Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 677/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 2 ust. 3, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] numer [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] r., wydaną na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz.1325 ze zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r., znak [...], wymierzającą D.S. (obecnie: T.) karę pieniężną w łącznej wysokości 48.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach: APOLLO GAMES nr [...], APOLLO GAMES nr [...], ADELL 2 nr [...] oraz APEX nr [...], poza kasynem gry, tj. w lokalu użytkowym OPEN 24H mieszczącym się w Ł. przy ul. A 24.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne

i rozważania prawne:

W dniu 23 listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadził

w lokalu "OPEN 24H" w Ł. przy ul. A 24 kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier na automatach, o których mowa w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.; dalej: "u.g.h."). Jak wynika z protokołu kontroli nr [...], w lokalu znajdowały się cztery włączone i udostępnione dla grających urządzenia wyglądające jak automaty do gier o nazwach: APOLLO GAMES nr [...], APOLLO GAMES nr [...], ADELL 2 nr [...] oraz APEX nr [...]. Z zapisów zawartych w ww. protokole kontroli wynika, że funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Ł. przeprowadzili oględziny tych automatów do gier. Ponadto, kontrolujący na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej przeprowadzili eksperymenty procesowe, polegające na przeprowadzeniu gier próbnych na spornych urządzeniach .

W wyniku eksperymentów kontrolujący funkcjonariusze stwierdzili, że:

- urządzenia eksploatowane są w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do ich uruchomienia,

- gry na urządzeniach zawierają element losowości, grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dają gwarancji wpłynięcia

w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów i kart decyduje mechanizm urządzeń, a nie działanie gracza, wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego a uzyskiwane rezultaty klasyfikują rozgrywane na urządzeniach gry jako losowe,

- automaty wypłacają pieniądze.

W przypadku automatu do gier APEX nr [...] w chwili przystąpienia do eksperymentu na ekranie wyświetlał się napis o chwilowym zablokowaniu.

Na ekranie wyświetlała się gra o nazwie "Little Devil 5 "(symbole graficzne" bębny" typowe, charakterystyczne dla gier na automatach hazardowych). Dokonano próby zasilenia automatu monetą o nominale 5 PLN. Automat nie przyjął monety. Empirycznie ustalono, że w danej chwili gra nie była możliwa. Funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę stwierdzili, że ww. urządzenie posiada cechy charakterystyczne dla automatów do gier hazardowych (m.in. Akceptor banknotów, monitor, panel sterujący z przyciskami np. z napisem "START"). W wyniku analizy zebranego w toku kontroli materiału dowodowego ww. urządzenia zatrzymano.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł., postanowieniem z 17 stycznia 2017 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wobec wynajmującej lokal D.S., prowadzącej w tym lokalu działalność gospodarczą pod nazwą C.

Postanowieniem z 6 sierpnia 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. dopuścił jako dowód w przedmiotowym postępowaniu:

- materiały z kontroli przekazane za pismem nr [...] z dnia 25.11.2016r., w tym:

- protokół kontroli nr [...] z dnia 24.11.2016 r.;

- protokół oględzin nr [...] z dnia 24.11.2016 r.;

- spis i opis rzeczy nr [...] z dnia 24.11.2016 r.;

- protokół przeszukania [...] z dnia 24.11.2016 r.;

- protokół oględzin nr [...] z dnia 05.12.2016 r.;

- materiały postępowania karnego skarbowego o sygn. akt [...] w tym:

- protokół przesłuchania w charakterze świadka D.S. z dnia 20.12.2016 r.;

- ramową umowę dzierżawy powierzchni z dnia 07.10.2016 r. zawartą między B Sp. z o. o. a D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C;

- umowę podnajmu lokalu użytkowego zawartą w dniu 01.10.2016 r. między D Sp. z o. o. a D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C;

- protokół kontroli nr [...] z dnia 10.10.2016 r.

- protokół przesłuchania w charakterze świadka S.H.K. z dnia 06.10.2016 r.;

- opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki, telekomunikacji

i automatów do gier R.R. uzyskane w ramach postępowania karnego skarbowego o sygnaturze akt [...] dotyczące automatów APEX HOT MAGIC FRUITS XXL nr [...] oraz DELL 2 nr [...].

Decyzją z [...] r. znak [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w Ł. wymierzył D.S. karę pieniężną w łącznej wysokości 48.000,00 PLN za urządzanie gier na automatach o nazwach: APOLLO GAMES nr [...], APOLLO GAMES nr [...], ADELL 2 nr [...] oraz APEX nr [...], poza kasynem gry.

Pismem z dnia 14.12.2020 r. D.S. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] r., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Skarżąca zarzuciła ww. decyzji :

a/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego, polegający na błędnym przyjęciu, że odpowiedzialność za urządzenie gier na przedmiotowych automatach ponosi skarżąca, w sytuacji gdy urządzenia te, nie należały do skarżącej, skarżąca nie była użytkownikiem, ani konserwatorem tych urządzeń, jak również nie czerpała z nich korzyści, a który to błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do bezzasadnego przyjęcia, że skarżąca wypełniła dyspozycje art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h., w sytuacji gdy skarżąca nie była urządzającym gry hazardowe, nie współpracowała czynnie z właścicielami urządzeń, nie uczyniła z najmu lokalu stałego źródła dochodu, tym bardziej też nie organizowała przedmiotowej działalności,

b/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca,

c/ naruszenie art. 190 O.p. poprzez brak powiadomienia skarżącej o przeprowadzanych oględzinach i eksperymentach prowadzące do pozbawienia strony możliwości obrony. Ponadto strona złożyła wnioski dowodowe.

