Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 908/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.135 i art.200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej K. K. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] marca 2019 r. sygn. akt [...] Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej "Minister") utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (dalej "Starosta") w sprawie odmowy wpisania do ewidencji oświadczeń oświadczenia o powierzeniu wykonania pracy cudzoziemcowi obywatelowi [...] L. M..

Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Generalnego Dyrektora postanowienia zaskarżonego obecnie przedstawia się następująco:

1. W dniu 20 lipca 2018 r. K. K. (dalej "Skarżącą") prowadzącej działalność́ gospodarczą pod nazwą [...] K. K. złożyła oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi w charakterze pracownika tymczasowego, dotyczące obywatela [...], Pani L. M..

2. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Starosta Powiatu [...] odmówił wpisu przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń́. W uzasadnieniu wskazał, że nastąpiły przeszkody wskazane w art. 88z ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", gdyż Skarżąca została ukarana za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia.

3. W ustawowym terminie Strona odwołała się̨ od powyższego rozstrzygnięcia do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

4. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. sygn. akt [...] Minister utrzymał w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy wpisania przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń́. W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z brzmieniem art. 88z ust. 5 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia przesłanką odmowy wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń́ jest prawomocne ukaranie za popełnienie czynu, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Jak wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego w B. skarżąca została uznana winną popełnienia czynu z art. 120 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i za to na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy wymierzono jej karę grzywny w wysokości 1000 zł. W ocenie organu II instancji oznacza to, że Skarżąca została ukarana za czyn określony w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, pomimo, że kara została wymierzona na innej podstawie. Należy zatem zdanie Ministra uznać́, że została wypełniona przesłanka określona w art. 88z ust. 5 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, uzasadniająca odmowę wpisu oświadczenia do ewidencji oświadczeń́.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Skarżąca zaskarżonemu decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść́ rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 88z ust. 5 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym, w którym Skarżącej została ukarana przez sąd (wymierzono jej karę) na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, a które to ukaranie nie stanowi podstawy do wydania decyzji o odmowie wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń́;

- art. 88z ust. 5 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że użyte przez ustawodawcę̨ pojęcie "ukarana" jest równoznaczne z pojęciem "obwiniona o".

2) naruszenie przepisów procesowego prawa administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj.:

- art. 80 i art. 76 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 t.j.), dalej "k.p.a., poprzez dowolne przyjęcie, że strona została ukarana na podstawie 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, podczas gdy z treści prawomocnego wyroku jednoznacznie wynika, że wymierzenie kary - ukaranie - nastąpiło na podstawie art. 120 ust. 1 ww. ustawy.

- 77 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na zaniechanie przeprowadzenia samodzielnej, swobodnej interpretacji wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...].11.2017 r. - sygn. akt [...], w kontekście uregulowań́ ustawowych zawartych w art. art. 88z ust. 5 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie pozostających w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść́ strony, w szczególności poprzez przyjęcie, że pojęcie "obwiniona o", czy też "uznana winnym" jest równoznacznym z pojęciem "ukarana", stanowiącym ustawową przesłankę̨ ograniczenia prawa strony do wpisania oświadczenia w sprawie powierzenia pracy cudzoziemcowi.

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenie postepowania w sposób budzący zaufanie do władzy państwowej, polegające na zaniechaniu wyjaśnienia powodów zmiany interpretacji przepisów oraz stanu faktycznego, a w konsekwencji odmiennego rozstrzygnięcia względem wcześniej zapadłych korzystnych dla Skarżącej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].05.2018 r. nr [...] oraz decyzji nr [...], podczas gdy w sprawach Skarżącej nie zaistniały żadne dodatkowe okoliczności, które uzasadniałyby tego rodzaju różnicowanie jej sytuacji prawnej

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.2107 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 poz.1302 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja odwoławcza oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty wydane zostały z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. 88z ust. 5 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędne zastosowanie w stanie faktycznym, w którym wbrew ocenie organów Skarżąca, będąca podmiotem powierzającym pracę cudzoziemcowi, nie została ukarana za czyny, o których mowa w art.120 ust.3 – 5 tej ustawy. Z tej racji obie decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], którą odmówiono dokonania wpisu do ewidencji oświadczeń́, oświadczenia Skarżącej.

Podstawą decyzji był art. 88z ust. 5 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia zobowiązujący starostę do wydania decyzji o odmowie wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń́, gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi został prawomocnie ukarany za wykroczenie określone w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, tj. wykroczenie polegające na doprowadzeniu cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy poprzez wykorzystanie błędu, zależności służbowej lub niezdolności cudzoziemca do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Skarżąca została obwiniona o to, że w okresie od dnia 1.06.2017r do dnia 1.08.2017 r. w miejscowości K., powiat [...], w ramach prowadzonej agencji zatrudnienia o nazwie "[...] [...] K. K." powierzyła pięciu ustalonym cudzoziemcom - obywatelom [...] - nielegalne wykonywanie pracy w ten sposób, że pierwszy z nich wykonywał pracę w innym charakterze i u innego pracodawcy niż określone w oświadczeniu o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi, następny cudzoziemiec wykonywał pracę bez sporządzonej w formie pisemnej umowy o pracę, natomiast trzej kolejni, w wyniku wprowadzenia ich w błąd, wykonywali pracę na stanowisku innym niż określone w oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, to jest o czyn z art. 120 ust. 1 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z [...] listopada 2017 r. w sprawie [...] orzekł, że obwinioną K. K. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 120 ust. 1 o promocji zatrudnienia w zw. z art. 9 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r.- Kodeks wykroczeń (Dz.U.2019.821 t.j. ), dalej k.w., w zw. z art. 39 § 1 i 2 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych. Sąd nie sporządził uzasadnienia wyroku.

W ocenie organu pierwszej i drugiej instancji oznacza to, iż skarżąca została ukarana za czyn określony w art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, pomimo że kara została wymierzona na innej podstawie. W ocenie organów została wypełniona przesłanka określona w art. 88z ust. 5 pkt 2 w/w ustawy, uzasadniająca odmowę wpisu oświadczenia do ewidencji oświadczeń́.

Takie stanowisko obu organów jest chybione. Art. 9 § 1 k.w. stanowi, że jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Przepis ten przewiduje tzw. eliminacyjny zbieg przepisów ustawy. Należy przypomnieć, że w polskim prawie karnym funkcjonują obecnie trzy sposoby rozwiązywania sytuacji (trzy modele), gdy jednym czynem sprawca wypełnia znamiona dwóch lub więcej przepisów ustawy, czyli tzw. sytuacji właściwego zbiegu przepisów ustawy. Pierwsze rozwiązanie to tzw. idealny zbieg przestępstw, polegający na tym, że w wypadku zbiegu wielości ocen do jednego czynu sprawca odpowiada za tyle przestępstw, ile zrealizował swoim czynem typów opisanych w zbiegających się̨ przepisach. Według tego modelu ten sam czyn (jeden czyn) może stanowić́ jedno albo wiele przestępstw. Drugie rozwiązanie to tzw. eliminacyjny zbieg przepisów ustawy, a oparte jest na założeniu, że ten sam czyn (jeden czyn) stanowić́ może tylko jedno przestępstwo. W wypadku właściwego zbiegu przepisów dochodzi w tym modelu do redukcji kwalifikacji prawnej do jednej, opartej na przepisie przewidującym najsurowszą sankcję karną za oceniane przestępstwo i na podstawie tego przepisu sprawca jest skazywany i wymierzana jest mu kara. Pozostałe wyeliminowane przepisy mogą̨ stanowić́ samodzielną podstawię do wymiaru kar dodatkowych lub środków karnych, chociaż̇ nie zostają̨ uwidocznione w kwalifikacji prawnej czynu. Natomiast trzecie rozwiązanie to tzw. kumulatywny zbieg przepisów ustawy jest na założeniu, że ten sam (jeden) czyn może stanowić́ tylko jedno przestępstwo, ale żaden z przepisów pozostających w zbiegu właściwym nie zostaje wyeliminowany, lecz wszystkie pozostające w zbiegu przepisy składają̨ się̨ na rozbudowaną kwalifikację prawną czynu. Sprawca czynu wyczerpującego znamiona kilku typów opisanych w różnych przepisach ustawy zostaje skazany na podstawie wszystkich zbiegających się̨ przepisów. Podstawą wymiaru kary jest przepis przewidujący karę najsurowszą. Środki karne i inne konsekwencje skazania mogą być oparte na przepisach, które nie były podstawą wymiaru kary (por. A. Zoll, Zbieg przepisów ustawy w polskim prawie karnym, “Annales Universitatis Mariae Curie - Skłodowska Lublin – Polonia" VOL. LX, 2 Sectio G 2013, s. 281- 295).

Zarówno w kodeksie karnym z 1969 roku, jak i w kodeksie karnym obecnie obowiązującym, przyjęty został model kumulatywnego zbiegu przepisów. Natomiast model eliminacyjny przewidywał kodeks karny z 1932, a obecnie kodeks wykroczeń. Jest to rozwiązanie archaiczne, krytykowane w doktrynie, gdyż nie oddaje zawartości kryminalnej czynu. Ma to daleko idące konsekwencje praktyczne, dotyczące przede wszystkim tych wypadków, gdzie istotne jest ustalenie, czy dana osoba popełniła wykroczenia podobne albo też czy w ogóle była karana za dane wykroczenie – jak w niniejszej sprawie. (por. A. Zoll, op.cit., s.292-293, “Można powiedzieć́, że eliminacyjny zbieg przepisów ustawy jest właściwie bardzo zbliżony do zasady subsydiarności ustawowej. Ustawodawca sam przesądza, że w wypadku zbiegu przepisów stosuje się̨ przepis przewidujący surowszą karę. Przepis łagodniejszy ma charakter subsydiarny. Różnica polega tylko na tym, że w modelu eliminacyjnego zbiegu przepisów przepis wyeliminowany (łagodniejszy) może być́ podstawą orzeczenia środków karnych lub środków zabezpieczających. Trzeba jednak też stwierdzić́, że ta cecha różniąca zbieg eliminacyjny od subsydiarności była powodem krytyki rozwiązania przyjmowanego przez eliminacyjny zbieg. Przepis wyeliminowany nie jest uwidoczniony w wyroku jako podstawa oceny prawnej czynu i podstawa wymiaru kary. Zastosowanie na jego podstawie środka karnego lub środka zabezpieczającego jest więc zawieszone w próżni i nie znajduje uzasadnienia normatywnego. Koncepcji tej można ponadto zarzucić, że kwalifikacja prawna, nie oddając zawartości kryminalnej czynu, uniemożliwia dokonanie adekwatnego z rzeczywistością ustalenia, czy sprawca, będący poprzednio karany za przestępstwo kwalifikowane z przepisu obecnie eliminowanego, popełnił przestępstwo podobne do popełnionego poprzednio. Ma to zasadnicze znaczenie np. dla przyjęcia recydywy.")

Podsumowując, zbieg eliminacyjny przepisów ustawy, czyli rozwiązanie przewidziane przez art. 9 § 1 k.w., pozwala przypisać sprawcy czynu, który swoim zachowaniem wypełnił znamiona dwóch lub więcej przepisów ustawy (wykroczeń) sprawstwo tylko jednego wykroczenia. W świetle przepisów prawa taki sprawca jest ukarany tylko za to jedno wykroczenie, czyli za ten jeden czyn , który wypełnia znamiona jednego wykroczenia. Z art. 9 § 1 k.w. wynika, że sprawca powinien być ukarany na podstawie przepisu przewidującego najsurowszą karę. Skarżąca została obwiniona o wypełnienie swoich zachowaniem dwóch przepisów ustawy, a mianowicie art. 120 ust. 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, ale przedmiotowym wyrokiem przypisano jej sprawstwo tylko czynu z art. 120 ust. 1 tej ustawy. Chociaż zgodnie z art. 11 p.p.s.a tylko wyrok karny skazujący wiąże sąd administracyjny, to w aktach sprawy znajduje się tylko sam wyrok wykroczeniowy bez uzasadnienia i nie ma innego materiału dowodowego, który pozwalałby Sądowi w niniejszym składzie przypisać czyn z art. 120 ust.3 w/w ustawy. Nie pozwala na to także sama treść wyroku Sądu Rejonowego. Istotne w sprawie jednostki redakcyjne art. 120 ustawy o promocji zatrudniania obowiązującym w okresie, w którym skarżąca została obwiniona o popełnienie zarzucanych jej czynów, tj. od 1 czerwca do 1 sierpnia 2017 r.( Dz.U.2017.1065 t.j. z dnia 2017.05.31) brzmiały następująco: "art. 120 ust. 1. Kto powierza cudzoziemcowi nielegalne wykonywanie pracy podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł. Natomiast art. 120. ust. 3 "Kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł.". Warto nadto dodać, że Sąd Rejonowy wymierzył karę stosując art. 39 § 1 i 2 kw. Zgodnie z art.39 § 1 kodeksu wykroczeń w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. Stosownie do art.39 § 2 kodeksu nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.

Z treści cytowanego wyroku Sądu Rejonowego wynika, że uznał on, że w danym przypadku surowszym przepisem jest art. 120 ust. 1 i na zasadzie art. 9 § 1 k.w. ukarał skarżącą właśnie za to wykroczenie. Kwestia uznania, który przepis ustawy (a właściwie która norma dekodowana z danego przepisu) jest surowsza, jest przedmiotem kontrowersji w doktrynie prawa karnego (zob. R. Stefański, Kryteria wyboru przepisu przewidującego karę najsurowszą, "Prokuratura i Prawo" 2007/9, , s. 29 – 39). Dotyczy to w szczególności sytuacji, kiedy jeden przepis przewiduje wyższą dolną, a drugi wyższą górna granicę zagrożenia wymiaru kary – jak to było w niniejszej sprawie. Należy zwrócić uwagę na art. 24 § 1 k.w., który stanowi, że grzywnę za wykroczenie wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że w okresie, w jakim skarżąca popełniła swój czyn, to z art. 120 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia mogła dostać grzywnę w wysokości od 3.000 do 5.000 zł , natomiast na podstawie art. 120 ust. 3 tej ustawy od 20 zł do 10.000 zł. W takiej sytuacji możliwe są dwa stanowiska. Jedni przedstawiciele nauki prawa karnego uznają, że decyduje wyższy dolny próg ustawowego zagrożenia (L. Peiper, Komentarz do kodeksu karnego, Kraków 1936, , s. 127; J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski, Kodeks karny. Komentarz, t. 1, Warszawa 1987, s. 59; W. Wolter, (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny z komentarzem, Warszawa 1973, s. 66; R. Góral, Kodeks karny. Praktyczny komentarz, Warszawa 2005, s. 31), inni natomiast, że podstawę wymiaru kary stanowi przepis przewidujący wyższą górną granicę, a wyższa dolna granica kary wyznacza dolny próg orzeczonej kary (K. Buchała, (w:) K. Buchała, Z. Ćwiąkalski, M. Szewczyk, A. Zoll, Komentarz do kodeksu karnego. Część ogólna, Warszawa 1994, s. 96; A. Wąsek, Kodeks karny. Komentarz, t. I, Gdańsk 1999, s. 171; tenże, (w:) Kodeks karny. Komentarz, pod red. O. Górniok, Warszawa 2006, s. 41. ). Z treści wyroku Sądu Rejonowego wynika, że w okolicznościach danej sprawy Sąd ten uznał, że surowszym był art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż przewidywał wyższą dolną granicę ustawowego zagrożenia (3000 zł, a art. 120 ust. 3 ustawy o promocji w zw. z art. 24 k.w. zatrudnienia - 20 zł). Z tego względu chcąc wymierzyć karę poniżej ustawowego progu przewidzianego przez art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, Sąd Rejonowy musiał nadzwyczajnie złagodzić karę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma obecnie żadnych podstaw, aby taką ocenę podważać. W konsekwencji Skarżącą traktować jako ukaraną wyłącznie na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy o promocji , a co za tym idzie należy stwierdzić brak podstaw do przyjęcia, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez Ministra Skarżąca była osobą prawomocnie ukaraną za czyn opisany w art.120 ust.3 ustawy (czy też za jakikolwiek inny spośród wymienionych w art. 88z ust.5 pkt 2). W tej sytuacji zastosowanie wobec Skarżącej art.88z ust.5 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia było niezasadne.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Starosta winien przystąpić do procedowania w przedmiocie wpisania do stosownej ewidencji oświadczenia Skarżącej o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, uwzględniając oceny sformułowane powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.135 i art.200 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd (punkt II sentencji wyroku) na podstawie art. 200, art. 210 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.), przy czym na zasądzone koszty postępowania składa się kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w wysokości 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.