Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 955/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4,5
journal: Dz.U. 2015 poz 114
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Specjalista Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 4, 5, 6, 7, 8, 20, 23, 25, 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz. U. z 2015 r., poz. 1238) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 23). odmówił M.B. przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz dzieci M. i M.B.

W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 674 zł lub 764 zł jeżeli członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. W rodzinie M.B. nie zostało spełnione wskazane kryterium dochodowe. Ustawa o świadczeniach rodzinnych precyzuje rodzaj i źródła dochodów, będących podstawą wyliczenia dochodu w ramach tej ustawy, w których mieszczą się także należności za czas podróży służbowej pracownika, obowiązkowe uwzględnione, przez organ przyznający świadczenia, a dotyczące diet uzyskanych przez męża wnioskodawczym.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. M.B. złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym podniosła zarzut niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego i niewłaściwego zaliczenia do dochodu rodziny, zwrotu kosztów podróży służbowej swojego męża M.B.

W uzasadnieniu wskazała, iż mąż zatrudniony jest jako kierowca i otrzymuje polecenia służbowe, w tym odbycia podróży poza granicami kraju. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych diety z zagranicznych podróży służbowych, nie podlegają zaliczeniu do dochodu, w rozumieniu rzeczonego przepisu. Diety te nie są wynagrodzeniem za pracę, lecz należnościami związanymi ze stosunkiem pracy, w postaci zwrotu kosztów podróży służbowej, podlegającymi zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pojęciem dochodu mogą być objęte jedynie należności ze stosunku pracy osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą. Jej mąż M.B. nigdy nie był oddelegowany do pracy za granicą, lecz odbywał podróż służbową na polecenie pracodawcy i w związku z tym nabył prawo do wypłaty diet na podstawie art. 775 kodeksu pracy, które podlegają opisanemu wyżej zwolnieniu podatkowemu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia

[...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał składniki dochodu wynikające z treści art. 3 pkt 1 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, definicję dochodu rodziny, dochodu członka rodziny, utraty dochodu oraz uzyskania dochodu - ust. 2, 2a, 23, 24 tego artykułu oraz przytoczył zasady uwzględniania w obliczaniu dochodu, zdarzeń w postaci utraty oraz uzyskania dochodu, wynikające z art. 5 ust. 4, 4a, 4b przedmiotowej ustawy. Ponadto przytoczył kryterium dochodowe przyznania zasiłku rodzinnego, wskazane w art. 5 ust. 1 i 2 oraz sposób obliczania wysokości świadczenia w przypadku jego przekroczenia - art. 5 ust. 3, 3a, 3b tej ustawy. Mając na uwadze określone wyżej reguły organ odwoławczy ustalił, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdzona została wysokość dochodu rodziny. W kwestii diet za czas podróży służbowej organ wyjaśnił, że okoliczność wyłączenia owych należności od opodatkowania podatkiem dochodowym, nie wpływa na fakt, że są one dochodem w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Za miesiąc luty 2016 roku dochód M.B. wyniósł 5.509,51 zł, a w przeliczeniu na osobę w rodzinie (4 osoby) 1.377,38 zł. Zatem dochód w przeliczeniu na osobę przekracza kryterium dochodowe, uprawniające do zasiłku rodzinnego o 703,38 zł. (1.377,38 zł. - 674,00 zł.).

Z decyzją tą nie zgodziła się M.B., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a tym samym uniemożliwienie nabycia stronie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku na dzieci M.B. i M.B. w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, zarządzenie wypłaty należnego świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2016 r. za każdy miesiąc i przekazywania go na określony rachunek bankowy oraz zasądzenie ustawowych odsetek od zaległości począwszy od dnia wniesienia skargi do dnia zapłaty, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że orzecznictwo sądów administracyjnych, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 147/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lipca 2015 roku, sygn. akt II SA/Sz 19/15, stoi w sprzeczności ze stanowiskiem Kolegium, znajdującym oparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/GI 319/10.

