Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 267/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 2c, art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 24 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 roku sprawy ze skargi K. S. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie obiektu zadaszonego z płyt betonowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – adwokat M. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. umorzył postepowanie administracyjne w sprawie obiektu zadaszonego z płyt betonowych o wymiarach 3,76 m x 3,25 m położonego w R. przy ul.A 44.

W uzasadnieniu decyzji ustalono w szczególności, że na działce przy ul. A 44 w R. znajduje się obiekt budowlany o wymiarach 3,76 x 3,25 i średniej wysokości 2,35 m. Obiekt posiada dwie ściany z płyt betonowych, dach jednospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty blachą i orynnowany. Woda opadowa z obiektu odprowadzana jest na działkę stanowiącą własność rodziny P. Obiekt usytuowany jest przy granicy z działką sąsiednią. T. P. oświadczyła, że jest to wiata na drewno wybudowana ok. 2016 r.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r. poz. 1202) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ww. ustawy budowa ta nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Ponadto zgodnie z obowiązującym planem przestrzennym zagospodarowania miasta R. teren przy ul. A przeznaczony jest pod zabudowę mieszkalno - usługową, zabudowa wolnostojąca z dopuszczeniem zabudowy bliźniaczej uwarunkowanej szerokością istniejących działek budowlanych, budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 40m i wysokości kalenicy do 4m od poziomu terenu.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz formę i przeznaczenie obiektu organ stwierdził, że budowa obiektu zadaszonego z płyt betonowych o wymiarach 3,76m x 3,25m nie wymagała uzyskania pozwolenia ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej, a zatem nie było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie obiektu zadaszonego z płyt betonowych o wymiarach 3,76m x 3,25m położonego w R. przy ul. A 44, ponieważ zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania J. S. i K. S. zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podzielając stanowisko, że zachodziły podstawy do umorzenia postępowania wszczętego po zawiadomieniu J. S. Organ odwoławczy podkreślił, że na budowę przedmiotowej wiaty, nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Wiata posiada bowiem powierzchnię 12,22m2 i znajduje się na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny. Jak natomiast wynika z informacji z rejestru gruntów oraz księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R., KW nr [...] powierzchnia przedmiotowej działki nr ewid. 223 wynosi 442m2. Z tego też powodu nie stosuje się do rzeczonego obiektu przesłanki dotyczącej łącznej liczby takich wiat na działce, które nie mogą przekraczać dwóch na każde 1.000 m² powierzchni działki, gdyż w rzeczonej sprawie przesłanka ta jest nieweryfikowalna. Nie sposób przy tym przyjąć na niekorzyść inwestora, że mniejsza powierzchnia działki niż 1.000 m² uniemożliwia skorzystanie przez niego z normy art. 29 ust. 1 pkt 2c w związku z art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W normie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, ustawodawca nie określił bowiem minimalnej powierzchni działki, na której wiata tego typu ma powstać, a wskazał jedynie ograniczenie co do wielkości działki w sytuacji, kiedy tego typu wiat jest więcej niż dwie. Innymi słowy, ustawodawca nie wskazał, na ile metrów kwadratowych działki ma przypadać wiata tego typu, kiedy jest ona tylko jedna, lecz, kiedy takich wiat jest co najmniej dwie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15.10.2015r., II SA/Lu 147/15 i powołane tam orzecznictwo).

