Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 554/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. wymierzył M. D. (powoływanej dalej jako: "skarżąca" bądź "strona") prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: "A." z siedzibą w B., karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie C., poza kasynem gry. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS") w B. w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Na ww. decyzję DIAS strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 987/17 oddalił skargę. Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną na ww. rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II GSK 497/18 uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję wskazując, że "(...) W rozpoznawanej sprawie ustalenia poczynione w zakresie stanu faktycznego nie pozwalają jednoznacznie wypowiedzieć się co do statusu skarżącej kasacyjnie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zawarcie przez skarżącą kasacyjnie umowy dzierżawy powierzchni dla ustawienia automatu C. poprzedzone było wykazaniem przez M., zatem dzierżawcę, że dysponuje on wieloma dokumentami pochodzącymi od właściwych organów, że platforma C. i udostępnione w jej obrębie aplikacje, także z wizualizacją ekranową, nie podlega u.g.h. Fakt ten został potwierdzony w umowie, jednak w postępowaniu celnym został zupełnie pominięty, gdyż do niego nie odnosi się ani organ, ani Sąd I instancji. Podkreślić należy, że ta okoliczność została podniesiona już w odwołaniu, zatem powinna być przedmiotem analizy decyzji odwoławczej. W ocenie NSA ustalenie tej okoliczności ma podstawowe znaczenie dla sposobu wykładni treści art. 89 ust. 1 u.g.h., a w konsekwencji dla poprawnego zastosowania tego przepisu. Zdaniem Sądu II instancji brak tych ustaleń nie daje w chwili obecnej podstaw do przyjęcia, że skarżąca kasacyjnie jest urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Jest tak dlatego, że takiego przymiotu nie można przypisać podmiotowi, który zawarł umowę dzierżawy kierując się treścią pism urzędowych, które wykazują, że urządzenie lub gra nie podlega ją regulacja u.g.h. W chwili rozstrzygnięcia przez Sąd II instancji ta okoliczność nie została wyjaśniona, a ponieważ może mieć wpływ na sposób stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy uznać, że uchybienie w tym zakresie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. To pozwala przyjąć trafność zarzutu kasacyjnego podnoszącego naruszenie przepisów procesowych w ramach podstawy art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu organ powinien ustalić i ocenić wskazany brak, przede wszystkim pod kątem, czy takie dokumenty istnieją i jaki był stan wiedzy skarżącej co do ich treści. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń będzie możliwa ocena prawnej przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (...)".

W związku z tym DIAS, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie C., poza kasynem gry. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wskazując, że jak wynika z akt sprawy, automat C. nr [...] użytkowany był w lokalu przy ul. [...] w B. Funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w B. przeprowadzili w dniu [...] października 2016 r. w ww. lokalu kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych. Z przebiegu eksperymentu ustalono, że automat C. nr [...]: jest urządzeniem elektronicznym, umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej w postaci punktów, co umożliwia przedłużenie gry lub rozpoczęcie nowej bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze oraz wygranej pieniężnej, gry na urządzeniu zawierają element losowości, o czym świadczy to, że: po zakredytowaniu automatu środkami pieniężnymi i wyborze gry, rozpoczęcie gry następuje w momencie naciśnięcia przycisku C., co powoduje wprawienie w ruch wyświetlanych na monitorze bębnów, które obracają się z dużą prędkością, a po krótkim czasie zatrzymują się samoistnie, w momencie niezależnym od gracza i bez jego udziału; urządzenie umożliwia rozgrywanie gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471, z późn. zm., dalej: "u.g.h."). DIAS stwierdził, że skarżąca nie posiada i nie posiadała w dniu przeprowadzenia kontroli koncesji na prowadzenie kasyna gry, jak również zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub automatach o niskich wygranych, w rozumieniu art. 129 ust.1 u.g.h.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., będące efektem nieprawidłowych ustaleń faktycznych z jednej strony oraz niewłaściwej, rozszerzającej wykładni powyższych przepisów - polegające na przypisaniu skarżącej przymiotu "urządzającej gry" na spornym urządzeniu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie pozwalał na takie przyjęcie w szczególności zaś wniosek taki nie mógł być wyprowadzony:

a) z faktu ukształtowania należnego skarżącej czynszu dzierżawnego zastrzeżonego umownie jako procent od uzyskiwanych z urządzeń pożytków, która to forma określenia czynszu jest jednym z przewidzianych treścią przepisu art. 693 § 2 zd. drugie k.c. sposobów kształtowania wynagrodzenia wydzierżawiającego;

b) z zapisów umowy dzierżawy tj. pkt 5 dotyczące identyfikacji klienta, gdyż zapisy te odnoszą się do ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy i mają zastosowanie w przypadku, gdyby K. realizował transakcje finansowe. Jeśli natomiast nie dochodziło do zawierania transakcji finansowych na podstawie art. 7a Prawa bankowego, to obowiązki zapisane w umowie w ogóle nie powstają, gdyż nie dotyczą takiej usługi jak urządzanie gier na automatach, co wynika z istoty działania urządzeń takich jak automaty do gier, a więc nie odnoszą się do gier hazardowych;

c) z faktu władztwa nad lokalem, w ramach którego skarżąca miała mieć wpływ na otwieranie i zamykanie lokalu, wpływając w ten sposób za zwiększenie dostępności do automatu, ponieważ okoliczność ta jest związana z każdym przypadkiem prowadzenia działalności gospodarczej, a w tym przypadku prowadzonym przez skarżącą barem, nie przekładając się wprost i nie przesądzając o aktywności, która może być kwalifikowana jako "urządzanie gier";

d) z faktu włączania energii elektrycznej w lokalu czy sprzątania przez pracowników lokalu wokół automatu, które pozostają normalnymi czynnościami, charakteryzującymi prawidłowe wykonywanie obowiązków płynących z umowy dzierżawy;

2) naruszenie przepisów postępowania polegające na naruszeniu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w końcu poprzez błędną ocenę zgromadzonych dowodów i bezpodstawne (przedwczesne) uznanie skarżącej za podmiot urządzający gry oraz podlegający karze pieniężnej w trybie art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych polegające na:

a) błędnym ustaleniu, że zapisy umowy dzierżawy dotyczące identyfikacji klienta tj. pkt 5 umowy dzierżawy odnosi się do urządzeń hazardowych, podczas gdy wprost zapisy te odnoszą się do ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy i mają zastosowanie w przypadku, gdyby K. realizował transakcje finansowe. Jeśli natomiast nie dochodziło do zawierania transakcji finansowych na podstawie art. 7a Prawa bankowego, to obowiązki zapisane w umowie w ogóle nie powstają, gdyż nie dotyczą takiej usługi jak urządzanie gier na automatach, co wynika z istoty działania urządzeń takich jak automaty do gier;

b) ustaleniu rzekomych powiązań biznesowych skarżącej (umowa o wspólnym przedsięwzięciu w zakresie urządzani gier hazardowych) z podmiotem faktycznie wykorzystującym zatrzymane urządzenie do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji błędnym uznaniem skarżącej za podmiot urządzający gry hazardowe, podczas gdy skarżąca wynajmowała wyłącznie powierzchnię swojego lokalu;

c) zaniechaniu podjęcia czynności mających na celu ustalenie czy w istocie celem skarżącego było jedynie wynajęcie lokalu czy też prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia z najemcą;

d) dokonaniu błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy odwołującą, a spółką M. sp. z o.o. a tym samym nieuprawnionego przyjęcia, że z umowy wynikają dla odwołującej prawa i obowiązki sytuujące skarżącą jako "urządzającego gry", istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy najmu lub dzierżawy powierzchni, w tym zwłaszcza: a) czerpanie korzyści z umów w postaci procentowo określonego czynszu, b) dostarczanie energii elektrycznej, c) zgoda na zamontowanie na wydzierżawionej powierzchni automatu, podczas gdy treść umowy ani powołane okoliczności nie świadczą samoistnie o podejmowaniu przez skarżącą jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powodują odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy najmu (dzierżawy);

e) błędnym ustaleniu, że działania skarżącej jak i obsługi lokalu wykraczały poza zwykłe wykonywanie umowy dzierżawy podczas gdy w aktach spraw brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na świadome uczestnictwo skarżącej w procesie urządzania gier;

f) na niepodjęciu przez organ celno-skarbowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, a przede wszystkim brak ustalenia istnienia dokumentów wskazanych w pkt 4 umowy dzierżawy oraz w zbiorze "Prawidłowe stosowanie art. 7a prawa bankowego" oraz czy podmioty tam wskazane wydawały interpretacje czy postanowienia w zakresie podlegania platformy C. M. przepisom o grach hazardowych. Takie postępowanie organu celnoskarbowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego, o której mowa w art. 121 § 1 o.p., z której to wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w B. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie powyższych decyzji oraz rozstrzygnięcie o kosztach.

