Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 162/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant Ref. staż. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Po 162/14

U Z A S A D N I E N I E

Starosta W. decyzją z dnia (...) r. nr (...) wniósł sprzeciw do zgłoszenia – złożonego przez P. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. Firma Reklamowa z siedzibą w W.– z dnia (...) r. dotyczącego postawienia reklamy świetlnej na podkładce betonowej na słupie, nietrwale związanej z gruntem, na płytkach przed budynkiem przy ul. K. (...), na działce o numerze ewidencyjnym 1267/1, obręb ewidencyjny W.

Do wydania decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

Dnia (...) r. P. Z. dokonał zgłoszenia dotyczącego postawienia reklamy opisanej na wstępie.

Starosta W. postanowieniem z dnia (...) r. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia powyższego zgłoszenia o:

1. oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

2. mapę sytuacyjną z naniesioną lokalizacją słupa reklamowego wraz z wymiarowaniem odległości od granic działki,

3. szczegółowe szkice i rysunki dotyczące przedmiotowej reklamy świetlnej (rzut z wymiarami, przekrój, opis elementów) oraz sposób i warunki podłączenia do sieci energetycznej,

4. zgodę Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych na terenie wpisanym do rejestru zabytków,

5. prawidłowo określony termin rozpoczęcia zamierzonych robót.

Na powyższe zobowiązanie inwestor odpowiedział pismem z dnia (...) r., do którego załączył dokument potwierdzający użyczenie przez L. Z. nieruchomości nr ewid.(...), stanowiącej jej własność w celu postawienia przedmiotowej reklamy świetlnej; mapę działki ze wskazaniem lokalizacji reklamy oraz dwa zdjęcia reklam. W przedmiotowym piśmie Inwestor zarzucił, że instalacja reklamy świetlnej nie wymaga pozwolenia na budowę, w związku z czym zbędne są mapy, szkice i rysunki jej dotyczące oraz zgoda Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, o które wnioskował organ I instancji w postanowieniu z dnia (...) r.

W związku z nie wywiązaniem się Inwestora z obowiązku uzupełnienia zgłoszenia z dnia (...) r., Starosta W. wydał (...) r. na podstawie art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2013r. poz.1409 tj.) decyzję zawierającą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru instalacji reklamy świetlnej na podkładce betonowej, na słupie – nietrwale związanym z gruntem na działce nr ewid.(...), położonej przy ul. K. (...) w W.

Odwołanie od decyzji złożył P.Z. zarzucając organowi I instancji wadliwe stosowanie przepisów art.30 ust.2 Prawa Budowlanego.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z dnia (...) r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia Starosty W., a także przyznał rację organowi I instancji, że przedmiotowe zgłoszenie wymagało uzupełnienia, bowiem bez niego organ nie był w stanie prawidłowo ocenić, czy planowana inwestycja wymagała tylko zgłoszenia, czy też pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał również, że zgłoszenie wadliwie wskazywało termin rozpoczęcia robót, które inwestor określił na dzień (...) r., a więc po 10 dniach od zgłoszenia, bowiem wskazany termin narusza przepisy art. 30 ust.5 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji wynikało z przepisów prawa, a nie "z nadgorliwości" urzędników.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył P. Z. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania – art.7, 76 § 1,77 § 1 i 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także dowolnej ocenie tegoż materiału. Skarżący zarzucił także naruszenie art.28 K.P.A. poprzez nieprzyznanie L. Z. przymiotu strony co doprowadziło do naruszenia art.10 § 1 K.P.A., art.61 § 4 Kpa poprzez niezawiadomienie wszystkich stron o wszczętym postępowaniu, art.107 K.P.A. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności nieprzedstawienia argumentów na podstawie których organ odwoławczy przyjął, że Starosta W. miał prawo domagać się od skarżącego zgody konserwatora zabytków.

Skarżący zarzucił organom naruszenie prawa materialnego, tj. art.30 ust.2 i ust.5 ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. przy czym w tym zakresie należało przyjąć, że przywołane stare prawo budowlane było wynikiem omyłki, gdyż w sprawie ma zastosowanie prawo budowlane z 7.07.1994r. (tj. Dz.U. z 2013 poz.267). W konkluzji w skardze wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Wągrowieckiego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że samo zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania z Kodeksu postepowania administracyjnego, a także uznano, że w postępowaniu tym nie biorą udziału inne osoby oprócz inwestora, gdyż dokonanie zgłoszenia robót budowlanych nie nakłada na organ obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Toteż w postepowaniu zgłoszeniowym, o którym mowa w art.50 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane stronami są podmiot, który dokonuje zgłoszenia i organ (vide: postanowienie NSA z 19 czerwca 2012r. sygn. akt II OSK 1370/12). Natomiast wydanie w drodze decyzji sprzeciwu powoduje wszczęcie postępowania w rozumieniu art.61 K.P.A.

Zgodnie z art.30 ust.2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Ponadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W postanowieniu określa się zakres uzupełnień oraz określa się termin w którym uzupełnienie ma nastąpić.

Zgodnie z przepisami organ ma 30 dni aby zająć stanowisko w drodze sprzeciwu, jeżeli jednak wydaje postanowienie, w którym żąda uzupełnienia zgłoszenia, to ta czynność przerywa termin 30 dniowy do wniesienia sprzeciwu i po uzupełnieniu, bądź braku uzupełnienia w wyznaczonym terminie organ ma ponownie termin 30 dni do ewentualnego wyrażenia sprzeciwu.

Odnośnie kwestii jakich dokumentów może żądać organ administracji publicznej orzecznictwo wyjaśnia, że "użyte w ustawie sformułowania "w zależności od potrzeb" oznacza w praktyce, że obowiązek dołączenia szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy żąda tego organ. Organ ten będzie również oceniał, czy dostarczone szkice lub rysunki są właściwe, albowiem zagadnienie to poddane zostało uznaniu administracyjnemu poprzez użycie wyrazu odpowiednie" (vide: wyrok NSA z 14.01.2011r. sygn. akt II OSK 2075/09).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zarzuty skargi naruszenia przepisów K.P.A. przez organ pierwszej instancji są nieuzasadnione. Co prawda w dacie wydania sprzeciwu przymiot strony uzyskał również właściciel gruntu – L.Z. – jednakże to uchybienie przepisom w szczególności przez organ II instancji nie ma wpływu na istotę sprawy, bowiem L. Z. – matka inwestora – została przez niego ustanowiona pełnomocnikiem. Również uchybienie przepisom art.10 §1 K.P.A. przez organ odwoławczy nie miało wpływu na istotę sprawy, gdyż ustalenia i kontrola rozstrzygnięcia Starosty W. dotyczyły stanu faktycznego ustalonego przed organem I instancji, który w żadnym zakresie nie był przez organ drugoinstancyjny uzupełniony.

Organ I instancji zasadnie żądał określenia prawidłowego terminu rozpoczęcia robót. Skoro termin do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art.30 ust. 5 Prawa budowlanego wynosi 30 dni, to zgłoszenie inwestora naruszało tenże przepis, skoro miało ono miejsce (...) r. a termin przystąpienia do robót określało na (...) r.

Chybiony jest również zarzut dotyczący kwestionowania potrzeby uzyskania zgody Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, skoro działka (...) na której miał powstać obiekt znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej miasta W.

Należy jedynie zwrócić uwagę, że organ I instancji zakreślił inwestorowi termin do uzupełnienia zgłoszenia do dnia (...) r., a decyzję zawierającą sprzeciw wydał już (...) r., jednakże na powyższe miało wpływ częściowe uzupełnienie zgłoszenia, bowiem organ uznał, że projektowana reklama wymaga pozwolenia na budowę, co zresztą inwestor kwestionował, jak również potrzebę uzupełnienia zgłoszenia opisanego w postanowieniu.

Pogląd organu, że planowana inwestycja wymagała pozwolenia na budowę znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dotyczącym urządzeń reklamowych.

Wśród orzeczeń dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę o której mowa w art.3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Przyjęto, że wolno stojąca tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem, a więc wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art.29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje w orzecznictwie stanowisko, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie na inne miejsce. W orzecznictwie podkreślono, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem (vide: wyrok NSA – z 3.02.2010r. sygn. II OSK 249/09, 29.07.2010r. sygn. II OSK 1233/09, 5.01.2011r. sygn. II OSK 25/10, 4.04.2011r. sygn. II OSK 427/10, 13.04.2011r. sygn. II OSK 647/10).

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 29.05.2014r. wyjaśniając, że reklama się nie przewróci, przyznał, że podkład betonowy, w którym osadzona jest reklama waży 8 ton.

Uznając więc, że zarzuty skargi nie zdołały podważyć trafności rozstrzygnięcia, na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 poz.270) orzeczono jak w sentencji wyroku.

LS