Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 239/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 22 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w związku z art. 73 ust. 7, art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a - uznał R. T. z dniem 4 maja 2005 roku za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 roku.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej podniósł, że w dniu dokonania pierwszej rejestracji, tj. dnia 10 listopada 2004 roku R. T. legitymował się ponad 5-letnim okresem zatrudnienia uprawiającym do przyznania zasiłku, jednakże w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. z winy strony nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy zawartego z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. bez wypowiedzenia. Wobec zaistniałych okoliczności Starosta Powiatu [...] pomimo spełnienia ustawowych przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odmówił przyznania R. T. zasiłku dla bezrobotnych, uznając, iż w tej sytuacji do odwołującego znajduje zastosowanie przepis art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, stanowiący o okresie 180 dniowej karencji, a potwierdzenie tego faktu nastąpiło w decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], której skarżący – R. T. nie zakwestionował. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że okresy karencji określone w art. 75 ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po upływie których dany bezrobotny może mieć przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych, skracają okres pobierania tego zasiłku o czas jego nieprzysługiwania. W sytuacji zatem, gdy bezrobotny ma przyznane prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy, pomniejszone o okres karencji wynoszącej 180 dni, zasiłek może otrzymać dopiero po upływie okresu karencji. Odnosząc zatem powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż stronie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych ale tylko przez jeden dzień. R. T. zarejestrował się bowiem jako osoba bezrobotna w dniu 10 listopada 2004 roku, natomiast w przypadku gdyby nie zastosowano okresu karencji, uzyskałby prawo do zasiłku po upływie 7 dni, tj. od dnia 18 listopada 2004 roku na okres 6 miesięcy, ustalony zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. od dnia 18 listopada 2004 roku do dnia 17 maja 2005 roku czyli 181 dni. Przy zastosowaniu natomiast okresu karencji od 181 dni należy odjąć 180 dni, co daje różnicę wynoszącą 1 dzień. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy podkreślił także, iż z uwagi na zastosowany okres karencji, R. T., dokonując ponownych rejestracji (nawet jeśli w ich trakcie spełniał warunki do uzyskania prawa do zasiłku), nadal zobowiązany był oczekiwać na zasiłek, kontynuując okres karencji. Utrata zaś w okresie karencji statusu bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni spowodowała, że skarżący zgodnie z zasadami określonymi w art. 73 ust. 5, ust. 7 i 8 powołanej ustawy nie mógł uzyskać prawa do zasiłku na nowy okres zasiłkowy. W świetle powyższych ustaleń faktycznych organ odwoławczy stwierdził, iż okres karencji liczony w dniu 4 maja 2005 roku tj. w dniu kolejnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. przedstawiał się w sposób następujący:

1) od dnia pierwszej rejestracji, tj. 10 listopada 2004 roku do 24 listopada 2004 roku (14 dni),

2) od dnia drugiej rejestracji, tj. 21 grudnia 2004 roku do 6 lutego 2005 roku (47 dni);

