Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 327/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako ustawa o broni i amunicji ) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 roku i zm. , dalej kpa) cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej R.M..

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ policji cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W toku czynności sprawdzających, w związku z uzyskaną informacją, ustalono, że przeciwko R.M. prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę Rejonową w Z. zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z. o popełnienie przestępstw z art. 207 § 1 i art. 157 § 1 kk. Przestępstwo opisane w art. 157 kk znajduje się w katalogu przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, a to obliguje właściwy organ policji do wycofania pozwolenia na broń. Pomimo tego, że w trakcie postępowania administracyjnego organ uzyskał pozytywne opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania R.M., tj. wystawioną przez miejscową jednostkę policji oraz macierzyste koło łowieckie, to fakty takie mogą być brane pod uwagę przez organ orzekający w sprawie w przypadku rozważenia decyzji o wycofaniu uprawnień na podstawie przepisów fakultatywnych, nie zaś w sytuacji, kiedy ustawodawca wskazuje bezpośrednio okoliczności obligujące organ do cofnięcia pozwolenia.

Od powyższej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji w W. złożył R.M., podnosząc brak podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nigdy nie miał bowiem konfliktu z prawem i nie był karany. Posiada pozytywne opinie zarówno w macierzystym kole łowieckim, jak i miejscowej jednostce policji. W 2007 roku w trakcie trwania sprawy rozwodowej, jego małżonka wniosła pozew przeciwko niemu do sądu o znęcanie się nad jej osobą. Obecnie jest z byłą małżonką pogodzony, nie wnosi ona żadnych pretensji ani negatywnych opinii co do jego pozwolenia na broń i uprawiania myślistwa.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania R.M. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym artykule uzasadnia sam fakt toczącego się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa skierowanego, min. przeciwko życiu i zdrowiu. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że R.M. jest oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk ( znęcanie się nad osobą najbliższą – czyn przeciwko rodzinie i opiece oraz spowodowanie uszczerbku na zdrowiu, innego niż ciężki - przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu w sytuacji kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy ). W tej sytuacji, organ I instancji miał obowiązek cofnąć pozwolenie na broń, a ocena dokonana przez niego nie jest dowolna, bowiem ma potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, ponieważ postępowanie przygotowawcze zakończyło się sporządzeniem przeciwko R.M. aktu oskarżenia o powyższe przestępstwa, co spełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ policji, że osobie posiadającej pozwolenie na broń zarzuca się popełnienie tego rodzaju przestępstwa. Organy administracji publicznej, nie działają bowiem na podstawie prawa karnego, a administracyjnego. Nie oceniają zatem, czy posiadacz pozwolenia na broń jest winny popełnienia zarzucanych mu przestępstw. W świetle powyższego, nawet pozytywne opinie o odwołującym się wystawione przez właściwą jednostkę policji oraz macierzyste koło łowieckie, nie mogą wpłynąć na inny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ okoliczności te nie eliminują faktu, iż jest on oskarżony o popełnienie czynu, min. przeciwko życiu i zdrowiu, a z taką okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi, jaką złożył R.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy orzekające w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń powołały się wyłącznie na okoliczność prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego, w żaden sposób nie odnosząc się do podstawowej przesłanki dotyczącej istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono jego nienagannego zachowania w charakterze osoby posługującej się bronią jako myśliwy, opinii z zakładu pracy, jak również faktu, że nigdy nie naruszał porządku prawnego poprzez popełnienie czynu karalnego czy wykroczenia. Mechaniczne powołanie się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji narusza dyspozycję tego przepisu, w sytuacji kiedy nie wykaże się , że istnieje uzasadniona obawa, iż można użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego lub porządku prawnego. W konkluzji skargi podniósł, że najistotniejszą okolicznością, w jego ocenie, jest wynik postępowania karnego, z powodu którego cofnięto mu pozwolenie na broń. Już po wydaniu zaskarżonej decyzji został wydany wyrok w sprawie, w którym umorzono postępowanie z powodu znikomego społecznego niebezpieczeństwa czynu na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk. Tym samym, odpadła przesłanka prawomocnego skazania za przestępstwo wymienione w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jak również prowadzenia postępowania karnego, co wprawdzie zaistniało po wydaniu decyzji, jednakże nie powinno nie mieć wpływu na ocenę zastosowania tego przepisu. Do skargi dołączył odpis nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2008 roku oraz opinię z dnia 3 czerwca 2008 roku z miejsca swojego zatrudnienia wystawioną przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Komendant Główny Policji podniósł, że przesłanką cofnięcia pozwolenia jest bowiem uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a wynika ona z faktu popełnienia przez tą osobę czynu zabronionego wskazanego w tym przepisie. W takiej sytuacji, organ policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt, iż osobie posiadającej pozwolenie na broń, został przedstawiony zarzut popełnienia któregokolwiek z przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Odnosząc się do załączonego do skargi wyroku Sądu Rejonowego w Z., którym umorzono postępowanie karne toczące się wobec Skarżącego, organ zauważył, że jako przesłankę umarzającą wskazano w tym orzeczeniu art. 17 § 1 pkt 3 kpk, co oznacza, że R.M. dopuścił się de facto zarzucanego mu czynu. Ustalenia te wskazują zatem, że Skarżący legitymuje się cechami charakteru takimi jak porywczość, agresywność, nieopanowanie, skłonność do awantur, co mając na uwadze długi okres jego negatywnych zachowań wobec małżonki, wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Reasumując, zdaniem organu II instancji, nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 19 listopada 2008 roku, R.M. popierając skargę, oświadczył, że wyrok umarzający postępowanie karne uprawomocnił się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, a zatem skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji cofającą Skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W sprawie nie jest sporne, że Skarżącemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 i art. 157 § 1 w związku z art. 11 kk, tj. za znęcanie się nad osobą najbliższą ( czyn przeciwko rodzinie i opiece ), spowodowanie uszczerbku na zdrowiu innego niż ciężki ( czyn przeciwko życiu i zdrowiu ) w sytuacji kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. Należy jednak zauważyć, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa ( tu - cofnięcie pozwolenia na broń ) istnieje, czy nie. Użycie przez ustawodawcę, tzw. określeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego ( patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2071/07 ).

Wymieniony przepis stanowi podstawę do odmowy przyznania pozwolenia na broń i ( łącznie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ) pozbawienia pozwolenia na broń osób stwarzających uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymienione w dalszej części tego przepisu ("w szczególności") rodzaje przestępstw muszą wiązać się z pierwszą częścią tego przepisu, to jest stworzeniem uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Obie części tego przepisu są bowiem ze sobą związane, a część druga uszczegóławia tylko ogólną przesłankę pozbawienia prawa do posiadania broni jaką jest tworzenie obawy co do sposobu jej użycia.

Dlatego też, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym, ale z pewnością nie jedynym, istotnym z takich dowodów był wydany przez Prokuraturę Rejonową w Z. z dnia [...] sierpnia 2007 roku akt oskarżenia Skarżącego o przestępstwo z art. 207 § 1 kk, art. 157 § 1 kk w związku z art. 11§ 2 kk.

W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu, organ I instancji powinien jednak wziąć po uwagę i prawidłowo ocenić również inne dowody, które zebrał w sprawie, a więc także informację Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w R. wraz z opinią Koła Łowieckiego "[...]" w K., do którego Skarżący należy od 1 kwietnia 2000 roku, jak i opinię środowiskową z miejsca jego zamieszkania wystawioną przez jednostkę policji w P. Organ powinien tego dokonać, tym bardziej z tego powodu, że powyższe dowody zostały zebrane właśnie z jego, a nie Skarżącego inicjatywy. Nadto, zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skoro zaś organ uznał, że zgromadzenie takich dowodów jest potrzebne przed wydaniem decyzji, to winien je w sposób bardziej szczegółowy rozważyć i w podobny sposób się do nich odnieść w uzasadnieniu swojej decyzji. Tymczasem z uzasadnienia jego rozstrzygnięcia wynika, że dowody te w świetle postawionego zarzutu wobec posiadacza broni są nieistotne, a można nawet wysnuć wniosek, że są one zupełnie zbędne do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zasadnym w takiej sytuacji byłoby wyjaśnienie czemu służyło ich przeprowadzenie, czego jednak organ również nie wyjaśnił. Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie winien także wziąć pod uwagę fakty, które powinny być mu znane z urzędu, np. dotychczasowe zachowanie Skarżącego jako posiadacza broni – adresata decyzji o pozwoleniu na broń.

Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ( art. 80 kpa ) organy obu instancji powinny dokonać ostatecznego podsumowania w kwestii ewentualnego istnienia przesłanki o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest niewątpliwie orzeczenie sądowe z dnia 6 maja 2008 roku dotyczące umorzenia postępowania karnego w stosunku do Skarżącego w sprawie o przestępstwo z art. 207§ 1 kk, art. 157 § 1 kk w związku z art. 11§ 2 kk. Z wyroku tego wynika, że wprawdzie toczyło się przeciwko Skarżącemu postępowanie karne, jednakże sąd rozpoznający sprawę uznał, że zachodzą przesłanki z art. 1 § 2 kk w związku z art. 17 § 1 pkt 3 kpk, aby to postępowanie umorzyć z uwagi na znikomość społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie zaś z art. 1 § 2 kk nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Na podstawie zaś art. 17 § 1 pkt 3 kpk nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Powyższe świadczy o tym, że Skarżący nie popełnił przestępstwa w rozumieniu przepisów kodeksu karnego.

Tym samym, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, za przedwczesne w świetle w/w wyroku umarzającego postępowanie karne, należy również uznać wnioski zawarte przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że Skarżący legitymuje się takimi cechami charakteru jak porywczość, agresywność, nieopanowanie, skłonność do awantur, co mając na uwadze długi okres jego negatywnych zachowań wobec małżonki, wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, że w takim stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa można stwierdzić, iż organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu zostały naruszone powyższe przepisy, bowiem organy nie wyjaśniły należycie i nie rozważyły dostatecznie treści zebranego w sprawie materiału dowodowego. Obowiązkiem organów jest nie tylko zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, ale i jego rozpatrzenie, a następnie wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu, zajęte zaś w decyzjach organów obu instancji stanowisko nie zostało należycie i przekonywująco uzasadnione. Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie, utrzymując decyzję w mocy, powielił jednak w całości argumentację organu I instancji. Zdaniem Sądu, organ II instancji, mógł i powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji ostatecznej w niniejszej sprawie do zakończenia postępowania karnego toczącego się przeciwko Skarżącemu.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy winny dokonać kompleksowej, tzn. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oceny postawy Skarżącego jako osoby korzystającej z pozwolenia na broń, co do której nie może zachodzić obawa, iż użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Dokonując tej oceny powinny wziąć również pod uwagę wyrok Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...] oraz opinię o Skarżącym z miejsca jego zatrudnienia.

Mając na uwadze, iż organy naruszyły przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 kpa, co skutkowało naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji, skład orzekający w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200 oraz art. 209 p.p.s.a