Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 779/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 oraz art. 232 par. 1 pkt 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości położonych w obrębie Sobieńczyce postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem

z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 452/11 odrzucił skargę Z. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości położnych w obrębie S.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, iż skarga w tej sprawie została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie,

w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, iż w dniu 25 listopada 2010 r.

(data wpływu wezwania do organu to 2 grudnia 2010 r.) skarżący Z. K. wniósł do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi w terminie 60 dni. W konsekwencji Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dopiero w dniu 16 kwietnia 2011 r., tj. z przekroczeniem terminu a Sąd uznał ją za spóźnioną i jako taką odrzucił.

W dniu 8 sierpnia 2011 r. (data wpływu do Rady Gminy)

kolejną skargę na uchwałę Rady Gminy nr [...]

z dnia 29 października 2010 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości położonych w obrębie S. wniosła W. K.. Do skargi załączyła, między innymi, kopię wezwanie z dnia 29 czerwca 2011 r. do usunięcia przez Radę Gminy naruszenia prawa oraz szereg innych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) dalej jako U.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może

po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Termin do wniesienia skargi w trybie powołanego przepisu określony został

w art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni

od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,

a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu

dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy skarżący Z. K. wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa złożył po raz pierwszy w dniu 2 grudnia 2010 r.

Na przedmiotowe wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi.

Ugruntowane już stanowisko zajęte przez sądownictwo administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 U.s.g. traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty

i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi

na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu

do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.

Tym samym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (patrz też: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn.

akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym

w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06,

a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08, Baza orzeczeń LEX nr 506026, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz. 28, podobnie postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, Baza orzeczeń LEX nr 504538 czy dostępne w internecie (orzeczenia.nsa.gov.pl) postanowienia II SA/Ol 88/10, I SA/Łd 227/09, II SA/Gl 447/09.

Tak więc, skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art.232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji