Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 152/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18, art. 33 § 1, art. 34 § 1, 2, 3 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 144, art. 138 § 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 maja 2013r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów za niedopuszczalne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., na skutek zażalenia Spółka A., uchyliło postanowienie Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]", w którym wierzyciel uznał za niedopuszczalne zarzuty wniesione w prowadzonej egzekucji administracyjnej

Z przedstawionych akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanej Spółki na postawie wystawionych przez Burmistrza tytułów wykonawczych z dnia 25.05.2010r. nr "[...]", "[...]","[...]","[...]","[...]" i "[...]", obejmujących należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005-2006.

Po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pismem z 15.06.2010r. przesłał wierzycielowi - w celu zajęcia stanowiska - pismo zobowiązanej z dnia 02.06.2010r. zawierające, jak wyjaśniła Spółka następnie w piśmie z 10.06.2010r., zarzut z art. 33 pkt. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 229, poz.1954 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a.", nieistnienia dochodzonego obowiązku. Zobowiązana podniosła, że sporne grunty położone w C., winny zostać opodatkowane podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości jest konsekwencją sprzecznej z prawem zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów, co potwierdziła kontrola Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Błędne oznaczenia użytków gruntowych spowodowały, że niewłaściwie określono kryterium rozstrzygające o sposobie opodatkowania.

Postanowienie Burmistrza z dnia 07.07.2010r. zawierające stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutu zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku zażalenia Spółki postanowieniem z 23 grudnia 2013r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2011r. wierzyciel uznał zarzuty za niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011r. uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia "[...]", wydanym na podstawie art. 33 i art. 34 u.p.e.a., Burmistrz uznał zarzuty za niedopuszczalne. Wskazał, że zarzut nieprawidłowego naliczenia podatku od nieruchomości, był już podnoszony w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nr SKO-53-451/06 i "[...]" z dnia 16 czerwca 2006r. oraz nr "[...]" i "[...]" z dnia 17 stycznia 2008r. Decyzjami tymi utrzymano w mocy decyzje organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005-2006. Zaznaczył, że zarzut zobowiązanej obecnie jest też przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu, przed Regionalną Izbą Obrachunkową. Odnosząc się do podniesionej uprzednio kwestii braku precyzyjnego wskazania podstawy prawnej należności - deklaracja/zgłoszenie, co wynika z tytułów wykonawczych, czy też decyzja - wskazał, że w tytułach wykonawczych wystąpił błąd formalny, który w żaden sposób nie ma wpływu na wysokość wymierzonego podatku od nieruchomości.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało je w mocy.

Na skutek skargi wniesionej przez Spółkę A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 19 września 2012r. sygn. akt I SA/Ol 339/12 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]".

Sąd wyraził stanowisko, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie ustalił w sposób jednoznaczny, jaka była dokładna treść odwołań i wniosków o wznowienie postępowań w sprawach wymiarowych. Do akt sprawy nie dołączono ani akt spraw zakończonych powoływanymi decyzjami, ani też uwierzytelnionych kserokopii tych decyzji. Organ nie przytoczył stosownych fragmentów z odwołań od decyzji wymiarowych i wniosków strony o wznowienie postępowań w tychże sprawach, z których wynikałaby treść podnoszonych wówczas zarzutów. W ocenie Sądu samo twierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, że te same argumenty były już przez stronę podnoszone, nie może skutkować przyjęciem, że rzeczywiście zarzuty podnoszone przez skarżącą w sprawie egzekucyjnej były już podnoszone we wcześniejszych postępowaniach, bez możliwości skonfrontowania tych zarzutów z dowodami, które powinny być w aktach. Dopiero dokładne przeanalizowanie treści wniosków i zarzutów podnoszonych przez skarżącą w sprawach zakończonych decyzjami o numerach: "[...]","[...]","[...]" i "[...]" z zarzutami wniesionymi w toku egzekucji będzie mogło stanowić podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionych zarzutów, bądź też podstawę rozpatrzenia tych zarzutów jako dopuszczalnych. Bez dokonania takiej analizy i jednoznacznego stwierdzenia, na podstawie zebranych dowodów, że zgłoszony jest ten sam zarzut, wydanie zaskarżonego postanowienia było przedwczesne. Na tym tle Sąd stwierdził naruszenie zasad wyrażonych w art. 7, 8 i 11 oraz przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a., i zobowiązał organ, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał na jego podstawie oceny, czy udowodniona została okoliczność wniesienia tego samego zarzutu.

Uzasadniając postanowienie z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w aktualnym stanie sprawy zasadne jest uchylenie postanowienia wierzyciela z dnia "[...]", gdyż uległ zmianie stan faktyczny. Wskazało na otrzymane w dniu 28 stycznia 2012r. (powinno być: 28 stycznia 2013r.) pismo wierzyciela informujące o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Do pisma dołączono potwierdzone za zgodność z oryginałem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 15 maja 2012r. nr "[...]" o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku Spółki na podstawie tytułów wykonawczych od nr "[...]" do nr "[...]". Z postanowienia wynika, że postępowanie umorzono na wniosek wierzyciela z dnia 31 stycznia 2011r.

Kolegium wywiodło, że wyrażenie przez wierzyciela swego stanowiska co do zarzutów odbywa się w postępowaniu incydentalnym w ramach trwającego postępowania egzekucyjnego, z którym jest nierozerwalne związane. Umorzenie postępowania egzekucyjnego spowodowało, że bezprzedmiotowe stało się także prowadzenie postępowania w przedmiocie orzekania w sprawie stanowiska wierzyciela. Oznacza to w ocenie Kolegium, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności zarzutów nie może pozostać w obrocie prawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Spółka A. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1/ art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez podjęcie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia nieznanego przepisom procedury administracyjnej tj. przez wydanie postanowienia o treści na którą nie wskazuje art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.,

2/ art. 7 i art. 124 § k.p.a. (wskazano na paragraf nie podając jego numeru) przez brak podania podstawy prawnej zaskarżonego niniejszą skargą rozstrzygnięcia podjętego przez organ II instancji, a zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia z dnia "[...]",

3/ art. 7 i art. 124 § 2 k.p.a. przez niezawarcie uzasadnienia prawnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia,

4/ art. 7 i art. 124 § 1 k.p.a. przez wskazanie niewłaściwej daty wydania decyzji oraz wskazanie niewłaściwej daty posiedzenia, na którym mogło być rozpatrzone zażalenie skarżącej,

5/ art. 7, 77 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe wskazanie, iż stan faktyczny sprawy uległ zmianie z uwagi na treść pisma, które pochodziło od wierzyciela i miało wpłynąć do organu II instancji w dniu 28 stycznia 2012r.,

6/ art. 7, 77, art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez sporządzenia wadliwego, ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego uzasadnienia, w którym organ posłużył się odgórnymi, w żaden sposób niewytłumaczonymi twierdzeniami,

7/ art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewykonanie wskazówek zawartych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 19 września 2012r., wiążącym dla Kolegium, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia w sprawie zakończonej tymże wyrokiem,

8/ art. 8 k.p.a. przez podjęcie działań, które nie wzbudzają zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,

9/ art. 11 przez podjęcie działań, które nie wyjaśniły w sposób właściwy przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy załatwieniu niniejszej sprawy,

10/ art. 7, 77 w zw. z art. 144 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania, w którym wydano postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych oraz w którym znajduje się wniosek wierzyciela z dnia 31.01.2011r.

Uzasadniając skargę Spółka, wskazując na treść art. 138 § 1 i 2 k.p.a. podniosła, że nie jest znane procedurze administracyjnej orzeczenie o uchyleniu postanowienia będącego przedmiotem zażalenia. Katalog rozstrzygnięć podejmowanych w trybie odwoławczym jest zamknięty i nie przewiduje się uchylenia zastosowanego w zaskarżonym postanowieniu. Jest ono zatem wadliwe i narusza art. 124 § 1 k.p.a. skoro nie przywołano tu przepisu prawa pozwalającego na przyjęcie takiego rozstrzygnięcia. Narusza też art. 124 § 2 k.p.a. przez niezawarcie uzasadnienia prawnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdyż nie wyjaśniono dlaczego postępowanie w przedmiocie zarzutów ma charakter incydentalny. Uwzględnienie zarzutów mogło bowiem doprowadzić do zakończenia egzekucji, o co strona zabiegała. Nie podano także dlaczego Kolegium nie podjęło czynności nakazanych przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 19 września 2012r. Powoduje to w ocenie skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wadliwe, bo nie daje gwarancji właściwego i wnikliwego rozpatrzenia przekazanej organowi odwoławczemu przez Sąd sprawy. Organ nie wyjaśnił zatem wszystkich przesłanek, którymi się kierował.

Ponadto Spółka zarzuciła, że Kolegium załatwiało sprawę przez ponad dwa miesiące od otrzymania akt z WSA w Olsztynie w dniu 23 listopada 2012r., po uprawomocnieniu się wyroku z 19 września 2012r. Skarżąca nie była informowana o przyczynach zwłoki i była zmuszona do sporządzenia pisma wzywającego organ do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Strona zwróciła też uwagę na błędne oznaczenie daty wydania skarżonego postanowienia – "[...]" 2012r., gdzie nie zgadza się rok wydania rozstrzygnięcia.

Przed przekazaniem do Sądu akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, postanowieniem z dnia 12 marca 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało z urzędu oczywistą pomyłkę w zaskarżonym postanowieniu, wpisując w oznaczeniu daty aktu i daty posiedzenia organu zamiast roku 2012 rok 2013.

Odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo, odpierając zarzut podjęcia rozstrzygnięcia nieznanego w k.p.a. powołało się art. 144 odsyłający do art. 138 k.p.a. w odpowiednim zakresie w rozumieniu przedstawionym przez NSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 czerwca 2000r. sygn. akt I SA 936/99.

W piśmie procesowym z 29 kwietnia 2013r. skarżąca, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, wskazała na błędy pisarskie i podniosła, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje omyłek pisarskich ani oczywistych. Właśnie na skutek pomyłek od marca 2006 roku nie wiadomo o jaki rok chodzi, o jaką klasyfikację nieruchomości i o jaką egzekucję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 133 §1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższa "swoboda" orzekania, wynikająca z wzorca normatywnego zawartego w art. 178 Konstytucji RP tj. związania sądu przepisami Konstytucji i ustaw, doznaje pewnego ograniczenia w przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny tej samej sprawy po raz kolejny. Według art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub zaniechanie było przedmiotem rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny, rozpoznający skargę na akt wydany po uchyleniu przez sąd poprzednio wydanego aktu w danej sprawie bada w pierwszym rzędzie to, czy organ zastosował się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego i nie może formułować ocen odmiennych. Związanie organu i sądu uprzednio wyrażoną oceną nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu traci bowiem swoją moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego lub okoliczności faktycznych stanowiących podstawę poprzedniego rozstrzygnięcia.

Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, zatem zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a nie jest uzasadniony.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi trzeba przede wszystkim zauważyć, że procedura ustanowiona w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U z 2012r. poz.1015 ze zm.), co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej.

Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog zawarty został w art. 33 §1 u.p.e.a. Mogą one być zgłoszone tylko w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązanemu przez organ egzekucyjny tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy "ostateczne" rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie tych zarzutów, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 (§ 3). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

Z przytoczonej wyżej regulacji trybu postępowania w sprawie zarzutów wynika, że postępowanie prowadzące do wyrażenia, w formie postanowienia, stanowiska wierzyciela inicjowane jest przez organ egzekucyjny. Ponadto postępowanie to dotyczy kwestii wynikłych w toku egzekucji, ale nie rozstrzygnięcia co do dalszego jej prowadzenia bądź umorzenia. Stąd niewątpliwie ma charakter uboczny, ale jednocześnie bezpośrednio wpływający na dalszy bieg egzekucji. Wierzyciel jest obowiązany zająć stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów do czasu, gdy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne.

Ustawa egzekucyjna stanowiąc, że na postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów służy zażalenie, nie reguluje ani trybu wnoszenia tego środka zaskarżenia ani też sposobu jego załatwienia. Zatem, wobec ogólnej zasady odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 18 u.p.e.a), zakres rozstrzygnięcia organu odwoławczego, właściwego do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela należy rozpatrywać poprzez art. 138 w związku z art. 144 k.p.a.

