Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 378/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 9, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b, art. 48 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7,art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...], znak: [...], którą nakazano A Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B 5 w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257, dalej jako k.p.a.), w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz.1332, dalej jako P.b.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał A Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B 5 w Ł.

Od decyzji tej odwołanie wniosła A Sp. z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. z uwagi na nie wyjaśnienie charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem (jaki to rodzaj robót, dlaczego zdaniem organu wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę), nie przeprowadzenie w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego, brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawidłowego opisu w uzasadnieniu wydanej decyzji w zakresie rodzaju, typu i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń i następnie nie wymienienie ich we właściwej liczbie w sentencji wydanej decyzji, a tym samym niemożność jednoznacznego określenia zakresu żądanej rozbiórki, a także brak prawidłowego uzasadnienia prawnego,

2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez odwołującą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż instalacja urządzeń przez spółkę na istniejącym obiekcie budowlanym wymagała uzyskania pozwolenia na budowę,

3. art. 7 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 roku nr 98 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6 oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. uznanie, iż zrealizowane przez A roboty budowlane wymagały dla swej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

4. art. 48 ust. 1 P.b. poprzez zastosowanie, czyli nakazanie rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na budynku mieszkalnym, zlokalizowanym przy ul. B 5 w Ł. w sytuacji, gdy przeprowadzone roboty nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego w postaci budowli, co wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę,

5. art. 3 pkt 3 w zw. z art. 28 P.b. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja zrealizowana przez A nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. objęte były zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji,

6. art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez A polegały na instalowaniu urządzeń, w tym antenowej konstrukcji wsporczej instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów.

Wobec wniesionych zarzutów strona odwołująca się wniosła o:

• uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez organ II instancji i w tym zakresie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, ewentualnie

• uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez organ II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Równocześnie strona zaskarżyła postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. z uwagi na wydanie go z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, albowiem roboty budowlane wykonane przez A nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a tym samym nie było podstawy do wzywania postanowieniem o przedstawienie wymienionych w nim dokumentów celem legalizacji wykonanych robót, gdyż nie stanowiły one samowoli budowlanej.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Organ wyjaśnił, że przedmiot niniejszego postępowania stanowi stacja bazowa telefonii komórkowej, w skład której wchodzi 68 sztuk różnego rodzaju elementów stanowiących jedną całość o łącznej wadze ca 3770 kg oraz instalacja elektryczna zasilająca. Stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest na dachu budynku mieszkalnego przy ul. B 5 w Ł. Z uzupełnionego w toku postępowania odwoławczego materiału dowodowego, tj. z protokołu oględzin z dnia 10 lipca 2017 r. wynika, że zrealizowana stacja bazowa (wszystkie elementy składające się na całość techniczno-użytkową) wykonana została zgodnie z dokumentacją techniczno-formalną montażu zespołu urządzeń [...] z dnia 21 marca 2016 r. sporządzoną przez mgr inż. T. M. Układ elementów i całej stacji bazowej został uwidoczniony na dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu. Oględziny zostały przeprowadzone w obecności przedstawicieli inwestora A Sp. z o.o. Z w/w dokumentacji przedłożonej przez inwestora w organie I instancji przy piśmie z dnia 17 października 2016 r. wynika, że na przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej składa się: antenowa konstrukcja wsporcza, zespół anten sektorowych i radioliniowych, urządzenia sterujące i wzmacniające oraz kable.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że co do zasady, w ocenie organu budowa takiej stacji wymaga pozwolenia na budowę. Przytaczając treść art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. organ II instancji wskazał, iż w jego ocenie, robót budowlanych stanowiących budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie można uznać za podlegające obowiązkowi zgłoszenia stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 2 P.b.

Organ odwoławczy podkreślił, że w kwestii kwalifikowania budowy stacji bazowej jako przedsięwzięcia wykraczającego poza zakres unormowany w art. 29 ust. 2 pkt 15 uwzględnił orzecznictwo sądowoadministarcyjne, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14. W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyczerpująco przytoczył inne wyroki NSA i przedstawił wykładnię przepisów, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, co już zaznaczono, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał po pierwsze, iż już sam fakt, iż przedsięwzięcie inwestora przede wszystkim polega na zamontowaniu na stałe trzech masztów i zainstalowaniu na tych masztach anten jako urządzeń telekomunikacyjnych oraz zamontowaniu pozostałego sprzętu pozwalającego na sprawne i właściwe korzystanie z tak wykonanej stacji telefonii komórkowej, wystarczyć może do uznania, że na tak opisane zamierzenie inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Po drugie: w sytuacji, gdy w sprawie nie ma wątpliwości, iż na budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, to na rozbudowę takiej sieci, która polega właśnie na budowaniu stacji bazowych i dzięki temu poszerzaniu obszaru działalności takiej sieci - budowa kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi rozbudowę tej sieci i jako taka również wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ I instancji zasadnie przyjął, że inwestor na wykonaną budowę nie legitymował się stosownym pozwoleniem. Powiatowy organ nadzoru budowlanego w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym wystąpił do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, celem ustalenia czy na wykonanie rzeczonych robót budowlanych wydano pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 21 czerwca 2016 r., znak [...] Urząd Miasta Ł., Departament Architektury i Rozwoju, Wydział Urbanistyki i Architektury poinformował, iż w zasobach archiwalnych oraz bieżących rejestrach nie odnaleziono dokumentacji dotyczącej wnioskowanego budynku.

Powyższe oznacza, iż organ I instancji prawidłowo prowadził postępowanie zgodnie z regulacją prawną określoną w art. 48 P.b. Przytaczając treść art. 48 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 P.b. organ odwoławczy zaznaczył, iż działając w tym trybie, organ I instancji umożliwił A Sp. z o.o. legalizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, wydając w dniu [...] listopada 2016 r. postanowienie Nr [...], którym nakazał A Sp. z o.o. wstrzymać roboty budowlane związane z budową stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 5 oraz zobowiązał do przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2017 r.:

1. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej,

2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2, tj.:

- 4 egz. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczących budowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B 5 w Ł.

Ponieważ spółka nie wywiązała się w z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał w dniu [...], na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. decyzję Nr [...], która stanowi konsekwencję prawną nieprzedłożenia przez inwestora w terminie wskazanym w w/w postanowieniu określonych, kompletnych dokumentów celem doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem. Cytując treść art. 48 ust. 4 P.b. organ wyjaśnił, iż w zaistniałym stanie faktycznym, treść rozstrzygnięcia - nakaz rozbiórki - ma swoją podstawę w przepisach art. 48 P.b. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, iż organ zobowiązany był ją wydać, gdyż samowola budowlana wyczerpuje dyspozycję art. 48 P.b.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu administracyjnego złożyła A Sp. z. o. o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji w konsekwencji tego, że organ II instancji zaniechał ponownego rozpoznania sprawy, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, a jeśli organ dokonał tegoż, to nie dał wyrazu temu działaniu w uzasadnieniu swego orzeczenia;

2. przepisu art. 3 pkt 3 P.b. poprzez jego zastosowanie oraz przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na istniejącym obiekcie przy ul. B w Ł. urządzeń o wysokości poniżej 3 metrów, to jest antenowych konstrukcji wsporczych wraz z innymi urządzeniami nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b.;

3. przepisu art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b P.b., a także § 3 pkt 2 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. 219, poz. 1864) poprzez błędną ich wykładnię, prowadzącą do stwierdzenia, że realizacja inwestycji w postaci każdego masztu antenowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

4. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowych ustaleń faktycznych organu II instancji, nie wskazanie przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedstawionym przez spółkę oraz brak wyjaśnienia zasadności zastosowania przepisu uznanego za podstawę prawną w niniejszej sprawie;

5. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasadny swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż instalacja urządzeń dokonana przez skarżącą, stanowiła budowę obiektu budowlanego i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

6. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania do władzy publicznej;

7. przepisu art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b P.b., a także § 3 pkt 2 i 9 rozporządzenia;

8. art. 48 ust. 2 P.b. poprzez zastosowanie, czyli prowadzenie postępowania w oparciu o ten przepis, w przypadku gdy przedmiotem postępowania nie jest obiekt budowlany, a postępowanie dotyczy instalowania urządzenia na istniejącym obiekcie i prace nie doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego w postaci budowli, co wymagałoby uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę;

9. art. 48 ust. 3 P.b. poprzez zastosowanie i nałożenie na spółkę obowiązków w sytuacji, gdy inwestycja zrealizowana przez A nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie, nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, jak również nie wymagały uprzedniego zgłoszenia budowlanego;

10. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy drugi raz przez organ II instancji i ograniczenie się do powtórzenia argumentacji organu I instancji;

11. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 124 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji;

12. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także postanowień wydanych w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie, wokół której powstał między stronami spór, było zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie z dołączonej dokumentacji projektowej wynika, że przedsięwzięcie dotyczy budowy na dachu istniejącego budynku zespołu urządzeń [...] służących do obsługi sieci telefonii komórkowej, składającego się z anten instalowanych na antenowych konstrukcjach wspornych oraz z urządzeń sterujących. Urządzenia sterujące umieszczone są na konstrukcjach wspornych.

