Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 17/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. Ś. na bezczynność Burmistrza Gminy T. w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

W skardze z dnia 23 października 2019 r. na bezczynność Burmistrza Gminy T. (dalej, organ I instancji, skarżony organ) w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] doprecyzowanej pismami z dnia 13 i 21 listopada 2019 r. P. Ś. (dalej: strona , skarżący) przedstawiając swoją sytuację osobistą, wniósł o przeanalizowanie sprawy i zobowiązanie organu do udzielenia pomocy. Z akt sprawy wnika, że w wyniku rozpatrzenia wniosku strony z dnia 31 października 2016 r. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], adresowaną do skarżącego, organ I instancji, przyznał świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego na M. Ś. (syna) tj. osobie niepełnosprawnej w wieku powyższej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w kwocie 153 zł miesięcznie, na okres od 31 października 2016 r. do bezterminowo.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] organ I instancji uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 o nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 21 maja 2018 r. skarżący dostarczył wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. akt [...] oraz prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. sygn. akt [...] , w którym rozwiązano przez rozwód małżeństwo skarżącego z J. Ś., a wykonywanie władzy rodzicielskiej nad synem oraz córką powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce zamieszkania w/w małoletnich w każdorazowym miejscu zamieszkania ich matki. Jednocześnie Sąd określił udział skarżącego w ponoszeniu kosztów utrzymania małoletnich (w tym niepełnosprawnego syna) w ten sposób, że zasądził od niego na rzecz małoletniej córki i małoletniego niepełnosprawnego syna alimenty w kwocie łącznie 500 zł poczynając od dnia prawomocności wyroku (tj. 26 kwietnia 2018 r.), płatne do 10-go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia którejkolwiek z rat. W ocenie organu nie można wywiązywać się z obowiązku alimentacyjnego z pieniędzy uzyskanych z zasiłku pielęgnacyjnego. Wobec tego według organu, począwszy od dnia 26 kwietnia 2018 r. strona nie spełniała przesłanek do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego z uwagi na to ,że zasądzono od niej alimenty na niepełnosprawnego syna oraz ustalono jego miejsca zamieszkania w każdorazowym miejscu zamieszkania matki oraz w związku z oświadczeniem matki dziecka o sprawowaniu stałej i długoterminowej opieki nad niepełnosprawnym synem. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji , Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. ( organ II instancji, organ odwoławczy) z urzędu stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] przyznającej skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny z tym uzasadnieniem, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, albowiem badaną decyzją przyznano zasiłek pielęgnacyjny skarżącemu, a nie jego synowi, tj. osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Kolejną decyzją z dnia [...] września 2018 r. [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine , Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Podkreślono, że stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego skutkuje tym, że niniejsze postępowanie jest już bezprzedmiotowe, a w takiej sytuacji należało zastosować art. 138 § 1 in fine k.p.a. Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 496/18 oddalił skargę w całości. Następnie organ I instancji, wobec ukończenia przez syna 18 lat (w dniu 18 września 2018 r.) wezwał uprawnionego pismem z dnia 15 października 2018 r. do uzupełnienia wniosku o zasiłek pielęgnacyjny poprzez jego podpisanie i wskazanie sposobu przekazania należnego świadczenia. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia 22 października 2018 r. poinformował, że przed Sądem Okręgowym we W., Sygn. akt [...], toczy się postępowanie w przedmiocie ubezwłasnowolnienia syna. Pokreślił, że nie jest możliwe, aby syn stawił się w siedzibie organu, zatem wnosi o "wstrzymanie wszelkich czynności przez tutejszy urząd". Skarżący przypomniał, że syn nie pisze, nie czyta i nie mówi. W dniu 29 października 2018 r. organ skierował do właściwego Sądu, wniosek o informację ze zbioru danych osobowych, z prośbą o wskazanie na jakim etapie jest prowadzone postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego, o ubezwłasnowolnienie syna. W związku z brakiem odpowiedzi na wskazany wniosek, organ ponowił wniosek pismem z dnia 17 grudnia 2018r. W odpowiedzi z dnia 28 grudnia 2018 r. organ otrzymał informację, że aktualnie Sąd oczekuje na opinię biegłego [...]. W konsekwencji organ w dniu 31 grudnia 2018r., wydał postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Okręgowy we W. -ustalenie opiekuna prawnego dla syna skarżącego. Kolejnym pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. adresowanym do organu II instancji za pośrednictwem organu I instancji skarżący złożył ponaglenie, w którym podkreślił, że został pozbawiony wszelkich świadczeń i zasiłków na niepełnosprawnego syna. Podkreślił min. że syn został pozbawiony zasiłku pielęgnacyjnego. W dniu 8 stycznia 2019r. skarżący złożył odpowiedź na wskazane postanowienie o zawieszeniu postępowania. Wobec niejednoznacznego charakteru pisma, organ pismem z dnia 14 stycznia 2019r. wezwał stronę o sprecyzowanie jego charakteru z jednoczesnym wskazaniem, że skarżący nie jest stroną w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że złożył zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania. W wyniku rozpatrzenia wskazanego środka odwoławczego organ II instancji zawiadomił stronę pismem z dnia 5 marca 2019r., o pozostawieniu podania bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie przedstawił dokumentu umocowującego go do wniesienia w imieniu syna zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz do reprezentowania go przed organem II instancji. Wobec wniesienia przez skarżącego w dniu 14 marca 2019r. skargi na bezczynność organu II instancji, organ I instancji w dniu 20 marca 2019 r., przesłał akta sprawy dot. zasiłku pielęgnacyjnego, w celu przekazania ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r. Sygn. akt IV SAB/Wr 70/19, odrzucił skargę na bezczynność organu. Organ, pismem z dnia 22 marca 2019r., skierował zapytanie do właściwego Sądu na jakim etapie jest prowadzone postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o ubezwłasnowolnienie syna. W piśmie z dnia 25 marca 2019 r. organ otrzymał odpowiedź, że w dniu [...] lutego 2019 r., zapadło postanowienie o ubezwłasnowolnieniu syna - prawomocne dnia 1 marca 2019r. Następnie w dniu 28 marca 2019r., organ wystąpił do Sądu Okręgowego we W. z wnioskiem o wskazanie, czy skarżący został ustanowiony opiekunem prawnym swojego syna oraz o przesłanie prawomocnego odpisu postanowienia o ubezwłasnowolnieniu. W odpowiedzi z dnia 7 maja 2019 r. Sąd poinformował organ, że sprawy opiekuńcze należą do właściwości sądów rejonowych i o taką informację należy zwrócić się do właściwego Sądu Rejonowego. Zatem kolejnym pismem z dnia 29 kwietnia 2019r.,zwrócono się ze stosownym zapytaniem do właściwego Sądu , który w dniu 7 maja 2019r. poinformował, że sprawa o ustanowienie opieki prawnej nad ubezwłasnowolnionym całkowicie jest w toku. Termin rozprawy wyznaczono na 22 sierpnia 2019r., podczas której sąd rozstrzygnie, które z rodziców ubezwłasnowolnionego zostanie opiekunem prawnym. Na kolejne zapytanie z dnia 4 grudnia 2019r. Sąd udzielił odpowiedzi w dniu 12 grudnia 2019 r., informując, że sprawa z wniosku skarżącego przy udziale matki o ustanowienie opieki prawnej nad ubezwłasnowolnionym całkowicie synem, nie jest prawomocnie zakończona. Aktualnie akta sprawy są w Sądzie Okręgowym we W., w celu rozpoznania apelacji złożonej przez wnioskodawcę. Ponadto Sąd poinformował, że do czasu rozpoznania apelacji zgodnie z postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019r., jako opiekun prawny ubezwłasnowolnionego działa matka ubezwłasnowolnionego. Jednocześnie organ I instancji pismem z dnia 4 grudnia 2019r., skierował wezwanie do skarżącego do stawienia się w organie, celem złożenia wyjaśnień w sprawie ustanowienia opieki prawnej nad ubezwłasnowolnionym synem. W piśmie z dnia 19 grudnia 2019 r., skarżący poinformował, że w postępowaniu o ustanowienie opiekuna prawnego dla całkowicie ubezwłasnowolnionego syna nie zapadło prawomocne orzeczenie Sądu. Ponadto skarżący podkreślił, że Sąd orzekł o uprawnieniu syna do pobierania zasiłku, a matka przygotowała oświadczenie na piśmie, w którym wnosi o wypłatę tego świadczenia (z przeznaczeniem na rehabilitację syna) do rąk skarżącego ( ojca). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez osobę nie będącą stroną lub uprawnionym przedstawicielem strony postepowania administracyjnego, ewentualnie jej oddalenie przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania. Organ odnosząc się do kwestii podnoszonych w piśmie strony z dnia 19 grudnia 2019 r. oświadczył, że nie jest w posiadaniu oświadczenia matki, w którym wnosi ona o wypłatę świadczenia (zasiłku pielęgnacyjnego) do rąk skarżącego ( byłego małżonka) . Pismem z dnia 3 lutego 2020 r. organ przesłał uwierzytelnioną kserokopię postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. sygn. akt [...] oraz postanowienia sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. zmieniającego częściowo zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wnioskodawcę – skarżącego ustanowiono opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionego syna. Postanowienie wydane na skutek apelacji stało się prawomocne z dniem 15 stycznia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność - jak przewiduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W badanej sprawie pozostaje poza sporem fakt, że wniesienie przedmiotowej skargi skarżący poprzedził ponagleniem. Za takie uznać należy bowiem pismo strony z dnia 7 stycznia 2019 r. złożone do organu wyższego stopnia z pośrednictwem organu I instancji zatytułowane "ponaglenie", w treści którego skarżący wskazuje, że znalazł się w trudnej sytuacji od kwietnia 2018 r., a na skutek działań organu I instancji został pozbawiony wszelkich świadczeń i zasiłków min. syn został pozbawiony zasiłku pielęgnacyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy nie określają terminu, w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wobec czego należy uznać, że formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność zostały w niniejszej sprawie spełnione. Ustosunkowując się do wniosku organu o odrzucenie skargi należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że złożenie skargi zostało oparte na kryterium interesu prawnego, tak więc ze skargą co do zasady może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, uznać trzeba, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi na bezczynność w sprawie zainicjowanej jego wnioskiem z dnia 31 października 2016 r. dotyczącej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jego synowi, osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia ( ur. [...] r.) legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Interes prawny skarżącego potwierdzają ostatecznie złożone do akt sprawy ( k.29 ) orzeczenia. Skarżący na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] stycznia 2020 sygn. akt [...] został ustanowiony opiekunem prawnym dla całkowicie ubezwłasnowolnionego syna.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.) Innymi słowy sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ w przewidzianym przepisami terminie mimo istnienia takiego obowiązku, nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona bo organ nie podjął działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, wówczas występuje bezczynność organu. W istocie bowiem celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, przy czym do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Sąd po przeanalizowaniu akt tej sprawy, mając na względzie powołane wyżej regulacje i ugruntowane stanowisko orzecznictwa doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że wskazany na wstępie organ I pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego niepełnosprawnemu, obecnie pełnoletniemu, synowi legitymującemu się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W badanej sprawie w istocie prowadzone postępowanie znaczne wykroczyło poza ramy czasowe określone powołanymi wyżej przepisami k.p.a. Nastąpiło to jednak z przyczyn niezależnych od organu, z uwagi na splot wielu okoliczności faktycznych wymuszających istotne zmiany stanu prawnego w tej sprawie powodujące konieczność zawieszenia postępowania.

W badanej sprawie poza sporem pozostają następujące okoliczności. W kontrolowanym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 31 października 2016 r. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji przyznał wnioskodawcy zasiłek pielęgnacyjny, adresatem decyzji był skarżący- ojciec. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. organ skarżony uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 r. powołując się na okoliczność zmiany sytuacji rodzinnej – powołane na wstępie wyroki rozwodowe. Skarżący w ustawowym terminie złożył odwołanie od powyższej decyzji. Natomiast organ odwoławczy wszczął z urzędu ( pismo z dnia 3 lipca 2018 r.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. wobec skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. W efekcie powyższego decyzją organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2018 r. stwierdzono z urzędu nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2016r. Następnie uwzględniając odwołanie strony organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Prawidłowość powyższego postępowania została potwierdzona w drodze kontroli sądowej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 496/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę strony na decyzję Kolegium z dnia [...] września 2018 r. W następstwie powyższych zdarzeń, organ I instancji czyniąc zadość swoim obowiązkom pismem z dnia 15 października 2018 r. wobec uzyskania pełnoletności przez syna skarżącego (w dniu [...] r.) wezwał