Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1108/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r., nr [...].


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u I.C. choroby zawodowej – alergiczny nieżyt nosa, wymienionej w pozycji 12 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że strona podczas zatrudnienia w okresie od 6 marca 1979 r. do 24 września 2006 r. w Zakładzie A w G. na stanowisku introligatora przemysłowego i krajacza wykonywała prace polegające na krojeniu różnych gatunków papieru do druku, wymianie noży w krajarce i czynnościach pomocniczych przy transporcie papieru, będąc narażonym na czynniki szkodliwe w postaci pyłu papieru, kleju introligatorskiego i środka poślizgowego "formasil", a także pracując w kontakcie ze stosowanymi na sąsiednich stanowiskach pracy w tej samej hali farbami drukarskimi, naftą i preparatem hydrowash. Okoliczności sprawy nie uzasadniały jednak stwierdzenie choroby zawodowej, gdyż ta nie została zdiagnozowana przez właściwą jednostkę orzeczniczą orzekającą o braku podstaw do rozpoznania wskazanego schorzenia.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się I.C., który wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również zakwestionował stanowisko wyrażone w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wywodząc, iż nie zostało ono oparte na dostatecznie dokładnych badaniach lekarskich. Podkreślił, że w treści wspomnianego orzeczenia nawiązano jedynie do jego pracy w kontakcie ze stosowanymi na sąsiednich stanowiskach farbami drukarskimi, naftą i substancją hydrowash. Całkowicie pominięto natomiast narażenie na "renal" i "repafix 2000", które również były wówczas używane, zaś z wykazu badań ujętych w karcie wypisowej ze Szpitala tej placówki wynika jednoznacznie, że nie przeprowadzono testów alergicznych na związki chemiczne wchodzące w skład wskazanych wyżej substancji, to jest na azotan magnezu, kwas fosforowy, dichlorometan oraz ich homologi. Równocześnie odwołujący zaakcentował, że lekarze specjaliści, u których się leczy zdiagnozowali u niego wyraźną skłonność do alergii.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia organ ten zaznaczył, że w trakcie prowadzonego postępowania zmianie uległ stan prawny, ponieważ w życie weszło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), Zgodnie zaś z jego § 11 ust. 2 do postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, a nadto wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy i rozpoznaną chorobą, a mianowicie, że narażenie na czynnik szkodliwy który wywołał to schorzenie istniało w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. Następnie powyższy organ przyznał, iż przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne wykazało, że I.C. w latach 1979-2006 kiedy pracował w Zakładzie A w G. jako introligator przemysłowy i krajczy był eksponowany na pył papieru, klej introligatorski, środek poślizgowy formasil i miał kontakt ze stosowanymi na sąsiednich stanowiskach pracy farbami drukarskimi, preparatem hydrowash i naftą. Podkreślił jednak, że lekarze specjaliści placówek diagnostycznych pierwszego i drugiego szczebla orzekający w sprawie, nie rozpoznali u odwołującego się wymienionego schorzenia. W orzeczeniu z dnia [...]r. wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. podano, że dane z wywiadu chorobowego, analiza narażenia zawodowego, badania laryngologiczne oraz wyniki przeprowadzonych testów alergicznych z alergenami pospolitymi jak również z alergenami charakterystycznymi dla stanowiska pracy nie dają podstaw do zdiagnozowania alergicznego nieźytu nosa pochodzenia zawodowego. W analogiczny sposób wypowiedzieli się lekarze Instytutu medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...]r., w którym to nie rozpoznali u I.C. omawianej choroby zawodowej. W orzeczeniu tym powołali się na wywiad chorobowy, dane z dokumentacji medycznej, badania laryngologiczne a także na ujemne testy alergologiczne wykonane podczas pobytu w tej placówce. W podsumowaniu swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pozycji 12 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 30 czerwca 2009 r. Powyższy organ wywiódł, iż wspomniane powyżej orzeczenia zachowują ważność pod rządami nowego stanu normatywnego, ponieważ zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie. Równocześnie organ ten wskazał, że orzeczenia te zostały oparte na specjalistycznych badaniach lekarskich i wydano je zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostycznymi, a w rezultacie brak jest podstaw do ich kwestionowania.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się I.C., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej dał wyraz swojego niezadowolenia z decyzji organu drugiej instancji, uznając że wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący powołał się na składane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego pisma z dnia 24 sierpnia 2009 r., 21 września 2009 r. i z dnia 28 października 2009 r., w których wskazywał na wiele zaniedbań i uchybień do jakich doszło w trakcie prowadzonego postępowania. W tym miejscu podniósł, że poza diagnozowaniem spornego schorzenia był również badany przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pod kątem występowania u niego innej choroby zawodowej, a mianowicie astmy. Choroba ta nie została jednak u niego stwierdzona, natomiast lekarz prowadzący skierował go na badania pod kątem alergicznego nieżytu nosa oraz krtani. W związku z powyższym otrzymał dwie karty narażenia zawodowego z zakładu pracy, pomiędzy którymi istniały jednak istotne różnice w wielu kwestiach. Nadto strona podkreśliła, że charakter i przebieg występujących u niej objawów chorobowych wskazuje jej zdaniem wyraźnie, że przedmiotowa dolegliwość ma związek z pracą wykonywaną w narażeniu zawodowym.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/GL 911/09 uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia sąd zwrócił uwagę na uchybienia, których dopuściły się organy administracji obu instancji. W szczególności zaakcentowano, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do licznych zarzutów formułowanych przez skarżącego w swoich pismach do niego kierowanych, w tym do sygnalizowanych nieścisłości występujących w karcie narażenia zawodowego, nadto nie odniesiono się do jego stwierdzenia, iż badania wykonane zostały kilka lat po ustaniu narażenia zawodowego, zatem organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów i formułowanych argumentów. Z kolei organ odwoławczy ograniczył się do konkluzji, iż skoro orzecznicy obu placówek medycznych nie rozpoznali choroby zawodowej to tym samym ona nie występuje. W podsumowaniu swoich rozważań sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organy administracji w żaden sposób nie odniosły się do zarzutów strony i nie wyjaśniły licznych wątpliwości, które były przez nią w toku postępowania sygnalizowane. Nadto zwrócono uwagę na to, że uchybienie to wyczerpuje również naruszenie zasady pogłębiania obywatela do organów państwa wynikającej z treści art. 8 tego Kodeksu. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, iż w toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy uzupełni postępowanie epidemiologiczne uwzględniając wskazania wynikające z tego wyroku, a następnie podejmie wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia opisanych kwestii wskazanych w pismach skarżącego. W tym zakresie niezbędne będzie przede wszystkim ustalenie czy podczas pracy zawodowej I.C. rzeczywiście był narażony na działanie produktów o nazwach "renal" oraz "repafix 2000", wyjaśnienie kwestii ewentualnego wykonania testów alergicznych na wchodzące w skład tych środków substancje, to jest azotan magnezu, kwas fosforowy, dichlorometan i ich homologi a także ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów stawianych przez stronę oraz zgłaszanych przez nią wątpliwości.

Następstwem powyższego wyroku stała się decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, mocą której uchylił on decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie tej z uwagi na treść prezentowanego powyżej wyroku tutejszego Sądu zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a tym samym zachodzi przesłanka przekazania sprawy do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 5 ust. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u I.C. choroby zawodowej – alergiczny nieżyt nosa, wymienionej w pozycji 12 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że strona podczas zatrudnienia w okresie od 6 marca 1979 r. do 24 września 2006 r. w Zakładzie A w G. pracowała na stanowisku introligatora przemysłowego, krajczy. Następnie organ ten przybliżył wymogi stwierdzenia choroby zawodowej oraz przybliżył charakter prac wykonywanych przez stronę w trakcie swojego zatrudnienia w Zakładzie A w G., jak również wskazano na jakie substancje był narażony w okresie zatrudnienia. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przybliżył dalszy przebieg dotychczas prowadzonego postępowania, jak również podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia. Odnosząc się do wymogów wynikających z wyroku tutejszego Sądu wskazano, że w dniu 17 września 2010 r. przeprowadzono ponowną ocenę narażenia w Zakładzie A w G., ponadto zwrócono się do placówki orzeczniczej pierwszej instancji o wydanie orzeczenia uzupełniającego. Placówka ta poinformowała o niemożliwości wydania takiego orzeczenia ponieważ w sprawie tej wypowiedziała się placówka odwoławcza i zasugerowała wystąpienie do niej o wypowiedzenie się w sprawie. W ponownym orzeczeniu Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania alergicznego nieżytu nosa. Zatem organ pierwszej instancji nie rozpoznał choroby zawodowej u strony.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się I.C., który wniósł odwołanie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i domagał się rozpoznania u niego choroby zawodowej wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych. W motywach swojego pisma podkreślił, że organy administracji nie zrealizowały zaleceń wynikających z postanowień wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ponieważ odniesiono się jedynie do dwóch preparatów. Ponadto podniósł, iż w trakcie prowadzonego postępowania nie zapewniono mu statusu strony a podczas badań lekarskich traktowany był bardzo źle i przeprowadzono jedynie zwykłe badania a nie specjalistyczne. W szczególności podkreślił, iż nie miał robionych prowokacji wziewnych z chemikaliami będącymi na hali, nie zlecono firmie zewnętrznej przeprowadzenie badań stężenia substancji w hali, w której wykonywał swoją pracę, dostarczone próbki preparatów były rozcieńczone, nadto nie przeprowadzono analizy odwrócenia objawów po przerwaniu narażenia a także nie pozwolono na wypowiedzenie się w sprawie przez placówkę w Ł. Dodatkowo zaakcentował, że od 2007 r. jest na rencie i na jakiej podstawie zabroniono mu wykonywania dotychczasowego zawodu, jak również podtrzymał swoje zarzuty formułowane w pismach kierowanych do organów administracji w trakcie prowadzonego postępowania.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności zwrócono uwagę na postanowienia wynikające z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2010 r. W ramach tej części uzasadnienia odwołano się do orzeczeń podejmowanych przez uprawnione placówki medyczne, a następnie odniesiono się do działań podjętych przez organ pierwszej instancji w ramach ponownie prowadzonego postępowania dowodowego. Zwrócono uwagę na orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. wystawione po obserwacji klinicznej w dniach [...] stycznia 2011 r., w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Orzeczenie to wydane zostało w następstwie powyższej obserwacji klinicznej oraz w oparciu o wywiad chorobowy, dokumentację medyczną dostarczoną przez stronę, aktualne badania laryngologiczne, w którym stwierdzono cechy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej nosa, gardła i krtani bez odczynów obrzękowych w okolicy głośni, wyniki testów z alergenami pospolitymi jak i z potencjalnymi alergenami środowiska pracy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do treści odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji oraz przywołał treść unormowań prawnych regulujących kwestie związane z rozpoznaniem choroby zawodowej. W konkluzji uzasadnienia stwierdzono, że strona była badana w kompetentnych placówkach medycznych, które nie rozpoznały u niego choroby zawodowej, a okoliczność ta musi skutkować negatywną dla niej decyzją.

Z decyzją tą nie zgodził się I.C., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W jej motywach podniósł, że jest ona niezgodna z prawdą obiektywną, a jego zdaniem nawet ją wypacza. Podkreślił, że tutejszy Sąd już wcześniej dostrzegł naruszenie przez organy administracji art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jego zdaniem w toku ponownie prowadzonego postępowania nie uzupełniono w pełnym zakresie postępowania epidemiologicznego na co wskazywał wyrok jak również nie wyjaśniono kwestii wskazanych w kolejnych jego pismach, czy wątpliwości. Ponadto podniósł, że nie podjęto wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a nawet je zaniechano. W końcowej części skargi podniósł, że odwołuje się do wcześniejszych swoich pism kierowanych do obu organów administracji publicznej wypowiadających się w sprawie. Ponadto podkreślił, że nigdy nie miał przeprowadzanych prób prowokacyjnych alergologicznych z alergenami środowiska pracy w obrębie dróg oddechowych.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono również, że w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r. odwołano się do badań i testów z potencjalnymi alergenami środowiska pracy i nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy te rozpoznają sprawy w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa. Nadto po myśli art. 153 powyższej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie, ponieważ stan ten w trakcie prowadzonego postępowania uległ istotnej zmianie. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), natomiast w okresie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Unormowanie to oznacza, że w stosunku do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia, a czynności procesowe przeprowadzone w oparciu o postanowienia rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. są prawnie skuteczne i wywołują wszystkie prawem przewidziane skutki. W rozpatrywanej sprawie opinie uprawnionych placówek medycznych wydane zostały zarówno przed zmianą unormowań prawnych jak również po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. zatem spełniają wymogi wynikające z nowych unormowań. Nadto w podstawie prawnej wydanych rozstrzygnięć przywołano przepisy obowiązujące w dniu ich podejmowania.

Stosownie do postanowień art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli art. 2352 tego Kodeksu rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Nadto należy zwrócić uwagę na fakt, że w załączniku do rozporządzenia wykonawczego dotyczącego chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. zamieszczono wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpią udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy. W wykazie tym wymienione zostały schorzenia, które prawodawca uznał za chorobę zawodową. Oznacza to, że rozpoznanie schorzenia wymienionego w tym wykazie będzie równoznaczne z rozpoznaniem choroby zawodowej, o ile spełnione zostaną pozostałe wymogi przewidziane przepisami prawa. Zatem placówki orzecznicze wypowiadające się w sprawie jak również organy sanitarne podejmujące rozstrzygnięcia w przypadku rozpoznania określonego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych nie są uprawnione do tego, aby uznawać rozpoznane schorzenie za część składową innego już wcześniej rozpoznanego, ponieważ postanowienia Kodeksu pracy i rozporządzenia wykonawczego dotyczącego chorób zawodowych nie dają podstaw do odmiennego ujmowania obowiązujących unormowań prawnych.

Decyzja wydana przez organ administracji musi spełniać wymogi formalne przewidziane treścią art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie, którym dowodom organ przyznał moc dowodową, a którym odmówił takiej mocy, jak również odnieść się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Nadto zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ administracji podejmuje rozstrzygnięcie po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a zatem po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego.

Przedstawione powyżej rozważania dotyczące stanu normatywnego w sprawie jak również wymogów stawianych prawidłowej decyzji mają istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Organy administracji obu instancji odmówiły skarżącemu rozpoznania choroby zawodowej – alergiczny nieżyt nosa, a w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć zaznaczyły, że uprawnione placówki medyczne podejmując stosowne orzeczenia nie rozpoznały u skarżącego powyższej choroby zawodowej. Przedstawione przez organy administracji obu instancji uzasadnienie swoich rozstrzygnięć nie odpowiada wymogom wynikającym z postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również nie pozostaje w zgodzie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z treści przywołanego powyżej art. 153 wynika, że tutejszy Sąd jak również organy administracji publicznej związane są treścią prawomocnego orzeczenia sądu. W tej sytuacji skład orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności zobowiązany był do zweryfikowania czy organy administracji w sposób prawidłowy odczytały wskazania zamieszczone w orzeczeniu Sądu jak również czy zostały one w sposób prawidłowy wypełnione. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie zauważyć, że zarówno treść uzasadnień rozstrzygnięć organów administracji publicznej wypowiadających się w sprawie jak również przedłożone Sądowi akta nie dają odpowiedzi na powyższe pytanie, a mianowicie, czy organy te uwzględniły wskazania zamieszczone w wyroku tutejszego Sadu z dnia 10 sierpnia 2010 r. Zauważyć należy, że uzasadnienia decyzji obu organów wypowiadających się w sprawie sprowadzają się do nie spełniania wymogów wynikających z przepisów prawa do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego, a w szczególności odwołują się do orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. o braku podstaw do rozpoznania alergicznego nieżytu nosa. Odwołanie się do orzeczenia uprawnionej placówki medycznej może stanowić wyłączną podstawę wydania negatywnej dla skarżącego decyzji administracyjnej, jednakże uzasadnienie takiej decyzji musi wskazywać, którym dowodom organ przyznał moc dowodową a którym takiej mocy odmówił, jak również nie wchodząc w kwestie merytoryczne organ administracji publicznej obowiązany jest do przeanalizowania, czy działania uprawnionych placówek medycznych były wyczerpujące i czy w tym zakresie nie występują jakieś niejasności.

W przywołanym powyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 sierpnia 2010 r. nakazano organom administracji przeprowadzenie ponownego postępowania epidemiologicznego, a w szczególności wskazano na konieczność ustalenia, czy podczas pracy zawodowej I.C. rzeczywiście narażony był na działanie produktów o nazwach "renal" oraz "repafix 2000", jak również niezbędnym było wyjaśnienie czy wykonano u skarżącego testy alergiczne na wchodzące w skład tych środków substancje, jak również nakazano ustosunkowanie się do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów.

Analiza przedłożonych przez organy administracji akt pozwala uznać, że działania podjęte przez organy administracji obu instancji miały charakter pozorowany, ponieważ skupiły się one na dołączeniu do nich pism Zakładu A w G. pochodzących z 9 stycznia 2006 r. czy z 27 sierpnia 2008 r., a zatem z okresu przed wszczęciem i prowadzeniem przedmiotowego postępowania, natomiast z karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej w dniu 17 września 2010 r. wynika, że skarżący w trakcie pracy wykonywanej na zajmowanym stanowisku nie był narażony na oddziaływanie produktów o nazwach "renal" oraz "repafix". W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że ocena ta przeprowadzona została jeszcze przed przekazaniem sprawy organom administracji, ponieważ wyrok tutejszego Sądu z dnia 10 sierpnia 2010 r. prawomocny stał się dopiero z dniem 18 listopada 2010 r. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organów administracji brak jest informacji o tym na jakich podstawach i czym organy kierowały się wykorzystując w trakcie prowadzonego postępowania dokumenty wytworzone nie na jego użytek i w trakcie jego trwania. Zaznaczyć należy, że w dniu 17 września 2010 r. postępowanie dowodowe w sprawie nie było prowadzone, ponieważ akta administracyjne znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach i zostały przekazane dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia. Powyższe ustalenia pozwalają uznać, że organy administracji po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia tutejszego Sądu nie przeprowadziły w ramach postępowania dowodowego postępowania epidemiologicznego dotyczącego sytuacji narażenia zawodowego skarżącego, a tym samym nie dopełniły wymogów wynikających z postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Treść uzasadnień decyzji obu organów administracji pozwala stwierdzić, że nie odniosły się one w żaden sposób do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, a zatem można uznać, że w tym zakresie organy te dopuściły się naruszenia nie tylko przywoływanego powyżej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale także art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie przeprowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Zatem podniesione uchybienia uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi.

Na marginesie prowadzonego postępowania przyjdzie zauważyć, że nie wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącego zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż w sprawie o rozpoznanie choroby zawodowej wypowiedzieć się mogą uprawnione placówki medyczne, zatem skarżący nie może domagać się skierowania sprawy do innej placówki, która jego zdaniem będzie w sposób obiektywny podejmowała rozstrzygnięcie, a w szczególności brak jest podstaw do kierowania sprawy do placówki zlokalizowanej w Ł. Za bezzasadny przyjdzie uznać zarzut skarżącego, że określone badania prowadzone są po upływie pewnego czasu od ustania narażenia zawodowego, a tym samym nie dają właściwego obrazu jego stanu zdrowia. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż w ramach tego postępowania organy administracji obowiązane są wyjaśnić, czy strona jest chora na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, przy czym choroba ta musi istnieć w dniu orzekania, a nie w jakimkolwiek okresie po ustaniu zatrudnienia czy okresu narażenia na jej powstanie. Zatem nie można mówić o chorobie zawodowej w przypadku, gdy u danej osoby ona nie występuje, zatem formułowany przez skarżącego zarzut nie może być uwzględniony. W podsumowaniu tej części uzasadnienia przyjdzie podkreślić, że te zarzuty skarżącego, które nie mają konkretnego charakteru, lecz sprowadzają się do prezentowania ogólnikowych sformułowań nie mogą być uwzględniane. W skardze znajduje się stwierdzenie, że organy administracji nie podjęły wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, otóż taki zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ nie zawiera on odwołania się do konkretnych faktów, które przez organ administracji nie zostały uwzględnione.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organy administracji obowiązane są do uwzględnienia wskazań zamieszczonych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 sierpnia 2010 r., ponieważ wskazania te nie zostały przez organy administracji uwzględnione. Przy czym w trakcie tego postępowania organ pierwszej instancji zobligowany będzie do ustalenia wspólnie ze skarżącym jakie elementy postępowania dowodowego wymagają wyjaśnienia, przy czym organ administracji winien mieć w polu widzenia postanowienia art. 8 oraz art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po zakończeniu postępowania dowodowego organy administracji w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć nie powinny skupiać się na historii niniejszego postępowania, lecz na wskazaniu, którym dowodom przyznano moc dowodową, a którym takiej mocy odmówiono i dlaczego.

W niniejszej sprawie Sąd z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie orzekał o jej wykonalności.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

SW