Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2275/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 ust. 2 pkt 8. art. 95 ust. 4, art. 97 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej także: "k.p.a.") oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 360) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1170), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") - utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], nakazującą M. M., A. M., B. M. oraz małoletniej M.M.opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...], przy ul. [...] w [...].

Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji została wydana w następującym stanie faktycznym.

Tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w [...] jest własnością [...] i pozostaje w dyspozycji Komendy [...] Policji.

Przedmiotowa kwatera została przydzielona M. M. decyzją Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale tymczasowej kwatery.

W dniu [...] marca 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło oświadczenie M. M. z dnia [...] marca 2020 r. dotyczące zrzeczenia się prawa do tymczasowej kwatery nr [...] przy uI. [...] w [...] w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej.

W związku z powyższym oświadczeniem M. M. z dnia [...] marca 2020 r. Komendant [...] Policji zawiadomieniem nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] przez M. M., A. M., B. M. i małoletnią M.M. - z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy, tj. zrzeczenia się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W dniu [...] lipca 2020 r. skarżąca A. M. skorzystała z przysługującego jej prawa strony i zapoznała się z aktami sprawy.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, biorąc pod uwagę wspomniane wyżej oświadczenie M. M., Komendant [...] Policji - działając na podstawie 95 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - nakazał M.M., A. M., B. M. oraz małoletniej M.M. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant [...] Policji wskazał na wstępie, że w analizowanej sprawie faktem jest, iż M.M. aktualnie jest osobą rozwiedzioną od 2014 r. Organ pierwszej instancji zauważył, że w przedmiotowej tymczasowej kwaterze zamieszkuje jego była żona - A. M. wraz z dorosłym synem - B.M. i małoletnią córką M. M. Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził, że M.M. w dniu [...] grudnia 2019 r. wyprowadził się z przedmiotowej tymczasowej kwatery i zamieszkuje pod innym adresem, o czym powiadomił organ pierwszej instancji pisemnym oświadczeniem z dnia [...] marca 2020 r.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 88 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 cyt. ustawy). Ponadto, organ zauważył, że policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę (art. 88 ust. 2).

Z kolei, jak wskazał organ pierwszej instancji, przepis art. 90 ustawy o Policji stanowi, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.

Komendant [...] Policji podniósł, że przypadki, w których orzeka się o opróżnieniu lokalu, zostały wymienione w art. 95 ust. 2-4 ustawy o Policji.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zrzeczenia się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Komendant [...] Policji podniósł, że w świetle art. 95 ust. 4 cyt. ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu.

Powołując się na przepis § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., organ pierwszej instancji wskazał, że opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7-9 oraz art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji.

Mając powyższe na względzie, Komendant [...] Policji stwierdził, że zaistnienie jednej z przesłanek określonych w cytowanym przepisie skutkuje obligatoryjnie wszczęciem przez organ postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji zakończone zostaje w formie decyzji administracyjnej.

Komendant [...] Policji zauważył, że w przedmiotowej sprawie M.M.oświadczeniem z dnia [...] marca 2020 r. zrzekł się uprawnień do przedmiotowej kwatery, a zatem zaistniała obligatoryjna przesłanka do wydania decyzji administracyjnej w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. wniosła do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...]lipca 2020 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, a także § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], nakazującą M. M., A. M., B.M. oraz małoletniej M.M. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...], przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji zauważył na wstępie, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy były małżonek rozwiedzionego funkcjonariusza oraz jego dzieci posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery w sytuacji, gdy policjant zrzeka się tytułu prawnego do kwatery.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) wydaje się, jeżeli policjant zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Według organu odwoławczego, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż M. M., jako osoba posiadającą tytuł prawny do tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...], w oświadczeniu z dnia [...] marca 2020 r. zrzekł się do niej prawa i wniósł o rozwiązanie umowy najmu.

W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że Komendant [...] Policji, który jest dysponentem przedmiotowej kwatery, był zobligowany do wydania decyzji nie tylko wobec funkcjonariusza M. M., ale również wobec wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu, co wynika z przepisu art. 95 ust. 4 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy uznał więc, że Komendant [...] Policji prawidłowo zobowiązał do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym spornego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) zarówno funkcjonariusza, jak i jego byłą małżonkę A. M. oraz ich dzieci - B. M. i małoletnią M. M.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu, Komendant Główny Policji wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt SK 29/16, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzję nakładająca obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, aby w toku prowadzonego postępowania administracyjnego badały, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu są w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że Trybunał Konstytucyjny uznał, że obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach należy do gminy a nie do organów administracji publicznej realizujących zadania publiczne w zakresie swojej właściwości. Organ odwoławczy podniósł, że - w ocenie Trybunału - obowiązek ten ciąży na gminie także w stosunku do osób, które w wyniku realizacji decyzji administracyjnej nakazującej opróżnienie lokalu musiały opuścić dotychczasowe mieszkanie.

Organ odwoławczy podkreślił, że regulacje przewidziane w rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" zawarte w ustawie o Policji mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Według organu odwoławczego, nie jest natomiast powinnością organów Policji zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z resortem spraw wewnętrznych, gdyż to na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb jej mieszkańcom.

W tym miejscu, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 611), zadaniem organów samorządu terytorialnego jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał na przepis art. 4 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., zgodnie z którym do zadań własnych gminy należy zapewnienie lokalu socjalnego lub zamiennego a także zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że w razie braku dostarczenia lokalu socjalnego przez gminę, właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, strony mogą wystąpić do sądu cywilnego z powództwem o ustalenie uprawnienia do zawarcia z gminą umowy o najem lokalu socjalnego, o ile spełniają przesłanki przewidziane w przepisie art. 14 cyt. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że strona skarżąca ma możliwość ubiegania się o przyznanie uprawnień do pomieszczenia tymczasowego, o którym mowa w rozdziale 4A ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

W piśmie z dnia [...] października 2020 r. skarżąca A. M., działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r.

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2020 r., strona skarżąca zarzuciła obu spornym decyzjom niezgodność z prawem oraz zasadami współżycia społecznego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż organy obu instancji, wydając sporne decyzje, zupełnie nie rozważyły sytuacji, w której znajduje się skarżąca.

Skarżąca podniosła, że nie kwestionuje faktu, iż kwatera została przydzielona jej mężowi w czasie trwania ich małżeństwa, niemniej jednak stwierdziła, że - w jej ocenie - nie ulga wątpliwości, iż zarówno ona, jak i jej dzieci mają prawo do wspomnianej kwatery, jako członkowie rodziny funkcjonariusza.

Skarżąca uznała, że nawet, jeśli zgodzić się z twierdzeniem, iż była żona nie może być traktowana na równi z pełnoprawnym w świetle przepisów członkiem rodziny, to jednak dzieci, w tym jedno małoletnie (M. M.) są członkami rodziny funkcjonariusza.

Skarżąca zwróciła uwagę, iż małoletnia M. M. jest zaliczona do osób niepełnosprawnych.

Ponadto, strona skarżąca wskazała, że jest w trudnej sytuacji finansowej, a także podkreśliła, że nie ma prawa do innego lokalu mieszkalnego, dodając jednocześnie, że nie stać jej na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym.

Strona skarżąca zarzuciła, że żadna z powyżej wskazanych okoliczności nie została wzięta pod uwagę przez Komendanta Głównego Policji, co w konsekwencji oznacza, że materiał dowodowy nie został wszechstronnie rozpoznany przez organ odwoławczy.

Ponadto, skarżąca podkreśliła, że organ nie skorzystał również z prawa wstrzymania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, w świetle przepisów dotyczących szczególnych rozwiązań związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, postępowania o opróżnienie lokalu, mimo, iż miał taką możliwość. Tymczasem, jak zauważyła skarżąca, czas pandemii trwa nadal, a pomimo tego Komendant Główny Policji wydał decyzję, która - w ocenie skarżącej - narusza zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego wstrzymania postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery, Komendant Główny Policji zauważył, że decyzje organów Policji obu instancji wydane zostały w postępowaniu administracyjnym i nie stanowią tytułu wykonawczego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], nakazująca M.M., A. M., B. M. oraz małoletniej M. M. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...], przy ul. [...] w [...] - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy zakończonej ostatecznie wydaniem zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.

Przede wszystkim, stwierdzić należy, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant [...] Policji, wydając sporne decyzje - nie dopuścili się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Organy Policji obu instancji prawidłowo zebrały bowiem i wszechstronnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

W działaniu organów Policji obu instancji wydających sporne decyzje Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.

Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2020 r. wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich wydania, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej podniesionego w toku postępowania.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną - nie dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do merytorycznej oceny legalności obu spornych decyzji, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy były małżonek funkcjonariusza Policji oraz jego dzieci posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery w sytuacji, w której wspomniany funkcjonariusz zrzeka się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery).

Problematyka związana z prawem policjantów do pomocy mieszkaniowej została uregulowana przede wszystkim w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w przepisach rozdziału 8 (Mieszkania funkcjonariuszy Policji).

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7-9 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji.

Przepis zgodnie z art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) wydaje się, jeżeli policjant zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż M. M., jako osoba posiadającą tytuł prawny do tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...], w przesłanym do Komendanta [...] Policji pisemnym oświadczeniu z dnia [...] marca 2020 r. wyraźnie zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery).

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, uznać należy, że Komendant [...] Policji, który jest dysponentem przedmiotowej kwatery, był - w świetle art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji - zobligowany do wydania decyzji nakazującej opróżnienie wspomnianego lokalu mieszkalnego, kierując ją nie tylko wobec funkcjonariusza M. M., ale również wobec wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu, a więc wobec skarżącej i jej dzieci, co wynika jednoznacznie z przepisu art. 95 ust. 4 ustawy o Policji. W tej sytuacji, stwierdzić należy, że Komendant [...]Policji prawidłowo zobowiązał do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym spornego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) zarówno funkcjonariusza, jak i jego byłą małżonkę A. M. oraz ich dzieci - B. M. i małoletnią M.M.

Odnosząc się do zastrzeżeń strony skarżącej, warto zauważyć, że problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów.

Zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, w tym przepis art. 691 k.c., bowiem wstąpienie w stosunek najmu nie jest w odniesieniu do lokali będących w dyspozycji organów Policji instytucją prawa cywilnego, lecz regulują ją przepisy szczególne, zawarte w ustawie o Policji oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 723) (por. m.in. W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2021, teza 18 komentarza do art. 95 ustawy i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1122/10, LEX nr 744933).

W tej sytuacji, należy zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, który stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ustawa o Policji nie nakłada na organy Policji, które wydają decyzję w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach należy do właściwych miejscowo gmin, a nie do organów Policji. W tej sytuacji, wbrew sugestiom strony skarżącej, nie było powinnością organów Policji obu instancji zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych skarżącej i jej dzieci, albowiem to na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb, zgodnie z regulacjami wynikającymi m.in. z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wydając sporne decyzje administracyjne, organy Policji obu instancji nie dopuściły się w toku postępowania jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności podjętych rozstrzygnięć.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, iż organ administracji jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). W tej sytuacji, organy Policji obu instancji, uwzględniając powyższą zasadę, zobowiązane były przede wszystkim dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony skarżącej. Organy te były ponadto obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie uchybiły wskazanym wyżej obowiązkom.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2020 r., spełnia wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w ich treści organy obu instancji wyraźnie wskazały, dlaczego - pomimo podniesionych przez stronę skarżącą argumentów i przedłożonych materiałów dowodowych - zachodzą podstawy do zastosowania przepisów art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania wyjaśniającego przez Komendanta [...] Policji, a następnie Komendanta Głównego Policji dały tym organom pełną podstawę do wydania obu spornych decyzji w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym tymczasowej kwatery zajmowanej przez stronę skarżącą i jej dzieci.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.