Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2385/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: par. 6 ust. 1 i  par. 10
journal: Dz.U. 2006 nr 144 poz 1048
law: Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki  organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Mirosław Gdesz WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Szkoły [...] w K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów drugiego stopnia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r.

nr [...], po rozpatrzeniu wniosków [...] Szkoły [...] w K. oraz [...] Towarzystwa [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.

o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r.

nr [...] i zawiesił [...] Szkole [...] w K. uprawnienie do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku [...] w zakresie [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W lipcu 2008 r. Państwowa Komisja Akredytacyjna przeprowadziła ocenę jakości kształcenia na kierunku [...] w zakresie [...] na poziomie studiów drugiego stopnia prowadzonym na Wydziale [...] Szkoły [...] w K. wydając w dniu [...] lipca 2008 r.

w formie uchwały nr [...] negatywną ocenę jakości kształcenia na kierunku studiów drugiego stopnia w zakresie [...].

Uczelnia wystąpiła we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezydium Komisji w uchwale z dnia [...] października 2008 r. nr [...] podtrzymało negatywną ocenę jakości kształcenia wyrażoną w uchwale z dnia [...] lipca 2008 r., a następnie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, biorąc pod uwagę

rodzaj i zakres stwierdzonych nieprawidłowości, postanowił na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy cofnąć Uczelni uprawnienie do prowadzenia studiów drugiego stopnia

na kierunku [...] w zakresie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nieprawidłowości zgłoszone przez Państwową Komisję Akredytacyjną w znacznym stopniu wpływają na jakość kształcenia, bowiem dotyczą one kwestii mających podstawowe znaczenia dla właściwego kształcenia studentów w zakresie danej gałęzi wiedzy, takich jak: zatrudnienie stosownej liczby nauczycieli akademickich, prowadzenie zajęć przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę i kwalifikacje, zapewnienie studentom dostępu do właściwego zasobu literatury anglojęzycznej, czy konieczność rozwoju naukowego nauczycieli akademickich wykładających na danym kierunku. W opinii Ministra, bez zapewnienia powyższych komponentów procesu kształcenia prawidłowa jego realizacja jest niemożliwa, zaś negatywna ocena jakości kształcenia Państwowej Komisji Akredytacyjnej wskazuje, że Uczelnia nie jest w stanie efektywnie wypełniać swojej misji, natomiast okres zawieszenia uprawnienia nie daje gwarancji, że Uczelnia spełni warunki konieczne do zgodnego ze standardami kształcenia na poziomie studiów drugiego stopnia. Kontynuowanie kształcenia przez okres zawieszenia mogłoby mieć niekorzystny wpływ na poziom wiedzy zdobytej przez studentów.

Uczelnia wystąpiła we wniosku z dnia [...] maja 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc w uzasadnieniu, że uchwała Państwowej Komisji Akredytacyjnej

z dnia [...] lipca 2008 r. nie może być uznana za ważną, ponieważ dotknięta jest wadą formalną w postaci braku podpisu pod jej uzasadnieniem. W konsekwencji uchwała Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] października 2008 r. utrzymująca

w mocy wymienioną wadliwą opinię nie jest opinią w rozumieniu art. 49 ust. 1 ustawy

i tym samym nie można uznać jej za dowód w przedmiotowym postępowaniu oraz za podstawę do wydania przez Ministra decyzji na mocy art. 11 ust. 6 ustawy. Nadto Uczelnia zarzuciła, że zespół oceniający, który w dniach 4–5 kwietnia 2008 r. przeprowadził kontrolę Uczelni, działał w niewłaściwym składzie. W wizytacji uczestniczyły bowiem 4 osoby, w tym jeden członek Państwowej Komisji Akredytacyjnej, dwóch ekspertów (jeden [...] i jeden [...]) oraz ekspert ds. formalnoprawnych. W takiej sytuacji merytoryczna ocena jakości kształcenia na kierunku [...] w zakresie [...] została dokonana faktycznie przez jedną osobę. Ponadto Uczelnia zarzuciła, że Minister nie zagwarantował jej czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zawiesił uprawnienie do prowadzenia studiów na kierunku [...] w zakresie [...].

Organ wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w przypadku negatywnej oceny kształcenia dokonanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną, Minister, uwzględniając w szczególności rodzaj i zakres stwierdzonych naruszeń, w drodze decyzji, cofa albo zawiesza uprawnienia

do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia.

Zatem negatywna ocena kształcenia prowadzi do wszczęcia przez Ministra postępowania, którego przedmiotem nie jest ta ocena, lecz uprawnienia Uczelni.

Ocena kształcenia należy bowiem wyłącznie do Państwowej Komisji Akredytacyjnej działającej w odrębnym trybie, w którym uczelni przysługuje wniosek

o ponownie rozpatrzenie sprawy i przepis nie pozostawia wątpliwości, iż ocena

Komisji wiąże Ministra, który nie może odstąpić od oceny Komisji, ani dokonać własnej oceny kształcenia, lecz zobligowany jest do wydania decyzji zawieszającej bądź cofającej uprawnienia do prowadzenia ocenianego kierunku studiów.

Organ nadto stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do żadnych uchybień formalnych, zarówno przy gromadzeniu materiału dowodowego, jak i przy ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy, tym samym nieuzasadniony jest zarzut strony,

że niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 77, 80, 86 i 7 k.p.a. Strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, o czym świadczy jej aktywność w postępowaniu opiniodawczym prowadzonym przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Ponadto strona została pouczona o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie

i z przysługującego jej prawa skorzystała.

Organ wyjaśnił, że nie jest uprawniony do merytorycznej oceny jakości kształcenia na danym kierunku. Ustawowe kompetencje w tym zakresie powierzone zostały Państwowej Komisji Akredytacyjnej, w której składzie znajdują się eksperci kompetentni w danej dziedzinie, stosujący ujednolicone kryteria oceny poszczególnych kierunków. Dokonując oceny, eksperci Państwowej Komisji Akredytacyjnej opierają się na obowiązujących przepisach i przyjętych standardach kształcenia, korzystają również

z własnego doświadczenia, w zakresie funkcjonowania i realizowania procesu dydaktycznego przez uczelnie. Podejmując decyzje, Minister opiera się na merytorycznych stwierdzeniach Państwowej Komisji Akredytacyjnej, dokonując przy tym także własnej wnikliwej analizy całej dokumentacji zebranej w sprawie.

W ocenie organu, okres zawieszenia umożliwi Uczelni spełnienie warunków koniecznych do zgodnego ze standardami kształcenia na poziomie studiów drugiego stopnia oraz poprawienie poziomu oferowanego kształcenia, pozwoli też na usunięcie wszystkich zgłoszonych przez Komisję uchybień bez jednoczesnego pozbawiania studentów możliwości dalszego studiowania na danym kierunku.

Organ podkreślił, że Uczelnia nie spełnia warunków dotyczących minimum kadrowego. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2005 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048), minimum kadrowe dla studiów drugiego stopnia na kierunku [...] stanowi zatrudnienie co najmniej pięciu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego

i dorobek naukowy w zakresie [...], z tym że spośród tych osób co najmniej dwóch nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego powinno specjalizować się w zakresie [...], który jest przedmiotem studiów. Organ przychylił się do zarzutu sformułowanego w uchwałach Państwowej Komisji Akredytacyjnej odnośnie braków w minimum kadrowym na kierunku [...] i zgadza się z Komisją, że do minimum może być zaliczonych zaledwie trzech z pięciu wskazanych przez uczelnie profesorów i doktorów habilitowanych. Organ stwierdził również, że prof. dr hab. A. S. nie może zostać wliczony do minimum kadrowego na kierunku [...], ponieważ jest drugim [...] wykazywanym przez Uczelnię w minimum kadrowym na wymienionym kierunku. Zgodnie natomiast § 10 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2006 r., do grupy nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego może być wliczony nie więcej niż jeden [...], który uzyskał poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej stopień odpowiadający co najmniej stopniowi naukowemu doktora.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zaznaczył, że Uczelnia nie posiada własnego profilu badawczego na kierunku [...], ponadto w księgozbiorze

Uczelni znajduje się zbyt mała liczba tekstów i opracowań z literatury [...]. Organ ponownie zarzucił Uczelni nieprawidłowości w prowadzeniu zajęć dydaktycznych. Zdaniem Ministra, znaczna część zajęć odbywających się na kierunku [...] w zakresie [...], wbrew zapewnieniom strony, jest prowadzona przez osoby nieposiadające wymaganego wykształcenia i wiedzy. Nieprawidłowości występują również w przyznaniu statusu recenzenta prac magisterskich dr E. Z., który zgodnie z zaświadczeniem nr [...] ukończył studia magisterskie na kierunku/specjalności [...], a stopień naukowy doktora uzyskał w zakresie [...]. Ponadto poważne wątpliwości budzi fakt prowadzenia zajęć z grupy treści kierunkowych przez osoby bez doktoratu [...].

Zdaniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, podnoszony przez stronę brak podpisu pod uzasadnieniem uchwały Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lipca 2008 r. nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie powoduje nieważności samej uchwały Komisji. Wadliwość wymienionej uchwały nie wpływa na skuteczność kolejnej uchwały Komisji z dnia [...] października 2008 r. i decyzji Ministra z dnia [...] kwietnia 2009 r.

W ocenie Ministra, niesłuszne są zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości

w składzie zespołu wizytującego, bowiem stwierdzenie ewentualnych uchybień w tej kwestii nie ma znaczenia dla ważności późniejszych uchwał Prezydium Komisji

w sprawie oceny jakości kształcenia.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nadto stwierdził, że obowiązujące

przepisy nie przyznają mu uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwał Komisji.

Zarówno art. 48 ust. 1, jak i art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy nie stanowią podstawy do skutecznego podważenia przez Ministra uchwał Państwowej Komisji Akredytacyjnej, bowiem z przepisów tych nie wynika kompetencja nadzorcza Ministra wobec decyzji Państwowej Komisji Akredytacyjnej.

Skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Szkoła [l...] w K., zarzucając wydanie jej z naruszeniem prawa, tj.:

- art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 i 7 k.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia wadliwej uchwały Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej

z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] i dnia [...] października 2008 r. nr [...] bez ich merytorycznej kontroli w aspekcie zgłoszonych zarzutów w toku postępowania opiniodawczego i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- art. 7, 77, 80 i 86 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 50 ust. 5 ustawy

z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez dokładnego i wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, z pominięciem wyjaśnień Uczelni co do niewłaściwego składu zespołu oceniającego Państwowej Komisji Akredytacyjnej, a ponadto wskazywaną przez Uczelnię wadę formalną uchwały Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lipca 2008 r. z uwagi na brak podpisu pod uzasadnieniem stanowiącym załącznik do uchwały upoważniającej osoby uprawnionej do reprezentowania Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej;

- art. 52 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 11 pkt 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz w zw. z art. 6 i 7 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu

o opinie Państwowej Komisji Akredytacyjnej zawarte w jej uchwałach z dnia

[l...] lipca 2008 r. i z dnia [...] października 2008 r. podjęte z naruszeniem

wymienionych artykułów, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy

i nieuwzględnieniu wniosków Uczelni o uchylenie powyższych uchwał jako p[odjętych niezgodnie z obowiązującym prawem bądź stwierdzenie ich nieważności.

