Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 332/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. .K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2006r. Nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (..) grudnia 2006r. Nr (...) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności R. K. wraz z PPHU A Sp. z o.o. za zaległości podatkowe PPHU "B" sp. z o.o. w podatku akcyzowym powstałe od stycznia 2001r. do kwietnia 2001r.

Wraz ze skargą na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której kwestionuje zasadność pociągnięcia go do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, R. K. wniósł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podkreślił, iż ustalona w ostatecznej decyzji łączna kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego wynosi 333 214,00 zł. co stanowi ponad 157 - krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie podkarpackim w II kwartale 2006r. z czego wywiódł wniosek, iż zapłata tejże należności jest szczególnie utrudniona czy wręcz niemożliwa dla przeciętnego podatnika i spowoduje konieczność zbycia przez skarżącego wszystkich posiadanych aktywów a zatem istnieje niebezpieczeństwo, iż wykonanie decyzji wyrządzi znaczne szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniach z 7 kwietnia 2005 roku II OZ 201/2005 i 13 grudnia 2004 FZ 496/2004 (zamieszczone w systemie informatycznym "Lex polonica").

Wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wykazał ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji tj. nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu wyrządzeniem znacznej szkody, albowiem w treści wniosku o wstrzymanie oparł się na przesłankach natury ogólnej jak wysoka wartość zaległości wynikającej z zaskarżonej decyzji i stosunek tejże wartości do przeciętnego wynagrodzenia w województwie podkarpackim, oraz zawarł ogólne twierdzenia, iż wyegzekwowanie podatku w spornej wysokości spowoduje konieczność wyprzedaży całości posiadanego majątku. Powołując się na wysoką wartość kwestionowanej należności, Skarżący podkreśla, iż uiszczenie tak olbrzymiej kwoty jest niemożliwe dla przeciętnego obywatela. Pomija jednakże fakt, iż ocenie z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podlega sytuacja fatyczna samego skarżącego, a nie przeciętnego obywatela zamieszkującego na tym samym terenie.

Zdaniem Sądu okoliczności podane we wniosku nie przesądzają o istnieniu niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia te są zbyt ogólnikowe i tym samym nie pozwalają na ocenę wpływu decyzji organów podatkowych na sytuację faktyczną Skarżącego. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. FZ 65/04 (niepubl.), iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że jego uwzględnienie jest uzasadnione. Tymczasem podatnik powołuje pewne ogólne zagrożenia nie wskazując w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na konkretyzację tychże zagrożeń w obecnej sytuacji faktycznej skarżącego. Tym samym nie sposób, w oparciu o podane we wniosku informacje, ocenić rzeczywistych skutków wykonania zaskarżonej decyzji.

Nie sposób także stwierdzić, iż wykonanie decyzji organu podatkowego niesie za sobą ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie opiewa na świadczenie pieniężne, a Skarżący, w razie uzyskania korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, będzie mógł domagać się zwrotu spełnionego świadczenia w trybie prawem przewidzianym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.