W ocenie organów przedstawiony opis robót budowlanych nie pozwala na przyjęcie, jak podnosi to strona skarżąca, że planowane przedsięwzięcie stanowi jedynie instalację urządzeń w postaci nowych anten radiokomunikacyjnych i konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie budowlanym (w związku z czym inwestor nie był obowiązany do dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę). Organy stanęły bowiem na stanowisku, że zrealizowana inwestycja jest to stacja bazowa telefonii komórkowej zamontowana na budynku, która stanowi całość technicznie użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielenie, nie stanowią urządzenia budowlanego w rozumieniu definicji legalnej z art. 3 pkt 9 P.b. Przedmiotowa stacja nie spełnia zatem kryteriów określonych w treści z art. 29 ust. 2 pkt 15 cyt. ustawy. Należy przy tym podkreślić, że wskazana konkluzja wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z dołączonego sprawozdania z badania rozkładu pól elektromagnetycznych, stanowiącego załącznik do pisma spółki z dnia 31 marca 2016 (k. 25 akta administracyjne I instancji).Ze wskazanego dokumentu wprost wynika, że badanym obiektem była stacja bazowa telefonii komórkowej [...].

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest zaś, podzielany także przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, utrwalony pogląd, zgodnie z którymi do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. (por. wyroki NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1480/12; z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II OSK 956/13; z dnia 23, października 2013 r., sygn. akt II OSK 790/13; z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1148/15; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 613/17; z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 527/17 – publikowane w zbiorze: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, natomiast zgodne z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 cyt. ustawy budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Jakkolwiek pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7), to ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 cyt. ustawy). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie może być jednak uznana za urządzenie zainstalowane na budynku, bowiem to nie budynek jest bezpośrednim nośnikiem urządzenia, lecz dopiero zainstalowana na budynku konstrukcja wsporcza. Przede wszystkim należy wskazać, że urządzenie budowlane to urządzenie łącznie posiadające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przedmiotowa stacja nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/17, LEX nr 2435936). W ocenie Sądu przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi natomiast całkowicie odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, antenowych konstrukcji wsporczej i samych anten. Tworzy więc całość użytkową samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową w stosunku do budynku przy ul. A 5 w Ł. Całość ta składa się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Realizacja antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwa, ale np. na budynkach, w których mieści się np. jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane można również zrealizować np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1278/17, LEX nr 2418525).

Powyższe oznacza, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej, wykracza poza pojęcie instalacji o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i co za tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 P.b. Przypomnieć bowiem należy, że w obowiązującym prawie budowlanym zasadą jest, że rozpoczęcie i prowadzenia robót budowlanych może nastąpić po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, z czego wynika, iż wszystkie wyjątki od tej zasady nie mogą być wykładane rozszerzająco.

Analizując dalej okoliczności sprawy przez pryzmat przesłanek zastosowania art. 48 ust. 1 P.b., należy zauważyć, że inwestor nie legitymował się pozwoleniem na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Okoliczność ta wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i jest w istocie bezsporna.

Zważywszy na opisane wyżej, w ocenie Sądu prawidłowe, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] listopada 2016 r., stwierdzić należy, że dopełnione zostały czynności, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 P.b. Obowiązki nałożone na inwestora w ich wyniku, nie zostały wykonane. W tym stanie rzeczy ziściły się wszystkie przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego po myśli art. 48 ust. 1 P.b. W ocenie Sądu przepis ten został zatem prawidłowo zastosowany.

Jako niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Wszystkie okoliczności faktyczne, istotne z punktu widzenia hipotezy stosowanej normy materialnej, zostały wyjaśnione za pomocą adekwatnych dowodów, w tym dowodu bezpośredniego w postaci oględzin. Również uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Dotyczy to także uzasadnienia prawnego, bowiem organ nie tylko przytoczył stosowane przepisy prawa, ale także wyjaśnił ich treść. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Wymienione przepisy, w ocenie Sądu, nie zostały naruszone.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie ma podstaw do pozbawiania jej mocy wiążącej; nie ma również podstaw do wzruszenia pozostałych aktów wskazanych przez skarżącą jako objęte zakresem zaskarżenia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

ds