Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3647/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 185 ust. 1, art. 186
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów oddala skargę


UZASADNIENIE

A. S. A. z siedzibą w B. (dalej też jako "strona skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako "Prezes UKE" lub "organ") z dnia [...] października 2013 roku nr [...], którą organ utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 10 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), nazywanej dalej "ustawą o swobodzie działalności gospodarczej" lub "u.s.d.g." i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), nazywanej dalej "ustawą Prawo telekomunikacyjne".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (opłat telekomunikacyjnych) w jego indywidualnej sprawie.

Podniosła, że podstawą prawną jej wystąpienia stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie.

W swoim piśmie spółka przedstawiła w pięciu punktach stanowisko w sprawie interpretacji przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 z późn. zm. - dalej też jako "Rozporządzenie") załączając dowód uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 40 zł. Przedstawione w piśmie zagadnienia ujęte zostały w następujących aspektach uznanych za prawidłowe:

1) wysokość opłaty rocznej za dysponowanie częstotliwością może ulec zmianie jedynie w przypadku zmiany tej decyzji zgodnie z właściwymi przepisami prawa;

2) opłata za współużytkowanie częstotliwości powinna wynosić 1/8 opłaty wynikającej z przepisów Pt oraz Rozporządzenia, a zatem proporcjonalnie do prawa wykorzystywania przepływności strumienia danych powstałych z kodowania wszystkich treści, który po procesie modulacji tworzył będzie multipleks,

3) opłata przypadająca na każdego adresata decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r. wynosi 960 zł,

4) dopuszczalne jest uiszczenie opłaty z tytułu dysponowania częstotliwością za kolejne lata z góry;

5) wysokość zawieszenia anteny, będąca kryterium określającym wysokość opłaty za dysponowanie częstotliwością zgodnie z Rozporządzeniem, powinna być mierzona od najwyższego stałego punktu, w taki sposób, aby opłata była jak najniższa dla strony.

Organ w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 31 stycznia 2013 roku przedstawił wyjaśnienia dotyczące poruszonych we wniosku skarżącej zagadnień stosowania i interpretacji przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24 poz. 196 ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem").

Pismem z dnia 12 lutego 2013 r. spółka, uznając, że ww. pismo stanowi decyzję, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej jej wydaniem, uchylenie jej w całości ze względu na jej niezgodność z art. 107 k.p.a. Prezes UKE postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że pismo z dnia 31 stycznia 2013 r. nie jest decyzją administracyjną, lecz stanowi wyłącznie wyjaśnienie stronie stanowiska organu.

Pismem z dnia 1 marca 2013 r. Prezes UKE wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie poprzez wskazanie, od którego z przedstawionych we wniosku z dnia 19 grudnia 2012 r. stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych została uiszczona opłata w wysokości 40 zł. Jednocześnie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 19 grudnia 2012 r. poprzez przedstawienie dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie pozostałych, zawartych we wniosku z dnia 19 grudnia 2012 r., stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.

Skarżąca w odpowiedzi wskazała, że we wniosku z dnia 19 grudnia 2013 r. został przedstawiony jeden stan faktyczny, a co za tym idzie prawidłowo uiszczona została jedna opłata w wysokości 40 zł.

Kolejnym pismem z dnia 2 maja 2013 r. Prezes UKE ponownie wezwał stronę do wyjaśnienia, do którego ze stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych zawartych we wniosku przedstawiano dowód uiszczenia opłaty w wysokości 40 zł. Odpowiadając na ww. wezwanie skarżąca podtrzymała stanowisko o przedstawieniu wyłącznie jednego stanu faktycznego. Jednocześnie wskazała, że wydając decyzję interpretacyjną Prezes UKE powinien przyjąć założenie niosące ze sobą najdalej idące pozytywne skutki dla strony, a według numeracji z pisma Prezesa UKE z dnia 2 maja 2013 r. byłby to stan faktyczny dotyczący uiszczenia z góry opłaty za korzystanie z częstotliwości.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] udzielając interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej wskazał, że zgodnie z art. 185 ustawy Prawo telekomunikacyjne roczna opłata za prawo do dysponowania częstotliwością nie może być jednorazowo (z góry) wniesiona za okres dłuższy niż jeden rok tj. nie może być wniesiona jednorazowo za kolejne lata w ramach okresu, na który zostało spółce przyznane prawo do dysponowania częstotliwością. W uzasadnieniu podkreślając brak możliwości uiszczenia przedmiotowej opłaty z góry za okres kilku lat, powoływał się na roczny charakter tej opłaty oraz przepis § 6 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia, w których określono sposób uiszczania rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, a które to przepisy nie przewidują możliwości wniesienia opłaty rocznej za kilka lat z góry.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zaznaczyła, że przepisy nie przewidują terminu początkowego wnoszenia opłat a zatem nie ma zakazu wniesienia takiej opłaty za kolejny rok (tj. przed rozpoczęciem takiego roku kalendarzowego). Podkreśliła ponadto, że zmiana przepisów prawa materialnego powodująca podwyższenie opłat rocznych nie może dotyczyć przypadku rezerwacji udzielonej w konsekwencji uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, gdyż jest to sprzeczne z konstytucyjną zasadą państwa prawnego (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Ponadto wskazała, że w przypadku złożonej sytuacji prawnej, w jakiej się znajduje tj. w przypadku wydania kilku decyzji administracyjnych, w tym obłożonej wysoką bezzwrotną opłatą za udzielenie decyzji koncesyjnej oraz wobec sytuacji gospodarczej spółki wynikającej z podjęcia wieloletnich inwestycji, przyjęcie, że możliwe jest podwyższenie opłat rocznych w stosunku do niej, prowadziłoby do sytuacji sprzecznej z zasadą ochrony interesów w toku oraz zasadą ochrony praw nabytych.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] października 2013 roku nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Wskazał, że brak możliwości uiszczenia opłaty z góry za okres kilku lat wynika z rocznego charakteru tej opłaty oraz przepisów § 6 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia, w których określono sposób uiszczania rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, a które to przepisy nie przewidują możliwości wniesienia opłaty rocznej za kilka lat z góry. Nie było zatem konieczne określanie początkowego (corocznego) terminu, w jakim opłatę roczną można wnieść najwcześniej. Skoro bowiem opłata ma charakter roczny, to racjonalny ustawodawca słusznie przyjął, że wystarczy określić termin końcowy, w którym opłata roczna ma zostać uiszczona.

Organ zaznaczył ponadto, że obowiązek uiszczenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością nie aktualizuje się w dniu uzyskania koncesji. Stosownie do treści przepisu § 6 ust. 6 Rozporządzenia, w przypadku doręczenia decyzji w trakcie kwartału danego roku kalendarzowego, obowiązek uiszczenia opłaty aktualizuje się w terminie 14 dni:

1) od dnia doręczenia decyzji, o ile w decyzji nie wskazano terminu, od którego prawo przysługuje,

2) od dnia uzyskania prawa, o ile w decyzji określono termin, od którego prawo przysługuje.

W pozostałych przypadkach uiszczenie opłaty następuje, co roku w terminach wskazanych w Rozporządzeniu. Zatem obowiązek uiszczenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością i związane z tym obowiązkiem uprawnienie do jej zapłaty nie powstaje z dniem uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu. Obowiązek uiszczania opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości aktualizuje się każdego roku, w którym uprawnienie przysługuje. Nie ma zatem podstaw do podnoszenia przez skarżącą, że brak możliwości uiszczenia opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości z góry za cały okres, przez który prawo to przysługuje, narusza konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz Rozporządzenia, opłata ta ma charakter roczny, a nie jednorazowy za cały, dłuższy niż rok, okres obowiązywania rezerwacji częstotliwości.

W ocenie Prezesa UKE, również ewentualna zmiana wysokości opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w okresie obowiązywania rezerwacji, nie może stanowić argumentu na poparcie tezy o możliwości uiszczenia tej opłaty jednorazowo za cały okres rezerwacji. Sam fakt, że przedsiębiorca rozpoczął pewne przedsięwzięcie gospodarcze i kalkulował konieczność poniesienia w związku z tym określonych kosztów, nie stanowi, wobec rocznego charakteru wnoszonej opłaty, argumentu przemawiającego za brakiem możliwości zmiany wysokości tych opłat. Opłata ma bowiem charakter roczny, a zatem kwestia powstania obowiązku, czy też nabycia praw do jej uiszczenia w określonej wysokości, nie może być oceniana na dzień złożenia wniosku o udzielenie rezerwacji częstotliwości, czy też na dzień składania oferty w przetargu, lecz musi być oceniana z uwzględnieniem określonych w Rozporządzeniu terminów jej uiszczenia. Zdaniem organu, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że ustawodawca zagwarantował podmiotowi, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością, niezmienność opłat za cały okres, na który rezerwacja została udzielona. Przeciwna interpretacja rodziłaby skutki niekorzystne dla samego zobowiązanego do uiszczenia opłaty, gdyż przy takim podejściu opłata za prawo do dysponowania częstotliwością powinna być uiszczona za cały okres, na który rezerwacja została udzielona, nawet jeżeli zostanie ona w tym okresie cofnięta lub uchylona.

Na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2013 roku nr [...] spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. błędne zastosowanie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegające na tym, że:

— mimo upływu terminu załatwienia sprawy, organ nie uznał, iż została wydana interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy,

— organ błędnie przyjął, że wniosek o wydanie interpretacji zawiera więcej niż jeden stan faktyczny, wobec czego wniosek został rozpatrzony jedynie w części.

b. błędne zastosowanie art. 185 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz § 6. ust. 2 Rozporządzenia, polegające na tym, że organ błędnie przyjął, iż dokonanie opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością jest możliwe dopiero od dnia 1 stycznia danego roku, gdy w istocie dokonanie zapłaty jest możliwe od dnia uzyskania decyzji rezerwacyjnej,

c. brak zastosowania art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji, z których wynika zasada demokratycznego państwa prawnego realizowana szczegółowymi zasadami ochrony interesów w toku, ochrony zaufania jednostek do Państwa, ochrony praw nabytych.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego,

b. brak zastosowania art. 10 oraz 11 u.s.d.g.,

Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu spółka podtrzymała w całości swoje merytoryczne stanowisko prezentowane od dnia złożenia wniosku w dniu 19 grudnia 2012 r., w tym, że po pierwsze wniosek ten obejmował jeden stan faktyczny, a po drugie interpretacja została wydana w sposób milczący. Zarazem, bez względu na uchybienia formalne organu, które doprowadziły w ocenie skarżącej do milczącego uznania jej stanowiska, w całości podtrzymała ona argumenty odnośnie dopuszczalności wniesienia opłaty za okres przekraczający rok. Wskazała więc ponownie, że przepisy art. 185 P.t.. oraz § 6. ust. 2 Rozporządzenia nie przewidują terminu początkowego wnoszenia takich opłat — a zatem nie mu zakazu wniesienia takiej opłaty za kolejny rok (tj. przed rozpoczęciem takiego roku kalendarzowego). Podkreśliła ponadto, że zmiana przepisów prawa materialnego powodująca podwyższenie opłat rocznych nie może dotyczyć przypadku rezerwacji udzielonej w konsekwencji uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programy telewizyjnego, gdyż jest to sprzeczne z konstytucyjną zasadą państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Związane jest to z faktem, że koncesja jest udzielana na 10 lat, a wysoka opłata (powyżej 10 milionów złotych) jest związana z jej udzieleniem i nie podlega zwrotowi bądź umorzeniu w przypadku wygaśnięcia koncesji przed okresem 10 lat. Konsekwencją udzielenia koncesji jest wydanie decyzji rezerwacyjnej przez organ, przy czym koncesja nie może być faktycznie wykonywana bez decyzji rezerwacyjnej. Jeżeli więc po uzyskaniu koncesji i decyzji rezerwacyjnej, dokonano zmiany przepisu art. 185 Prawa telekomunikacyjnego, podwyższającego opłatę roczną, strona nie ma faktycznej możliwości wycofania się z prowadzonej działalności bez poniesienia wysokich kosztów. W tej sytuacji przyjęcie poglądu, że strona nie może zapłacić opłaty na podstawie wcześniejszych przepisów, prowadzi do naruszenia konstytucyjnej ochrony przysługujących jej praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2013 roku nr [...], jak i decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] prawa nie narusza w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czyli uzyskanie interpretacji dotyczącej możliwości wnoszenia - na kilka lat z góry - rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, o których mowa w art. 185 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Jak wynika z treści art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w wersji obowiązującej w datach złożenia wniosku z dnia 19 grudnia 2012 r. i doprecyzowania go pismem z dnia 10 maja 2013 r.- stanowił o trybie, opłacie, formie i procedurze jego rozpoznania:

Art. 10. 1. Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie.

2. Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

3. Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie.

4. Wniosek o wydanie interpretacji zawiera również:

1) firmę przedsiębiorcy;

2) oznaczenie siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Ewidencji Działalności Gospodarczej;

5) adres do korespondencji w przypadku, gdy jest on inny niż adres siedziby albo adres zamieszkania przedsiębiorcy.

5. Udzielenie interpretacji następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie. Interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym oraz pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia.

6. Wniosek o wydanie interpretacji podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

7. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

8. Opłata, o której mowa w ust. 6 i 7, stanowi odpowiednio dochód budżetu państwa, Narodowego Funduszu Zdrowia albo jednostki samorządu terytorialnego.

9. Opłatę od wniosku, o którym mowa w ust. 1, uiszcza się na rachunek organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej, właściwych do wydania interpretacji albo, jeżeli istnieje taka możliwość, gotówką w kasie tego organu lub jednostki.

Na wstępie stwierdzić należy, że przedmiot objęty rozpoznaniem sprawy został ujęty przez stronę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika w piśmie A. z dnia 19 grudnia 2012 r., doprecyzowanym pismem Spółki z dnia 10 maja 2013 r. w wyniku prowadzonej z organem korespondencji.

Nie ma wątpliwości i nie są sporne ustalenia organu, że skarżąca jest przedsiębiorcą, który dysponuje częstotliwością wynikającą z uprawnienia przyznanego w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...].

Oznacza to, że wniosek o pisemną interpretację przepisów prawa został złożony w indywidualnej sprawie Spółki, gdyż dotyczy wnoszonych przez nią opłat, których ponoszenie jest obowiązkiem Spółki wynikającym z mocy prawa (art. 185 P.t.) w związku z uzyskaniem rezerwacji częstotliwości przez Spółkę w drodze decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, rozstrzygana interpretacja dotyczyła możliwości wnoszenia przez skarżącą rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością na kilka lat z góry (za okres na jaki została udzielona koncesja) mając na uwadze, co jest bezsporne, że opłata, o której mowa w art. 185 w zw. z art. 186 P.t. stanowi daninę publiczną. Zgodnie z przepisem art. 185 ust. 1 P.t. podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Art. 186 P.t. stanowi, że opłaty, o których mowa w art. 185, są pobierane przez UKE i stanowią dochód budżetu państwa.

