Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 149 par. 1-3, art. 147, art. 148, at. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2014r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31.12.2014r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 25.09.2014r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnym:

Wnioskiem z dnia 14.07.2014r. E. P. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 5.11.2012r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji błędnie ustalił obszar oddziaływania ww. inwestycji oraz krąg stron postępowania, a ponadto inwestycja jest realizowana na gruntach kategorii III.

Postanowieniem z dnia 25.09.2014r. Burmistrz Miasta i Gminy K., działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania z wniosku E. P. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 5.11.2012r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 660 kW z kontenerową stacją transformatorową na działkach nr ewid. 81, 82 wraz z liniami kablowymi na działkach nr ewid. 81, 82, 60, 59, 61 w miejscowości Z., gmina K. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano, że E. P. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji ostatecznej, jako że osoba ta nie posiada gruntów położonych w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W tym zakresie wskazano, że w opisanym powyżej postępowaniu za strony przyjęto właścicieli i użytkowników działek sąsiednich oraz właścicieli działek pozostającym w zasięgu oddziaływania inwestycji, wynikającym z ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 3.04.2012r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Zasięg tego obszaru przyjęto na podstawie raportu oddziaływania na środowisko, przy czym graniczną wielkość określa uciążliwość akustyczna wynosząca 40 dB, zaznaczona na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy. Jakkolwiek z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że inwestycja może powodować hałas, to największy będzie on w miejscu działania wiatraka tj. na działkach nr 81 i 82, podczas gdy dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB dniem oraz 45 dB nocą, a dla zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej odpowiednio 55 dB – 40 dB. Podkreślono przy tym, że inwestycja została zlokalizowana na terenach rolniczych, niezabudowanych, w odległości ok. 400 m od najbliższego budynku mieszkalnego. W konsekwencji, wobec braku narażenia nieruchomości wnioskodawczyni na hałas, nie został naruszony jej interes – co przesądzało o odmowie wznowienia postępowania.

Zażalenie na ww. postanowienia wniosła E. P., powtarzając argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 14.07.2014r. oraz podkreślając że eksploatacja elektrowni wiatrowej wpłynie niekorzystnie na jej budynek mieszkalny usytuowany w odległości ok. 400 m od przedmiotowej inwestycji. Ponadto zarzucono organowi I instancji błędne ustalenia kręgu stron postępowania – na podstawie raportu oddziaływania na środowisko, który nie przedstawia rzetelnie rodzaju użytków, na jakich ma zostać zrealizowane przedmiotowe przedsięwzięcie oraz nie wskazuje rodzaju fauny i flory w pobliżu terenu inwestycji.

Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowane postanowienie, podkreśliło że wstępne postępowanie organu, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania sprowadza się m. in. do oceny, czy taki wniosek złożył podmiot posiadający przymiot strony. Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Tymczasem akta niniejszej sprawy, w tym wypisy z rejestru gruntów, nie dokumentują, aby E. P. była właścicielem lub użytkownikiem wieczystym terenu inwestycji lub terenu sąsiadującego bezpośrednio z terenem inwestycji lub posiadała inne prawa rzeczowe, będące podstawą do żądania przyznania przymiotu strony w postępowaniach prowadzonych zarówno przed organem I instancji, jak też przed organem odwoławczym w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni jest właścicielką działki nr ewid. 226/1, usytuowanej poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 5.11.2012r. został ustalony poprawnie. Co się zaś tyczy rodzaju użytków w terenie oraz fauny i flory, to kwestie te nie mają żadnego wpływu na uzyskanie przez E. P. przymiotu strony. Ponadto wnioskodawczyni nie udowodniła posiadania prawa rzeczowego uprawniającego ją do uzyskania statusu strony postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Niezależnie od powyższego organ II instancji wyjaśnił, że teren spornej inwestycji nie przekracza 0,5 ha, wobec czego w czasie ustalania warunków zabudowy nie zostały naruszone przepisy odrębne – co potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2.12.2014r. o sygn. akt II SA/Ke 758/14. Orzeczeniem tym oddalono skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z 30 czerwca 2014r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z 5.11. 2012r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji.

Skargę na ww. postanowienie Kolegium z dnia 31.12.2014r. wniosła E. P., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 28 K.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w stwierdzeniu, że właścicielce działki nr ewid. 226/1 położonej we wsi Z., znajdującej się w bardzo bliskim sąsiedztwie od planowanej wieży elektrowni wiatrowej, nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy przepis art. 28 K.p.a. stanowi, że "stroną jest ten, czyjego interesu dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek", a niewątpliwie wnioskodawczyni – jako osoba posiadająca działki w strefie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia – posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu;

- art. 107 § 3 K.p.a. – poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w niewłaściwym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście braku przyznania wnioskodawczyni statusu strony, pomimo że przepis ten stanowi, że "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa";

