Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1816/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. O. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia rozkazów personalnych przyznających dodatek służbowy za znajomość języka obcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy swój wcześniejszy rozkaz personalny z [...] maja 2012 r. nr [...] , stwierdzający wygaśnięcie rozkazów personalnych przyznających M. O. (dalej jako skarżąca) dodatki za znajomość języków obcych.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. (§2), wydanym na podstawie art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 74, poz. 676) oraz na podstawie § 4 pkt 2, § 6 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3 oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 172, poz. 1408 ze zm.), przyznał skarżącej z dniem [...] maja 2005 r. dodatek za znajomość języka [...] w wysokości 20% najniższego uposażenia – płatny bezterminowo. W oparciu o tą samą podstawę prawną organ rozkazem personalnym z [...] grudnia 2009 r. nr [...] przyznał skarżącej z dniem [...] grudnia 2009 r. dodatek za znajomość języka [...] w wysokości 20% najniższego uposażenia.

Rozkazem personalnym z [...] maja 2012 r. nr [...] Szef ABW, działając w oparciu o art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2012 r., poz. 433), stwierdził wygaśnięcie z dniem 5 maja 2012 r. wskazanych powyższej rozkazów personalnych przyznających skarżącej dodatki za znajomość języków obcych.

W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, że powołane wyżej rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, obowiązujące od dnia 5 maja 2012 r., w § 2 ust. 1 stanowi, że prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia.

Ponadto organ wskazał, że w przypadku, gdy obowiązek bądź prawo wynika wprost z aktu prawnego, skutek prawny następuje z datą jego wejścia w życie, natomiast akt administracyjny - decyzja administracyjna, konkretyzująca przedmiot i skierowana do indywidualnego adresata, ma wówczas charakter deklaratoryjny. Decyzja, stwierdzająca wygaśnięcie decyzji administracyjnej przyznającej prawo do dodatku za znajomość języka obcego, wywołuje zatem skutki prawne wstecz, to znaczy od dnia wejścia w życie wskazanego wyżej rozporządzenia.

M. O. złożyła od powyższego rozkazu personalnego wniosek o ponowne rozpatrzenie. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że zaskarżona decyzja spowodowała znaczne obniżenie jej dochodów miesięcznych, co wpływa na obniżenie poziomu życia i satysfakcji z wykonywanych w ramach służby obowiązków. Zarzuciła również, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 K.p.a., zaś § 2 ww. rozporządzenia narusza zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 K.p.a.), zasadę ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji), zasadę zakazu wprowadzania przez rozporządzenie wykonawcze nowych przepisów materialno-prawnych (art. 92 ust. 1 Konstytucji). Skarżąca wskazała także na brak delegacji ustawowej do wygaszania w rozporządzeniu z 16 kwietnia 2012 r. prawa do dodatków za znajomość języków obcych oraz na naruszenie przez § 2 rozporządzenia art. 119 ust. 2 i art. 120 stawy o ABW i AW.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, powołanym na wstępie rozkazem personalnym utrzymał w mocy swój wcześniejszy rozkaz personalny z [...] maja 2012 r.

W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, że decyzja administracyjna, w której nie wskazano terminu jej obowiązywania, wiąże w czasie do chwili jej uchylenia, stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia wygaśnięcia. Zgodnie zaś z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji obowiązany jest do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa.

Organ podkreślił, że był zobligowany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, albowiem stała się ona bezprzedmiotowa z uwagi na wygaśnięcie prawa do dodatku za znajomość języka obcego. Ponadto stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje wprost przepis prawa, tj § 2 powołanego wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Zgodnie z treścią powyższego przepisu rozporządzenia, prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. W świetle zaś § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego, na Szefie ABW ciąży obowiązek wydania decyzji administracyjnej, w formie rozkazu personalnego, o wygaśnięciu dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego.

Stąd też Szef ABW zobligowany był do wykonania woli normodawcy, wynikającej z treści § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego, bowiem jako organ administracji państwowej ma obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa. Organ nie może zaś odstępować od stosowania przepisów ustawowych lub aktów wykonawczych, powołując się bezpośrednio na postanowienia Konstytucji RP. Nie jest także uprawniony do rozstrzygania w sprawie zgodności z Konstytucją RP aktów normatywnych i do odmowy zastosowania obowiązującego przepisu, uznając jego niekonstytucyjność.

Odnosząc się natomiast do zarzutów, podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że wydając zaskarżony rozkaz personalny nie badał sytuacji materialnej funkcjonariusza, ani też nie kwestionował posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji zawodowych lub umiejętności lingwistycznych. Jako pozostający bez związku z przedmiotem wydanej decyzji organ ocenił zarzut braku możliwości podjęcia dodatkowego zajęcia zarobkowego.

Wyjaśnił również, że zarzut niezgodności rozporządzenia z postanowieniami ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu nie może być podstawą dla Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do niezastosowania się do przedmiotowego rozporządzenia i niewydania rozkazów personalnych, bowiem organy państwa zobligowane są do stosowania prawa, którego granice wyznaczają przepisy aktów normatywnych, do których należą także rozporządzenia.

Za niezasadny organ uznał zarzut niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją, zwracając uwagę, że oceny zgodności przepisów prawa z Konstytucją dokonuje Trybunał Konstytucyjny, a przepisy przedmiotowego rozporządzenia nie były poddawane ocenie Trybunału. Natomiast organy zobligowane są do stosowania prawa, którego granice wyznaczaja przepisy aktów normatywnych.

Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem strony, iż dodatek za znajomość języka obcego ma charakter prawa nabytego, albowiem dodatek ten stanowił dodatkowy składnik uposażenia, w myśl art. 115 w zw. z art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, a z istoty dodatków do uposażenia wynika, że mogą one ulegać zmianie.

Szef ABW jako niezasadny uznał również zarzut naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem zaskarżona decyzja ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że nie kreowała ona nowego stanu prawnego, a jedynie stwierdzała jego zaistnienie. Strona postępowania została natomiast zapoznana z aktami sprawy, po złożeniu przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. O. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Szefa ABW z [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającego go rozkazu z [...] maja 2012 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonym rozkazom personalnym skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie tych przepisów, co doprowadziło do wydania i utrzymania w mocy rozkazu personalnego, wydanego na podstawie § 2 ww. rozporządzenia z 16 kwietnia 2012 r., wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 119 ust. 3 ww. ustawy;

- art. 2 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wydania i utrzymania w mocy rozkazu personalnego w warunkach prowadzących do naruszenia zasady ochrony praw nabytych.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez zastosowanie, z pominięciem przepisu art. 2, art. 8 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 119 ust. 3 ww. ustawy;

- art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w następstwie zaniechania uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, pomimo wydania go w oparciu o przepis § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, wprowadzonego do porządku prawnego z przekroczeniem delegacji ustawowej;

- art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w następstwie wydania i utrzymania w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego w warunkach prowadzących do naruszenia zasady praw nabytych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że przepis art. 119 ust. 3 ustawy nie zawiera upoważnienia do całkowitego pozbawienia funkcjonariuszy uprzednio przyznanych im świadczeń, a wyłącznie do określenia zasad ich przyznawania i obniżania. Skarżąca podkreśliła, że regulacja, obejmująca kompetencję do określenia zasad przyznawania i obniżania dodatków, dotyczy wszystkich świadczeń, określonych w art. 119 ust. 3 ustawy, w tym również dodatków uzasadnionych szczególnymi okolicznościami. Oznacza to, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów wydane zostało z przekroczeniem granic delegacji ustawowej, a jako takie nie mogło stanowić podstawy rozstrzygnięcia wydanego przez organ. Odwołując się do wyroku NSA, skarżąca wywiodła, iż w sytuacji braku stosownego upoważnienia normatywnego, zasada ochrony praw nabytych nie może być przełamywana wolą organu władzy wykonawczej. Nadto skarżąca stwierdziła, że podległość służbowa nie może uzasadniać pozbawienia ochrony należytego wynagrodzenia i destabilizacji sytuacji socjalno-bytowej obywatela.

Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2004 r., sygn. akt K 54/2002, w którym wskazano, że zasada ochrony zaufania do państwa i prawa nie może być rozumiana w sposób uproszczony jako ogólne założenie polegające na "niezmienialności" określonych rozwiązań prawnych. Społeczne przekonanie (nawet utrwalone) o treści określonych rozwiązań prawnych nie stanowi w świetle Konstytucji RP samodzielnej przesłanki pozwalającej odmówić ustawodawcy kompetencji do zmiany (lub modyfikacji) tej regulacji prawnej."

Zdaniem organu, poprzez konstrukcję art. 119 ust. 3 ustawy ustawodawca scedował na Prezesa Rady Ministrów uprawnienie do określania wysokości dodatków, zasad ich przyznawania i obniżania, sposobu ich wypłaty oraz rodzajów dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Prezes Rady Ministrów, dysponując uprawnieniem do określenia rodzajów dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby, określił aktualnie przysługujące dodatki z tego tytułu, tj. podjął decyzję w przedmiocie zniesienia dodatku za znajomość języków obcych z uwagi na racjonalizowanie wydatków publicznych. Z uwagi na fakt, iż Prezes Rady Ministrów, zgodnie z upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 119 ust. 3 ustawy, posiada kompetencję do wprowadzenia danego rodzaju dodatku, nowelizacja rozporządzenia, polegająca na uchyleniu danego dodatku oraz wygaszeniu uprawnień do jego otrzymywania, także mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego i stanowi przejaw woli Prezes Rady Ministrów, który postanowił inaczej ukształtować zagadnienia związane z dodatkami.

Nadto organ podkreślił, że przedmiotowa nowelizacja podlegała uzgodnieniom międzyresortowym.

W kolejnych pismach procesowych skarżąca i organ odnosili się do opinii prawnej Rządowego Centrum Legislacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako P.p.s.a.).

Oceniając zaskarżony rozkaz personalny w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Z przytoczonego przepisu wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009, str. 861 i nast.).

Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego, uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2012 r., s. 668 i nast., wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. I OSK 2263/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Szef ABW stwierdził, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., wygaśnięcie rozkazów personalnych przyznających skarżącej dodatki za znajomość języków obcych. Organ wskazał, że uprawnienie to, uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 172, poz. 1408), zostało wygaszone przez przepis § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2012 r., poz. 433) z dniem 5 maja 2012 r. Zgodnie z treścią tego przepisu, prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (§ 2 ust. 1). Stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego następuje w drodze decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego (§ 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego).

Zatem zaistniała okoliczność, na podstawie której należało uznać, że dotychczasowa decyzja, przyznająca skarżącej dodatek za znajomość języków obcych, stała się bezprzedmiotowa, zmienił się bowiem stan prawny - została uchylona podstawa prawna do przyznania przedmiotowego świadczenia, a jednocześnie stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazał przepis prawa, tj. cytowany powyżej § 2 ust 2 rozporządzenia z dnia 16 kwietnia 2012 r. Skoro wygaszenie spornego uprawnienia nastąpiło z mocy samego prawa, to oznacza to, że ma ono charakter deklaratoryjny. A skoro tak, to organ nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut, że Prezes Rady Ministrów, wydając powyższe rozporządzenie z 16 kwietnia 2012 r., które zmieniło przepisy rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wyszedł poza granice upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 119 ust. 3 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz.154 ze zm.), zgodnie z którym Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji, wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. W ocenie Sądu, użyty w tym przepisie zwrot "przyznawania" winien być odczytywany jako uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do kształtowania ogółu okoliczności, związanych z posiadaniem przez funkcjonariusza konkretnego dodatku, a zatem również uprawnienie do ukształtowania zasad znoszenia przedmiotowych dodatków. Językowa wykładnia powyższego zwrotu prowadzi bowiem do konkluzji, że "przyznawanie" jest określeniem szerszym od sformułowania "przyznanie". "Przyznanie" oznacza czynność jednorazową, polegającą na przysporzeniu danej osobie konkretnego uprawnienia. "Przyznawanie" odnosi się zaś do całokształtu regulacji, związanych z istnieniem danego dodatku. Sformułowanie to zawiera w sobie odniesienie nie tylko do materii "dawania" dodatku, ale również do materii jego "zabierania". Zwrot "przyznawanie" powinien być więc odczytywany jako uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do kształtowania ogółu okoliczności, związanych z posiadaniem przez funkcjonariusza konkretnego dodatku. Omawiane sformułowanie zawiera zatem w sobie również uprawnienie do uchylania dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 art. 119 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

Odnosząc się natomiast do postawionego w skardze zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, należy zauważyć, że stosownie do art. 115 ww. ustawy uposażenie funkcjonariusza ABW składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, które mogą ulegać zmianie. Rodzaje dodatków wymienia art. 119 ust 1 cytowanej ustawy: dodatek za stopień, dodatek służbowy oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby. Natomiast wysokość dodatków, zasady ich przyznawania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby określa cytowane już rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Z aktu tego, w brzmieniu sprzed 5 maja 2012 r., nie wynika, by dodatek za znajomość języków obcych miał charakter stały, tak jak wskazuje skarżąca – o charakterze prawa nabytego. Przepisy cytowanego rozporządzenia przyznawały bowiem owo uprawnienie, ale jedynie w sytuacji spełnienia określonych wymogów – znajomości języka obcego, a także wskazywały czas na jaki jest ono przyznane (rok, 5 lat, bezterminowo). Gdyby natomiast dodatek ten miał mieć charakter prawa nabytego stałego, nie byłoby potrzeby określania okresu przyznania. Zatem należy wskazać, że stwierdzenie "bezterminowo" nie oznacza nabycia stałego prawa do przedmiotowego dodatku, ale raczej wskazuje bliżej nieokreślony czas, w którym dodatek ten przysługuje. Natomiast stwierdzenie w art. 119 ust 2 cytowanej ustawy, że dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych, należy odnosić do stałości ich wysokości, a nie do stałości prawa do ich otrzymywania. Mając powyższe względy na uwadze, uznać należy, że do wydania zaskarżonego rozkazu i rozkazu go poprzedzającego nie doszło w warunkach prowadzących do naruszenia zasady ochrony praw nabytych, skoro uprawnienia funkcjonariusza ABW do dodatku za znajomość języka obcego nie mają postaci prawa chronionego przez tę zasadę.

Nie zasługują również na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi, a dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te były powiązane z zarzutami naruszenia prawa materialnego, stanowiąc niejako ich konsekwencję. Wobec uznania ich za nieuprawnione, również zarzuty naruszenia przepisów art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.