Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1007/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 6 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek /spr./, Sędziowie WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odsetek od należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...], decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Wyjaśnił, że w dniu [...], na podstawie dokumentu SAD [...] M. K. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci łodzi motorowej marki A. oraz podwozia transportowego nr [...], wnioskując jednocześnie o zastosowanie w odniesieniu do sprowadzonych towarów zwolnienia od cła na podstawie art. 190 § l pkt 6 kodeksu celnego.

Po przyjęciu zgłoszenia organ celny przystąpił do jego weryfikacji, polegającej na kontroli zgłoszenia celnego wraz z załączonymi do niego dokumentami oraz rewizji celnej towaru. W wyniku powyższych czynności stwierdzono, iż wiarygodność, jak również autentyczność przedstawionych przez importera dokumentów oraz informacji budzi poważne wątpliwości. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało m.in., iż faktura zakupu łodzi oraz faktura za jej przechowanie wystawione zostały z datą 18.02.2001 r. podczas gdy sama łódź wyprodukowana została dopiero we wrześniu tegoż roku, zaś silniki sprzedano w czerwcu 2001 r. Zakwestionowano również prawdziwość wyjaśnień M. K. odnośnie użytkowania przez niego łodzi w trakcie pobytu na Florydzie. Podejrzenia organu celnego w tym zakresie, potwierdzone zostały w ekspertyzie biegłego, który jednoznacznie stwierdził, iż stan techniczny przedmiotowej łodzi wskazuje, iż nie była ona nigdy eksploatowana. Wątpliwości organu celnego wzbudziła także rażąco niska cena towaru jaką zadeklarował importer. W następstwie ujawnienia nieprawdziwych danych zawartych przez Stronę w zgłoszeniu celnym SAD [...]z dnia [...]decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe. Orzeczeniem powyższym odmówiono uwzględnienia wniosku importera o zastosowanie w odniesieniu do przywiezionych towarów zwolnienia od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 6 kc, oraz podwyższono wartość celną przywiezionej łodzi do kwoty 409.975,- złotych, zaś wartość przyczepy podłodziowej oceniono na kwotę 5.280 złotych. Jednocześnie zobowiązano stronę do uiszczenia ustalonej w decyzji kwoty w terminie 7 dni od doręczenia decyzji. Dług celny w kwocie 37.689,80 złotych, wraz z odsetkami za nieterminowe uiszczenie zobowiązania w kwocie 1.352,70 wpłacone zostały na konto organu celnego w dniu 15.05.2002 r.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik M. K. złożył odwołanie od opisanej wyżej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł.. Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał w sprawę do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Urzędu Celnego II w Ł.. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. ponownie uznał zgłoszenie celne SAD [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i ustalił wysokość długu celnego na łączną kwotę 17.079,40 złotych. Rozstrzygnięcie to nie zostało przez Stronę zaskarżone do organu wyższej instancji.

W dniu [...] do kancelarii Izby Celnej w Ł. wpłynął wniosek adw. P. N. reprezentującego M. K. o zwrot wraz z odsetkami należności uiszczonych na podstawie uchylonej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] Wniosek powyższy rozstrzygnięty został decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...]. Orzeczeniem powyższym Dyrektor Izby Celnej w Ł. dokonał zwrotu należności celnych w kwocie 20.610,40 złotych, stanowiącej różnicę między cłem uiszczonym na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...], a ciem wynikającym z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...]z dnia [...]. W decyzji odmówiono jednocześnie zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych oraz zapłaty odsetek od zwróconej kwoty.

W dniu [...] do kancelarii Izby Celnej w Ł. wpłynął wniosek adw. P. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją [...] Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. wezwał do uzupełnienia powyższego wniosku w terminie 7 dni, poprzez określenie zarzutów przeciwko decyzji oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądanie będące przedmiotem wniosku.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] (data wpływu do IC w Ł. 22.04.2003 r.) pełnomocnik M. K. wskazał, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] zaskarża w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek pobranych przez organ celny z tytułu nieterminowego uiszczenia należności oraz odmowy zapłaty odsetek od zwróconych należności. Adw. Nowakowski wystąpił nadto, w imieniu swego mocodawcy, o zwrot kosztów postępowania, które według niego potrącone zostały bezpodstawnie ze zwróconej kwoty cła. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony powołuje się na treść przepisów art. 246 w związku z art. 250, art. 249 kodeksu celnego oraz art. 269 ordynacji podatkowej.

Stosownie do treści przepisu art. 249 kodeksu celnego, nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Analogiczne rozwiązanie odnośnie wypłaty odsetek od zwracanych należności przewiduje przepis art. 250 § 3 kodeksu celnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.

Z analizy powyższych przepisów wynika, iż dla pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wypłaty odsetek od zwróconych należności lub zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uregulowania długu, koniecznym jest łączne spełnienie dwóch przesłanek tj. z jednej strony stwierdzenie, iż niewłaściwe ustalenie kwoty długu celnego było wynikiem błędu organu celnego, zaś z drugiej bezwzględny brak winy po stronie dłużnika.

O ile w niniejszej sprawie, zgodzić się można z argumentami pełnomocnika importera odnośnie zaistnienia błędu po stronie organu celnego, którego to bezpośrednim skutkiem było pobranie należności w kwocie wyższej niż prawnie należna, o tyle wątpliwe jest twierdzenie o braku winy po stronie skarżącego.

Jak wyżej wskazano, podstawą zapłaty należności celnych w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] nr [...], które to rozstrzygnięcie zaskarżone zostało przez importera do Dyrektora Izby Celnej w Ł., który decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż podwyższając wartość celną sprowadzonego towaru, organ I instancji naruszył szereg przepisów regulujących zasady ustalania wartości celnej, m.in. poprzez pominięcie metod zastępczych ustalania wartości, opisanych w art. 27 i 28 kodeksu celnego, jak również oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nierzetelnej i całkowicie dowolnej opinii biegłego rzeczoznawcy. Wskazane wyżej uchybienia uznano za dostatecznie uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wobec powyższych okoliczności, za zasadne uznać należy zatem argumenty skarżącego odnośnie zaistniałego w sprawie błędu organu celnego. Zasadne jest także stwierdzenie, iż niewłaściwe ustalenie, a następnie uiszczenie kwoty długu było następstwem tego błędu.

Na uwzględnienie nie zasługują natomiast argumenty dotyczące spełnienia drugiego z warunków wynikających z treści art. 249 i 250 kodeksu celnego, tj stwierdzenia, że dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu organu wymierzającego należność. Jak bowiem wskazano na wstępie uzasadnienia, przy odprawie celnej M. K. posłużył się dokumentami, których wiarygodność, a w części także autentyczność wzbudziła zasadne wątpliwości organu celnego. Danymi takimi importer posługiwał się również w toku dalszego postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, iż skarżący utrzymywał miedzy innymi, iż sprowadzoną do Polski łódź użytkował w trakcie swojego pobytu za granicą, podczas gdy ekspertyza rzeczoznawcy majątkowego potwierdziła jednoznacznie, iż przywieziony jacht nie nosi żadnego z charakterystycznych śladów eksploatacji. Wątpliwości organu przyjmującego zgłoszenie wzbudziła też rażąco niska w stosunku do rzeczywistej zadeklarowana wartość sprowadzonego towaru. Zauważono również istotne rozbieżności pomiędzy przekazanymi przez importera informacjami odnośnie daty zakupu łodzi a danymi przesłanymi przez jej producenta. Z wyjaśnień M. K. w tym zakresie wynika bowiem, iż przedmiotową łódź nabył, a także nią dysponował w momencie, gdy ta jeszcze fizycznie nie powstała. Przytoczone wyżej okoliczności były podstawą wszczęcia przez organ celny postępowania wyjaśniającego, które wykazało bezspornie, iż importer zgłosił towar do procedury dopuszczenia do obrotu wg wartości celnej rażąco niższej, niż wynikało to z faktycznego stanu przywiezionych towarów. Zauważyć przy tym należy, iż ustalona ostatecznie wartość towaru jest o ponad połowę wyższa, niż pierwotnie zadeklarowana przez M. K.. Ustalenia organu celnego doprowadziły także do wszczęcia dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wprowadzeniu w błąd organu celnego poprzez podanie nieprawdziwych danych i narażenie przez to Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych i podatkowych tj. o czyn opisany art. 87 § 3 w zbiegu z art. 87 § 1 i w zbiegu z art. 56 § 1 w związku z art. 7 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Postępowanie karne skarbowe w pchli potwierdziło zasadność stawianych M. K. zarzutów, zaś on sam w Prokuraturze Rejonowej Łódź Bałuty złożył wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, zobowiązując się przy tym do uiszczenia m.in. należności publiczne prawnej w kwocie 6.064 złotych.

Opisane powyżej okoliczności ostatecznie wykluczają tezę o całkowitym braku winy po stronie skarżącego. Wobec powyższego, w świetle obecnej regulacji, niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia długu, jak również przyznanie odsetek od zwróconej należności głównej.

Bezzasadne jest również, zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, twierdzenie pełnomocnika importera odnośnie bezprawnego potrącenia ze zwracanych należności, kosztów postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż koszty te zostały ustalone - stosownie do treści przepisu art. 269 powołanej na wstępie ustawy ordynacja podatkowa - postanowieniem Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem tym określono wysokość poniesionych przez organ celny kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia przysługującego rzeczoznawcy majątkowemu (w kwocie 4.261,00 złotych.) oraz kosztów parkowania łodzi motorowej wraz z przyczepą podłodziową wraz z kosztami transportu łodzi z placu przed urzędem celnym (w łącznej kwocie 1512,80 złotych). Postanowienie powyższe doręczone zostało w dniu 19.03.2002 r., reprezentującej M. K. Agencji Celnej C.sp. z o.o. Zauważyć także należy, iż koszty nie zostały potracone ze zwróconej M. K. należności, ale wyegzekwowane zostały na mocy powyższego postanowienia wraz z należności główną z rachunku dłużnika w dniu 15.05.2002 r.

Pełnomocnik skarżącego M. K. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 246 w zw. z art. 250 Kodeksu celnego – poprzez przyjęcie, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego, do powstania którego przyczynił się skarżący;

b) art. 249 Kodeksu celnego – poprzez przyjęcie, że warunkiem zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, czy też zapłaty odsetek na podstawie art. 250 Kodeksu celnego, jest bezwzględne ustalenie braku zawinienia strony, przy założeniu, że w sprawie zachowanie strony nie uprawnia jej do ubiegania się o wypłacenie odsetek;

c) art. 269 ustawy Ordynacja Podatkowa, nakładającej obowiązek ustalenia w drodze postanowienia wysokości kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona oraz terminu i sposobu ich zapłacenia.

Uzasadniając skargę podał, że ... organ celny, podwyższając wartość celną sprowadzanego towaru, naruszył szereg przepisów regulujących zasady ustalania wartości celnej, min. poprzez pominięcie metod zastępczych ustalania wartości, opisanych w art. 27 i 28 Kodeksu Celnego, jak również poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nierzetelnej i całkowicie dowolnej opinii biegłego rzeczoznawcy. Niewątpliwym jest, również zdaniem Dyrektora Izby Celnej, że niewłaściwe ustalenie, a następnie uiszczenie kwoty długu było następstwem tego właśnie błędu

Ze zwracanej skarżącemu kwoty cła zostały potrącone koszty przechowania zajętej łodzi motorowej. W przedmiotowej kwestii nie ustalono wysokości kosztów postępowania, które obowiązana była ponieść strona. Zgodnie z art. 269 Ordynacji Podatkowej - organ podatkowy ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania.. Przepis art. 270 a Ordynacji Podatkowej stanowi z kolei, że w sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie na które służy zażalenie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej podnosi, iż koszty te zostały ustalone postanowieniem Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...]. Postanowieniem tym ustalono wysokość poniesionych przez organ celny kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia rzeczoznawcy majątkowego oraz kosztów parkowania łodzi motorowej wraz z przyczepą podłodziową wraz z kosztami transportu łodzi z placu przed urzędem celnym. Postanowienie to zostało następnie, w dniu 19 marca 2002 r., doręczone reprezentującej M. K. Agencji Celnej C. sp.z.o.o. Okoliczności tych pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje- Podnieść jednak należy, iż powyższym postanowieniem określono jedynie koszty parkowania lodzi motorowej wraz z przyczepą podłodziową za okres od 8 stycznia 2002 r. do dnia l marca 2002 r. Faktycznie przedmiotowa łódź wraz z przyczepą podłodziową znajdowała się na parkingu strzeżonym przy ul. Inowrocławska 72 znacznie dłużej, bo aż do grudnia 2002 r. Dopiero pismem z dnia [...] podjęto decyzje o przekazaniu M. K., należących do niego: jachtu motorowego oraz podwozia transportowego.

Koszty przechowania zajętej łodzi za okres od l marca 2002 r. do grudnia 2002 r. zostały potrącone, ze zwracanej skarżącemu kwoty, bezpodstawnie pobranych, należności celnych. Z uwagi na to, iż w przedmiotowej sprawie nie wydano stosownego postanowienia a obciążono stronę kosztami postępowania, zasadnym jest żądanie ich zwrotu, nienależnie potrąconych ze zwracanej kwoty cła.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na jej zarzuty stwierdził, że kwestia zwrotu odsetek pobranych od dłużnika z tyt. nieterminowej zapłaty należności celnych oraz wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych, regulowana jest przede wszystkim treścią przepisów art. 249 oraz 250 kodeksu celnego, gdzie jako generalną zasadę ustawodawca przyjmuje zwrot kwoty głównej długu celnego bez odsetek. Stosownie do treści przepisu art. 249 kodeksu, nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu Analogiczne rozwiązanie odnośnie wypłaty odsetek od zwracanych należności przewiduje przepis art. 250 § 3 kodeksu celnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.

Z analizy powyższych przepisów wynika, iż dla pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wypłaty odsetek od zwróconych należności lub zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uregulowania długu, koniecznym jest łączne spełnienie dwóch przesłanek tj z jednej strony stwierdzenie, iż niewłaściwe ustalenie kwoty długu celnego było wynikiem błędu organu celnego, zaś z drugiej bezwzględny brak winy po strome dłużnika. O ile w mniejszej sprawie, zgodzić się można z argumentami pełnomocnika importera odnośnie zaistnienia błędu po stronie organu celnego, którego to bezpośrednim skutkiem było pobranie należności w kwocie wyższej niż prawnie należna, o tyle wątpliwe jest twierdzenie o braku winy po stronie M. K..

Jak wyżej wskazano, podstawą zapłaty należności celnych w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] nr [...], które to rozstrzygnięcie zaskarżone zostało przez importera do Dyrektora Izby Celnej w Ł., który decyzją z dnia [...]nr [...]uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż podwyższając wartość celną sprowadzonego towaru. Organ I instancji naruszył szereg przepisów regulujących zasady ustalania wartości celnej m.in. poprzez pominięcie metod zastępczych ustalania wartości, opisanych w art. 27 i 28 kodeksu celnego, jak również oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nierzetelnej i całkowicie dowolnej opinii biegłego rzeczoznawcy, Wskazane wyżej uchybienia uznano za dostatecznie uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wobec powyższych okoliczności, za zasadne uznać należy zatem argumenty skarżącego odnośnie zaistniałego w sprawie błędu organu celnego. Zasadne jest także stwierdzenie, iż niewłaściwe ustalenie, a następnie uiszczenie kwoty długu było następstwem tego błędu.

Na uwzględnienie nie zasługują natomiast podnoszone argumenty dotyczące spełnienia drugiego z warunków wynikających z treści art. 249 i 250 kodeksu celnego, tj. stwierdzenia, że dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu organu wymierzającego należność. Jak bowiem wskazano na wstępie uzasadnienia, przy odprawie celnej M. K. posłużył się dokumentami, których wiarygodność, a w części także autentyczność wzbudziła zasadne wątpliwości organu celnego. Danymi takimi importer posługiwał się również w toku dalszego postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, iż M. K. utrzymywał miedzy innymi, iż sprowadzoną do Polski łódź użytkował w trakcie swojego pobytu za granicą, podczas gdy ekspertyza rzeczoznawcy majątkowego potwierdziła jednoznacznie, iż przywieziony jacht nie nosi żadnego z charakterystycznych śladów eksploatacji. Wątpliwości organu przyjmującego zgłoszenie wzbudziła też rażąco niska w stosunku do rzeczywistej zadeklarowana wartość sprowadzonego towaru. Zauważono również istotne rozbieżności pomiędzy przekazanymi przez importera informacjami odnośnie daty zakupu łodzi a danymi przesłanymi przez jej producenta. Z wyjaśnień M. K. w tym zakresie wynika bowiem, iż przedmiotową łódź nabył, a także nią dysponował w momencie, gdy ta jeszcze fizycznie nie powstała. Przytoczone wyżej okoliczności były podstawą wszczęcia przez organ celny postępowania wyjaśniającego, które wykazało bezspornie, iż importer zgłosił towar do procedury dopuszczenia do obrotu wg wartości celnej rażąco niższej, niż wynikało to z faktycznego stanu przywiezionych towarów. Zauważyć przy tym należy, iż ustalona ostatecznie wartość towaru jest o ponad połowę wyższa niż pierwotnie zadeklarowana przez M. K.. Ustalenia organu celnego doprowadziły także do wszczęcia dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wprowadzeniu w błąd organu celnego poprzez podanie nieprawdziwych danych i narażenie przez to Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych i podatkowych tj. o czyn opisany art. 87 § 3 w zbiegu z art. 87 § 1 i w zbiegu z art. 56 § 1 w związku z art. 7 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Postępowanie karne skarbowe w pełni potwierdziło zasadność stawianych M. K. zarzutów, zaś on sam w Prokuraturze Rejonowej Łódź Bałuty złożył wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, zobowiązując się przy tym do uiszczenia m.in. należności publiczne prawnej w kwocie 6.064 złotych.

Opisane powyżej okoliczności ostatecznie wykluczają tezę o całkowitym braku winy po stronie M. K.. Wobec powyższego, w świetle obecnej regulacji, niedopuszczalne Jest orzeczenie o zwrocie odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia długu, jak również przyznanie odsetek od zwróconej należności głównej. Bezzasadne jest również, zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, twierdzenie pełnomocnika importera odnośnie bezprawnego potrącenia ze zwracanych należności, kosztów postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż koszty te zostały ustalone - stosownie do treści przepisu art. 269 powołanej na wstępie ustawy ordynacja podatkowa - postanowieniem Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem tym określono wysokość poniesionych przez organ celny kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia przysługującego rzeczoznawcy majątkowemu (w kwocie 4.261,00 złotych.) oraz kosztów parkowania lodzi motorowej wraz z przyczepą podłodziową wraz z kosztami transportu łodzi z placu przed urzędem celnym (w łącznej kwocie 1.512,80 złotych). Postanowienie powyższe doręczone zostało w dniu 19.03.2002 r. reprezentującej M. K. Agencji Celnej C. sp. z o.o. Zauważyć także należy, iż koszty nie zostały potrącone ze zwróconej M. K. należności, ale wyegzekwowane zostały na mocy powyższego postanowienia wraz z należnością główną z rachunku dłużnika w dniu 15.05.2002 r. Cała kwota należności do zwrotu ustalona w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]nr [...], tj. 20.610,40 zł przelana została w dniu 26.03.2003 r. na konto M. K.. Bezzasadne są zatem twierdzenia odnośnie dokonania jakiegokolwiek potrącenia ze zwracanej kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd, zgodnie z punktem 2 stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Ponadto Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze wyżej określone przyczyny powodujące usunięcie wadliwych decyzji z obrotu prawnego Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób określony w art. 145 p.p.s.a.

Zgodnie bowiem z art. 249 ustawy z dnia 9 lipca 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 862 ze zm.), obowiązującej w dniu wydania decyzji, nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.

W świetle ustalonego stanu faktycznego nie można podzielić poglądu skarżącego, że nie przyczynił się w żaden sposób do powstania tego błędu. Nie można bowiem ograniczać oceny "braku przyczynienia się " i "błędu organu celnego" jedynie do niektórych fragmentów postępowania celnego. Należy mieć na uwadze wszystkie okoliczności występujące w sprawie, a więc również te, które doprowadziły do wszczęcia postępowania administracyjnego. Bezsporne jest, że wszczęcie postępowania było skutkiem przedstawienia przez skarżącego nieautentycznych dokumentów i złożenia fałszywych oświadczeń. To zaś doprowadziło do wydania wadliwej ekspertyzy i błędnego wyliczenia wartości celnej.

Nie można więc stwierdzić, że M. K. nie przyczynił się w żaden sposób do powstania błędu. To zaś oznacza, że organ celny nie ma obowiązku zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych, jak i odsetek od zwracanych należności celnych. Co do żądania zwrotu kosztów parkingowych, to kwestia ta nie była objęta kwestionowaną decyzją. Strona nie kwestionowała również wysokości cła podlegającego zwrotowi. Odwołania strony skarżącej z dnia [...] dotyczyło odmowy zwrotu odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych i odmowy zapłaty odsetek od zwracanych odsetek.

Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.