go o podpisanie wniosku i wskazanie sposobu przekazania należnego mu świadczenia. W odpowiedzi ojciec uprawnionego – skarżący poinformował o toczącym się z jego inicjatywy przez Sądem Okręgowym postępowaniu w przedmiocie ubezwłasnowolnienia syna, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wszelkich czynności przez organ I instancji podkreślając, że syn nie pisze, nie czyta i nie mówi. Jak wynika z akt administracyjnych po dwukrotnym wystąpieniu do właściwego Sądu ( w dniach 29 października 2018 r. oraz 17 grudnia 2018 r. ) o informację o stanie sprawy, skarżony organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. zawiesił z urzędu na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.pa. postępowanie administracyjne w sprawie wydana decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji, Kolegium pismem z dnia 5 marca 2019 r. zawiadomiło strony o pozostawieniu podania bez rozpoznania, bowiem skarżący nie legitymował się umocowaniem do wniesienia skargi w imieniu pełnoletniego syna oraz do reprezentowania go przed tym organem. Skarżący skargą z dnia 14 marca 2019 r. na bezczynność organu II instancji zainicjował kolejne postępowanie przed tut. Sądem, które zakończyło się postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt I SAB/Wr 70/19 odrzucającym skargę. Prawidłowo zatem organ I instancji wobec pozostawania w obrocie prawnym postanowienia o zawieszeniu z urzędu niniejszego postępowania wnioskami z dnia 22 marca 2019 r., 28 marca 2019 r. 29 kwietnia, 2019 r. oraz 4 grudnia 2019 r. nie ustawał w badaniu czy odpadła już przyczyna zawieszenia postępowania. Po uzyskaniu bowiem informacji z dnia 28 marca 2019 r., że postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. prawomocnym z dniem 1 marca 2019 r. syn strony został ubezwłasnowolniony całkowicie, nadal otwarta pozostała nieodzowna w tym przypadku kwestia ustanowienia opiekuna prawnego dla osoby ubezwłasnowolnionej. Do podstawowych obowiązków opiekuna prawnego należy bowiem zastępowanie osoby będącej pod opieką w dokonywaniu czynności prawnych, składaniu oświadczeń woli. Ubezwłasnowolnienie całkowite przenosi prawo do podejmowania czynności prawnych na opiekuna. Czynności prawne dokonane przez osoby ubezwłasnowolnione całkowicie są nieważne. Na dzień wniesienia skargi ( 29 października 2019 r.) formalnie nie odpadła zatem przyczyna obligatoryjnego zawieszenia tego postępowania, bowiem sprawa z wniosku skarżącego o ustanowienie opieki prawnej nad ubezwłasnowolnionym całkowicie synem nie została prawomocnie zakończona. Należy przy tym jednak nadmienić, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność nie jest zadaniem Sądu ani badanie prawidłowości wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć ani pod względem formalnym ani materialnym, ponieważ wykroczyłby to poza granice skargi naruszając art. 134 p.p.s.a. Dopiero na mocy prawomocnego postanowienia z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący został ustanowiony opiekunem prawnym syna. Oceniając powyższy materiał dowodowy, Sąd uznał czynności podjęte przez organ I instancji - w postępowaniu wszczętym przedmiotowym wnioskiem - za zgodne z obowiązującymi regulacjami kodeksu postępowania administracyjnego. Powołane wyżej fakty dowodzą bowiem, że organ podjął niezbędne działania wynikające z przepisów procesowych mające na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Bezsprzecznie bowiem celowy charakter postępowania administracyjnego i jego ciągły charakter będący swoistą gwarancją załatwienia sprawy w ramach obowiązujących terminów, nie wyklucza jednak, że w pewnych okolicznościach, które w rozpatrywanej sprawie właśnie zaistniały w sposób kumulatywny, przerwanie toku postępowania administracyjnego z przyczyn prawnych i faktycznych okaże się niezbędne.

Należy podkreślić, że "zawieszenie postępowania jest to taki stan postępowania, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa spoczywa bez biegu (...) w okresie zawieszenia postępowania żadne terminy nie biegną; po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo"(por. Z Resich, Zawieszenie i umorzenie postępowania, w: Z Resich (red) System prawa procesowego cywilnego, t.2, s. 67) Reasumując powyższe, stwierdzić należy, że na dzień wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pod adresem organu I instancji nie można skutecznie wyartykułować zarzutu bezczynności w zakresie rozpoznania sprawy o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego niepełnosprawnemu całkowicie ubezwłasnowolnionemu synowi skarżącego. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę w całości, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż przedmiotem skargi była bezczynność organu. Przy czym w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)