Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 275/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 98 a
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. Ś. i Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. i Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję SKO wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 98a i art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej Ugn). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 98a ust. 1 Ugn, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Jej wysokość wynosi nie więcej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Bezsporne jest, że decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził, na wniosek stron, podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr 39, w wyniku czego powstały nowe działki nr 39/1, 39/2 i 39/3. Decyzja podziałowa jest ostateczna. Zgodnie z operatem szacunkowym biegłego rzeczoznawcy, różnica wartości nieruchomości przed (649 765 zł) i po podziale (685 670 zł) wynosi 35 905 zł. Wysokość stawki opłaty to 20% tej różnicy, co wynika z § 1 uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego podziałem nieruchomości (Dz. Urz. Województwa [...] Nr 20, poz. 504). Wartość opłaty wynosi zatem 7 181 zł. Strony kwestionując w odwołaniu wysokość zobowiązania nie przedstawiły żadnego miarodajnego dowodu (w postaci opinii, operatu biegłego rzeczoznawcy majątkowego), który potwierdzałby ich racje w zakresie niższej wartości różnicy potencjalnej ceny rynkowej nieruchomości przed i po podziale. Innego rodzaju dowód w tym względzie nie jest dopuszczalny. Zaznaczono też, że odwołujący się zbyli część spornej nieruchomości (działkę nr 39/2) uzyskując za nią cenę znacznie wyższą od wartości tej części nieruchomości stanowiącej podstawę wymierzenia opłaty adiacenckiej.

Z decyzją nie zgodzili się T. i Z. Ś. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze skarżący ograniczyli się do twierdzenia, że wzrost wartości nieruchomości wywołany jej podziałem został ustalony nieprawidłowo, gdyż działka nr 39/3 uległa dalszym podziałom na działki nr 39/6 i 39/7, a jedną z tych działek nabył Prezydent Miasta [...]. Operat szacunkowy jest zatem wadliwy, a postępowanie administracyjne – bezprzedmiotowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano się m.in. na dyspozycję art. 98a Ugn. Cyt. przepis stanowi, co następuje:

"1. Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

1a. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego.

3. Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie".

Niesporne jest, że T. Ś. i Z. Ś. byli współwłaścicielami działki nr 39 położonej w P. przy ul. [...], działka ta została, na wniosek skarżących objęta decyzją o podziale – por. ostateczna decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2009 r. nr [...]. Na mocy w/w decyzji podzielono ją na działki o nr 39/1, 39/2 i 39/3. Z uzasadnienia decyzji o zatwierdzeniu podziału działki wynika również i to, że działka objęta powyższa decyzją była przedmiotem innej decyzji tego organu z [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Niesporne jest i to, że w dacie uostatecznienia się decyzji zatwierdzającej podział obowiązywała uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego podziałem nieruchomości. Niesporne jest i to, że dla celów ustalenia wzrostu wartości działek wydzielonych decyzja o zatwierdzeniu podziału działki nr 39 został sporządzony przez biegłego – A. B. operat szacunkowy. Biegły stwierdził wzrost tej wartości, w operacie wskazano zastosowaną metodę ustalenia wzrostu wartości i zasady szacunku nieruchomości. Decyzją Prezydenta Miasta [...] ustalającą opłatę adiacencką prawidłowo ustalono jej wysokość stosując przepisy Ugn, biorąc pod uwagę obowiązującą na obszarze Miasta [...] – niższą niż maksymalna ustawowa stawkę procentową opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w razie podziału. Decyzja organu I instancji została wydana po sporządzeniu zgodnego z prawem operatu wzrostu wartości nieruchomości, a także umożliwieniu zapoznania się przez strony z zebranymi w sprawie dowodami. W tej sytuacji trafnie SKO uznało, że odwołanie nie było uzasadnione i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podnoszony w skardze fakt późniejszego podziału jednej z działek wydzielonych w ramach podziału działki nr 39 – działki nr 39/2 na dwie kolejnej działki 39/4 i 39/5, a także zbycie jednej z nich na rzecz Miasta [...], dla celów ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki nr 39 w wyniku jej podziału, nie miał znaczenia. Z tych względów skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na zasadzie art. 151 Ppsa.