Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2348/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2348/08

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. nałożył na G. B., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą U., karę pieniężna w kwocie 7000 zł za wykonywanie przewozu odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (6000 zł) oraz za brak aktualnego badania okresowego tachografu (1000 zł).

Stan faktyczny ustalono na podstawie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2007 r., z której sporządzono protokół kontroli podpisany przez kierującego pojazdem – W. S. Według kierującego pojazdem przewożony ładunek nie był odpadem.

Składając odwołanie od decyzji G. B., powołując się na ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) dowodziła, iż przewożony ładunek nie był odpadem. Dlatego w tym zakresie zaskarżyła ww. decyzję.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej naruszenie przepisów o wykonywaniu transportu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy.

Organ administracji uznał, że organ pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie czy przewożony ładunek należało traktować jako odpad, czy jako półprodukt. Istotne dla skategoryzowania przewożonego ładunku było to, czy przewóz zleciła firma K. sp. z o.o., dla której ten ładunek ([...]) miał być półproduktem, czy firma B. sp. z o.o. jako zbywca towaru.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nałożył na G. B. karę pieniężną w kwocie 6000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia.

Zdaniem organu administracji przewożony ładunek ([...]) zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach były odpadem. Spółka B. była uprawniona do wytwarzania odpadów, które przewoziła G. B. na zlecenie firmy K. Przewożony ładunek został zakwalifikowany decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Starosty M. jako odpad pod kodem [...], zatem na jego transport wymagane było zezwolenie.

Odwołując się od tej decyzji G. B. wnosiła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucała niewłaściwą interpretację przepisów i naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Odwołując się do art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach podnosiła, iż w pierwszej kolejności należało ustalić, kto był posiadaczem przewożonego ładunku. W jej ocenie po jego załadunku posiadaczem i dysponentem była firma K. W następnej kolejności, by stwierdzić że przewożony towar był odpadem, należało ustalić czy posiadacz [...] (firma K.) zamierzała się ich pozbyć lub czy do ich pozbycia się była zobowiązana. Żaden z tych warunków nie był spełniony, bo firma K. nie zamierzała się pozbyć [...], gdyż przeznaczone były do produkcji płyt wiórowych. Kolejnym dowodem, że [...] nie są odpadem to fakt, że nie wymienia ich decyzja Starosty M. jako odpad pod kodem [...], jak i niewymienia ich jako odpad rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206). Nadto na potwierdzenie tego, że [...] nie są odpadem, przemawia fakt niewręczenia przez zleceniodawcę ani przez załadowcę przewoźnikowi karty przekazania odpadów.

Skarżąca podkreślała, że karty przekazania odpadów były przekazywane przez sprzedawcę do firmy K. bez pośrednictwa skarżącej, a więc nie miała świadomości, że przewożony ładunek mógł być odpadem, co należało uwzględnić przez zastosowanie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 7.2 załącznika do tej ustawy, art. 3 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż [...] są, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpadem. Nie miało natomiast dla rozstrzygnięcia sprawy, w ocenie organu znaczenia, kto był zbywcą tych [...], a kto ich nabywcą. Jeżeli chodzi o skategoryzowanie [...] jako odpad, to Główny Inspektor powołał się na pismo z dnia [...] maja 2008 r. spółki B., w którym spółka ta stwierdziła, że spółka K. kupuje od niej [...] jako półprodukt do produkcji płyt wiórowych. Również w piśmie z dnia [...] maja 2007 r. spółka K. potwierdziła zakupywanie od firmy B. [...]. Na dokumencie przewozowym (dokument obrotu) również użyto określenia [...]. Produkt ten wg decyzji Starosty M. został zakwalifikowany jako odpad pod kodem [...]. Każdorazowo spółka B. wystawiała przewoźnikowi dokument obrotu ze wskazaną nazwą odpadu, natomiast zdaniem organu administracji posiadacz odpadów nie jest zobowiązany każdorazowo wystawiać kartę odpadów, gdyż może to robić zbiorczo. Organ odwoławczy nie uznał, by przewoźnik nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, zatem brak było podstawy do umorzenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G.B. zaskarżyła obie decyzje administracyjne wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania.

