Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1669/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Lech, Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 256/11 w sprawie ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wysługi lat 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. T. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie kwotę 366 /trzysta sześćdziesiąt sześć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 kwietnia

2011 r. sygn. akt II SA/Sz 256/11 oddalił skargę M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wysługi lat.

Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy.

Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. numer [...] Komendant Miejski Policji w Szczecinie, działając na podstawie art. 42 ust. 6 i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) w związku z § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 1-5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), ustalił M. T. - detektywowi Referatu do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego KMP w Szczecinie będącemu w 05 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,55 kwoty bazowej, tj. 2.360 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 240 zł miesięcznie pełniącemu do dnia 21 września 2010 r. obowiązki służbowe na stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Szczecinie – na dzień 12 stycznia 2009 r. łączną wysługę lat, uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, na 11 lat, 5 miesięcy i 28 dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 4 sierpnia 2010 r. w wysokości 13 (trzynaście) %.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że M. T. z dniem 20 maja 1998 r. został przyjęty do służby w Policji. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. z dniem [...] maja 2007 r. ww. policjant, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, został zwolniony ze służby. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 lipca 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz utrzymaną w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 7 marca 2008 r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] października 2008 r. przyznano M. T. za okres pozostawania poza służbą świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed dniem zwolnienia ze służby stanowisku za okres 6 miesięcy. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] października 2008 r. M. T. został z dniem 28 października 2008 r. zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. M. T. z dniem 12 stycznia 2009 r. podjął czynności zawodowe, uzyskując prawo do uposażenia zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W dniu [...] października 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wydał rozkaz personalny nr [...] w sprawie ustalenia wysługi lat M. T. Od ww. decyzji M. T. wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznano M. T. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres pozostawania poza służbą, tj. od dnia 28 października 2008 r. do dnia 28 grudnia 2008 r. Z dniem 1 listopada 2009 r. funkcjonariusz został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Szczecinie. Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2010 r. przekazano sprawę do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Komendantowi Miejskiemu Policji w Szczecinie.

Organ powołując się na art. 42 ust. 6 ustawy o Policji podał, że łączna wysługa lat wyliczona M. T. do celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej na dzień 4 sierpnia 2010 r. wynosi: 13 lat, 21 dni i obejmuje okresy:

- praca zawodowa: 1 rok, 9 miesięcy, 15 dni

- służba w Policji: 11 lat, 3 miesiące, 6 dni.

M. T. w odwołaniu od wymienionego rozkazu podkreślił, że jedynie prawomocność decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby powoduje, że nie przysługują mu żadne świadczenia. Stwierdził, że dzień ogłoszenia wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu, jeżeli policjant zgłosi się następnie w wyznaczonym terminie do służby, jest dniem, od którego należy mu się uposażenie. Dlatego też, zdaniem strony, przysługujące mu uprawnienia powinny być liczone od dnia 20 maja 1998 r., a więc od dnia podjęcia służby.

Odwołujący się podkreślił, że nie ma możliwości by przyznawać uposażenie dopiero od chwili faktycznego rozpoczęcia przez policjanta wykonywania służby, bowiem zgłoszenie się policjanta przesądza o tym, że uposażenie należy mu się od dnia uchylenia decyzji. Nieistotne jest zatem, że w stosunku do policjanta, mimo że był gotowy do pełnienia służby, nie wydano decyzji pozwalającej mu na faktyczne pełnienie służby. W ocenie strony, samo przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby. Ponadto, okresy wskazane w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji dotyczą sytuacji uchylenia prawomocnej decyzji i nie odnoszą się do uprawnień wymienionych w art. 42 ust. 6 tej ustawy.

Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, wskutek odwołania strony od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem.