Zgodnie z art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych (...) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

W sprawie będącej przedmiotem orzekania Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył administracyjne postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela co do wszystkich tytułów wykonawczych. Wydał w tym zakresie w dniu 15 maja 2012r. postanowienie nr "[...]".

Na tej podstawie niezakończone jeszcze postępowanie, mające na celu rozpatrzenie zarzutu zgłoszonego przez Spółkę w piśmie z 02.06.2010r. uzupełnionym w dniu 10.05.2010r., stało się bezprzedmiotowe. Nie mogło być dalej prowadzone w sytuacji, gdy postępowanie główne, jakim jest administracyjne postępowanie egzekucyjne, zostało zakończone i już się nie toczy. Postępowanie w sprawie rozpatrzenia przez wierzyciela zarzutu zgłoszonego w toku egzekucji zależy bowiem od postępowania głównego. Przed wydaniem zaskarżonego postanowienia zostało umorzone postępowanie egzekucyjne, wobec czego brak było podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia zarzutów na to postępowanie egzekucyjne. Stanowiło to podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zaskarżonym postanowieniu i uchylenia postanowienia Burmistrza z dnia "[...]".

Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje, że postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną staje się bezprzedmiotowe co stwierdziło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Bezprzedmiotowość winna skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, co też orzeczono w jego sentencji, i umorzeniem postępowania w sprawie, czego jednak organ odwoławczy nie orzekł. Nie jest to jednak na tyle istotna wada w okolicznościach sprawy, aby eliminować postanowienie Kolegium z obrotu prawnego. Skoro bowiem egzekucja, jako postępowanie główne jest umorzona , to wszystkie postępowania w jej zakresie tracą podstawę prowadzenia. Brak odpowiedniego sformułowania w sentencji należy więc uznać za wadę, która jednak na tle sprawy nie wywołuje skutków powodujących uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Wobec stanowiska obu stron wyjaśnić należy, że postanowienie w ścisłym rozumieniu k.p.a. rozstrzyga zagadnienia proceduralne wynikające z toku postępowania, zaś decyzja rozstrzyga o istocie sprawy. Z kolei postępowanie polegające na rozpatrzeniu zarzutów i zajęcia stanowiska co do ich zasadności ma prowadzić do merytorycznego załatwienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nie rozstrzyga zagadnień proceduralnych, ale jest merytorycznym rozstrzygnięciem zapadłym w ramach postępowania egzekucyjnego pomimo tego, że następuje w formie postanowienia, a nie decyzji i zależy od postępowania głównego, przy którym zgłasza się zarzuty – egzekucji administracyjnej. Stanowi istotną dla dalszego załatwienia sprawy wypowiedź wierzyciela, którą organ egzekucyjny jest związany (art. 34 § 1 u.p.e.a., gdy zgłoszono zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., jak w rozpatrywanej sprawie). Zatem katalog rozstrzygnięć z art. 138 k.p.a. ma tu w zastosowanie.

Skarżąca nie ma racji przy akcentowaniu znaczenia uwzględnienia zarzutów dla niezależnego doprowadzenia do zakończenia egzekucji w wyniku ewentualnego uwzględnienia zarzutu. Jak już wyżej Sąd stwierdził, organem właściwym do zakończenia egzekucji jest organ egzekucyjny. Kolegium nie miało innej możliwości jak tylko uchylić postanowienie wierzyciela z dnia "[...]" jako bezprzedmiotowe w opisanej sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na bezprzedmiotowość organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia i w sposób wystarczający wyjaśnił motywy własnego rozstrzygnięcia.

Z kolei omyłki przy wydawaniu postanowienia Kolegium sprostowało postanowieniem z dnia 12 marca 2013r., powołując przy tym prawidłową normę prawną ( art.113 k.p.a), która, wbrew przekonaniu skarżącej, pozwala organowi na sanowanie drobnych błędów i oczywistych omyłek w wydanym akcie.

Podnoszona przez Spółkę kwestia niezachowania przez SKO miesięcznego terminu do załatwienia sprawy również nie ma znaczenia dla oceny istnienia podstawy do uchylenia postanowienia. Sąd nie stwierdził bowiem takiego naruszenia przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.