Następnie stwierdziła, że interpretacja przez Kolegium przepisów art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest nazbyt rozszerzająca i stoi w zasadniczej sprzeczności z art. 21 ust 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpowiednikiem należności ze stosunku pracy o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych są przychody ze stosunku pracy wskazane w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast diety otrzymywane jako zwrot kosztów podróży służbowej, wypłacane zgodnie z kodeksem pracy, zwolnione są z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a.

Zdaniem skarżącej różnica wynikająca z tych dwóch przepisów jest zasadnicza. Zwolnienie podatkowe na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a obowiązuje, jeżeli pracownik wykonuje zadania związane ze stosunkiem pracy poza stałym miejscem pracy wskazanym w umowie o pracę, co dotyczy także męża skarżącej, któremu przysługuje z tytułu podróży służbowej dieta wypłacana zgodnie z kodeksem pracy. Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, jeżeli zaś stałe miejsce wykonywania pracy zgodnie z umową o pracę znajduje się w kraju, w którym wykonywana jest praca, to w tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który jest odpowiednikiem art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Diety męża skarżącej podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W dalszej części pisemnych motywów skargi skarżąca przytoczyła składniki o charakterze wynagrodzeniowym, ujmowane przez zakład pracy w zaświadczeniu o wynagrodzeniu za pracę oraz składniki zaliczane do wynagrodzenia, wynikające z formularza sprawozdawczego GUS Z-03. Następnie wskazała, iż dokonywana w postaci diet rekompensata zwiększonych kosztów wyżywienia nie powiększa dochodu rodziny, a jedynie go nie uszczupla. Należności te służą zmniejszeniu pasywów, a więc nie mogą być uznane za świadczenia typu wynagrodzeniowego, a co za tym idzie za aktywa rodziny.

W ocenie skarżącej organ prowadzący postępowanie naruszył szereg przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż nie dopełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę oraz na poparcie swojego stanowiska przytoczyła interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r., [...] zawierającą argumentację, która została już zawarta w poprzednich pisemnych stanowiskach skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 134 § 1 ustawy tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie zatem do treści art. 5 ust. 1 przywołanej regulacji, prawo do zasiłków rodzinnych oraz przewidzianych do nich dodatków, przysługuje osobom wymienionym w art. 4 ust. 2 tej ustawy, czyli rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka oraz osobie uczącej się, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674 zł, a w jeżeli w rodzinie jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności - kwoty 764 zł.

Zakres pojęcia "dochód" wyznaczony został w ustawie o świadczeniach rodzinnych bardzo szeroko. Są nim bowiem przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych, na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. a ustawy), a także deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy). Co więcej, w definicji dochodu mieszczą się także inne dochody, niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione w art. 3 pkt 1 lit. c przywoływanej regulacji, wśród których ustawodawca wskazał między innymi (tiret 10) należności ze stosunku pracy lub z tytułu stypendium osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Orzekające w niniejszej sprawie organy zakwalifikowały jako dochód rodziny skarżącej wynagrodzenie za pracę w charakterze kierowcy - otrzymane przez jej małżonka w lutym 2016 r. - w kwocie 1.768,97 zł, ustalonej na podstawie informacji przekazanych przez pracodawcę z dnia 4 lipca 2016 r., uwzględniającego pomniejszenia o koszty uzyskania przychodu, składki na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne. Nadto do wspomnianego dochodu wliczono pobrane przez męża strony diety z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju w kwocie 3.740,54 zł.

Zaznaczyć należy, iż organ zgromadził kompletny materiał dowodowy i poczynił prawidłowe ustalenia na podstawie jego wszechstronnej oceny, uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. W świetle powyższego, zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje umocowania.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością sporną jest kwestia wliczenia diety do dochodu rodziny, od wysokości którego zależne jest prawo do przedmiotowych świadczeń rodzinnych.

W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność co do tego, czy powyższe diety stanowią dochód, o którym mowa w ustawie, a w szczególności, czy są one dochodem wymienionym w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 tej regulacji.

Na tak postawione pytanie odpowiedzi negatywnej udzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyrokach z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 147/11 oraz II SA/Go 77/11 i z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt

II SA/Go 81/11, a także WSA w Gliwicach z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt

IV SA/GI 86/13 (dostępne w CBOSA). W tych wyrokach stwierdzono, iż art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy nie znajduje zastosowania w przypadku diet otrzymywanych przez kierowców transportu międzynarodowego. Wykonując bowiem polecenia służbowe pracodawcy kierowca taki przebywa za granicą jedynie w związku i przez czas konieczny do jego wykonania. To "przebywanie" za granicą ma przy tym charakter podróży, a nie pobytu połączonego z zatrudnieniem i uzyskiwaniem przychodów ze stosunku pracy u zagranicznego pracodawcy. Z tych przyczyn kierowcy transportu międzynarodowego, wykonującego podróż służbową, nie można uznać za osobę przebywającą czasowo za granicą.

Przedmiotowa kwestia poruszona została również w przywołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

2 lipca 2015 roku, sygn. akt II SA/Sz 19/15, w którego pisemnych motywach stwierdzono, że niewłaściwy obraz sytuacji dochodowej rodziny przedstawia również wliczenie do dochodu jednorazowego dochodu z tytułu diety za podróże służbowe. Jakkolwiek - zdaniem Sądu - dieta wypłacana kierowcy za podróż służbową poza granice kraju nie jest dochodem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy, albowiem stanowi ona rekompensatę dla pracownika w związku z poniesionymi, zwiększonymi wydatkami w podróży zagranicznej związanymi z wyżywieniem, noclegami etc. (art. 21 a ustawy o czasie pracy kierowców), to nawet gdyby uznać dietę za dochód, to miał on charakter jednorazowy i nie może być traktowany tak, jakby dochód ten był uzyskiwany regularnie.

Odmienne stanowisko wyraził natomiast tutejszy Sąd w wyrokach: z dnia

20 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/GI 319/10; z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/GI 295/12; z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/GI 379/13; z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/GI 394/14; z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt

IV SA/GI 493/14; z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/GI 395/15; z dnia

23 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/GI 650/15 i IV SA/GI 651/15; z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/GI 281/16 (dostępne CBOSA). W tych wyrokach Sąd uznał, że wspomniane diety wypłacone kierowcy transportu międzynarodowego zaliczają się do należności, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy, jako uzyskane w ramach stosunku pracy i w związku z wykonywaniem pracy poza granicami kraju. Wskazał bowiem, że kwestię tę normuje art. 21 a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 95, poz. 879, z późn. zm.) stanowiący, iż kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalone na zasadach określonych w przepisach art. 775 § 3-5 Kodeksu pracy. Natomiast czasowe przebywanie poza granicami kraju odpowiada okresowi czasu liczonemu od chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze za granicę do chwili przekroczenia tej granicy w drodze powrotnej, co wynika z § 3 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r.

Skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje za trafny drugi z zaprezentowanych wyżej poglądów. Należy zaakcentować, iż ustawa o świadczeniach rodzinnych stanowi autonomiczną regulację prawną, a interpretacja użytych w niej pojęć powinna uwzględniać cele tego aktu, sformułowane w uzasadnieniu projektu wskazanej ustawy, w którym stwierdzono, że regulacja ta zmierza do budowy nowego, odrębnego systemu świadczeń rodzinnych. W ramach założeń zostało przy tym wskazane, że przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych będą brane pod uwagę dochody rodziny uzyskiwane ze wszystkich źródeł. Z tego względu również wykładnia celowościowa i systemowa nie pozwala na przyjęcie rozumienia "dochodu" w sposób identyczny z rozumieniem właściwym dla ustaw podatkowych.

Zdaniem Sądu, jeżeli wolą ustawodawcy było, aby przy ustalaniu prawa do świadczeń wzięto pod uwagę dochody ze wszystkich źródeł, a w tym także niepodlegające obowiązkowi podatkowemu, to pojęcie "należności ze stosunku pracy (...) osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" należy potraktować równie szeroko, przyjmując, iż są to wszystkie uzyskiwane przez pracownika, w ramach stosunku pracy, płatności. Bez znaczenia dla wykładni tego zapisu pozostaje, iż należności te nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o podatku od osób fizycznych w sytuacji, gdy ustawodawca literalnie włączył do pojęcia dochodu również przychody nieopodatkowane. Podkreślić trzeba, że przepisy prawne nie dają podstaw do ograniczenia pojęcia dochodu w rozumieniu ustawy wyłącznie do przysporzeń w rozumieniu przepisów podatkowych. Dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych służy nałożeniu na podatnika obciążenia daniną publiczną. Inaczej rzecz ujmując, część tego dochodu podatnik jest obowiązany "oddać" Państwu. W takiej sytuacji konieczne jest zawężenie obowiązku świadczenia na rzecz Państwa do przychodów (pomniejszonych o zwolnienia oraz koszty uzyskania), które mają charakter przysporzenia. Nie znajdowałoby bowiem żadnego aksjologicznego oparcia żądanie świadczenia w sytuacji, gdy przychód stanowi wyłącznie rekompensatę. Inaczej sprawa wygląda w przypadku ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tej sytuacji nie chodzi o pozbawienie osoby części jej dochodów przez władzę publiczną lecz o ograniczenie zakresu świadczonej pomocy, w sposób wynikający z kryterium dochodowego przyjętego przez prawodawcę.

Także w odniesieniu do określenia "przebywający czasowo za granicą" za bezpodstawne należy uznać jego zastosowanie wyłącznie do pojęcia pobytu czasowego za granicą w wymiarze większym niż podróż służbowa. Fakt przebywania kierowcy międzynarodowego za granicą jedynie w związku i przez czas konieczny do wykonania zadania służbowego odpowiada w pełni zawartemu w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy sformułowaniu. Ustawodawca nie wskazał tam bowiem, iż przebywanie czasowe za granicą ma łączyć się z zatrudnieniem i uzyskiwaniem przychodów ze stosunku pracy u zagranicznego pracodawcy. Kierowcę transportu międzynarodowego, wykonującego podróż służbową, należy uznać za osobę przebywającą czasowo za granicą w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Interpretacja powyższa odpowiada celom ustawy o świadczeniach rodzinnych, zapobiegając marnotrawstwu środków budżetowych i wspierając dochodowo rodziny wyłącznie o wyselekcjonowanym statusie materialnym. Z powodów wyżej wyjaśnionych, przy interpretacji tego pojęcia chybione jest odwoływanie się do odkodowania analogicznego pojęcia na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy to w kontekście nieograniczonego obowiązku podatkowego, czy zwolnień przedmiotowych (także z odniesieniem do zasad ewidencji ludności, które to zasady posługują się pojęciem faktycznego przebywania pod oznaczonym adresem, co nie dotyczy kierowcy międzynarodowego). Stoi temu również na przeszkodzie przywołany wyżej § 3 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., który ze względu na analizowaną materię ma charakter przepisu szczególnego.

Mając na względzie powyższe stwierdzić przyjdzie, że ustalając dochód rodziny skarżącej, zasadnie zakwalifikowano, jako jego składnik, wypłacone mężowi należności ze stosunku pracy, uzyskiwane w postaci diet na pokrycie kosztów związanych z podróżami służbowymi. Organy obydwu instancji wliczyły do tego dochodu kwotę diet w wysokości 3.740,54 zł, wynikającą z informacji nadesłanych do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., w pismach pracodawcy M.B. datowanych na 6 czerwca 2016 r., 23 czerwca 2016 r. oraz 4 lipca 2016 r.

Przedłożona przez skarżącą interpretacja podatkowa Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]r., [...] nie mogła wpłynąć na ocenę prawną mających zastosowanie przepisów, ponieważ wydana została ona dla celów podatkowych, a jak zostało to wyżej zaznaczone, w ramach przedmiotowego postępowania zastosowanie posiadają odmienne regulacje prawne.

Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

mr