Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2034/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 39 ust. 3 pkt 3, art. 48 ust. 3, art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a, art. 67
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi G. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Minister Infrastruktury, przywołując art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z treścią art. 138 §. 1 pkt 2 K.p.a., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., którym odmówiono uzgodnienia dla p. A. i P. W. warunków zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego (z przyłączami i zbiornikiem na ścieki) na działce ew. nr [...] w M., gmina J., a następnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie zadań rządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury wskazał, iż bezpodstawna była odmowa uzgodnienia przez Wojewodę projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zakłada badanie kolizji przedsięwzięcia z planowanymi inwestycjami celu publicznego określonymi w programach rządowych, o których mowa w art. 48 ustawy (na terenach objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc). Programy tego rodzaju są przyjmowane w drodze rozporządzenia i objęte są rejestrem, do którego prowadzenia aktualnie jest właściwy Minister Infrastruktury. Żaden z tego rodzaju programów, ujętych obecnie w rejestrze, nie dotyczy realizacji inwestycji polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] (potencjalna kolizja z tym przedsięwzięciem była przyczyną odmowy uzgodnienia przez organ I. instancji).

Jednocześnie zwrócono uwagę, iż będzie konieczne dokonanie odrębnego uzgodnienia z tym samym organem (Wojewodą [...]), co do braku kolizji planowanego przedsięwzięcia z realizacją inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (w myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a wskazanej ustawy). Organ odnotował, iż z samego uzasadnienia uchylonego postanowienia wynika, iż realizacja drogi ekspresowej [...] jest ujęta w załączniku do uchwały Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, formułując następujące zarzuty:

- bezsporne jest, zdaniem inwestora (GDDKiA), iż na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie realizowana droga ekspresowa [...], co wynika z treści stosownej uchwały w przedmiocie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

- budowa drogi na przedmiotowym odcinku została uwzględniona w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz w Programie Budowy Dróg Krajowych na lata 2008-2012, stanowiącym załącznik do stosownej uchwały Rady Ministrów; są również zapewnione środki na budowę i toczy się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia,

- uzgodnienie jest niezgodne z podstawowymi zasadami współżycia społecznego oraz słusznym interes społecznym i indywidualnym, doprowadzi do realizacji budynku, który musi być wyburzony w perspektywie do 2012 roku – spowoduje to zarówno uciążliwość dla zainteresowanych (konieczność budowy nowego budynku) jak i Skarbu Państwa (wypłaty odszkodowania).

W trakcie rozprawy Pełnomocnik organu przedłożył wyciąg z rejestru programów rządowych na potwierdzenie, iż nie ma w nim programu obejmującego budowę przedmiotowej drogi ekspresowej [...], oraz wyjaśnił, iż kwestia uzgodnienia w kwestii braku sprzeczności z zadaniami publicznymi ujętymi w palnie zagospodarowania przestrzennego województwa była już opatrywana i wydano stosowne orzeczenie (przedłożone do akt k. 33). Uczestnicy postępowania p. A. i P. W. wnieśli o oddalenie skargi, skoro zaskarżone orzeczenie jest dla nich korzystne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w zakresie, w jakim musiało to prowadzić do jego uchylenia.

W sprawie poza sporem są kwestie, iż:

- teren, na którym ma być realizowana inwestycja, dla której ustalane są warunki zabudowy był objęty postanowieniami planu, który utracił moc w związku z treścią art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.),

- realizacja drogi ekspresowej [...] nie była na dzień orzekania objęta programem rządowym, przyjętym w myśl art. 48 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zaskarżone orzeczenie zapadło w następujących uwarunkowaniach prawnych i procesowych.

Z wnioskiem o uzgodnienie wystąpił organ gminy, przywołując art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten, przed wystąpieniem z wnioskiem, został znowelizowany ustawą z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 201, poz. 1237). W wyniku noweli zakres uzgodnień dokonywanych przez wojewodę odnośnie obszarów dojętych planami, które utraciły moc w związku z art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym został określony w dwu odrębnych jednostkach redakcyjnych: pkt 10 – odnośnie zadań rządowych lub samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zadania służące realizacji inwestycji o znaczeniu krajowym ustalane programami przyjmowanymi w drodze rozporządzenia Rady Ministrów – ust. 3) i pkt 10a - odnośnie zadań tego rodzaju, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 (inwestycje o znaczeniu ponadlokalnym ujęte w palnie zagospodarowania przestrzennego województwa).

