Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1861/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Maria Rzążewska /spr./, Anna Orłowska, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. i H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 611/03 w sprawie ze skargi J. i H. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 19 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. i H. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2003r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W wyroku Sąd ustalił, że skarżący rozpoczęli roboty budowlane dotyczące realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią handlową, usytuowanego na nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] położonej w Stanisławowie przy ul. [...] w lipcu 1999r. nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, której zresztą nigdy nie uzyskali. Stanowi to naruszenie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016), zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co obliguje organy nadzoru budowlanego do zastosowania przepisu art. 48 Prawa budowlanego i orzeczenia nakazu rozbiórki. Na wykonanie tego obowiązku nie mają wpływu powoływane przez skarżących okoliczności, że inwestorzy nie otrzymali natychmiast informacji o tym, że od decyzji Starosty Mińskiego z dnia 14 lipca 1999r. zezwalającej im na budowę przedmiotowej inwestycji zostało wniesione odwołanie do Wojewody Mazowieckiego, rozpatrzone przez ten organ decyzją z dnia 14 września 1999r. uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a Starosta Miński decyzją z dnia 26 października 1999r. umorzył postępowanie w tej sprawie z powodu bezprzedmiotowości.

Sprawy wydania pozwolenia na budowę, następnie uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy i umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę są bowiem odrębnymi sprawami, w których służyły skarżącym środki zaskarżenia (łącznie z możliwością wniesienia skarg na te decyzję do sądu administracyjnego), w związku z czym decyzje te nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu. Poza tym decyzje te nie mają bezpośredniego związku z wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, bo gdyby nawet przyjąć hipotezę, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę, to biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i tak należałoby wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Fakt rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę jest bezsporny, co zostało ustalone w trakcie kontroli na budowie i oględzin i czemu skarżący się nie sprzeciwiają. Z tych przyczyn Sąd uznał, że podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez wydanie zaskarżonej decyzji art. 48 Prawa budowlanego jest bezpodstawny i oceny tej nie może zmienić powoływana przez skarżących okoliczność zawarcia w dniu 27 października 1999r. umowy z sąsiadami – B. B. i K. U. w sprawie usytuowania budynku mieszkalnego w granicy działki, która jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, czy okoliczność nowelizacji przepisów Prawa budowlanego ustawą z dnia 13 lutego 2003r.

W skardze kasacyjnej wniesionej na powyższy wyrok skarżący wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania zarzucając mu:

- na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię,

- nieważność postępowania przewidzianą w art. 183 § 2 pkt 4 ppsa, gdyż skład sądu orzekającego był sprzeczny z art. 46 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) w zw. z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269),

- na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 i 135 ppsa przez nie zastosowanie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 września 1999r. i decyzji Starosty Mińskiego z dnia 26 października 1999r. wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W związku wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2004r. reformą sądownictwa administracyjnego i powołaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jako sądów I instancji przepisy przejściowe przewidziały dopuszczalność przeniesienia sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w tych sądach. W myśl art.94 §1 ustawy z dni 30 sierpnia 2002r.przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr153, poz.1271 ze zm./sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego mógł być w okresie wymienionym w tym przepisie przeniesiony na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego z zachowaniem tytułu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W składzie wydającym zaskarżony wyrok brało udział dwóch sędziów, którzy stosownie do treści wymienionego przepisu zachowali uprawnienie do posługiwania się tytułem sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego jednak nie byli to sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego lecz sędziowie sądu wojewódzkiego przeniesieni po dniu 31 grudnia 2003r. z Naczelnego Sądu Administracyjnego do utworzonego z dniem 1 stycznia 2004r Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Bezpodstawny jest wobec tego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art.46 §1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art.29 Prawo o ustroju sądów administracyjnych i stawiany zarzut nieważności postępowania.

W rozpoznanej sprawie niewadliwe jest ustalenie Sądu I instancji, że do realizacji obiektu doszło gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nie była decyzją ostateczną, a zatem nie mogła uprawniać do wykonywania robot budowlanych. Oznacza to, że inwestorzy realizując obiekt działali z naruszeniem art.28 prawa budowlanego a więc warunkach samowoli budowlanej. Wskazywane przez skarżących okoliczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli działki sąsiedniej nie mogą podważyć prawidlowsci tego ustalenia i oceny dokonanej przez Sąd o prawidłowym zastosowaniu przez organ administracji art.48 prawa budowlanego.

Skarga, która wszczęła podstepowania przed Sądem skierowana była przeciwko decyzji rozstrzygającej o nakazie rozbiórki wydanej przez organ nadzoru budowlanego co oznaczało, że Sąd będąc związany granicami tej sprawy mógł stosownie do treści art.134 i art.135 ppsa badać wyłącznie legalność orzeczeń wydanych w postępowaniu dotyczącym nakazu rozbiórki i stosować środki mające na celu usunięcie prawa w granicach tej sprawy czyli w postępowaniu dotyczącym nakazu rozbiórki.

Całkowicie błędny i nie mający jakiegokolwiek umocowania prawnego jest pogląd skargi kasacyjnej, że w postępowaniu skierowanym przeciwko decyzji nakazującej rozbiórkę Sąd I instancji mógł dokonać kontroli legalności decyzji wydanych w postępowaniu o pozwolenie na budowę i w stosunku do nich orzekać w tym stwierdzać ich nieważność. Postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę było postępowaniem odrębnym i nie mieściło się w granicach sprawy objętej zaskarżoną decyzją, stąd brak było podstaw dla objęcia rozstrzygnięciem przez Sąd decyzji wydanych w sprawie o pozwolenie na budowę, które wskazuje skarga kasacyjna.

Z przyczyn wymienionych skarga kasacyjna nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art.184ppsa