Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1380/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 3, art. 24 par. 1 pkt 5, art. 25, art. 5 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej jako Prezes ARiMR decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2016.23 ze zm.), dalej jako K.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10, i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. 2015.2058 ze zm.) i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j.: Dz. U.2014.1438) po rozpatrzeniu wniosku K. W., dalej jako skarżący, o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Pismem z [...] lutego 2016 r. skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) Ile operacji (inwestycji) realizowanych z udziałem nakładów rzeczowych własnych beneficjenta, korzystających dofinansowania w ramach Środka "2.1. Inwestycje w chów i hodowlę ryb", zostało rozliczonych do końca czerwca 2014 r.?

2) W przypadku ilu operacji (inwestycji), o których mowa w punkcie 1), beneficjent uwzględnił w kosztorysie powykonawczym koszty ogólne realizacji operacji, o których mowa w § 38 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa

i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013"?

3) Proszę również o przekazanie wszystkich wytycznych i informacji dotyczących Środka ,,2.iV; Inwestycje w chów i hodowlę ryb", jakie były stosowane i publikowane od początku stosowania tego środka, a zatem również wytycznych i informacji, które zostały usunięte ze stron internetowych Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Ponadto skarżący wskazał, iż w zakresie informacji określonych w punktach 1 i 2 chodzi o dane zanonimizowane, czyli niezawierające danych osobowych beneficjentów.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ poinformował, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, z uwagi na fakt, iż ich przygotowanie wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających w szczególności na przeglądzie dokumentacji papierowej składanej przez beneficjentów, konieczności przeprowadzenia dodatkowych analiz w oparciu o kryteria wskazane we wniosku, przygotowaniu stosownych zestawień przy zaangażowaniu wszystkich Oddziałów Regionalnych.

W związku z powyższym oraz w związku z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pismem z [...] marca 2016 r. nr [...] organ wezwał skarżącego do pisemnego wskazania z punktu widzenia jakiego konkretnie interesu publicznego, o którym mowa w powołanym przepisie, istotne są wnioskowane informacje, a także do wskazania, na czym polega ponadprzeciętna (szczególna) istotność żądanych informacji dla ww. interesu publicznego.

Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie i wskazał, iż żądane informacje są niezbędne z uwagi na zakres zadań, których realizacja przypisana została Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Podkreślił, że Agencji zostały powierzone zadania o bardzo istotnym znaczeniu w obszarze rolnictwa i rybołówstwa, w tym także pełnienie roli instytucji pośredniczącej w programach współfinansowanych ze środków unijnych. Z tych też przyczyn, w ocenie skarżącego istotnym z punktu widzenia interesu publicznego jest "przejrzystość dofinansowań". Zdaniem skarżącego wnioskowane informacje pozwolą na ustalenie, czy spełnione zostały podstawowe zasady konstytucyjne - poprzez ocenę "zgodności działania kluczowego organu państwa w sektorze rolnym z zasadami konstytucyjnymi".

[...] kwietnia 2016 r. Prezes ARiMR działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10, i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 8 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję

Nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż skarżący nie wykazał w jaki sposób wnioskowane informacje mogą posłużyć czy być przydatne do oceny transparentności procedur udzielania środków finansowych w ramach działań wdrażanych przez ARiMR, a także przestrzegania przez adresata wniosku wymienionych w jego treści zasad konstytucyjnych. Skarżący nie wykazał, iż informacja jest ważna dla dużego, nieograniczonego kręgu potencjalnych odbiorców, jak również nie wskazał w jaki sposób jej uzyskanie stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa.

Pismem z 26 kwietnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

[...] czerwca 2016 r. Prezes ARiMR wydał zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko dotyczące charakteru wnioskowanych informacji, i stwierdził ponownie, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podniósł, iż udzielenie wnioskowanych informacji wymagałoby dokonania szczegółowej analizy operacji rozliczonych do końca 2014 r., przeanalizowania przez Oddziały Regionalne ARiMR wszystkich zestawień rzeczowo- finansowych ( każde w ilości stron 1-3) będących załącznikiem do wniosków o płatność (również tych, które zostały przekazane do archiwum); przeanalizowania przez Oddziały Regionalne ARiMR kosztorysów powykonawczych (ilość stron od kilku do kilkudziesięciu lub nawet kilkuset); wyodrębnienie tych kosztorysów, które dotyczą kosztów ogólnych i nakładów rzeczowych, a następnie sporządzenie zestawień w formie tabelarycznej.

Ponadto w każdym Oddziale Regionalnym byłaby zaangażowana 1 osoba (razem 16 osób), dodatkowo w Wydziale Wdrożeń DWR 1 osoba musiałby się zająć przygotowaniem informacji, o których mowa w pkt 3 wniosku z [...] lutego 2016 r.

Organ zwrócił uwagę, że średni czas przeznaczony na czynności związane z przygotowaniem przedmiotowej informacji to ok. 15-20 minut na wniosek (biorąc pod uwagę ilość wniosków, które należałoby przeanalizować, łączny szacunkowy koszt przeznaczony na realizację tego zadania będzie wynosił 87,5-116,67 roboczogodzin) - dodatkowo 1 roboczogodzina przeznaczona dla pracownika DWR.

Powyższe wskazuje, iż organ nie posiada gotowych zestawień, analiz, materiałów, które mogłyby stanowić odpowiedź na wniosek skarżącego z [...] lutego 2016 r. W szczególności podkreślenia wymaga fakt, iż w związku z obowiązkami sprawozdawczymi Agencja nie opracowuje zestawień, czy raportów wykazujących, które z inwestycji realizowanych w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" wdrażane są z udziałem nakładów rzeczowych własnych beneficjenta i kosztów ogólnych, o których mowa w § 38 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawarta w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Wnioskowane informacje nie były również przygotowywane na żądanie instytucji kontrolnych, audytowych, czy instytucji zarządzającej.

W konsekwencji przygotowanie żądanych przez skarżącego danych oznaczałoby konieczność pozyskania tychże informacji z szesnastu oddziałów regionalnych. Z kolei na szczeblu każdego oddziału regionalnego pojawiłaby się konieczność przeprowadzenia analizy obszernej dokumentacji źródłowej (w tym archiwalnej), tj. wniosków o płatność, kosztorysów, zestawień rzeczowo - finansowych.

Dodatkowo - w odniesieniu do żądanych przez wnioskodawcę wytycznych i informacji dotyczących środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" konieczne byłoby przeanalizowanie dokumentacji posiadanej przez Agencję (w tym także zarchiwizowanej) przygotowanej w okresie ostatnich 7 lat. Należy mieć przy tym na uwadze fakt, iż analiza tych dokumentów nie ograniczałaby się jedynie do środka 2.1, ale odnosiłaby się również do dokumentacji związanej z wdrażaniem innych działań, gdyż bardzo często dokumentacja przygotowywana przez Agencję dotyczy nie tylko jednego środka, lecz kilku środków, określonej kwestii, lub całego Programu. Organ dokonał wnikliwej analizy całości żądania zawartego we wniosku z [...] lutego 2016 r., w tym także pod kątem charakteru i zakresu czynności, które należałoby wykonać, aby uzyskać wnioskowane dane. W konsekwencji uprawnionym jest wniosek, iż dane te stanowią informację publiczną przetworzoną.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że prawidłowo ocenił, iż skarżący nie wykazał, aby żądane informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego i uznał za zasadne podtrzymanie stanowiska zawartego w decyzji Nr [...].

K. W. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezasadne przyjęcie przez organ, że wnioskowany dostęp dotyczy informacji przetworzonej, i to w odniesieniu do wszystkich informacji, o których udostępnienie wnosił. Podniósł, że zwrócił się również o przekazanie wszystkich wytycznych i informacji dotyczących Środka "2.1. Inwestycje w chów i hodowlę ryb", jakie były stosowane i publikowane od początku stosowania tego środka, oraz kosztorysów dla operacji (inwestycji) realizowanych z udziałem nakładów rzeczowych własnych beneficjenta, korzystających dofinansowania w ramach Środka "2.1. Inwestycje w chów i hodowlę ryb", na podstawie których zostało beneficjentom wypłacone dofinansowanie do końca czerwca 2014 r., które to informacje niewątpliwie nie mają charakteru informacji przetworzonych;

2) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy polegające na tym, iż organ niezasadnie przyjął, że skarżący nie wykazał, iż uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy na podkreślenie zasługuje, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.

W ocenie Sądu, Prezes ARiMR rozpoznając, w trybie przepisu art. 127 § 3 K.p.a., wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie, zarówno decyzję wydaną [...] kwietnia 2016 r., jak i decyzję wydaną [...] czerwca 2016 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał i podpisał z upoważnienia Prezes ARiMR L. P., będący dyrektorem [...] Oddziału Regionalnego Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa, nie zaś sam piastun funkcji – czyli Prezes ARiMR.

Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 K.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania" (por. W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC str.12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r. str.137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia.

Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Bezspornie celem takiej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej glosie do uchwały sygn. akt II GPS 2/06). Na podkreślenie zasługuje przy tym, że pojęcie pracownik, o jakim mowa w art. 24 K.p.a., ma szeroki zakres znaczeniowy. Wyłączeniu w trybie i na zasadach określonych w tym przepisie mogą zatem podlegać pracownicy organu właściwego do załatwienia sprawy, a także pracownicy organów, jednostek i instytucji, którym w trybie przepisów ustaw szczególnych powierzono wykonywanie kompetencji organu do prowadzenia spraw administracyjnych, w tym wydawania decyzji, a także organu, do którego organ prowadzący postępowanie zwrócił się o dokonanie czynności przewidzianych w art. 52 K.p.a. Chodzi tu przy tym nie o wszystkich pracowników wskazanych jednostek, lecz tylko tych, którzy zostali upoważnieni do załatwiania spraw indywidualnych.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09 (publ. ONSAiWSA 2010/5/82; LEX nr 579940) przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Należy zatem a contrario przyjąć, na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przywołany art. 24 K.p.a. łącznie z art. 25 K.p.a., regulują kwestie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu od załatwienia sprawy, stwarzając przy tym warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji. Uregulowanie to ma na celu uniknięcie sytuacji, w której dana osoba, działając z upoważnienia piastuna funkcji organu, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei może budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu.

Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że reguła wyłączenia ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem także do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (m. in. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 61). Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale z dnia 20 maja 2010 r. stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Zatem osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 36/10, (publ. Lex nr 595359), przy jednoczesnym przywołaniu powyższej uchwały, stwierdził że "pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § 1 Kp.a. ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również upoważnionego do działania w imieniu ministra podsekretarza stanu w ministerstwie".

Wydanie zaskarżonej decyzji na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tę samą osobę upoważnioną do działania w Prezes ARiMR, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. i jest to podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., która uzasadnia uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § 1 K.p.a. ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również upoważnionego do działania w imieniu Prezes ARiMR dyrektora oddziału. W tym kontekście zasadne jest przy tym zwrócenie uwagi na upoważnienie, w oparciu o które L. P. działał w sprawie. Upoważnienie nr [...] z [...] stycznia 2016 r zostało wydane na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z którym Prezes Agencji kieruje działalnością Agencji i reprezentuje ją na zewnątrz. Prezes Agencji wykonuje zadania przy pomocy zastępców Prezesa Agencji, dyrektorów oddziałów regionalnych oraz kierowników biur powiatowych. Nie budzi zatem wątpliwości, że L. P. działał w sprawie jako upoważniony pracownik. Swe kompetencje do działania w sprawie, w tym do wydawania decyzji czerpał z upoważnienia Prezesa ARiMR.

W tej sytuacji uznać należy, że wydanie zaskarżonej decyzji, przez tę samą upoważnioną przez Prezesa ARiMR osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 K.p.a.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wykazane naruszenie przepisów prawa procesowego, dające podstawę do wznowienia postępowania, uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, tym samym i odniesienie się do zarzutów skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.