Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1859/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1176
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi N. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez obywatelkę A. – N. D. – (zwaną dalej: Skarżącą) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... sierpnia 2009r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z ... marca 2009 r. nr ... orzekającą o wydaleniu Cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca przebywa w Polsce od grudnia 1993 r. wraz z mężem A. G. oraz trójką dorosłych dzieci synem A. G. oraz córkami G. i S. G. Skarżąca ubiegała się o nadanie statusu uchodźcy, lecz go nie uzyskała. Następnie kilkakrotnie ubiegała się o legalizację pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ostatnio Skarżąca posiadała zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do ... października 2005 r., a także posiadała wizy proceduralne, wydawane z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące udzielenia kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (wniosek z ... września 2005 r.). Termin ostatniej wizy proceduralnej upłynął ... stycznia 2006 r., Skarżąca nie uzyskała wnioskowanego zezwolenia i od ... stycznia 2006 r. pozostawała na terytorium Polski nielegalnie.

Wojewoda M. ... października 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydalenia Skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca ... listopada 2008 r. zeznała do protokołu przesłuchania, że do Polski przyjechała wraz z rodziną w grudniu 1993 r. i w chwili obecnej utrzymuje się z handlu bez stosownego zezwolenia na pracę.

Wojewoda M. decyzją z ... marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.) i art. 23 ustawy z 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 216 poz. 1367) orzekł o wydaleniu Skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wobec Skarżącej zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach oraz nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1695 ze zm.).

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżąca podniosła także, że organ I instancji nie uwzględnił przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. oraz ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca stwierdziła, że spełnia przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany i podniosła, iż decyzja o jej wydaleniu z terytorium Polski wiązałaby się z rozłąką z rodziną.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Szef Urzędu decyzją z ... sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody M.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wskazał, że Skarżąca od ... stycznia 2006 r. pozostaje na terytorium Polski nielegalnie i wykonuje pracę bez stosownego zezwolenia, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Następnie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia mających na celu ustalenie, czy na terytorium A. istnieje zagrożenie życia Skarżącej oraz, czy grożą jej mężowi ewentualne sankcje z tytułu dezercji ze służby wojskowej. Ustalił, że jedynym konfliktem toczącym się na obrzeżach Republiki A. jest konflikt pomiędzy O. i A. o G., a w ostatnich miesiącach widoczne są zabiegi o przyspieszenie procesu pokojowego. Natomiast co do ewentualnych sankcji za niewykonanie rozkazu i dezercji z armii radzieckiej męża Skarżącej wyjaśnił, że sprawa jest przedawniona i nie grożą żadne sankcje z tego tytułu.

Szef Urzędu badając przesłanki o jakich mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o cudzoziemcach, zwrócił uwagę że jak stanowi art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji oraz niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Tak więc – zdaniem Szefa Urzędu – przepisy Konwencji dopuszczają ingerencję władzy publicznej w życie prywatne i rodzinne, jeżeli zachodzą negatywne przesłanki, określone w ustawie – w tym przypadku ustawie o cudzoziemcach oraz ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca przebywa w Polsce nielegalnie i wykonuje pracę bez stosownego zezwolenia, a zatem spełnia przesłanki, określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu podkreślił, że oprócz Skarżącej przed nim toczyły się postępowania odwoławcze dotyczące wydalenia z terytorium Polski członków rodziny Skarżącej – męża A. G., córek – S. G. i G. G. oraz syna – A. G. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji orzekające o wydaleniu członków rodziny z terytorium Polski. Każda z wyżej wymienionych osób także otrzymała decyzje o wydaleniu, a zatem niniejsza decyzja nie narusza przepisów art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w związku z tym Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ nie dojdzie do rozdzielenia rodziny.

Zdaniem Szefa Urzędu przeszkodą do wydalenia nie może być również ewentualnie gorsza, niż na terytorium Polski sytuacja ekonomiczna całej rodziny Skarżącej po powrocie do kraju pochodzenia. Organ odwoławczy wskazał, że z norm prawa międzynarodowego nie można wywieść zakazu wydalania cudzoziemców (ani obowiązku ich przyjmowania) przez wzgląd na gorszą sytuację ekonomiczną kraju pochodzenia cudzoziemca bądź gorsze perspektywy zawodowe i zarobkowe samych cudzoziemców.