Podnosząc powyższe zarzuty Uczelnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r. (P 23/10),

po rozpoznaniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, orzekł, iż art. 9 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji

oraz § 6 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia

27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048 oraz z 2009 r. Nr 163, poz. 1299) nie są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób prowadzący do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając powyższe stanowisko należy na wstępie podkreślić, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. (P 23/10), z uwagi na dyspozycję art. 190 ust. 1 Konstytucji, przesądził o zgodności (braku niezgodności)

z art. 92 ust. 1 Konstytucji zarówno art. 9 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo

o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.; dalej: "ustawa"), jak też

§ 6 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048 oraz z 2009 r. Nr 163, poz. 1299; dalej: "rozporządzenie"). Oznacza to

w szczególności, iż § 6 ust. 1 i § 10 rozporządzenia mogły stanowić podstawę prawną ustaleń co do spełnienia przez Uczelnię warunków do prowadzenia studiów na kierunku [...] w zakresie [...].

Druga istotna uwaga dotyczy pozycji Państwowej Komisji Akredytacyjnej

w postępowaniu dotyczącym oceny kształcenia i znaczenia przedstawionej przez Komisję oceny dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wyjaśniając to zagadnienie Sąd stwierdza, iż potrzeba wykładni obowiązujących przepisów w zgodzie z Konstytucją uzasadnia przyjęcie stanowiska,

iż ocena Państwowej Komisji Akredytacyjnej, o której mowa w art. 11 ust. 6 ustawy, jest w istocie jedynie opinią, co potwierdza także brzmienie art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jakikolwiek przepis ustawy nie przesądza o wiążącym charakterze oceny Komisji,

a ustawa nakłada jedynie obowiązek uzyskania stanowiska Komisji. Wobec tego przedstawiona przez Komisję ocena nie może mieć decydującego znaczenia dla ustalenia czy zostały spełnione ustawowe warunki do prowadzenia danego kierunku studiów. W konsekwencji rola Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie sprowadza się wyłącznie wyboru jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 11 ust. 6 ustawy. Uznanie, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest związany oceną Komisji, przy jednoczesnej niedopuszczalności kwestionowania tej oceny także w postępowaniu przed sądem administracyjnym, prowadziłoby do niezgodności art. 11 ust. 6 ustawy

z art. 2 i art. 149 ust. 1 Konstytucji, a ostatecznie także art. 45 ust. 1 Konstytucji. Przedstawiając to stanowisko Sąd dostrzega jednocześnie, iż ustawa przewiduje swoisty tryb odwoławczy przewidziany w art. 52 ust. 1. Nie oznacza to jednak, z uwagi na powyższe, iż nieskorzystanie z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub podtrzymanie przez Komisję wcześniejszego stanowiska przy wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 52 ust. 1, przesądza o niespełnieniu ustawowych warunków do prowadzenia studiów na danym kierunku. Rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy

w tym zakresie pozostaje bowiem w zakresie uprawnień i obowiązków Ministra Nauki

i Szkolnictwa Wyższego.

Uwzględniając przedstawione stanowisko przy ocenie zasadności skargi Uczelni Sąd stwierdza, że stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego co do znaczenia oceny przedstawionej przez Państwową Komisję Akredytacyjną dla wyniku sprawy administracyjnej nie było jednoznaczne. Organ ten wskazywał na wiążący charakter uzyskanej oceny, ale jednocześnie zauważał, iż ocena ta jest jedynym z dowodów

w sprawie. Zauważając tę niekonsekwencję Sąd dostrzega jednak, iż organ, poza uzyskaniem uchwał z dnia [...] lipca 2008 r. i [...] października 2008 r., dokonał w istocie także samodzielnej oceny spełnienia przez Uczelnię warunków do prowadzenia studiów na kierunku [...] w zakresie [...]. Wyczerpujące stanowisko w tym zakresie zostało zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Uzasadniając konieczność zawieszenia uprawnienia do prowadzenia studiów organ w szczególności wskazał i wyjaśnił, iż Uczelnia nie spełnia warunków dotyczących minimum kadrowego. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia minimum kadrowe dla studiów drugiego stopnia na kierunku [...] stanowi zatrudnienie co najmniej pięciu nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego

i dorobek naukowy w zakresie [...], z tym że spośród tych osób co najmniej dwóch nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego powinno specjalizować się w zakresie [...], który jest przedmiotem studiów. Organ wykazał nadto, że do minimum może być zaliczonych trzech z pięciu wskazanych przez Uczelnię profesorów i doktorów habilitowanych. Organ zaznaczył, że prof. dr hab. A. S. nie może zostać wliczony do minimum kadrowego na kierunku [...], ponieważ jest drugim [...] wykazywanym przez Uczelnię w minimum kadrowym na wymienionym kierunku,

a zgodnie z § 10 rozporządzenia do grupy nauczycieli akademickich może być wliczony nie więcej niż jeden [...], który uzyskał poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej stopień odpowiadający co najmniej stopniowi naukowemu doktora. Stanowisko organu w tym zakresie nie narusza prawa, a w konsekwencji zaistniały ustawowe warunki do wydania decyzji o zawieszeniu uprawniania do prowadzenia studiów na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, które nie są zasadne, Sąd ponownie podkreśla, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokonał także samodzielnej oceny spełnienia warunków do prowadzenia studiów na przedmiotowym kierunku, w tym dochowania warunków wynikających z § 6 ust. 1 i § 10 rozporządzenia. Stąd zarzuty odnoszące się do prawidłowości czynności Komisji wymienione w skardze nie mogły prowadzić do podważenia legalności wydanych decyzji. Wobec tego Sąd jedynie wskazuje na potrzebę odróżnienia czynności podjętych przez zespół oceniający od czynności towarzyszących przedstawieniu sprawozdania przygotowanego przez zespół, o których mowa w art. 50 ust. 4 ustawy. Organizację i tryb działania Komisji, w tym tryb dokonywania ocen, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy, określa statut Komisji, co wynika z art. 53 ust. 1 ustawy. W § 15 ust. 1 – 3 statutu Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia 13 października 2005 r. przewidziano, iż postępowanie oceniające, o którym mowa w § 14 ust. 1, przeprowadza Zespół oceniający, składający się z członków Komisji i ekspertów. Przewodniczącym zespołu oceniającego jest członek Komisji lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach ekspert, o którym mowa w § 12 ust. 3. Zespół oceniający, w składzie od dwóch do pięciu osób, powołuje Sekretarz w porozumieniu z przewodniczącym zespołu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Sekretarz może zwiększyć skład zespołu oceniającego. Zatem statut Komisji nie wymaga, aby postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez osoby spełniające warunki określone w art. 50 ust. 4 ustawy, czego oczekiwała Uczelnia. Przepis ten odnosi się jedynie do trybu przygotowania sprawozdania poprzedzającego uchwałę Prezydium Komisji (art. 52 ust. 1 ustawy). Uchwały Komisji

z dnia [...] października 2008 r. i [...] lipca 2008 r. zostały sporządzone w sposób określony w § 5 ust. 3 pkt 3 statutu, który nakłada obowiązek podpisania uchwały przez Przewodniczącego Komisji. Nie mogło mieć także istotnego znaczenia odwołanie się

w uchwale do opinii Zespołu Kierunków Studiów, zamiast do sprawozdania tego Zespołu, czego wymaga art. 52 ust. 1 ustawy.

Organ nie uchybił także obowiązkom wynikającym z przepisów wymienionych

w triret drugie skargi w zakresie obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyczerpującej oceny zgromadzonych dowodów i przedstawienia stanowiska w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż z uwagi na niezasadność zarzutów skarżącej, a także brak innych naruszeń prawa, nie zaistniały przesłanki do uwzględniania wniosku Uczelni o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.