Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 718/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 191, 122, 187 par 1, art. 274 c
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk- Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi "F" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 2010 roku "F" Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2010 roku, nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 roku.

Z akt sprawy wynika że :

Na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia [...].06.2007 roku przeprowadzono u skarżącej "F" Sp. z o.o. kontrolę podatkową w zakresie ustalenia stanu faktycznego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2004 roku. Czynności kontrolne przeprowadzone zostały w oparciu o dokumentację księgową skarżącej Spółki, przekazaną organowi I instancji przez Komendę Miejską Policji.

Według ustaleń kontroli skarżąca we wrześniu 2004 roku zaewidencjonowała 33 faktury VAT według stawki 22%, w kwotach zgodnych z dokumentami źródłowymi i w tych samych wartościach rozliczyła dostawę towarów i usług w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2004 rok.

W zakresie zakupów oraz podatku naliczonego kontrola wykazała, że skarżąca rozliczyła w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2004 roku zakupy na wartość netto 133.145 złotych i podatek VAT na kwotę 29.291 złotych. W ewidencji zakupów za wrzesień 2004r. stwierdzono natomiast 57 pozycji na łączną kwotę netto 20.023,55 zł i podatek VAT w wysokości 3.830,26 zł. Z ustaleń kontroli wynika, iż ilość oraz wartość pozycji w ewidencji jest zgodna z ilością oraz wartością posiadanych przez stronę faktur VAT dokumentujących zakupy za wrzesień 2004 r.

Żadnych innych dowodów w tym zakresie kontrola podatkowa nie stwierdziła.

W dniu 29 czerwca 2007 roku skarżąca Spółka złożyła oświadczenie, iż nie posiada żadnych dokumentów za lata 2004 - 2007, poza zabezpieczonymi przez Policję podczas przeszukania.

Postanowieniem z dnia [...] września 2007 roku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec "F" Sp. z o.o. w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 roku.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził,

że skarżąca nie posiada dokumentów, które mogłyby potwierdzić jej prawo

do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości wskazanej

w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2004 roku, gdyż posiadając informacje o braku dokumentów, które potwierdziłyby prawo do odliczenia, nie dostarczyła ani oryginałów faktur, ani ich duplikatów w okresie trwania postępowania podatkowego.

Istnienia w/w dokumentów nie potwierdziło też przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe i podejmowane w jego toku czynności dowodowe.

Kontrola wykazała także że skarżąca zaewidencjonowała w ewidencji zakupów VAT za wrzesień 2004 rok oraz rozliczyła w deklaracji VAT 7 za ten okres faktury VAT dokumentujących nabycie paliwa do samochodów osobowych na łączną wartość netto 1.728,94 złotych i podatek VAT na kwotę 389,61 złotych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że auta do których było nabywane paliwo udokumentowane fakturami VAT rozliczonymi w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2004r. są samochodami osobowymi, w związku z czym bezzasadnie dokonano obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości 389,61 złotych, wynikający z przedmiotowych faktur VAT.

Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził zawyżenie

przez skarżącą Spółkę w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 roku wartości zakupów pozostałych o kwotę netto 114.850,39 złotych oraz podatku VAT o kwotę 25.850,35 złotych.

Powyższe ustalenia zawarte zostały w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2004 r. w wysokości 28.240 złotych.

Od powyższej decyzji skarżąca Spółka złożyła odwołanie, a wyniku jego rozpoznania Dyrektor Izby Skarbowej podzielając pogląd organu I instancji utrzymał ją mocy.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której podniosła następujące zarzuty :

1. uchybienia przepisowi art. 187 § 1 ordynacji podatkowej przez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zgromadzono cały materiał dowodowy w części dotyczącej zakupów dokonanych przez skarżącą,

2. uchybienia przepisowi art. 191 ordynacji podatkowej przez ocenę zeznań świadka B.Z. i pisemnych informacji z Komendy Miejskiej Policji z pominięciem sprzeczności zeznań i informacji i bez uwzględnienia kontekstu zgromadzone go materiału dowodowego,