Szef Urzędu stwierdził także, iż Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdzał, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może być interpretowany w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania. W związku z tym fakt wieloletniego przebywania Skarżącej na terytorium Polski wraz z rodziną oraz braku kontaktu z krajem pochodzenia nie można wywieść samoistnego uprawnienia do legalnego pobytu w Polsce niezależnie od obowiązujących przepisów. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma bowiem charakteru absolutnego i dopuszcza ingerencję władzy publicznej w przypadkach koniecznych w celu ochrony bezpieczeństwa państwowego oraz bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. Skarżąca naruszyła obowiązujące przepisy prawne obligujące do legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Szefa Urzędu, decyzja organu I instancji nie narusza również art. 8, art. 9, art. 18 i art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób niewywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium RP. Jak stanowi art. 83 ustawy zasadniczej, każdy, w tym również cudzoziemcy, ma obowiązek przestrzegania prawa RP. Zgodnie natomiast z art. 37 ustawy zasadniczej, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność należy uznać dopełnienie wszystkich obowiązków związanych z legalizacją pobytu na terytorium RP.

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła ... października 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego: art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez uznanie, że nie zachodzi przesłanka zagrożenia prawa do życia rodzinnego;

2. naruszenie prawa procesowego: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieuzupełnienie materiału dowodowego przez organ, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wbrew art. 80 k.p.a. i przyjęcie, że przedstawiony fakty nie uzasadniają udzielenia zgody na pobyt tolerowany, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których, innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W motywach skargi Skarżąca nie zakwestionowała tego, że w jej przypadku zachodziły przesłanki określone w art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Swoją skargę oparła na zarzucie naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżąca podniosła, że z uwagi na długoletni pobyt w Polsce wraz z rodziną jej wydalenie stanowiłoby naruszenie art. 8 Konwencji poprzez nieuzasadnioną ingerencję w życie prywatne całej rodziny. Skarżąca zwróciła uwagę, że jej dzieci wychowały się w Polsce i z Polską wiążą swoją przyszłość, ponieważ tu się uczą, a dwójka dzieci w najbliższej przyszłości chce zawrzeć związki małżeńskie z obywatelami Polski. Ponadto wyjazd do A. będzie dla nich dużym problemem ze względu na nieznajomość pisanego języka o. Na potwierdzenie swoich argumentów Skarżąca powołała się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: sprawy Keles przeciwko Republice Federalnej Niemiec oraz Abdulaziz, Cabales przeciwko Wielkiej Brytanii, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 1148/05 oraz z 30 czerwca 2005 r. sygn. akt II OSK 554/05. Skarżąca stwierdziła, że nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego, porządku publicznego, ani moralności. Dlatego też – w jej opinii – nie można uznać jej dalszego pobytu w Polsce za niepożądany z powodu naruszenia przepisów dotyczących zasad pobytu cudzoziemców na terytorium RP. Bowiem fakt naruszenia obowiązujących przepisów dotyczących legalizacji nie może stanowić do odmowy udzielania jej zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem Skarżącej organy nie przedstawiły argumentów z powodu których jej wydalenie byłoby zasadne i proporcjonalne do wagi naruszenia przez nią przepisów dotyczących cudzoziemców.

Skarżąca stwierdziła także, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że przepisy o wydaleniu mają charakter obligatoryjny, ponieważ przepis art. 89 ustawy o cudzoziemcach, wymienia okoliczności, kiedy nie wydaje się decyzji o wydaleniu i w jej przypadku taka sytuacja zachodzi.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 23 ustawy z 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 216, poz. 1367) – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz.1694 ze zm.). Zgodnie z treścią cytowanego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:

1) przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

2) wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej.

Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Ustawodawca w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidział pewne wyjątkowe okoliczności, które mogą powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonaniu. I tak zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach – decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:

1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084);

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1a ww. przepisu).

Cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, do którego wydanie cudzoziemca jest niedopuszczalne na podstawie orzeczenia sądu o niedopuszczalności wydania cudzoziemca albo na podstawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie jego wydania, uwzględniając przyczynę, z powodu której odmówiono wydania cudzoziemca, oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2 ww. przepisu).

W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązujących w Polsce regulacji prawnych. Bowiem w sprawie bezspornym jest, że Skarżąca od 21 stycznia 2006 r. przebywa w Polsce bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, a więc nielegalnie, przez co wypełnia przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto w trakcie nielegalnego pobytu Skarżąca wykonywała pracę (działalność gospodarczą) prowadząc handel obwoźny w Piastowie, Pruszkowie i Żyrardowie, przez co spełnia także przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Zdaniem Sądu, organy administracji zasadnie wskazały, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Jeżeli chodzi o pkt 2 wyżej cytowanego artykułu i powoływaną przez Skarżącą okoliczność, że jej syn i córka planują zawrzeć związki małżeńskie z obywatelami Polski, to wskazać należy, iż przepis ten chroni przed wydaleniem jedynie osoby będące już w związku małżeńskim, a nie dopiero planujące taki związek zawrzeć. W związku z tym, sytuacja o jakiej mowa w pkt 2 w niniejszej sprawie nie zaistniała, tym bardziej, iż okoliczności te nie dotyczą samej Skarżącej tylko jej córki.

Sąd przyjął, iż w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Jeżeli chodzi o pkt 1 – obawę przed powrotem do kraju pochodzenia, to wskazać należy, iż powrót do A. nie spowoduje wobec Skarżącej powstania zagrożeń o jakich mowa w tym przepisie. Świadczy o tym przede wszystkim to, że Skarżąca nie obawiała się wyjeżdżać do A. dwukrotnie w 2000 r., jak i przebywać tam razem z córką S. ponad miesiąc w 2004 r. (p. protokół przesłuchania k. ... akt adm.). Ponadto organ ustalił – powołując się na raport Ośrodka Studiów Wschodnich (instytucji eksperckiej zajmującą się analizą sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej ...) znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy syna A. G. (k. 21-23 sprawa sygn. akt V SA/Wa 1861/09) – że obecna sytuacja w A. nie stwarza ryzyka zagrożeń dla wartości chronionych przez art. 8 Konwencji. Ponadto jej mężowi nie grożą ewentualne sankcje z tytułu dezercji ze służby wojskowej, ponieważ – jak wskazano w raporcie – sprawa jest już przedawniona.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia głównego zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżąca podnosi, że długoletni pobyt w Polsce wraz z rodziną oraz lepsze warunki życiowe przemawiają za udzieleniem jej zgody na pobyt tolerowany, a jej wydalenie stanowić będzie ingerencję w życie prywatne całej rodziny.

Sąd odnosząc się do powyższego zarzutu podkreśla, co trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że Europejski Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdzał, że art. 8 Konwencji nie może być interpretowany w sposób prowadzący do narzucania państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca miejsca zamieszkania (por. wyrok ETPC z 9 października 2003 r. sprawa ... 48321/99). Podkreślić należy, że z faktu przebywania w Polsce również męża i pełnoletnich dzieci Skarżącej nie można wywieźć samoistnego uprawnienia przysługującego tym dzieciom i rodzicom do legalnego pobytu w Polsce niezależnie od obowiązujących przepisów. W pierwszej kolejności cała rodzina winna zalegalizować swój pobyt w Polsce zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Okolicznością istotną w sprawie jest nie tylko sama długość pobytu Skarżącej w Polsce ale także charakter tego pobytu. Skarżąca już od ... stycznia 2006 r. przebywa w Polsce nielegalnie. W przyszłości pobyt Skarżącej w Polsce również okresowo miał charakter nielegalny i m.in. z tego powodu decyzją z ... lutego 2004 r. udzielono Skarżącej zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Ustawodawca wprowadzając abolicję stworzył cudzoziemcom szansę na zalegalizowanie i ustabilizowanie swoje sytuacji w Polsce. Skarżąca z tego uprawnienia skorzystała i po upływie zezwolenia jedynie raz (decyzją z ... kwietnia 2005 r.) udało jej się uzyskać kolejne roczne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Jednakże na kolejne okresy nie zdołała swej sytuacji w Polsce zalegalizować i ustabilizować. Co więcej otrzymawszy ostateczną decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z ... kwietnia 2006 r. nr ... o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody M. z ... stycznia 2006 r. nr ... o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, pozostała w Polsce decydując się na nielegalny pobyt. W tym miejscu zasadne jest przytoczenie treści wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 31 stycznia 2006 r. nr 50435/99 w sprawie Rodrigues da Silva i Hoogkamer przeciwko Holandii, w którym to orzeczeniu ETPC stwierdził, że art. 8 Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia oraz, że w tego typu sprawach istotną kwestią jest rozważenie czy życie rodzinne, którego naruszenie jest badane miało swój początek w czasie, w którym osoby związane ze sprawą uświadamiały sobie, że ich status prawny na terytorium państwa goszczącego był tego rodzaju, że trwanie życia rodzinnego w tym państwie było zagrożone od samego początku (pkt 39 wyroku). Zdaniem Sądu z taką sytuację mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ Skarżąca i jej rodzina jedynie okresowo posiadali zalegalizowany pobyt, a szansy na jego dłuższą, nieprzerwaną legalizację nie wykorzystali, ponieważ nie uzyskali stosowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Sąd odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Keles przeciwko Republice Federalnej Niemiec i Abdulaziz, Cabales i Balkandali przeciwko Wielkiej Brytanii zauważa, że oba zapadły w innych okolicznościach faktycznych niż przedmiotowa sprawa. W przypadku pierwszej sprawy, osoba której dotyczyło orzeczenie przebywała na terytorium Niemiec legalnie przez 27 lat, a od 1988 r. i przez ok. 10 lat od dnia wydalenia, na podstawie zezwolenia na pobyt stały, co w ocenie Trybunału stanowiło jedną z najistotniejszych okoliczności faktycznych przemawiających za stwierdzeniem naruszenia art. 8 Konwencji. Ponadto na terytorium Niemiec zamieszkiwały wówczas żona i czworo dzieci, z których troje urodziło się na terytorium niemieckim, a wydalenie cudzoziemca było bezterminowe (nie określało długości zakazu powrotu do Niemiec). Podobnie druga ze spraw Abdulaziz, Cabales i Balkandali dotyczyła odmiennego stanu faktycznego, niż przedmiotowa sprawa, ponieważ dotyczyła osób legalnie i na stałe osiedlonych w państwie goszczącym i którym odmówiono połączenia z rodziną.

Również stany faktyczne powołanych przez Skarżącą wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 1148/05 oraz z 30 czerwca 2005 r. sygn. akt II OSK 554/05 są odmienne niż stan faktycznych przedmiotowej sprawy. Otóż pierwszy z wyroków dotyczył wydalenia cudzoziemca, który miał zostawić w Polsce trójkę małoletnich dzieci, a w drugim z wyroków sprawa dotyczyła cudzoziemca, który pozostawał w związku z małżeńskim z obywatelką Polski. W obu więc sprawa zachodziło kwestia rozdzielenia rodziny poprzez wydalenie cudzoziemca. Sąd zwraca uwagę, że przedmiotowej sprawie – jak trafnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji – problem ewentualnego rozdzielenia rodziny nie występuje, ponieważ wobec członków rodziny Skarżącej organy administracyjne obu instancji także orzekły o wydaleniu z terytorium Polski przez co nie dojdzie do naruszenia integralności rodziny. Ponadto wszystkie dzieci Skarżącej są osobami pełnoletnimi, które jeszcze nie założyły własnych rodzin.

W związku z powyższym na aprobatę zasługuje przyjęte w kontrolowanej sprawie stanowisko, że żadna ze wskazywanych w skardze okoliczności tj. przyczyny ekonomiczne, chęci dalszego życia w Polsce, która stwarza lepsze warunki do życia nie jest sytuacją nadzwyczajną i nie może uzasadniać zastosowania dyspozycji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W rozpoznawanej sprawie nie można jednocześnie dostrzec, by zachodziły przeszkody nie do przezwyciężenia do ponownego zamieszkania przez Skarżącą i jej rodzinę w kraju pochodzenia.

Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.