Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 224/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej także: Kolegium, organ), po wznowieniu na wniosek L. W. (dalej: skarżący, strona) postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r., odmówiło uchylenia powyższej decyzji ostatecznej.

Decyzja Kolegium z dnia [...] r. z pouczeniem o przysługującym od niej odwołaniu została doręczona skarżącemu w dniu [...] r.

Na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. strona w piśmie z dnia 20 stycznia 2020 r. zatytułowanym "zażalenie" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegać musi odrzuceniu.

Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę na właściwość organów podatkowych w postępowaniu wznowieniowym.

Zgodnie z ogólną regułą, zawartą w art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900, dalej: O.p.), organem właściwym w sprawach wznowienia jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Z kolei, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2 (art. 244 § 2 O.p.). Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 244 § 3 O.p.).

Podkreślić jednocześnie należy, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 O.p.).

Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wydana została bowiem przez to Kolegium działające w postępowaniu wznowieniowym jako organ pierwszej instancji. Od decyzji tej przysługiwało zatem stronie odwołanie do tego samego organu, o czym prawidłowo pouczono stronę w przedmiotowej decyzji. Dopiero na decyzję, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, przysługiwałaby stronie skarga.

Zwrócić przy tym należy uwagę, iż pismo strony z dnia 20 stycznia 2020 r., jakkolwiek nazwane "zażaleniem", wniesione za pośrednictwem organu, posiada wyraźne cechy skargi, tj. oznaczenie sądu administracyjnego jako adresata, wskazanie numeru zaskarżonego aktu (który odpowiada numerowi powyższej decyzji Kolegium z dnia [...] r., nazwanej błędnie w tym piśmie "postanowieniem") oraz zawiera ono wniosek o uchylenie aktu. Słusznie zatem w ocenie Sądu organ zakwalifikował powyższe pismo jako skargę i przekazał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Skargę wniesioną do sądu w sytuacji, gdy nie wyczerpano środków zaskarżenia, należy zatem uznać za niedopuszczalną a to na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.