Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 583/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1053/18 odrzucające wniosek J. J. z 17 marca 2021 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek J. J. z 17 marca 2021 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji podał, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 r. oddalił skargę J. J. na opisaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, w dniu 5 marca 2019 r. wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną. Postanowieniem z 27 sierpnia 2019 r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną, wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych poprzez brak wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, czy wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie, czy też zrzeka się rozprawy. Zażalenie na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OZ 280/20. W międzyczasie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego z 21 lutego 2020 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w którym wskazał, że jego wolą było zrzeczenie się orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny poza posiedzeniem czyli poza rozprawą. Podkreślił również, że korespondencja w sprawie zamiast do niego kierowana była bezpośrednio do skarżącego, co spowodowało chaos. Postanowieniem z 24 sierpnia 2020 r. WSA w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OZ 1060/20 uchylił postanowienie Sądu I instancji z 24 sierpnia 2020 r., wskazując na braki formalne wniosku o przywrócenie terminu.

Postanowieniem z 19 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1053/18, WSA w Warszawie ponownie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, uznając, że nie została spełniona przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.

Pismem z 17 marca 2021 r. (data wpływu do Sądu – 29 marca 2021 r.) skarżący J. J. złożył kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej z 28 lutego 2019 r. Wskazał, że ze swojej strony dochował szczególnej staranności w zakresie prowadzenia sprawy. Zrobił wszystko co było możliwe aby załatwić sprawę w terminie nawet gdy korespondencja z Sądu trafiała do skarżącego już po ustanowieniu przez niego pełnomocnika, to on niezwłocznie przekazywał ją pełnomocnikowi. Żaden z terminów w sprawie nie został przekroczony. Jednocześnie skarżący podniósł, że nie miał wpływu na terminologię prawną używaną przez pełnomocnika, a swoją wolę wyrażał wielokrotnie na piśmie. W mniemaniu skarżącego nie może on ponosić odpowiedzialności za coś czego nie zrobił z własnej winy, dlatego wnosi o przywrócenie terminu. Do wniosku skarżący załączył własne oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy i rozpatrzenie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W piśmie z 4 maja 2021 r. skarżący oświadczył, że o fakcie "dotknięcia skargi kasacyjnej brakiem formalnym" dowiedział się z postanowienia Sądu z 27 sierpnia 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 września 2019 r., a 4 października 2019 r. skarżący (do zażalenia z 3 października 2021 r. na to postanowienie) złożył oświadczenie o rozpoznaniu sprawy bez rozprawy. Kolejne pisma skarżącego były potwierdzeniem tego oświadczenia, a zatem wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w ciągu 7 dni licząc od dnia, w którym dowiedział się, że skarga kasacyjna została odrzucona z powodu braku formalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OZ 249/21, oddalił zażalenie pełnomocnika skarżącego z 7 kwietnia 2021 r. na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 19 marca 2021 r. o odmowie przywrócenia uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu tego postanowienia.

Odrzucając wniosek z 17 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że bieg 7-dniowego terminu do jego złożenia rozpoczął się – jak wskazał skarżący – 30 września 2019 r., tj,. w dacie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu postanowienia z 27 sierpnia 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, bowiem w tym dniu skarżący dowiedział się o brakach formalnych skargi kasacyjnej, a więc ustała przyczyna uchybionego terminu. Zatem wniosek skarżącego z 17 marca 2021 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej został złożony po upływie 7-dniowego terminu określonego w art. 88 P.p.s.a. i z tego już tylko powodu należało go odrzucić. Sąd wskazał również, że kwestia odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej została prawomocnie przesądzona postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OZ 249/21, którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego z 7 kwietnia 2021 r. na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 19 marca 2021 r . o odmowie przywrócenia uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wskazując, że nie została spełniona przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Przy czym kolejny wniosek skarżącego z 17 marca 2021 r. w tym samym zakresie nie wskazuje na nowe okoliczności sprawy niż te które były już przedmiotem badania Sądu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 88 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) spóźniony albo niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 88 P.p.s.a. Wniosek skarżącego z 17 marca 2021 r. był niedopuszczalny albowiem kwestia przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej została już prawomocnie rozstrzygnięta wskutek rozpatrzenia wniosku pełnomocnika skarżącego z 21 lutego 2020 r. - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OZ 249/21 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Z tych względów kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wniesiony w dniu 17 marca 2021 r. musiał zostać uznany za niedopuszczalny.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.