3) okres zatrudnienia od 7 lutego 2005 roku do 30 kwietnia 2005 roku (83 dni). Tym samym w dniu 4 maja 2005 roku R. T. wykorzystał 144 dni karencji ze 180 dni. Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął zatem, iż R. T. spełni warunki do przyznania prawa do zasiłku ale dopiero po upływie 36 dni od dnia ostatniej rejestracji, wskazując tym samym, iż okres ten upłynie z dniem 9 czerwca 2005 roku, a więc prawo do zasiłku skarżący powinien uzyskać dopiero z dniem 10 czerwca 2005 roku, o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący podniósł, iż odmowa przyznania prawa do zasiłku jest bezpodstawna. Wskazał, iż odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz przyznanie zasiłku tylko na tak krótki okres jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego oraz podważa wiarygodność i zaufanie obywatela do Państwa. Wniósł również o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych na okres 6-ciu miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 roku, (sygn. akt III SA/Łd 522/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania R. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...] w tym samym zakresie.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, iż obowiązkiem organów orzekających było dokładne ustalenie okresu karencji liczonego od dnia pierwszej rejestracji, tj. od dnia 10 listopada 2004 roku. Tymczasem organ dokonał nieuzasadnionego rozróżnienia trzech okresów; od dnia pierwszej rejestracji, tj. 10 listopada 2004 roku do 24 listopada 2004 roku. (14 dni); od dnia drugiej rejestracji, tj. od 21 grudnia 2004 roku do 6 lutego 2005 roku (47 dni) oraz okresu zatrudnienia od 7 lutego 2005 roku do 30 kwietnia 2005 roku (83 dni) przyjmując, iż okres karencji upływa z dniem 9 czerwca 2005 roku, a tym samym, skarżący uzyska prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 10 czerwca 2005 roku. Brak w ocenie Sądu podstawy prawnej uzasadniającej zastosowaną przez organ orzekający technikę wliczania wskazanych okresów do okresu karencji, o której mowa w art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uzasadniał stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 roku wydane zostały z naruszeniem art. 73 ust. 8 powołanej ustawy, a co za tym idzie z naruszeniem art. 6 k.p.a., które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2006 roku pełnomocnik Wojewody [...] złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 73 ust 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że stanowi podstawę do wliczania do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 okresu, w którym skarżący utracił status osoby bezrobotnej w wyniku złożenia wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej i w którym nie pozostawał w stosunku zatrudnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Wojewody [...] stwierdził, że w świetle przepisu art. 73 ust. 8 powołanej ustawy brak jest podstaw do wliczenia innych, niewymienionych w tym przepisie okresów do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący – R. T. wniósł o jej oddalenie.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 roku, (sygn. akt I OSK 780/06) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Podzielając stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd wskazał, że przepis art. 73 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że "okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu, o którym mowa w ust. 5 wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2". Z treści powołanego przepisu wynika zatem, rozróżnienie okresów, wliczanych do okresów karencji oraz to, że nie wlicza się okresów, kiedy skarżący wystąpił o wyłączenie go z ewidencji osób bezrobotnych, (o czym świadczy zdaniem Sądu wniosek skarżącego z dnia 25 listopada 2004 roku) przy czym w okresie od dnia 24 listopada 2004 roku do dnia 21 grudnia 2004 roku skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu. Wskazany okres nie mieści w wyliczeniu zawartym w art. 73 ust. 8 ustawy, a zatem nie mógł być wliczony do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 190 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - Sąd , któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten stosowany jest odpowiednio w sytuacji, gdy uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Oznacza to, iż dokonując badania zasadności wniesionej skargi, wojewódzki sąd administracyjny związany jest ustaleniami poczynionymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie naruszenia prawa i wynikającymi z niej wnioskami co do dalszego postępowania.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 73 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) wskazując, że "okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu, o którym mowa w ust. 5 wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2". Z powołanego przepisu wynika rozróżnienie okresów, wliczanych do okresów karencji oraz to, że nie wlicza się okresów, kiedy skarżący wystąpił o wyłączenie z ewidencji osób bezrobotnych, o czym świadczy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego z dnia 25 listopada 2004 roku oraz złożone oświadczenie, że w okresie od dnia 24 listopada 2004 roku do dnia 21 grudnia 2004 roku nie pozostawał w zatrudnieniu. Wskazany okres nie mieści się zdaniem Sądu w wyliczeniu zawartym w art. 73 ust. 8 ustawy, a więc nie mógł być wliczony do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 ustawy.

Przedstawione stwierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczyły zatem w istocie kierunek postępowania w sprawie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni do dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 356 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104; w okresie tym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...).

Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, stanowiącego wyjątek od powyższej reguły, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia.

W myśl natomiast art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy, bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Przy czym stosownie do art. 73 ust. 4 tej ustawy, okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 ustawy.

Osoba zaś, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4 (art. 73 ust. 7 ustawy). Przy czym zgodnie z art. 73 ust. 8 ustawy, okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2.

Powołany przepis art. 73 ust. 8 ustawy stanowi zatem podstawę do wliczenia do okresu karencji okresów wyraźnie w nim wskazanych.

W rozpoznawanej sprawie, okresem natomiast, który nie mieści się w wyliczeniu zawartym w art. 73 ust. 8 ustawy, a zatem nie mógł być wliczony do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 ustawy był okres od dnia 25 listopada 2004 roku do dnia ponownej rejestracji tj. do dnia 21 grudnia 2004 roku.

Dokonując bowiem analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy wskazać, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu pierwszej rejestracji, tj. w dniu 10 listopada 2004 roku skarżący – R. T. legitymował się ponad 5-letnim okresem zatrudnienia uprawniającym do przyznania zasiłku, jednakże w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. z winy skarżącego nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia. Wobec zaistniałych okoliczności Starosta Powiatu [...] nie przyznał R. T. zasiłku dla bezrobotnych, mimo spełnienia przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 73ust. 1 pkt 1 ustawy i promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznając, iż w sytuacji skarżącego zastosowanie znajdzie przepis art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, stanowiący o okresie 180 dniowej karencji. Potwierdzenie tego faktu nastąpiło w ostatecznej decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], której skarżący nie zakwestionował. Natomiast decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...] orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 listopada 2004 roku z powodu podjęcia zatrudnienia i złożenia przez skarżącego w dniu 25 listopada 2004 roku wniosku o wyłączenie z ewidencji osób bezrobotnych. Jednocześnie z oświadczenia złożonego przez skarżącego wynika, że w okresie od dnia 24 listopada 2004 roku do dnia 21 grudnia 2004 roku tj. daty ponownej rejestracji skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu.

W świetle zatem poczynionych ustaleń faktycznych oraz przywołanych regulacji prawa materialnego, należy podzielić stanowisko organów orzekających, że okresy karencji, o których mowa w art. 75 ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy, po upływie których osoba bezrobotna może mieć przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych skracają okres pobierania zasiłku o czas jego nieprzysługiwania. Oznacza to, że w sytuacji gdy osoba bezrobotna posiada przyznane prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy, pomniejszone o okres karencji wynoszącej 180 dni, zasiłek może otrzymać dopiero po upływie okresu karencji.

Odnosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy należy zatem wskazać, iż stronie skarżącej przysługiwało prawo do zasiłku dla bezrobotnych ale tylko przez jeden dzień. Skarżący – R. T. zarejestrował się bowiem jako osoba bezrobotna w dniu 10 listopada 2004 roku, gdyby natomiast nie zastosowano okresu karencji, uzyskałby prawo do zasiłku po upływie 7 dni, tj. od dnia 18 listopada 2004 roku na okres 6 miesięcy, ustalony zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. od dnia 18 listopada 2004 roku do dnia 17 maja 2005 roku czyli 181 dni. Przy zastosowaniu natomiast okresu karencji od 181 dni należało odjąć 180 dni, co dało różnicę wynoszącą jeden dzień.

Z uwagi na zastosowany okres karencji, jak trafnie zauważyły organy orzekające w sprawie, R. T. dokonując ponownych rejestracji pomimo, iż spełniał warunki do uzyskania prawa do zasiłku, nadal zobowiązany był oczekiwać na zasiłek, kontynuując okres karencji. Utrata zaś w okresie karencji statusu osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni spowodowała, że skarżący zgodnie z zasadami określonymi w art. 73 ust. 5, ust. 7 i 8 powołanej ustawy nie mógł uzyskać prawa do zasiłku na nowy okres zasiłkowy. Tym samym w dniu 4 maja 2005 roku tj. w dniu kolejnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], organ odwoławczy zasadnie przyjął, że skarżący – R. T. wykorzystał 144 dni karencji ze 180 dni i spełni warunki do przyznania prawa do zasiłku ale dopiero po upływie 36 dni od dnia ostatniej rejestracji, wskazując tym samym, iż okres ten upłynie z dniem 9 czerwca 2005 roku, a więc prawo do zasiłku skarżący powinien uzyskać dopiero z dniem 10 czerwca 2005 roku.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.