Organ wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 21 września 2020 r. skarżąca wskazała, że nie urządzała gier hazardowych. Była przekonana o legalności urządzeń C. i dlatego zgodziła się na wydzierżawienie części swojego lokalu właścicielom firmy "K.", którą sprawdziła w internecie. Podniosła, że została wplątana w rozgrywki pomiędzy celnikami a właścicielami automatów oraz podała, że jest w trudnej sytuacji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że odnosząc się do kwestii przypisania skarżącej odpowiedzialności za urządzanie gier na podkreślenia przede wszystkim wymaga, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4).

Z treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, zatem wymierzenie kary na podstawie tego przepisu wymaga wykazania w postępowaniu wyjaśniającym, że podmiot, któremu organ wymierza karę spełnia wszystkie prawem przewidziane warunki.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji w stosunku do strony jako podmiotu nieurządzającego gry na automatach należy wskazać, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za taki delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest zatem adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

Urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i to niezależnie od tego, czy jest właścicielem automatów.

Sankcja określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdy z nich jest "urządzającym gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu pojęcia "podmiot urządzający gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 2736/16 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA").

Pojęcie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. W języku polskim rozumiane jest ono jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować, zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 1994 r.). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów). Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot wykonujący te czynności.

Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające np. na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowaniu go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywaniu automatu w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie czy wypłacaniu wygranych związane z obsługą urządzenia.

W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także ze stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używania do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por.: prawomocne wyroki o sygn. akt I SA/Po 402/15, II SA/Sz 439/15 i II SA/Rz 1094/15 - dostępne w CBOSA).

Zdaniem Sądu o takich zachowaniach można mówić w przypadku skarżącej. Sąd uznaje, że przy analizie pojęcia "urządzającego gry" za miarodajny należy przyjmować punkt widzenia przeciętnego gracza (korzystającego z automatu), dla którego udostępniającym automat i organizującym możliwość gry w zajmowanym lokalu była niewątpliwie skarżąca. Za istotne prawnie należy uznawać okoliczności obiektywne, a nie subiektywne przekonanie skarżącej, czy brak jej świadomości, co do nielegalności prowadzonych gier.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca umożliwiła wstawienie automatu firmie, która nie posiadała koncesji/zezwolenia na urządzanie gier hazardowych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła umowę dzierżawy powierzchni użytkowej ze spółką M. Sp. z o.o. z siedzibą w B., w ramach której w lokalu przy ul. [...] w B., umożliwiła spółce zainstalowanie K. z ekranem dotykowym do przyjmowania oraz wydawania banknotów i monet. Zgodnie z umową z dnia [...] października 2016 r. M. oraz strona ustalili wysokość czynszu dzierżawnego, jako procent od zrealizowanych przez urządzenie przekazów miesięcznych w wysokości 40 %. Zgodnie z pkt 5 ww. umowy wydzierżawiający zobowiązuje się do: identyfikowania podejrzanych behawioralnych zachowań klientów K.; sprawdzania tożsamości takich podejrzanych klientów i raportowania ich tożsamości oraz transakcji przez nich dokonywanych na specjalnych formularzach dostarczonych przez M.; identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej 1.000 EUR; sprawdzania tożsamości klientów realizujących takie transakcje i raportowania ich tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach dostarczonych przez M.; dodatkowo weryfikowania wieku osób korzystających z K., aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie. Wydzierżawiający oświadcza, że w realizowaniu ww. czynności związanych z egzekwowaniem wewnętrznej procedury przeciw działaniu praniu brudnych pieniędzy uczestniczyć będzie zarówno on, jak i cała obsługa lokalu, w którym M. umieścił swój K.. W umowie jest zawarta uwaga o następującej treści: Jeżeli M. oraz wydzierżawiający umawiają się na czynsz w wysokości procentu od różnicy wpłat i wypłat do systemu C. Money Transfers zrealizowanych w danym okresie rozliczeniowym przez urządzenie to Wydzierżawiającemu w takim przypadku nie przysługuje prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy w trybie określonym w punkcie 2), ale przysługuje ono tylko jeżeli w bieżącym okresie rozliczeniowym różnica, od której jest liczony ów procent jest kwotą dodatnią. Jeżeli różnica ta jest kwotą ujemną, to rozliczenie nie następuje tak długo, jak długo pozostaje ona ujemna i choćby ten okres rozliczeniowy miał trwać nawet kilka miesięcy, to dopiero po jego rozliczeniu Wydzierżawiającemu przysługuje prawo rozwiązania niniejszej umowy w trybie punktu 2).

Z zapisów ww. umowy płynie wniosek, że skarżąca przyjęła na siebie cześć ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gry, gdyż jej wynagrodzenie zostało ustalone jako procent od zrealizowanych przekazów pieniężnych przez automat. W ten sposób nie działała ona już tylko i wyłącznie jako osoba udostępniająca lokal i otrzymująca stały czynsz niezależny od przychodów osiąganych z automatu, ale była zainteresowana, aby te były jak najwyższe, gdyż wtedy również ona osiągała wyższe przychody. Taki sposób ustalenia czynszu oraz obowiązków wydzierżawiającego, wykracza poza ramy zwykłej umowy dzierżawy i wskazuje, że jej strony pod pozorem umowy dzierżawy de facto zawarły umowę o wspólnym przedsięwzięciu w zakresie urządzania gier hazardowych, chociaż żadna z nich nie spełniła wymogów przewidzianych przepisami ustawy o grach hazardowych, nie posiadała bowiem ani koncesji, ani zezwolenia, ani też nie dokonała wymaganego zgłoszenia. Tym samym, ustalony umowami czynsz dzierżawny nie stanowił w istocie wynagrodzenia za wynajmowaną powierzchnię, lecz wynagrodzenie to było uzależnione od ilości osób prowadzących gry na tych automatach, a strona uczestniczyła w znaczącej części zysków osiąganych z przedsięwzięcia, czerpiąc korzyści nie tylko z samego faktu dzierżawy powierzchni, ale przede wszystkim z tytułu ilości gier urządzanych na automacie. W takiej sytuacji nie była ona tylko i wyłącznie podwykonawcą osoby urządzającej gry, ale ich animatorem, zainteresowanym ich jak najlepszymi wynikami. Gdy gotowe do gry automaty znajdują się w pomieszczeniu, którym dysponuje skarżąca, niewiarygodne jest jej twierdzenie, że nie wiedziała o ich funkcjonowaniu. Zasadniczo już sama ta okoliczność, niezależnie od treści umowy, przesądza o urządzaniu gier.

Ponadto, fakt procentowego podziału przychodu jest charakterystyczny dla osób współorganizujących działalność, nie zaś dla podmiotów, z których jeden jest urządzającym grę, a drugi tylko podwykonawcą niebędącym takim podmiotem. W takim przypadku wynajmujący powierzchnię lokalu, tak jak właściciel urządzeń, jest zainteresowany tym, aby gry przynosiły jak największy dochód. Rodzaj określonego czynszu motywuje go do tego. Ponosząc ryzyko ekonomiczne związane z procesem urządzania gier staje się on również osobą urządzającą gry. Nie jest on tym samym już tylko podmiotem udostępniającym pomieszczenia do zainstalowania automatów ale wyczerpuje znamiona pojęcia osoby urządzającej grę. Na uwagę zasługuje również fakt, że po przeprowadzonej kontroli w przedmiotowym lokalu i zatrzymaniu automatów przez funkcjonariuszy celnych, do lokalu natychmiast wstawiono kolejne automaty do gier, które w niedługim czasie, w toku następnych kontroli były zajmowane przez funkcjonariuszy urzędu celnego.

W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi, że skarżąca została bezpodstawnie określona przymiotem urządzającej gry. Strona, jako posiadająca tytuł prawny do lokalu, w którym funkcjonował automat do gier, poprzez zorganizowanie warunków umożliwiających jego użytkowanie i przyjęcie na siebie części ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier, stała się podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry i podlega karze pieniężnej. Sąd uznał, że zachowanie skarżącej świadczy o jej aktywnej postawie podczas urządzania gier na automatach znajdujących się w jej lokalu. Strona wydzierżawiła w lokalu powierzchnię umożliwiającą zainstalowanie urządzeń do gier pobierając czynsz dzierżawny, umożliwiła wstawienie i zainstalowanie automatu do lokalu jego posiadaczowi, zapewniła techniczne i organizacyjne warunki do funkcjonowania automatu, zapewniła ciągłość gry na przedmiotowym urządzeniu poprzez udostępnienie go do publicznego korzystania w godzinach otwarcia prowadzonego przez siebie w lokalu baru gastronomicznego i podłączenie do sieci elektrycznej. Poza czynszem dzierżawca nie był zobowiązany do uiszczania żadnych opłat, w tym za energię elektryczną.