Dodatkowo, D.S. pismem z dnia 15.12.2020 r. złożyła drugie odwołanie, w którym niezadowolona z rozstrzygnięcia organu zarzuciła :

1. brak obiektywizmu prawnego wyrażającego się brakiem informacji prawnej przez okres co najmniej roku co do zaistniałej sytuacji wynikającej z przeprowadzonej kontroli w dniu 23.11.2016 r. aż do chwili wszczęcia postępowania w sprawie jak wyżej. W roku 2017 r. tj. rok od momentu wykonania czynności na miejscu zdarzenia - ul. A 24. w powyższej sprawie organ wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego (6 sierpnia 2020 r.) przy czym strona nie posiadała wiedzy, iż miała prowadzić zgodnie z polskim prawem jakąkolwiek działalność wynikającą z naruszenia ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z przepisami organ prowadzący sprawę powinien powiadomić stronę o wszczęciu takiego postępowania wobec Niej (kiedy i z jaką data organ po kontroli z 23.11.2016 r. powiadomił D.S. o takiej sprawie? Czy też nie powiadomił jej i do kiedy?). Ponadto zgodnie z zapisem art. 191 O.p. organ ocenia jakie dowody materialne wyczerpują twierdzenie, iż działalność tą prowadziła D.S. (w myśl twierdzenia zawartego w art. 187 i 188 O.p. jako gwarancji prawidłowości przeprowadzenia dowodów).

2. brak udostępniania dokumentów w postaci - ujawnienia oględzin zewnętrznych automatów - obecności przy otwarciu automatów oraz przesłania postanowienia o powołaniu biegłego w związku z twierdzeniem wydanej decyzji cyt. "W przekonaniu [...] Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. umowa z dnia 01.10.2016 r. nie była klasycznym kontraktem dzierżawy, ale jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony" jako nadużycia władzy w postaci braku dowodów działania wspólnego i na czyn ono fizycznie miało by polegać poza formą prawna jaką jest umowa dzierżawy. W ocenie skarżącej doszło do klasycznego przerzucenia odpowiedzialności z osoby drugiej lub trzeciej na jej osobę, gdy ta nie posiada stosownej wiedzy o naruszeniach prawa przez wydzierżawiającego. Skoro organ przyjmuje domniemanie, iż to D.S. bierze czynny udział to jaki element został zabezpieczony iż rzekomy automat wstawiła D.S. To ona go obsługiwała, to ona nim kierowała i na jakiej zasadzie poza umową cywilno-prawną którą zawarła z osobą reprezentującą ten podmiot gospodarczy. Tym samym zasadnym staje się twierdzenie dlaczego nie została powiadomiona o oględzinach zewnętrznych automatu, wewnętrznych automatu, sprawdzenie zabezpieczenia do płyty głównej

i oprogramowania, próby uruchomienia automatu i inne czynności wykonywane przez biegłego sądowego. W szczególności znaczenia nabiera fakt iż zgodnie z polską procedurą prawną odpis takiego postanowienia winna dostać D.S. i z góry organ dopiero informuje ją, iż przeprowadził stosowne badania eksperymenty bez jej udziału i za ten stan rzeczy zastany w dniu 23.11.2016 r. obciąża ją.

Ponadto skarżąca zauważyła, iż niedopuszczalne jest twierdzenie iż to z gier hazardowych strona urządziła sobie stałe źródło dochodu i utrzymania zwłaszcza w kontekście, iż podstawą logiki rozumowania jest prowadzenie wcześniejszych dwudziestu innych postępowań w stosunku do jej osoby. W tych wszystkich wypadkach dochodzi właśnie do naruszenia procedury uprawnień strony podejrzanej i sposobu zbierania dowodów bez informowania jej, że trwa takie postępowania a funkcjonariusze nie przedstawiają np. zdjęć fotograficznych z miejsc czynności procesowych, oględzin zabezpieczonych urządzeń na miejscu ich ustawienia, zabezpieczenia śladów linii papilarnych mogących potwierdzić lub nie iż należą one do D.S. czy też innej osoby i jak brzmi jej nazwisko. Braku przedstawienia w jaki sposób urządzenia te zostały rozmontowane, zamontowane, przewiezione do magazynu Celno - Skarbowego w tym w szczególności w jakim stanie pozostawiono pomieszczenie dla firmy D.S. i czy pozostawiono np. poprzez ostemplowanie taśmą klejącą drzwi wejściowe do pomieszczenia, iż pomieszczenie to po czynnościach zabezpieczył Urząd Celno - Skarbowy i zostawił wezwanie dla D.S. Skarżąca stwierdziła, iż wydając decyzję organ przypisuje działanie na podstawie domniemania osobie, tkwiąc w błędzie co okoliczności mających znaczenie prawne a polegające na błędnym twierdzeniu o połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony bez podstawy prawnej dowodowej, iż automaty są w części związane z osobą D.S.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, uznając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ.

Mając na względzie powyższy stan faktyczny sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że na podstawie art. 1 punkt 67 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 stycznia 2017 r., poz. 88) zmienione zostało brzmienie art. 89 u.g.h. W wyniku zmiany rozszerzono katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych, oraz zwiększono wysokość nakładanych kar. Organ wskazał, że przepis - art. 89 u.g.h. należy do przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie podkreśla się, że zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Tym samym późniejsze przepisy nowelizujące określone regulacje prawne nie znajdują do nich zastosowania. Zatem wszelkie obowiązki i prawa podatnika związane z powstaniem po jego stronie obowiązku powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w momencie powstania tego obowiązku, chociażby w późniejszym czasie przepisy te ulegały zmianie. Organ podkreślił, że okoliczności sprawy wypełniają znamiona przepisu, penalizującego zachowanie sprawcy deliktu administracyjnego ustawy o grach hazardowych w brzmieniu do 31 marca 2017 r. jak również od 1 kwietnia 2017 r. Działanie sprawcy deliktu administracyjnego było i jest nadal zabronione. Przy czym wysokość wymierzonej kary, na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31.03.2017 r., jest korzystniejsza dla strony. Zatem organ zobowiązany jest do stosowania przepisów dotyczących kary pieniężnej, które obowiązywały w dniu stwierdzenia działania niezgodnego z prawem.

Organ II instancji powołał następnie na treść art. 8, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 129, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., wskazując, że według ustaleń dokonanych w toku postępowania strona nie posiadała w momencie przeprowadzania kontroli (ani też nie posiada obecnie) koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani też zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych lub w salonach gier na automatach, co stanowi naruszenie określonych wymienionymi wyżej przepisami warunków urządzania gier na automatach.

