Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 627/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-09-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej A o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa A zwróciła się do tut. Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" i umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wnioskodawczyni podniosła, że powyższa decyzja nie została doręczona wszystkim członkom zarządu wspólnoty. Zarząd Wspólnoty dowiedział się więc o treści tego rozstrzygnięcia w dniu 10 czerwca 2013 r., to jest w dacie doręczenia przez tut. Sąd odpisu pisma inwestora wniesionego w sprawie ze skargi Wspólnoty na decyzję Wojewody z dnia "[...]". W tej sytuacji skarżąca nie mogła wnieść skargi

w niniejszej sprawie w ustawowym terminie. Jednocześnie z wnioskiem Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę na opisaną wyżej decyzje Kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a.,

we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Skarżąca w rozpoznawanym wniosku o przywrócenie terminu wskazała na nieprawidłowości w doręczeniu skarżonej decyzji polegające na zaniechaniu doręczenia decyzji wszystkim członkom wieloosobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej.

Odnosząc się do tego argumentu należy przypomnieć, że stosownie do art. 21

ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.) zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Zgodnie zaś

z ust. 2 tego artykułu, gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie.

Jak wynika z kopii uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej r. z dnia 15 marca 2011 r. członkowie Wspólnoty dokonali wyboru nowego składu zarządu w osobach: {...]" Następnie uchwałą z dnia 20 czerwca 2011 r., odwołano z funkcji członka zarządu A. G. Zaskarżona decyzja została natomiast doręczona Wspólnocie Mieszkaniowej A na adres członka jej Zarządu: D. Z. w dniu 16 kwietnia 2013 r. (do rąk dorosłego domownika), a także zarządcy Wspólnoty A.

Wyjaśnienia wymaga, że potwierdzenie odbioru decyzji doręczanej wspólnocie mieszkaniowej nie stanowi oświadczenia woli wspólnoty, wobec czego dokonanie tej czynności procesowej przez jednego członka zarządu wywołuje skutki dla wspólnoty mieszkaniowej. Podkreślenia wymaga, że wymóg współdziałania co najmniej dwóch członków zarządu przewidziany został tylko dla złożenia oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową, a więc nie dotyczy on czynności procesowych. Czynnością prawną jest bowiem takie zdarzenie prawne, które polega na świadomym zachowaniu się osoby fizycznej (organu osoby prawnej), w którym przejawia się dążenie do osiągnięcia określonych skutków cywilnoprawnych (zob. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne, 2001, s. 253). Nie jest więc czynnością prawną tzw. czynność procesowa,

to jest czynność, której strona dokonuje w toku toczącego się postępowania sądowego lub administracyjnego i która może wywrzeć skutki dla tego postępowania (zob. odnośnie do czynności procesowych w procesie cywilnym wyrok SN z dnia 19 października 1995 r., sygn. akt III CRN 40/95, OSP 1996, z. 11, poz. 221). Czynność procesowa zawierająca w sobie oświadczenie woli nie wywołuje skutku prawnego w postaci ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego, co jest immanentną cechą czynności prawnej

w znaczeniu materialnoprawnym (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1920/03).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" jednemu z członków Zarządu Wspólnoty było skuteczne wobec Wspólnoty Mieszkaniowej. W tej sytuacji nie można uznać, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi na tę decyzję, było niezawinione. Wspólnota Mieszkaniowa nie wskazała bowiem na żadną okoliczność, która uprawdopodobniałaby, że złożenie skargi po upływie terminu było przez nią niezawinione. Dodać należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jej dopełnienie w ustawowym terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Jak już wyżej stwierdzono, sytuacja taka nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak

w sentencji.