Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 805/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1, art. 18, art. 22 ust. 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 20, art. 98, art. 98a
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1191/16 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz E. W. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 805/17

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/GL 1191/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 lutego 2014 r., którą odmówiono E. W. (dalej: skarżąca) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

W wyroku tym Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

E. i H. W. zwrócili się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005-2010, dołączając korekty zeznań podatkowych. We wniosku podali, że H. W. (dalej też określany jako: "podatnik") był współtwórcą kilkunastu wdrożonych i stosowanych przez pracodawcę projektów wynalazczych zgłoszonych w Urzędzie Patentowym. Podatnik przeniósł prawa własności wynalazków na pracodawcę poprzez przekazanie wynalazków do korzystania. Otrzymany z tego tytułu przychód pracodawca wykazał w dokumencie PIT-11 za lata 2005-2008 jako inne źródła bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, natomiast za lata 2009-2010 jako prawa autorskie i pokrewne.

Organy podatkowe stwierdziły, że wszystkie projekty wynalazcze, których współtwórcą był podatnik, dokonywane były przez pracowników (w tym podatnika) po przekształceniu D. Sp. z o.o. Prace odbywały się niemal wyłącznie w pomieszczeniach należących do pracodawcy i na jego sprzęcie, albo na jego oprogramowaniu; pracodawca nie zawierał z twórcami żadnych odrębnych umów dotyczących dokonywanych projektów, ani w celu udostępnienia im swoich pomieszczeń, narzędzi lub innego sprzętu na potrzeby tworzonych projektów; inicjatywa w sprawie prac projektowych oraz nadzór i koordynacja nad nimi należały do kierownictwa zakładu, którego przedstawicielem był podatnik. Organ odwoławczy zgodził się z podatnikiem, że opracowywanie programów badawczo-rozwojowych, czy planów przedsięwzięć, nie było równoznaczne z opracowywaniem konkretnych projektów technicznych, to jednak już w ramach realizacji takich programów (planów) mogło mieć miejsce dokonywanie projektów wynalazczych, bez względu na to czy taka ewentualność została wprost wskazana w umowie o pracę lub zakresie obowiązków pracownika. Organ zwrócił również uwagę, że zarządzane przez podatnika przedsiębiorstwo zatrudniało także innych pracowników (w tym 5 do 7 inżynierów konstruktorów i technologów) powołanych do dokonywania projektów, a niektórzy z nich brali udział w tworzeniu projektów wynalazczych zgłaszanych przedsiębiorstwu (inżynierowie wskazani byli w zgłoszeniach projektów) i to pomimo braku formalnego obowiązku przejawiania inicjatywy twórczej w zakresie nowych rozwiązań technicznych (co ustalono w drodze zeznań świadków). Zatem dokonywanie projektów (rozwiązań technicznych) musiało być uwzględnione zarówno w zakresie działalności przedsiębiorstwa, jak i należeć do obowiązków jego pracowników, stanowiło zatem jedną z form realizacji nałożonych na niego obowiązków pracowniczych.

W związku z tym organ odwoławczy uznał, że sporne przychody uzyskane przez podatnika w związku z współtworzonymi projektami wynalazczymi (wykonywanymi w ramach obowiązków ze stosunku pracy) winny być w aspekcie formalnoprawnym kwalifikowane do źródła przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.", tj. do przychodów ze stosunku pracy. Z uwagi jednak na fakt, że postępowanie w tej sprawie nie toczyło się w przedmiocie określenia wysokości należnego podatku dochodowego (zarówno wdrożenie, jak i zakończenie takiego postępowania przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie było możliwe), ale w związku z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wpłynęło to na sposób rozliczenia podatku dochodowego stron za 2005 r., a organ odwoławczy poprzestał jedynie na stwierdzeniu tego faktu.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik podatników zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów skutkującym błędnym i nieodpowiadającym rzeczywistości ustaleniom, że projekty wynalazcze, których twórcą jest skarżący, powstały w wyniku wykonywania przez tego ostatniego obowiązków ze stosunku pracy;

- art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo istnienia podstaw do jej stwierdzenia;

- art. 20 ust. 1 i ust 3, art. 98 ust. 2 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz.U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm.);

- art. 11 ust. 5, art. 20, art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz.508);

- art. 18 i art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do 50% kosztów uzyskania przychodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd pierwszej instancji uznał, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do wykładni przepisu art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułu zapłaty za przeniesienie prawa własności projektu wynalazczego, topografii układu scalonego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego przez pierwszego właściciela – określa się w wysokości 50% w stosunku do uzyskanego przychodu, a konstrukcja tego przepisu wskazuje, że decydujące dla skutków podatkowych w zakresie określania podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym ma skutek zdarzenia prawnego, jaki zaistniał między pierwszym właścicielem projektu wynalazczego a nabywcą, czyli przeniesienie prawa własności projektu wynalazczego. Aby dokonać tej oceny niezbędne jest ustalenie zakresu umowy o pracę jaka łączyła podatnika i jego pracodawcę, a w szczególności ustalenie czy do jego obowiązków ze stosunku pracy należało wykonywanie projektów wynalazczych, ponadto ocenie podlegał charakter (tryb i sposób) przekazania projektu wynalazczego przez pracownika – pracodawcy.

W związku z tym Sąd wskazał, iż podatnika łączyła umowa o pracę od dnia 1 maja 1972 r. zawarta z Z. [...] w G., a po jego reorganizacji od dnia 1 stycznia 1975 r. z C. w G. Z dniem 20 czerwca 1990 r. podatnik został powołany na stanowisko Kierownika Zakładu [...] w Z., natomiast z dniem 1 października 1995 r. na stanowisko adiunkta naukowo-badawczego na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 44, poz. 194). Dalej z dniem 1 kwietnia 1997 r. podatnikowi powierzono stanowisko zastępcy dyrektora – kierownika, z którego został odwołany z dniem 31 maja 2000 r., z jednoczesnym zawarciem w tym dniu umowy o pracę z następcą prawnym "D." Sp. z o.o., w której pełnił funkcję prezesa zarządu – dyrektora spółki. Z ostatniej umowy o pracę wynikał m.in. obowiązek opracowywania i realizacji programów badawczo-rozwojowych w zakresie techniki uszczelniania i wykonywania pokryć ochronnych dla hydrauliki.

Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w zakresie obowiązków pracowniczych podatnika organy odwołały się do przepisu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych wskazując, że do zadań jednostek badawczo-rozwojowych w szczególności należy prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych oraz przystosowywanie ich wyników do wdrażania w praktyce. Z kolei z treści przepisu art. 20 ust. 2 ustawy o wynalazczości wynika, że prawo do patentu na wynalazek dokonany przez twórcę w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy albo realizacji innej umowy przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły inaczej. Zatem zwrot ustawowy "w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy" rozumieć należy w ten sposób, że dokonanie wynalazku samo w sobie nie musi stanowić obowiązku pracowniczego, wystarczy aby nastąpiło przy wykonywaniu innych obowiązków pracowniczych. Chodzi przy tym o takie wynalazki, które są skutkiem wykonywania szczególnego obowiązku prawnego twórcy wynikającego ze stosunku pracy lub umowy, o ile treścią umowy lub elementem obowiązków pracowniczych twórcy jest podjęcie działalności wynalazczej, celem uzyskania określonego rozwiązania technicznego. Wynalazki dokonane "przypadkiem", "przy okazji" wykonywania umowy, której przedmiotem nie jest dokonanie wynalazku, nie są objęte hipotezą komentowanego przepisu. Określenie obowiązków ze stosunku pracy jest niezwykle istotne, albowiem wynalazki dokonane przez pracownika poza tymi obowiązkami (nawet w czasie i miejscu pracy) będą przedmiotem praw pracownika, a nie pracodawcy.

Zdaniem Sądu, z ustaleń organów podatkowych nie można wyprowadzić takiego wniosku, że podatnik opracowując projekty wynalazcze w latach 1996-2001, z których wynagrodzenie wypłacono m.in. w latach 2005-2010 r., stanowiły pierwotną własność zakładu pracy, w związku z czym podatnik nie jest uprawniony do skorzystania z przepisu art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika - w ocenie Sądu - że skarżący, jako współtwórca wynalazku, przekazując projekt wynalazczy pracodawcy, zgodnie z obowiązującym w zakładzie pracy regulaminem, dokonał cesji "wszelkich praw na ten Zakład (Spółkę), w tym prawa do patentu", dokonując także powinności wynikającej z regulaminu poprzez złożenie pisemnego formularza zgłoszenia. Zatem to skarżący (jako twórca/współtwórca) był w pierwszej kolejności uprawniony do uzyskania patentu, dopiero przeniesienie tego uprawnienia na zakład pracy stanowiło podstawę do dokonania zgłoszenia przez pracodawcę projektu wynalazczego do Urzędu Patentowego. Niezależnie od tej okoliczności żadne z postanowień umowy o pracę (czy też wymienionych regulaminów) nie stanowią, że złożone przez skarżącego projekty wynalazcze zostały dokonane w wyniku wykonania obowiązków pracowniczych. Wymienione wyżej regulaminy wymieniają przepis art. 20 ust. 2 ustawy o wynalazczości, jako podstawę zgłoszenia projektów, lecz z dalszych przepisów tych regulacji nie wynika taki ich charakter, nie wskazują także na to podejmowane czynności przez strony stosunku pracy. Wręcz odwrotnie - to twórca przekazuje posiadane uprawnienia na rzecz zakładu pracy, który je przejmuje za stosownym wynagrodzeniem. Również strony stosunku pracy zaprzeczają, że sporządzenie projektów wynalazczych przez skarżącego nastąpiło w wyniku wykonywania obowiązków pracowniczych. Potwierdzają to także zeznania świadków, którzy byli zgodni co do tego, że wykonywanie projektów wynalazczych nie leżało w zakresie ich obowiązków pracowniczych. Zatem wykazywaną przez pracowników inicjatywę należało – w ocenie Sądu - postrzegać jako efekt dodatkowej myśli twórczej wykraczającej poza sferę ustalonych umową o pracę powinności. Z treści przepisu art. 20 ust. 2 ustawy o wynalazczości wynika natomiast, że prawo pracodawcy do patentu powstaje wtedy, kiedy prace badawcze nad wynalazkiem stanowią jednocześnie wykonywanie obowiązków pracowniczych. Chodzi więc o takie czynności, które są tożsame ze świadczeniem pracy na rzecz pracodawcy.

WSA w Gliwicach podkreślił też, iż regulaminy w zakładzie pracy podatnika przewidywały wypłatę wynagrodzenia na rzecz twórców (współtwórców) za korzystanie z projektów wynalazczych na podstawie art. 98a ustawy o wynalazczości. Na podstawie ust. 1 tego przepisu twórca wynalazku ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku przez przedsiębiorcę, gdy przedsiębiorcy przysługuje prawo do patentu zgodnie z przepisami art. 20 ust. 2 lub art. 98 ust. 2, albo prawo do korzystania z wynalazku na podstawie art. 20 ust. 3, chyba, że umowa stanowi inaczej. Zatem wypłacone skarżącemu wynagrodzenie przez pracodawcę, jako twórcy (współtwórcy) wynalazku, trzeba rozważyć w ramach przypadku, w którym przedsiębiorcy przysługuje prawo do patentu na podstawie art. 98 ust. 2 ustawy wynalazczości. Przepis art. 98 ust. 1 tej ustawy stanowi, że twórca wynalazku, któremu przysługuje prawo do patentu, może przenieść to prawo za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsiębiorcy lub przekazać wynalazek do korzystania przez tego przedsiębiorcę. Natomiast ust. 2 stanowi, że w przypadku przekazania wynalazku do korzystania zgodnie z ust. 1, przejście prawa do patentu następuje z dniem zgłoszenia wynalazku przedsiębiorcy, pod warunkiem przejęcia go przez tego przedsiębiorcę do korzystania w terminie jednego miesiąca od daty zgłoszenia, chyba że strony ustalą inny termin.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro skarżący dokonał cesji "wszelkich praw" wynikających ze zgłoszenia projektu na rzecz pracodawcy w trybie art. 20 ust. 2 i 3 lub art. 98 ustawy o wynalazczości, to pracodawca nabył prawo do patentu poprzez jego przejście na skutek przekazania mu przez twórcę wynalazku do korzystania. Potwierdzeniem tej okoliczności jest dokonanie wypłaty wynagrodzenia na rzecz pracownika na podstawie art. 98a wymienionej ustawy. Wobec powyższego otrzymane przez skarżącego wynagrodzenie stanowiło przychód z praw majątkowych w ramach dyspozycji art. 18 u.p.d.o.f. i jako takie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a przepis art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie do obu przewidzianych w art. 98 ustawy o wynalazczości przypadków, w których wypłata wynagrodzenia twórcy projektu wynalazczego wiązała się z zawarciem umowy przenoszącej prawo własności tego projektu. W omawianym przypadku dochodzi do rozporządzenia projektem wynalazcy przez twórcę przez przekazanie go podmiotowi gospodarczemu do wykorzystania, co oznacza, że przejście prawa do patentu następuje z dniem zgłoszenia wynalazku podmiotowi gospodarczemu pod warunkiem przyjęcia go przez ten podmiot do korzystania w terminie jednego miesiąca od daty zgłoszenia. Oceny tej nie zmienia fakt użycia przez pracodawcę w tytule wymienionych wyżej regulaminów obowiązujących u pracodawcy skarżącego terminu "pracowniczy projekt wynalazczy", czy też wskazanie we wniosku do Urzędu Patentowego (w jednym z wniosków) przepisu art. 20 ust. 2 ustawy o wynalazczości.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Powołując przepisy art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono wyrokowi naruszenie:

- art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, poprzez dokonanie wybiórczej, a nie wszechstronnej oceny materiału dowodowego i oparcie się głównie na wybranych fragmentach regulaminów i formularzy zgłoszeniowych stosowanych w zakładzie pracy podatnika, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu przez Sąd, wbrew prawidłowym ustaleniom organów podatkowych dokonanych w toku postępowania podatkowego, iż sporne projekty wynalazcze nie były wykonywane w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło Sąd do błędnych wniosków, że w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidujący koszty uzyskania przychodów w wysokości 50% uzyskanego przychodu i w konsekwencji do wydania niewłaściwego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. nieuzasadnionego uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., zamiast oddalenia skargi;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a przez uchylenie na jego podstawie zaskarżonej decyzji, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

- art 20 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1972r. o wynalazczości, przez jego błędną wykładnię polegającą uznaniu, że do zastosowania ww. przepisu koniecznym jest aby wykonywanie projektów wynalazczych było wprost i wyraźnie określone w zakresie obowiązków pracowniczych, podczas gdy sporny przepis wymaga tylko aby projekty wynalazcze były jedynie wynikiem innych obowiązków ze stosunku pracy;

- art. 98a ust. 1 ww. ustawy poprzez jego błędną wykładnię zakładającą, iż wynagrodzenie wypłacane twórcy za korzystanie z wynalazku przez przedsiębiorcę na podstawie tego przepisu dotyczy jedynie sytuacji, gdy przedsiębiorcy temu przysługuje prawo do patentu zgodnie z przepisami art. 98 ust. 2 albo prawo do korzystania z wynalazku na podstawie art. 20 ust. 3, podczas gdy Sąd całkowicie pominął, iż twórca wynalazku ma prawo do wynagrodzenia na podstawie art. 98a tej ustawy za korzystanie z tego wynalazku przez przedsiębiorcę również, gdy przedsiębiorcy przysługuje prawo do patentu na podstawie z art. 20 ust. 2 tej ustawy;

