Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1848/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1, art. 127a par. 1 i2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Dariusz Chaciński, , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta [...] i Miasta [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] lipca 2018 roku Minister Inwestycji i Rozwoju (Minister) stwierdził niedopuszczalność wniosku Prezydenta [...] (Prezydent) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 roku.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał art. 134 w związku z art. 127 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy strona składa przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu wniosek taki może złożyć w terminie otwartym dla stron biorących udział w postępowaniu. Strona postępowania o ustanowienie trwałego zarządu to jest Dyrektor Generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego złożył 26 października 2017 roku oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzja z [...] października 2017 roku stała się zatem ostateczna a zatem niedopuszczalne jest jej podważanie w trybie zwykłym.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Prezydent działający jako zarządca drogi oraz Miasto [...] (Skarżący) wnieśli do tutejszego sądu skargę, w której postanowieniu Ministra zarzucili :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 28 k.p.a w związku z art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez odmówienie Prezydentowi [...] będącemu zarządcą dróg publicznych statusu strony w postępowaniu o ustanowienie trwałego zarządu na nieruchomościach pełniących funkcje dróg publicznych,

2. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez pominięcie jako legitymowanej strony postępowania [...], któremu na podstawie przywołanego przepisu przysługuje status właściciela nieruchomości objętych decyzją o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...],

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 10 § 1, art. 78, art. 79 oraz art. 81 k.p.a. w szczególności poprzez brak zapewnienia stronom tj. Prezydentowi [...] oraz Miastu [...] czynnego udziału w postępowaniu o ustanowieniu trwałego zarządu oraz brak powiadomienia wszystkich stron przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

2. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP poprzez brak dokładnego, zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa wyjaśnienia stanu faktycznego i okoliczności sprawy, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a przez to naruszenie słusznego interesu społecznego przysługującego stronom,

3. art. 127 a § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu jest ostateczna, prawomocna i wykonalna, w sytuacji gdy [...] i Prezydent [...] złożyli w dniu 19 stycznia 2018 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało upadek zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania i możliwość wzruszenia aktu,

4. art.134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy wniosek taki został złożony prawidłowo przez [...] i Prezydenta [...] w trakcie biegu terminu do wniesienia takiego wniosku;

Z uwagi na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W piśmie z 18 lutego 2019 roku Skarżący uzupełniając stanowisko zawarte w skardze przywołali pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z 13 grudnia 2018 roku IV SA/Gl 861/18 w którym wskazano, że oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożone w dniu doręczenia decyzji winno być uznane za przedwczesne. Wskazali, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Decyzja wydana została [...] października 2017 roku na skutek wniosku [...] Urzędu Wojewódzkiego (Wnioskodawca). Wnioskodawca odebrał decyzję 26 października 2017 roku. Tego samego dnia złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz prawa do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Oświadczenie potwierdzające datę doręczenia decyzji oraz oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożone zostały w formie pisemnej na egzemplarzu decyzji znajdującym się w aktach administracyjnych. Oznacza to, że organ mógł się z nimi zapoznać w dacie ich złożenia.

Stosownie do treści art. 127a § 1 i § 2 k.p.a. w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy możliwe jest złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) w dniu doręczenia decyzji podlegającej zaskarżeniu.

Strona skarżąca staje na stanowisku, że oświadczenie takie uznać należy za przedwczesne. Przeciwnego zdania jest organ.

W ocenie sądu rację w tym sporze przyznać należy organowi.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przywołany przez Skarżących pogląd wyrażony w wyroku NSA z 27 sierpnia 1999 roku IV SA 1758/97, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania przez stronę, która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, która w tym postępowaniu brała udział, musi ulec modyfikacji w związku z wprowadzeniem do k.p.a. nowego art. 127a. W związku z wprowadzeniem art. 127a k.p.a. uznać należy, że jeżeli w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania podmioty uznane za strony, to jest podmioty, którym organ doręczył decyzję zrzekły się prawa do wniesienia odwołania, to decyzja uzyskuje przymiot ostateczności. Strona, która została pominięta przez organ i bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może natomiast wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania.

Sąd nie podziela stanowiska, że termin do złożenia ewentualnego oświadczenia o zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania rozpoczyna bieg w dniu następnym po dniu doręczenia decyzji.

Przepis art. 57 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Oznacza to jednak, że termin rozpoczyna bieg w dniu określonym jako pewne zdarzenie. Termin do wniesienia odwołania otwiera się w dniu doręczenia stronie decyzji. Jedynie w celu ustalania daty końcowej w jakiej dokonana może być dana czynność nie uwzględnia się dnia, w który zdarzenie owo nastąpiło. Uznać należy zatem, że w dniu doręczenia decyzji strona może złożyć zarówno odwołanie jak i oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania.

Jak już wyżej wskazano, podmiot uznany przez organ za jedyną stronę postępowania złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przed datą złożenia tego wniosku przez skarżących. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że wniosek dotyczy decyzji ostatecznej a zatem zachodzi niedopuszczalność złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W konsekwencji zarzuty objęte punktem II. 1 i II..2 petitum skargi uznać należało za niezasadne.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego, objęte punktem I petitum skargi uznać należy za nie podlegające rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. Spór dotyczy bowiem zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Kwestia przysługiwania skarżącym przymiotu strony mogłaby podlegać badaniu w razie wniesienia przez nich środka zaskarżenia przed uzyskaniem przez decyzję przymiotu ostateczności, ewentualnie w razie wystąpienia przez nich z wnioskiem o wznowienie postępowania.

Również zarzuty objęte punktem II.1i II.2 petitum skargi mogłyby podlegać badaniu wyłącznie w razie merytorycznego rozpoznawania sprawy.

Końcowo Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych wynika, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nadany został przesyłką poleconą 27 października 2017 roku, nie zaś jak wskazano w skardze – 19 stycznia 2018 roku.

Uznając zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.