- art. 7, 75 oraz 77 K.p.a. – poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w tym, że organ, stwierdzając u wnioskodawczyni brak statusu strony w postępowaniu, w rzeczywistości nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu skargi zakwestionowano argumentację organu o tym, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. nie określa dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenu upraw rolnych – gdyż, zdaniem strony, nie świadczy to o braku narażenia pobliskich terenów na tego rodzaju oddziaływanie inwestycji. Natomiast kwestia wielkości narażenia ma jedynie charakter wtórny i nie ma znaczenia przy ustalaniu kręgu stron postępowania. W tym zakresie strona zwróciła uwagę na treść art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002r. (Dz. U. UEL z dnia 18.07.2002r.) odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, zgodnie z którym dyrektywa ta ma zastosowanie do hałasu w środowisku, na jaki ludzie są narażeni w szczególności na obszarach zabudowanych, w publicznych parkach lub na innych obszarach względnie cichych w aglomeracji, na obszarach ciszy na otwartym terenie poza miastem, w pobliżu szkół, szpitali i innych wrażliwych na hałas budynków i obszarów. W konsekwencji nie można ograniczać się tylko do tego, czy emisja mieści się w przewidzianej normie, ale również należy ustalić, czy wpływa na zdrowie i warunki życia ludzi (wyrok WSA w Gdańsku z 28.05.2008r. o sygn. akt II SA/Gd 626/07, LEX nr 510191). E. P. zakwestionowała także sporządzenie raport oddziaływania na środowisko bez uprzedniego sporządzenia mapy akustycznej hałasu dotyczącej analizowanego terenu.

Niezależnie od powyższego wskazano, że skarżąca, oprócz oddziaływania w zakresie emisji hałasu, narażona będzie na działanie migotania cienia obracających się śmigieł elektrowni wiatrowych, oddziaływanie związane z rzucaniem lodu przez łopaty wirnika w okresie niskich temperatur jak również awaryjność urządzeń tego typu, jak np. pożar turbiny. W tym zakresie strona zwróciła uwagę, że płonące elementy gondoli i łopat mogą być przenoszone z wiatrem na duże odległości, stanowiąc zarazem potencjalne źródło pożarów wtórnych. Podobnie w przypadku urwania się śmigieł ich odrzut może nastąpić na znaczną odległość – nawet ok. 1 km przy wiatraku ze śmigłami na wysokości 150 m n.p.m. Należy zatem uwzględnić zagrożenie związane z awarią rotora przy planowaniu lokalizacji turbin w sąsiedztwie terenów zamieszkanych i użytkowych, odzwierciedlając powyższe w sposób graficzny – czego organ nie uwzględnił, pomimo bliskości dróg gminnych i powiatowych od terenu inwestycji. Podkreślono ponadto, że turbiny, podobnie jak łopaty i wirnik, ze względu na konieczność optymalizacji kosztów i wydajności, projektowane są z niewielkim współczynnikiem bezpieczeństwa. W przypadku braku zadziałania mechanizmu, który ustawia łopaty w tzw. "chorągiewkę" w sytuacji zbyt silnego wiatru turbina zacznie obracać się z prędkością większą od dopuszczalnej i może ulec rozpadowi. Zdarzenia takie obserwowano już w Polsce wielokrotnie – najczęściej podczas gwałtownych burz i nawałnic. Końcowo w skardze wskazano, że 90% inwestycji wiatrakowych kredytowanych w Polsce w latach 2009-2010 stanowiły turbiny używane, wobec czego wytrzymałość materiałów, z których zbudowane są te urządzenia może być już znacznie ograniczona – co stanowi realne zagrożenie dla otoczenia.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

- uchylenie postanowienia Kolegium z dnia 31.12.2014r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji – na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a.,

- zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy P.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 5.11.2012r. Tym ostatnim rozstrzygnięciem ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 660 kW z kontenerową stacją transformatorową na działkach nr ewid. 81, 82 wraz z liniami kablowymi na działkach nr ewid. 81, 82, 60, 59, 61 w miejscowości Z., gmina K.. Zasadnicza argumentacja strony skarżącej sprowadza się (podobnie jak w złożonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniosku o wznowienie postępowania) do zakwestionowania argumentacji organów o braku przysługiwania jej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji ostatecznej z uwagi na wskazany w wydanych postanowieniach brak posiadania gruntów położonych w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

Rozpatrując skargę w ramach opisanej na wstępie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie przesądzając kwestii przysługiwania skarżącej przymiotu strony

w poprzednio prowadzonym postępowaniu, stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania – to jest art. 149 § 1, 2 i 3 K.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym, będącym trybem nadzwyczajnym umożliwiającym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ją wydano było dotknięte którąkolwiek z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a § 1 K.p.a. Stosownie do treści art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowanie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz w art. 145a następuje wyłącznie na żądanie strony. Z treści art. 149 K.p.a. wynika, że organ jest władny wydać postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego (§ 1), bądź o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (§ 3). Wydanie ostatniego z powołanych rozstrzygnięć następuje tylko wówczas, gdy podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a., bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a. W przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.06.1999r. o sygn. akt IV SA 2397/98, LEX nr 47857). Dopiero bowiem postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następną fazę postępowania, tj. postępowanie wyjaśniające – rozpoznawcze.

