Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 528/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 4 pkt 22; art. 7a ust. 1 i ust. 2; art. 14 ust. 1; art. 87; 92a ust. 1; art. 92a ust. 7 pkt 1; lp. 1.5; lp. 1.12 i lp. 6.1.3 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 1 ust. 1; art. 1 ust. 2; art. 2 ust. 1 lit. a; art. 3 ust. 1; art. 32 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2019 r. o nałożeniu na D. H. kary pieniężnej za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] września 2018 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr 12 dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów o łącznej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, składającego się z samochodu ciężarowego marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki Schmitz-Gotha o numerze seryjnym [...] Kontrolowanym pojazdem kierował S. M., wykonujący na rzecz D. H., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "U. " z siedzibą w P. przy ul. [...] krajowy transport drogowy rzeczy z B. do P.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]

Decyzją z [...] r., nr [...], M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") nałożył na D. H. (dalej jako "skarżący") karę pieniężną w wysokości 6 300 zł na za stwierdzone w toku kontroli naruszenia:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę;

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument;

- niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował użycie przez kierowcę niedozwolonego przedmiotu – magnesu, jako naruszenie o którym mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Stwierdzone naruszenie powinno być przeanalizowane pod kątem lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. - podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11 300 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenia:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej jako "u.t.d."), w wymaganym terminie - za każdą zmianę;

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument;

- podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając za prawidłowe ustalenia organu I instancji i kwalifikację prawną stwierdzonych naruszeń.

Odnośnie do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 14 ust. 1 u.t.d, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a (są to dane dotyczące mi, in. oznaczenia przedsiębiorcy, adresu jego siedziby i rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca wykorzystuje do wykonywania transportu drogowego), nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Następnie organ II instancji wyjaśnił, że skarżący nie dochował obowiązku zgłoszenia odpowiedniemu organowi pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazd ten został zgłoszony do posiadanej przez skarżącego licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego [...] września 2018 r., a zatem po przeprowadzonej kontroli drogowej, która miała miejsce [...] września 2018 r., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w wymagane dokumenty, organ II instancji odwołał się do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, wykonując transport drogowy, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Organ wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej kontrolowany kierowca okazał jedynie kserokopię wypisu z licencji, nieposiadającą cech zabezpieczających, m.in. znaków wodnych. Dawało to podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł zgodnie z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowych przez tachograf lub korzystania z tego urządzenia lub przedmiotu. Organ przytoczył przepisy art. 32 ust. 3 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, z których wynika zakaz manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłyby spowodować zafałszowanie danych oraz obowiązek stosowania przez kierowców kart kierowcy lub wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd.

Organ ustalił, że w dniu kontroli kierowca posługiwał się niedozwolonym urządzeniem w postaci magnesu, fałszując tym samym dane zapisujące się na karcie kierowcy oraz w pamięci urządzenia rejestrującego. Organ podkreślił, że kierowca przyznał, że przed wjazdem na teren kopalni o godzinie 06:40 użył magnesu, który zdjął dopiero po załadunku. Powyższe naruszenie wskazane jest w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. i sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. Nałożenie na skarżącego kary w tej wysokości było więc prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że nie można uznać, że skoro kierowca okazał tylko kserokopię licencji to w rzeczywistości przedsiębiorca jej nie posiada. Posiadanie przez przedsiębiorcę licencji zostało potwierdzone przez organ, który ją wydał. Ten sam organ potwierdził, że w dacie kontroli pojazd nie został zgłoszony do licencji.

Organ wyjaśnił, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 92 b u.t.d., bowiem niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszenia dotyczącego czasu pracy kierowców. Skarżący nie wskazał również okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, wobec czego brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. H. zaskarżył decyzję organu odwoławczego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, w tym art. 92b i c, art. 93 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 6, art. 7 w zw. z art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowanie wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania.

Skarżący podniósł, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a także zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów. Podniósł ponadto, że organ dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego poprzez działanie na niekorzyść strony, zwiększenie kary i podwójne ukaranie za ten sam czyn. Zarzucił, że w dotychczas wydanych decyzjach w żaden sposób nie wskazano w zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu danych organowi, jakich danych nie zgłoszono.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o nałożeniu na przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.".

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3).

Zgodnie z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy.

Stosownie do art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik obowiązany jest zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Dane te to m. in określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (art. 7a ust. 2 pkt 6 u.t.d.).

Z akt sprawy wynika, że w dniu kontroli należący do skarżącego pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie był zgłoszony do posiadanej przez skarżącego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Licencja wydana została w 2007 r., zaś pojazd zarejestrowany został w 2015 r. Zgłoszenie nastąpiło dopiero 19 września 2018 r., a zatem po kontroli, która miała miejsce 11 września 2018 r. Fakt zgłoszenia pojazdu do licencji 19 września 2018 r. potwierdzony został przez Starostę Powiatowego w Ł. (pismo z [...] września 2018 r. – k 31 akt adm.). Skarżący okoliczności tej nie zakwestionował.

Całkowicie bezpodstawny jest zarzut, że organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakich dokumentów nie zgłosił skarżący. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji wyraźnie wskazały pojazd o numerze rejestracyjnym [...].

W lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. przewidziano karę 800 zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d w wymaganym terminie – za każdą zmianę.

