Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2542/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 40
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 59/19 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 30 marca 2016 r., Nr ... w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P. uchyla zaskarżony i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.


UZASADNIENIE

| Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 59/19, po rozpoznaniu sprawy w trybie |

|uproszczonym ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia 30 marca 2016 r., Nr ... w sprawie przyjęcia regulaminu |

|utrzymania czystości i porządku na terenie gminy P.: 1) stwierdził nieważność Załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: § 5|

|ust. 1, § 11 ust. 3 co do słów: "Popiół po przestudzeniu należy umieszczać w pojemnikach metalowych lub plastikowych przeznaczonych do ich |

|selektywnego zbierania, a poza sezonem grzewczym, tj. od 1 maja do 31 października należy dostarczać popiół do gminnego punktu selektywnego |

|zbierania odpadów komunalnych"; § 15 ust. 5 co do słów: "natomiast psy należące do rasy psów niebezpiecznych mogą być wyprowadzane tylko na |

|smyczy i w kagańcu"; § 15 ust. 6 pkt 2; 2) oddalił skargę w pozostałym zakresie. |

| Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę na w/w uchwałę w zakresie przepisów § 5 ust. 1, § 11 ust.|

|2 i 3, § 15 ust. 5 i 6 pkt 2 oraz § 17 regulaminu. Wnosił o stwierdzenie nieważności z powodu naruszenia istotnego przepisów prawa, a to art.|

|7 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.), art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy |

|z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) (dalej u.c.p.g.); § 115, § 118 w|

|zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". |

|W odpowiedzi na skargę Rada Gminy P., wniosła o jej oddalenie. |

|Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.g. Zgodnie z art.|

|4 ust. 1 u.c.p.g., uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zakres i treść aktu prawa miejscowego uwarunkowana jest podstawami i granicami |

|upoważnienia ustawowego. Dla oceny zgodności z prawem konieczne jest zarówno to, czy nie narusza regulacji ustawy zawierającej delegację do |

|wydania aktu, ale również Konstytucji RP oraz innych ustaw bezpośrednio lub pośrednio związanych z regulowaną materią. |

| |

| |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|Zakres regulacji wyznacza art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 2a u.c.p.g. regulamin może wprowadzić obowiązek selektywnego |

|zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Wskazane w art. 4 ust. 2 |

|u.c.p.g. elementy uchwały w przedmiocie utrzymania porządku i czystości w gminach mają charakter wyczerpujący, co oznacza, że nie wolno w nim|

|zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4. Jednocześnie wyznaczone są w tym przepisie elementy obligatoryjne, co oznacza,|

|że w uchwale muszą znaleźć się w tej materii postanowienia. |

| Wskazując na model prawidłowej regulacji wynikający z obowiązujących przepisów prawa Sąd poddał kontroli zaskarżoną uchwałę. |

| Oceniając zgodność z prawem § 15 ust. 5 uchwały nakładający obowiązek wyprowadzania psów rasy niebezpiecznej tylko na smyczy i w kagańcu, |

|organ gminy naruszył nakaz tworzenia przepisów w sposób zrozumiały i jasny dla adresatów, przy użyciu jednakowych określeń do oznaczenia |

|jednakowych pojęć. Organ nie posłużył się kategorią ustawową, używając pojęcia niezdefiniowanego, nieprecyzyjnego, i wysoce ocennego. Nadto |

|Sąd wskazał, że narusza art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Przepis ten upoważnił do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, |

|mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego |

|użytku. Natomiast w odniesieniu do pierwszej części § 15 ust. 5 regulaminu o treści: "Na terenach użytku publicznego psy mogą być |

|wyprowadzane tylko na smyczy", Sąd przyjął, że nie narusza ta regulacja przepisu prawa i stanowi prawidłowe zrealizowanie upoważnienia |

|ustawowego. Nie powiela również regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, a określa środek kontroli nad zwierzęciem, które w |

|zasadniczy sposób zwiększa prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia dla osób przebywających na terenie przeznaczonym do |

|użytku publicznego, bardziej niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. Regulacja § 15 ust. 5 regulaminu precyzuje, zgodnie z upoważnieniem |

|ustawowym, obowiązek mający na celu ochronę przed zagrożeniem ze strony zwierząt i ich uciążliwością. Sąd wskazał na regulację art. 77 ustawy|

|z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1094 ze zm.), w której ustawodawca przewidział dwa rodzaje środków |

|ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, którym uchybienie zagrożone jest odpowiedzialnością za wykroczenia. Artykuł art. 4 ust. 2 pkt 6 |

|u.c.p.g. daje podstawy do określenia środków zwyczajnych stosowanych w celu ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi. |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

| Za niedopuszczalne i ustanowienie z przekroczeniem delegacji ustawowej Sąd ocenił regulację § 15 ust. 6 pkt 2 regulaminu. W przepisie tym |

|zakazano wprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt. Postanowienie to nie |

|dotyczy osób niewidomych korzystających z pomocy psów przewodników. Artykuł 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., nie upoważnił do wprowadzenia zakazu, a |

|jedynie do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku |

|nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom. |

| Za niedopuszczalną i ustanowioną z przekroczeniem delegacji ustawowej Sąd uznał regulację w § 5 ust. 1 regulaminu, który ustalił dla |

|właścicieli obowiązek niezwłocznego uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości a |

|także części innych nieruchomości służących do użytku publicznego. Regulacja ta narusza art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., stanowiąc w części jego|

|powtórzenie wraz z nieuprawnioną modyfikacją. |

| Z przekroczeniem delegacji ustawowej są postanowienia § 11 ust. 3 regulaminu od słów "Popiół po przestudzeniu należy umieszczać w |

|pojemnikach metalowych lub plastikowych przeznaczonych do ich selektywnego zbierania, a poza sezonem grzewczym, tj. od 1 maja do 31 |

|października należy dostarczać popiół do gminnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych". Tak określone zasady postępowania z |

|popiołem wykraczają poza delegację ustawową określoną w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Oznacza to, że organ wykroczył poza upoważnienie.|

|Wyeliminowanie w tym przedmiocie regulacji § 11 ust. 3 regulaminu nie eliminuje selektywnego zbierania popiołu, jako odpadu komunalnego jako,|

|że kwestia ta jest uregulowana w § 10 ust. 4 pkt 3 regulaminu. |

| Oddalając skargę w pozostałym zakresie Sąd stwierdził, że zawarte w § 11 ust. 2 regulaminu zakazu umieszczania śniegu i lodu w pojemnikach |

|na odpady komunalne zmieszane lub pojemnikach na odpady selektywnie zebrane, a także w § 11 ust. 3 regulaminu zakazu umieszczania w |

|pojemnikach gorącego popiołu, mieściło się w tej kompetencji, jako odnoszącej się do odpadów komunalnych. W ocenie Sądu organ był uprawniony |

|do wprowadzenia zakazu mieszania poszczególnych frakcji odpadów, w tym popiołu, ze sobą |

|oraz śniegiem i lodem. Określenie zakazu mieszania w pełni wpisuje się w zamierzone cele ustawodawcy, nie powielając przy tym przepisów |

|innych ustaw. Pozwala bowiem przeciwdziałać sytuacjom, w których takie mieszanie odpadów selektywnie zbieranych |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|uniemożliwia ich odzysk, co bezsprzecznie negatywnie wpływa na środowisko i sprzeciwia się założeniom jego ochrony. Przepis art. 1a u.c.p.g. |

|stanowi, że w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy |

|ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Skoro w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 u.c.p.g. zobowiązano gminę do selektywnego zbierania odpadów |

|komunalnych obejmujących co najmniej określone frakcje odpadów, a w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. upoważniono do określenia wymagań w tym |

|zakresie, to były podstawy do wprowadzenia w § 11 ust. 2 i 3 uchwały zakazu mieszania poszczególnych frakcji odpadów ze sobą oraz ze |

|śniegiem, lodem i popiołem. Tego rodzaju zasady w sposób prawidłowy zrealizowały upoważnienie ustawowe. |

| Jednocześnie, Sąd ocenił, że § 17 ust. 1 regulaminu nie wykracza poza delegację ustanowioną przepisem art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g, zgodnie |

|z którym regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wyznaczania obszarów podlegających |

|obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. |

| Przepis § 17 ust. 1 regulaminu ustanowił, że na terenie gminy P. wyznacza się następujące obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji oraz|

|terminy jej przeprowadzania: 1) sołectwo P. - październik każdego roku; 2) sołectwo N. - październik każdego roku; 3) sołectwo J. - |

|październik każdego roku; 4) sołectwo G. - październik każdego roku; 5) sołectwo J. - październik każdego roku; 6) sołectwo Z. - październik |

|każdego roku; 7) sołectwo S. - październik każdego roku; 8) sołectwo B. - październik każdego roku; 9) sołectwo C. - październik każdego |

|roku; 10) sołectwo N. - październik każdego roku; 11) sołectwo G. P. - październik każdego roku. |

| Przepis art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. upoważnia organ gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej |

|przeprowadzania. Zakładając racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że celem upoważnienia zawartego w tej regulacji było zobligowanie organu|

|gminy do kazuistycznego wskazania obszarów na terenie gminny, |

|które ze względu na szczególne usytuowanie, otoczenie czy realizowane tam funkcje bądź inne okoliczności, wymagają poddania ich obowiązkowej |

|deratyzacji. |

| W ocenie Sądu regulacja zawarta w § 17 ust. 1 zaskarżonego regulaminu określa obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji oraz terminy jej|

|przeprowadzenia. Określenie |

| |

| |

| |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|obszarów deratyzacji poprzez wskazanie sołectw gminy nie może świadczyć o błędnym zrealizowaniu upoważnienia z art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. |

|Sołectwo to bowiem pewien obszar gminy, który umożliwia skonkretyzowanie terenu, bez potrzeby szczegółowego jego opisywania. Sołectwo nie |

|stanowi przy tym całego obszaru gminy. |

| W orzecznictwie wskazuje się zaś, że ustalenie, a następnie wskazanie konkretnych obszarów gminy, jak również częstotliwości podejmowanych |

|w tym zakresie działań są wyłączną kompetencją gminy, gdyż to właśnie jej organy są najlepiej zorientowane gdzie i w jakim zakresie konieczne|

|jest podjęcie działań deratyzacyjnych. |

| Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi, skargę w zakresie § 11 ust. 2 i § 11 ust. 3 co do słów: "zabrania się umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu" oraz § |

|15 ust. 5 co do słów: "na terenach użytku publicznego psy mogą być wyprowadzane tylko na smyczy" a także § 17 uchwały. Co do pozostałego |

|zakresu zaskarżenia, Sąd stwierdził nieważność na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, |

|uwzględniając skargę Prokuratora i uznając, że doszło w tym przypadku do istotnego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie tych |

|postanowień z obrotu prawnego. |

| Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w części w jakiej Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. |

| Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu: |

|1) art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że § 11 ust.|

|2 i ust. 3 w zakresie słów "Zabrania się umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu" regulaminu nie wykraczał poza zawartą w tym przepisie |

|delegację ustawową, podczas gdy, zapisy te stanowią przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego poprzez nałożenie zakazu, do którego |

|określenia Rada nie była upoważniona, a polegającego na zakazie umieszczenia w pojemnikach na odpady komunalne zmieszane lub pojemnikach i |

|workach na odpady selektywnie zebrane, odpadów niezgodnych z ich przeznaczeniem, śniegu, lodu i gorącego popiołu, |

|2) art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w zw. z art. 7 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i |

|art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez błędne przyjęcie, że nałożenie w § 15 ust. 5 zdanie pierwsze uchwały, obowiązku |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|wyprowadzania wszystkich psów na smyczy, nie stanowi przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego, podczas, gdy zapis ten wykracza poza |

|delegację ustawy upoważniającej, a ponadto ustanawia nakaz bardziej rygorystyczny niż w obowiązujących w tej materii przepisach ustawowych, |

|3) art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w zw. z § 115, w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa |

|Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. |

|40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez błędne przyjęcie, że wyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji jedynie przez |

|wymienienie terenów całych sołectw, wypełnia delegację ustawową i nie stanowi przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego podczas, gdy |

|zapis § 17 regulaminu jest w tym zakresie nie wystarczający, bo nie wskazuje skonkretyzowanych obszarów, które ze względu na swoje |

|właściwości i cechy indywidualne wymagają okresowej deratyzacji, a wskazanie jedynie nazw całych sołectw jest niewystarczające, przez co |

|zaskarżony przepis nie zawiera wymaganej techniką prawodawczą kompleksowości i tym samym nie wypełnia delegacji ustawowej. |

| Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie w trybie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę. |

| Oświadczył, że zrzeka się rozprawy. |

| Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |

| Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 |

|ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność |

|postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, |

|przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany |

|był granicami skargi kasacyjnej. |

| Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podstawową przesłankę prawidłowości aktu prawa miejscowego wyznacza art. |

|94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego "na podstawie i w |

|granicach upoważnień zawartych w ustawie". |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|Podstawę i granice upoważnienia do podjęcia uchwały w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy reguluje |

|ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podstawę prawną reguluje art. 4 ust. 1 u.c.p.g., stanowiąc: |

|"Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na |

|terenie gminy, (...); regulamin jest aktem prawa miejscowego". Granice upoważnienia wyznacza art. 4 ust. 2 u.c.p.g. stanowiąc: "Regulamin |

|określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy (...)", następnie wyliczając materię przedmiotową wymagań. Dla |

|określenia zakresu przedmiotowego zasad wyznaczających te wymagania, rada gminy nie ma pozostawionej swobody, a jest związana bezwzględnie |

|granicami upoważnienia ustawowego, poza które nie może w regulacji regulaminu wykroczyć. Przesądza o tym expressis verbis art. 4 ust. 2 |

|u.c.p.g., nie otwierając możliwości przekroczenia tych granic. Wyznaczona materia regulacji nie jest otwarta przez ustanowienie, iż regulamin|

|może w szczególności dotyczyć, a zamknięta przez zakreślenie granic: regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na |

|terenie gminy, które enumeratywnie następnie wylicza. Dla określenia granic regulacji przedmiotowej rada gminy jest związana nie tylko art. 4|

|ust. 2 u.c.p.g. ale regulacją przyjętą w całym zakresie przedmiotowym u.c.p.g. oraz w ustawach materialnoprawnych. Konsekwentnie przyjęte w |

|regulaminie zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nie mogą wkraczać w regulację ustawową zawartą w u.c.p.g., jak i w |

|ustawach materialnoprawnych, takich jak ustawa o odpadach. |

| W świetle tak wyznaczonych granic regulacji regulaminu zasadny jest zarzut przekroczenia w § 11 ust. 2 i ust. 3 regulaminu, granic |

|określonych w art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b u.c.p.g. ustanawiając zakaz umieszczania w pojemnikach gorącego popiołu. Sąd |

|nie ocenił czy ustanowiony zakaz mieści się w udzielonej delegacji ustawowej. Nie może być uznane za rozważenie granic ustawowych powołanie |

|się na art. 1a u.c.p.g. Według art. 1a u.c.p.g.: "W sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w |

|niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (...)", a to wyłącza wprowadzenie w tym przedmiocie |

|regulacji w regulaminie. O odesłaniu do przepisów odrębnych przesądza art. 5 ust. 1 pkt 3 lit. b u.c.p.g., stanowiąc o tym, że właściciele |

|nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz |

|nieczystości |

| |

| |

|Sygn. akt II OSK 2542/19 |

|ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Wykluczenie regulacji w u.c.p.g. i przepisach odrębnych daje podstawy do|

|wprowadzenia regulacji w regulaminie w tym zasad selektywnego zbierania. |

| Zasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 u.c.p.g. w zakresie nie zastosowania przez Sąd środka prawnego wobec przyjętej regulacji |

|regulaminu § 15 ust. 5. Wedle pierwszej części § 15 ust. 5 regulaminu: "Na terenach użytku publicznego psy mogą być wyprowadzane tylko na |

|smyczy". Sąd ocenił, że przyjęcie w tej materii regulacji nie przekracza granic upoważnienia. Ta ocena nie uwzględnia granicy upoważnienia |

|wyznaczonego w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., a nadto ocena o tym, że nie powiela regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz |

|wypełnia regulację art. 77 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Granicą upoważnienia jest określenie obowiązków osób utrzymujących|

|zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do|

|wspólnego użytku. Wymaga to szczególnego rozpoznania w świetle regulacji art. 10a ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. |

| Zasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. oceny zgodności z przepisami prawa zapisu regulaminu § 17. Wprowadzony zapis |

|obejmuje sołectwa Gminy P. Wyliczone sołectwa obejmują wyczerpująco wszystkie jednostki pomocnicze Gminy P.. Zapis ten zatem równie mógł |

|zostać zastąpiony "podlega obowiązkowej deratyzacji teren Gminy P.". Artykuł 4 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. stanowi o wyznaczeniu obszarów |

|podlegających obowiązkowej deratyzacji. Wyliczenie sołectw Gminy P. nie realizuje zatem upoważnienia ustawowego wyznaczenia obszarów, co do |

|których zasadne jest poddanie obowiązkowej deratyzacji. Brak zatem w zaskarżonym wyroku rozpoznania w stanie faktycznym sprawy, skoro |

|wyliczenie sołectw tylko pozornie wskazuje na określenie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji. |

|W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 185 § 1 ustawy – Prawo o |

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. |

| |

| |