Organ wyjaśnił dalej, że definicja gry na automatach zawarta została w art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Organ odwoławczy powołał treść art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy, stwierdzając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało przede wszystkim od ustalenia czy ujawnione sporne urządzenia umożliwiały urządzanie gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3, 4, 5 u.g.h. i odwołując się w tym zakresie do wyroku Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r., sygn. akt V KK 420/11, w którym Sąd ten rozstrzygał w zakresie wykładni pojęcia "charakter losowy", wskazał na przebieg eksperymentów przeprowadzonych przez funkcjonariuszy na spornych automatach, w celu sprawdzenia czy ww. urządzenia spełniają przesłanki uznania za automaty do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Organ odwoławczy ustalił, że w wyniku wyżej opisanego eksperymentu stwierdzono, że urządzenia eksploatowane są w celach komercyjnych, o czym świadczy korzystanie ze środków finansowych w celu uruchomienia gier; gra na urządzeniach zawiera element losowości. Grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decyduje mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego a uzyskiwane rezultaty klasyfikują rozgrywane na urządzeniu gry jako losowe; urządzenia wypłacają pieniądze. Tym samym organ II instancji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych eksperymentów gry na przedmiotowych urządzeniach wypełniają definicję automatów do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, co oznacza, że działalność prowadzona przez stronę narusza art. 3 tej ustawy, zgodnie z którą urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1). Organ odwoławczy wskazał, że powyższe ustalenia co do hazardowego charakteru automatów będących przedmiotem niniejszego postępowania potwierdzają dopuszczone jako dowód do niniejszego postępowania dniu 06.08.2020 r. ekspertyzy biegłego sądowego R. R. Organ wskazał, że badane automaty umożliwiają rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał następnie na treść art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., wyjaśniając, że ustawa nie zawiera definicji pojęcia podmiotu urządzającego gry oraz nie odsyła do ustaw je zawierających. Ustalenie zakresu tego pojęcia winno zatem nastąpić zgodnie ze znaczeniem nadanym mu w języku polskim. Według Słownika języka polskiego [E. Sobol (red) Warszawa 2002. s. 1091] "urządzać" oznacza wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty; rzeczy; zagospodarować; przedsięwziąć; zorganizować np. jakąś wycieczkę, zabawę itp.; zapewnić komuś dobre warunki materialne. Organ stwierdził, że w świetle zebranych dowodów jednoznaczne jest, że działalność prowadzona w zakresie urządzania gier na ujawnionych podczas kontroli automatach, miała miejsce w lokalu "OPEN 24" mieszczącym się w Ł. przy ul. A 24, a więc poza kasynem gry zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o grach hazardowych, bez koncesji oraz rejestracji automatów do gier, tj. z pominięciem wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 23 a ust. 1 ww. ustawy. Urządzającym gry na przedmiotowych automatach była D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą C, bowiem wystąpiły przesłanki do odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Jak wynika z akt sprawy strona w dniu 07.10.2016 r, zawarła ramową umowę dzierżawy powierzchni z B Sp. z o. o. Na podstawie tej umowy Spółka B wydzierżawiła część lokalu znajdującego się w lokalu mieszczącego się w Ł. przy ul. A 24. Dysponentem tego lokalu była D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C. W lokalu tym na podstawie tej umowy, eksploatowane były przedmiotowe urządzenia. Zgodnie z brzmieniem umowy zawartej między D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C (jako wydzierżawiającym) a Spółką B (jako dzierżawcą), wyżej wymieniona przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki związane z funkcjonowaniem automatów, umieszczonych w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą. Zgodnie z § 6 umowy, nie tylko zapewniał dostęp energii elektrycznej do przedmiotowych urządzeń ale również zobowiązał się do nadzoru nad nimi i niezwłocznego informowania dzierżawcy wystąpieniu jakichkolwiek uszkodzeń i innych nieprawidłowości. Strona zobowiązała się równocześnie do "utrzymania przedmiotu dzierżawy w stanie umożliwiającym eksploatowanie Quizomatow". Dzierżawca natomiast zobowiązał się do zapewnienia wydzierżawiającemu, obsługi prawnej związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń. Takie zachowanie wydzierżawiającego można uznać za sprawowanie nadzoru nad prawidłową działalności automatów. Organ zauważył także, iż zgodnie z § 3 ww. umowy czynsz dzierżawny, ustalony został jako 37 % procent od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych Quizomatach. Tak sformułowane warunki zapłaty czynszu dzierżawnego, w ocenie organu jednoznacznie wskazują, że był on ścisłe powiązany z funkcjonowaniem automatów a nie jedynie wynajęciem powierzchni. Na podstawie zawartej umowy dzierżawy D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C, przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki, które wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego, wynikające z oddania dzierżawcy rzeczy do korzystania. Są to obowiązki, które mają ścisły związek z działalnością dzierżawcy i w świetle okoliczności faktycznych nie ma wątpliwości co do tego, że w związku z zawartymi umowami dzierżawy, dzierżawcy angażowali wydzierżawiającego do podejmowania czynności w związku z prowadzeniem na dzierżawionej powierzchni własnej działalności, nie będącej działalnością handlową. Zaznaczyć przy tym należy, że zwykle tzw. dodatkowe świadczenia wynikające z dzierżawy rzeczy (lokalu) dotyczą dzierżawcy. Mają one jednak związek wyłącznie z przedmiotem dzierżawy i dotyczą pewnych dodatkowych świadczeń ze strony wydzierżawiającego. W niniejszej sprawie dodatkowe obowiązki przyjęła D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C a nie Spółka B. Nie dotyczą one przedmiotu dzierżawy, ale ruchomości dzierżawcy, wykorzystywanej do prowadzenia przez dzierżawcę własnej działalności gospodarczej. W rezultacie organ stwierdził, że łączący wydzierżawiającego z dzierżawcą stosunek zobowiązaniowy również scharakteryzować można jako umowę mieszaną, zawierającą elementy typowe dla umowy dzierżawy lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony wspólnego przedsięwzięcia jakim było zorganizowanie nielegalnych gier na automatach. W przekonaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. umowa z dnia 07.10.2016r. nie była klasycznym kontraktem dzierżawy ale jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym wydzierżawiającego oraz automatami dzierżawców), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. W przekonaniu organu należy przyjąć, że D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C, była podmiotem co najmniej współurządzającym gry na automatach w znaczeniu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Konsekwencją uznania, że gry na wymienionych wyżej automatach były "grami na automacie", o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś wydzierżawiająca współurządzała gry poza kasynem, jest wymierzenie kary, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h.

