Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 408/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 2, art. 119 pkt 2,  art. 134 § 1, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 20 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 20 maja 2022 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania J. N., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. . z [...] kwietnia 2022 r. ([...]) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z [...] marca 2021 r. ( wpływ do organu [...].03.2021 r.) J. N. (dalej jako "Skarżący"), reprezentowany przez r.pr. M. M., wniósł do Burmistrza B. . (dalej jako "Burmistrz") o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną Z. N. (dalej: Żona). Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji ustalającej mu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (decyzja Burmistrza z [...] grudnia 2020 r., [...]) po ustaleniu spełnienia przezeń przesłanek do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Żona legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z [...] sierpnia 2019 r. ([...]). Powyższe orzeczenie zostało wydane na stałe, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] czerwca 2017 r. i nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność Żony.

Burmistrz decyzją z [...] kwietnia 2021 r. ([...]), odmówił Skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając decyzję stwierdził, iż pozostawanie przez osobę wymagającą opieki w związku małżeńskim stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o art. 17 ust 5 pkt 2a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej w skrócie "u.ś.r."). Ponadto stwierdzono, że nie został spełniony warunek zawarty w art. 17 ust. 1b u.ś.r., ponieważ z posiadanego przez organ orzeczenia z [...] sierpnia 2019 r. ([...]) wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność Żony.

SKO decyzją z [...] maja 2021 r. ([...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozparzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego to, iż niepełnosprawność Żony nie powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub pomiędzy 18 a 25 rokiem życia, w trakcie nauki, ponieważ w wyroku z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 17ust. 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osoba niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Stwierdzono również, że pozostawanie przez Żonę w związku małżeńskim ze Skarżącym, który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, również nie może stanowić negatywnej przesłanki do powyższego świadczenia. W rozumieniu SKO wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. w powiązaniu z art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest rażąco niesłuszna, krzywdząca i niesprawiedliwa oraz wywołuje daleko idące negatywne konsekwencje dla rodziny i małżeństwa. Ponadto SKO w kwestii uprawnienia strony do specjalnego zasiłku opiekuńczego wskazało, że Skarżący dokonał wyboru świadczenia. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie, w którym zadeklarował on chęć uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego rezygnując jednocześnie z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. We wniosku pełnomocnik Skarżącego wskazał, że wnioskodawca rezygnuje z ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w celu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższym organ I instancji winien uwzględnić treść wniosku i zawartego w nim oświadczenia złożonego przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego dotyczących wyboru przysługującego mu świadczenia w trybie art. 27 ust. 5 u.ś.r., a następnie podjąć działania celem wyeliminowania z obiegu prawnego rozstrzygnięcia przyznającego skarżącemu na ten sam okres specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.

Burmistrz decyzją z [...] czerwca 2021 r. ([...]) ponownie odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy wskazał art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. Ponadto nie został spełniony warunek zawarty w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Organ II instancji decyzją z [...] lipca 2021 r. ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając decyzję ponownie stwierdził, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność, iż niepełnosprawność Żony nie powstała przed ukończeniem 18. roku życia lub pomiędzy 18. a 25. rokiem życia, w trakcie nauki. SKO uznało również, iż postępowanie w sprawie wymaga uzupełnienia, ponieważ w aktach sprawy brak jakichkolwiek danych odnośnie stanu

zdrowia Skarżącego, a także nie zbadano czy pobiera on świadczenie rentowe, czy jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia mając na uwadze wiek oraz stan zdrowia, a także czy były wobec niego wydawane orzeczenia o niezdolności do pracy.

Następnie decyzją z [...] września 2021 r. ([...]) Burmistrz ponownie odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Analizując ponownie zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że biorąc pod uwagę treść art. 6 k.p.a., art. 17ust. 5 pkt 2a u.ś.r. stanowi przeszkodę do przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że w uznaniu organu odwoławczego wykładnia ww. przepisu w powiązaniu z art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest rażąco niesłuszna, krzywdząca i niesprawiedliwa.

