Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1027/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 103 ust 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Renata Nawrot (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Ł. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Ł. Z. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez Ł Z jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej Kolegium, organ odwoławczy) z [...] marca 2020 r., nr [...], którą utrzymano

w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kat. C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E Ł Z w związku ze stwierdzeniem przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne

i prawne:

Ł Z (dalej: strona, skarżący) został skierowany na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] maja 2019 r. na postawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy

z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 z późn. zm.). Podstawą skierowania na badania lekarskie był wniosek Prokuratury Rejonowej

w [...]sygn. akt [...] z [...] kwietnia 2019 r., w którym wskazano, że ww. organ prowadzi postępowanie wyjaśniające o sygn. akt [...]

Z dokumentów wyłączonych z tego postępowania wynika, że skarżący w dniu 22 października 2018 r. potrącił na przejściu dla pieszych dwie dziewczynki w wieku 10 lat. Z ustaleń orangów wynika, że skarżący posiada orzeczenie o niepełnosprawności, nadto jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z rozpoznanym u niego w 2007 r. stwardnieniem rozsianym (postać wtórnie postępująca), które jest schorzeniem przewlekłym, postępującym, z narastającą niepełnosprawnością ruchową oraz zaburzeniami - obowiązuje od 1.12.2017 r. do dnia 30.11.2020 r.

Skarżący zgłosił się na badanie lekarskie do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i z orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego w dniu [...] czerwca 2019 r., wynika, że u badanego stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C1, C, C1+E. C+E, D1, D, D1+E, D+E. Orzeczenie wydał J R. lekarz uprawniony do badań lekarskich kierowców. Nie wyznaczono terminu kolejnego badania lekarskiego, zamiast tego lekarz wpisał termin obowiązywania orzeczenia – "bezterminowo".

Również w tym samym dniu wydano orzeczenie lekarskie nr [...] , w którym lekarz uprawniony do badań kierowców orzekł brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. W orzeczeniu tym nie określono specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem oraz wyznaczono termin następnego badania lekarskiego

w zakresie powyższych kategorii na dzień [...] grudnia 2019 r.

W dniu 22 stycznia 2020 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło pismo [...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]informujące, że skarżący odwołał się od treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]czerwca 2019 r. Dokumentacja skarżącego w dniu 1 lipca 2019 r. została przesłana do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej. Następnie w dniu 5 sierpnia 2019 r. nastąpił zwrot kopii dokumentacji z kopią pisma przesłanego do pacjenta. Z pisma wynika również, że skarżący nie skontaktował się z Poradnią i nie wskazał innej Placówki i wobec powyższego orzeczenie lekarskie nr [...], wydane w I instancji, stało się ostateczne 9 (tak wskazał organ).

W tych warunkach Prezydent Miasta [...]w dniu [...]lutego 2010 r., działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku

o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 z poźn. zm., dalej ustawa

o kierujących pojazdami) oraz na podstawie art. 104 ust. 1, art. 107 i art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2018 roku, poz. 2096 z poźn. zm., dalej kpa), wydał decyzję o cofnięciu uprawnień dla strony.

Organ uzasadniając swoje stanowisko powołał się na treść art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, wskazując, iż Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Ponadto wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji.

Jak wskazał organ, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt: 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 powołanej ustawy (procedury odwołania się od orzeczenia wydanego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy). Skarżący skorzystał z tej możliwości, ale po odesłaniu przez wskazany przez niego ośrodek medycyny pracy jego dokumentów, co nastąpiło 5 sierpnia 2019 r., przez okres prawie 6 miesięcy nie wskazał innego wybranego ośrodka odwoławczego, w związku z powyższym, zgodnie z informacją dyrektora MWOMP

w [...], orzeczeniu nr [...]z dnia [...]czerwca 2019 r. przysługuje przymiot ostateczności.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta [...], skarżący złożył odwołanie, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej:

1. rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 79 ust. 4 i 7 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E w oparciu o uznane za prawomocne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich kierowców stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E - podczas gdy w dacie wydawania decyzji przedmiotowe orzeczenie lekarskie było nieostateczne z uwagi na niezakończenie trybu odwoławczego zainicjowanego złożeniem przez Ł Z odwołania od niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r.,

2. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania art. 8, 11 i 107 § 1 i kpa poprzez:

- zaniechanie wskazania okoliczności faktycznych przemawiających za nadaniem zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Rozpoznając odwołanie, Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzją organu I instancji.