Organ II instancji stwierdził, że podobnie należy ocenić umowę zawartą między D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C, a D Sp. z o. o. Umowa ta zawiera zapis z którego wynika że wynajmujący (w tym wypadku D.S. wyraża zgodę na adaptacje lokalu przez najemcę (D Sp. z o.o.) niezbędną do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej po wcześniejszym zaakceptowaniu projektu i zakresu prac. W przekonaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. umowa z 01.10.2016 r., nie była klasycznym kontraktem dzierżawy ale jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym wydzierżawiającego oraz automatami dzierżawców), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automacie w sposób dostępny dla ogółu a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. W przekonaniu organu należy przyjąć, że D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C, była podmiotem co najmniej współurządząjącym gry na automatach w znaczeniu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Dodatkowo, według ustaleń dokonanych w toku postępowania strona nie posiadała w momencie przeprowadzonej kontroli, ani też nie posiada obecnie koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani też zezwolenia na urządzanie gier w salonach gier co stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma okoliczność znana organowi z urzędu, że w lokalu położonym w Ł. przy ul. A 24 miały miejsce dwie kontrole - nr [...] z 06.10.2016 r. oraz [...] z 28.11.2016r., w wyniku których zatrzymano znajdujące się tam automaty. Również w 2017 roku, już po zajęciu spornych automatów zostały zatrzymane kolejne urządzenia w toku kontroli [...] z dn. 17.01.2017 r. A zatem wbrew zarzutom strony należy stwierdzić, że D.S. czerpała korzyści finansowe z tej nielegalnej działalności gospodarczej bowiem do tego procederu nieustanie powraca. Gdyby strona nie udostępniła powierzchni lokalu pod przedmiotowe urządzenia, to niemożliwa byłaby jakakolwiek gra na ujawnianych automatach. Poprzez wyrażenie zgody na wprowadzenie automatów do gier do swojego lokalu, umożliwienie gry na automatach, zasilenie automatów w energię elektryczną pozwalającą na ich niezakłóconą pracę strona była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w związku z czym podlegała karze pieniężnej z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył przy tym, iż w Polsce wiedza dotycząca koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu jest i także w 2016 r. była powszechna, przez co należy przyjąć, że również strona posiadała taką wiedzę. D.S. zawierając umowę z 07.10.2016r. nie dochowała należytej staranności wymaganej w takich przypadkach i jest to okoliczność obciążająca stronę.

Organ podkreślił także, że z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (http://prod.ceidg.gov.pl) wynika m.in., że działalność D.S. to wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Natomiast z posiadanej przez organy wiedzy wynika, że D.S. urządzała gry na automatach nie tylko w lokalu przy ul. A 24. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zważył, że strona świadomie ignorowała przepisy dotyczące koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu - mimo kontroli jakie miały miejsce. D.S. zawierała kolejne umowy części powierzchni lokali pod instalację urządzeń. Świadomie sporządzała umowy tak, aby z nich niewiele wynikało. Prowadząc działalność gospodarczą świadomie, we wcześniejszych i kolejnych latach udostępniała powierzchnię lokali do wstawienia automatów do gier hazardowych, łamiąc tym samym prawo. Organ odwoławczy stwierdził, że D.S. była zaangażowana i zainteresowana w urządzanie nielegalnych gier hazardowych. Jej działalność polegała na wyszukiwaniu właściwego lokalu spełniającego określone kryteria i warunki do zainstalowania automatów do gier hazardowych. Z tego procederu uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Była to Jej świadoma i celowa działalność zarobkowa. Oczywistym jest, że gdyby właściciel automatów nie znalazł lokalu, gdzie mógłby wstawić te automaty, to przedsięwzięcie urządzania gier na automatach nie doszłoby do skutku. Strona uczestniczyła w zorganizowaniu warunków umożliwiających korzystanie ze spornych automatów, a więc stała się podmiotem co najmniej współurządzającym gry hazardowe poza kasynem.

Organ odwoławczy wskazał także, że niniejsze postępowanie prowadzone wobec ww. podmiotu nie jest jedynym. Strona niniejszego postępowania stworzyła warunki do prowadzenia gier na automatach i czerpała z tego tytułu zyski. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podkreślił, że w przedmiotowej sprawie występuje podmiot gospodarczy, co nie jest bez znaczenia dla całego toku postępowania, w tym sposobu podejmowania określonych czynności jak też skutków jakie może spowodować niewłaściwe działanie strony. W sprawach gospodarczych bowiem występują zaostrzone reguły postępowania. Wynika to przede wszystkim ze szczególnego charakteru działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że pani D.S. posiada wiedzę, że prowadzona przez nią działalność jest nielegalna, to jednak w wielu punktach prowadzi ją i rozwija. Na dzień wydania niniejszej decyzji, System Finansowo-Księgowy ZEFIR 2 w Izbie Administracji Skarbowej w Ł. wykazuje 20 wydanych następujących decyzji wymiarowych (tym także wg nowego brzmienia art. 89 u.g.h.). Tym samym organ II instancji stwierdził, że D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C wielokrotnie stwarzała warunki do prowadzenia nielegalnych gier hazardowych na automatach. Dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał także, że w sprawach przekazanych do WSA w Łodzi, w przedmiocie urządzania nielegalnych gier hazardowych przez D.S. zapadły korzystne dla organu następujące wyroki: III SA/Łd 736/19 z 06.12. 2019 r., III SA/Łd 759/19 z 29.07.2020 r., III SA/Łd 13/20 z 29.07.2020 r., III SA/Łd 104/20 z 29.07.2020 r., III SA/Łd 12/20 z 29.07.2020 r., III SA/Łd 347/20 z 25.09.2020 r. - orzeczenie prawomocne, III SA/Łd 587/20 z 05.03.2021 r., III SA/Łd 588/20 z 19.03.2021 r..

