Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 849/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. D., J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Burmistrz K. (zwany dalej "Burmistrzem"), po rozpatrzeniu wniosku N. J., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni na 36 DJP przeznaczonego do produkcji prosiąt, mieszczącego sektory porodowy oraz odchowu prosiąt wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz obiektami towarzyszącymi w postaci 4 sztuk silosów paszowych wraz z fundamentami i podajnikiem kubełkowym, zbiornika na gnojowicę, zbiornika przepompowni oraz szamba o poj. 5 m3 w nowo projektowanej zagrodzie rolnej na działkach ewidencyjnych o nr [...] położonych w G. , obręb G., gm. K., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:1000.

Pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący M. D. i J. D. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza podnosząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieuzyskaniu decyzji środowiskowej, w sytuacji kiedy taki obowiązek uzyskania tej decyzji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wynikał wprost z przepisów prawa.

Zdaniem wnioskodawców kubatura, powierzchnia i pojemność obiektów planowanych do wybudowania przez inwestora jednoznacznie wskazuje, że deklarowana przez inwestora liczba 36 DJP zostanie wielokrotnie przekroczona. Wnioskodawcy zwrócili uwagę, że na potrzeby inwestycji planowane jest chociażby wybudowanie zbiornika na gnojowicę o pojemności 805 m3 (co wynika z decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...]). Z publicznie dostępnych materiałów dotyczących wielkości tego rodzaju zbiornika dla ściółkowego utrzymania trzody chlewnej wynika, że chów na poziomie 36 DJP wymagałby zbiornika na gnojowicę o pojemności ok. 120 m3. Ponadto poprzednia inwestycja realizowana na sąsiednich nieruchomościach posiadała szczelny zbiornik na gnojowicę o pojemności 966 m3, przy czym była przeznaczona do hodowli trzody chlewnej o poziomie chowu 233 DJP. Wobec tego przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie, które na podstawie § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej zwane: "rozporządzenie OddzŚrod") należy kwalifikować jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wnioskodawcy podnieśli także, że obecna inwestycja jest powiązana technologicznie z przedsięwzięciami zrealizowanymi na nieruchomościach sąsiednich, w szczególności z przedsięwzięciem, dla którego Burmistrz wydał [...] września 2006 r. decyzję środowiskową nr [...], w ramach którego został wybudowany szczelny zbiornik na gnojowicę o pojemności 966 m3, która to inwestycja jest już aktualnie przeznaczona do hodowli trzody chlewnej o poziomie chowu co najmniej 233 DJP. Wnioskodawcy podkreślili, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie także wtedy, gdy realizowane są przez różne podmioty (art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, zwanej w skrócie "u.u.i.o.ś.").

Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r.

Kolegium wskazało, że Burmistrz niewątpliwie uchybił przepisom proceduralnym tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia (niezależnie od twierdzeń inwestora), czy obiekt objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może pełnić funkcję budynku inwentarskiego powyżej 40 DJP. Naruszenie to nie ma jednakże charakteru rażącego, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie można z całą stanowczością stwierdzić, że były podstawy do przeprowadzenia dla planowanej inwestycji postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnośnie powiązania przedmiotowej inwestycji z inwestycją na nieruchomości sąsiedniej w ocenie Kolegium aby miała zastosowanie regulacja § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OddzŚrod koniecznym byłoby ustalenie, że w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt. Wówczas istniałaby konieczność zsumowania parametrów planowanej inwestycji z istniejącą inwestycją podobną.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podtrzymali swoje stanowisko podkreślając, że rażące naruszenie prawa obejmuje także naruszenie przepisów prawa procesowego. Rażące tj. oczywiste naruszenie prawa wystąpiło w przedmiotowej sprawie, jako że Burmistrz, mając obowiązek dokonania własnych ustaleń co do prawidłowej, rzeczywistej liczby DJP dla planowanej inwestycji, zaniechał podejmowania tychże działań bazując jedynie na oświadczeniu inwestora.

Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku wniesionego przez skarżących wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] maja 2019 r.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 72 ust. 1 u.u.i.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 71 ust. 2 u.u.i.o.ś. uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Szczegółowy wykaz tych przedsięwzięć został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ("rozporządzenie OddzŚrod").

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia OddzŚrod do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

W myśl § 2 ust. 2 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1 względnie jeżeli spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia OddzŚrod do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

W § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia OddzŚrod do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono chów i hodowlę zwierząt , inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone:

- mieszkaniowych,

- innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt,

- zurbanizowanych niezabudowanych,

- rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych.

Kolegium podniosło, że prawodawca wprost w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia OddzŚrod wskazuje, iż przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji istotna jest maksymalna możliwa obsada inwentarza. Odnosi się to także do § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia OddzŚrod.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Kolegium podniosło, że zagadnieniem wymagającym ustalenia przez organ pierwszej instancji (tj. Burmistrza) była kwestia obsady inwentarza planowanej inwestycji. W tej mierze organ konsekwentnie wskazywał na wniosek inwestora, wskazujący na 36 DJP. Wartość ta jest niższa niż progi określone w § 2 ust. 1 pkt 51 i w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia OddzŚrod, co z kolei miało prowadzić do wniosku, że zbędne jest uzyskanie dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium wskazało, że jak wynika z wniosku inwestora kubatura niezbędna dla zakładanego sześciomiesięcznego okresu magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych z sektorów zaplanowanych w technologii rusztowej bezściółkowej to ok. 400 m3. Przez wzgląd na częste przypadki braku możliwości planowanego zagospodarowania płynnych nawozów naturalnych (tj. gnojowicy) poza sezonem agrotechnicznym, w którym zajść może potrzeba znacznie dłuższego niż sześciomiesięczny okresu jej składowania, a także na to, że w projektowanym zbiorniku założono też magazynowanie popłuczyn technologicznych (tj. wody użytej do dezynfekcji komór zwierząt), dodatkowo również zamulenie dna zbiornika – przyjęto odpowiednio dłuższy okres składowania płynnych odchodów zwierzęcych (gnojowicy) tj. 12 miesięcy – zwiększając pojemność zbiornika do ok. 800 m3 – tj. 805 m3.

Wskazując na obowiązek organu zweryfikowania deklarowanych przez inwestora wartości DJP Kolegium uznało, że uchybienie w tym zakresie organu pierwszej instancji stanowi naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jednakże było to naruszenie zwykłe, polegające na wadliwym (niekompletnym) zgromadzeniu materiału dowodowego. Nie miało ono charakteru rażącego, gdyż nie można za całą stanowczością stwierdzić, że dalsze postępowanie dowodowe dałoby wynik przesądzający, że istnieją podstawy do przeprowadzenia dla planowanej inwestycji postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naruszenie przepisów postępowania nie miało zatem charakteru istotnego.

Tym samym nie został również naruszony art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.o.ś. w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia OddzŚrod.

Odnośnie powiązania przedmiotowej inwestycji z inwestycją na nieruchomości sąsiedniej Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że dla zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OddzŚrod koniecznym byłoby ustalenie, że w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt. Wówczas istniałaby konieczność zsumowania parametrów planowanej inwestycji z istniejącą inwestycją podobną. Dopiero w takiej sytuacji mogłoby dojść do przekroczenia łącznej obsady zwierząt wynoszącej równoważnik 40 DJP lub ponad 40 DJP, czego konsekwencją byłoby zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

W skardze do sądu administracyjnego M. D. i J. D. zarzucili decyzji Kolegium naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy lub dokonanie dowolnych ustaleń oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały błędnym uznaniem, iż w sprawie nie powinna być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przed kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy,

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie czyli odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r. mimo że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na tym, że nie została poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia

3) art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 i § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia OddzŚrod mimo że winny one znaleźć zastosowanie uwzględniwszy stan faktyczny sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium z [...] lipca 2019 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Kolegium z [...] maja 2019 r.