3. dokonania ustaleń sprzecznych z literalną treścią zeznań świadków K.L. i I.Z.,

4. instrumentalnego wykorzystania przepisu art. 274c § 1 ordynacji podatkowej prowadzące w konsekwencji do uchybienia przepisowi art. 190 § 2 tej ustawy.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła fakt niewłaściwego jej zdaniem zabezpieczenia przez Komendę Miejską Policji dokumentów finansowych Spółki, które polegało na braku spisu zabezpieczonych dokumentów, przepakowywania ich bez zaewidencjonowania zawartości zarówno przed jak i po otworzeniu pierwotnie zabezpieczonych worków foliowych i kartonów.

Podkreśliła, że w spisie dokumentów sporządzonym przez funkcjonariuszy policji celem zabezpieczenia dowodów w dniu [...].02.2007 roku stwierdzono jedynie fakt zabezpieczenia faktur, bez uwidocznienia dat , numerów czy liczby faktur. Oględzin zawartości worków foliowych i kartonu w którym zabrano dokumenty, dokonano w dniu [...].03.2007 roku bez udziału strony. Wówczas również nie zindywidualizowano dokumentów, przy czym część z nich ponumerowano. Protokół oględzin nie zawiera wzmianki o uszkodzeniach worków foliowych, czy też o przełożeniu dokumentów do innych opakować. Natomiast w wydanym postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia [...].03.2007 roku wskazuje się, że dokumentacja finansowa skarżącej była zgromadzono w dwóch kartonach.

Wskazała również na rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym powołując się na pismo z dnia [...].09.2009 roku podkomisarza M.S. w którym zaznaczono, że worki foliowe w czasie transportu zostały uszkodzone, natomiast świadek B.Z. zeznał, że worki nie posiadały uszkodzeń. Nadto jak wynika z tych zeznań, świadek otworzył jeden worek a drugi już był otwarty. Wobec powyższego wnioskuje, że jeden z worków foliowych i karton zostały otwarte przed oględzinami dokumentów i wyjmowano z niego dokumenty finansowe.

Powołuje się również na rozbieżności w dokumentach Komendy Policji i Urzędu Skarbowego, bowiem z protokołu oględzin sporządzonego przez policję wynika, iż zawartością folii i kartonu był faktury i rachunki, natomiast z protokołu z dnia [...].05.2007 roku sporządzonego przez pracownika urzędu skarbowego wynika, że znajdowały się tam również komputerowe rejestry sprzedaży i nieokreślone polisy.

Wskazała również, że w wykazie dowodów rzeczowych sporządzonym przez B.Z. zostało wskazane, że pracownice urzędu skarbowego kwitowały odbiór dwóch laptopów, natomiast o laptopach nie wzmiankowano w protokole z dnia [...].05.2007 roku sporządzonego przez pracowników urzędu.

Podniosła również, że nie wydano Urzędowi Skarbowemu całej dokumentacji, bowiem zawartość dwóch worków nie mogła zmieścić się w dwóch kartonach przekazanych przez policję.

Jednocześnie argumentuje że nieracjonalnym byłoby nie przedłożenie dokumentacji przez skarżącą, gdyby była w ich posiadaniu, w sytuacji gdy organ podatkowy zarzuca zawyżenie kwoty podatku należnego VAT.

Wnioskuje, że część dokumentacji zaginęła, bowiem gdyby przekazana dokumentacja była kompletna w niej winny znajdować się również faktury dotyczące bieżącego funkcjonowania spółki np. co do telefonów, wody, ogrzewania itp.

Skarżąca również wskazała, że wraz z dokumentacją zabezpieczono dokumentację zarchiwizowaną na płytach CD, a fakt archiwizacji dokumentów wynika z zeznań świadków K.L. jak i I.Z..

Nadto jej zdaniem, wobec posiadanej informacji o awarii komputera skarżącej, organ podatkowy winien wykazać się inicjatywą dowodową i wezwać do dostarczenia twardego dysku komputera, a następnie zlecić odzyskanie danych, co nakazuje organowi art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Skarżąca natomiast nie podjęła działań w tym zakresie bowiem nie prowadzi działalności gospodarczej przynoszącej dochody i nie może pozwolić sobie na poczynienie w / w wydatku.