Po przedstawieniu stanu sprawy, Kolegium zaakceptowało stanowisko organu I instancji w zakresie uznania orzeczenia Nr [...] za orzeczenie ostateczne

i wskazało, iż organ I instancji podjął wystarczające działania wyjaśniające występując w dniu 31 grudnia 2019 r. o udzielenie informacji w kwestii przeprowadzenia badań. Zdaniem Kolegium organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi I nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach

o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Stwierdzenie zatem przez organ właściwy do przeprowadzenia badań, iż określone, wydane w niniejszej sprawie, orzeczenie lekarskie nr [...] jest ostateczne nie umożliwia organom administracji jakiejkolwiek weryfikacji tego faktu. Zdaniem Kolegium organ I instancji podjął wystarczające czynności do stwierdzenia ostateczności orzeczenia lekarskiego.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania, wskazując, iż nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa oraz w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności, który został nadany z uwagi na konieczność ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ważny interes społeczny.

Końcowo Kolegium podniosło, iż cofnięcie uprawnień polega na odebraniu przyznanych uprawnień do kierowania określonymi pojazdami i ma charakter prewencyjny, zabezpieczający. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami jest wydawana na czas nieokreślony. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną

o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

W skardze skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 79 ust. 4 i 7 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E w oparciu o uznane za ostateczne orzeczenie lekarskie nr 354/2019 z 12 czerwca 2019 r. wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich kierowców stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii Cl, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E - podczas gdy w dacie wydawania decyzji przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie było ostateczne z uwagi na niezakończenie trybu odwoławczego zainicjowanego złożeniem przez Ł Z odwołania od niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego nr [...] z [...] czerwca 2019 r.,

2) art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepisy te stanowią podstawę prawną uzasadniającą uznanie za prawidłowe rozstrzygnięcia organu administracji I instancji nakazującego Ł Z niezwłoczne złożenie do depozytu Urzędu Miasta [...] prawa jazdy kategorii AM, BI, B, B+E, Cl, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E nr [...] wydanego w [...]

II. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. art. 8, 11 i 107 § 1 i kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez zaniechanie usunięcia sprzeczności pomiędzy przesłanką nadania decyzji organu administracji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazaną w części rozstrzygającej decyzji (w postaci ważnego interesu społecznego) a przesłankami wskazanymi w uzasadnieniu decyzji (w postaci ważnego interesu społecznego oraz konieczności ochrony zdrowia i życia ludzkiego) - co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia o nadaniu decyzji organu administracji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r., sygnatura [...] w całości,

2) zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zainicjowanego niniejszą skargą.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął postawione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718- zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając

w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stanął na stanowisku, że skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Zagadnienia związane z przeprowadzaniem badań lekarskich uregulowane zostały w rozdziale 12 tej ustawy, natomiast uszczegółowienie tej problematyki nastąpiło w wydanym w oparciu o art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1659, dalej jako rozporządzenie).

Zauważyć należy, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami ma charakter prewencyjny, lecz winna zostać wydana wyłącznie w sytuacjach,

w których we właściwym trybie stwierdzono, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Niewystarczające jest przy tym wystąpienie po stronie właściwego organu administracji publicznej jedynie wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, niezależnie od tego jak mocno wątpliwości te będą uzasadnione okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, bowiem organ administracji nie jest kompetentny do potwierdzenia tych wątpliwości i samodzielnego orzekania co do stanu zdrowia kierowcy, a sytuacja ta może być wyłącznie podstawą do skierowania takiego kierowcy na badanie lekarskie (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy). Tym samym cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami następuje w razie potwierdzenia w trybie przewidzianym przez powszechnie obowiązujące przepisy utraty przez kierowcę jednego z warunków niezbędnych do uzyskania tego uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Stąd też wydanie przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami musi być poprzedzone postępowaniem przed uprawnionym lekarzem, zakończonym orzeczeniem lekarskim określającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega m.in. osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Jednostką uprawnioną do przeprowadzenia badania takiej osoby jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (§ 10 ust. 1 rozporządzenia).

Jak stanowi już art. 79 ust. 2 ustawy ww. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego,

o czym mowa w art. 79 ust. 4, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy o kierujących pojazdami. Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką

o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 5 ustawy). Jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego są - w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie (§ 11 pkt 2 rozporządzenia).

Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (art. 79 ust. 6 ustawy ww.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7). Z kolei zgodnie z art. 79 ust. 8 ustawy w przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, uprawniony lekarz przesyła jego kopię:

1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek

o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego;

2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w stosunku do skarżącego zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...], wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...].

Jest także poza sporem, że skarżący nie zgadzając się z treścią tego orzeczenia wniósł o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, z zachowaniem trybu przewidzianego w przywołanych powyżej regulacjach. Z informacji uzyskanych przez organy wynika, że nie doszło do ponownego badania strony przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej, a strona po zwrocie akt z tej placówki nie wskazała innej placówki do przeprowadzenia badań.

Wydanie decyzji cofającej skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami

w powyższych okolicznościach faktycznych doprowadziło do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. W przekonaniu Sądu nie jest bowiem dopuszczalne i prawidłowe, aby w przypadku skutecznego wniesienia przez osobę badaną, niezadowoloną z pierwotnego wyniku badania, o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego - do czego wprost upoważnia ją art. 79 ust. 4 ustawy ww. - organ administracji cofnął tej osobie uprawnienie do kierowania pojazdami w oparciu o to pierwotne orzeczenie lekarskie, wydane przez uprawnionego lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Zaznaczyć tu należy, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, które nie będzie mogło być skutecznie zakwestionowane

z wykorzystaniem instytucji przewidzianej w art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, przesądza z prawnego punktu widzenia o tym, czy względem osoby badanej zachodzą przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, takim orzeczeniem będzie zatem orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy, bowiem to temu orzeczeniu będzie można przypisać przymiot ostateczności, co zresztą expressis verbis wynika z art. 79 ust. 7 ustawy ww.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takie ostateczne orzeczenie lekarskie nie zostało wydane, albowiem skarżący złożył w zakreślonym terminie wniosek o ponowne badanie, które jak wynika z akt sprawy administracyjnej przez Instytut Medycyny Pracy nie zostało wykonane. Organy wydające decyzje w przedmiotowej sprawie nie ustaliły przy tym sposobu zakończenia postępowania zainicjowanego wniesieniem przez skarżącego wniosku o ponowne przeprowadzenie badania.

W tej sytuacji ani organ I instancji, ani Kolegium nie były uprawnione

w okolicznościach niniejszej sprawy do stwierdzenia, że orzeczenie nr [...] jest orzeczeniem ostatecznym bez wyjaśnienia sposobu zakończenia postepowania w trybie odwoławczym - wniosku strony o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego.

W tej sytuacji zasadny okazał się zarzut skargi wynikający z naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a i art. 79 ust. 4 i 7 ustawy o kierujących pojazdami.

Dodać należy, że nie ma znaczenia dlaczego, pomimo skutecznego wniesienia o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym, badań tych nie wykonuje. Wyjaśnić należy, że regulacje ustawy o kierujących pojazdami, ani regulacje rozporządzenia, nie przewidują możliwości odstąpienia tej jednostki od przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, co oznacza, że jego wykonanie w przypadku złożenia stosownego wniosku, z zachowaniem trybu jego wniesienia, jest obligatoryjne. W ramach kontrolowanej sprawy, rolą organu administracji publicznej było rozważenie czy skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie ponownego badania przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej i czy zostało przez tą jednostkę wydane orzeczenie. Na gruncie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, istotna jest bowiem wyłącznie okoliczność wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Natomiast okoliczność nie wydania orzeczenia lekarskiego, pomimo skierowania na badania lekarskie przez właściwy organ, może być przedmiotem rozważań na gruncie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia

o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy ww.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy, z uwagi na brak ostatecznego orzeczenia lekarskiego, przedwczesne okazało się odniesienie do istotny problemu,

a zatem czy po stronie skarżącego rzeczywiście istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a także podniesionych w tym względzie zarzutów naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 kpa. Za przedwczesne Sąd również uznaje odnoszenie się do zarzutu związanego ze złożeniem prawa jazdy do depozytu Urzędu Miasta [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, wstrzymując się z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy

o kierujących pojazdami do czasu uzyskania ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego względem skarżącego. Konieczne będzie ustalenie czy skarżący został prawidłowo powiadomiony o badaniu przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej, czy został wezwany na prawidłowy adres.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu tych kosztów kwotę 697 zł, w tym 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 480 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów – Dz.U z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty skargowej od udzielonego pełnomocnictwa.