Skarżący w uzasadnieniu podnieśli, że Kolegium – za organem I instancji, nie oceniło informacji zawartych we wniosku w sprawie określenia warunków zabudowy pod kątem ustalenia maksymalnej możliwej obsady inwentarza czyli okoliczności, której ustalenia wymaga prawo materialne. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył, że we wniosku o wydanie warunków zabudowy inwestor oświadczył, że minimalna kubatura dla - zakładanego przez inwestora – sześciomiesięcznego okresu magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych z sektorów zaplanowanych w technologii rusztowej bezściółkowej to ok. 400 m3 dla deklarowanej obsady 36 DJP. Biorąc pod uwagę to oświadczenie inwestora należy uznać, że skoro minimalna pojemność dla gnojowicę dla planowanej obsady 36 DJP to 400 m3, to zasobnik o pojemności 805 m3 może obsłużyć dwukrotność deklarowanej obsady czyli 72 DJP. Stąd nawet bez przeprowadzenie należytego postępowania dowodowego w kierunku ustalenia maksymalnej możliwej obsady inwentarza, na podstawie samych ww. informacji organ I instancji winien uznać, że maksymalna możliwa obsada jest nie mniejsza niż 72 DJP – tym bardziej, że to zakładane warunki powierzchniowe obiektu chlewni planowanego przedsięwzięcia pozwalają na ustalenie wielokrotności deklarowanej obsady.

Zdaniem skarżących organ I instancji nie dokonał żadnych, nawet oczywistych ustaleń w zakresie maksymalnej możliwej obsady planowanego przedsięwzięcia, a Kolegium uchybiło obowiązkowi racjonalnej i logicznej oceny czynności organu I instancji w świetle dostępnego materiału w postaci oświadczeń inwestora i przyjął zupełnie dowolne ustalenie maksymalnej możliwej obsady planowanego przedsięwzięcia. W takiej sytuacji doszło zatem do rażącego naruszenia prawa.

Skarżący podnieśli także, że Kolegium nie uznało dla potrzeb oceny planowanego przedsięwzięcia powiązania technologicznego z przedsięwzięciem istniejącym na działkach sąsiadujących, czego należało dokonać w związku z samą definicją przedsięwzięcia zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni stanowiska skarżących.

Podkreślić należy, że kontroli Sądu została poddana decyzja Kolegium wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Kontroli Sądu nie podlega zatem to, jak sprawę w postępowaniu zwyczajnym rozstrzygnął Burmistrz (i jakich ewentualnie naruszeń prawa się dopuścił), ale czy Kolegium działając w granicach postępowania nadzwyczajnego prawidłowo oceniło, że Burmistrz wydając decyzję o warunkach zabudowy nie popełnił tego rodzaju błędów, które należy kwalifikować jako wskazywane przez skarżących rażące naruszenie prawa.

Należy przede wszystkim zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, iż Kolegium nie dostrzegło rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, bez wcześniejszego stwierdzenia, że Kolegium nie dostrzegło rażącego naruszenia przepisów proceduralnych.

Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy z [...] września 2017 skarżący wskazywali na to, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na nieuzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy istniał taki obowiązek (art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś.). Wskazane przez skarżących przepisy nie nakazują jednakże aby zawsze wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostało poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy te wymagają, aby przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w sytuacji kiedy planowaną inwestycją jest bądź przedsięwzięcie mogąco zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W przypadku gdyby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ustalił, że opisana przez inwestora planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – a pomimo to wydał decyzję o warunkach zabudowy – niewątpliwie miałoby miejsce rażące naruszenie prawa.

W przedmiotowej sprawie jednakże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy (Burmistrz) nie stwierdził, że ma do czynienia z inwestycją będącą przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego aby uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa, konieczne jest wykazanie, że ów brak ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją będącą przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Słusznie zatem w tej sytuacji Kolegium dokonało analizy sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanki w postaci rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego. Zasadnie Kolegium zwróciło uwagę, że rażące naruszenie przepisów prawa procesowego musi się ograniczać do sytuacji wyjątkowych. Wynika to chociażby z istnienia trybu wznowienia postępowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2014 r. (sygn. II GSK 798/13, LEX nr 1511171), rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy należy oceniać jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale w trybie zwykłym.

Istotą zarzutów formułowanych przez skarżących (w postępowaniu przed Kolegium) względem decyzji Burmistrza jest brak ustalenia przez organ, że planowane przedsięwzięcie należało zakwalifikować jako hodowlę zwierząt w liczbie większej niż 40 DJP. Przekroczenie owego progu skarżący wywodzą z dwóch okoliczności – z jednej strony z samej wielkości planowanego przedsięwzięcia (wynikającej z wniosku inwestora i dołączonych do niego dokumentów), a z drugiej strony – z faktu, że planowane przedsięwzięcie położone jest w sąsiedztwie innego przedsięwzięcia, które jest z planowanym przedsięwzięciem powiązane technologicznie, zgodnie zatem z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OddzŚrod oba przedsięwzięcia powinny być kwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie.