Wskazując na niekonsekwencję, sprzeczności w zeznaniach i dokumentach skarżąca uważa że uprawdopodobniła istnienie dokumentów które w przypadku ich analizy skutkowałyby brakiem podstaw do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT.

Skarżąca również zarzuciła niewłaściwe wykorzystanie art. 274 c § 1 ordynacji podatkowej, bowiem zwrócenie się do J.S., A.N., A.W., M.L. z żądaniem informacji o faktach jest dowodem z zeznań świadków bez względu na powołaną podstawę prawną.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że argumentacja podnoszona przez skarżącą nie dotyczy postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie, lecz sposobu zabezpieczenia i przechowywania dokumentów na etapie postępowania prowadzonego przez policję i z tych względów organ podatkowy nie jest adresatem zarzutów w tym przedmiocie.

Z dokumentacji przekazanej przez policję wynika, że nie zawierała ona ewidencji zakupów oraz faktur zakupu dokumentujących zadeklarowane w deklaracji VAT -7 za ten okres nabycie towarów lub usług na kwotę netto 133.145 złotych i podatek VAT w kwocie 29.291 zł.

Celem ustalenia, czy w istocie przekazana dokumentacja nie jest pełna, organ podatkowy uzyskał informacje z policji, iż przekazano organowi podatkowemu całość dokumentacji znajdującą się w dwóch kartonach.

Wskazał również, że worki i kartony zostały zabezpieczone przed otwarciem , nie posiadały uszkodzeń co wynika z zeznań świadka Z., Natomiast po wydaniu pracownikowi skarżącej części dokumentów w kserokopiach, dokumenty zostały przepakowane do dwóch kartonów i zabezpieczone przed otwarciem.

Organ podatkowy wywiódł, że z protokołu z dnia [...].05.2007 roku wynika, iż pracownice organu odebrały tylko dokumenty zweryfikowane i uznane przez pracowników urzędu za mające związek z rozliczeniem podatku od towarów i usług.

Natomiast po stwierdzeniu w dniu [...].05.2007 roku, że w laptopach nie znajdują się dane mające związek z rozliczeniami podatkowymi zostały one zwrócone policji, co potwierdza protokół z dnia [...].06.2007 roku. Tak więc nie są zasadne zarzuty co do rozbieżności w dokumentacji policji i organu podatkowego, tym bardziej, iż te dokumenty nie były sporządzane w toku postępowania kontrolnego.

Organ podatkowy wskazał również, że laptopy nie stanowiły materiału dowodowego w sprawie, gdyż nie dotyczyły rozliczeń podatkowych. Czynności odbioru laptopów / dnia [...].05.2007 roku / przez organ podatkowy odnotowany został w wykazie nr [...] z dnia [...].03.2007 roku, a ich zwrotu dokonano dnia [...].06.2007 roku co zostało stwierdzone protokołem z dnia [...].06.2007 roku. Czynności te miały miejsce przed wszczęciem postępowania kontrolnego i nie znajduje w tym przypadku zastosowania art. 172 § 1 ordynacji podatkowej.

Organ podkreślił, że o ile skarżąca uważała że materiał dowodowy zgromadzony w pamięci laptopów miał w opinii skarżącej znaczenie dla sprawy to miała możliwość przedłożenia w / w laptopów do akt postępowania.

Organ podatkowy natomiast nie odpowiada za zaginięcie dokumentów skarżącej, jednak przeprowadził szereg czynności procesowych mających na celu ustalenie czy brakująca dokumentacja istniała, a jeżeli tak to gdzie się znajduje, co jednak nie przyniosło pozytywnego rezultatu.

