Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 336/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 1 lit. c), art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 31.
journal: Dz.U. 2016 poz 1432
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 875/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r., odmówił D. M. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd I instancji wskazał w motywach, że w skardze od wymienionej decyzji skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia pozbawi go możliwości zarobkowych, a tym samym możliwości zaspokajania potrzeb rodziny. Skarżący wraz żoną ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Dochód z tytułu pracy w charakterze pracownika ochrony stanowi główne źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny, gdyż żona skarżącego jest zatrudniona jedynie na czas określony do końca czerwca bieżącego roku z wynagrodzeniem w wysokości najniższej krajowej.

Wskazując na przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji podkreślił, że z załączonego przez skarżącego zaświadczenia wynikało, że na dzień złożenia wniosku był on zatrudniony w E. S. Sp. z o.o. jako pracownik ochrony. Sąd podkreślił, że w myśl art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.), pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej skarżący, skoro nie jest prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne, może pracować jako pracownik ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

D. M. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że stronie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji nie wyrządzi znacznej szkody lub nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.

Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zauważyć należy, że postawiony w petitum zażalenia zarzut nie został sformułowany prawidłowo, albowiem autor zażalenia wskazał jako naruszony przez Sąd I instancji art. 61 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, podczas gdy regulacją, która klasyfikowała się jako naruszona, powinien być § 3 art. 61 p.p.s.a. Wadliwość ta z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy oraz treść uzasadnienia zażalenia, pozostaje bez większego wpływu dla oceny objętego wymienionym środkiem zaskarżenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W..

Przechodząc do rozpoznania zażalenia wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji pomieszczonego w skardze, załączonych do niego dokumentów oraz argumentacji zawartej w zażaleniu, wskazują, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił w stopniu wystarczającym aby wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2018 r. o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, mogło spowodować po jego stronie niebezpieczeństwo stąpienia znacznej szkody. Zarówno wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej jak i uzasadnienie zażalenia, opierając się w głównej mierze na argumentacji odnośnie wpływy wykonania zaskarżonej decyzji na byt materialny skarżącego i jego rodziny, gdzie skarżący, przy powołaniu się na wysokość zarobków współmałżonki, wskazał że na nim spoczywa główny ciężar zaspokojenia potrzeb czteroosobowej rodziny.

Kwestią kluczową, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, było wobec faktu, iż decyzja dotyczy kwalifikowanego pracownika ochrony, czy rodzaj zatrudnienia jako wartownika – konwojenta w swojej istocie będzie miało tak doniosły wpływ dla skarżącego w sytuacji skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej ,jak podnosi to strona.

Nie ulega wątpliwości, w świetle przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, jej art. 3 pkt 1 lit. c) oraz art. 26 ust. 1, że funkcja konwojenta objęta jest wymogiem posiadania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Wobec tego nie pozostawia wątpliwości fakt, że skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony mieć będzie niewątpliwy wpływ na jego sytuację zawodową, albowiem utraci on możliwość wykonywania jakichkolwiek czynności wiążących się z konwojowaniem (wejścia w składa zespołów konwojujących wartości pieniężnej oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne - art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie). W konsekwencji okoliczność ta mieć będzie również wpływ na możliwości zarobkowe strony oraz jego zdolność zaspokajania potrzeb finansowych rodziny strony. Zauważyć należy, że aspekt ten został w całości pominięty przez Sąd I instancji, który pomimo precyzyjnego wskazania w części opisującej stan sprawy rodzaju stanowiska zajmowanego przez skarżącego, w części merytorycznej zaklasyfikował stronę ogólnie jako pracownika ochrony nie wgłębiając się w omawianą kwestię podwójnej roli (funkcji) pracownika ochrony, jaką skarżący wykonywała w ramach wiążącej go ze spółką E. S. stosunku praca.

Uznać jednak należy, że skarżący nie sprostał powołanym na wstępie wymogom, jakie w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu nakłada art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie uprawdopodobnił bowiem w stopniu wystarczającym, że wykonanie decyzji wywoła możliwość wystąpienia pierwszej z przesłanek określonych w powołanym przepisie.

Otóż jak już zauważono, skarżący wykonuje pracę jako wartownik – konwojent. Odmiennie od konwojenta, rodzaj wykonywanych czynności pracownika ochrony jako wartownika nie został zdefiniowany ani uściślony w ustawie o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji, co słusznie wskazał Sąd I instancji, istniej po stronie skarżącego możliwość zatrudnienia w ogólnie rozumianej ochronie bez konieczności wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony - art. 31 powołanej ustawy. Skoro tak, to skarżący ma potencjalną możliwość kontynuowania pracy u dotychczasowego pracodawcy lub zamiany miejsca zatrudnienia. Jednakże kwestia ta nie została poruszona w sposób umożliwiający uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody – pozbawienia go jakiejkolwiek możliwości wykonywania pracy w charakterze pracownika ochrony. Stwierdzenie w zażaleniu, że "...praca jaką wykonuje skarżący wymaga wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej..." oraz że "...nadal wykonuje pracę wynika tylko z faktu, że informacja o skreśleniu z tej listy nie została przesłana do pracodawcy", nie jest bowiem wystarczające do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po jego stronie utratę pracy w sytuacji gdy istnieje możliwość, że będzie on wykonywała pracę jako niekwalifikowany pracownik ochrony, której to możliwości tak we wnioski jak i w zażaleniu strona nie zanegowała lub przedstawiła argumentacji przeciwnej wskazującej na wysokie prawdopodobieństwo rozwiązania umowy przez dotychczasowego pracodawcę z uwagi, na przykłada, na rodzaj prowadzonej działalności ochrony przez pracodawcę, u którego skarżący jest aktualnie zatrudniony.

W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.