W ocenie sądu organ słusznie uznał, że skarżący nie dochował powyższego obowiązku i prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 800 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zaznaczyć należy, że w myśl art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że [...] września 2018 r. kierowca S. M. wykonywał krajowy transport drogowy (przewóz rzeczy) w imieniu i na rzecz skarżącego, będącego przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W czasie kontroli w tym dniu kierowca okazał prawo jazdy, dowód osobisty, kartę kierowcy, dowody rejestracyjne pojazdów wraz z potwierdzeniem zawarcia umowy OC, raport z ważenia oraz kserokopię wypisu nr 3 z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy wystawionej na rzecz skarżącego. Nie okazał natomiast oryginału wypisu z tej licencji, wydanego przez właściwy organ. Skarżący nie zaprzeczył, że nie wyposażył kierowcy w wypis z licencji. Naruszenie to dawało podstawę do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 500 zł, zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Bezpodstawny jest zarzut podwójnego ukarania za ten sam czyn. Niezgłoszenie zmiany danych i niewyposażenie kierowcy w wypis licencji stanowią dwa odrębne naruszenia, o różnym charakterze i nie mogą być w żadnym wypadku uznane za jeden i ten sam czyn, podlegający jednej karze. Nie jest również zrozumiały zarzut skarżącego, że organ nie powinien karać go za niewyposażenie kierowcy w wypis licencji, ponieważ skarżący "nie posiadał w dniu kontroli wypisu z licencji". Okoliczność, z jakiego powodu przewoźnik nie wyposażył kierowcy w wypis licencji jest bez znaczenia. Należy również zauważyć, że organ nie wymierzył skarżącemu kary za brak licencji albo brak wypisu z licencji, lecz za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowych przez tachograf lub korzystania z tego urządzenia lub przedmiotu wskazać należy, że obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s.1), dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014".

Rozporządzenie nr 165/2014 określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s.1).

Jest poza sporem, że kontrolowany przewóz rzeczy podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006, wykonywany był bowiem zespołem pojazdów, którego całkowita masa przekraczała 3,5 tony (art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 561/2006).

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 3 wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów. Przepis ten stanowi: "Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach".

Z przytoczonego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem, a więc zakaz ten dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachografy.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] września 2018 r. stwierdzono, że kierowca pojazdu, wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy używał magnesu przyłożonego do czujnika ruchu. Użycie magnesu spowodowało, że tachograf nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W konsekwencji stwierdzono, że kierowca użył niedozwolonego urządzenia jakim jest magnes, powodującego nierejestrowanie wskazań co do rzeczywistej aktywności kierowcy. Kierowca przyznał się do zastosowania w pojeździe magnesu, nie wyjaśnił jednak z jakiego powodu użył magnesu przed wjazdem na teren kopalni (k. 8 - 9 akt adm.).

Podłączenie do tachografu magnesu prawidłowo uznane zostało przez organ za naruszenie przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju.

W l.p. 6.1 załącznika nr 3 określone zostały naruszenia zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf i kary za poszczególne rodzaje naruszeń w tym zakresie. W lp. 6.1.3. przewidziano karę 10 000 zł za podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.

Nie ulega wątpliwości, że użycie przez kierowcę magnesu w celu nierejestrowania przez tachograf rzeczywistej aktywności kierowcy stanowi naruszenie, o którym mowa w l.p. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponownie należy podkreślić, że przepisy rozporządzenia nr 165/2014 zabraniają każdej formy manipulowania tachografem, a więc także formy polegającej na użyciu magnesu, który powoduje, że tachograf rejestruje odpoczynek kierowcy zamiast czasu jazdy. Zakaz dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu powodujących fałszowanie, likwidowanie lub zniszczenie danych, rejestrowanych przez tachografy.

Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący bezpodstawnego podwyższenia kary po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji. Uchylając decyzję organu I instancji z [...] listopada 2018 r. organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował użycie przez kierowcę niedozwolonego przedmiotu (magnesu) jako naruszenie wymienione w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkiem czego jest nierejestrowanie na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosowanie niedozwolonego przedmiotu zakłócającego pracę tachografu nie stanowi niewłaściwej obsługi tachografu i nie może być także uznane za jego odłączenie. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji prawidłowo zakwalifikował omawiane naruszenie do lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Z tego też względu obowiązany był wymierzyć za to naruszenie przewidzianą w lp. 6.1.3 karę w wysokości 10 000 zł. Podkreślić należy, że kara ta określona jest sztywno i nie ma możliwości jej miarkowania.

W związku z powyższym, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wymierzona kara wynosi łącznie 11 300 zł. Wymierzenie skarżącemu w ponownym postępowaniu wyższej kary nie narusza art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie decyzji organu odwoławczego uchylającej pierwotną decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Nie jest uzasadniony zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 92b i art. 92c u.t.d. W ocenie sądu prawidłowe jest stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 92 b u.t.d., gdyż może on być zastosowany wyłącznie wówczas, gdy podczas kontroli stwierdzono naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.

Nie ma również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d,, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W powołanym wyżej przepisie chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, jest to jedna z okoliczności, którą podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących ich czas pracy. Nie jest wystarczające twierdzenie, że jazda jest tak zaplanowana, aby kierowcy mieścili się w normie 9 godzin dziennie. Samo prawidłowe zaplanowanie zadań kierowcy nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący organizował jakiekolwiek szkolenia dotyczące obowiązków kierowców, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżący nie przedstawił także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców. Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Jakiekolwiek ingerowanie w dane dotyczące czasu pracy kierowców zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co braku podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a

Kara nałożona na skarżącego na podstawie lp. 1.5, lp. 1.12 i lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wysokości 11 300 zł jest więc prawidłowa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).