Postanowienie NSA, sygn. akt FZ 745/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Zawody prawnicze
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Teza: Organy podatkowe są nie tylko uprawnione co wprost zobowiązane do poczynienia stosownych ustaleń, które Sąd administracyjny oceni w ramach postępowania uruchomionego skargą. Istotę tego postępowania, zgodnie z treścią art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/. sprowadza się przy tym do kontroli zgodności z prawem /legalności/ zaskarżonych aktów i czynności administracyjnych. Kontrola taka obejmuje zatem stan faktyczny i prawny sprawy, który istniał w dacie podjęcia skarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym co do zasady wyklucza możliwość dokonywania przez Sąd administracyjny nowych ustaleń. W konsekwencji tego przesłanki art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie zaistniały albowiem orzeczenie sądowe ma w zamyśle strony skarżącej ujawnić nową okoliczność, która ewentualnie będzie mogła być uwzględniona lecz w stosownym postępowaniu o charakterze nadzwyczajnym, gdzie będzie można ją ocenić.

TEZY

Organy podatkowe są nie tylko uprawnione co wprost zobowiązane do poczynienia stosownych ustaleń, które Sąd administracyjny oceni w ramach postępowania uruchomionego skargą. Istotę tego postępowania, zgodnie z treścią art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/. sprowadza się przy tym do kontroli zgodności z prawem /legalności/ zaskarżonych aktów i czynności administracyjnych. Kontrola taka obejmuje zatem stan faktyczny i prawny sprawy, który istniał w dacie podjęcia skarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym co do zasady wyklucza możliwość dokonywania przez Sąd administracyjny nowych ustaleń. W konsekwencji tego przesłanki art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie zaistniały albowiem orzeczenie sądowe ma w zamyśle strony skarżącej ujawnić nową okoliczność, która ewentualnie będzie mogła być uwzględniona lecz w stosownym postępowaniu o charakterze nadzwyczajnym, gdzie będzie można ją ocenić.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia Aleksandra R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiające zawieszenia postępowania sądowego z dnia 27 września 2004 r. III SA/Wa 1322/04 w sprawie ze skargi Aleksandra R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2004 r., (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27.09.2004 r., III SA/Wa 1322/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi Aleksandra R. na opisaną wyżej decyzję ostateczną.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano w pierwszej kolejności, że argumentacja wniosku strony się on do tego, iż przed Sądem powszechnym zawisł proces o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej "N." od dnia 8.06.1998 r., który rozstrzygnięty nie został. Proces ten ustali zatem datę ustania członkostwa wspólników w spółce, co rzutować będzie na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Odnosząc się zatem do tej argumentacji Sąd I instancji odwołał się do treści przepisu art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wskazując dalej, że określone nim przesłanki zawieszenia postępowania nie zachodzą. Nadmieniono równocześnie, że istniejący wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 15.06.1999 r., (...) pozwala na rozstrzygnięcie sprawy a przy tym wiąże orzekający niej Sąd.

Postanowienie to zaskarżone zostało zażaleniem Aleksandra R., którym zarzucono naruszenie przepisu art. 125 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne przyjęcie, iż w sprawie nie ma przesłanek do jej zawieszenia i wniesiono o uchylenie tegoż postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do powtórnego rozpoznania.

Na poparcie zgłoszonego zarzutu podniesiono w uzasadnieniu, że wyrok na który powołał się Sąd I instancji nie wskazywał składu osobowego Spółki "N." w chwili jej rozwiązania. Stąd zaistniała konieczność wszczęcia postępowania, na które powoływała się strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie przedmiotowej sprawy. Okoliczności tej Sąd I instancji jednak nie docenił przez co doprowadził do podjęcia skarżonego postanowienia z naruszeniem przepisu art. 125 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Zażalenie uzasadnione nie jest w związku z czym podlega ono oddaleniu.

Zgodnie z przepisem art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym". Regulacja taka oznacza zatem, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej art. 125 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego drugiego, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona /por.: uwagi S. Dmowski do art. 177 Kpc, będącego odpowiednikiem analizowanego tu przepisu [w:] "Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz" pod red. prof. K. Piaseckiego, Wyd. C. H. Beck W-wa 1996 r., str. 578 - 579/.

Związku takiego w niniejszej sprawie jednak nie ma, na co trafnie, acz syntetycznie, zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Skład osobowy spółki cywilnej, wyznaczający krąg osób odpowiedzialnych za jej zobowiązania publiczno-prawne, jest bowiem elementem stanu faktycznego sprawy. Tym samym więc w tym zakresie organy podatkowe były nie tylko uprawnione co wprost zobowiązane do poczynienia stosownych ustaleń, które Sąd administracyjny oceni w ramach postępowania uruchomionego skargą. Istotę tego postępowania, zgodnie z treścią art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/. sprowadza się przy tym do kontroli zgodności z prawem /a więc legalności/ zaskarżonych aktów i czynności administracyjnych. Kontrola taka obejmuje zatem stan faktyczny i prawny sprawy, który istniał w dacie podjęcia skarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym co do zasady wyklucza możliwość dokonywania przez Sąd administracyjny nowych ustaleń.

W konsekwencji tego zgodzić trzeba się z Sądem I instancji, iż w sprawie przesłanki art. 125 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zaistniały albowiem orzeczenie sądowe ma w zamyśle strony skarżącej ujawnić nową okoliczność, która ewentualnie będzie mogła być uwzględniona lecz w stosownym postępowaniu o charakterze nadzwyczajnym, gdzie będzie można ją ocenić.

Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.