Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2577/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 48 i 49
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant: Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/10 w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; w pkt III zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R. T. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jak wynika z akt sprawy, J. G. pismem z dnia 8 stycznia 2004 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie o wydanie decyzji legalizacyjnej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w P.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych oraz przedstawienie zaświadczenia Burmistrza Miasta Piastowa o zgodności ww. obiektu z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz 4 egz. projektu budowlanego.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r. PINB w Pruszkowie nakazał rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P. z powodu nie przedstawienia ww. dokumentów. Po rozpatrzeniu odwołania J. G., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowego budynku prowadzone na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), a następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane i nakazał J. G. przedstawienie zaświadczenia Burmistrza Miasta Piastowa o zgodności ww. obiektu z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egz. projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie 60 dni.

Po dostarczeniu przez inwestora ww. dokumentów PINB w Pruszkowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. nakazał J. G. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; uzupełnienie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawienie zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie planu, który utracił moc obowiązującą.

Wobec nie dostarczenia przez inwestora ww. dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nakazał J. G. całkowitą rozbiórkę budynku mieszkalnego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w P.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 136 w zw. z art. 123 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. zlecił PINB w Pruszkowie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie wizji lokalnej w przedmiotowym budynku i ustalenie stanu zaawansowania robót budowlanych i wyposażenia budynku w instalacje wymagane do jego użytkowania zgodnie z przepisami oraz ustalenie, czy w obecnym stanie technicznym budynek nadaje się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję PINB w Pruszkowie z dnia [...] marca 2007 r., oraz postanowienia z dnia [...] stycznia 2007 r. i [...] lutego 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nakazał J. G. przedstawienie w terminie 90 dni zaświadczenia Burmistrza Miasta Piastowa o zgodności przedmiotowego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku tego planu decyzję Burmistrza Miasta Piastowa o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 4 egz. projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. PINB w Pruszkowie na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nałożył na J. G. opłatę legalizacyjną w wysokości 30 000 zł z tytułu budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P. Następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], na podstawie art. 49 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w P.; udzielił J. G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych prowadzonych w przedmiotowym budynku oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku.

Pismem z dnia 25 listopada 2009 r. R. T. wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie z dnia [...] października 2009 r.

Po rozpatrzeniu odwołania R. T. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w Pruszkowie z dnia [...] października 2009 r. podnosząc, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie dokonał prawidłowej oceny stanu prawnego i faktycznego. J. G. nie uzyskując decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu dopuścił się samowoli budowlanej z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor, który wybudował obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę, mógł wystąpić o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót, dopiero po wykonaniu obowiązków i przedstawieniu dokumentów wskazanych w postanowieniu organu I instancji, wydanym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. J. G. przedłożył wymagane dokumenty, które spełniają wymogi określone przepisami, dlatego też kolejnym etapem postępowania było nałożenie opłaty legalizacyjnej. Wniesienie przez inwestora opłaty legalizacyjnej w kwocie 30 000 zł stanowiło podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Skoro inwestor spełnił przedstawione ustawą wymagania, to organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym znalazło się zaświadczenie z Urzędu Miejskiego dnia z 10 marca 2009 r., iż zamierzony sposób użytkowania budynku nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Piastowa "Zachód II" (uchwała nr XVIII/76/2007 Rady Miasta Piastowa z dnia 27 września 2007 r.) określającego obszar obejmujący planowane zamierzenie jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Symbol 2MN określony w § 13 ww. uchwały wskazuje na przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej, przy czym dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej minimalna wielkość działki została ustalona na 350 m2. zdaniem MWINB przedmiotowa działka ma powierzchnię 410 m2, i spełnia wskazany warunek planu umożliwiający wzniesienie budynku jednorodzinnego bliźniaczego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że w przepisach brak jest definicji pojęcia dom bliźniaczy. Powszechnie przyjmuje się, że bliźniak oznacza budynek zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej składający się z niezależnych dwóch segmentów (części) połączonych ze sobą jedną ścianą wspólną, przy czym każdy z tych segmentów może zawierać dwa niezależne lokale mieszkalne lub jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej. W związku z tym wybudowanie przez inwestora budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie działki przy ul. [...], w P. zgodne jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej.

Zdaniem organu budynek mieszkalny J. G. w zakresie odległości od granicy z działką skarżącej usytuowany został w sposób dopuszczony przepisami, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ zauważył, że przepisy prawa nie uzależniają możliwości zabudowy działki od zgody właściciela działki sąsiedniej.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. R. T. wniosła skargę na powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/10, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję MWINB z dnia [...] lutego 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż słusznie skarżąca podnosiła, że warunkiem legalizacji obiektu było wykazanie, że budowa nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Piastowa "Zachód II" uchwalonego uchwałą nr XVIII/76/2007 Rady Miasta Piastowa z dnia 27 września 2007 r.) Działka inwestora znalazła się na obszarze określonym symbolem 2MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Symbol 2MN określony w § 13 ww. uchwały wskazuje na przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej, przy czym określono również minimalne wielkości działek. Inne wymagania w tym zakresie plan przewiduje dla zabudowy wolnostojącej a inne dla zabudowy bliźniaczej. Wprawdzie dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej minimalna wielkość działki została ustalona na 350 m2, a przedmiotowa działka ma powierzchnię 410 m2, to jednak organ bez dostatecznego wyjaśnienia wskazał na spełnienie tego warunku planu.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu II instancji, budynek inwestora i skarżącej nie posiadają żadnej ściany wspólnej. Przedmiotowy budynek jest budynkiem wolnostojącym (ze wszystkimi ścianami odrębnymi) dostawionym do budynku istniejącego. Nadto, organ nie odniósł się do kwestii, czy konstrukcja dachu budynku inwestora która wystaje ponad dach budynku skarżącej "wcina się w niego klinem", jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Skarżąca podnosiła bowiem, że powoduje to spadek wód opadowych bezpośrednio w opisaną szczelinę, powodując zawilgocenie i zagrzybienie. Podstawowym zagadnieniem zaś w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem jest zbadanie położenia budynku inwestora względem granicy z sąsiednią działką. Budynek inwestora usytuowany został w granicy, natomiast w zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że budynek mieszkalny J.G. usytuowany został w dopuszczalnej przepisami odległości od granicy z działką skarżącej.

W ocenie Sądu nie zostało wyjaśnione, na jakiej podstawie organ II instancji dokonał ww. ustaleń. Przed zalegalizowaniem samowoli budowlanej organ powinien był również dokonać oceny stanu technicznego przedmiotowego domu pod kątem czy jego stan techniczny umożliwia legalizację. Oznacza to zdaniem Sądu, że postępowanie zostało przeprowadzone niedbale (uzasadnienie organu I instancji jest niedopuszczalnie lakoniczne), organ odwoławczy nie dokonał kompleksowej i szczegółowej oceny sprawy pod względem wymogów z art. 49 Prawa budowlanego jakie spełnić powinien legalizowany obiekt.

Dodatkowo podkreślono, że organ odwoławczy naruszył przepisy procedury administracyjnej poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w sprawie, poprzez nie informowanie jej o oględzinach, oraz pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia uwag.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/10 złożył J. G. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49 Prawa budowlanego w zakresie dokonania przez organ odwoławczy oceny sprawy pod względem wymogów jakie powinien spełniać legalizowany obiekt.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. T. wniosła o jej oddalenie.

Pełnomocnik J. G. w piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2012 r. skierowanym do NSA podtrzymał zarzuty wniesione w skardze kasacyjnej oraz ustosunkował się do odpowiedzi R. T. przesłanej do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Problem oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie sprowadza się do wątpliwości w jakim kształcie został zatwierdzony projekt budowlany spornego budynku i w jakim zakresie udzielone pozwolenie na wznowienie robót budowlanych umożliwia doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Pełnomocnik inwestora na s. 3 skargi kasacyjnej twierdzi, że "projekt budowlany zakłada likwidację istniejącej szczeliny poprzez wypełnienie jej styropianem". Zdaniem pełnomocnika również z projektu budowlanego wynika, "jak będzie wyglądał dach budynku skarżącego po wznowieniu robót", który to dach obecnie "wcina się klinem" w powierzchnię dachową skarżącej. Powyższe twierdzenia są całkowicie gołosłowne, gdyż nie wynikają z zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Również w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., jak i w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. organy nadzoru budowlanego, nie zawarły podobnych informacji, jak powyżej cytowane z uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Z materiałów sprawy, a w szczególności z ww. decyzji administracyjnych i zatwierdzonego projektu budowlanego jednoznacznie nie wynika, czy dotyczą one budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, czy budynku w zabudowie bliźniaczej, a nie jest to bez znaczenia z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powierzchnię działki na jakiej jest usytuowany przedmiotowy budynek.

W decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2009 r. mowa jest o "budynku mieszkalnym jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 3) można wnosić, że decyzja dotyczy budynku jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych w formie zabudowy bliźniaczej.

W zatwierdzonym projekcie budowlanym (s. 21 "Opis projektu zagospodarowania") napisano: "Przedmiotowy budynek jest wybudowany w granicy działki i bezpośrednio dotyka do drugiego budynku na działce sąsiedniej, stanowiąc zabudowę bliźniaczą z budynkiem sąsiada".

