Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 153/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 2, art. 67 par. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Janusza S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...]; [...] w przedmiocie długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [..] 2005 r., nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. nakazuje zwrócić skarżącemu z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) zł tytułem nienależnie uiszczonego wpisu 4. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.000 (dwa tysiące) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 153/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2005 r., stwierdzającej powstanie długu celnego w przywozie od ujawnionego towaru oraz określającej Januszowi S. kwotę długu celnego, podatku od towarów usług oraz odsetek.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] 2001r. w Oddziale Celnym w T. Firma F.H.U. "S." Janusz S. z T. dokonała zgłoszenia celnego z wnioskiem o objęcie towaru w postaci 121.020 par rękawiczek dzianych i 8.900 par rękawiczek dziecięcych, procedurą dopuszczenia do obrotu wg OBR [...].

Ilość towaru zadeklarowanego w powyższym zgłoszeniu celnym potwierdzają załączone do niego dokumenty, m.in. faktura nr [...] z dnia [...] 2001r. oraz certyfikat nr [...] z dnia [...] 2001r., w których ilość sprowadzonych rękawiczek dziecięcych wynosiła 8.900 par, a rękawiczek dla dorosłych 121.020 par. Zgodnie z treścią adnotacji na fakturze towar był drugiego gatunku. W powyższym certyfikacie określono także skład surowcowy rękawiczek.

W dniu [...] 2001r. w Oddziale Celnym w T. Firma F.H.U. "S." Janusz S. dokonała zgłoszenia celnego z wnioskiem o objęcie towaru w postaci 32.108 tuzinów (38.5296 par) rękawic roboczych, procedurą dopuszczenia do obrotu wg OBR [...].

Ilość rękawic roboczych zadeklarowanych w powyższym zgłoszeniu celnym potwierdzają załączone do niego dokumenty m.in. faktura nr [...] z dnia [...] 2001r. oraz specyfikacja z tego samego dnia, w których ilość rękawic roboczych wynosiła 32.108 tuzinów (38.5296 par).

Po rozpatrzeniu wniosków strony z dnia [...] 2001r. decyzją z dnia [...] 2002 r. przeznaczenie powrotnego wywozu otrzymało 121.020 par rękawiczek dla dorosłych oraz 8.900 par rękawiczek dziecięcych, tj. ilość zadeklarowana w zgłoszeniu celnym nr OBR [...] z dnia [...] 2001r., z kolei decyzją z dnia [...] 2002 r., uchyloną w części określenia ilości rękawic roboczych decyzją z dnia [..] 2002 r., przeznaczenie powrotnego wywozu otrzymało 360.000 par rękawic roboczych. Rewizja celna wykazała, że była to całość rękawic roboczych objętych zgłoszeniem celnym nr OBR [...] z dnia [...] 2001r., na pozostałą ilość 25.300 par rękawic składało się 10.600 par rękawiczek dzianych dziecięcych i 14.700 par rękawiczek dzianych dla dorosłych.

Organ podniósł, że towar stanowiący przedmiot tych decyzji opuścił polski obszar celny, co oznacza, iż wywieziony został w całości towar zadeklarowany w zgłoszeniu celnym nr OBR [...] z dnia [...] 2001r. oraz wszystkie rękawice robocze objęte zgłoszeniem celnym nr OBR [...] dnia [...] 2001r.

W dniu [...] 2001r. importer został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towaru, co potwierdza - zdaniem organu - adnotacja naniesiona na karcie 6 zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...] 2001r.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w wyniku całkowitej rewizji celnej towaru pochodzącego z obu zgłoszeń celnych, w kontenerze, w którym sprowadzono towar objęty zgłoszeniem celnym nr OBR [...] z dnia [...] 2001r., ujawniono towar nie zgłoszony, w postaci rękawiczek dzianych dziecięcych oraz rękawiczek dzianych dla dorosłych, w celu nadanie dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Natomiast rewizja kontenera, w którym zostały sprowadzone rękawice robocze objęte zgłoszeniem celnym nr OBR [...] z dnia [...] 2001r. doprowadziła do ujawnienia, poza rękawicami roboczymi, także rękawiczek dzianych.

Ostatnia rewizja celna ujawnionego towaru, który pozostał na polskim obszarze celnym po wywiezieniu rękawic objętych powyższymi zgłoszeniami celnymi, miała miejsce w dniu [...] 2002 r., w obecności Janusz S. W jej wyniku stwierdzono 83.590 par rękawiczek dzianych dziecięcych oraz 35.840 par rękawiczek dzianych dla dorosłych. Ilość ta została potwierdzona przez stronę.

Organ odwoławczy podkreślił, iż towar ten nie został nigdy zadeklarowany organowi celnemu w celu spełnienia formalności celnych przywozowych. Mając na uwadze wynik ww. rewizji celnej, w przekonaniu, że towar stanowiący jej przedmiot został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał powyższą decyzję z dnia [...] 2005 r., po uprzednim połączeniu postępowań dotyczących wskazanych zgłoszeń celnych.

Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości.

Ustosunkowując się w decyzji do zarzutów skarżącego Dyrektor Izby Celnej wskazał, że adresatem towaru sprowadzonego w kontenerach była Firma Handlowo Usługowa "S.", której właścicielem był Janusz S.

Organ zauważył, że towar z obu zgłoszeń celnych został sprowadzony na warunkach dostawy CIF. Odpowiedzialność dostawcy wygasła zatem po dokonaniu załadunku towaru i spełnieniu wymaganych formalności eksportowych, po czym odpowiedzialnym za sprowadzony towar stał się jego importer.

Rewizja celna, w wyniku której ujawniono powyższe rękawice, miała miejsce po złożeniu, przez Janusza S. zgłoszenia celnego, a więc po przejęciu przez niego odpowiedzialności za towar.

Po przedstawieniu towaru organowi celnemu importer towaru miał możliwość wystąpienia z wnioskiem o zbadanie towaru na podstawie art.40 kodeksu celnego. Organ celny mógłby wówczas powziąć informację o towarze, który nie został ujęty w otrzymanych dokumentach, takie działanie importera wskazywałoby na zachowanie należytej staranności przy zgłoszeniu towaru. Tym bardziej w sytuacji kiedy faksem z dnia [...] 2001r. skarżący został poinformowany, przez dostawcę koreańskiego, o nieprawidłowościach w dostawie sprowadzanego towaru.

Organ odwoławczy zauważył, że skoro to Janusz S. był odbiorcą towaru z kontenerów, biorąc pod uwagę obowiązki wynikające z przyjętych warunków dostawy CIF, ponosi on pełną odpowiedzialność za wprowadzenie na polski obszar celny towaru, który nie został przedstawiony organowi celnemu. Ujawnione rękawice nie zostały przedstawione w celu otrzymania przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, tym samym, w ocenie organu, prawidłowo uznano je za nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny w myśl przepisu art.9 § 2 kodeksu celnego, a Janusza S., jako odpowiedzialnego za ich wprowadzenie, za dłużnika w sprawie.

W odniesieniu do wartości celnej towaru Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w myśl przepisu art.23 § 7 kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § l, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Stosownie do treści art.24 § l tej ustawy, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art.23, ustala się ją stosując w kolejności art.25-28. Z kolei art.29 § l stanowi, iż jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art.23 i art.25-28, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że skoro dla ujawnionego towaru nie przedstawiono dokumentów transakcyjnych niemożliwe było ustalenie jego wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną.

Również niemożliwe okazało się ustalenia wartości celnej w sposób określony w art.25-28 kodeksu celnego. Z tych względów wartość celna ujawnionych rękawiczek została ustalana według metody "ostatniej szansy" (art.29 kodeksu celnego).

Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Celnego w T. w celu określenia wartości celnej ujawnionego towaru posłużył się opinią wydaną przez Zdzisława B. - biegłego sądowego, w której – zdaniem organu – w sposób prawidłowy określono rodzaj, gatunek oraz cenę hurtową rękawiczek wprowadzonych na polski obszar celny. Biegły uznał, iż jakość przedstawionego towaru kwalifikuje go do gatunku I. W ocenie organów celnych powyższa opinia zawiera dokładny i wiarygodny opis metody badawczej zastosowanej przez powołanego biegłego.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pismem z dnia [...] 2005r. Janusz S. wystąpił z wnioskiem o sprostowanie zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...] 2005r., poprzez zmianę ilości zgłoszonego towaru z 8.900 rękawiczek dzianych dla dzieci na 89.000 tych rękawiczek.

