Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2446/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1; art. 24; art. 33 ust. 1;
journal: Dz.U. 2020 poz 286
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15 zz indeks 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi U. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Urząd Patentowy") po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] listopada 2019 r., którą odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt.: "Folia supramolekularna zawierająca kompleksy monościennych nanorurek węglowych SWCNT, sposób jej wytwarzania oraz jej zastosowanie", objętego zgłoszeniem nr [...] dokonanym w dniu 25 lutego 2016 r. przez U. W [...] (dalej "Skarżący", "Wnioskodawca", "Zgłaszający").

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 24, art. 49 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 315 ust. 3 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 286 z późn. zm. - dalej p.w.p.)

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 25 lutego 2016 r. U. W [...] złożył wniosek o udzielenie patentu na wynalazek pt."Folia supramolekularna zawierająca kompleksy monościennych nanorurek węglowych SWCNT, sposób jej wytwarzania oraz jej zastosowanie".

Pismem z 8 sierpnia 2019 r. Urząd powiadomił Zgłaszającego o braku ustawowych warunków do uzyskania ochrony na ww. rozwiązanie.

W szczególności, zdaniem Urzędu Patentowego zgłoszone rozwiązanie nie jest wystarczająco ujawnione w dacie zgłoszenia, ponieważ brak jest przykładu otrzymywania monościennych nanorurek o wzorze 5 (nie ma takiego wzoru, a oznaczenie SWCNT jest akronimem nazwy), użytych jako substrat do otrzymywania folii supramolekularnej o wzorze ogólnym 1. Otrzymany produkt to jest folie o wzorach : 3a, 2a, 4a nie posiadają danych analizy elementarnej, o których wspomina Zgłaszający. Tylko folia o wzorze 3a scharakteryzowana jest widmami EDS i SEM. Natomiast dla folii o wzorach 2a i 4a Zgłaszający nie podał widm EDS i SEM (patrz zastrzeżenie 1). Ponadto zastosowanie supramolekularnych folii do modyfikacji właściwości substancji aktywnych biologicznie oraz ich przydatności w konstruowaniu urządzeń optoelektronicznych nie jest udokumentowane żadnym przykładem.

Dodatkowo Urząd Patentowy informował, że zgłoszone rozwiązanie posiada wiele usterek redakcyjnych.

Zgłaszający nie odpowiedział na zarzuty postawione w zawiadomieniu z dnia 8 sierpnia 2019 r.

Urząd Patentowy RP nie zmienił swojego stanowiska odnośnie braku ustawowych warunków do uzyskania patentu i decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił udzielenia patentu na powyższy wynalazek.

Zgłaszający złożył w dniu 8 stycznia 2020 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz ze zmienioną wersją opisu zgłoszenia i zastrzeżeń patentowych.

Utrzymując w mocy powyższą decyzję Urząd Patentowy w obszernym uzasadnieniu opisał przebieg postępowania oraz przytoczył stanowisko strony.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, po zapoznaniu się z uzasadnieniem wniosku jak również wszystkimi materiałami nadesłanymi przez Zgłaszającego wraz z pismem z 8 stycznia 2020 r., Urząd Patentowy w dniu 21 maja 2020 r., działając na podstawie art.136 k..p.a, w związku z art. 244 ust.11 p.w.p. szczegółowo poinformował Zgłaszającego, dlaczego wyjaśnienia te nie usunęły przeszkód do uzyskania patentu.

W szczególności Urząd wskazał, że rozpatrywane zgłoszenie nie spełnia wymogu wystarczającego ujawnienia wynalazku, który jest przeszkodą do udzielenia patentu o którym mowa w art. 24 ustawy p.w.p. (art. 24 i art. 49 ust. 1 pkt. 2 ustawy p.w.p.). Obszerne uwagi organu w zakresie braków zgłoszenia zostały przedstawione na stronach od 4 do 7 zaskarżonej decyzji.

Zgłaszający nie odpowiedział na zarzuty Urzędu przedstawione w piśmie z dnia 21 maja 2020 r. w przewidzianym terminie.

W konsekwencji Urząd Patentowy ponownie rozpatrując sprawę podtrzymał swoje stanowisko, że wynalazek nie został wystarczająco ujawniony.

Zdaniem organu nie ma żadnych wątpliwości, że folia supramolekularna zawierająca supramolekularne kompleksy monościennych nanorurek węglowych (SWCNT) z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 (zastrzeżenie niezależne 1) i sposób jej otrzymywania (zastrzeżenie niezależne 2) nie zostały ujawnione w sposób wystarczający w przedmiotowym zgłoszeniu [...] w dacie zgłoszenia, co jest związane z:

- nieujawnieniem w opisie zgłoszenia, w przykładach realizacji 1 - 3 składu otrzymanych folii - Zgłaszający nie sprawdził czy otrzymane folie zawierają kompleksy nanorurek węglowych z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 oraz nie określił wzoru ogólnego ewentualnie otrzymanych kompleksów pokazującego wzajemne powiązania pomiędzy nanorurkami węglowymi SWCNT i podstawionym poliglikolem,

- brakiem dostatecznego ujawnienia w opisie zgłoszenia dla stosowanego substratu w przykładach realizacji - dla konkretnych nanorurek węglowych SWCNT.

Zgłaszający złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego. w której wywodzi, że analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2020 r. można zauważyć, że Organ administracji kwestionuje zdolność patentową obecnego wynalazku nie przedstawiając jednocześnie, które z ustawowych kryteriów zdolności patentowej nie zostało spełnione: czy nowość, czy nieoczywistość, czy też brak stosowalności przemysłowej. Organ administracji nie wskazuje żadnego znanego rozwiązania, które w oparciu o te same środki techniczne prowadzi do uzyskania identycznego efektu, niszcząc nowość rozwiązania. Zdaniem Skarżącego organ nie kwestionuje także poziomu wynalazczego, gdyż nie podaje kombinacji znanych rozwiązań, w świetle których zgłoszony do ochrony wynalazek jest dla fachowca oczywisty. Stosowalność przemysłowa także nie jest podważona, gdyż Organ administracji potwierdza fakt otrzymania folii w wyniku zastosowania sposobu według wynalazku.

W ocenie Skarżącego, możliwość całkowitego wyjaśnienia wątpliwości Organu administracji najkorzystniej byłoby wyjaśnić w toku wnioskowanej rozprawy, do której jednak nie doszło. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja jest przedwczesna i zasługuje na uchylenie.

Skarżący podkreśla w skardze, że "obecnie, innowacyjność jest uważana za główny motor rozwoju gospodarczego naszego Kraju. Ubieganie się o patent na wynalazek następuje w ściśle określonych ramach, gdzie patent jest "nagrodą" za ujawnienie ogółowi wynalazku i umożliwienie konkurencji prowadzenie własnych prac rozwojowych na bazie tego ujawnienia. Oczywiście Uprawniony nie dostaje tej nagrody za darmo: ponosi koszty postępowania, a po udzieleniu patentu coroczne koszty utrzymania prawa wyłącznego w mocy. Dlatego słuszne jest podejście Konwencji Monachijskiej o patencie europejskim".

W związku z powyższym Skarżący wniósł o:

- rozpatrzenie niniejszej skargi w granicach całej sprawy,

- uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2020 r. decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] listopada 2019 r., odmawiającej udzielenia patentu na ww. wynalazek według zgłoszenia nr [...], i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o zgłoszenie nr [...] oraz przeprowadzenie rozprawy z udziałem Skarżącego i zasądzenie kosztów procesu łącznie z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie Skarżący zwrócił się o przeprowadzenie mediacji, której celem byłoby wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Zdaniem organu Skarżący nie wypowiedział się w sposób merytoryczny co do kwestii braku wystarczającego ujawnienia w pierwotnym opisie zgłoszeniowym wynalazku dla folii zawierających kompleksy nanorurek węglowych z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami oraz nie wypowiedział się w sposób merytoryczny co do kwestii braku wystarczającego ujawnienia w pierwotnym opisie zgłoszeniowym wynalazku dla nanorurek węglowych SWCNT, substratu stosowanego do wytwarzania folii. Skarżący nie dostarczył też nowych materiałów i nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które mogłyby spowodować zmianę wcześniej zajętego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne są sądami prawa a zatem zgodnie z art.134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jednakże rozpatrując sprawę z tego punktu widzenia Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi.

Na wstępie należy poczynić kilka uwag natury ogólnej.

W myśl art. 49 ust.1 p.w.p. jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu (pkt 1) lub wynalazek nie został ujawniony w sposób wystarczający (pkt 2) - wydaje decyzję o odmowie udzielenia patentu.

Niewątpliwie wynalazek powinien być przedstawiony w sposób umożliwiający zrozumienie zarówno postawionego przez twórcę problemu technicznego, jak i rozwiązanie tego problemu. Opis wynalazku powinien przedstawiać (ujawniać) wynalazek na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić, jak również dokonać rzeczowej analizy porównawczej z dotychczasowym stanem techniki. Niezmiernie ważnym zagadnieniem jest jednoznaczne zdefiniowanie wynalazku poprzez cechy techniczne, stosowane dla kategorii zastrzeganego rozwiązania tak, aby wynalazek był dostatecznie zrozumiały (tak m.in. A. Pyrża (w:) Poradnik wynalazcy. Procedury zgłoszeniowe w systemie krajowym, europejskim i międzynarodowym, wyd. Urząd Patentowy RP, Warszawa 2008, s. 23).

W świetle obowiązujących przepisów prawa stwierdzić zatem należy, że celem opisu jest przedstawienie przedmiotu wynalazku na tle stanu techniki w dziedzinie, której wynalazek dotyczy, w sposób na tyle jasny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie, na czym polega istota wynalazku, warunkująca osiągnięcie zamierzonego rezultatu. W opisie wynalazku należy ujawnić istotę rozwiązania technicznego, stanowiącego przedmiot zgłoszenia wynalazku, tzn. należy wskazać zespół środków technicznych, warunkujący uzyskanie rezultatu, który zamierzył sobie twórca rozwiązania zgłoszonego do Urzędu Patentowego RP.

W rozpoznawanej sprawie Urząd Patentowy RP odmawiając udzielenia patentu na sporny wynalazek uznał, że przedmiot zgłoszenia nie został przedstawiony w sposób wymagany przez obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem organu folia supramolekularna zawierająca supramolekularne kompleksy monościennych nanorurek węglowych (SWCNT) z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 (zastrzeżenie niezależne 1) i sposób jej otrzymywania (zastrzeżenie niezależne 2) nie zostały ujawnione w sposób wystarczający w przedmiotowym zgłoszeniu [...] w dacie zgłoszenia.

Pomimo zawiadomienia z 8 sierpnia 2020 r. skierowanego przez Urząd Patentowy do Skarżącego, Skarżący nie wypowiedział się merytorycznie i ostatecznie w kwestii braku wystarczającego ujawnienia wynalazku w pierwotnym opisie zgłoszeniowym wynalazku dla folii zawierających kompleksy nanorurek węglowych z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami oraz nie wypowiedział się w sposób merytoryczny co do kwestii braku wystarczającego ujawnienia w pierwotnym opisie zgłoszeniowym wynalazku dla nanorurek węglowych SWCNT, substratu stosowanego do wytwarzania folii. Skarżący nie dostarczył nowych materiałów i nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które mogłyby spowodować zmianę wcześniej zajętego stanowiska.

Zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Artykuł 24 definiuje cztery podstawowe wymogi stawiane rozwiązaniom, którym może zostać przyznana ochrona patentowa, tj. techniczny charakter rozwiązania, nowość, poziom wynalazczy oraz przemysłowe stosowanie. Wszystkie spośród wskazanych w tym przepisie wymogów są odrębne i niezależne oraz muszą być spełnione łącznie, by dane rozwiązanie mogło uzyskać ochronę patentową. W teorii prawa patentowego przyjmuje się, że wynalazek to rozwiązanie o charakterze technicznym ukierunkowane na zaspokojenie praktycznych potrzeb za pomocą nowych sposobów oddziaływania na materię lub wykorzystania jej właściwości, podające w sposób zupełny i kompletny reguły postępowania, które gwarantują osiągnięcie zamierzonego rezultatu [S. Sołtysiński, w: J. Szwaja, A. Szajkowski (red.), System prawa własności intelektualnej, t. 3, s. 29–32]. Rozwiązanie oznacza, że wynalazek jest swoistą receptą określającą poszczególne kroki, które muszą być zrealizowane w celu osiągnięcia danego efektu technicznego. Wynalazek nie jest zatem ideą, lecz instrukcją osiągnięcia określonego rezultatu. W związku z tym nie będzie wynalazkiem sama idea wynalazcza ani wskazanie jedynie efektu technicznego, bez określenia, jak ten efekt techniczny jest osiągany. Owo konkretne rozwiązanie musi mieć charakter techniczny.