Wskazał również, że w ewidencji zakupów za okres od lipca do grudnia 2004r. stwierdzono istnienie faktur, których nazwa wystawcy sugeruje, iż dotyczą one zakupów towarów i usług wymienionych przez skarżącą. Skarżąca natomiast już na etapie kontroli podatkowej oświadczyła, że nie posiada żadnych dokumentów Spółki "F" co następnie zostało wielokrotnie potwierdzone przez skarżącą na etapie postępowania podatkowego. Tak więc argumentacji skarżącej, że gdyby dokumentacja była kompletna to zawierałaby również faktury VAT dotyczące zwykłej działalności spółki, nie można podzielić.

Organ celem ustalenia ewentualnego istnienia faktur zakupu podjął inne czynności w postaci :

- zwrócenia się do naczelników wszystkich urzędów skarbowych w Polsce celem ustalenia istnienia transakcji której stroną jest skarżąca,

- wezwania skarżącej do wskazania rachunków bankowych celem uzyskania informacji co do kontrahentów skarżącej i tym samym ustalenia transakcji zdziałanych przez skarżącą,

- wystąpienia do [...] o udzielenie informacji co do tych rachunków,

- przeprowadzenia czynności sprawdzających u znanych kontrahentów skarżącej

Działania te jednak nie doprowadziły do ustalenia kontrahentów, wystawców faktur zakupu za wrzesień 2004 roku.

Organ podatkowy wskazał również, że nie kwestionował faktu archiwizowania faktur na płytach CD, natomiast nie były one przedmiotem zabezpieczenia i nie zostały przekazane organowi podatkowemu. Nadto podkreślił, iż prawo do doliczenia podatku naliczonego winno być udokumentowane oryginałami faktu VAT lub duplikatami tych faktur, toteż ewentualne pozyskanie płyt CD z zarchiwizowanymi danym skarżącej, nie stanowiłoby podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

Niezasadne są zdaniem organu również zarzuty co do nie przeprowadzenia dowodu z twardego dysku z komputera celem odzyskania danych tam zawartych, bowiem dane odzyskane z dysku nie stanowiłyby podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Nadto skarżąca nie przedstawiła wniosku co do tego dowodu, bowiem obowiązek gromadzenia materiału dowodowego przez organ nie zwalnia skarżącej od oferowania dowodów na wykazanie swoich racji. Natomiast przeprowadzenie w/w dowodu nie doprowadziłoby do ustalenia kontrahentów i tym samym stworzenia możliwości dokonania u nich kontroli, bowiem z analizy dokumentów jak również wyciągów bankowych wynika, iż innych kontrahentów niż ci których dane uzyskano na podstawie posiadanych dokumentów, skarżąca nie miała.

Nadto organ podatkowy wskazał iż prawo do obniżenia podatku należnego o podatek należny winno być udowodnione a nie uprawdopodobnione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 274c § 1 ordynacji podatkowej organ wskazał, że podjął działania mające na celu ustalenie czy określone osoby prowadziły działalność gospodarczą i czy były kontrahentami skarżącej. Skarżąca zapoznała się z odpowiedziami uzyskanymi od organów, lecz nie zgłosiła żadnych uwag i nie przedłożyła innych wniosków dowodowych. Z materiałów tych nadto nie wynikały żadne ważne okoliczności przydatne dla rozstrzygnięci sprawy.

Skarżąca konsekwentnie wskazywała, iż nie posiada innych faktur, natomiast fakt wpisywania w deklaracjach VAT – 7 danych niezgodnych z rzeczywistością potwierdził w zeznaniach przesłuchany w charakterze świadka księgowy skarżącej I.Z. i pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...].10.2007 roku.

Organ wskazał, iż w przejętej dokumentacji znajdowały się faktury za okres od lipca 2004 roku do grudnia 2004 roku które skarżąca zaewidencjonowała w ewidencjach VAT, natomiast kwoty przewyższające wartości wynikające z ewidencji zakupów nie znajdowały pokrycia w dokumentach źródłowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nie uzasadniona.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych, w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym jest że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zawierał ewidencję zakupów za wrzesień 2004r. zawierającą 57 pozycji na łączną kwotę netto 20.023,55 zł i podatek VAT w wysokości 3.830,26 zł.

Skarżąca natomiast zadeklarowała podatek naliczony w wysokości wyższej niż to wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym również z ewidencji prowadzonej przez skarżącą (zakupy netto 133.145 zł i podatek VAT naliczony - 29.291 zł).