Zdaniem organu II instancji analiza zebranego materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że D.S. jest podmiotem urządzającym gry na automatach, albowiem w ramach prowadzonej działalności wielokrotnie wynajmowała powierzchnię lokalu pod instalację automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Umożliwiając wielokrotne instalowanie automatów do urządzania nielegalnych gier hazardowych w "lokalach", czynnie współdziałała z właścicielami urządzeń, podejmując związane z tym ryzyko.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 o.p., poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wszystkich przepisów i okoliczności związanych z przedmiotową sprawą w zakresie jakim lokal w którym ujawniono automaty nie był w posiadaniu skarżącej, skarżąca nie prowadziła w lokalu żadnej działalności,

- art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 o.p., polegającym w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r., a także na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów oraz dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji,

- art. 7 i 8 k.p.a. analogicznie art. 187 o.p. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sposób wszechstronny i wyczerpujący;

- art. 75 i 77 k.p.a. analogicznie art. 180, 188 i 190 o.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy organ zobligowany jest do przeprowadzenia dowodów, których żąda strona;

- art. 107 § 3 k.p.a. i art 77 § 4 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 o.p. poprzez nieuzasadnione powtórzenie stanowiska organu I instancji i niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz niewskazanie dowodów na których oparł się przy wydaniu rozstrzygnięcia, w szczególności organ nie przedstawił dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w lokalu działalności przez skarżącą, dowodów, iż to skarżąca była faktycznym posiadaczem lokalu, jak również nie wykazał aby skarżąca podejmowała faktyczne czynności związane z obsługą automatów, a organ wydając decyzje działa jedynie z automatu i z domniemania,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci umowy podnajmu zawartej z firma E, polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca była posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. A 24 w chwili kontroli, i czerpała korzyści z gier podczas, gdy umowa podnajmu zawierała swoje elementarne postanowienia zgodne z prawem, jak również podstawowe obowiązki stron wynikające z oddania lokalu w dalszy najem, a tym samym nie może stanowić podstawy, iż to skarżąca była urządzającym gry na automatach,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego, polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca jest posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. A 24, a tym samym iż ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier na automatach, w sytuacji gdy urządzenia te nie należały do skarżącej, skarżąca nie była użytkownikiem, ani konserwatorem tych urządzeń, jak również nie czerpała z nich korzyści, nie była też posiadaczem zależnym lokalu w myśl art. 336 k.c., a który to błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do bezzasadnego przyjęcia, że skarżąca wypełniła dyspozycje art. 89 ust. 1 u.g.h., w sytuacji gdy skarżąca była głównym najemcą lokalu, podnajmowała go zaś innemu podmiotowi, a na urządzeniach wskazani byli ich właściciele,

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 i 3 u.g.h., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca,

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 i 3 u.g.h., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca jako posiadacz zależny podczas gdy lokal był oddany w dalsze posiadanie firmie D i B,

- naruszenie prawa materialnego tj. art 6 ust. 4 u.g.h., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że odpowiedzialności na podstawie art. 89 ustawy mogą ponosić jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 ustawy;

- naruszenie art. 123 i 172 o.p. poprzez brak zawiadomienia strony o prowadzonych czynnościach, w tym brak zawiadomienia o zajęciu automatu w lokalu i dopuszczenia do udziału skarżącej z czynnościach, brak sporządzenia prawidłowego protokołu, brak wskazania aby automat w chwili kontroli działał, brak wykazania aby w automacie były pieniądze, brak wykazania aby automat był w ogóle sprawny, brak protokołu zajęcia środków pieniężnych które mogły być lub były w automacie jeśli automat był sprawny.

W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z 7 marca 2021 r. pełnomocnik strony podtrzymał stanowisko skarżącej wyrażone w skardze oraz złożone w skardze wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wydane zostały z naruszeniem prawa.

Na wstępie wyjaśnić należy, że 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa

z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), która zmieniła m.in. brzmienie art. 89 u.g.h.

W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji obu instancji stanowił art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r., tj. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli przeprowadzonej 16 grudnia 2016 r., pomimo iż decyzje organów obu instancji zostały wydane po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych.

Zdaniem sądu, organy prawidłowo w rozpoznawanej sprawie przyjęły, że ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem przepisów prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1176/18, Lex numer 3205851). W niniejszej sprawie zaktualizowały się zatem przesłanki do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym sprzed zmiany dokonanej z dniem 1 kwietnia 2017 r.

Uwzględnienia wymaga również, że w stanie faktycznym sprawy dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. był korzystniejszy dla strony skarżącej. Przewiduje bowiem w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej, która stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy wynosi 100.000 zł od każdego automatu. Działanie polegające na urządzaniu gier w lokalu poza kasynem gry nadal podlega zatem penalizacji, z tym że zagrożone jest karą surowszą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą (por. wyroki NSA: z 19 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1691/12 i z 16 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1996/11, dostępne w CBOSA).

Wobec powyższego należy przyjąć, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie - obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz, że wysokość tej kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 ustawy, wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Z art. 3 u.g.h. wynika natomiast, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z kolei w myśl art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Ustawa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) określa kasyno gry jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk.

Dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 u.g.h. nie jest konieczne nawiązywanie wprost do art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Jakkolwiek bowiem przepis określający obowiązek dla urządzającego grę pozostaje w związku z przepisem określającym sankcję za jego naruszenie, to jednak art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy wskazanej odpowiedzialności administracyjnej konieczne jest zatem ustalenie, czy gry prowadzone poza kasynem spełniały przesłanki z art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h., a nie rozstrzyganie o obowiązku wynikającym z art. 6 ust. 1 lub art. 14 ust. 1 u.g.h.

W niniejszej sprawie organy dokonały takiej kwalifikacji, uznając, że gry urządzane na czterech automatach objętych postępowaniem, tj.: APOLLO GAMES nr [...], APOLLO GAMES nr [...], ADELL 2 nr [...] oraz APEX nr [...], wypełniają definicję gier opisaną w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na spornych automatach prowadzone były gry spełniające kryteria określone w tym przepisie. Należy zauważyć, że podczas czynności kontrolnych podjętych w celu sprawdzenia przestrzegania przez skarżącą przepisów regulujących urządzanie gier hazardowych, które poprzedzały wszczęcie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, wykazano, że przedmiotowe automaty są urządzeniami do gier hazardowych, gry te mają charakter losowy. Grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decyduje mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego, a uzyskiwane rezultaty klasyfikują rozgrywane na urządzeniu gry jako losowe, prowadzone na tych urządzeniach gry są grami o wygrane pieniężne lub rzeczowe, a ponadto eksploatowane były w celach komercyjnych, ponieważ do ich uruchomienia konieczne było użycie środków finansowych, automaty wypłacają pieniądze.

Wnioski wyprowadzone z ustaleń poczynionych przez organy znajdują potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, że cechę losowości ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, przy czym nieprzewidywalność taką należy oceniać według warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych). Wykładnia użytego w art. 2 ust. 5 u.g.h. określenia "charakter losowy" pozwala twierdzić, że odnosi się ono nie tylko do sytuacji, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także do sytuacji, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla gracza, choć nie jest obiektywnie przypadkowy, gdyż powstał jako pochodna zaprogramowania urządzenia w określony sposób. Podkreślić w tym miejscu należy również, że organy przeprowadzając postępowanie dowodowe w oparciu o unormowania zawarte w Ordynacji podatkowej, są uprawnione, w sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie, do samodzielnego dokonywania ustaleń, czy dana gra jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.

Bezsporny w niniejszej sprawie jest również fakt, że skarżąca była podmiotem współurządzającym gry na automatach poza kasynem gry, tj. w lokalu użytkowym mieszczącym się w Ł. przy ul. A 24. Takie ustalenia prawidłowo uznane zatem zostały przez organy za wypełniające znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub rządzenia do gry. Przepisy ustawy nie definiują pojęcia "urządzanie gier". Niemniej przyjęte przez organy rozumienie tego pojęcia pokrywa się z wyrażanym i ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, iż "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń oraz przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze, itp. (np. wyroki NSA z: 16 czerwca 2021, sygn. II GSK 84/19; 14 marca 2019 r., sygn. II GSK 125/17; 9 stycznia 2019 r., sygn. II GSK 4236/16; 2 sierpnia 2018 r., sygn. II GSK 132/18; 19 lipca 2018 r., sygn. II GSK 4707/16). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, np. właściciela automatu i właściciela – bądź dysponenta – lokalu, którzy umownie dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (zob. wyroki NSA z: 26 czerwca 2019 r., sygn. II GSK 1775/17; 13 marca 2018, sygn. II GSK 3745/17). W rezultacie, za urządzanie gier hazardowych uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (wyrok NSA z 21.05.2019 r., sygn. II GSK 1140/17).

Podkreślenia ponadto wymaga, że na gruncie regulacji zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 u.g.h., orzecznictwo konsekwentnie przyjmuje, iż określona tam sankcja administracyjna może zostać zastosowana wobec kilku podmiotów, o ile każdemu z nich można przypisać zachowanie spełniające kryteria urządzania gry na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", a taki kierunek wykładni tego pojęcia odpowiada wymogom spójności systemu reglamentacji tego rodzaju działalności gospodarczej oraz kontroli tego systemu, zgodnie z wymogami efektywności w zapobieganiu nadużycia prawa (zob. np. wyroki NSA z: 22 lutego 2019 r., sygn. II GSK 228/17; 9 listopada 2016 r., sygn. II GSK 2736/16). Zauważyć przy tym należy, że wykładnia normy prawnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., uwzględniająca racjonalność ustawodawcy, bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że nie jest wykluczona wielopodmiotowa odpowiedzialność za naruszenie prawa, o ile można w sprawie ustalić i przypisać określonym podmiotom współdziałanie w zakresie urządzania gier na automatach poza kasynem (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 892/17). Wymaga to oczywiście dokonania prawidłowej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (np. wyroki NSA z: 20 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 5233/16, 27 czerwca 2019 r. sygn. II GSK 1660/17).

Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza ustalenia organów, że takie aktywne działania były przez skarżącą podejmowane. Jak wynika z akt sprawy skarżąca (jako wydzierżawiająca) zawarła w dniu 7 października 2016 r. z umowę dzierżawy powierzchni z B Sp. z o. o., na podstawie, której Spółka B wydzierżawiła część lokalu znajdującego się w lokalu mieszczącego się w Ł. przy ul. A 24. W lokalu tym na podstawie tej umowy, eksploatowane były przedmiotowe urządzenia. Zgodnie z brzmieniem umowy zawartej między D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C (jako wydzierżawiającym), a Spółką B (jako dzierżawcą), wyżej wymieniona przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki związane z funkcjonowaniem automatów, umieszczonych w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą. Zgodnie z § 6 umowy, nie tylko zapewniała dostęp energii elektrycznej do przedmiotowych urządzeń ale również zobowiązała się do nadzoru nad nimi i niezwłocznego informowania dzierżawcy wystąpieniu jakichkolwiek uszkodzeń i innych nieprawidłowości. Strona zobowiązała się równocześnie do "utrzymania przedmiotu dzierżawy w stanie umożliwiającym eksploatowanie Quizomatow". Dzierżawca natomiast zobowiązał się do zapewnienia wydzierżawiającemu, obsługi prawnej związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń. Takie zachowanie wydzierżawiającego można uznać za sprawowanie nadzoru nad prawidłową działalności automatów. Organ słusznie zauważył także, iż zgodnie z § 3 wyżej wymienionej umowy czynsz dzierżawny, ustalony został jako 37 % procent od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych Quizomatach. Organ odwoławczy trafnie przy tym wskazał, że tak sformułowane warunki zapłaty czynszu dzierżawnego, jednoznacznie wskazują, że był on ścisłe powiązany z funkcjonowaniem automatów, a nie jedynie wynajęciem powierzchni. Na podstawie zawartej umowy dzierżawy D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C, przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki, które wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego, wynikające z oddania dzierżawcy rzeczy do korzystania. Są to obowiązki, które mają ścisły związek z działalnością dzierżawcy i w świetle okoliczności faktycznych nie ma wątpliwości co do tego, że w związku z zawartymi umowami dzierżawy, dzierżawcy angażowali wydzierżawiającego do podejmowania czynności w związku z prowadzeniem na dzierżawionej powierzchni własnej działalności, nie będącej działalnością handlową. Organ słusznie zaznaczył również, że zwykle tzw. dodatkowe świadczenia wynikające z dzierżawy rzeczy (lokalu) dotyczą dzierżawcy. Mają one jednak związek wyłącznie z przedmiotem dzierżawy i dotyczą pewnych dodatkowych świadczeń ze strony wydzierżawiającego. W niniejszej sprawie dodatkowe obowiązki przyjęła D.S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą C, a nie Spółka B. Nie dotyczą one przedmiotu dzierżawy, ale ruchomości dzierżawcy, wykorzystywanej do prowadzenia przez dzierżawcę własnej działalności gospodarczej. W rezultacie organ prawidłowo stwierdził, że łączący wydzierżawiającego z dzierżawcą stosunek zobowiązaniowy również scharakteryzować można jako umowę mieszaną, zawierającą elementy typowe dla umowy dzierżawy lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony wspólnego przedsięwzięcia jakim było zorganizowanie nielegalnych gier na automatach. Należało zgodzić się zatem ze stanowiskiem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., że umowa z dnia 07.10.2016 r. nie była klasycznym kontraktem dzierżawy ale jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym wydzierżawiającego oraz automatami dzierżawców), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. Organ II instancji prawidłowo stwierdził także, że podobnie należy ocenić umowę zawartą między D.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C, a D Sp. z o. o. Umowa ta zawiera zapis z którego wynika że wynajmujący (w tym wypadku D.S. wyraża zgodę na adaptacje lokalu przez najemcę (D Sp. z o.o.) niezbędną do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej po wcześniejszym zaakceptowaniu projektu i zakresu prac.

Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne potwierdzają stanowisko organów, że skarżąca brała udział w urządzaniu gier na automatach i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że nie była właścicielem spornych urządzeń, ich użytkownikiem, czy konserwatorem. Ponadto, o ile rację ma pełnomocnik strony, iż skarżąca w dniu kontroli nie była obecna w lokalu, to jak wynika z załączonego do akt sprawy protokołu przesłuchania z dnia 20 grudnia 2016 r. do sprawy karno-skarbowej o sygn. [...] skarżąca zeznała, że "od czasu do czasu bywam w lokalach, które podnajmuje".

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., kara pieniężna może być nałożona na osobę urządzającą gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Organ prawidło przyjął w zaskarżonej decyzji, że zarówno przedmiotowe automaty eksploatowane były w lokalu, który nie był objęty koncesją. Strona nie posiadała w momencie przeprowadzania kontroli koncesji na prowadzenia kasyna, ani też zezwoleń na urządzanie gier na automatach. Działalność prowadzona przez stronę postępowania naruszała zatem cytowany wcześniej art. 3 i 14 ust. 1 u.g.h.

Okoliczności związane z "urządzaniem gier" zostały szczegółowo wykazane i udokumentowane. Organ nie tylko bowiem wskazał na lokal, w którym urządzano gry, znajdujący się w Ł. przy ul. A 24, ale ustalił także, iż D.T. (wcześniej S.) podejmowała działania w celu zapewnienia oczekiwanego funkcjonowania prowadzonej tam działalności polegającej właśnie na urządzaniu gier. Bez znaczenia wobec tego są te zarzuty i argumenty skargi, które w ocenie skarżącej miałyby zdejmować z niej ciężar odpowiedzialności za stwierdzony delikt, przenosząc go na inne podmioty. Powtórzyć bowiem trzeba, iż dla zastosowania sankcji określonej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest konieczne, aby podmiot, na którego sankcja ta jest nakładana, był w całości odpowiedzialny za każdy element procederu nielegalnego urządzania gier na automatach. Wystarczy bowiem, aby przyczyniał się do jego uruchomienia czy trwania, np. poprzez udostępnienie niezbędnej infrastruktury, lub wypłatę wygranych zdobytych przez klientów podczas gier na automatach. Co więcej, odpowiedzialność podmiotów wspólnie urządzających gry na automatach poza kasynem gry jest niezależna od siebie, a więc każdy ze współurządzających ponosi ją odrębnie i indywidualnie – nie ma ona zatem charakteru solidarnego.

Skarżąca, jako dysponent lokalu, w którym prowadziła własną działalność gospodarczą, zapewniała klientom lokalu swobodny dostęp do urządzeń w godzinach otwarcia lokalu. Pomimo twierdzeń skarżącej, że jej czynności sprowadzały się wyłącznie do podnajęcia części powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i nie przyjęła na siebie żadnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem automatów, istotny jest fakt, że to skarżąca stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń używanych do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak samo udostępnienie powierzchni w lokalu pod zainstalowanie urządzeń, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiedniego zabezpieczenia technicznego w celu uzyskania największego poziomu ochrony umieszczonych na podstawie umowy urządzeń, a przez to organizacji urządzania gier na automatach.

Zdaniem Sądu, bez zgody skarżącej na wstawienie do lokalu urządzeń, urządzanie gier na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez dysponenta automatów nie byłoby w ogóle możliwe. Warunkiem niezbędnym do urządzania gier na automatach o niskich wygranych jest postawienie automatu w miejscu ogólnodostępnym dla nieograniczonej ilości potencjalnych graczy. Podmiot, który w swoim lokalu, w którym prowadzi własną działalność handlową, usługową, czy gastronomiczną umożliwia postawienie automatu do gier w celu czerpania z tego faktu korzyści materialnych w różnej formie i współpracuje z dysponentem urządzeń, w celu zapewnienia niezakłóconego działania urządzeń poprzez udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowanie urządzeń, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, organizacji czasu pracy lokalu, a przez to organizacji czasu pracy urządzeń gier na automatach - współuczestniczy w urządzaniu gier na automatach. Można mówić w takim przypadku o współdziałaniu obu podmiotów, w celu uzyskania określonych korzyści majątkowych, w tym przypadku jednak nielegalnych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił nadto szerszy kontekst działalności skarżącej. D.T. w ramach prowadzonej działalności wielokrotnie wynajmowała powierzchnie lokalu pod instalację automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Pozyskując właścicieli lokali i umożliwiając wielokrotne instalowanie automatów do urządzania nielegalnych gier hazardowych, czynnie współpracowała ona z właścicielami tych urządzeń, podejmując związane z tym ryzyko. Takie działanie wyczerpuje znamiona definicji urządzania gier. Organ prawidłowo przyjął zatem, że wystąpiły przesłanki do odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Wobec tego, dokonana przez organy subsumcja zachowania skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy jest zdaniem Sądu prawidłowa.

Istotna w niniejszej sprawie jest również podniesiona przez organ odwoławczy okoliczność, że skarżąca posiadała wiedzę, że prowadzona działalność jest niezgodna z prawem, a mimo to nadal ją prowadziła, a nawet rozwijała. Jak wskazał organ, przedmiotowe postępowanie nie jest jedynym prowadzonym wobec skarżącej. Skarżąca świadomie ignorowała przepisy dotyczące koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie, czyniąc z procederu urządzania gier hazardowych na automatach stałe źródło dochodu.

Należy zwrócić uwagę, co sądowi jest wiadome z urzędu, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą toczącą się w tutejszym sądzie, której przedmiotem jest wymierzenie D.T. z domu S. (w dniu [...] 2021 r. skarżąca wyszła za mąż i przyjęła nazwisko męża T.) kary pieniężnej za urządzanie nielegalnych gier hazardowych na automatach do gier. Dotychczas w tutejszym sądzie toczyło się lub toczy się około 20 spraw z jej skargi na decyzje organów podatkowych o wymierzeniu jej kar pieniężnych za nielegalne urządzanie gier hazardowych (sygnatury spraw: III SA/Łd: 736/19, 759/19, 789/19, 945/19, 12/20, 13/20, 24/20, 104/20, 338/20, 347/20, 587/20, 588/20, 1094/20, 83/21, 188/21, 288/21, 444/21, 447/21, 667/21, 887/21). Z uzasadnień wyroków w których skargi zostały oddalone wynika, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe w różnych lokalach na terenie całej Ł. (między innymi w lokalach przy ul. F 23, przy ul. G 1, przy ul. H 134 "Open Internet Cafe", przy ul. I 55, przy ul. J 85 i innych). Wynika też, że sposób urządzania gier hazardowych przez skarżącą był w zasadzie prawie identyczny we wszystkich sprawach. D.T. wyszukiwała odpowiednie lokale na terenie Ł. i zawierała umowy ich najmu (dzierżawy) na dłuższy okres czasu. Następnie jako najemca zawierała umowy podnajmu z podmiotami, które wstawiały do tych lokali automaty do gier hazardowych (z reguły były to te same podmioty w różnych lokalach). W ocenie składów orzekających w wymienionych sprawach skarżąca współurządzała w ten sposób nielegalne gry hazardowe, czerpiąc z tego korzyści finansowe.

Podkreślenia wymaga też fakt, że skarżąca urządzała gry na automatach w tym samym punkcie mimo wcześniejszych zatrzymań automatów przez organy celno- podatkowe, co wskazuje na jej lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów.

Weryfikując prawidłowość poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wartości dowodów, w oparciu o które organ przyjął ustalenia stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że w postępowaniu prowadzonym przez organy celno-podatkowe obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności; księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 O.p.). Z powyższych przyczyn zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie skarżącej przymiotu urządzającego gry na automatach nie zasługują na uwzględnienie.

Chybiona są również zarzuty skarżącej odnośnie braku zawiadomienia strony o przeprowadzonych czynnościach. Organ słusznie uznał, że zarzuty podnoszone przez skarżącą dotyczące braku informowania jej o kolejnych etapach postępowania wynikają z faktu, iż nie odbierała ona korespondencji pod adresami wskazanymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W tej sytuacji organ prawidłowo stwierdził, że argument podniesiony przez skarżącą, iż nie posiadała wiedzy iż miała prowadzić zgodnie z polskim prawem jakąkolwiek działalność wynikającą z naruszenia ustawy o grach hazardowych wynikają z jej ewidentnego zaniedbania i są całkowicie bezzasadne.

Należy zaznaczyć, że skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji wniosła o przeprowadzenie szeregu dowodów, a których organ odwoławczy nie przeprowadził, uzasadniając takie stanowisko w postanowieniu z 9 lutego 2021 r., które Sąd podzielił. W szczególności trafnie podniesiono, że okoliczności na które miałyby zostać przeprowadzone wnioskowane dowody zostały już udowodnione wystarczająco innymi dowodami. W ocenie Sądu materiał zgromadzony przez organ podatkowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zaś ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Materiał ten dał podstawę do uznania, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe w lokalu przy ul. A 24. Organ trafnie wskazał, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca zostały udowodnione innymi dowodami i nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych, a okoliczności dotyczące spraw innego podmiotu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie i zmierzały do przedłużenia postępowania.

Sąd także nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze o zażądanie przez Sąd szeregu wyjaśnień i informacji oraz o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków.

Sądy administracyjne w zasadzie nie prowadzą postępowania dowodowego. Postępowanie przed sądem nie jest dalszym ciągiem postępowania dowodowego rozpoczętego przed organami administracji. Jedynie wyjątkowo sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w wymienionym przepisie, nie zostały spełnione.

W związku z czym Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. podkreślić należy, że postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wynika to z treści art. 91 ustawy, zgodnie z którym do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Zarzuty zatem dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są niezasadne.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia,

a dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Materiał ten nie budził wątpliwości i dał podstawę do uznania, że gry rozgrywane na kontrolowanych w sprawie automatach miały charakter losowy, a skarżąca będąca dysponentem lokalu przy ul. A w Ł. była podmiotem urządzającym gry na automatach. Podkreślić trzeba, że w myśl zasady określonej w art. 191 O.p., organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku. Organy nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny dokonanej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2011 r., I FSK 17/11). W rozpoznawanej sprawie wyciągnięte przez organy celno-skarbowe wnioski są logiczne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie w powiązaniu z innymi dowodami. Organy dokonały również oceny i dowodów przedstawionych przez stronę. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawach mających związek z prowadzonym postępowaniem i zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia i stanowił wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach w kontrolowanym lokalu. W tym kontekście należy więc stwierdzić, że dokonana przez sąd kontrola nie dowiodła, aby w sprawie wystąpiły naruszenia przepisów prawa procesowego, czy materialnego, na które wskazuje skarga. Co więcej, działając na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

is