Jak trafnie zostało podniesione zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie zawiera definicji pojęcia "danina publiczna". Definicję tego pojęcia zawiera natomiast ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), nazywana dalej "ustawą o finansach publicznych". Przepis art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. Niewątpliwie trafna jest ocena organu, że z przepisów art. 185 w zw. z art. 186 P.t. wynika wyraźnie obowiązkowy charakter wnoszenia przedmiotowych opłat, które stanowią dochód budżetu państwa, co przesądza o tym, że stanowią daninę publiczną. Łączy się ona z obowiązkiem świadczenia (zazwyczaj pieniężnego) na rzecz państwa lub innego podmiotu publicznoprawnego w celu realizacji zadań o charakterze publicznym. Istotą takiego świadczenia jest jego powszechny, przymusowy i bezzwrotny charakter. Daninami publicznymi będą zatem w pierwszej kolejności podatki i opłaty, także cła, dopłaty, państwowe pożyczki przymusowe, wszelkiego rodzaju sankcje i kary pieniężne. Oznacza to, iż podatki stanowią odrębną kategorię danin publicznych, jednakże nie wyczerpują ich zbioru. Pod pojęciem "daniny publiczne" należy zatem rozumieć szereg świadczeń (w tym opłat) o charakterze niepodatkowym, o ile spełniają powyższe warunki.

Odnosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym do rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że skarżąca, jako podmiot zobowiązany do uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością była uprawniona do wystąpienia na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do Prezesa UKE o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów art. 185 ust. 1 P.t.

Niemniej jednak zauważyć należy, że strona w piśmie z 19 grudnia 2012 r., mimo, że było złożone przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazała ani podstawy prawnej złożonego "pisma" (czyli art. 10 uosdg), ani nie nazwała go nawet "wnioskiem". Zwróciła się z "pismem" wskazując na "praktykę funkcjonowania podmiotu, który nie ma doświadczenia z tego typu decyzjami" (str. 1 pisma z 19.12.2013 r.) o "potwierdzenie prawidłowości" jej stanowiska co do zasad stosowania przepisów o opłatach telekomunikacyjnych. Wskutek powyższego organ odpowiedział na powyższe pismo pismem z 31 stycznia 2013 r., czym prawa nie naruszył, bowiem zgodnie z zasadą określoną w art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Dopiero potraktowanie przez stronę w/w pisma jako decyzji w sprawie interpretacji odniosło ten skutek, że organ zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie procedury o której mowa w art. 10 uosdg.

I dopiero prowadząc postępowanie wyjaśniające w przedmiocie zakresu wniosku – ustalił, zdaniem Sądu prawidłowo, że przedstawia on dwa stany faktyczne i jedno zdarzenie przyszłe, a sprawdzając dokonaną opłatę ustalił, że została uiszczona w niższej wysokości, niż trzy objęte wnioskiem zapytania. Uiszczona opłata 40 zł dotyczyć mogła jednego stanu faktycznego lub jednego zdarzenia (art. 10 ust. 5 uosdg), gdy tymczasem wniosek (pismo z 19.12.2013 r.) zawierał dwa stany faktyczne i jedno zdarzenie przyszłe.

Oznacza to, że organ prawidłowo wzywał stronę pismem z 1 marca 2013r., a ostatecznie pismem z 2 maja 2013r. do złożenia wyjaśnień, z konsekwencjami wynikającymi z braku opłaty wniosku. Dopiero w efekcie wymiany tej korespondencji skarżąca w dniu 13 maja 2013 r. złożyła pismo z 10 maja 2013r., w którym uznała, że to stan faktyczny nr 2 (według numeracji Prezesa UKE w piśmie z 2 maja 2013r.), dotyczący uiszczenia z góry opłaty za korzystanie z częstotliwości niesie za sobą najdalej idące pozytywne skutki dla skarżącej. Za słusznością jej stanowiska przemawiał, jej zdaniem, stan faktyczny i prawny.

Zatem należało przyjąć, że wniesiona opłata 40 zł została zarachowana na poczet rozpoznania wniosku ostatecznie sprecyzowanego w piśmie z 10 maja 2014 r., które wpłynęło 13 maja 2013 r.