Organ wskazał, że M. T. został przyjęty do służby w Policji 20 maja 1998 r. i pełnił ją nieprzerwanie do momentu zwolnienia rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Policjant złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który rozpoznał sprawę w postępowaniu odwoławczym i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji i poprzedzający go rozkaz personalny wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1603/07 z dnia 7 grudnia 2007 r. W dniu 21 marca 2008 r. Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną od wymienionego wyroku, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2008 r. jako wniesiona po terminie. Wyrok WSA uprawomocnił się 6 marca 2008 r., ww. postanowienie WSA w Warszawie zostało następnie utrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem sygn. akt I OZ 507/08 z dnia 4 lipca 2008 r. Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1603/07 z dnia 7 grudnia 2007 r., wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie wraz aktami sprawy w dniu 6 sierpnia 2008 r. Po przeprowadzeniu niezbędnych czynności kadrowych rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. M. T. został mianowany na zajmowane poprzednio stanowisko, jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznano mu świadczenie rekompensacyjne za okres pozostawania poza służbą. Wskutek odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Rozkaz ten stał się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 214/09 z dnia 18 czerwca 2009 r. oddalił skargę M. T. M. T. nie podjął służby, bowiem rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] października 2008 r. został ponownie zwolniony z dniem 28 października 2008 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - z uwagi na niezgłoszenie gotowości do niezwłocznego podjęcia służby; rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji, wskutek odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Rozkaz został doręczony M. T. w dniu 29 grudnia 2008 r. i z tym właśnie dniem wszedł do obrotu prawnego. W dniu 30 grudnia 2008 r. M. T. zgłosił na piśmie gotowość do podjęcia służby, po wykonaniu niezbędnych czynności kadrowych, z dniem 12 stycznia 2009 r. podjął czynności zawodowe, uzyskując prawo do uposażenia, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji.

Organ II instancji wyjaśnił, że M. T. otrzymał rekompensaty za okresy pozostawania poza służbą, tj. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku za okres 6 miesięcy (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] października 2008 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 214/09) oraz za okres od 28 października 2008 r. do 28 grudnia 2008 r. (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.).

Organ wskazał, że nadanie obu rozkazom personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie (nr [...]z dnia [...] maja 2007 r. i nr [...] z dnia [...] października 2008 r.) rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało, że mimo złożenia odwołań wywołały one skutek w postaci dwukrotnego ustania stosunku służbowego.

Powołując się na art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, art. 101 ust. 1 ustawy i § 3 ust. 1, § 4 ust. 2, § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego organ uznał, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego M. T. należało zaliczyć następujące okresy:

1) pracę zawodową - 1 rok, 9 miesięcy i 15 dni,

2) od 20 maja 1998 r. do 31 maja 2007 r. - 9 lat i 12 dni,

3) 6 miesięcy, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne, wynikające z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] października 2008 r.),

4) od 28 października 2008 r. do 28 grudnia 2008 r., za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne, wynikające z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.),

5) od 12 stycznia 2009 r., tj. od chwili przystąpienia do służby, związanego z uzyskaniem prawa do uposażenia, do 4 sierpnia 2010 r., czyli od daty wydania spornego rozkazu personalnego - 1 rok, 6 miesięcy i 23 dni.

Organ podsumował, że łączna wysługa lat liczona do celów uposażeniowych na dzień 4 sierpnia 2010 r. wynosi 13 lat i 21 dni, a zatem Komendant Miejski Policji w Szczecinie prawidłowo ustalił należny policjantowi wzrost uposażenia zasadniczego z tego tytułu na poziomie 13%.

Komendant uznał, że organ I instancji zgromadził i wnikliwie rozpatrzył obszerny materiał dowodowy, szczegółowo uzasadniając słuszność przyjętego rozstrzygnięcia. Komendant Miejski Policji w Szczecinie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do całokształtu okoliczności świadczących o słuszności i celowości przyjętego rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenie wysługi lat do celów uposażeniowych nie może obejmować jego pozostawania poza służbą, a także tych okresów, za które nie przysługiwało mu prawo do uposażenia zasadniczego. Za czas, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie może dochodzić żadnych roszczeń poza tymi, o których stanowią przepisy ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wymienioną decyzję M. T. zarzucił naruszenie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz przepisów art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości albo w części i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy, biorąc pod uwagę, że jedynie prawomocność decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby powoduje, iż nie przysługują mu żadne świadczenia, które to mają wpływ na powyższe uprawnienia, oraz że dzień ogłoszenia wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu, jeżeli policjant zgłosi się następnie w wyznaczonym terminie do służby, jest dniem, od którego należy mu się uposażenie.