- art. 20 ust 2 ustawy o wynalazczości oraz art 10 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 u.p.d.o.f., przez ich niezastosowanie w sprawie;

- art. 20 ust. 3, art. 98 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wynalazczości oraz art. 18, art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. przez zastosowanie, podczas gdy nie powinny one mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik E. W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Kontroluje zatem zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach podniósł zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., co oznacza, że w pierwszej kolejności wymagają rozpoznania zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ naruszenie prawa materialnego może być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Wskazany przez wnoszącego skargę kasacyjną art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) – dalej: "p.u.s.a.", określa zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości sądów administracyjnych, przewidując, że sprawują one wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej. W § 2 tego artykułu określono, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy te wyznaczają zatem ramy kontroli sądowej i nie określają zasad postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tych przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II GSK 2991/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Z kolei przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowiący, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach, może zostać naruszony, kiedy sąd administracyjny naruszy jednocześnie przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., tj. kiedy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13, publ. j.w.). Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sprowadzają się w zasadzie do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, w którym uznał on zasadność skargi, w sytuacji wskazywanego przez Dyrektora Izby Skarbowej nie naruszenia przez organy przepisów art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie ww. zarzutów wskazuje jedynie, że Sąd pierwszej instancji błędnie zakwestionował organom podatkowym - w świetle zebranego materiału dowodowego - że H. W., jako współtwórcą kilkunastu wdrożonych i stosowanych przez pracodawcę projektów wynalazczych, wykonywał je w ramach obowiązków ze stosunku pracy. Zarzuty te powiązano z art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi pierwszej instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego była prawidłowa, a postępowanie to nakierowane było na wyjaśnienie, czy H. W. wykonując projekty wynalazcze i uzyskując z tego tytułu przychód czynił to w ramach obowiązków pracowniczych, czy też poza stosunkiem pracy i czy pierwotnie przysługiwało mu prawo do patentu na wytworzone wynalazki .

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o wynalazczości, prawo do uzyskania patentu na wynalazek (prawo do patentu) przysługuje twórcy wynalazku; jeżeli wynalazku dokonało więcej osób, prawo to przysługuje im wspólnie. Z kolei w ust. 2 postanowiono, że prawo do patentu na wynalazek dokonany przez twórcę w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy albo realizacji innej umowy przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły inaczej. W ust. 3 tego artykułu postanowiono, iż w przypadku dokonania wynalazku przez twórcę przy pomocy przedsiębiorcy, przedsiębiorcy temu przysługuje prawo korzystania z wynalazku we własnym zakresie. W umowie o udzielenie pomocy strony mogą ustalić, że prawo do uzyskania patentu na taki wynalazek przysługuje w całości lub w części przedsiębiorcy.

Z kolei art. 98 ust. 1 ustawy o wynalazczości określał, że twórca wynalazku, któremu przysługuje prawo do patentu, może przenieść to prawo za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsiębiorcy lub przekazać wynalazek do korzystania przez tego przedsiębiorcę. W przypadku przekazania wynalazku do korzystania zgodnie z ust. 1, przejście prawa do patentu następuje z dniem zgłoszenia wynalazku przedsiębiorcy, pod warunkiem przejęcia go przez tego przedsiębiorcę do korzystania w terminie jednego miesiąca od daty zgłoszenia, chyba że strony ustalą inny termin (art. 98 ust. 2 tej ustawy).

