Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1018/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 19 ust. 11, art. 106 ust. 1, art. 113, art. 86 ust. 2, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 167, art. 168
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skargą z [...] r. R. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. określającą R. B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie [...]zł.

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2011 r. przeprowadzono postępowanie kontrolne wobec R. B. , którego przedmiotem była rzetelność deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz ujawnienie i kontrola niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej w okresie od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. Ujawniona umowa R. B. z dnia [...] r. z "A" Sp. z o.o. wskazuje, że R. B. , jako konsultantka prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek lub kupuje produkty "A" na własne potrzeby. Prowadząc działalność gospodarczą jest odpowiedzialna za dopełnienie wszelkich związanych z nią formalności, a w szczególności zarejestrowanie, uiszczanie należności podatkowych i ubezpieczeń zdrowotnych oraz ubezpieczeniowych (pkt 1 umowy). Umowa daje także skarżącej prawo do sprzedaży zakupionych towarów firmy "A" wyłącznie konsumentowi, za ceny z katalogu (pkt 3 ust. 2 umowy), zgodnie z zasadami sprzedaży bezpośredniej. Prowadzenie sprzedaży na odległość, w tym przez internet stanowi naruszenie warunków umowy (pkt 5 ust. 2) i pozbawia prawa zwrotu wydatków poniesionych w związku z prowadzoną działalnością. Prowadzenie działalności potwierdza również wyciąg z rachunku bankowego w "B" "C" SA, umowa z dnia [...] r. z PUP Poczta Polska określająca warunki współpracy w zakresie uiszczania z dołu opłat za przesyłki pocztowe i sama R. B. , która oświadczyła, że w latach 2007 – 2010 prowadziła sprzedaż kosmetyków "A" za pośrednictwem serwisu aukcyjnego "E" wykorzystując własny login zdreka i login córki kassi-a. Jej zdaniem dokonywała czynności podlegających opodatkowaniu lecz nie była to działalność gospodarcza wymagającą rejestracji i prowadzenia ewidencji sprzedaży. Należności regulowane były przelewami na jej rachunek bankowy, towar wysyłany pocztą, a sporadycznie odbierany osobiście. Przeprowadzone czynności kontrolne w "D" Sp. z o.o. w P. wykazały, że konto zdreka zostało zarejestrowane [...] r. na Z. B. (mąż) i następnie [...] r. przerejestrowane na R. B. , bez zmiany adresu [...] Zmieniały się konta bankowe i zasady sprzedaży "za pobraniem", "nie wysyłam za pobraniem" czy "nie ma możliwości odbioru osobistego". W przypadku konta [...] , które zostało zarejestrowane na K. B. (córka) w dniu [...] r., były dokonywane zmiany osoby sprzedającej (K. K. , B. M. ), ale aktualny pozostawał telefon oraz adres e-mail R. B. i wpłaty dokonywano za pośrednictwem tego samego konta bankowego. Organ ustalił, że wartość sprzedanych na aukcji w 2006 r. produktów firmy "A" wyniosła [...] zł.

Powyższe ustalenia spowodowały, że UKS uznał, że R. B. od [...] r. prowadziła działalność gospodarczą – handel produktami firmy "A" , podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a z dniem 1 marca 2007 r. przekroczyła kwotę uprawniającą do zwolnienia z tego podatku.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił R. B. zobowiązanie w podatku VAT za kolejne miesiące od marca 2007 r. do grudnia 2010 r. i ustalił zobowiązanie za styczeń, luty i 1 marca 2007 r. Podstawę opodatkowania stanowiły kwoty uznania na rachunku bankowym. Podatek należny nie został pomniejszony o podatek naliczony za styczeń i luty 2007 r. w związku z brakiem rejestru sprzedaży a w pozostałych miesiącach ze względu na brak faktur zakupu, brak wymaganych ewidencji zakupu i zaniechanie rejestracji dla potrzeb podatku VAT. Łączna kwota podatku VAT wyniosła [...] zł.

Decyzja ta została zaskarżona wniesieniem odwołania, które zostało uwzględnione decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia rzeczywistej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej przez R. B. , wpłat dokonanych na konto firmy "A" w imieniu własnym i konsultantek oraz ustalenie rzeczywistej wartości sprzedanych towarów, z pominięciem zwrotów towarów, wpłat z aukcji dotyczących rzeczy osobistych oraz środków przelanych z rachunków członków rodziny.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił R. B. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie [...] zł (niższej od pierwotnej o [...] zł). Pismem z dnia [...] r. UKS powiadomiła R. B. o zawieszeniu biegu terminu zobowiązań podatkowych objętych wydana decyzją z uwagi na wszczęcie postępowania przygotowawczego o przestępstwo skarbowe.