Podkreślenia wymaga, że z uwagi na treść art. 149 § 2 K.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Na tym etapie postępowania organ przeprowadza bowiem merytoryczną ocenę zgromadzonego materiału w sprawie i weryfikuje twierdzenia wnioskodawcy wznowienia postępowania o tym, że pomimo przysługującego mu przymiot strony został w tym postępowaniu pominięty.

Zauważyć trzeba, że uprawnienie do bycia stroną postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy jest powiązane z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.).

W konsekwencji stronami przedmiotowego postępowania są właściciele nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie oddziaływała.

Mając na względzie powyższe zaznaczyć trzeba jednocześnie, że odmowa wznowienia postępowania z tego powodu, że wnioskodawca wznowienia postępowania nie jest stroną może nastąpić tylko wówczas gdy okoliczność ta jest ewidentna (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22.02.2012r. o sygn. akt II SA/Sz 1299/11, LEX nr 1138826).

Z tą ostatnią sytuacją nie mamy jednakże do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

W tym miejscu wskazać należy, że za stanowiskiem organów obu instancji, odmawiających E. P. przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, stoi argumentacja o tym, że skarżąca nie posiada gruntów położonych w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Uzasadniając powyższe powołano się na ustalenia:

- raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko (K-I-38),

- ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia 3.04.2012r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia (K-I-16);

- mapy przedstawiającej zasięg oddziaływania projektowanej elektrowni (w zakresie hałasu) – izofony: 40, 45 i 50 Db (K-II-267), stanowiącej załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę na następujące stwierdzenie Kolegium, zawarte na str. 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia: "brak jest uzasadnienia do uznania, iż obszar oddziaływania ustalony został niepoprawnie" (K-II-395).

Mając na względzie powyższe stanowisko organów obu instancji – sprowadzające się w istocie do ustalenia, że sporna inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej – nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku E. P. z dnia 14.07.2014r. – bez wymaganego w tym zakresie wznowienia postępowania. Jak wynika bowiem z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. W konsekwencji należy uznać, że organy obu instancji orzekły o odmowie wznowienia postępowania z naruszeniem tych przepisów

W świetle powyższych uchybień proceduralnych niemożliwe było odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów o naruszeniu art. 28, 7, 75, 77, 107 § 3 K.p.a. i skontrolowanie stanowiska organów o braku przymiotu strony u E. P. Dopiero bowiem po wydaniu przez Burmistrza Miasta i Gminy K. – w trybie art. 149 § 1 K.p.a. – postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 5.11.2012r. możliwe będzie przeprowadzenie przez organ postępowania co do podanej przez wnioskodawczynię przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Natomiast odniesienie się do tej kwestii w wydanych w niniejszej sprawie postanowieniach było przedwczesne i nieuprawnione, w związku z czym nie sposób ustosunkować się do prawidłowości poczynionych w tym zakresie ustaleń organów obu instancji. Jeśli chodzi zaś o obszerną argumentację zaprezentowaną przez stronę skarżącą w przedmiocie negatywnego oddziaływania na jej nieruchomości przedmiotowej inwestycji (w tym zagrożenie potencjalnie awaryjnymi elementami elektrowni wiatrowych), to zarzuty te powinny stanowić w ponownie prowadzonym postępowaniu punkt wyjścia dla rozważań organu o ewentualnym zastosowaniu – bądź nie – w odniesieniu do E. P. art. 28 K.p.a. Zaznaczyć przy tym trzeba, że podnoszone przez stronę kwestie związane z migotaniem cienia pozostają wyłącznie przedmiotem zainteresowania nauki, a podnoszona w tym zakresie argumentacja może być co najwyżej traktowana jako postulat de lege ferenda, który kierować należy do organów ustawodawczych.

Orzekając ponownie organ, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, wyda stosowne rozstrzygnięcie, uwzględniając wymogi art. 149 § 1 i 2 K.p.a. i eliminując tym samym dotychczasowe naruszenia prawa. W tym zakresie należy pamiętać o tym, że interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć szerszy krąg podmiotów, aniżeli właściciele i użytkownicy działek sąsiednich, ale zawsze są to właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których mogą dotknąć skutki decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2.03.2011r. o sygn. akt IV SA/Wa 129/11, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). W każdym jednak przypadku należy przeprowadzić stosowną analizę, czy dana osoba posiada interes prawny, aby uczestniczyć w takim postępowaniu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3.06.2014r. o sygn. akt II SA/Ol 380/14, LEX nr 1479373.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku uzasadnia art. 152 ustawy P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt III orzeczenia na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy P.p.s.a