Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 814/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W., A. W., M. W. oraz U. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r. znak: [...] w przedmiocie legalności budowy murowanego garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2007r. wpłynęła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarga na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2007r. znak:[...], która po rozpatrzeniu odwołań U. W., L. W. oraz M. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003r. znak: [...] – umarzającej postępowanie dotyczące legalności budowy garażu murowanego dobudowanego do budynku mieszkalnego położonego w D. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] - umarzała postępowanie odwoławcze.

Skarga została podpisana przez L. W. i wskazano w niej jednocześnie, że wyżej wymieniony działa w przedmiotowej sprawie zarówno

w imieniu własnym jak i skarżących A. W. i M. W. oraz, że skarżącym jest również U. W.

Z uwagi na powyższe, wezwano L. W. do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu wskazanych wyżej skarżących tj. A. W.

i M. W. - w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem nieuznania za pełnomocnika tychże osób.

Wobec faktu nienadesłania żądanego pełnomocnictwa oraz mając na uwadze, że skarga nie została opłacona i nie dołączono do niej stosownej liczby odpisów dla pozostałych stron postępowania, wezwano A. W., M. W.

i U. W. do podpisania skargi, dołączenia 5 jej odpisów oraz uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego (solidarnie ze wszystkimi skarżącymi) –

w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Natomiast L. W. wezwany został do przedłożenia 5 odpisów skargi oraz solidarnego - z pozostałymi skarżącymi - uiszczenia kwoty 500 zł jako opłaty pobieranej od skargi, w takim samym terminie i pod takim samym rygorem, jakie wskazano wyżej (odrzucenie skargi).

Powyższe wezwania doręczono każdemu ze skarżących w dniu 26 listopada 2007r., na co wskazują znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia ich odbioru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Aby skarga składana do sądu administracyjnego mogła zostać merytorycznie rozpoznana, musi spełniać wszelkie wymogi formalne przewidziane dla niej

w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a.

Do wymogów tych należą m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), uiszczenie stosownej kwoty tytułem należnej opłaty sądowej (art. 220 § 1 P.p.s.a.) oraz przedłożenie wraz ze skargą odpowiedniej liczby jej odpisów, które doręcza się innym stronom postępowania (art. 47 P.p.s.a.).

Konsekwencją niedopełnienia któregokolwiek ze wskazanych wymogów skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowią przepisy: art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.

Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu.

W stosunku do A. W., M. W. oraz U. W. podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 3 w związku z niezłożeniem przez wyżej wymienionych swojego podpisu na skardze.

Natomiast w stosunku do L. W. podstawą tą jest art. 220 § 3 P.p.s.a. wobec nieuzupełnienia przez niego braku fiskalnego skargi.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji po myśli powołanych przepisów.