Organ zauważył, że w myśl art.67 § 2 Kodeksu celnego sprostowanie nie może spowodować objęcia zgłoszeniem celnym innej ilości, rodzaju lub wartości celnej towarów niż pierwotnie zgłoszone. Z kolei § 3 pkt l tego przepisu stanowi, że sprostowanie zgłoszenia celnego nie może być dokonane, jeżeli organ celny poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towaru. Organ celny podkreślił, że importer został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej, w chwili przyjęcia formularza zgłoszenia celnego, w okienku ewidencji Oddziału Celnego w T., w dniu [...] 2001r., co dokumentuje pieczęć o stosownej treści na marginesie karty 6 zgłoszenia celnego nr OBR [...].

Skoro pierwotnie zgłoszone zostały rękawiczki dziecięce w ilości 8.900 par, a zgłaszający poinformowany został o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów niemożliwe – w ocenie Dyrektora Izby Celnej - było dokonanie wnioskowanego sprostowania zgłoszenia celnego.

Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla ostatecznie stwierdzonej, w dniu [...] 2002 r., ilości towaru, nie objętego powyższymi zgłoszeniami celnymi, oraz wysokości długu celnego określonej w zaskarżonej decyzji pozostaje fakt, iż w wyniku kolejnych rewizji celnych uzyskiwano rozbieżne ilości towaru sprowadzonego w kontenerach razem z towarem prawidłowo zadeklarowanym organowi celnemu.

Organ stwierdził, że można przyjąć takie założenie, ponieważ towar objęty zgłoszeniami celnymi nr OBR [...] z dnia [...] 2001r. oraz nr OBR [...] z dnia [...] 2001r. w całości opuścił polski obszar celny. W magazynie są przechowywane różne towary, ale do chwili obecnej przechowywane rękawiczki pochodziły wyłącznie z partii towaru sprowadzonej przez Janusza S. Skoro towar objęty zgłoszeniami celnymi opuścił polski obszar celny, to pozostałe rękawiczki dziane dziecięce oraz rękawiczki dziane dla dorosłych nie zostały przedstawione organowi celnemu co wprost oznacza, iż zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny z pominięciem stosownych procedur przywozowych.

Za błędny Dyrektor Izby Celnej uznał zarzut naruszenia art.200 Ordynacji podatkowej, bowiem skarżącemu wyznaczono siedmiodniowy termin przewidziany na wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 23 §7, art. 24, art.29, art.210§2,§3 pkt 2 i pkt 3, art.242§3 kodeksu celnego,

- art.6 ust.7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,

- art. 120, art.121, art.122, art.180, art.181, art.187, art.194, art.200, art.207§2, art. 210§1 pkt 4, 6 i §4 Ordynacji podatkowej,

- art.2 i art.32 Konstytucji.

Skarżący podnosi, że w dniu [...] 2001 r. organ I instancji przeprowadził rewizję celną całkowitą kontenera zawierającego rękawice dziane dziecięce oraz dziane damskie pomimo tego, że w dniu [...] 2001 r. złożył wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego, który jednak pozostał bez rozpatrzenia. Najpierw skarżący złożył powyższy wniosek, a dopiero następnego dnia, tj. [...] 2001 r. przedstawiciel skarżącego został powiadomiony o zamiarze dokonania rewizji celnej. Twierdzi, że w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie [...] nie zostało dowiedzione, że kolejność była odwrotna. Także w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia [...] 2001 r. brak jest jakichkolwiek adnotacji o zamiarze dokonania rewizji celnej, choć organ utrzymuje, że taka została dokonana. W tym stanie rzeczy – zdaniem strony - nie istniały na gruncie art.67 kodeksu celnego przeszkody do sprostowania zgłoszenia celnego.

Wskazuje, że rewizja celna całkowita w dniu [...] 2001 r. została przeprowadzona pomimo złożenia przez skarżącego - w związku z faksem firmy koreańskiej informującym, że kontener zawiera inny asortymentowa towar - wniosku o objęcie towaru powrotnym wywozem. Twierdzi, że został powiadomiony o zamiarze dokonania rewizji celnej kontenera z rękawicami roboczymi o godzinie 16.15 w dniu [...] 2001 r., a swój wniosek o powrotny wywóz złożył w sekretariacie przed godz.15.30 tego samego dnia. Brak było zatem przesłanek do dokonania rewizji celnej towaru.

Skarżący uważa, że sposób liczenia rękawic w trakcie rewizji celnych był błędny, na co wskazali sami funkcjonariusze celni w trakcie przesłuchań przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie [...]. Potwierdził to także Sąd Rejonowy w B. w postanowieniu z dnia [...] 2005 r., [...]. Zastosowanie przez dokonujących rewizji celnych metodologii polegającej na liczeniu opakowań zbiorczych, a nie sztuk, i ustaleniu na tej podstawie ilości towarów nie znajdowało żadnego uzasadnienia i było wyłączną przyczyną rzekomego stwierdzenia różnić w ilości towarów.

W świetle powyższego – w ocenie strony – nie istnieją jakiekolwiek uprawnione przesłanki, na podstawie których można byłoby przyjąć, że rękawice stanowią nadwyżkę w stosunku do ilości deklarowanej w zgłoszeniach celnych.

Skarżący podnosi, że objęty dozorem celnym towar przekazany został do magazynu celnego z naruszeniem przepisów rozporządzenia z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków oraz sposobu przechowywania towarów w depozycie urzędu celnego, tj. bez wydania pokwitowania przyjęcia towaru oraz bez sporządzonego protokołu zdawczo-odbiorczego. W efekcie nie ustalono rzeczywistej ilości towarów na moment składowania ich w magazynie. Powołuje się na postanowienie Prokuratury Rejonowej T. dnia [...] 2005 r. umarzające postępowanie w przedmiocie rzekomych nadwyżek towarów.

Wskazuje, że na jego wniosek w dniu [...] i [...] 2002 r. dokonano ponownej rewizji celnej jednego kontenera, odmawiając jednak przeprowadzenia rewizji w pozostałych dwu kontenerach. Uważa, że przyjęta przez funkcjonariuszy celnych metodologia liczenia towaru uniemożliwia ustalenie rzeczywistej ilości wywiezionych powrotnie rękawic, ani przyjmowania wyników liczenia z dnia [...] 2002 r. za miarodajne.

Zdaniem skarżącego niezgodne z prawem jest przyjmowanie dla towaru stawki celnej w wysokości 60%. W jego ocenie w art.23§7 kodeksu celnego nie chodzi o ustalenie przez organ rzeczywistej wartości celnej towaru, lecz o wykazanie fałszu formalnego lub intelektualnego przedstawionych dokumentów. Podkreśla, że taka interpretacja jest zgodna z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. Uważa za bezpodstawne określenie kwoty podatku od towarów i usług oraz naliczenia odsetek w trybie art. 242 kodeksu celnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] 2006 r. skarżący złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodów z dokumentów.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. skarżący podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Podkreślił, że brak było podstaw do określenia przez organ wyższej wartości celnej towaru.

Na rozprawie w dniu [...] 2007 r. skarżący przedłożył m.in. pismo procesowe, w którym powtórzył dotychczasowe argumenty. Pełnomocnik organu celnego natomiast załączył do akt sprawy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] 2006 r., [...], oddalający powództwo Janusza S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Skarżący podnosi, że w dniu [...] 2001 r. złożył wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego z tego samego dnia poprzez zmianę liczby rękawiczek dzianych dla dzieci z 8.900 par na 89.000 par, a dopiero potem jego przedstawiciel został powiadomiony o zamiarze dokonania rewizji celnej. Zdaniem natomiast organu odwoławczego importer został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej w chwili przyjęcia formularza zgłoszenia celnego w dniu [...] 2001 r., co dokumentuje pieczęć o stosownej treści na marginesie karty 6 zgłoszenia celnego. Skoro pierwotnie zgłoszone zostały rękawiczki w liczbie 8.900 par, a zgłaszający został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów, niemożliwe było sprostowanie zgłoszenia celnego. W tym zakresie organ powołał się na art. 67 §3 pkt 1 kodeksu celnego. Jednocześnie przytoczono treść art.67§2 kodeksu. W myśl tego ostatniego przepisu sprostowanie nie może powodować objęcia zgłoszeniem celnym innej ilości, rodzaju lub wartości celnej towarów niż pierwotnie zgłoszone. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę, strona nie mogła sprostować ilości rękawiczek.