Ze skargi kasacyjnej wynika, że obecnie pomiędzy budynkiem J. G. i R. T. jest szczelina, a więc zgodnie z definicją zabudowy bliźniaczej podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można tu mówić o zabudowie bliźniaczej, gdyż budynki te nie są ze sobą połączone jedną ścianą wspólną.

Podobnie wynika z wyjaśnień R. T., iż obiekt J. G. "jest budynkiem wolnostojącym (ze wszystkimi ścianami odrębnymi) – jedynie »dostawionym« do budynku istniejącego. Szczelina pomiędzy budynkami wynosi ok. 10 cm" (odpowiedź na skargę kasacyjną R. T. pismo z 14 grudnia 2010 r.).

W piśmie procesowym z 27 stycznia 2011 r. (k. 27) pełnomocnik J. G. dochodzi do przekonania, że "obiekt istniejący w stanie surowym na dz. ew. nr [...] przy ul. [...] w P. to budynek jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych w formie zabudowy bliźniaczej (...)".

Przy tak rozbieżnych ustaleniach stanu faktycznego w istotnej kwestii w sprawie, należy uznać zaskarżone rozstrzygniecie Sądu pierwszej instancji za w pełni uzasadnione.

Z przedstawionych akt sprawy wynika bowiem, że budynek J. G. i budynek R. T. w chwili obecnej nie stanowią zabudowy bliźniaczej, gdyż nie mają wspólnej ściany. Natomiast ze skargi kasacyjnej można wnosić, iż zdaniem jej autora, zatwierdzony projekt budowlany i wydane pozwolenie na wznowienie robót budowlanych właśnie zmierzają do zrealizowania zabudowy bliźniaczej przez likwidację "istniejącej szczeliny poprzez wypełnienie jej styropianem". W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2011 r. pełnomocnik J. G., jakby zapomniał o tym co pisał wcześniej, twierdzi, iż istniejący obiekt w stanie surowym "to budynek jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych w formie zabudowy bliźniaczej".

Przy takich rozbieżnościach poglądów w istotnych kwestiach w rozstrzyganej sprawie, zarzut naruszenia art. 49 Prawa budowlanego zamieszczony w skardze kasacyjnej, nie ma żadnego uzasadnienia i wymaga wyjaśnienia szeregu okoliczności faktycznych zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując odwołanie R. T. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. powinien jednoznacznie ustalić, czy budynek J. G. jest obecnie budynkiem wolnostojącym czy w zabudowie bliźniaczej i jakim ma być zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydanym pozwoleniem na wznowienie robót.

Powyższe ustalenia są niezbędne, gdyż zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego minimalna wielkość działki dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej wynosi 500 m2 a dla zabudowy bliźniaczej – 350 m2. Tych kwestii nie uwzględnia się również w zaświadczeniu z-cy Burmistrza M. Piastowa z dnia [...] marca 2009 r.

Na marginesie tej sprawy należy zauważy, że z brzmienia art. 48, ani art. 49 Prawa budowlanego nie wynika, kiedy i w jakiej formie organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek doprowadzenia obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, o czym mowa w ust. 2 pkt 2 art. 48 Prawa budowlanego.

Przepisy art. 48 i 49 Prawa budowlanego nie zawierają w tym zakresie przepisów podobnych, jak w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego, nie wypowiedziały się w ogóle w kontekście art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, z czego można by wnioskować, że legalizowana budowa jest zgodna z prawem. Skąd więc i na jakiej podstawie pełnomocnik J. G. twierdzi w skardze kasacyjnej (s. 3), że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na wznowienie robót w istniejącym budynku (w stanie surowym) będzie zmieniona konstrukcja dachu, zostanie zlikwidowana istniejącą szczelina pomiędzy budynkami poprzez wypełnienie jej styropianem, oraz że budynek będzie miał odpowiednią ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Gdyby wykonanie powyżej wymienionych robót budowlanych wynikało z decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót i zatwierdzonego projektu budowlanego, należałoby przyjąć, że w ocenie organów przedmiotowy obiekt (obecnie) narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, jednak w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodne z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego).

Jednak ustalenia w powyższym zakresie powinny wynikać z decyzji administracyjnej ewentualnie z załącznika do niej, a więc z zatwierdzonego projektu budowlanego.

Z akt sprawy powinno jednoznacznie wynikać, czy legalizowana budowa spełnia wymagania określone w art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a jeżeli wymaga doprowadzenia obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to w jakim zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.