Dostateczność ujawnienia wynalazku przywołana w art. 33 ust. 1 p.w.p, tj. jasne i wyczerpujące przedstawienie wynalazku w dokumentacji zgłoszenia, jest fundamentalną kwestią ochrony patentowej, ponieważ właśnie ujawnienie wynalazku uzasadnia system ochrony patentowej, w którym monopol na wykorzystanie rozwiązania technicznego jest przyznawany w zamian za podanie do wiadomości publicznej tego rozwiązania. Ponadto ze względu na fakt, że nieujawnione rozwiązanie lub rozwiązanie ujawnione nie w pełni nie będzie się nadawało do stosowania, dostateczność ujawnienia przekłada się bezpośrednio na jedną z przesłanek zdolności patentowej – przemysłową stosowalność. W wyroku z 21 września 2004 r. WSA w Warszawie (II SA 2896/03 Legalis) stwierdził, że wykazanie niedostateczności ujawnienia wynalazku dla znawcy w dziedzinie godzi w samą istotę procesu patentowalności wynalazku. Zdaniem sądu "wynalazek patentuje się m.in. po to, aby w następstwie wskazania środków technicznych umożliwiających jego realizację przez znawcę, uzyskać ochronę na ten sposób. Przeciwieństwem zaś wynalazków patentowalnych są wynalazki nieujawnione (tzw. know-how), a więc celowo niezgłaszane do ochrony patentowej".

Kwestia dostateczności ujawnienia wynalazku okazała się na tyle kluczowa, że w nowelizacji ustawy p.w.p. brak wystarczającego ujawnienia został wskazany jako bezpośrednia podstawa odmowy udzielenia patentu oraz przesłanka do jego unieważnienia.

Konieczność dostatecznego ujawnienia wynalazku nie budzi wątpliwości i jest ugruntowana w orzecznictwie. Dokumentacja wynalazku ma ujawniać jego istotę, przez co należy rozumieć przedstawienie wszystkich potrzebnych danych, które pozwoliłyby znawcy dane rozwiązanie stosować (wyr. WSA w Warszawie z 25 marca 2004 r. , II SA 3449/02 Legalis). Rozwiązanie jest odpowiednio ujawnione, kiedy nadaje się do stosowania, tj. kiedy jest rozwiązaniem zupełnym, tzn. pozwalającym na osiągnięcie rezultatu bez potrzeby dokonywania rozwiązań dodatkowych, przekraczających zwyczajne zabiegi adaptacyjne (zob. np. wyr. WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2004 r. ,II SA 393702 Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 13 lutego 2008 r.,VI SA/Wa 2102/07, Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 15 października 2008 r., VI SA/Wa 1112/08 Legalis i wyr. WSA w Warszawie z 20 października 2008 r.,VI SA/Wa 838/08 Legalis). Nie ma tutaj znaczenia fakt, czy niedostateczne ujawnienie wynika z niedopracowania samego wynalazku, czy też z wad w opracowaniu dokumentacji. Istotne jest natomiast to, że niedostateczność ujawnienia jest usterką, która nie może być usunięta w trakcie postępowania zgłoszeniowego (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2008 r., VI SA/Wa 2211/07 Legalis).

Mimo, że Urząd Patentowy przy ocenie zdolności patentowej może wziąć pod uwagę dodatkowe materiały (np. przykłady i dane techniczne lub biologiczne) dostarczone przez zgłaszającego po dacie zgłoszenia (Poradnik wynalazcy, s. 77), to dane takie nie mogą zniwelować zarzutu braku dostatecznego ujawnienia (wyr. WSA w Warszawie z 4 lipca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 222/08 Legalis).

Należy przy tym pamiętać, że dostateczność ujawnienia ocenia się w odniesieniu do daty zgłoszenia patentowego, a nie w odniesieniu do momentu, w którym zgłoszenie jest poddawane badaniu merytorycznemu przez Urząd Patentowy. Ponadto dostateczność ujawnienia jest oceniana w odniesieniu do znawcy, który ma urzeczywistnić rozwiązanie według wynalazku. Określenie "znawca" pozostaje niezdefiniowane, jednak nie ulega wątpliwości, że opis patentowy nie jest kierowany do dowolnego odbiorcy nieznającego danej dziedziny, ale do specjalisty w danej dziedzinie (wyr. WSA w Warszawie z 30 marca 2009 r.,VI SA/Wa 1837/08, Legalis). Dostateczność ujawnienia powinna być oceniana na podstawie całego zgłoszenia, obejmującego opis wynalazku, zastrzeżenia i rysunki (Poradnik wynalazcy, s. 102). Niedostateczne ujawnienie w zasadzie uniemożliwia ocenę przesłanek zdolności patentowej, takich jak nowość i poziom wynalazczy, czy też ustalenie zakresu żądanej ochrony patentowej (wyr. WSA w Warszawie z 17 grudnia 2008 r.,VI SA/Wa 2211/07 Legalis).

W rozpoznawanej sprawie zarzuty organu dotyczące zgłoszenia były następujące:

- folia supramolekularna zawierająca supramolekularne kompleksy monościennych nanorurek węglowych (SWCNT) z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 (zastrzeżenie niezależne 1) i sposób jej otrzymywania (zastrzeżenie niezależne 2) nie zostały ujawnione w sposób wystarczający w przedmiotowym zgłoszeniu [...] w dacie zgłoszenia, co jest związane z:

- nieujawnieniem w opisie zgłoszenia, w przykładach realizacji 1 - 3 składu otrzymanych folii - Zgłaszający nie sprawdził czy otrzymane folie zawierają kompleksy nanorurek węglowych z estrami organicznych heterooksokwasów i/lub z macierzystymi poliglikolami, o wzorze ogólnym 1 oraz nie określił wzoru ogólnego ewentualnie otrzymanych kompleksów pokazującego wzajemne powiązania pomiędzy nanorurkami węglowymi SWCNT i podstawionym poliglikolem,

- brakiem dostatecznego ujawnienia w opisie zgłoszenia dla stosowanego substratu w przykładach realizacji - dla konkretnych nanorurek węglowych SWCNT.

W złożonej skardze nie zostały sformułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też zarzuty naruszenia prawa materialnego lecz Skarżący wyraził pogląd, że możliwość całkowitego wyjaśnienia wątpliwości Organu administracji najkorzystniej byłoby wyjaśnić w toku rozprawy, do której jednak nie doszło.

Ustosunkowując się zatem w do tak sformułowanej skargi Sąd uznał nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy podkreślić, że w toku postępowania zgłoszeniowego, po złożeniu nowej wersji zastrzeżeń i opisu zgłoszenia Skarżący był wzywany przez organ do ostatecznego wypowiedzenia się co do uwag organu zawartych w piśmie z 21 maja 2020 r. jednakże bezskutecznie. Natomiast w piśmie tym Urząd Patentowy dokonał obszernej analizy zgłoszenia pod kątem właściwości folii supramolekularnej ze szczególnym uwzględnieniem składu tej folii i biorąc pod uwagę nanorurki węglowe SWCNT.

Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień organu, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W szczególności nie można przyznać racji Skarżącemu, że w sprawie konieczne było wyznaczenie rozprawy. Przeciwnie, zdaniem Sądu organ poddał wystarczającej analizie przedstawione przez Skarżącego dowody ale ocenił je w sposób niekorzystny dla Skarżącego. W tym zakresie stanowisko organu jest jasne i zrozumiałe,

W konsekwencji, zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko Urzędu Patentowego, że wynalazek nie został ujawniony wystarczająco. Idąc tym tokiem rozumowania to Sąd nie dostrzegł sprzeczności w rozumowaniu Urzędu Patentowego, który w niniejszej sprawie uznał, że zgłoszone rozwiązanie nie może być opatentowane.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że Urząd Patentowy zasadnie Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na zgłoszone rozwiązanie ze względu niedostateczne ujawnienie wynalazku. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości.

Urząd Patentowy wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Rozstrzygając sprawę oparł się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organ, mimo pewnych niedoskonałości, uzasadnił w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.

Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.