Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1913/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 lub ust. 5, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 4291/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4291/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Warszawie w dniu 9 grudnia 2014 r. przeprowadzili kontrolę w lokalu położonym na stacji paliw S. zlokalizowanej w [...] i ujawnili siedem włączonych i przypuszczalnie gotowych do eksploatacji automatów do gier, spośród których cztery o nazwie [...] należały do [...] , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]

W wyniku przeprowadzonych czynności ujawniono umowę najmu z dnia 1 grudnia 2013 r. zawartą pomiędzy wynajmującym [...] a najemcą [...] Według umowy, najemcą części powierzchni w lokalu był [...] , który wstawił do lokalu cztery automaty. Przesłuchano kierownika i pracownika stacji paliw oraz dwóch świadków.

Naczelnik Urzędu Celnego II w W. decyzją z dnia 12 maja 2015 r. wymierzył stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem gry w kwocie [...] zł.

Rozpoznając sprawę, na skutek złożonego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [....] września 2015 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa" w zw. z art. 91 oraz art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej jako "u.g.h." utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika UC.

Zdaniem Dyrektora IC zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokół z przesłuchania świadków oraz protokół oględzin rzeczy, pozwolił na ustalenie, że przedmiotowe automaty są własnością strony oraz umożliwiają prowadzenie gier o charakterze komercyjnym, gdyż możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych oraz gier o charakterze losowym bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności, umiejętności gracza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając opisanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", skargę [...] na powyższą decyzję stwierdził, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym oględziny oraz eksperyment procesowy, wykazało, że sporne automaty to urządzenia elektroniczne (komputerowe), gry na tych automatach były organizowane w celach komercyjnych, miały charakter losowy i były prowadzone o wygrane pieniężne. Tym samym na badanych automatach urządzano i realizowano gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zeznania świadków wskazują, że skarżący urządzał gry na ww. automatach, albowiem zapewnił warunki lokalowe (stałe dostarczanie energii elektrycznej pozwalającej na instalację i niezakłóconą pracę automatów, zapewnienie swobodnego dostępu do automatów wszystkim zainteresowanym itp.), zorganizował tę działalność i umożliwił eksploatację urządzeń w lokalu (obsługa techniczna dla spornych automatów, zapewnienie serwisu znajdujących się w lokalu urządzeń, pobieranie z nich gotówki, dokonywanie wypłat wygranych pieniężnych graczom, w sytuacji gdy w automacie zabrakło monet itp.). Jak wskazał świadek pracownicy stacji paliw przekazywali informacje o awarii automatów lub braku w automatach monet do wygranych.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że okolicznością przesądzającą o słuszności takiej oceny w stanie faktycznym niniejszej sprawy, jest zakres przedsięwziętych przez skarżącego czynności i wykazana aktywność, mająca na celu umożliwienie rozgrywania nielegalnych gier, znacznie przewyższająca tę, która wynika dla stron z umowy najmu czy dzierżawy, o jakich mowa w art. 659 i nast. kodeksu cywilnego. Sąd odmówił słuszności zarzutowi skarżącego, że strona "jedynie wynajęła kilka metrów kwadratowych lokalu" w oparciu o regulacje prawa cywilnego. W ocenie Sądu bez zaangażowania skarżącego, urządzanie gier na automatach zainstalowanych w przedmiotowym lokalu, w ogóle nie miałoby miejsca.

Nadto Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 250/14, zgodnie z którym, nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że brak notyfikacji przepisów technicznych pozwala uznać przepisy te za nieobowiązujące, a także że art. 89 ust. 1 pkt 2 jak i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. oraz postanowień dyrektywy 98/34/WE, nie jest "przepisem technicznym".

Sąd przypomniał, że Trybunał Konstytucyjny RP w wyroku z 11 marca 2015 r. o sygn. akt P 4/14, orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażane przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w taki sam sposób należy ocenić art. 6 ust. 1 u.g.h., który również nie ma charakteru technicznego (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 3017/15, II GSK 3037/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Sąd przychylił się nadto do stanowiska zawartego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r., o sygn. akt II GSK 6/14, II GSK 132/14 i II GSK 139/14 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), że nie dość, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to również, związek tego przepisu z art. 14 u.g.h., nie ma charakteru, który (bezwarunkowo) uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł [...] zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi mimo naruszenia przez organy przepisów art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

b) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie niniejszej, polegające na przyjęciu, że skarżący jako osoba udostępniająca lokal jest urządzającym gry hazardowe w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i podlega karze pieniężnej przewidzianej w tym przepisie.

