Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3753/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 13)
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." [...] z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1496/13 w sprawie ze skargi "A." [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 20 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1496/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 20 sierpnia 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:

Burmistrz Gminy i Miasta N. decyzją z 27 maja 2013 r. określił dla Skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 od posiadanych przez nią nieruchomości i obiektów budowlanych w kwocie 30.382,00 zł. Organ podniósł, że podatnik jest właścicielem zabudowanych nieruchomości, które zadeklarowane przez stronę jako zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną

do rejestru tych grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r.

o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw ( Dz. U.

Nr 88, poz. 983 ze zm. ). W wyniku oględzin nieruchomości ustalono, że grunt o pow. 7.780 m2 został trwale wyłączony z działalności rolniczej i jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a pozostała część gruntu ( 0,1098 ha ) służy celom mieszkalnym.

Organ wskazał, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 13 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną do rejestru tych grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4

ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Dotyczy to grup wpisanych do rejestru wskazanego

w art. 9 ust. 1 powyższej ustawy, tymczasem strona nie jest do niego wpisana. Budynki należące do podatnika nie mogą być wobec tego zwolnione od podatku od nieruchomości.

SKO w K. decyzją z 20 sierpnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu

I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że podatnik jest wpisany od dnia 14 grudnia

2009 r. jedynie do Rejestru Wstępnie Uznanych Grup Producentów prowadzonego przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego, a zwolnienie podatkowe dotyczy wyłącznie producentów wpisanych do rejestru grup przed dniem 1 maja 2004 r.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1

pkt 13 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, albowiem ze zwolnienia podatkowego mogą korzystać również grupy producentów wpisane do rejestru grup po dniu 1 maja 2004 r.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zwolnienie

o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 13) u.p.o.l. ma zastosowanie wyłącznie do grup producentów rolnych, wpisanych na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r.

o grupach producentów rolnych i ich związkach do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 tejże ustawy i zwolnienie nie obejmuje grup producentów wpisanych do rejestrów utworzonych w oparciu o inne akty prawne. Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw utworzona zgodnie z wymogami ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r.

o organizacji rynków owoców i warzyw i wpisana do rejestru tych grup stanowi grupę producencką w szerokim tego słowa znaczeniu, natomiast nie stanowi "grupy producentów rolnych". Przepisy dotyczące zwolnień należy stosować w sposób ścisły i nie nadawać im treści ponad wynikającą z zapisów. Skoro ustawodawca wskazuje na "grupy producentów rolnych" i rejestr tych grup, to nie ma podstaw, aby zwolnienie rozszerzyć na inne grupy producenckie, w tym na wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw, czy uznane grupy producenckie. Wyraźnie wskazać należy, że "grupa producentów rolnych" i "wstępnie uznana grupa producentów", nie są podmiotami tożsamymi, albowiem ich powstanie, wymogi, jakie mają spełniać i rejestry, którym podlegają wynikają z różnych aktów prawnych. Organy podatkowe zasadnie zatem

w ocenie Sądu odmówiły zastosowania wobec strony przedmiotowego zwolnienia podatkowego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt. 13) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na niewłaściwym określeniu zakresu zastosowania przepisu i uznaniu, że nie obejmuje on Skarżącej, a w konsekwencji brak zastosowania i przyjęcie, że Spółdzielnia nie korzysta ze zwolnienia, objętego tym przepisem.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu lub uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zagadnienie materialnoprawne, stanowiące istotę sporu w niniejszej sprawie, było już przedmiotem wypowiedzi orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 1 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1428/13, NSA stwierdził, że z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. wynika jednoznacznie, że jako podmiot uprawniony do zwolnienia ustawodawca wskazał "grupę producentów rolnych", zastrzegając konieczność wpisania ich do rejestru tych grup. Wobec braku w tej ustawie definicji pojęcia, o którym mowa, dla zrekonstruowania jego znaczenia niezbędne jest odwołanie się do określenia przyjętego w ustawie

z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach, w tym do jej art. 3. "Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw utworzona według reżimu ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno, wpisana do rejestru tych grup , nie jest ona natomiast w rozumieniu powołanego już art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. Wniosek ten da się wywieść wprost z treści unormowania ukształtowanego przez art. 2 i kolejne przepisy ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno. Rzecz w tym, że art. 2 tej ustawy przewidział, że w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej marszałek województwa wydaje decyzje w sprawach wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, zwanej "grupą producentów", i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw. Przepis art. 2a ust. 1 ustawy wskazał z kolei, że realizacja planu dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, może odbywać się w okresach rocznych lub półrocznych (okres, o którym mowa w art. 51

ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007, wynosi 4 miesiące). Uregulowanie to uzupełnił przepis art. 2b ust. 1, który powierzył marszałkowi województwa prowadzenie rejestru wstępnie uznanych grup producentów, uznanych organizacji producentów i ich zrzeszeń oraz ponadnarodowych organizacji producentów i ich zrzeszeń.

Mając na uwadze ratio legis tego uregulowania, jak również konfrontując nomenklaturę, którą się ono posługuje z terminologią ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach, nietrudno dostrzec różnice pomiędzy dwoma wyróżnionymi kategoriami podmiotów, tj. grupami producentów, podlegającymi reżimowi wstępnego uznania przez marszałka województwa i grupami producentów rolnych. Tylko ta druga korzysta [...] ze zwolnienia wprowadzonego przez art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l.

Nie jest również rzeczą przypadku to, że owo zwolnienie zostało włączone do porządku prawnego z mocy art. 27 ustawy o grupach producentów rolnych i zmienione z dniem 1 stycznia 2007 r. przez art. 2 ustawy z 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zabieg ten świadczy o woli ustawodawcy powiązania zwolnienia jedynie z reżimem ustawy

o grupach producentów rolnych. Brak jest zatem podstaw prawnych, aby zwolnienie

to rozszerzać na inne grupy producenckie przez zakwalifikowanie ich także jako

grupy producentów rolnych. Uwzględnienie argumentacji skarżącej Spółki byłoby równoznaczne z zaaprobowaniem możliwości wyznaczania zakresu zwolnień ustawowych w drodze wykładni rozszerzającej, co – jak wiadomo – kłóci się z istotą

tej konstrukcji.

Pogląd ten, jakkolwiek z pewnymi zastrzeżeniami natury legislacyjnej, zdaje się akceptować również doktryna (zob. P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Zwolnienie budynków i budowli zajętych przez grupę producentów rolnych z podatku od nieruchomości, Finanse Komunalne 2015, nr 5, str. 31 – 40).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione powyżej oceny, w konsekwencji zaś uznaje, że sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie zaaprobował przyjętą przez organy podatkowe wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 13) u.p.o.l., w świetle której Skarżąca nie mogła skorzystać z unormowanego w tym przepisie zwolnienia podatkowego.

Odnosząc się do argumentacji ujawnionej w trakcie rozprawy przez osoby reprezentującą stronę skarżącą, eksponującej potrzebę zmiany "niesprawiedliwego prawa", wypada zauważyć, że realizacja tego postulatu mieści się w kompetencji parlamentu a nie sądu administracyjnego. Orzekanie przez sądy administracyjne nie może bowiem być sprowadzane do wypełniania funkcji prawotwórczej. Łączy się ono natomiast jedynie ze stosowaniem prawa, w tym dokonywaniem zabiegów w jego wykładni, w zgodzie

z ogólnie aprobowanymi dyrektywami.

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji