Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 151/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1801/13 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1801/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki uprawniające do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Ocena taka była konsekwencją działania skarżącego, który nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Skarżący bowiem będąc na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), wezwany do przedstawienia dodatkowych informacji oraz przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów nie wykonał tego obowiązku w sposób prawidłowy. Skarżący nie przedłożył bowiem wyciągów z kont bankowych własnych oraz rodziców. Nie przedłożył także oświadczenia dotyczącego wysokości pomocy otrzymywanej od dziadków – Sąd poczynił w tym zakresie ustalenia w oparciu o akta sprawy I SA/Kr 2009/12.

Nadto zdaniem Sądu, za wiarygodne nie można było uznać twierdzeń skarżącego, że nie uzyskuje on żadnych dochodów, skoro jak odnotował WSA, z przedłożonych do akt sprawy o sygn. akt I SA/Kr 2009/12 "historii konta" wynika, że na rachunek wnioskodawcy przelane zostały z G. sp. z o.o. spółka komandytowa w R. kwoty: 2 200 zł (transakcja z dnia 22 października 2013 r.) i 1850 zł (transakcja z dnia 26 sierpnia 2013 r.).

Mając na uwadze także dokonane ustalenia w zakresie dochodów rodziców (także w oparciu o akta sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1652/13, w której H. C. wystąpiła w wnioskiem o przyznanie prawa pomocy), za niewiarygodne WSA uznał twierdzenie skarżącego, że otrzymuje od nich na wyżywienie miesięcznie kwotę 2250 zł (75 zł × 30 dni). Również kwota pomocy finansowej otrzymywanej od dziadków skarżącego (około 1000 zł miesięcznie) nie jest wystarczająca na pokrycie ponoszonych przez stronę wydatków (studia, czynsz, media, wynagrodzenie pełnomocnika).

Dodatkowo zdaniem Sądu pierwszej instancji o tym, że skarżący nie jest osobą pozostającą w ubóstwie przesądza fakt, iż jest on udziałowcem spółki, której przychód w 2012 r. wyniósł 1.783.512,20 zł (na rzecz skarżącego przypadło 873.920,98 zł).

W zażaleniu, sporządzonym przez pełnomocnika strony, zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie.

Autorka zażalenia nie zgodziła się, że skarżący nie udzielił stosownych informacji i nie przedłożył stosownych dokumentów.

Autorka zażalenia wskazała również, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wydał w dniu 15 stycznia 2014 r. postanowienie o umorzeniu wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego, z którego wynika, iż podatnik nie posiada majątku.

Do zażalenia załączono również oświadczenia dziadków skarżącego o udzielanej wnukowi pomocy finansowej w kwotach 400-500 zł miesięcznie, przez każde z nich. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonego postanowienia, również przez pryzmat wniesionego zażalenia, należy wspomnieć, że skarżący wnioskował o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosek w tym zakresie sąd uwzględnia, jeśli wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków.

Nie budzi wątpliwości tut. Sądu, że w sytuacji, gdy przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne wydają się niewiarygodne, wspomniany powyżej obowiązek nie jest wypełniony. To z kolei powoduje, że sąd nie może ocenić sytuacji materialnej wnioskodawcy i jest zmuszony odmówić przyznania prawa pomocy.

W sprawie rozpoznawanej Sąd pierwszej instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącego w zakresie uzyskiwanych przez niego dochodów. Wynikało to z dość oczywistego ustalenia, że ponoszone wydatki przekraczają kwotę uzyskiwanych dochodów. Złożone zażalenie w żadnej mierze tych wątpliwości nie wyjaśnia, a zatem źródła finansowania, nadwyżek wydatków nad przychodami, pozostają niewyjaśnione.

Podkreślić należy, że argumentacja zażalenia sprowadza się do analogicznego, jak w poprzednich etapach postępowania, opisu sytuacji materialnej skarżącego oraz do generalnej konstatacji, iż sytuacja ta uzasadnia zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący nie odnosi się natomiast do zasadniczych powodów, dla których jego wniosek nie został uwzględniony.

Powyższych rozbieżności nie wyjaśnia również postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wydał w dniu 15 stycznia 2014 r.

Zgodzić należało się zatem z Sądem pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącego okoliczności budzą poważne wątpliwości. Powoduje to, że twierdzeniom skarżącego, w zakresie uzyskiwanych dochodów, nie sposób dać wiary.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.