Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 484/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 40
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 484/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Bociąga (spr.), Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r., sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 lutego 2019 r. po zapoznaniu się z odwołaniem L. P. - Sklep A, od decyzji Prezydenta Miasta K Nr [...] z dnia [...] 2018 r., w sprawie ustalenia i nałożenia na L. P. - Sklep A, kary pieniężnej w wysokości 1672 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy N w K powierzchnią reklamową o treści: "[...]", w dniach od 11 stycznia do 11 czerwca 2018 r.; działając na podstawie art. 20 pkt.8, art. 40 ust.12 pkt. 1, ust. 13, ust. 15 w zw. z art. 40 ust. 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego publicznych oraz Uchwały nr LXVII/1665/17 Rady Miasta z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie przyjęcia i ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały nr XLV/424/04 Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Prezydent Miasta K w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w dniu 11 stycznia 2018 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli ul. N w K stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez dwustronny szyld o treści: "[...]" o wymiarach 0,70 m x 0,50 m (o pow. całk. 0,70 m2) zmontowane prostopadle do fasady budynku nr [...] (działka nr. [...], obr. [...] K) bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem oględzin oraz dokumentacją fotograficzną. Wymiary reklamy ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy taśmy mierniczej - 5m. Ustalono, że właścicielem urządzenia reklamowego jest L. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Sklep A L. P.

Działka nr. [...], obr. [...] K, w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "dr" co oznacza, że stanowi pas drogowy drogi publicznej jaką jest ul. N w K. Jest to droga gminna, której właścicielem jest Gmina, a władającym ZIKiT. Na skutek ustaleń inspekcyjno-kontrolnych podejmowanych bez udziału strony, po myśli art. 64 § 1 i § 4 K.p.a.., pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. poinformowano stronę o wszczętym w dniu 11 stycznia 2018 r. z urzędu postępowaniu w sprawie zajęcia pasa drogi bez zezwolenia. Strona nie skorzystała z możliwości wniesienia ewentualnych wyjaśnień w sprawie. Przeprowadzono szereg kontroli ul. N, które wykazały, że szyld reklamowy dwustronny o treści: "[...]" był umieszczony w pasie drogowym ul. N, na działce nr. [...], obr. [...] K, bez zezwolenia zarządcy drogi nieprzerwanie w okresie od dnia 11.01.2018 r. do dnia 11.06.2018 r., co zostało udokumentowane sporządzonym protokołem z oględzin pasa drogowego oraz dokumentacją fotograficzną. Protokoły oględzin pasa drogowego są środkiem dowodowym, o którym mowa w aft. 75 § 1 k.p.a. i podlegają ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego.

Stronę poinformowano o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Strona nie skorzystała z możliwości wniesienia ewentualnych wyjaśnień w sprawie.

Pozostawienie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia rodzi po stronie zarządcy drogi obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10 -krotnej opłaty podstawowej za zajęcie pasa drogowego i obowiązujące w tym zakresie przepisy nie przewidują żadnej uznaniowości, ani też wyjątków mogących mieć wpływ na odstąpienie od naliczenia opłaty karnej lub jej zmniejszenia. Strona dokonała zajęcia pasa drogowego drogi publicznej jest załączona do akt sprawy dokumentacja geodezyjna, na której oznaczono przebieg pasa drogowego i miejsce zajęcia bez zezwolenia.

W przypadku przedmiotowej tablicy reklamowej, jej powierzchnia została obliczona w następujący sposób: 0,5 m (wysokość) x 0,7 m (szerokość) x 2 (ilość stron) co daję powierzchnię 0,7 m2. za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zajmujący pas drogowy niezależnie od przyczyn, nie wystąpił o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego, a zarządca drogi takiej zgody nie wydał. Zatem zgodnie z art. 40 ust. 12 tej ustawy organ był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej.

L. P. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła, że organ I instancji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa i art. 77§ 1 kpa. art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa., poprzez błędną i dowolną ocenę, iż została udowodniona okoliczność, że działka [...], obr. [...] K stanowi pas drogowy drogi publicznej ze względu na oznaczenie jej w ewidencji gruntów symbolem "dr" w sytuacji niedokonania wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego oraz bezpodstawne w warunkach braku dowodów uznanie za udowodnioną okoliczność, że w/w działka jest drogą gminną, której właścicielem jest Gmina.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie stwierdziło, że zaskarżona decyzja, jest prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez dwustronny szyld o treści: "[...]" o wymiarach 0,70 m x 0,50 m (o pow. całk. 0,70 m2) zmontowane prostopadle do fasady budynku nr [...] (działka nr. [...], obr. [...] K) bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem oględzin oraz dokumentacją fotograficzną. Wymiary reklamy ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy taśmy mierniczej - 5m. (k: 7 akt sprawy). Ustalono, że właścicielem urządzenia reklamowego jest L. P. o czym świadczą fakty, iż reklama została umieszczona przy lokalu, w którym L. P. prowadzi działalność gospodarczą, o której to reklama informowała (k: 6 akt sprawy).

Przeprowadzono w sumie 33 kontrole ul. N, które potwierdziły zajęcie w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 11 stycznia 2018 r. do dnia 11 czerwca 2018 r. Urządzenie reklamowe nie zostało usunięte.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji podało, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jest kompletny. Organ prawidłowo ustalił właściciela reklamy, przeprowadził kontrole w terenie, z których sporządził protokoły i zdjęcia, zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i o jego zakończeniu. Organ dołączył do akt sprawy wypis z rejestru gruntów oraz uchwałę nr 103 Rady Miasta z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg Gminnych oraz lokalnych miejskich, w której ul. N została zaliczona do kategorii drogi gminnej.

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych reguluje kwestie lokalizacji w pasie drogowym urządzeń nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 tej ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgadnie z ust. 4-6. Zgodnie z art. 40 ust. 4 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Jak zostało nadmienione wyżej karą pieniężną oblicza się jako 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 ustawy. Podstawą obliczenia kary stanowią w/w przepisy oraz Uchwały nr LXVII/1665/17 Rady Miasta K z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie przyjęcia i ogłoszenia tekstu jednolitego Uchwały nr XLV/424/04 Rady Miasta K z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.

W świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi zatem wątpliwości fakt, iż dokonano zajęcia pasa drogowego z naruszeniem przepisów prawnych. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w cyt. przepisach, czyli w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia, właściwy organ zobowiązany jest do podjęcia działań przewidzianych omawianymi przepisami, czyli zobowiązany jest naliczyć karę pieniężną.

Kolegium dokonało weryfikacji obliczenia wysokości wymierzonej kary i stwierdziło, iż organ I instancji dokonał prawidłowych obliczeń, a mianowicie stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez urządzenie reklamowe 0,5 m (wysokość) x 0,7 m (szerokość) x 2 (ilość stron) co daję powierzchnię 0,7 m2. za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, a okres pozostawania to 152 dni.

L. P. na powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1/ art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że reklama umieszczona na budynku przy ul. N wchodzi w przestrzeń powietrzna nad pasem drogowym, co tym samym stanowi zgodne z definicją ustawową pasa drogowego obiekt zajmujący pas drogowy,

2/ art. 40 ust. 1 i 2 ustawy poprzez przyjęcie, że reklama znajdująca się na budynku przy ul. N zajmowała pas drogowy;

3/ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób należyty, niezebranie w sposób pełny i wyczerpujący materiału dowodowego, a także dokonanie jego niewłaściwej oceny;

4/ art. 80 K.p.a. poprzez błędną i dowolną ocenę, iż została udowodniona okoliczność, że działka [...], obr. [...] K, stanowi pas drogowy drogi publicznej ze względu na oznaczenie jej w ewidencji gruntów symbolem "dr" w sytuacji niedokonania wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego oraz bezpodstawne w warunkach braku dowodów uznanie za udowodnioną okoliczność, że w/w działka jest drogą gminną, której właścicielem jest Gmina Miejska K;

5/ art. 107 § 3 K.p.a. przez brak wskazania dowodów jednoznacznie potwierdzających uznany za udowodniony fakt, że ul. N jest drogą gminną stanowiącą własność Gminy Miejskiej K;

6/ art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. przez wydanie decyzji obarczonej błędem powodującym nieważność.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej ppsa), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji SKO z dnia 4 lutego 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Na zasadzie wyjątku ustawodawca dopuścił możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Stosownie bowiem do art. 40 ust. 1 udp zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis powyższy nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem. Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ.

Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 2 udp, ww. zezwolenie dotyczy:

1. prowadzenia robót w pasie drogowym;

2.umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3.umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Jak stanowi ust. 4 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Za zajęcie pasa drogowego m. in. bez zezwolenia zarządcy drogi, - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (ust. 12).

Z powyższego wynika, że przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym został umieszczony dany obiekt i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Zatem stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje ten organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Odpowiedzialność z art. 40 ust. 12 u.d.p. ponosi każda osoba zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, bez względu na to, czy jest czy też nie właścicielem nieruchomości przyległych do pasa drogowego.

Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie, przyjmując go za własny, że "odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego uzależniona jest od faktycznego zajęcia pasa drogowego, albowiem wyłącznie ta przesłanka jest wystarczająca dla nałożenia kary pieniężnej (niezależnie od winy sprawcy). Adresatem takiej decyzji jest podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez wymaganego zezwolenia" (wyrok z 30 stycznia 2013, III SA/Kr 821/12).

W niniejszej sprawie jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności ze sporządzonego protokołu oględzin oraz dokumentacji fotograficznej reklama należąca do skarżącej znajdowała się w pasie drogowym. Działka nr [...] obr. [...] K w ewidencji gruntów oznaczona jest bowiem symbolem "dr" co oznacza, że stanowi pas drogowy drogi publicznej jaką jest ul. N w K. Tym samym spełniona została przesłanka do nałożenia w drodze decyzji na skarżącą kary za zajęcie bez stosownego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej.

W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei, zgodnie art. 40 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Za zajęcie pasa drogowego: (1) bez zezwolenia zarządcy drogi, (2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, (3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, w sytuacji określonej w tym przepisie (ust. 12).

Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącą zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jeden z zarzutów sprowadza się zdaniem skarżącej, do zaniechania zebrania przez organ całego materiału dowodowego oraz poddania go wszechstronnej ocenie. Zdaniem Sądu, organ administracji w wyczerpującym zakresie wyjaśnił wszystkie okoliczności stanu faktycznego istotne dla podjętego rozstrzygnięcia, a argumentacja organu w tym zakresie, obejmująca też proces subsumcji ustaleń stanu faktycznego pod zastosowane ww. normy prawa, nie budzi zastrzeżeń. W celu dokonania kontroli faktycznego zajęcia pasa drogowego sporządzono i dołączono mapę ewidencyjną działki nr [...], prowadzano kontrole zajęcia pasa drogowego - co znajduje odzwierciedlenie w protokołach – a także wykonano dokumentację fotograficzną. Skarżąca nie wniosła przy tym żadnych uwag do protokołu. Biorąc powyższe pod uwagę podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., Sąd uznał za niezasadny.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów. Organ wykazał w tej sprawie zamieszczenie ww. reklam w pasie drogowym. Tym samym w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 2 pkt 3 tego przepisu, przewidujące wymierzenie kary pieniężnej w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów dotyczących ustalenia w sprawie wymiaru reklamy przyjętej do wyliczenia kary pieniężnej, ani dotyczących samego jej naliczenia. Sąd z urzędu natomiast nie stwierdził nieprawidłowości działania organu i podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Faktem jest, że postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r. SKO dokonało sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji SKO z dnia 4 lutego 2019 r. poprzez zastąpienie kwoty 16 672,00 zł prawidłową w wysokości 1672,00 zł. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wskazać należy, że błąd rachunkowy ma charakteryzować jego oczywistość. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa – a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Niedopuszczalne jest również obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w odniesieniu do okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie.

Stanowisko to zasługuje na pełną aprobatę i pozwala na konstatację, że podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. I OSK 2040/14). W rozpoznawanej sprawie błąd rachunkowy, który został sprostowany przez organ bez wątpliwości ma charakter oczywistego. Wskazać bowiem należy, że przez dokonanie tego sprostowania nie zmienił się stan faktyczny sprawy. Organ dokonał wyliczenia w oparciu o konkretne rozmiary urządzenia reklamowego i przeliczył je w oparciu o jednolicie wskazane normy. Omyłka w decyzji bez wątpienia ma charakter oczywistego błędu rachunkowego, przy czym w żadnych wypadku nie zmienia merytorycznie decyzji. Nie można tym samym zarzucić organowi przekroczenia uprawnień i niezasadnego zastosowania art. 113 K.p.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku, poprzez oddalenie skargi w całości.