Postępowanie toczące się przed organem podatkowym zmierzało do ustalenia, czy strona posiada dokumenty, potwierdzające jej prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości wskazanej w deklaracji VAT za miesiąc wrzesień 2004r.

Skarżąca zarzuciła organom podatkowym naruszenie art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nie zgromadzenie całego materiału dowodowego odnoszącego się do zakupów dokonanych przez skarżąca w tymże okresie.

Zdaniem Sądu zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.

Podkreślić należy, że dokumentację odnoszącą się do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, organ podatkowy otrzymał z Komendy Policji i z tego względu zarzuty odnoszące się do ewentualnego nieprawidłowego zabezpieczenia tych dokumentów nie dotyczą postępowania organu podatkowego. Istotnym jest bowiem fakt, iż w przekazanej dokumentacji brak jest faktur zakupu potwierdzających ich dokonanie w łącznej kwocie netto 114.850,39 zł i podatek VAT 25.850,35 zł.

Wobec twierdzeń skarżącej, iż posiadała dokumenty potwierdzające transakcje dokonane we wrześniu 2004 roku, których brak jest w przekazanej dokumentacji, organ podatkowy przeprowadził, zdaniem Sądu wyczerpujące, zgodne z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej postępowanie mające na celu ustalenie czy transakcje objęte twierdzeniami skarżącej zostały rzeczywiście dokonane.

W tym celu organ uzyskał informację z Komendy Miejskiej, jak również przeprowadził dowód z zeznań świadka B.Z. z których wynika, iż policja przekazała całość zabezpieczonej dokumentacji w siedzibie skarżącej.

Organ dokonał również analizy ewidencji zakupów za okres lipiec- grudzień 2004 r. ustalając na podstawie ewidencji zakupów, że skarżąca ewidencjonowała zakupy dotyczące bieżącej działalności spółki np. za telefon, czy energię.

Organ podatkowy podjął również działania mające na celu ustalenie istnienia na terenie Polski transakcji z udziałem skarżącej jako kupującej, zwracając się w tym celu do urzędów skarbowych. Nadto wezwał skarżącą do wskazania posiadanych rachunków bankowych, bowiem na podstawie danych z tych rachunków mógłby ustalić ewentualnych kontrahentów skarżącej, a następnie stwierdzić istnienie transakcji co do których brak jest faktur zakupu. Zwrócił się również do Banku [...] celem ustalenia na podstawie przelewów skarżącej, czy dokonano zakupów które dotyczyłyby nieudokumentowanej kwoty, jak również umożliwiłoby ustalenie kontrahentów skarżącej.

Wobec dostarczenia wykazu przedstawicieli handlowych organ podatkowy również sprawdził czy byli oni kontrahentami skarżącej.

Organ podatkowy podjął więc wszechstronne działania zmierzające do zadośćuczynienia przesłankom określonym w art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.

Został również przeprowadzony dowód z zeznań świadka, księgowego skarżącej I.Z. który potwierdził dokonywanie zapisów księgowych niezgodnych z rzeczywistością.

Organ ustalił w drodze analizy dokumentów, że w otrzymanej dokumentacji znajdowały się faktury, które zostały zaewidencjonowane w ewidencjach VAT, brak było natomiast faktur zakupu potwierdzających nabycie przez skarżącą stronę towarów i usług na łączną kwotę netto 113.121,45 zł i podatek VAT w kwocie 25.460,74 zł. Skarżąca spółka [...] czerwca 2007r. złożyła oświadczenie, że nie posiada żadnych dokumentów za lata 2004-2007 poza tymi zabezpieczonymi przez Policję.

Nadto, zdaniem Sądu zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącej, brak jest podstaw do osądu, iż organ podatkowy otrzymał dokumentację zarchiwizowaną na płytach CD.

Skarżąca błędnie uznaje, że organ zakwestionował fakt dokonywania archiwizacji dokumentacji przez skarżącą. Stwierdzić więc należy iż organ tego faktu nie kwestionował, natomiast fakt ten nie ma znaczenia w sprawie, wobec braku płyt CD w zgromadzonym materiale dowodowym.