Decyzja ta została zaskarżona wniesieniem odwołania, które nie zostało uwzględnione i Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji strony skarżącej, że nie prowadziła ona działalności gospodarczej a jedynie świadczyła usługi na rzecz "A" Sp. z o.o., przyjętej błędnie podstawy opodatkowania i naruszenia zasady neutralności podatku VAT przez nieuprawnioną odmowę pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Nie podzielił zasadności twierdzenia, że sprzedaż nie przynosiła skarżącej żadnych zysków, a jedynie wypracowany obrót pozwalał na uzyskanie cennych nagród niepieniężnych oraz, że nie spełniała warunków podatnika VAT.

Dokonując oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał zasadę wspólnego systemu VAT opisaną w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. U. UE nr 347 str. 1) oraz definicje podatnika zawartą w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. D.U. z 2011 r. nr 177, poz.1054), a także art. 5 i art. 29 ust. 1 tej ustawy. Przepisy te określają kryteria podatnika VAT, jak forma organizacyjna jako zorganizowana całość, samodzielność rozumiana jako brak podporządkowania w prowadzonej działalności oraz odpowiedzialność za skutki podejmowanych działań i ponoszenie ryzyka, głównie w aspekcie finansowym. Podkreślił, że kryterium takim nie jest wypracowanie zysku, a pojawienie się "wartości ujemnej" nie powoduje utraty statusu podatnika. Dokonując natomiast oceny czynności wykonywanych przez skarżącą organ wskazał, że w świetle umowy podpisanej z firmą "A" nie ma wątpliwości, że skarżąca prowadziła samodzielnie działalność gospodarcza - handel produktami firmy "A" i nie była przedstawicielką tego producenta świadcząc na jego rzecz usługi. Zakaz używania nazwy "A" , ograniczenia w doborze kontrahentów (konsumenci), tylko sprzedaż bezpośrednia oraz ceny wg cen katalogowych służyły jedynie ochronie marki i dawały możliwość nabycia towarów z upustem 35 – 40%. R. B. złamała warunki umowy i na własna rachunek oraz odpowiedzialność sprzedawała produkty firmy "A" po cenach niższych niż katalogowe za pośrednictwem serwisu aukcyjnego "E" .

Podsumowując organ uznał, że R. B. zajmowała się zarobkową sprzedażą kosmetyków firmy "A" , dokonując dostaw za pośrednictwem internetu, działając we własnym imieniu i na własny rachunek oraz ryzyko, decydując o tym, co komu, kiedy, za ile i w jaki sposób sprzedać. Stąd dostarczając towary była czynnym podatnikiem VAT. Zebrany materiał dowodowy potwierdził także, że R. B. sprzedawała produkty firmy "A" z wykorzystaniem członków rodziny (córki, matki, męża) czy fikcyjnych osób (K. K. ). Ponieważ zapłata następowała zawsze w formie przedpłaty na rachunek bankowy R. B. organ oparł swoje wyliczenia na analizie tegoż rachunku bankowego i daty wpłat na konto uznał za moment powstania obowiązku podatkowego (art. 19 ust. 11 ustawy VAT). Pozbawił podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż skarżąca nie posiadała faktur nabycia towaru ani ich duplikatów, gdyż te które posiadała były wadliwe, co spowodowało, że nie spełniałay warunków uprawniających do skorzystania z prawa do odliczenia (art. 86 ust. 2 i ust. 10 pkt 1 i art. 106 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 ustawy VAT). Skarżąca część faktur oryginalnych zniszczyła i nie prowadziła żadnej ewidencji zakupu. Część towaru kupiła na inne nazwiska. Organ podkreślił złą wolę skarżącej, która mimo obowiązku wynikającego z umowy do dnia decyzji nie zarejestrowała działalności gospodarczej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 122 oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej skutkujące przyznaniem jej statusu podatnika VAT w zakresie działalności dostawy towarów, zamiast świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT; niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę przez błędne określenie podstawy opodatkowania, bez pominięcia zakupów osób trzecich (K. B. , Z. B. i I. G. ); zaniechanie przesłuchania K. B. i pominiecie jej oświadczenia z dnia [...] r.; celowe niezachowanie przez skarżącą faktur zakupu; brak ustaleń obrotów w latach 2005-2006; jednoczesne wezwanie do zapoznania się z materiałem dowodowym i wezwanie do przedłożenia posiadanych faktur zakupu; pominiecie wniosków dowodowych o wyliczenie obrotów skarżącej przez "E" za rok 2006; pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżąca była konsultantem firmy "A" i nie prowadziła działalności gospodarczej, nie osiągała zysku, a treść umowy nie może przesądzać o statusie skarżącej jako podatnika VAT. Dalej podkreśliła, że bezzasadnie przypisano skarżącej działalność prowadzoną przez członków jej rodziny na własny rachunek i odpowiedzialność. Bez znaczenia pozostaje, że korzystano z jednego serwisu "E" czy jednego konta bankowego. Uznanie zeznań K. B. za lakoniczne i niejednoznaczne oraz odstąpienie od jej bezpośredniego przesłuchania stanowi zaniechanie przeprowadzenia dowodu, który mógł mieć wpływ na wydane rozstrzygniecie, podobnie jak brak ustaleń uprawniających do zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy VAT i określenie zobowiązania od stycznia 2007 r. Odnośnie faktur przekazanych w formie elektronicznej przez firmę "A" skarżącą podkreśliła, że ich brak u skarżącej w tym kontekście nie ma znaczenia i nie uprawnia do pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Skarżąca nie przechowywała faktur, gdyż nie widziała takiej potrzeby, ponieważ w jej ocenie nie prowadziła działalności gospodarczej i nie była podatnikiem VAT. Brak rejestracji nie wyklucza zwrotu podatku VAT, a brak zwrotu narusza zasadę neutralności tego podatku, tym bardziej, ze skarżąca nie uszczupliła należności Skarbu Państwa. Organ winien dokonać odliczenia z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa. Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do naruszenia stanowiących podstawę prawną tej decyzji przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535), zwanej dalej ustawą VAT, oraz prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej oraz O.p. ani prawa wspólnotowego jakim jest dyrektywa 2006/116/WE, a w szczególności jej art. 1, art. 226 pkt 3 i art. 227.