Następna regulacja tej ustawy w art. 98a ust. 1 stanowiła, że twórca wynalazku ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku przez przedsiębiorcę, gdy przedsiębiorcy temu przysługuje prawo do patentu zgodnie z przepisami art. 20 ust. 2 lub art. 98 ust. 2 albo prawo do korzystania z wynalazku na podstawie art. 20 ust. 3, chyba że umowa stanowi inaczej.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt II FSK 1028/08 (opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) stwierdził, iż z art. 98 ust. 1 i 2 ustawy o wynalazczości wynika, że ust. 1 formułuje dwa tryby przeniesienia przez twórcę praw do wynalazku na rzecz przedsiębiorcy. Pierwszy przez zawarcie sformalizowanej umowy i drugi przez przekazanie wynalazku do korzystania przez tego przedsiębiorcę, co w konsekwencji, zgodnie z art. 98 ust. 2 ww. ustawy także prowadzi do przejścia prawa do patentu na tego przedsiębiorcę. Różnica między tymi trybami polega na tym, że w pierwszym przypadku twórca otrzymuje "zapłatę", a w drugim "wynagrodzenie". W sytuacji, gdy w jednym i w drugim przypadku dochodzi do przeniesienia praw do patentu jako prawa majątkowego zbywalnego, to istotnie nie sposób upatrywać jakichś istotnych różnic między pojęciami "zapłata" z art. 98 ust. 1 a "wynagrodzenie" z art. 98 ust. 2 ustawy o wynalazczości. Przejście prawa do patentu w trybie przekazania go do korzystania przez przedsiębiorcę nie obejmuje tylko uprawnienia do używania, ale obejmuje przejście prawa do patentu jako prawa do własności wynalazku. Na podstawie tego przekazania twórca wyzbywa się prawa do patentu jako prawa majątkowego zbywalnego.

W niniejszej sprawie organy podatkowe nie kwestionowały faktu współtworzenia przez H. W. projektów wynalazczych. Spór jednak sprowadza się do tego, czy prawo do tych wynalazków pierwotnie przysługiwało podatnikowi i czy skutecznie przeniósł je na pracodawcę, gdyż to było warunkiem zastosowania zwiększonych kosztów uzyskania przychodu o jakich mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, koszty uzyskania niektórych przychodów określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego.

Słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że skarżący, jako współtwórca wynalazku, przekazując projekt wynalazczy pracodawcy, zgodnie z obowiązującym w zakładzie pracy regulaminem, dokonał cesji "wszelkich praw na ten Zakład (Spółkę), w tym prawa do patentu", dokonując także powinności wynikającej z regulaminu poprzez złożenie pisemnego formularza zgłoszenia. Organy podatkowe nie kwestionowały treści czynności prawnych dokonanych tymi dokumentami. Zatem to skarżący (jako twórca/współtwórca) był w pierwszej kolejności uprawniony do uzyskania patentu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosków tych nie podważają argumenty Dyrektora Izby Skarbowej, że w tytule regulaminów obowiązujących u pracodawcy podatnika użyto sformułowania "pracowniczy projekt wynalazczy", czy też we wniosku do Urzędu Patentowego przywołano przepisu art. 20 ust. 2 ustawy o wynalazczości, skoro z art. 20 ust. 1 tej ustawy wynika podstawowa zasada, że prawo do uzyskania patentu na wynalazek przysługuje twórcy wynalazku.

Podsumowując, to H. W. (jako twórca/współtwórca) był w pierwszej kolejności uprawniony do uzyskania patentu, dopiero przeniesienie tego uprawnienia na zakład pracy stanowiło podstawę do dokonania zgłoszenia projektu wynalazczego do Urzędu Patentowego przez pracodawcę (czego dotyczył także wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r., II FSK 1389/14, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. E. i H. W.). W konsekwencji złożone przez skarżącego projekty wynalazcze nie zostały dokonane w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych.

Tym samym spornych kwoty z tytułu przekazania wynalazków do korzystania przez przedsiębiorcę nie można zaklasyfikować jako świadczenia związanego ze stosunkiem pracy. Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że otrzymane przez H. W. wynagrodzenie stanowiło przychód z praw majątkowych w ramach dyspozycji art. 18 u.p.d.o.f. i jako takie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodu określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1 u.p.d.o.f.

W konsekwencji za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przepis ten stanowi podstawę orzeczniczą dla Sądu pierwszej instancji, gdy stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie wykazano.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.