Co do pierwszej ze wskazanych okoliczności słusznie Kolegium uznało, że poprzestanie Burmistrza na wyjaśnieniach i dokumentach wskazanych przez inwestora należy oceniać jako zwykłe – a nie rażące – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Jak podniosło bowiem Kolegium, we wniosku inwestor podał przyczyny dla których planuje zbiornik na gnojowicę większy od minimalnego (por. k. 447 akt postępowania zwykłego). Zaakceptowanie tego wyjaśnienia, bez przeprowadzenia dalszego postępowania należy zakwalifikować – tak jak uczyniło to Kolegium, jako zwykłe naruszenie przepisów postępowania polegające na wadliwym (niekompletnym) zebraniu materiału dowodowego.

Odnośnie natomiast zbadania okoliczności, czy w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu zwykłym, organ w sposób rażący naruszył prawo nie ustalając istnienia powiązania technologicznego z innym przedsięwzięciem – Kolegium ograniczyło się do stwierdzenia, że aby miał zastosowanie w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OddzŚrod, koniecznym byłoby ustalenie, że w ramach tego samego gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt. Zasadnie jednakże w tym zakresie podnoszą skarżący, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie także wtedy, gdy realizowane są przez różne podmioty (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś.).

Należy zauważyć, że w aktach sprawy prowadzonej w trybie zwykłym znajduje się decyzja Burmistrza z [...] września 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji – zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych o pojemności 966 m3 dla 233 DJP hodowli zwierząt na części działki nr [...] w G. (k. 41 akt postępowania zwykłego Burmistrza) – wydana na rzecz A. i M. J.. Na mapie ewidencyjnej dołączonej do wniosku N. J. (k. 455) uwidocznione są tylko działki nr [...], nr [...] – brak działki nr [...]. Natomiast na dołączonej do tegoż wniosku mapie do celów projektowych (k. 452) obok planowanego na działce nr [...] "zbiornika na płynne odchody zwierzęce o poj. użyt. 805 m3" (oznaczonego cyfrową 6; opis, co ta cyfra oznacza - w prawym dolnym rogu mapy) znajduje się podobnych rozmiarów i kształtu obiekt na działce nr [...], oznaczony jako "zb.i". Na tej samej mapie widoczne są także budynku gospodarcze i zbiorniki ("zb.s.") na działce nr [...]. Właścicielami działek nr [...], sąsiadujących z przedmiotową inwestycją, są A. i M. J. (k. 438 - 439 akt postępowania Burmistrza).

Zestawienie powyższych dokumentów rodzi wątpliwość, gdzie znajdują się budynki dla hodowli zwierząt w ilości 233 DJP, o której mowa w decyzji z [...] września 2006 r., w szczególności czy są to budynki na działce nr [...], sąsiedniej względem przedmiotowej inwestycji oraz czy oba ta przedsięwzięcia (istniejące na działce nr 60.8 i planowane na działce nr [...]) – biorąc pod uwagę usytuowanie ww. zbiorników oraz szczególny przebieg granic działek nr [...] (być może powstałych w wyniku podziału działki nr [...]), pozwalający na usytuowanie obu zbiorników w bezpośredniej bliskości zarówno budynków na działce nr [...] jak też planowanego budynku na działce nr [...] – nie są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.

Tymczasem Kolegium nie dokonało oceny, czy organ rozstrzygający w postępowaniu zwykłym (Burmistrz) w ogóle prowadził postępowanie dowodowe i czy nie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego w powyższym zakresie tj. odnośnie istnienia przedsięwzięć powiązanych technologicznie, realizowanych przez różne osoby. Brak takiego postępowania dowodowego i uchylenie się od rozpatrzenia materiału dowodowego w sytuacji kiedy w aktach sprawy znajdują się dokumenty mogące świadczyć o konieczności przeprowadzenia takowego postępowania dowodowego - należałoby ocenić jako rażące naruszenie art. 7 i 77 § 1k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał, że Kolegium, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a nie rozpatrzyło w pełni zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się rażącego naruszenia prawa w zakresie zbadania, czy przedsięwzięcie opisane we wniosku o wydanie warunków zabudowy nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z innym przedsięwzięciem, przy czym oba przedsięwzięcia, traktowane jako jedno (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.) są takiej wielkości, że istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu organ winien wydać decyzję, po ponownej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.