W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżąca w badanym okresie prowadziła działalność gospodarczą, w ramach której dokonywała sprzedaży produktów firmy "A" za pośrednictwem portalu internetowego "E" używając konta zdreka i [...] , a płatność z tytułu sprzedaży dokonywana była przelewem na jedno konto bankowe przed dostarczeniem towaru. Dostawa dokonywana była za pośrednictwem Poczty Polskiej, a przesyłki opłacane z dołu przez skarżącą. Działalność ta była niezarejestrowana i skarżąca nie składała deklaracji podatkowej ani nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Nie wystawiała faktur VAT sprzedaży ani nie prowadziła żadnej ewidencji czy wymaganej prawem dokumentacji księgowej.

Strona skarżąca nie zgadza się z tym stanowiskiem i spór w istocie sprowadza się do tego, że organy nie przeprowadziły w sposób wszechstronny postępowanie dowodowe co do transakcji za pośrednictwem portalu "E" oraz czy w dokumentacji bankowej zaewidencjonowana została całość sprzedaży dokonanej za pośrednictwem tego portalu i spełnione zostały przesłani do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych z firmy "A" . Należy zauważyć, że zarzuty podniesione w skardze są wzajemnie sprzeczne. Z jednej strony skarżąca zaprzecza prowadzenia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT a z drugiej uważa, że jeżeli już prowadziła taką działalność to organ z urzędu powinien obliczyć zobowiązanie podatkowe z tego tytułu z uwzględnieniem wszelkich ulg i zwolnień przewidzianych w ustawie. Nadto strona skarżąca prezentuje pogląd, że braki materiału dowodowego skutkują przyznaniem jej statusu podatnika VAT.

W pierwszej ze spornych kwestii nie sposób podzielić poglądu skargi, wedle którego organy podatkowe w sprawie naruszyły zasadę prawdy obiektywnej oraz dokonały dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z załączonych akt administracyjnych, organy podatkowe w ramach postępowania dowodowego i wyjaśniającego uzyskały od administratora portalu internetowego "E" Spółki "D" wydruki transakcji skarżącej za pośrednictwem tego portalu, wyciąg z rachunków bankowych w "B" (dostarczonych przez skarżącą), umowę z Poczta Polską i analizę jej płatności, oświadczenie samej skarżącej z dnia [...] r., wydruki z kont rozrachunkowych skarżącej oraz członków jej rodziny z firmą "A" , protokół przesłuchania Z. B. , M. , L. i K. N. , Z. M. , duplikaty faktur dostarczone przez skarżącą, które nie spełniały wymogów formalnych. Dowody te są wystarczające do stwierdzenia, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą spełniającą warunki ustawy o podatku VAT i kryteria wskazane w jej art. 15 podatnika tego podatku.

Zauważyć też należy, ze sama skarżąca wskazała, że działała jako konsultantka w imieniu własnym, córki, która przebywa poza granicami kraju, męża Z. , który pracuje w "F" " oraz matki (I. G. ), a czasem wykorzystywała fikcyjną tożsamość K. K. aby skorzystać z wycieczek zagranicznych czy innych nagród oferowanych przez firmę "A" . Wpłat za inne osoby dokonywała sporadycznie. Kupowała kosmetyki bezpośrednio od producenta a sprzedawała na portalu internetowym. 10% zakupionych kosmetyków zatrzymywała na własne potrzeby a resztę przeznaczała do odprzedaży. Potwierdziła, że sama sprzedawała kosmetyki firmy "A" , również te nabyte na członków rodziny (przesłuchanie z dnia [...] r.). W miarę upływu czasu zeznania te były korygowane, celem wykluczenia prowadzenia działalności i uniknięcia obowiązku podatkowego. Stąd wniosek o przesłuchanie córki, czy zarzut nadmiernego przywiązywania uwagi do zeznań złożonych przez świadków w postępowaniu podatkowym. Wnioski te mają zanegować dotychczasowe ustalenia, w tym oświadczenia samej skarżącej o prowadzeniu działalności gospodarczej z wykorzystaniem tożsamości swoich najbliższych (córki, męża, matki) czy danych fikcyjnych osób. Organ podkreślił, że nawet wskazane rozliczenia za rok 2008 z firmą "A" skarżąca wskazała w sposób dla siebie korzystny, zawyżając kwotę płatności na rzecz firmy "A" z [...] zł na [...] zł i podkreślając brak zysku z prowadzonej działalności.

Sąd nie podziela zasadności zarzutu braków materiału dowodowego i dowolnej jego oceny. W szczególności wskazane w skardze uchybienia nie znajdują w sprawie uzasadnienia. Jak wskazano wyżej skarżąca sama oświadczyła, że wykorzystywała do prowadzenia działalności tożsamość swoich najbliższych i to zarówno przy zakupach towarów od firmy "A" , jak i ich dalszej sprzedaży aukcyjnej. Zeznania te zostały potwierdzone innymi dowodami, jak informacje o transakcjach internetowych czy oświadczenia męża oraz wydruki z kont rozrachunkowych firmy "A" . Posiadają zatem przymiot wiarygodności i ich zmiana nie ma znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia.

Analiza powyższych okoliczności prowadzi do wniosku, wedle którego organy podatkowe, a w zasadzie organ pierwszej instancji, podjął wszelkie działania celem ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Skarżąca natomiast udostępniła dokumentację bankową oraz przedstawiła prowadzoną przez nią działalność uznając, że nie jest to działalność gospodarcza rodzącą obowiązek podatkowy, chociaż wynikała to z umowy podpisanej z firmą "A" na sprzedaż jej towarów z dnia 25 maja 2004 r. Umowa ta dowodzi współpracy z firma "A" od 2004 r, czemu skarżąca nie zaprzeczyła. Potwierdziła tą okoliczność również jej córka K. w złożonym oświadczeniu. Skarżąca nie wykazała aby podniesione zarzuty dotyczące pozbawienia jej prawa do skorzystania ze zwolnienia z art. 113 ustawy VAT były zasadne. Nadto rozliczenie obrotów na osoby, które nie prowadziły działalności gospodarczej a których tożsamość wykorzystywała skarżąca nie stanowi argumentu zasługującego na uwzględnienie. Stąd Sąd uznał, że wszystkie podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia. Stanowią one realizacje przyjętej przez skarżącą postawy mającej na celu unikniecie odpowiedzialności podatkowej. Nie obalają jednak ustaleń organów podatkowych i dokonanej oceny materiału dowodowego, niekorzystnej dla skarżącej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wprost wynika, iż obrót ze sprzedaży wysyłkowej organy ustaliły na podstawie danych wynikających z wyciągów z aukcji internetowych oraz wyciągu bankowego, uwzględniając przy tym okoliczności zwrotów czy zakupów własnych.

Czyni te ustalenia wiarygodnymi i realnymi chociaż skarżąca nie prowadziła ewidencji zakupów ani sprzedaży. W konsekwencji podstawa opodatkowania została ustalona w sposób odpowiadający rzeczywistości, a nie jedynie w przybliżony do tej rzeczywistości. W konsekwencji organy podatkowe prawidłowo, w ocenie Sądu, zastosowały w sprawie przepis art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, w myśl których podstawę opodatkowania stanowi obrót.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 167 i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE przez pozbawienie skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur nabycia towaru od firmy "A" . Jak wyjaśniły organy podatkowe skarżąca nie dysponowała fakturami nabycia towarów ani ich duplikatami spełniającymi wymogi art. 106 ustawy VAT oraz § 20-23 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212, poz.1337 ze zm.). Posiadanie przez podatnika prawidłowych faktur, jest elementem podstawowym uprawniającym do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur, co pozostaje w zgodzie z orzecznictwem TS UE, w tym wyrokami C-438/09 i nie stanowi naruszenia dyrektywy 2006/112/We i zasady neutralności tego podatku.

Sąd podzielił pogląd organu o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych niniejszym postępowaniem z racji powiadomienia podatnika o wszczęciu postepowania karnego w dniu 11 grudnia 2012 r. Skutkowało to zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań od stycznia 2007 r., których termin ten upływał 31 grudnia 2012 r., a za kolejne lata w roku 2013 do 2015.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.