Podobnie jak w odwołaniu skarżąca, wywodząc iż nie była posiadaczem ładunku, stwierdziła, że tym samym nie można było zaliczyć przewożonego towaru jako odpadu. Towaru tego nie można było zaliczyć jako odpadu również dlatego, że nie został wymieniony w rozporządzeniu Ministra Środowiska jako odpad. Dodatkowo podnosiła ponownie argument o niedoinformowaniu jej przez obie spółki jaki charakter miał przewożony ładunek, co powinno skutkować, na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, umorzeniem postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 7.2 załącznika do tej ustawy, art. 3 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów.

Istotą sporu było uznanie przez organ administracji, że przewożony ładunek był odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach i rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów.

Według art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Stosownie natomiast do § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów katalog odpadów dzieli odpady w zależności od źródła ich powstawania na 20 grup, w tym pkt 3) odpady z przetwórstwa drewna oraz z produkcji płyt i mebli, masy celulozowej, papieru i tektury – 03. Według tego katalogu do odpadów z grupy [...] należą trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w [...] (czyli zawierające substancje niebezpieczne). Do takiej kategorii jako odpady Starosta M. zaliczył pozostałości z produkcji, których obowiązek miała pozbywać się spółka B. uprawniona do ich wytwarzania.

Spółka B. w piśmie z [...] maja 2008 r., załączając decyzje Starosty M., informowała [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, że przewozy [...] wykonywała m. in. firma A. Przewożony przez przedsiębiorcę ładunek określono jako odpady drzewne przekazywane spółce K., która zlecała ich transport wykorzystując [...] jako półprodukt do produkcji płyt wiórowych. Spółka przesłała również kopie zbiorczych kart przekazania odpadów drzewnych spółce K. w maju 2007 r. Z kart tych wynika, że skarżąca przewoziła w maju 2007 r. odpady ze spółki B. do spółki K.

Z tego pisma i wyjaśnień strony organ administracji wyprowadził zasadny wniosek, że skarżąca przewoziła ładunek określony, zarówno w ustawie o odpadach, jak i w rozporządzeniu w sprawie katalogu odpadów oraz w decyzji Starosty M., jako odpady. [...] stanowiły półprodukt dla spółki K. do produkcji płyt wiórowych, co potwierdzała ta spółka w swoim piśmie z dnia [...] maja 2007 r. Zgodnie zatem z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 (przepisy te nie mają zastosowania w sprawie ponieważ nie dotyczą skarżącej jako nie prowadzącej działalności gospodarczej w nich określonej oraz dlatego, że skarżąca nie korzystała z odpadów na własne potrzeby).

G. B. nie miała stosownego zezwolenia na przewóz odpadów co uprawniało i zobowiązywało organ administracji do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w wysokości wskazanej w lp. 7.2 załącznika do tej ustawy.

Skarżąca twierdziła, że w stosunku do niej powinien mieć zastosowanie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ nie wiedziała, że świadczy usługi transportowe odpadów. Zgodnie z tym przepisem przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Zauważenia zatem wymaga, że zabezpieczony w czasie kontroli przewozu dokument obrotu [...] nie potwierdza stanowiska skarżącej. Wystawcą tego dokumentu, jako sprzedawca, była spółka B., a dokument wystawiony był dla odbiorcy – spółki K.. Na dokumencie tym został określony przewoźnik (A.) oraz podano nr rej. pojazdu – [...] i nr rej przyczepy – [...], a także podano nazwisko kierowcy – S. W. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustalenia organu kontroli dotyczyły kontrolowanego przewozu. Dokument ten stwierdza, że przewożony był ładunek "[...]", które zostały pobrane z magazynu "[...]". W związku z tym nie sposób przyjąć za uzasadnione twierdzenie skarżącej, że pobierając ładunek z magazynu odpadów nie wiedziała co było transportowane.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.