Co prawda z umowy tej nie wynika bezpośrednio, że działalność ta ma polegać na urządzaniu gier na automatach, ale - jak słusznie wskazał organ odwoławczy - o aktywnym udziale strony w urządzaniu gier świadczą wiarygodne zeznania świadka M. D., która stwierdziła: "W przypadku awarii automatu lub wypłaty większej wygranej miałam dzwonić do właścicielki lokalu. (...).", którą w przedmiotowej sprawie była skarżąca. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że to skarżąca wykonywała konkretne czynności pozwalające na przypisanie jej cechy "urządzającej gry na automatach". Świadek zeznała, że w przypadku awarii lub braku w urządzeniu gotówki do wypłaty zgłaszała to właścicielce. Świadek zeznała również, że "(...)W lokalu tym były automaty do gier. Zawsze były dwie sztuki, to znaczy, że gdy Urząd je zabierał, to na ich miejsce trafiały kolejne dwa(...) Wtedy, gdy przychodziłam do pracy, to je włączałam, a gdy wychodziłam z lokalu to je wyłączałam. (...) Byłam świadkiem jak klienci grali na automatach. Nieraz zdarzało się, że wygrywali na nich pieniądze. Automaty same wypłacały wygrane. W przypadku gdy ktoś wygrywał, ale w maszynie nie było środków do wypłaty, to wtedy zbierałam dane od tego gracza i przekazywałam je Pani M. Najprawdopodobniej Pani M. albo sama wypłacała te wygrane albo zgłaszała to do innych osób, które przywoziły automaty". Należy więc uznać, że skarżąca aktywnie uczestniczyła w organizacji gier na przedmiotowych automatach, dbała o to, aby były sprawne, aby klienci otrzymywali wygrane sumy pieniężne. Była również informowana o każdej wygranej, gdyż także w jej gestii leżało, aby graczy było jak najwięcej, o czym świadczy procentowo ustalony czynsz dzierżawny. Również w przypadku braku środków do wypłaty wygranej to skarżąca była osobą, którą należało o tym poinformować.

O zasadności przyjęcia, że skarżąca była urządzającym gry na automatach w rozumieniu omawianej regulacji, świadczy nie tylko sposób określenia wysokości czynszu, ale także towarzyszące temu okoliczności, w szczególności prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej pomiędzy skarżącą właścicielem automatu, który go dostarczył do lokalu. Organy bezsprzecznie wykazały, że skarżąca udostępniała automaty do użytkowania, zapewniała warunki umożliwiające korzystnie z nich, to ona również była w pierwszej kolejności zawiadamiana o problemach technicznych ze sprzętem bądź o braku gotówki do wypłaty wygranej. Przeciwko przyjęciu, że działalność skarżącej ograniczała się wyłącznie do "wydzierżawienia powierzchni lokalu" przemawia również pkt. 8 zawartej umowy, w którym "wydzierżawiający oświadcza, że witryna jego lokalu oraz w ogóle zewnętrzna jego część, nie zawiera materiałów reklamowych nawiązujących do projektu M. lub produktu oferowanego w ramach współpracującego z M. brokera działającego pod marka C. i zobowiązuje się do tego, aby w trakcie trwania niniejszej umowy materiały takie nie były umieszczane. Ponadto Wydzierżawiający zobowiązuje się nie umieszczać na zewnątrz lokalu lub w jego środku treści niezgodnych z ustawą z dnia 29 VII 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. 2005, Nr 183, poz. 1538, z późn. zm.) art 69 § 2 punkt 6 (chodzi o niezgodne z przepisami ustawy oferowanie instrumentów finansowych) poprzez jakiekolwiek nawiązywanie do instrumentów finansowych na materiałach reklamowych zewnątrz lub wewnątrz lokalu". Zapis taki nie jest bowiem spotykany w zwykle zawieranych umowach dzierżawy.

Podstawowe elementy umowy dzierżawy zostały uregulowane w treści art. 693 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. 2019 poz. 1145). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z powyższego wynika, że do essentialia negotii umowy dzierżawy z jednej strony należy obowiązek dzierżawcy do regularnego płacenia czynszu, z drugiej zaś oddanie rzeczy przez wydzierżawiającego w celu jej używania i pobierania pożytków w sposób zgodny z umową. W przedmiotowej sprawie strony wyszły poza ramy istotnych z puntu widzenia tej umowy elementów i w pkt. 8 zawarły zapis, który w ocenie sądu świadczy o tym, że ich współpraca wykraczała daleko poza stosunek dzierżawy oraz o ich świadomości w zakresie nielegalności gry na spornych automatach i chęci ich "ukrycia". W ocenie sądu nie da się inaczej odczytać tego zapisu. W sytuacji bowiem, gdyby spółka czy też skarżąca nie miały wiedzy odnośnie tego, że automaty C. służą do rozgrywania gier hazardowych to dążyłyby do jak najszerszego rozreklamowania ich obecności w lokalu skarżącej, aby tym samym zwiększyć zyski. Powyższe prowadzi do wniosku, że ustalenia organów były zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i ich ocena przebiegła z uwzględnieniem całego zgromadzonego materiału dowodowego.

W toku postępowania skarżąca podnosiła, że zapewnienia firmy, z którą podpisała umowę dzierżawy lokalu, jej własne poszukiwania w Internecie co do legalności działania firmy i wstawionych do lokalu automatów oraz brak wyjaśnień od strony funkcjonariuszy kontrolujących lokal i zatrzymujących urządzenia utwierdziło ją w przekonaniu, że firma M. jest legalną firmą i wstawiane przez nią urządzenia również są legalne. Należy jednak zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się przesłuchania funkcjonariuszy dokonujących kontroli w przedmiotowym lokalu, z których wynika, że za każdym razem informowali obecnych podczas kontroli, czy to właścicielkę lokalu, czy też jego obsługę, o tym, że zatrzymywane automaty są nielegalne, co jednak nie powstrzymało skarżącej przed niezwłocznym poinformowaniem o tym właścicieli automatów i wstawieniu w ich miejsce kolejnych. Z akt sprawy nie wynika, wbrew twierdzeniu strony, żeby funkcjonariusze zapewniali o tym, że kontrolowane automaty są legalne. Takie działania skarżącej bez wątpienia świadczą o tym, że była ona zainteresowana, aby w jej lokalu możliwe było rozgrywanie gier na spornych automatach, gdyż pobierała ona z ich użytkowania wysokie wynagrodzenie w wysokości aż 40% zysków wypracowanych przez te automaty. Argumenty skarżącej, jakoby funkcjonariusze celni się na nią uwzięli nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynika, że prawidłowo wykonywali oni swoje obowiązku służbowe. Gdyby skarżąca faktycznie nie była zainteresowana czerpaniem zysków z przedmiotowych automatów to już po ich pierwszym zabraniu zerwałaby współpracę ze spółką M., czego jednak, pomimo wiedzy o nielegalności automatów, nie uczyniła. Podkreślić w tym miejscu należy, że protokół kontroli był pozostawiany w lokalu należącym do strony a informacja o zatrzymaniu automatów szybko była przekazywana do podmiotu wstawiającego automaty C.. W krótkim czasie po zatrzymaniu automatów w dniu [...].10.2016 r. w lokalu przy ul. [...] w B. były wstawiane nowe automaty co potwierdziły kontrole przeprowadzone w ww. lokalu w dniach [...].12.2016 r. i [...].01.2017 r. Nadto po kontroli w dniu [...].10.2016 r. i skonfiskowaniu automatów jako nielegalnych skarżąca 4 dni później podpisała kolejną umowę z firmą M. Sp. z o.o. na wstawienie kolejnych automatów (umowa z [...].10.2016 r.). Powyższe okoliczności przeczą stanowisku skarżącej, że sprawa zabierania urządzeń należących do M. to problemy firmy. Wręcz przeciwnie, skarżąca była zainteresowana tym, żeby w miejsce zatrzymanych automatów wstawiono jak najszybciej nowe automaty, gdyż wtedy osiągała wyższe przychody, ponieważ umowa przewidywała czerpanie korzyści z urządzenia gier hazardowych - wynagrodzenie w postaci czynszu dzierżawnego określono procentowo od sumy uzyskanych przychodów z eksploatacji automatów. W takiej sytuacji niezrozumiała jest argumentacja strony, że eksploatacja urządzeń do gier jej nie obchodzi, ponieważ wynajem powierzchni lokalu jest legalny. Strona pomija fakt, że na miejsce nielegalnie funkcjonujących automatów, bez żadnego sprzeciwu z jej strony oraz w dowolnym czasie, wstawiane są nowe również nielegalnie funkcjonujące automaty. Tego rodzaju działanie w ocenie sądu świadczy o świadomym uczestnictwie w procesie urządzania gier. Ponadto w toku postępowania skarżąca odmówiła przesłuchania jej w charakterze strony, co uniemożliwiło organowi konfrontację dokonanych ustaleń.

Skarżąca wskazywała ponadto, że o legalności wstawionych urządzeń C. świadczy również przedstawiony jej i pozostawiony do zapoznania zbiór dokumentów to potwierdzających. Jednakże zapytana w trakcie prowadzonego postępowania czy zapoznała się z tym opracowaniem i czy rozumiała treść tych dokumentów i przepisów prawnych w tych dokumentach powołanych, wyjaśniła jedynie, iż widziała w nim dokumentację, postanowienia sądów itp., które utwierdzały ją, że firma jest legalna. Należy zwrócić uwagę, że wymienione w umowie z dnia [...].10.2016 r. dokumenty nie posiadają żadnego numeru i tylko 3 z nich posiadają daty. Ponadto dokumenty te, jak i powołane opracowanie nie stanowią załącznika do umowy (brak w umowie informacji o załącznikach), a jedynie firma M. Sp. z o.o. tylko oświadcza w treści umowy wydzierżawiającemu, że jest w posiadaniu wymienionych w umowie dokumentów. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że żaden z wymienionych w umowie dokumentów ani opracowanie nie odnosi się bezpośrednio do automatu C. będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Z treści tych dokumentów nie wynika, że dokonano badania konkretnych urządzeń (w tym tego, który był przedmiotem postępowania), a badaniu podlegało tylko działanie samej platformy C., wyświetlanej na stronie internetowej, z jaką może się łączyć sporne urządzenie. Przykładem powyższego jest pierwszy dokument w zbiorze dokumentów "Prawidłowe stosowanie art. 7a prawa bankowego", na który to zbiór powołuje się strona. Jak słusznie zauważył organ I instancji, dokument z dnia [...].01.2016 r. sporządzony przez G. GmbH z siedzibą w Austrii na zamówienie M. Sp. z o.o. jest sprawozdaniem dotyczącym Wniosków z Oceny Binarnego Systemu Spekulacji Giełdowych C..com. i zostało wydane wyłącznie na rzecz Odbiorcy z wyłączeniem jakiejkolwiek innej strony, i nie może stanowić podstawy, na którą powoływałby się jakikolwiek podmiot inny niż Odbiorca. W sprawozdania zaznaczono, że "(...) żadna część niniejszej oceny nie obejmuje kontroli wersji lub weryfikacji oprogramowania. W wyniku tego G. nie może poświadczać ocenianych komponentów wersji ani też żadnych zmian jakie mogły mieć miejsce w trakcie lub zakończenia dokonywanej oceny.(...)". W podsumowaniu sprawozdania czytamy również, że do obowiązków producenta i/lub dewelopera przedłożonych elementów należy ubieganie się, uzyskanie lub utrzymywanie wszelkich koniecznych licencji na prowadzenie gier o charakterze losowym. Ponadto w opinii stwierdzono, że w żadnym wypadku analiza podana w niniejszym sprawozdaniu nie powinna być interpretowana, jako sugerująca jakiekolwiek - poręczenie lub gwarancję dotyczącą funkcjonalności, jakości lub działania przedmiotowego sprzętu lub oprogramowania. Nawet pobieżna analiza tego dokumentu wskazuje na to, że na tą opinię nie można się powoływać oraz że nie dotyczy bezpośrednio automatu zainstalowanego w lokalu skarżącej.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, również pozostałe dokumenty znajdujące się w tym zbiorze, na które powołuje się strona tj. opinie, interpelacje, interpretacje, postanowienia sądów etc. zasadniczo dotyczą kwalifikacji prawnej inwestycji dokonywanych za pośrednictwem platformy C..com, reklamy i promocji hazardu, charakteru prawnego działalności M. w świetle art. 69 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych transakcji dokonywanych na instrumentach finansowych, oceny Binarnego Systemu Spekulacji Giełdowych C..com, interpretacji przepisów prawa bankowego. Zdaniem sądu, dokumenty te nie dotyczą spornego urządzenia i nie znajdują zastosowania do niniejszej sprawy, gdyż nie zawierają opisu gier prowadzonych na spornym automacie ani też nie wskazują na charakter takich gier. Przedmiotowe dokumenty nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że żaden z tych dokumentów nie odnosił się do tego konkretnego urządzenia. Skoro zaś nie dotyczyły kontrolowanego automatu, nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i stanowić dowodu przeciwnego dla protokołów oględzin i eksperymentu oraz zeznań świadków. Analogicznie, z tego samego powodu przywołane przez stronę dokumenty dotyczące urządzeń o nazwie C. lub identycznej z nazwą spornego urządzenia - jako że nie dotyczą tego konkretnego, zakwestionowanego w niniejszej sprawie - nie mogły podważyć ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. W rozpatrywanym przypadku automat, który poddany został kontroli - jak wykazano - umożliwiał przeprowadzenie gier hazardowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Ponadto, w lokalu użytkowanym przez stronę już wcześniej były przeprowadzane kontrole, w trakcie których ujawniono urządzenia do gier hazardowych umożliwiające rozgrywanie gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Pierwsze zatrzymanie automatów w lokalu miało miejsce w dwa miesiące po rozpoczęciu wykonywania działalności przez podmiot "A." tj. w roku 2015 r. Z każdej kontroli sporządzany był protokół, który pozostawiano w lokalu. W protokole kontroli z dnia [...].10.2016 r. w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych, w ramach której przeprowadzono eksperyment gry na urządzeniu C. jako podmiot kontrolowany wskazany jest A. (podany jest również NIP kontrolowanego) a kontrolę przeprowadzono w lokalu P. . W pouczeniu do tego protokołu (tak jak innych protokołów) wskazano, że kontrolowany może wnieść uwagi, wyjaśnienia i zastrzeżenia do protokołu wskazując stosowne wnioski dowodowe. Zarówno do tego protokołu, jak i do pozostałych protokołów strona nie wnosiła uwag, zastrzeżeń ani wniosków. Skarżąca, będąc właścicielem firmy "A.", a zarazem będąc osobą zobowiązaną z mocy prawa do zapewnienia prowadzania działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, po wielokrotnych kontrolach w lokalu i zatrzymaniach znajdujących się tam automatów, nie zwróciła się ani razu do Urzędu Celnego w B., z zapytaniem o wyjaśnienie przyczyń kontroli w jej lokalu, czy też o regulacje prawne dotyczących legalności funkcjonowania spornych urządzeń. Gdyby strona rzeczywiście nie miała świadomości, że sporne automaty są nielegalne, to bez wątpienia zwróciłaby się do Urzędu Celnego w B. ze stosownym zapytaniem i uzyskała odpowiedź, że gry na automatach typu C. są grami hazardowymi, a działalność w zakresie urządzania gier hazardowych wymaga uzyskania koncesji lub zezwolenia. Nie można zatem uznać, że strona podpisując umowę o wynajem części powierzchni lokalu na wstawienie urządzeń do gry jak i również pracownicy lokalu nie mieli świadomości co do charakteru urządzeń, bowiem już z protokołów kontroli wynikało, że na ujawnionych i zatrzymanych automatach w lokalu możliwe jest rozgrywanie gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadnie przyjęto, że skarżąca urządzała w kontrolowanej lokalizacji gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Stan faktyczny sprawy niewątpliwie uprawniał organ do stosowania w sprawie przepisów u.g.h. i poddania ocenie skontrolowanej działalności poprzez pryzmat przepisów tej ustawy. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności.

Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów

i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Postępowanie organów odpowiadało zatem wymogom stawianym przez przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.

W świetle powyższego za trafną uznać należy ocenę DIAS, że sporne automaty odpowiadają swymi cechami regulacjom art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Stanowisko to znajduje oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach faktycznych, bazujących na zgromadzonych w niej dowodach, obejmujących m.in. wyniki eksperymentu procesowego, a więc rozegranych przez funkcjonariuszy kontroli celno-skarbowej gier kontrolnych, które zostały rozegrane na każdym z kwestionowanych urządzeń.

Reasumując, w działaniu organów sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego, jak jego ocenę. Organy orzekające wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wystarczająca do jego podjęcia. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca nie przedstawiła spójnej i logicznej motywacji i opisu działań dotyczących przedmiotowych urządzeń. Organy rzetelnie zaś zebrały wystarczający materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej analizy, akcentując jego wzajemną koherentność i wykazały przesłanki zastosowania przepisów u.g.h., zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach decyzji. W szczególności organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia losowego charakteru gier prowadzonych na spornych urządzeniach, okoliczności urządzania gier bez koncesji, bez zezwolenia, a także tego, że skarżąca była urządzającym gry na automatach.

Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy i przyjmuje je za własne. Stwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: - ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; - ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu cytowanej ustawy; - ustalenie, że gry na automatach urządzane były bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy dysponując dowodami w postaci eksperymentów przeprowadzonych przez funkcjonariuszy kontroli celno-skarbowej oraz opinii biegłego sądowego w sposób wystarczający ustaliły losowy charakter gier prowadzonych na spornych urządzeniach, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że skarżąca była urządzającym gry na automatach. Podnieść należy, że ustalenia co do losowego charakteru gier dotyczyły stanu automatów w chwili kontroli i z perspektywy umiejętności przeciętnego gracza, z jakiej należy oceniać charakter gier.

W świetle powyższego zarzuty w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania uznać należy za nieuzasadnione, a jednocześnie tut. Sąd nie stwierdził po stronie organu uchybień naruszających prawo, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę.

Mając powyższe na uwadze, jako że skarga okazała się niezasadna, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.