Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 862/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 154 par. 6, art. 200, art. 205, art. 206
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku K. J. z dnia [...] lutego 2020 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla G. Z.; 2. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. J. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2020 r. K.J. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie z jej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla G.Z.

Skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w ciągu dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku;

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa;

5. ewentualnie przyznanie jej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa;

6. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

7. zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca złożyła do Wojewody [...] w dniu [...] lutego 2020 r. i powinna otrzymać decyzję bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 30 dni, zaś wstrzymanie biegu terminów w związku z pandemią nie dotyczy skarżącej, a ponadto zostało już uchylone. Mimo, że skarżąca prowadzi agencję pracy tymczasowej, to zamierza zatrudnić cudzoziemca na swoje potrzeby, a organ niezasadnie wzywa ją do złożenia niewymaganych dokumentów. Ponaglenie złożone [...] maja 2020 r. nic nie dało, z uwagi na co skarga jest uzasadniona i konieczna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ podniósł m.in., że analiza materiału dowodowego wykazała, iż pracodawca ubiegał się o zezwolenie na pracę jako agencja pracy tymczasowej w związku z zapotrzebowaniem pracodawcy użytkownika, a dane zawarte we wniosku budziły wątpliwości i dlatego strona była wzywana do uzupełnienia braków formalnych, co nastąpiło [...] sierpnia 2020 r., kiedy też wydano zezwolenie. Organ zwrócił uwagę na regulacje związane z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie epidemii – dotyczące biegu terminów w postępowaniach administracyjnych oraz niestosowania przepisów o bezczynności i o obowiązku powiadamiania o niezałatwieniu sprawy w terminie. Za bezzasadne uznano wnioski o przyznanie sumy pieniężnej, gdyż strona nie wykazała szkody, ani jej rozmiaru, a także o wymierzenie organowi grzywny, bowiem wydał on decyzję. Z kolei na wypadek uwzględnienia skargi organ wniósł o miarkowanie kosztów postępowania na podstawie art. 206 prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi, z uwagi na wniesienie przez pełnomocnika skarżącej w ostatnim czasie kilkunastu skarg w przedmiocie bezczynności, które są analogicznej treści i w których podniesiono okoliczności niezgodne ze stanem faktycznym i załączonymi dokumentami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia [...] lutego 2020 r. K.J., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] m.in. w zakresie wyszukiwania miejsc pracy, wniosła do Wojewody [...] o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – G.Z. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla [...] Sp. z o.o. w [...].

[...] lutego 2020 r. wnioskodawczyni wniosła o przyspieszenie wydania zezwolenia na pracę.

Pismem z [...] kwietnia 2020 r. [...] Urząd Wojewódzki wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do uzupełnienia w terminie 21 dni wskazanych braków formalnych wniosku.

W dniu [...] czerwca 2020 r. K.J. wniosła ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Dnia [...] czerwca 2020 r. ponaglenie przedstawiono Ministrowi Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Pismem z tego samego dnia [...] Urząd Wojewódzki ponownie wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do uzupełnienia w terminie 21 dni wskazanych braków formalnych wniosku oraz do dokonania jego korekty.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Minister uznał, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłości i wyznaczył mu termin [...] dni na załatwienie sprawy, a także stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zarządził podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości. Akta zostały zwrócone [...] Urzędowi Wojewódzkiemu w dniu [...] lipca 2020 r.

Natomiast jeszcze [...] lipca 2020 r. strona złożyła korektę wniosku, zaś [...] lipca 2020 r. dokument zatytułowany "[...]".

Pismem z [...] lipca 2020 r. [...] Urząd Wojewódzki poinformował pełnomocnika wnioskodawczyni, że z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przewidywany termin wydania decyzji to [...] sierpnia 2020 r., a także po raz kolejny wezwał ją do uzupełnienia w terminie 14 dni wskazanych braków formalnych wniosku i dokonania jego korekty.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. wnioskodawczyni, działając przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie z jej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Dnia [...] sierpnia 2020 r. strona złożyła kolejną korektę wniosku oraz ponownie dokument zatytułowany "[...]".

Decyzją z tego samego dnia organ udzielił stronie wnioskowanego zezwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga była uzasadniona w zasadniczej części.

Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych wyżej ramach.

Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym.

Rozpatrując skargę w pierwszej kolejności odwołać się należy do stosownych regulacji ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: kpa).

W art. 12 kpa wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2).

Z kolei art. 35 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1), niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2), zaś załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, natomiast w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4), co nie dotyczy jednak niniejszej sprawy.

Ponadto, zgodnie z art. 36 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia i ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Dalej przywołać trzeba stosowne regulacje ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

I tak art. 149 § 1 ppsa stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...):

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei z art. 149 § 1a ppsa wynika, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast w myśl art. 149 § 2 ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Wskazując na powyższe, zwrócić uwagę zatem trzeba, że na gruncie art. 149 ppsa z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 kpa; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, str. 91).

W tym miejscu zauważyć należy, że wniosek został załatwiony po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie. Czyni to bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Nie ma przy tym obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 ppsa), wprowadzone do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.

Przechodząc do meritum podkreślić należy, że mimo wpływu wniosku do organu w dniu [...] lutego 2020 r., aż do [...] kwietnia 2020 r. nie podejmował on jakichkolwiek czynności w sprawie. Pomimo upływu terminu z art. 35 § 3 kpa, organ nie tylko nie załatwił sprawy, ale w związku z tym nawet nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 36 kpa. Zwrócić też należy uwagę, że pierwsze wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało wystosowane do strony [...] kwietnia 2020 r., tj. po upływie [...] miesiąca od wpływu wniosku i już po upływie zasadniczego terminu załatwienia sprawy. Obowiązkowi poinformowania strony o terminie wydania decyzji organ zadośćuczynił dopiero po upływie [...] miesiąca od wpływu wniosku, zaś jego rozpoznanie nastąpiło po bez mała [...] miesiącach od wniesienia przez stronę ponaglenia i złożeniu skargi w niniejszej sprawie. Nie była to jednak natychmiastowa reakcja, bo decyzja została wydana po upływie kolejnych ponad [...] tygodni.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ niepotrzebnie kierował do strony aż trzykrotnie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym dwukrotnie do jego korekty, zamiast w pierwszym z nich dokładnie określić swe stanowisko i na podstawie dokumentów złożonych w wyniku takiego wezwania wydać decyzję w takim stanie sprawy, jaki z nich wynikał. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby sprawa miała skomplikowany charakter, więc tym bardziej nie znajduje żadnego uzasadnienia sposób procedowania w niej.

Okoliczności te sprawiły, że postępowanie organu pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.

Postępowanie trwało w sumie [...] miesiąca, przy tym ocenie nie podlegał okres od [...] marca do [...] maja 2020 r. z uwagi na brzmienie obowiązującego wówczas art. 15zzs ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Przepis ten został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r.

Zdaniem Sądu, choć wbrew zarzutom skargi organ nie był bezczynny, to nie ulega wątpliwości, iż w sprawie doszło do przewlekłości postępowania. Organ prowadził bowiem postępowanie w sposób zdecydowanie opieszały, bez wymaganej koncentracji i kumulacji czynności. Dodatkowo okresy przerw pomiędzy poszczególnymi czynnościami były znaczne i przekraczały maksymalny termin załatwienia sprawy, określony w art. 35 kpa.

W ocenie Sądu, na zasadność skargi nie ma wpływu jej określenie, jako dotyczącej bezczynności, bowiem w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama: chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16 oraz z dnia 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14 – CBOSA). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że nawet zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej, a w takiej sytuacji objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 ppsa, wyrażający na gruncie procedury sądowoadministracyjnej zasadę procesową da mihi factum dabo tibi ius; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2018 r., I OSK 16/17 i z dnia 18 września 2019 r., II OSK 1290/19 – CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy miała miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., II GSK 1029/15, CBOSA oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, OSP 2017/7-8/69).

W świetle powyższych ustaleń i regulacji, skoro w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, to na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji.

Przystępując do oceny, czy przewlekłość organu miała charakter rażący wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13).

W przedmiotowej sprawie, kontroli Sądu zasadniczo podlegał okres od [...] lutego 2020 r., tj. od dnia wpływu wniosku do organu – do dnia wniesienia skargi ([...] sierpnia 2020 r.), choć ostatecznie postępowanie trwało jeszcze dłużej, bo do [...] sierpnia 2020 r., a więc w sumie około [...] miesiąca. Po odjęciu od tego okresu wskazanego wyżej okresu od [...] marca do maja 2020 r. daje to około [...] miesiąca.

Biorąc więc pod uwagę dokonane ustalenia i powołane wyżej wywody, a także okres jaki upłynął pomiędzy wpływem wniosku, a wniesieniem skargi w niniejszej sprawie i wydaniem przez organ decyzji (w tym wyłączenie okresu od [...] marca do [...] maja 2020 r.) – nie ulega wątpliwości Sądu, że przewlekłość ta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem cytowanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, należało orzec jak w punkcie 2. wyroku.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci grzywny – zgodnie z art. 154 § 6 ppsa. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tych sankcji (bądź jednej z nich) organ nadal nie załatwi sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaszła z uwagi na stosunkowo krótki okres przewlekłości, jak też załatwienie sprawy.

Sąd nie znalazł też uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej sumy pieniężnej i to w maksymalnej wysokości. W tej mierze strona w żaden sposób nie uzasadniła swego stanowiska, a biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym opisane wyżej wyłączenie okresu od [...] marca do [...] maja 2020 r. oraz przede wszystkim krótki okres przewlekłości i ostateczne uwzględnienie żądania strony, brak jest podstaw do przyznania jej jakiejkolwiek sumy pieniężnej.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie 3. sentencji.

O kosztach postępowania w punkcie 4. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ppsa, przy czym Sąd nie znalazł w okolicznościach niniejszej sprawy podstaw do zastosowania wyrażonej w art. 206 ppsa zasady miarkowania tych kosztów.

W szczególności, przyczyną obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika procesowego nie może być powołanie się przez organ na wniesienie przez pełnomocnika skarżącej "w ostatnim czasie" kilkunastu skarg na bezczynność organu, czy też ich analogiczna treść. Praca adwokata polega bowiem m.in. na wnoszeniu takich środków prawnych, a w przypadku spraw zbliżonych do siebie charakterem – stanem faktycznym i prawnym (co niewątpliwie odnosi się do skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania) jest rzeczą zupełnie naturalną posiłkowanie się przy sporządzaniu skarg jednym, opracowanym szablonem. W podobny sposób postępuje zresztą sam organ sporządzając swoje pisma, również w niniejszej sprawie. Z punktu widzenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania istotne jest to, że skarga w tej sprawie okazała się co do zasady skuteczna, podobnie zresztą jak skargi w innych sprawach sygnowanych przez tego adwokata.

Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego (480 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).