Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 116/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W związku ze skargą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu nr [...] z dnia [...], uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r. i określającą za ten miesiąc prawidłową wysokość tego podatku oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe, skarżąca wnioskiem z dnia 18 maja 2005 r., złożonym na urzędowym formularzu, zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, t. j. poprzez zwolnienie jej od wpisu sądowego w kwocie 4.813,00 zł. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2005 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. odmówił przyznania prawa pomocy, nie podzielając argumentacji Spółki o istnieniu przesłanek prowadzących do przyznania jej tego zwolnienia, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2005 r. sygn. akt I FZ 511/05 oddalił zażalenie pełnomocnika Spółki na postanowienie Sądu I instancji. Wskutek powyższego zarządzeniem przewodniczącego z dnia 28 listopada 2005 r., doręczonym w dniu 2 grudnia 2005 r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki (co wynika z relacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania), ponownie wezwano pełnomocnika skarżącej o uiszczenie należnego od skargi wpisu sądowego. W wezwaniu tym określono wysokość, tytuł, sposób oraz termin uiszczenia wpisu, jak również pouczenie o skutkach nieuiszczenia opłaty w terminie w postaci odrzucenia skargi. Do dnia 3 stycznia 2006 r., według ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale budżetowo - finansowym Sądu, wpis od skargi nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, przy czym w myśl art. 214 § 1 tej ustawy do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (chyba że ustawa stanowi inaczej). W myśl art. 219 § 1 omawianej ustawy opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W związku z powyższym po wniesieniu skargi do Sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3).

Jak wynika z akt sprawy, po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu I instancji odmawiające zwolnienia od wpisu od skargi ponownie wezwano pełnomocnika Spółki o zapłatę wpisu sądowego i wezwanie to zostało mu skutecznie doręczone (do rąk osoby upoważnionej do obioru) w dniu 2 grudnia 2005 r., wobec czego termin do uiszczenia żądanego od skargi wpisu upłynął z dniem 9 grudnia 2005 r. Skoro równocześnie bezspornie ustalono, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżąca Spółka nie uiściła należnego od skargi wpisu, to w świetle art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistniała konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.

Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.