Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1152/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30e, art. art. 30 c ust. 5 pkt 2, art.
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Go 314/12 w sprawie ze skargi F. P. Spółki Akcyjnej Spółki komandytowo-akcyjnej w Z. na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Go 314/12, pozostawił bez rozpatrzenia skargę F.P. Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo Akcyjna z siedzibą w Z. na informację Zarządu Województwa L. z 23 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Dnia [...] maja 2009 r. Zarząd Województwa L. podjął uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcie ogłoszenia o konkursie zamkniętym nr LRPO/2.2/1/2009 oraz Regulaminu konkursu zamkniętego nr LRPO/2.2/1/2009 Priorytetu II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013. Konkurs został ogłoszony dnia 20 maja 2009 r.

W ramach tego konkursu F. Spółka Akcyjna z siedzibą w Z. (obecnie F. P. Spółka Akcyjna Spółka Komandytowo Akcyjna z siedzibą w Z., zwana dalej: skarżącą lub wnioskodawcą) złożyła wniosek zatytułowany "[...]".

W dniu [...] września 2009 r. Zarząd Województwa L. podjął uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia do dofinansowania 37 projektów ocenionych merytorycznie w ramach ww. konkursu. Wniosek skarżącej został zakwalifikowany do dofinansowania w ramach tego konkursu. Dnia [...] kwietnia 2011 r. Zarząd Województwa L. podjął uchwałę nr [...], którą zmienił powyższą wcześniejszą uchwałę z dnia [...] września 2009 r. Zgodnie z § 1 tej uchwały, wskazana uchwała nr [...] została zmieniona stosownie do treści załącznika. Zgodnie natomiast z treścią załącznika z zakresu projektów objętych dofinansowaniem w ramach konkursu usunięto projekt skarżącej. O podjęciu tej uchwały skarżąca została zawiadomiona pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. W dniu 2 maja 2011 r. skarżąca wniosła protest na negatywną ocenę projektu dokonaną w/w uchwałą.

W odpowiedzi na powyższy protest, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. organ wyjaśnił przyczyny podjęcia zakwestionowanej uchwały, jednocześnie podkreślając, iż w niniejszej sprawie stronie nie przysługuje prawo wniesienia protestu. Ponadto w dniu 2 maja 2011 r. wpłynęło do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, którym skarżąca zwróciła się o uchylenie uchwały z dnia [...] kwietnia 2011 r. zmieniającej uchwałę nr [...] Zarządu Województwa L. oraz ewentualne podjęcie uchwały w przedmiocie przyjęcia do dofinansowania projektu nr [...] w ramach konkursu nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ wyjaśnił, iż w efekcie składanych w toku postępowania wyjaśnień i uzasadnień proponowanych zmian projektów stwierdzono, że projekt nr [...] nie może uzyskać dofinansowania ze środków LRPO z powodu braku możliwości samodzielnego osiągnięcia zakładanych celów oraz ścisłego powiązania z projektem nr [...].

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który postanowieniem z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II SA/Go 536/11, pozostawił skargę bez rozpatrzenia. Postanowienie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił je postanowieniem z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt II GSK 2447/11 i przekazał sprawę WSA w G. do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] organ poinformował skarżącą, że podczas przeprowadzonej ponownej oceny merytorycznej ww. wniosku o dofinansowanie stwierdzono, że dokumentacja aplikacyjna zawiera błędy formalne, w związku z czym projekt został przekazany do ponownej weryfikacji.

Dnia [...] lutego 2012 r. skarżąca wniosła protest, który został rozpatrzony negatywnie. O wynikach postępowania odwoławczego organ poinformował skarżącą pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...].

Na powyższą informację skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonych informacji Zarządu Województwa L.

W odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik sprecyzował wniesioną uprzednio skargę i wskazał, że dotyczy ona informacji o negatywnym wyniku protestu:

1) z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie RPLB.02.02.00-08-108/09 pt. "[...]",

2) z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie RPLB.02.02.00-08-113/09 pt. "[...]",

3) z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie [...] w przedmiocie negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie RPLB.02.02.00-08-113/09 pt. "[...]".

Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. rozdzielił skargi w ten sposób, że:

1) pod dotychczasową sygnaturą II SA/Go 271/12 prowadzona jest sprawa ze skargi skarżącej na informację Zarządu Województwa L. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie w ramach Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013,

2) pod sygnaturą II SA/Go 313/12 prowadzone jest postępowanie ze skargi na informację Zarządu Województwa L. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie w ramach Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013,

3) pod sygnaturą II SA/Go 314/12 prowadzone jest postępowanie ze skargi na informację Zarządu Województwa L. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w ramach Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pozostawił skargę bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazał, że jednym z warunków przyjęcia przez Sąd do rozpatrzenia skargi, o której mowa w art. 30c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm. dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub uzppr), jest złożenie przez stronę skarżącą wraz ze skargą kompletnej dokumentacji w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła w postępowaniu konkursowym wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru wraz z załącznikami, które były przedmiotem oceny przez Zarząd Województwa L. Wraz ze skargą skarżąca nie złożyła wszystkich załączników do wniosku o dofinansowanie wymienionych w formularzu. Brakuje biznes planu, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentów potwierdzających sytuację finansową wnioskodawcy. Jak podkreślił WSA załączniki stanowią niezbędny element wniosku o dofinansowanie, którego brak prowadzi do jego odrzucenia Sąd przyjął, że złożenie przez skarżącą formularza wniosku bez wszystkich załączników nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 uzppr. Natomiast niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków skargi ponieważ w art. 30c ust. 2 uzppr ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji zauważył, że brakujące dokumenty zostały nadesłane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, jednakże w świetle art. 30e uzppr to na skarżącym ciąży ustawowy obowiązek przedłożenia sądowi wszelkiej dokumentacji niezbędnej do skontrolowania, czy ocena projektu została przeprowadzona przez organ zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawodawca w sposób jednoznaczny cały ciężar przedstawienia sprawy sądowi nałożył na stronę, która musi mieć tego świadomość i nie może zasłaniać się nieznajomością procedury sądowej. W sytuacji gdy strona wnosząca skargę nie załącza do niej dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 zdanie pierwsze uzppr uchybia ustawowemu obowiązkowi, a brak ten skutkuje pozostawieniem niekompletnej skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 c ust. 5 pkt 2 uzppr.

Skarżąca w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 30 c ust 5 pkt 2 uzppr, poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania pomimo tego, że skarga była kompletna,

- art. 30 c ust 5 pkt 2 uzppr, poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania pomimo tego, że podlegała ona uwzględnieniu z uwagi na przeprowadzenie oceny projektu bez podstawy prawnej, tj. w sposób nieprzewidziany w Regulaminie Konkursu Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Priorytet II Stymulowanie Wzrostu Inwestycji w Przedsiębiorstwach i Wzmocnienie Potencjału Innowacyjnego, Działanie 2.1. Mikroprzedsiębiorstwa, Zielona Góra październik 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370).

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.

Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy zauważyć, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.

Stosownie do art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy.

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem " skarga niekompletna ", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy.

Należy również zauważyć, że skarga o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania wymienione w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy (art. 47 § 1 p.p.s.a.) – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do rozumienia pojęcia kompletności skargi.

Autor skargi kasacyjnej podnosi w pierwszej kolejności, że skoro kwestionowana jest sama możliwość dokonania powtórnej oceny wniosku przez organ, to dla rozstrzygnięcia przez Sąd czy taka ocena jest, czy nie jest dopuszczalna – nie mają znaczenia merytoryczne załączniki do wniosku. Ich treść w żaden bowiem sposób nie przesądza o meritum skargi, którym jest brak możliwości dokonania kolejnej oceny wniosku. Ponadto według kasatora, brakujące załączniki wymienione przez Sąd pierwszej instancji znajdują się w aktach sprawy. Sąd pierwszej instancji sam bowiem wskazuje, że dysponuje pełnym materiałem, wyciągając negatywne skutki dla strony z faktu, iż część materiału dowodowego zapewnił Sądowi organ, podczas gdy taki obowiązek leżał po stronie skarżącej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest błędne. Jak to zostało już zaakcentowane, z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy. Przepis ten w zakresie tego obowiązku nie różnicuje podstaw na jakich skarżący opiera skargę. Zatem nawet w sytuacji, gdy skarżąca w pierwszej kolejności kwestionowała w skardze samą możliwość dokonania powtórnej oceny wniosku przez organ, to skarga taka aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wraz ze skargą nie złożyła wszystkich załączników do wniosku o dofinansowanie wymienionych w formularzu, tj. biznes planu, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentów potwierdzających sytuację finansową wnioskodawcy. Natomiast wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje wniosek o dofinansowanie, który, powinien być złożony z załącznikami, których treść była przedmiotem negatywnie zakończonej procedury odwoławczej. Z powyższego wynika, że jeżeli skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru wraz z załącznikami, a do skargi załączyła wniosek bez załączników to Sąd pierwszej instancji zasadnie pozostawił ją bez rozpatrzenia albowiem była ona niekompletna. W tym kontekście należy podkreślić, że niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi ponieważ, jak to już podniesiono, w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 30c ust. 2 oraz ust 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju była prawidłowa. Redakcja art. 30c ust. 2 cyt. ustawy nie nasuwa wątpliwości, co do rozumienia pojęcia "wniosek", w kontekście określonego w tym przepisie obowiązku złożenia kompletnej dokumentacji w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.