Należy wskazać nadto, że ewentualne dane zawarte na płytach CD nie miałyby znaczenia dla uznania wiarygodności twierdzeń skarżącej, bowiem jak wskazał organ podatkowy, a z czym należy się zgodzić, odliczenie podatku naliczonego winno być udokumentowane oryginałami faktur VAT. Natomiast ewentualne dane zawarte na płytach CD nie miałyby dla tego odliczenia znaczenia.

Również w przypadku dysków komputerowych nawet odtworzenie ich zawartości i ustalenie na ich podstawie transakcji nie dałoby podstawy skarżącej do odliczenia podatku naliczonego.

Tak więc nie przeprowadzenie dowodu z wskazanych dysków komputerowych czy też z płyt CD nie miało wpływu na ocenę organu podatkowego.

Jak zostało słusznie wywiedzione w zaskarżonej decyzji – zgodnie z art.86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art.15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy - kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust.3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast stosownie do brzmienia §14 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku faktur lub faktur korygujących, nie stanowią podstawy do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego dokumenty inne niż oryginały tych faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty. Zgodnie z brzmieniem § 26 ust. l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów, do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który, stosownie do art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej, wynosi 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Tym samym, należy powtórzyć za organem, że z w/w. przepisów wynika, że podstawę do odliczenia podatku naliczonego stanowi art. 86 ust. 1 cyt. ustawy, ustanawiający jako zasadę prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w zakresie, w jakim nabywane przez podatnika towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. O ile zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego powstaje w związku z dokonaniem określonych czynności, to realizacja tego prawa następuje tylko w przypadku dysponowania przez podatnika fakturą VAT potwierdzającą zakup towarów lub usług. Posiadanie takiej faktury dla realizacji prawa do odliczenia wymagane jest przepisem art. 86 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy oraz jednoznacznie wynika z art. 86 ust. 10 pkt 1 tej ustawy stanowiącego, że prawo do obniżenia podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-4 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Faktura VAT stanowi więc podstawę do odliczenia przez nabywcę towaru lub usługi podatku naliczonego. Z powołanych regulacji wynika obowiązek posiadania przez podatnika faktury (oryginału faktury lub jej duplikatu) jako warunku niezbędnego dla realizacji prawa do odliczenia.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowiodło, że Strona nie posiada oryginałów ani duplikatów faktur VAT dokumentujących dokonanie we wrześniu 2004 r. zakupów w kwocie większej niż 20.023,55 zł netto i 3.830,26 zł VAT co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 86 ust.2 cyt. ustawy. Brak w/w. dokumentów skutkuje tym, że odliczenie podatku naliczonego w części niepotwierdzonej wymaganym dokumentem jest nieuzasadnione. Ponadto strona zaewidencjonowała w ewidencji zakupów VAT i rozliczyła w deklaracji VAT–7 za wrzesień 2004 r. nabycie paliwa do samochodów osobowych na łączną wartość netto 1.728,94 zł i podatku VAT 389,61 zł.

W konsekwencji oznacza to, że wykazując w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2004 r. nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 133.145 zł i podatek VAT 29.291 zł strona zawyżyła wartość zakupów netto o kwotę 114.850,39 zł oraz podatek VAT o kwotę 25.850,35 zł.

Brak jest podstaw do uznania, iż ewentualna analiza płyt CD czy też twardych dysków komputerów umożliwiłaby kontrolę krzyżową u kontrahentów skarżącej

i wykrycie faktur odnoszących się do zakwestionowanych transakcji przeprowadzonych przez skarżąca.

Otóż w toku postępowania, mimo podejmowanych wielu działań m.in. na obszarze właściwości urzędów skarbowych w całej Polsce nie ujawniono żadnej transakcji dotyczącej skarżącej, a odnoszącej się do zakwestionowanych kwot. Również skarżąca nie podała danych odnoszących się do swoich rachunków bankowych, ani też danych żadnego kontrahenta który dokonywałby zakupów odnoszących się do zakwestionowanych kwot.

Brak również w zgromadzonym materiale dowodowym najmniejszego śladu wskazującego na zasadność twierdzeń skarżącej co do zagubienia dokumentów skarżącej, co uprawdopodobniłoby fakt iż faktury co do zakwestionowanych transakcji istniały.

Wobec powyższego należy uznać, iż zasadnie bez naruszenia art. 191 ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdził niezasadność twierdzenia skarżącej co do istnienia transakcji we wrześniu 2004 roku w kwestionowanej kwocie.

Zdaniem Sądu, działania procesowe podjęte przez organ podatkowy celem zgromadzenia materiału dowodowego w pełni wypełniają przesłanki określone w art. 187 § 1 ordynacji podatkowej

Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała inicjatywy dowodowej celem wykazania swoich twierdzeń argumentując, że inicjatywa winna leżeć po stronie organu. Natomiast organ podatkowy, zdaniem Sądu, podjął wszystkie te działania które leżały w sferze jego możliwości i z tego względu nie można mu zarzucić naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.

Co do zarzutu naruszenia art. 191 ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę zeznań świadka B.Z. i pisemnych informacji uzyskanych z Komendy Miejskiej Policji rze w części odnoszącej się do sposobu zabezpieczenia i przechowywania zajętych dokumentów, organ zasadnie uznał że nie jest on zbieżny z przedmiotem niniejszego postępowania.

Wskazać bowiem należy, iż przedmiotem rozpoznania Sądu jest legalność postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe, natomiast zeznania świadka B.Z. i informacje uzyskane z Komendy Policji nie mogą służyć ustaleniu prawidłowości zabezpieczenia i przejęcia dokumentacji prowadzonej przez skarżąca w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, a więc okoliczności nie związanych z przedmiotem postępowania.

Przeprowadzenie powyższych dowodów było o tyle uzasadnione że mogło doprowadzić do ustalenia, czy istniały inne ewentualnie dokumenty dotyczące działalności gospodarczej skarżącej nie przekazane organowi podatkowemu, bądź pozwolić na ustalenie gdzie w / w dokumenty ewentualnie mogłyby się znajdować. Z tego też względu zarzuty odnoszące się do prawidłowości przejęcia i przechowywania dokumentów są bezprzedmiotowe w niniejszym postępowaniu, a jak natomiast wynika z przeprowadzonego postępowania, przeprowadzenie powyższych dowodów nie doprowadziło ustaleń zgodnych z twierdzeniami skarżącej.

Rozbieżności natomiast w dokumentacji posiadanej przez organ podatkowy i policję wynika jak to wskazał organ podatkowy z faktu, iż organ podatkowy przejął tylko dokumenty przydatne z punktu widzenia prowadzonego postępowania.

Co do zarzutu naruszenia art. 274c § 1 ordynacji podatkowej, to zgodnie z art. 274c § 1 organ podatkowy, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może zażądać od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności.

Organ podatkowy, wobec braku wiedzy co do kontrahentów skarżącej, w trybie art. 274c § 1 ordynacji podatkowej sprawdził czy określone osoby były kontrahentami skarżącej i czy prowadziły działalność gospodarczą.

Działania powyższe nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Organ nie ustalił innych kontrahentów skarżącej niż wynikający z ewidencji prowadzonej przez skarżącą spółkę. Skarżąca natomiast mogła, zapoznając się z materiałem dowodowym, wyrazić zastrzeżenia co do tej formy gromadzenia dowodów. Jednakże po zapoznaniu się z zgromadzonym materiałem dowodowym nie wniosła zastrzeżeń i wniosków. Nadto wobec nie ustalenia okoliczności które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na skutek przeprowadzenia powyższych dowodów, należy uznać, że nawet ewentualne naruszenie przepisów art. 190 § 2 ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie skarżącej udziału w przeprowadzeniu powyższego dowodu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie organu podatkowego.

W tym stanie rzeczy wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego jak i procesowego zgodnie z art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.

|Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Dariusz Skupień |Alina Rzepecka |