Należy jednak podkreślić, że skarżący zadeklarował w zgłoszeniu celnym cło i podatek VAT od 89.000 par rękawiczek. Na okoliczność tę Janusz S. wskazywał już w piśmie z dnia [...] 2001 r. Skarżący popełnił oczywistą pomyłką – zamiast 89.000 par rękawiczek podał 8.900 par. Art.67 §2 kodeksu celnego nie może być rozumiany w taki sposób, aby wykluczał sprostowanie zgłoszenia celnego, w sytuacji gdy strona wyliczyła należności celne i podatkowe od prawidłowej wielkości towaru. Nie do przyjęcia jest stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że strona tylko z powodu powyższej pomyłki, nielegalnie wprowadziła na polski obszar celny 80.100 par rękawiczek. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela także poglądu Sądu Okręgowego w T. zawartego w wyroku z dnia [...] 2006 r. ( [...]), że brak możliwości sprostowania zgłoszenia celnego był zgodny z art.67 §2 kodeksu celnego. Pogląd ten Sąd cywilny wyraził bez szerszego uzasadnienia, w szczególności bez rozważenia, że skarżący zadeklarował należności budżetowe od 89.000 par rękawiczek. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiążą jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.

Co do braku możliwości sprostowania zgłoszenia celnego z uwagi na treść art. 67 §3 pkt 1 kodeksu celnego, czyli z powodu poinformowania strony o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów, należy zauważyć, że na wniosku skarżącego o sprostowanie zgłoszenia celnego widnieje pieczątka Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2001 r. Jednocześnie na grzbiecie zgłoszenia celnego z dnia [...] 2001 r. znajduje się pieczęć – "Powiadomiono o zamiarze przeprowadzenia rewizji", a na niej podpis. Ze stanowiskiem organu, że zawiadomienie o rewizji celnej wykluczało możliwość dokonania sprostowania trzeba byłoby się zgodzić, gdyby strona dopiero po uzyskaniu informacji o zamiarze przeprowadzenia rewizji złożyła do sekretariatu urzędu celnego wniosek o sprostowanie zgłoszenia. Okoliczności z tym związane nie zostały wyjaśnione. Organ celny nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. W trakcie rozprawy w dniu [...] 2005 r. przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie z powództwa Janusza S. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Izby Celnej w T. (sygn. akt [...]) pracownik organu celnego - Wiesław K. zeznał, że jeżeli wniosek o sprostowanie został złożony w sekretariacie to funkcjonariusz celny, który miał przydzieloną tę sprawę nie wiedział o wniosku. Nie ma pewności, czy skarżący został powiadomiony o rewizji przed złożeniem wniosku o sprostowanie, czy po jego zgłoszeniu. Zgłoszenie celne zostało złożone w ewidencji przyjmowania zgłoszeń celnych, a wniosek o sprostowanie mógł zostać złożony w sekretariacie. W tej sytuacji wniosek mógł dotrzeć do pracownika celnego prowadzącego sprawę już po przyjęciu zgłoszenia celnego i zawiadomieniu skarżącego o rewizji.

Natomiast we wskazanym wyżej wyroku Sąd Okręgowy w T. uznał, że dopiero po zarejestrowaniu zgłoszenia i powiadomieniu Ryszarda P. – pracownika agencji celnej reprezentującej skarżącego w postępowaniu celnym – o zamiarze przeprowadzenia rewizji, skarżący złożył w sekretariacie Oddziału Celnego w T. wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego. Należy jednak zauważyć, że organ celny nie przesłuchał w prowadzonym postępowaniu w charakterze świadka Ryszarda P. Nie wnioskowano także w postępowaniu przed sądem administracyjnym o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wyżej wymienionego dokonanego przed sądem cywilnym.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ celny ustosunkuje się do zeznań wskazanych świadków, a gdy zajdzie taka potrzeba także innych, i wyciągnie z ich oceny stosowne wnioski w granicach swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu choć organy celne samodzielnie prowadzą postępowanie dowodowe, to nie wyklucza to wykorzystania dowodów zgromadzonych w ramach innego postępowania zwłaszcza, gdy obydwie strony brały udział w ich przeprowadzeniu i nie żądają powtórzenia dowodu.

W odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia [...] 2001 r. strona podnosi, że brak było podstaw do przeprowadzenia rewizji celnej, bowiem o zamiarze jej przeprowadzenia została powiadomiona po złożeniu wniosku o powrotny wywóz towaru. Skarżący twierdzi, że o rewizji celnej został poinformowany w dniu [...] 2001 r. o godz.16.15, w sytuacji gdy wniosek o powrotny wywóz złożył przed godz.15.30 tego samego dnia. Organ odwoławczy w ogóle się nie ustosunkował do tego zarzutu w zaskarżonej decyzji, mimo że był on już podnoszony na etapie odwołania. Uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę. Organ celny pominął jednak zupełnie okoliczność, że na grzbiecie zgłoszenia celnego z dnia [...] 2001 r. brak jest pieczątki informującej o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej i podpisu pod nią strony. Faktem jest natomiast, że skarżący pismo o powrotny wywóz złożył w Urzędzie Celnym w T. w dniu [...] 2001 r. W trakcie rozprawy w dniu [...] 2005 r. przed Sądem Okręgowym w T. pracownik celny - Maciej S. zeznał, że brak pieczątki był wynikiem przeoczenia. Stwierdził, że w dniu [...] 2001 r. zawiadomił skarżącego o zamiarze przeprowadzenia rewizji, bo miał taki zwyczaj i obowiązek. Nie wskazał jednak dokładnie kiedy to mogło nastąpić.

Sąd zauważa, że w aktach niniejszej sprawy znajduje dokument z dnia [...] 2001 r. podpisany przez skarżącego (k.14, t.I akt administracyjnych), w którym stwierdził, że został powiadomiony o rewizji celnej tego dnia o godz.16.15. Następnie w piśmie z dnia [...] 2001 r. z podaną godziną 16.27 (k.15, t.I akt administracyjnych) wniósł o przełożenie rewizji na dzień [...] 2001 r.

Powyższe okoliczności w ogóle nie były przedmiotem oceny i rozważań organu celnego. Nie ustalono w sposób przekonywujący kiedy strona została powiadomiona o rewizji celnej - przed czy po złożeniu wniosku o powrotny wywóz towaru. Nie ustalił tego także Sąd Okręgowy w T. w wyroku z dnia [...] 2006 r. Stwierdził jedynie, że Maciej S. zawiadomił stronę o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej.

Wątpliwości budzą również rezultaty liczenia towarów przeprowadzone podczas rewizji. Należy zauważyć, że w trakcie rewizji całkowitej w dniu [...] 2001 r. zgłoszenia celnego OBR [...] stwierdzono łącznie 224.460 par rękawiczek z dzianiny. Natomiast podczas rewizji celnej całkowitej z dnia [...] 2001 r. zgłoszenia celnego OBR [...], w obecności Krzysztofa S., stwierdzono łącznie 442.200 par rękawic roboczych dzianych powlekanych gumą oraz 23.200 par rękawic dzianych.

Następnie w trakcie ponownej rewizji celnej zgłoszenia OBR [...] w dniach [...] i [...] 2002 r., w obecności przedstawicieli firmy "S.", ustalono: 360.000 par rękawiczek roboczych, 10.600 par rękawiczek dzianych dziecięcych, 14.700 par rękawiczek dzianych dla dorosłych.

Kolejnego przeliczenia towaru dokonano w dniu [...] 2002 r., po wydaniu skarżącemu części towarów w celu powrotnego wywozu, i stwierdzono 83.590 par rękawiczek dziecięcych oraz 35.840 par rękawiczek dla dorosłych, razem 119.430 par. Wyniki tego ostatniego przeliczenia stały się podstawą określenia skarżącemu kwoty długu celnego. Organ odwoławczy podkreśla, że w tym ostatnim przeliczeniu brał udział skarżący i potwierdził w protokole z dnia [...] 2002 r. powyższe wielkości.

Organ powołuje się jednak na tę część złożonych przez skarżącego uwag do protokołu z dnia [...] 2002 r., które są dla niego korzystne. Pomija, że skarżący jednocześnie stwierdził, że nie był obecny przy składowaniu towaru do magazynu i nie posiada na tę okoliczność stosownego dokumentu. Podkreślił, że podejrzane są dla niego ilości, które ulegają przy każdym liczeniu zwiększaniu, zmniejszaniu lub znikaniu. W piśmie z dnia [...] 2002 r. (k.132, t.I akt administracyjnych) podniósł, że w trakcie ostatniego liczenia stwierdzono łącznie 119.430 par rękawiczek, podczas gdy z pokwitowania nr [...] z dnia [...] 2002 r., potwierdzającego ilość towaru znajdującego się w magazynie, wynika, że tych par jest 119.840. Przyczyny tych rozbieżności nie zostały przez organ I czy II instancji wyjaśnione. W ocenie Sądu bez racjonalnego wytłumaczenia tej kwestii należy zgodzić się z poglądem strony zawartym w skardze, że wyniki liczenia z dnia [...] 2002 r. nie są miarodajne. Nie może być tak, że wielkość towaru ustalona podczas tego liczenia jest inna od stanu magazynowego, bez wskazania powodów tych różnic, zwłaszcza, iż rezultaty wyliczenia z dnia [...] 2002 r. mają podstawowe znaczenie dla określenia kwoty długu celnego.

Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zawartym w odpowiedzi na skargę Prokurator Prokuratury Rejonowej T. postanowieniem z dnia [...] 2005 r. umorzył dochodzenia nie tylko z uwagi na brak na ówczesnym etapie decyzji administracyjnej potwierdzającej fakt nielegalnego wprowadzenia rękawiczek, ale przede wszystkim z uwagi na brak – jak wynika z końcowej jego części - możliwości zweryfikowania dokumentów i nie dysponowania dowodami wskazujących jednoznacznie na to, iż zostało popełnione przestępstwo. Organ nie odniósł się również do postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] 2005 r., [...], w którym - w opinii skarżącego - Sąd potwierdził niedbalstwo pracowników Urzędu Celnego przy liczeniu rękawic. Na to postanowienie strona powoływała się już w odwołaniu i nic nie stało na przeszkodzie, aby organ II instancji, nie będąc w posiadaniu tego postanowienia, zwrócił się do skarżącego o jego udostępnienie.

Zastrzeżenia też budzi sposób wyceny towarów przyjęty przez powołanego przez organ biegłego, w dwóch opiniach z dnia [...] 2001 r. Biegły stwierdził, że w celu dokonania wyceny, dokonał penetracji na terenie miasta Bydgoszczy sklepów handlu detalicznego, giełdy i rynku. Nie podał jednak jakie konkretnie miejsca i sklepy odwiedził oraz na jakiej podstawie przyjął, że marża na rękawice wynosi 20%, i w efekcie dlaczego ustalił taką, a nie inną cenę. Przedstawił jedynie rezultaty swojej pracy bez wskazania i wyjaśnienia przesłanek, które doprowadziły go do końcowych konkluzji. Podstawą oceny wydanych opinii nie mogą być wyjaśnienia biegłego zawarte w piśmie z dnia [...] 2005 r. Biegły wskazuje w nim ceny z zupełnie innego okresu (wrzesień 2002 r.) niż zakupiony przez stronę towar. Należy zauważyć, że ustalenie wartości celnej towaru nie może mieć cech ustaleń arbitralnych (art.29 §2 pkt 7 kodeksu celnego), a także nie uwzględniać wymogów art.7 ust.1 Porozumienia w sprawie stosowaniu Artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 15 kwietnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483 ze zm.), który stanowi, że wartość celna winna być ustalana w rozsądny sposób, zgodny z zasadami i ogólnymi postanowieniami Porozumienia i Artykułu VII GATT 1994 i na podstawie danych dostępnych w kraju importu. Brak uzasadnienia wniosków końcowych tych opinii uniemożliwia ocenę ich wartości dowodowej i poprawności przyjętych przez biegłego wyliczeń. Stanowisko to w niczym nie podważa wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2005 r., I SA/Bd 403/95, w tej części w której Sąd oddalił skargę w zakresie zwrotu kosztów opinii biegłego, bowiem wówczas ze względu na charakter sprawy wartość dowodowa sporządzonych opinii nie była przedmiotem oceny.

Niewyjaśnienie powyższych okoliczności narusza art. 122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej. Wyrażona w art.122 zasada prawdy obiektywnej oznacza obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę te realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art.187 §1, nakazujący zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Uzasadnienia decyzji organów celnych nie odpowiadają też wymogom określonym w art.210§4 Ordynacji. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ celny jest prawidłowy, można będzie przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ przepis prawa materialnego. Nie jest to jednak konieczne dla stwierdzenia naruszenia art. 67 § 2 kodeksu celnego.

Wbrew opinii strony okoliczność, że Sąd Apelacyjny w G., rozpoznając jej apelację, na nowo otworzył zamkniętą rozprawę, nie może mieć decydującego znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe uwadze na podstawie art.135 i art.145§1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zwrotu nienależnie uiszczonego przez stronę wpisu dokonano na podstawie art.225 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 200 wskazanej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania przysługujących skarżącemu od organu, od zmniejszonej wartości przedmiotu sporu (179.576 zł).