Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 719/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 w zw. z art. 29
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie SO (del.) Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 719/10

UZASADNIENIE

Wydaną z upoważnienia Starosty decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwana dalej k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w W., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie podestów obsługowych na istniejącej wieży kratowej o wys. 40 m zlokalizowanej na dz. nr 607/1 obr. 5, w miejscowości G., gm. B.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A sp. z o.o. z/s w W. i wniosła o jej zmianę w części dotyczącej zakwalifikowania obiektu do kategorii XXIX i uchylenie obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru, ewentualnie o jej uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji błędne zakwalifikowanie budowy podestów obsługujących na istniejącej wieży kratowej o wysokości 40 m do kategorii XXIX tj. wolnostojące kominy i maszty. Podesty nie powodują zmiany parametrów technicznych istniejącego obiektu i winny być zakwalifikowane do kategorii VIII – pozostałe budowle.

A Sp. z.o.o. wskazała jednocześnie, iż z decyzji został wykreślony pkt 5 odnoszący się do obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Powyższe powoduje wewnętrzną sprzeczność decyzji w stopniu uniemożliwiającym jej wykonanie (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W przypadku zakwalifikowania robót do kategorii XXIX obowiązkowym jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

W dalszej części odwołania zarzuciła bezpodstawne nałożenie na inwestora obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego. Budowa podestów obsługowych na istniejącej wieży kratowej nie może być kwalifikowana do budowy obiektów budowlanych budynków i budowli o wysokości nad terenem 15 m i większej (a które wymagają ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego).

Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji .

Wojewoda wyjaśnił, iż wniosek inwestora dotyczy budowy podestów obsługowych na istniejącej wieży kratowej o wysokości 40 m. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika zaś, iż przedmiotowe obiekty (2 szt.) zostaną wykonane z profili stalowych L 45x45x5 mm i przymocowane będą do konstrukcji wieży.

Powołując się na treść przepisów art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ - zwana dalej w skrócie P.b., w tym art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. organ podniósł, iż roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wymagają zaś zgłoszenia, jeżeli wysokość urządzenia przekracza 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b.). Jeżeli zaś w/w roboty zaliczone są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 29 ust. 3 cyt, ustawy, wymagają pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy uznał, iż wnioskowaną budowę podestów należy zakwalifikować jako instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Nie zachodzi zaś sytuacja określona w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. (podest będzie miał wysokość 4,50 cm), zatem zamierzone roboty budowlane nie wymagają zgłoszenia, a tym bardziej uzyskania pozwolenia. Zasadnym wiec było umorzenie postępowania w tym zakresie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła S sp. z o.o. w W. i zarzuciła: 1/ naruszenie prawa materialnego, w szczególności: - art. 28 w zw. z art. 29 P.b. poprzez uznanie, że roboty budowlane polegające na budowie podestów obsługowych na istniejącej wieży kratowej o wys. 40 m nie wymagają pozwolenia na budowę; 2/ naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Na podstawie opisanych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżąca podkreśliła, iż zakres robót budowlanych wnioskowanych przez inwestora, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie

z przyczyn wskazanych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Skarga jest uzasadniona gdyż organ błędnie zastosował przepisy prawa materialnego i błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku o wydanie pozwolenie na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego polegające na budowie podestów obsługowych na istniejącej wieży kratowej o wysokości 40m polega na montażu urządzeń, które nie wymaga pozwolenia na budowę i z tego względu uchylił decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie.

Organ wskazał na przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b., iż pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, ani też nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które na podstawie art. 29 ust. 3 P.b. wymagają pozwolenia na budowę. Organ przyjął, że wnioskowane roboty budowlane mogą być wykonywane na podstawie zgłoszenia, a podest zgodnie z rys. nr 06 projektu budowlanego będzie miał 4, 50 cm wysokości.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) P.b. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych. W art. 3 pkt 9 P.b. zawarta jest definicja urządzenia budowlanego, przez które należy rozumieć, urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Sąd uznał, że objęte wnioskiem inwestora roboty budowlane dotyczą zmian konstrukcyjnych wieży i dlatego odpowiadają definicji przebudowy zawartej w art. 3 pkt 7a P.b. Przebudowę stanowi wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wieża kratowa jest niewątpliwe obiektem budowlanym, a zamontowanie podestów jest na pewno zmianą parametrów technicznych tego obiektu i dlatego wymaga pozwolenia na budowę.

Z tych przyczyn Sąd przyjął, że organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy i błędnie zastosował przepis prawa materialnego i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.

Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda rozpozna niniejszą sprawę w całokształcie mając na względzie zarzuty zawarte w odwołaniu skarżącej Spółki oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku.