Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 610/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przyznania usług opiekuńczych p o s t a n a w i a przyznać T. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.

Strona skarżąca wezwana do nadesłania dokumentów źródłowych nadesłała oświadczenie i niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie występowania tej przesłanki wymaga porównania obciążeń związanych z niniejszym postępowaniem do realnych możliwości płatniczych strony.

Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania strony skarżącej wynosi 240 złotych netto (§14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1349 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z oświadczeń strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto, przy czym po zajęciu przez komornika kwoty [...] złotych stronie skarżącej pozostaje kwota [...] złotych netto.

Poniesienie przez stronę skarżącą wynagrodzenia radcy prawnego skutkować będzie tym, że na pokrycie miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego pozostanie jej kwota [...] złotych netto. Kwota ta niewątpliwie nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego. Tak więc poniesienie przez stronę skarżącą minimalnej kwoty brutto wynagrodzenia radcy prawnego spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego.

Wyjaśnić należy, że referendarz sądowy dokonując oceny zasadności wniosku strony skarżącej nie uwzględnił nadesłanych niepotwierdzony za zgodność z oryginałem kserokopii. Niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie nie mogą być uznane za dowód (por. tezę 3 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II CSK 49/09 – Lex nr 578039, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 927/09 – Lex nr 563564, tezę 2 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt II CSK 71/09 – Lex nr 584201).

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.