Okoliczności te mają znaczenie dla oceny, czy organ uchybił 30 dniowemu terminowi do jego rozpoznania.

Powyższe oznacza, że wydanie decyzji [...] czerwca 2013 r. spowodowało, że organ nie uchybił temu terminowi.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że wniosek strony dotyczył jednego stanu faktycznego.

Niewątpliwie strona jest zainteresowana by objąć zakres żądania jedną opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 6 uosdg. Jednakże ustawodawca w zakresie udzielenia pisemnej interpretacji wyszczególnia w ust. 7 sytuację "wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych". Wówczas bowiem pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Ma to istotne znaczenie dla biegu wniosku, bowiem ustawodawca w tej szczególnej procedurze określonej w art. 10 ustawy o s.d.g. w ust. 6 zdanie 2 ustanowił, że w razie nieuiszczenia opłaty w terminie wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

Powyższe oznacza, że dopatrzenie się przez organ we wniosku złożonym 19 grudnia 2014 r. dwóch stanów faktycznych i jednego zdarzenia przyszłego determinowało obowiązek ustalenia, które z tych trzech stanów zostało opłacone, by pozostawić pozostałe bez rozpoznania. Niewątpliwie okoliczność ta miała znaczenie dla strony, która ostatecznie chciała by uznać za opłacony wniosek najdalej niosący pozytywne skutki dla strony i tę okoliczność sprecyzowała w piśmie złożonym do organu 13 maja 2013 r. (pismo z 10 maja 2013 r.)

W rezultacie wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej jest stan faktyczny dotyczący możliwości uiszczenia z góry opłaty za korzystanie z częstotliwości (strona 2 pisma z 10 maja 2013 r.).

Ten zakres był zatem przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku, a obecnie wyłącznie ten zakres rozstrzygnięcia objęty jest badaniem Sądu.

Oznacza to, że w trybie pisemnej interpretacji kwestia możliwości uiszczenia z góry opłaty za korzystanie z częstotliwości dotyczy analizy zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika taki obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej.

Innymi słowy, nie jest kwestią do rozstrzygnięcia zmiana przepisów jaka została ogłoszona ustawą Prawo telekomunikacyjne w zakresie m.in. art. 185, w której wprowadzono zmianę metodologii, obliczania opłaty w sytuacji, kiedy decyzja koncesyjna jest już realizowana przez stronę prowadząca do znacznej podwyżki opłaty rocznej.

W konsekwencji powyższego zakres przedmiotowej pisemnej interpretacji pozostaje poza roztrząsaniem problemu, czy wprowadzenie nowelizacji podnoszącej drastycznie wysokość opłaty rocznej pozostaje w zgodności z Konstytucją RP w sytuacji kiedy strona uzyskała koncesję przed tą zmianą.

Kwestią sporną jest bowiem możliwość przyjęcia przez organ opłaty o charakterze rocznym za cały okres 10-letni na jaki została udzielona koncesja.

Kwestia ta wymagała zatem wypowiedzenia się - co do zasady – jaki jest charakter prawny i faktyczny termin "opłata roczna".

Taki wywód został przez organ poczyniony i dokonana przez organ wykładnia terminu ustawowego "opłata roczna" nie budzi zastrzeżeń Sądu, a organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy doszedł do takiej samej konkluzji jak organ I instancji, że roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami, o których jest mowa w art. 185 P.t. nie mogą być uiszczone z góry – za okres dłuższy niż rok, czyli za cały okres na który zostało stronie przyznane prawo do dysponowania częstotliwością.

Należy podzielić pogląd organu, że taka interpretacja pozostawałaby w jawnej sprzeczności z art. 185 ust. 1 P.t. oraz § 6 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia. Wolą ustawodawcy było bowiem, by opłata miała charakter roczny.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę mając na uwadze art. 151 p.p.s.a.