Przedmiotowa wiata usytuowana jest przy granicy z sąsiednią działką nr ewid. 222, lecz ze względu na to, że nie stosuje się do niej w szczególności § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie podlega ocenie prawidłowość jej usytuowania w świetle tej regulacji. Ponadto, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r., nieruchomość oznaczona nr ewid. 223 - obręb [...], zlokalizowana w R. przy ul. A 44, położona jest na terenie oznaczonym symbolem - 1.62.MNp - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Zgodnie z § 2 pkt 4 lit. d tego planu, w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej o symbolu MNp dopuszcza się realizację w obrębie jednej działki budowlanej jednego domu jednorodzinnego oraz obiektów użyteczności publicznej wyłącznie w ramach działek budowlanych zabudowy mieszkaniowej pod warunkiem możliwości realizacji budynku mieszkalnego jako elementu zagospodarowania funkcji podstawowej. Przepis ten ustala zatem obostrzenia co do budynków mieszkalnych oraz obiektów użyteczności publicznej, nie zakazując realizacji obiektów, które pełnią funkcję uzupełniającą wobec budynków mieszkalnych jak: budynków gospodarczych, wiat czy altan. Z kolei § 2 pkt 5 ww. planu przewiduje obostrzenia wyłączenie dla budynków mieszkalnych, użyteczności publicznej oraz gospodarczych.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję K. i J. S. podnieśli, że sporny obiekt został postawiony samowolnie i z przekroczeniem granicy ich działki, pod obiektem znajduje się wspólna studnia i studzienki ściekowe. Skarżący od 2013 r. bezskutecznie informują organ o samowolnym postawieniu obiektu. Obiekt ma cztery ściany i jest związany na stałe z całym budynkiem a powierzchnia działki P. P. wynosi 386 m². Organ II instancji zebrał niepełny materiał dowodowy. Wody opadowe skarżących nie mają ujścia a obiekt powinien być oddalony o 3,5-4 m od granicy skarżących. Oględziny obiektu w dniu 29 sierpnia 2018 r. odbyły się bez udziału skarżących a wykonane zdjęcia pomniejszają obiekt. Wiata to samodzielna, lekka budowla posiadająca dach, nie obudowana ze wszystkich stron (lub pozbawiona ścian), której celem jest ochrona przed oddziaływaniem atmosferycznym. Wiata umiejscowiona jest na krawężniku, jest związana z gruntem na stałe.

Do skargi załączono 12 zdjęć wykonanych przez skarżących, kserokopię mapy geodezyjnej i pismo skarżących z 20 grudnia 2018 r. skierowane do organu II instancji i znajdujące się w aktach sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie 24 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżących z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznane wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącym z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Postępowanie w sprawie legalności budowy spornego obiektu zostało wszczęte w związku z zawiadomieniem J. S. o wybudowaniu na działce nr 223 w R. obiektu zadaszonego z płyt betonowych (komórki) bez pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek taki wynika w szczególności z treści przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy zrealizowały ten obowiązek i w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi, ale zakres kognicji jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). Z tych przyczyn poza rozstrzygnięciem sądu muszą pozostawać zarzuty skarżących odnoszące się do przebiegu granicy i jej naruszenia, czy też ewentualnego naruszenia stosunków wodnych. Organy nadzoru budowanego nie są właściwe do orzekania w tym zakresie.

Realizując obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w toku postępowania organy ustaliły, że na działce przy ul. A 44 w R. została wybudowana wiata gospodarcza o wymiarach 3,76 m x 3,25 m. Wiata posiada dwie ściany z płyt betonowych, jest dostawiona do budynku mieszkalnego, którego ściana tworzy równocześnie trzecią ścianę wiaty. Przeprowadzone 22 marca 2018 r. oględziny i dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazują, że sporny obiekt nie posiada jednej ściany i pełni funkcję gospodarczą. W tych okolicznościach organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że zadaszony obiekt z płyt betonowych stanowi wiatę. Skarżący wprawdzie trafnie podnoszą, że nie zostali powiadomieni o oględzinach nieruchomości 29 sierpnia 2018 r., ale to uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Oględziny 29 sierpnia 2018 r. były kolejnymi oględzinami i potwierdziły jedynie stan stwierdzony w czasie oględzin z 22 marca 2018 r., w których uczestniczyli skarżący.

W trakcie postepowania prawidłowo ustalono charakter spornego obiektu, jak i jego powierzchnię. W konsekwencji trafny jest wniosek że budowa jednej wiaty o pow. 12,22 m² usytuowanej na działce o pow. 442 m² zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 c ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Powierzchnia działki nr 223 została ustalona w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz z księgi wieczystej. Niezrozumiały jest więc zarzut, że powierzchnia ta została zawyżona. Dokładne określenie powierzchni działki przy ul. A 44 w R. nie było niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższych przyczyn wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.).

A.B.