Podniósł, że przysługujące mu uprawnienia powinny być liczone od dnia 20 maja 1998 r., a więc od dnia podjęcia przez niego służby. Podkreślił, że nie istniała w obrocie prawnym prawomocna decyzja o zwolnieniu go ze służby, pomimo, iż nie mógł wykonywać swoich obowiązków. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 1994 r. sygn. akt II SA 996/94, wskazał, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby.

W ocenie skarżącego, w świetle art. 99, art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 6 ustawy o Policji nie ma możliwości przyznawania uposażenia dopiero od chwili faktycznego rozpoczęcia przez policjanta wykonywania służby, bowiem zgłoszenie się policjanta przesądza o tym, że uposażenie należy mu się od dnia uchylenia decyzji. Nieistotne jest zatem, że w stosunku do policjanta, mimo że był gotowy do pełnienia służby, nie wydano decyzji pozwalającej mu na faktyczne pełnienie służby. Przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 256/11, na podstawie art. 151 P.p.s.a., stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Sąd wskazał, że istota sporu w tym postępowaniu sprowadza się do kwestii ustalenia okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), czyli prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, z którą z kolei związana jest kwestia prawa skarżącego do uposażenia za okresy pomiędzy dwukrotnym jego zwolnieniem ze służby i przywracaniem do służby, za które nie przyznano skarżącemu świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, i które, z tej przyczyny, nie podlegały uwzględnieniu przez organ przy ustalaniu M. T. wysługi lat.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne (ust. 1).

Zdaniem Sądu, z przepisu tego wynika, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne powoduje konieczność ponownego nawiązania tego stosunku. Pomimo swojej wadliwości, zwolnienie ze służby doprowadza bowiem do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. Nawet, jeśli zwolnienie ze służby było bezprawne, powoduje zakończenie stosunku służbowego, a funkcjonariusz może jedynie, w przypadku uchylenia bezprawnie wydanej decyzji, dochodzić ponownego nawiązania stosunku służbowego.

Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Analizując powyższe Sąd doszedł do wniosku, że dopiero z dniem podjęcia czynności zawodowych, skarżącemu przysługiwało prawo do uposażenia, a zatem za okres czasu, w którym, pomimo uchylenia decyzji o zwolnieniu, funkcjonariusz nie został przywrócony do służby, a więc pozostawał poza służbą i nie istniał stosunek służbowy, skarżącemu nie przysługiwało prawo dochodzenia żadnych uprawnień, poza wymienionymi w ustawie w art. 42 ust. 5.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący podjął służbę z dniem 12 stycznia 2009 r. i z tym dniem uzyskał prawo do uposażenia.

Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że okresy pomiędzy dwukrotnym zwolnieniem skarżącego i przywracaniem go do służby – za które nie przyznano skarżącemu świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – nie podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu wysługi lat.

Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Z kolei według art. 42 ust. 6 ustawy, okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

Z akt wynika, że M. T. zostały przyznane rekompensaty za okresy pozostawania poza służbą, tj. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku za okres 6 miesięcy - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] października 2008 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 214/09 oraz za okres od 28 października 2008 r. do 28 grudnia 2008 r. - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo zaliczył skarżącemu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień podjęcia służby opisane powyżej okresy, za które przyznano funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne, w wymiarze 6 miesięcy i 2 miesiące i 1 dzień. Również w sposób prawidłowy zostały ustalone pozostałe okresy, które organy zaliczyły do okresu służby uwzględnianej skarżącemu do wysługi lat skarżącego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego.

Organ II instancji w sposób wyczerpujący i czytelny przedstawił w uzasadnieniu decyzji, jakie okresy uwzględniono M. T. do wysługi lat. Mianowicie, poza wymienionymi już wyżej okresami za które przyznano świadczenie pieniężne, zaliczono również:

- pracę zawodową - 1 rok, 9 miesięcy i 15 dni,

- okres od 20 maja 1998 r. do 31 maja 2007 r. - 9 lat i 12 dni,

- okres od 12 stycznia 2009 r., tj. od chwili przystąpienia do służby, związanego z uzyskaniem prawa do uposażenia, do 4 sierpnia 2010 r., czyli od daty wydania spornego rozkazu personalnego - 1 rok, 6 miesięcy i 23 dni.

