Rejestru [...] dotyczący rejestracji urodzeń stosownie do art. 126, art. 133, art. 135 Kodeksu Rodzinnego [...], zgodnie z którym jej dziadek I. L. (pradziadek cudzoziemca) posiadał polską narodowość. Ten wyciąg został uznany za jedyny dowód potwierdzający polskie pochodzenie matki wnioskodawcy w postępowaniu, w którym udzielono jej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski.

NSA jednoznacznie wskazał, że decyzja o zezwoleniu na osiedlenie się w Polsce wydana G. S. stwierdza, że jest ona narodowości polskiej, gdyż taką narodowość, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji deklarowała w toku postępowania. Z jej uzasadnienia wynika, że matka wnioskodawcy jest narodowości polskiej, albowiem ma pochodzenie polskie, o którym mowa w art. 52 ust 5 Konstytucji RP. Decyzja ta stanowi zatem dokument potwierdzający, że jedno z rodziców cudzoziemca, w tym przypadku matka, jest narodowości polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Na wstępie trzeba zauważyć, że rozpatrywana obecnie sprawa była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, która zakończyła się wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 12 stycznia 2016 roku w sprawie o sygn. akt II OSK 1030/14. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie jest związany w powyższym zakresie wymienionym orzeczeniem.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi do wniosków, iż przedmiotowa skarga jako uzasadniona zasługuje na jej uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną wskazał, że polskie pochodzenie osoby pragnącej zrealizować wynikające z art. 52 ust. 5 Konstytucji RP materialnoprawne uprawnienie do osiedlenia się w Polsce na stałe należy łączyć, po pierwsze ze złożoną przez nią deklaracją odnośnie tegoż pochodzenia, po drugie, narodowością polską co najmniej jednego z rodziców lub dziadków albo dwojga pradziadków oraz - po trzecie - z wykazaniem związków z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów, co może zostać wykazane za pomocą dokumentów wskazanych w art. 6 ustawy o repatriacji. Jednocześnie gromadząc materiał dowodowy w sprawie, poza konkretnie wymienionymi dowodami w przepisie art. 6 ustawy o repatriacji, w ocenie NSA organy administracyjne powinny dopuścić wszystkie dowody, które mogą potwierdzić polskie pochodzenie skarżącego. Jeśli nie występuje specjalny reżim postępowania pozwalający na realizację uprawnienia z art. 52 ust. 5 Konstytucji, nie powinno kierować się literalnym brzmieniem przepisów stosowanej per analogia legis ustawy o repatriacji, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 oraz art. 6 tej ustawy. Działanie organów orzekających w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia i wydania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP, powinno polegać na ich odpowiednim zastosowaniu przy uwzględnieniu, że są one przewidziane na potrzeby odrębnego postępowania, niż wynikające z ustawy o repatriacji. Skoro zasada prawdy obiektywnej nakazuje wnikliwe i rzetelne zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą to w tym celu, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód, powinno się dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie hierarchizują w żadnym stopniu jakichkolwiek z wniosków dowodowych. A zatem każdy dowód, jaki mógłby przybliżyć organ prowadzący postępowanie ku prawdzie, powinien być przeprowadzony, chyba że przeprowadzone już postępowanie dowodowe potwierdziło okoliczności, które mają być dowiedzione wnioskami dowodowym zgłaszanymi przez stronę. Szczególnie dotyczy to sytuacji, kiedy strona zgłasza wniosek dowodowy na istotne w sprawie okoliczności, co do których to organ administracji sformułował odmienne stanowisko. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego w sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Zaznaczyć przy tym należy, że przepis art. 75 k.p.a., pełni rolę "służebną" wobec art. 6 ustawy o repatriacji, albowiem używa pojęcia dowodu w znaczeniu środka dowodowego, który pozwala na przekonanie o istnieniu lub nieistnieniu danych faktów, ewentualnie prawdziwości lub fałszywości twierdzenia o faktach.

W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w ww. wyroku stwierdził, że decyzja o zezwoleniu na osiedlenie się w Polsce wydana matce skarżącego G. S. oparta została o okoliczność, iż jest ona narodowości polskiej, gdyż taką narodowość, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji deklarowała w toku postępowania. Decyzja ta stanowi zdaniem NSA dokument potwierdzający, że jedno z rodziców cudzoziemca, w tym przypadku matka, jest narodowości polskiej. W ocenie NSA zatem w rozpoznawanej przez organy sprawie doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa, gdyż potraktowano odmiennie podmioty odznaczające się istotną cechą relewantną, będące w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. To nierówne traktowanie polega na tym, że w tożsamym postępowaniu administracyjnym, na podstawie identycznej dokumentacji przedłożonej w tym postępowaniu, matka skarżącego, otrzymała zezwolenie na osiedlenie się na terytorium RP, zaś skarżący otrzymał decyzję odmowną. Zasada równości wobec prawa wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, nakazuje jednakowo traktować podmioty prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Zasada ta nie wyklucza różnego traktowanie podmiotów różniących się między sobą, niemniej wszelkie zróżnicowanie traktowania musi być oparte na uznanych kryteriach, zasadność doboru, których podlega każdorazowej ocenie, między innymi z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej. Zatem również procedura udzielania zezwolenia na osiedlenie na terytorium RP musi również podlegać ocenie pod kątem zachowania zasady równości - oczywiście przy uwzględnieniu, że każda sytuacja może być odmienna ze względu na stan faktyczny.

Również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący nie wykazał, iż jego pradziadek I. L. był polskiej narodowości. Fakt ten potwierdza wyciąg z Państwowego Rejestru [...] dotyczący rejestracji urodzeń zgodnie z art. 126, art. 133, art. 135 Kodeksu Rodzinnego [...]. Tym bardziej, że właśnie ten wyciąg został uznany za jedyny dowód potwierdzający polskie pochodzenie matki cudzoziemca w postępowaniu, w którym udzielono jej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak również Sąd Naczelny wskazał, że z Karty Ewidencyjnej [...], dotyczącej babki skarżącego K. B. wynika, że K. B. posiadała polską narodowość.

Mając powyższe na uwadze, w związku z otwartym charakterem katalogu dowodów świadczących o polskim pochodzeniu, w ocenie orzekającego Sądu, zgromadzone w aktach sprawy dokumenty wskazują jednoznacznie na wykazanie przez cudzoziemca jego polskiego pochodzenia i mogą stanowić podstawę udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP.

Należy mieć na względzie, iż polskie pochodzenie matki cudzoziemca zostało wykazane w postępowaniu, w którym udzielono jej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A zatem jedna z obligatoryjnych przesłanek, wynikająca z treści przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji, w rozumieniu ww. ustawy, została przez skarżącego spełniona.

Wobec powyższego organ odwoławczy rozpoznając ponownie wniesione od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odwołanie, uwzględni zawarte powyżej stanowisko Sądu i po dokładnym przeanalizowaniu całości materiału dowodowego ustali, czy druga z przesłanek została również przez cudzoziemca wykazana a następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.