SKO decyzją z [...] października 2021 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO po rozpatrzeniu sprawy i wniesionego odwołania wskazało, że w sprawie jako przyczynę odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w zaskarżonej decyzji organ wskazał dwie okoliczności, tj.: 1. brak spełnienia ustawowego wymogu - kryterium wieku powstania niepełnosprawności określonego w treści art. 17 ust. 1 u.ś.r., 2. pozostawanie Żony w związku małżeńskim ze Skarżącym, nielegitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wskutek rozpoznania skargi Skarżącego na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 995/21, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał w szczególności, że wobec znajdującego się w aktach oświadczenia Skarżącego z dnia [...].06.2021 r. zasadna jest wątpliwość, czy skarżący spełnił zasadniczą w tej sprawie przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodjęcia, skoro nie pracował od 1994 r., a konieczność opieki nad żoną, udokumentowana orzeczeniem o niepełnosprawności w znacznym stopniu datowana jest od [...].06.2017 r. Zarówno w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, jak i specjalnego zasiłku opiekuńczego, tożsamą podstawową przesłanką jego przyznania jest to, że dana osoba rezygnuje z zatrudnienia albo nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą bliską. Uwadze organów obu instancji umknęło, że Skarżący pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu opieki nad niepełnosprawną Żoną. Organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie dlaczego nie przyjęto w kontrolowanej sprawie spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub jego podjęcia, skoro w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego zaledwie trzy miesiące wcześniej ten sam organ uznał, że przesłanka ta była i nadal jest spełniona. W razie przyjęcia, że jest spełniona przez skarżącego przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub jego podjęcia organy winny ustalić dokładny zakres faktycznej opieki skarżącego nad żoną i wykonywanych przezeń czynności.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. ([...]) odmówił Skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. W ocenie organu z akt sprawy wynika, że Skarżący nie podejmuje zatrudnienia oraz innej pracy zarobkowej od [...] czerwca 1994 r. Pierwsze udokumentowane orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności dla Żony zostało wydane [...] czerwca 2017 r. i ustalono w nim, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od [...] czerwca 2017 r., natomiast nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Od momentu zakończenia wykonywania pracy zawodowej przez Skarżącego do momentu wydania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności dla Żony - tak jak ustalił Sąd - minęły 23 lata. Skarżący [...] czerwca 2021 r. oświadczył, że w okresie niepodejmowania pracy zakłady pracy odmawiały przyjęcia go do pracy ze względu na zły stan zdrowia, ponadto gdyby nie sprawował opieki nad niepełnosprawną Żoną mógłby przyjąć pracę. Również pełnomocnik Skarżącego pismem z [...] sierpnia 2021 r. poinformował, że gdyby nie konieczność sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną Żoną, Skarżący byłby gotowy podjąć pracę. Zdaniem organu można zatem wywnioskować, że Skarżący wykazuje wolę podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jednak organ I instancji podziela opinię SKO zawartą w decyzji z [...] października 2021 r., iż twierdzenia te są nieprzekonujące ze względu na okoliczność legitymowania się Skarżącego orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe oraz niepodejmowaniem przez Skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od [...] czerwca 1994 r. Burmistrz zaznaczył również, że z Aplikacji Centralnej Rynku Pracy wydrukowano informację, z której wprost wynika, że Skarżący w okresie bycia zarejestrowanym jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy twierdził, że ze względu na stan zdrowia nie jest zdolny do pracy.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącego, zarzuciwszy dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt4 u.ś.r. oraz naruszenie art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżącemu.

Przywołaną we wstępie decyzją z [...] maja 2022 r. SKO utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie przytoczyło wybrane art. 17 u.ś.r. i omówiło istotę świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazało, że bezpośrednim powodem rezygnacji przez Skarżącego z zatrudnienia w 1994 r. nie była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu Żoną, gdyż ta takiej opieki w tym czasie nie potrzebowała. Zaznaczył także kwestie podnoszone przez Burmistrza o informacji z Aplikacji Centralnej Rynku Pracy, a nadto, że Żona od [...] kwietnia 2022 r. przebywa w Zakładzie Opiekuńczo Leczniczym w G.. Organ I instancji wyjaśnił także, co podkreśliło SKO, że przyznając specjalny zasiłek opiekuńczy we wcześniejszych okresach nie zbadał przesłanki dotyczącej niepodejmowania lub rezygnacji Skarżącego z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad Żoną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję SKO Skarżący, reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie z decyzją ją poprzedzającą, zobowiązanie organów do przyjęcia oceny prawnej i wskazań wyrażonych w orzeczeniu, zasądzenie kosztów, a nadto rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzuciwszy rozstrzygnięciu naruszenie:

1) prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.:

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącego a sprawowaniem przez Niego opieki nad żoną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje;

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki Skarżącego nad żoną, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Strony

W uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko. Jednocześnie SKO wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań

i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 615; aktualnie: Dz.U. z 2022 r. poz. 615 - w skrócie "u.ś.r.").