Łączna wysługa lat do celów uposażeniowych na dzień 4 sierpnia 2010 r. wynosi 13 lat i 21 dni, a w konsekwencji organ II instancji przyjął, iż Komendant Miejski Policji w Szczecinie prawidłowo ustalił należny policjantowi wzrost uposażenia zasadniczego z tego tytułu na poziomie 13%.

Sąd nie stwierdził, wbrew zarzutom skarżącego, że w niniejszej sprawie organy obu instancji naruszyły przepisy procedury, o których mowa w skardze, a wcześniej w odwołaniu.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 256/11 skargę kasacyjną wniósł M. T., reprezentowany przez adwokata.

Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie

i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez przyjęcie, iż w chwili uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego uchylającego rozkaz personalny o wydaleniu ze służby lub wydania ostatecznej decyzji organu II instancji funkcjonariusz pozostaje nadal poza służbą, nie zostaje przywrócony do służby i nie powstaje żaden stosunek służbowy,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 4 i 6 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez niewłaściwe przyjęcie okresu związanego z ustaleniem wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu wynagrodzenia zasadniczego na 11 lat, 5 miesięcy i 28 dni, tzn. bez uwzględnienia okresu od dnia 06 marca 2008 r. do dnia 27 października 2008 r. oraz okresu od dnia 29 grudnia 2008 r. do dnia 12 stycznia 2009 r.

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez niewłaściwe przyjęcie, że skarżącemu przysługuje wzrost uposażenia zasadniczego w wysokości 13% w związku z błędnym ustaleniem łącznej wysługi lat w wymiarze 11 lat, 5 miesięcy i 28 dni.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż organy obu instancji prawidłowo dokonały ustalenia łącznej wysługi lat na dzień podjęcia zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia 4 sierpnia 2010 r.

Podał, że skarżący nie kwestionuje zaliczenia na poczet okresu uwzględnianego przy obliczaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z wysługą lat jedynie okresu 6 miesięcy pozostawania poza służbą w przypadku zwolnienia go ze służby rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., a następnie przywrócenia go do służby w drodze uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 1603/07) w dniu 06 stycznia 2008 r., a także okresu od 28 października 2008 r. (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...] z dnia [...] października 2008 r.) do 28 grudnia 2008 r. (rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.).

Spornym w niniejszej sprawie jest brak zaliczenia okresu od uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego lub wydania ostatecznego rozkazu organu II instancji uchylających bezprawny rozkaz personalny do dnia podjęcia czynności zawodowych, bądź ponownego wydalenia ze służby, tj. w przypadku przedmiotowej sprawy okres od dnia 06 stycznia 2008 r. do dnia 27 października 2008 r. oraz okresu od 29 grudnia 2008 r. do dnia 11 stycznia 2009 r., łącznie okres 10 miesięcy i 7 dni.

Podał, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 03 lutego 2006 r. wyrok uchylający rozkaz o zwolnieniu ze służby ma takie znaczenie, że z chwilą, gdy stanie się prawomocny stosunek służby podlega reaktywowaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 837/05, Legalis). W związku z tym okres wysługi lat winien być liczony w przedmiotowej sprawie od dnia uprawomocnienia się wyroku uchylającego rozkaz personalny, bądź ostatecznego rozkazu personalnego organu II instancji, na mocy którego nastąpiło wydalenie ze służby.

W ocenie pełnomocnika, w przypadku przyjęcia stanowiska Sądu I instancji wystąpi niespójność, polegająca na tym, że okres, który zostanie uwzględniony do wysługi lat, związany ze świadczeniem, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, zostanie zaliczony do dnia uprawomocnienia się wyroku uchylającego błędny rozkaz personalny, chyba że okres ten będzie dłuższy niż 6 miesięcy, następnie zaś okres pozostawania na służbie, który zostanie zaliczony do wysługi lat, rozpocznie się dopiero z dniem podjęcia czynności zawodowych, który to termin uzależniony jest wyłącznie od woli i możliwości przełożonych. Zgodnie z rozumowaniem Sądu I instancji okres pomiędzy zakończeniem pozostawania skarżącego poza służbą a podjęciem przez niego czynności zawodowych, bądź ponownego wydalenia ze służby, nie zostanie wliczone do okresu wysługi lat. Nie sposób więc przyznać racji twierdzeniu Sądu I instancji, gdyż nieracjonalnym jest twierdzenie, iż pozostawanie w stosunku służbowym w spornym okresie nie wiąże się z upływem czasu wliczanego do wysługi lat.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 568/06, autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I instancji błędnie twierdzi, iż za okres, w którym pomimo uchylenia decyzji o zwolnieniu, funkcjonariusz nie został przywrócony do służby, a więc pozostawał poza służbą i nie istniał stosunek służbowy, skarżącemu nie przysługiwało prawo dochodzenia żadnych uprawnień. Powołując się zaś na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 grudnia 1994 r. sygn. akt II SA 996/94, pełnomocnik stwierdził, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby. Od dnia uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji policjantowi należy się uposażenie; uposażenie to ulega zawieszeniu na czas od wydania wyroku do dnia zgłoszenia się policjanta do służby. Wypłata zawieszonego uposażenia zależy od uznania nieobecności w służbie za usprawiedliwioną na podstawie art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji. Zdaniem pełnomocnika, nie powinno być jakichkolwiek wątpliwości co do konieczności wliczenia spornego okresu do podstawy wyliczenia wzrostu uposażenia zasadniczego z uwagi na wysługę lat, gdyż pomimo tego, że skarżący w tym okresie nie pełnił czynności zawodowych, to jednak ze względu na fakt, iż istniał stosunek służbowy, to uposażenie winno być skarżącemu naliczane, lecz zawieszone do czasu stwierdzenia nieobecności w służbie za usprawiedliwioną, co w przypadku przedmiotowej sprawy powinno zostać z całą pewnością dokonane. Pełnomocnik stwierdził, że okresy wskazane w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji dotyczą okresu sprzed uchylenia prawomocnej decyzji i nie odnoszą się do uprawnień wymienionych w art. 42 ust. 6 ww. ustawy, które przysługują po uchyleniu decyzji prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego lub ostateczną decyzją organu.

W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że zarówno organy obu instancji, jak i Sąd I instancji przyjęły błędną podstawę wyliczenia wzrostu uposażenia zasadniczego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o Policji. Wprawdzie w dniu 04 sierpnia 2011 r. wzrost ten wynosił 13%, przyjmując nawet poprawną podstawę tego wyliczenia, tj. 13 lat, 10 miesięcy i 28 dni, to biorąc pod uwagę rozbieżność wymiaru podstawy to niespójność ta ma znaczenie dla kolejnych wynagrodzeń przysługujących skarżącemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych

w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozważenia kwestii czy należy zaliczyć do wysługi lat okresy pozostawania poza służbą po uprawomocnieniu się wyroku sądu administracyjnego lub wydania ostatecznego rozkazu personalnego uchylających wadliwe decyzje o zwolnieniu ze służby do dnia podjęcia czynności przez policjanta. Skarżący kasacyjnie wskazuje jako sporne okresy od 6 marca 2008 r. do 27 października 2008 r. i od 29 grudnia 2008 r. do 12 stycznia 2009 r. w zarzutach skargi, zaś w jej uzasadnieniu od 6 stycznia 2008 r. do 27 października 2008 r. i od 29 grudnia 2008 r. do 11 stycznia 2009 r. Należy zauważyć, że data 6 stycznia 2008 r. wskazana jako data uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt 1603/07 jest nieprawidłowa. Kwestia ta była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 214/09, a prawidłowość ustaleń dokonanych przez ten Sąd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną M. T. W uzasadnieniu orzeczenia sygn. akt I OSK 1414/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok w sprawie II SA/Wa 1603/07 uprawomocnił się 7 marca 2008 r. Zatem okres sporny to okres od 7 marca 2008 r. do 27 października 2008 r. oraz od 29 grudnia 2008 r. do 11 stycznia 2009 r., gdyż z dniem 12 stycznia 2009 r. skarżący podjął czynności służbowe.

Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji (zwanej dalej ustawą), poprzez przyjęcie, że w chwili uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającego rozkaz personalny o wydaleniu ze służby funkcjonariusz pozostaje nadal poza służbą, nie zostaje przywrócony do służby i nie powstaje żaden stosunek służbowy.

Artykuł 42 ust. 1 ustawy stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej nieważności stanowi podstawę do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Z normy tej wynika zatem, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby powoduje konieczność ponownego nawiązania stosunku służbowego, bowiem pomimo wadliwości decyzja o zwolnieniu ze służby doprowadziła do rozwiązania stosunku służbowego czyli rozwiązania stosunku prawnego łączącego strony. Uchylenie tej decyzji nie powoduje jednak automatycznego nawiązania stosunku prawnego. W wyniku wyroku uwzględniającego skargę, zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji, następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem decyzji. Jednak dalszy tok postępowania zależy zarówno od działań organu, jak i policjanta. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 2 ustawy jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. Również organ po zgłoszeniu się policjanta do służby musi stwierdzić, czy nie zachodzą powody, dla których pomimo zgłoszenia gotowości do służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony – art. 42 ust. 3 ustawy. Działania organu polegają też na określeniu stanowiska, na jakim przywrócony do służby policjant ma pełnić służbę oraz ustaleniu składników jego uposażenia, jeśli w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, tj. pomiędzy zwolnieniem ze służby a przywróceniem do służby uległy one zmianie. Dlatego okres pomiędzy uprawomocnieniem się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby a podjęciem służby przez policjanta jest okresem pozostawania poza służbą, chyba że po zgłoszeniu do służby istniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

Zatem Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 42 ust. 1 ustawy uznając, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 42 ust. 4 i 6 ustawy w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta powinien być zaliczony okres od uprawomocnienia się wyroku uchylającego błędny rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, gdyż okres za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne z art. 42 ust. 5 ustawy jest zaliczany do dnia uprawomocnienia się wyroku. Stanowisko to jest błędne.

Zgodnie z treścią art. 42 ust. 5 ustawy, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Norma ta określa zatem, że dla uzyskania przedmiotowego świadczenia konieczne jest uprzednie przywrócenie policjanta do służby, oraz że świadczenie to o charakterze odszkodowawczym niezależnie od czasookresu pozostawania policjanta poza służbą przysługuje w maksymalnym wymiarze 6 miesięcy ale nie mniejszym niż za okres 1 miesiąca. Ustawodawca w żaden sposób nie wskazuje, aby świadczenie pieniężne określone w art. 42 ust. 5 ustawy przysługiwało policjantowi za okres od zwolnienia ze służby do daty uprawomocnienia się wyroku uchylającego wadliwy rozkaz o zwolnieniu lub ostateczności decyzji organu II instancji. Okres od zwolnienia policjanta ze służby do wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego nie jest okresem tożsamym z pojęciem pozostawania poza służbą. Jak już bowiem wyżej wskazano uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał prawidłowej wykładni art. 42 ust. 6 ustawy uznając za zgodne z prawem zaliczenie skarżącemu przez organ do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego - art. 101 ust. 1 ustawy – jedynie okresów za które otrzymał świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku, tj. za okres 6 miesięcy oraz 2 miesięcy i 1 dnia.

Wysokość uposażenia policjanta uzależniona jest między innymi od posiadanej wysługi lat – art. 101 ust. 1 ustawy. Sposób ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat uregulowany został na podstawie delegacji zawartej w art. 101 ust. 2 ustawy w Rozdziale 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Prawidłowość dokonanej wykładni, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta zaliczeniu podlegają jedynie okresy, za które wypłacone zostało świadczenie określone w art. 42 ust. 5 ustawy potwierdza treść § 4 ust. 2 rozporządzenia. Stanowi on, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zgodnie zaś z art. 42 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Skarżący służbę podjął z dniem 12 stycznia 2009 r., a więc od tej daty przysługiwało prawo do uposażenia. Zatem, okres od tego dnia podlega zaliczeniu do wysługi lat.

Pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 1994 r. sygn. akt II SA 996/94 dotyczył innego stanu prawnego i nie może być uwzględniony w niniejszej sprawie. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 837/05 z dnia 3 lutego 2006 r. wydany został w innym stanie faktycznym, bowiem dotyczył przyznania świadczenia z art. 42 ust. 5 ustawy a nie ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta.

Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 2.