Skarżący wnosił, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w II w W. z dnia [...] maja 2015 r. i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania podatkowego nie stanowił wystarczającej podstawy do nałożenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Jego zdaniem organy podatkowe nie wykazały (podobnie jak w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji), aby skarżący dokonywał bezpośrednich czynności faktycznych przy urządzeniach do gier. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano również, aby skarżący uzyskiwał bezpośrednie korzyści materialne z funkcjonowania automatów oraz aby był właścicielem automatów.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że konsekwencją naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania było wadliwe zastosowanie przez ten Sąd art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., wyrażające się uznaniem skarżącego za urządzającego gry na automatach. W ocenie skarżącego za urządzającego gry należy uznać wyłącznie taki podmiot, który prowadzi działalność na automatach na swój własny rachunek i swoje ryzyko, który czerpie bezpośrednie korzyści z takiej działalności, a przede wszystkim organizuje całą działalność hazardową, w tym również poprzez zlecanie wykonywania poszczególnych czynności innym osobom, które wówczas działają nie na swoją rzecz ale na rzecz podmiotu urządzającego gry.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.

Przed odniesieniem się do przedstawionych zarzutów i podanej w skardze kasacyjnej argumentacji należy podkreślić, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a ogranicza się jedynie do kwestii podanych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

Sformułowanie zarzutów w ramach obu podstaw kasacyjnych, w pierwszej kolejności wymaga rozpoznania zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Art. 1 § 1 p.u.s.a. określa zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości sądów administracyjnych, przewidując, że sprawują one wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej. Przepis ten wyznacza zatem jedynie ramy kontroli sądowej, nie określa natomiast zasad postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II GSK 2991/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Przepis ustrojowy, jakim jest art. 3 § 3 p.p.s.a. ("Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach") może zostać naruszony, kiedy sąd administracyjny naruszy jednocześnie przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., tj. kiedy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi pierwszej instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy.

Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, w którym uznał on bezzasadność skargi, w sytuacji wskazywanego przez skarżącego kasacyjnie naruszenia przez organy przepisów art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie ww. zarzutu wskazuje jedynie, że organy nie wykazały, aby skarżący dokonywał bezpośrednich czynności faktycznych przy urządzeniach do gier, jak również aby uzyskiwał bezpośrednie korzyści materialne z funkcjonowania automatów, czy też był właścicielem automatów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego była prawidłowa. Z analizy zarzutu naruszenia przepisów postępowania jak i korespondującej z nim argumentacji wynika, że został on oparty na błędnym rozumieniu zastosowanego w sprawie prawa materialnego.

W stanie prawnym właściwym dla tej sprawy, w świetle art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął za organem odwoławczym, że podmiotem urządzającym gry na automatach będzie podmiot, który zorganizował tego typu działalność. Urządzanie gry czy zakładu obejmuje bowiem czynności związane z ustaleniem ich regulaminu, określeniem praw i obowiązków uczestników, zorganizowaniem i przystosowaniem lokalu, zatrudnieniem i przeszkoleniem pracowników, zapewnieniem stosownych zabezpieczeń. Zaś prowadzenie gry obejmuje natomiast realizowanie konkretnych czynności przy samej grze.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko oraz że pojęcie to w języku polskim rozumiane jest, jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący kasacyjnie nie tylko wynajął powierzchnię użytkową w celu prowadzenia gier, w tym gier na automatach (wskazuje na to zawarcie w dniu 1 grudnia 2013 r. umowy najmu), ale również przyjął na siebie obowiązki (konkretnie opisane w wyroku) związane z koniecznością czynnego uczestnictwa w urządzaniu gier, polegające na zapewnieniu odpowiednich warunków lokalowych oraz obsługi technicznej dla spornych automatów. Stanowisko to Sąd pierwszej instancji wywiódł z prawidłowo ocenionych przez organy dowodów w postaci zeznań świadków.

Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia przepisów postępowania należy uznać za nietrafny. Dla uznania skarżącego kasacyjnie za urządzającego gry na automatach nie było niezbędne ustalenie, że dokonywał on bezpośrednich czynności faktycznych przy urządzeniach do gier, choć jak wynikało z ustaleń organów, to właśnie skarżący zapewniał obsługę techniczną automatów, skoro jego aktywność polegała m.in. na zapewnieniu serwisu znajdujących się w lokalu urządzeń, pobieraniu z nich gotówki, dokonywaniu wypłat wygranych pieniężnych graczom, w sytuacji gdy w automacie zabrakło monet itp. Z powyższego wynika również, że skarżący korzyści materialne z funkcjonowania automatów osiągał. Nadto aby podmiot został uznany za urządzającego gry na automatach, nie jest niezbędne, aby był on ich właścicielem.

W stanie sprawy przeprowadzone przez organ czynności dowodowe doprowadziły, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, do prawidłowego określenia skarżącego jako podmiotu urządzającego gry na spornych automatach.

Zatem należy przychylić się do poglądu wyrażanego zarówno w decyzjach organów obu instancji jak i Sądu pierwszej instancji, że fakt podejmowania przez skarżącego aktywnych zachowań polegających na zorganizowaniu i umożliwieniu dostępu do miejsca prowadzenia gier nieograniczonej ilości graczy, utrzymywaniu automatów w stanie stałej aktywności umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie oznaczał, że skarżący urządzał gry na automatach ujawnionych w opisanym lokalu. Strona skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnego wiarygodnego kontrdowodu, który podważałby ustalenia organu w tym zakresie, w szczególności, aby działanie skarżącego ograniczyło się jedynie do udostępnienia powierzchni lokalu na potrzeby umieszczenia automatów do gier. Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadka Marka Szyszki – kierownika stacji paliw, wynikało wprost, że część ujawnionych automatów została wstawiona do lokalu przez firmę [...], co stanowi o słuszności stanowiska Sądu I instancji, uznającego skarżącego kasacyjnie za urządzającego gry na spornych automatach.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji, nie doszło do naruszenia art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wynikające z tych przepisów dyrektywy nie nakładają na organ podatkowy obowiązku prowadzenia postępowania w sposób nieograniczony, a jedynie – podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej), w oparciu o dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej) przez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), z czego organ podatkowy się wywiązał.

W konsekwencji za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku ze wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej. Powołane przepisy stanowią podstawę orzeczniczą dla Sądu pierwszej instancji, co oznacza, że pierwszy z nich ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei drugi z wymienionych w zarzucie skargi kasacyjnej przepis art. 151 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w razie bezzasadności skargi, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Przytoczony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 316/16 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), nie przeczy prawidłowości stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Ze stanu faktycznego przyjętego w sprawie, której dotyczył powołany przez autora skargi kasacyjnej wyrok, wynikało bowiem, że za podmiot urządzający gry na automacie został uznany właściciel lokalu wynajmujący powierzchnię pod instalację urządzenia do gier. Odmiennie niż w tej sprawie, przedstawiał się natomiast stan faktyczny oceniany w zaskarżonym wyroku. To skarżący kasacyjnie był najemcą części powierzchni lokalu, na której zainstalował dostarczone przez siebie automaty do gier, zapewniając ciągły do nich dostęp nieograniczonej liczbie graczy oraz stałą ich obsługę techniczną.

Skoro, w świetle niepodważonego w niniejszej skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy ustalono, że skarżący nie tylko pozyskał w drodze najmu powierzchnię użytkową w celu prowadzenia gier na automatach losowych, ale także przyjął na siebie obowiązki związane z czynnym uczestnictwem w urządzaniu gier - to za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji akceptujące pogląd organów orzekających w sprawie, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na przedmiotowych automatach.

Nie jest zatem w konsekwencji trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zasadnie bowiem uznano, że istniała podstawa do zastosowania wobec skarżącego kasacyjnie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zdaniem kasatora, naruszenie tego przepisu jest skutkiem naruszenia ww. przepisów procesowych. NSA zwraca jednak uwagę, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się chybione, co oznacza, że rozstrzygnięcie odnosiło się do stanu faktycznego ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji. A zatem z niepodważonego stanu faktycznego wynika, że skarżący podejmował czynności, które w swym całokształcie wyczerpywały hipotezę ww. przepisu. Przepis ten jest bowiem adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. W jego świetle, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą - które w rozpatrywanej sprawie nie zostały podważone - uznać należy fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. oraz ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.