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji trzeba w pierwszej kolejności uwzględnić fakt, że została ona wydana w sprawie, w której uprzednio zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 stycznia

2022 r. o sygn. akt IV SA/Po 995/21 (dalej też jako: "Wyrok WSA"), zawierający w swym uzasadnieniu określone oceny prawne oraz wskazania co do dalszego postępowania.

Jest to o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 9 do art. 153).

Żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekające ponownie - po Wyroku WSA - organy I i II instancji, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostawali związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe należy przypomnieć, że WSA w zapadłym w tej sprawie wyroku o sygn. akt IV SA/Po 995/21, wskazał, że SKO trafnie uznało, iż aspektu pozostawania Żony w związku małżeńskim ze Skarżącym, nielegitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i traktowania tego faktu jako

przesłanki negatywnej (co uprzednio uczynił organ I instancji) nie można zaakceptować, gdyż wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. w powiązaniu z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest nie tylko rażąco niesłuszna, krzywdząca i niesprawiedliwa, ale prowadzi do irracjonalnych skutków. Sąd wskazał jednak, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie dlaczego nie przyjęto w kontrolowanej sprawie spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub jego podjęcia, skoro w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego zaledwie trzy miesiące wcześniej ten sam organ uznał, że przesłanka ta była i nadal jest spełniona. W razie przyjęcia, że jest spełniona przez skarżącego przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub jego podjęcia organy winny ustalić dokładny zakres faktycznej opieki skarżącego nad żoną i wykonywanych przezeń czynności.

W ocenie Sądu organy ponownie rozpoznając sprawę zrealizowały wytyczne wskazane w Wyroku. Organ I instancji wyjaśnił bowiem, iż do dnia [...] października 2021 r. ustalając prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz świadczenia pielęgnacyjnego nie badał związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Dla organu wystarczający był fakt, że w momencie złożenia wniosku o wspomniane wyżej świadczenia, osoba ubiegająca się nie podejmowała zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym zarówno decyzja z [...] grudnia 2020 r. ([...]) i wcześniejsze decyzje ustalające prawo Skarżącemu do ww. zasiłku na Żonę, zostały wydane bez uwzględnienia ww. przesłanki. Organ zaznaczył, że Skarżący [...] września 2021 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad Żoną na okres od [...] listopada 2021 r. do [...] października 2022 r. i organ rozpatrując go wniosek wziął pod uwagę ww. przesłankę i decyzją z [...] grudnia 2021 r. ([...]), odmówił wnioskowanego świadczenia i decyzja ta jest ostateczna wobec niewniesienia odwołania przez Skarżącego. Ponadto w stosunku do pozostałych przesłanek tj. momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki oraz związku małżeńskiego, na których organ opierał się wydając wcześniejsze decyzje odmawiające Skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - organy dostosowały się do Wyroku.

Podkreślić także należy, że oświadczeniu Skarżącego o odmowach przyjęcia go do pracy ze względu na zły stan zdrowia (jak zauważył Sąd w Wyroku - przez okres 23 lat!) organy przeciwstawiły informację z Aplikacji Centralnej Rynku Pracy, zgodnie z

którą to Skarżący w okresie bycia zarejestrowanym jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy twierdził, że ze względu na stan zdrowia nie jest zdolny do pracy.

Jak wskazał NSA w wyroku z 24 kwietnia 2022 r., I OSK 1333/21, Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego, nakładają na organ obowiązek wydania decyzji o charakterze związanym - przyznanie świadczenia może nastąpić wyłącznie po spełnieniu przesłanek wynikających z przepisów prawa. Jeżeli nie ma bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną przez taką osobę opieką to w konsekwencji nie zostaje spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa doświadczenia pielęgnacyjnego.

Podkreślić także trzeba, że Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, na żadnym etapie postępowania administracyjnego (jak i w skardze) nie wykazał związku niepodejmowania zatrudnienia ze sprawowaną opieką nad Żoną. Oznacza to, że w tym przypadku brak jest bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy sprawowaną opieką, a niepodejmowaniem zatrudnienia, co łącznie w świetle przywołanego art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi przeszkodę w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego - na co już uprzednio wskazywał Sąd w Wyroku.

Mając na względzie powyższe ustalenie, Sąd w niniejszym składzie stwierdził, że orzeczona przez organy obu instancji odmowa przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.