Zarówno z treści samej sentencji orzeczenia jak i z przywołanej podstawy prawnej (art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wynika, iż organ I. instancji zajął stawisko w przedmiocie uzgodnienia w kwestii ewentualnej sprzeczności z zadaniami rządowymi określonymi programami, o których mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, choć jednocześnie, w uzasadnieniu orzeczenia, przywołano zarówno art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i odnotowano kwestie zamieszczenia przedsięwzięcia wśród celów publicznych w stosownym planie zagospodarowania przestrzennego województwa.

Organ odwoławczy przyjął ostatecznie, iż przedmiotem postępowania przed organem I. instancji było wyłącznie orzekanie w przedmiocie braku sprzeczności z zadaniami określonymi w programach, o których mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i w tym zakresie zajął stanowisko, wydając orzeczenie reformatoryjne (potwierdza to zarówno treść zaskarżonego orzeczenia jak i przywołana podstawa prawna).

Należy stwierdzić, iż w kwestii, która była przedmiotem orzekania, zajęte przez organ stanowisko jest w pełni trafne. Wobec niekwestionowanego faktu nie ujęcia realizacji przedsięwzięcia – budowa drogi ekspresowej [...] na przedmiotowym odcinku - w programie przyjętym w myśl art. 48 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie było przesłanek do odmowy uzgodnienia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter związany i przesłanki jego wydania zostały jednoznacznie sprecyzowane. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące kwestii ujęcia przedsięwzięcia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gmin, planie zagospodarowania województwa i innych programach, zapewnienie stosownych środków na realizację przedsięwzięcia, rozpoczęcie procesu uzyskiwania stosownych orzeczeń w tym przedmiocie (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), czy następstwa realizacji zabudowy w kolizji z planowaną drogą. Kwestie te nie mają znaczenia w kontekście uzgadniania w granicach wskazanych w art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż kwestionowane orzeczenie zapadło z uchybieniem przepisom postępowania - art. 12 K.p.a. w zakresie ekonomii postępowania. W sytuacji, gdy ten sam organ jest właściwy do dokonania uzgodnień w oparciu o dwie odrębne podstawy prawne, zasadnym jest wydanie jednego orzeczenia w zakresie kompetencji organu. Służy to uproszczeniu postępowania jak i ograniczeniu jego kosztów (brak konieczności doręczania odrębnych pism itp.). Wydanie jednego orzeczenia w przedmiocie uzgodnienia eliminuje również pewne przypadki stanu niepewności, co do stanu prawnego, czy wymagane uzgodnienia z określonym organem administracji zostały dokonane (nie jest konieczna wówczas bardziej szczegółowa merytoryczna analiza, jaki jest zakres przedmiotowy określonego jednostkowego uzgodnienia).

Wprawdzie, w rozpoznawanej sprawie organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powołał we wniosku o uzgodnienie art. 153 ust. 4 pkt 10 ustawy, jednak wobec znowelizowania tego przepisu prawdopodobnym jest, iż nastąpiło to w wyniku oczywistego błędu. W tym przedmiocie ustalenia winien poczynić organ prowadzący postępowanie w I. instancji. Organ ten, przywołując jako podstawę orzekania przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnotował jednocześnie kwestie związane z procedowaniem w myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a (zamieszczenie przedsięwzięcia na liście inwestycji celu publicznego w palnie zagospodarowania przestrzennego województwa). Kwestii tych nie dostrzegł wprawdzie organ odwoławczy, jednak ostatecznie wyeliminował z obrotu orzeczenie I. instancyjne.

Wobec faktu, iż organ odwoławczy jednoznacznie uznał, iż przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu jest wyłącznie kwestia uzgodnienia w granicach art. 53 ust. 4 pkt 10 oraz wskazał na konieczność dokonania odrębnego uzgodnienia w myśl art. 54 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można uznać, aby stan formalny sprawy odnośnie zakresu dokonanych uzgodnień w niniejszym postępowaniu oraz potrzeby ich dalszego przeprowadzania był niepewny, Konstatację o braku wątpliwości stron, co do stanu prawnego potwierdza dodatkowo, przedłożone na rozprawie, datowane po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, odrębne postanowienie w przedmiocie uzgodnienia w zakresie zgodności zamierzenia z zadaniami związanymi z realizacją inwestycji celu publicznego, ujętymi w planach, w myśl art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd miał również na względzie stanowisko uczestników postępowania (inwestorów) wnoszących o nie uchylanie zaskarżonego postanowienia, jako korzystnego dla nich (choć orzeczono w nim jedynie w przedmiocie jednego z dwu zagadnień objętych wymaganymi uzgodnieniami z wojewodą).

W takiej sytuacji, wskazane naruszenie przepisu postępowania należało uznać za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 §. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co wyklucza uchylenie zaskarżonego aktu (a contrario).

Z przytoczonych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.