Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 663/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia daniny solidarnościowej wynikającej z deklaracji DSF-1 złożonej w 2020 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 663/21

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...]r. w przedmiocie odmowy P. P. umorzenia daniny solidarnościowej, wynikającej z deklaracji DSF-1 o wysokości daniny solidarnościowej, złożonej w 2020 r. w kwocie 17.129.419,00 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2004 r. P. P. (obywatel włoski – dalej jako Podatnik lub Skarżący) zarejestrował Spółkę z o.o. A, przedmiotem prowadzonej działalności było przetwórstwo i konserwowanie mięsa.

Jako wyłączny właściciel Spółki A sprzedał część posiadanych przez siebie udziałów (67 - 33,5%) Spółce z o.o. B. Podjął jednocześnie działania zmierzające do sprzedaży pozostałych jeszcze w jego posiadaniu 133 udziałów, stanowiących 66,5% kapitału zakładowego Spółki z o.o. A. 28 lipca 2017 r. zawarł warunkową umowę sprzedaży udziałów w Spółce z o.o. A z B Sp. o.o. (jako kupującym) oraz C (jako gwarantem sprzedającego) i D (jako gwarantem kupującego). Na podstawie tej umowy grupa D miała po udzieleniu zgody przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przejąć pozostałe 66,5% udziałów w A Sp. z o.o. (będąc już właścicielem 33,5% udziałów w Spółce) i zostać wyłącznym właścicielem przejmowanej Spółki.

Przeniesienie prawa własności obwarowane było szeregiem warunków, które należało spełnić do dnia zakończenia transakcji. Jednym z takich warunków była zgoda Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na przeprowadzenie umówionej transakcji, który bezwarunkowej zgody na nabycie udziałów należących do P. P. przez grupę D udzielił decyzją z [...]r.

Pomimo otrzymania zgody (od Prezesa UOKiK) na przeprowadzenie transakcji, transakcja przeprowadzona być nie mogła, gdyż Prokuratura Regionalna w Ł., w dniu 20 listopada 2018 r. - w związku z prowadzonymi wobec P. P. postępowaniami - dokonała zabezpieczenia majątkowego poprzez zajęcie Jego mienia w postaci udziałów w Spółce z o.o. A. Dokonanie zabezpieczenia skutkowało zakazem zbywania udziałów.

Zakaz ten zdjęto w roku następnym. Wówczas - w maju 2019 r. - Prokuratura Regionalna w Ł. zmieniła swoje postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z 20 listopada 2018 r., uchylając zajęcie udziałów w Spółce pod warunkiem uznania rachunku depozytowego Prokuratury Regionalnej w Ł. kwotą 130.000.000,00 zł. Po dokonaniu tej zmiany, transakcja sprzedaży udziałów w Spółce z o.o. A mogła być i została przeprowadzona. W jej wyniku P. P. uzyskał przychód w wysokości 429.183.520,70 zł i osiągnął dochód w wysokości 429.117.020,70 zł. W związku z uzyskaniem dochodu z tytułu sprzedaży udziałów, złożył zeznanie podatkowe PIT-38 za 2019 r., w którym zadeklarował zobowiązanie podatkowe w wysokości 81.532.234 zł.

Z dniem 1 stycznia 2019 r. wprowadzona została nowa instytucja opodatkowania dochodu, tzw. danina solidarnościowa. Daniną tą objęte zostały osoby fizyczne osiągające dochód (po uwzględnieniu przewidzianych odliczeń) przekraczający 1 mln zł. P. P. - jako że w roku 2019 uzyskał dochody przekraczające próg 1 miliona zł - objęty został obowiązkiem uiszczenia daniny solidarnościowej.

W dniu 5 maja 2020 r. złożył deklarację o wysokości daniny solidarnościowej DSF-1 (skorygowaną 22 września 2020 r., co do okresu), w której zadeklarował zobowiązanie (z tytułu daniny solidarnościowej) w kwocie 17.129.419 zł.

Zadeklarowanego zobowiązania P. P. nie uregulował, lecz wraz z deklaracją (w tym samym dniu) wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o jego umorzenie (pismo z 21 kwietnia 2020 r.). We wniosku opisał warunki i okoliczności sprzedaży udziałów w Spółce z o.o. A. Podkreślił, że do sfinalizowania transakcji doszło w roku 2019, a nie - jak wcześniej planowano - w roku 2018 z uwagi na działania Prokuratury Regionalnej w Ł., która w związku z prowadzonymi wobec Podatnika postępowaniami, dokonała zabezpieczenia majątkowego poprzez zajęcie Jego udziałów. Postanowienie z 20 listopada 2018 r. o zabezpieczeniu majątkowym zmieniono w maju 2019 r. Wówczas umożliwiono zbycie przedmiotowych udziałów pod warunkiem wpłaty na rachunek depozytowy Prokuratury Regionalnej w Ł. kwoty 130 min zł. Transakcję sprzedaży udziałów przeprowadzono, a wpłaty wymaganej kwoty dokonano po sfinalizowaniu transakcji, w dniu 28 maja 2019 r. Skutkiem opóźnienia w przeprowadzeniu transakcji sprzedaży udziałów było powstanie dodatkowego zobowiązania podatkowego, bowiem od 01 stycznia 2019 r. wprowadzono nową daninę - tzw. solidarnościową. Daniną tą objęty został P. P. -jako że w roku 2019 uzyskał dochód przekraczające próg 1 miliona zł (głównie z tytułu sprzedaży udziałów).

W ocenie Podatnika, nie powinien ponosić negatywnych skutków podatkowych wynikających z opóźnienia w przeprowadzeniu transakcji, jako że do opóźnienia tego nie doszło z Jego winy, ani z winy Jego kontrahenta, lecz z winy organów państwowych, tj. Prokuratury Regionalnej w Ł., która uniemożliwiła ich zbycie w planowanym terminie. Decyzje organów państwowych nie powinny prowadzić do powstania jakichkolwiek negatywnych konsekwencji podatkowych po strome podatników. Z tego powodu, uzasadnione jest umorzenie przedmiotowej zaległości.

Wnioskodawca zwrócił również uwagę, że umorzenie daniny solidarnościowej pozwoli na utrzymanie równowagi finansowej oraz uchroni go przed ryzykiem możliwej niewypłacalności oraz, że leży to zarówno w ważnym interesie podatnika jak i w interesie publicznym.

W dniu 22 września 2020 r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęło pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o umorzenie daniny solidarnościowej. Pełnomocnik strony wskazał, że z uwagi na wypełnienie wszystkich postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami transakcji, przeniesienie własności udziałów winno nastąpić w roku 2018, tj. w czasie kiedy w Polsce nie obowiązywały jeszcze przepisy dotyczące naliczania dodatkowego zobowiązania w postaci daniny solidarnościowej. Z uwagi na okoliczności związane z zajęciem prokuratorskim udziałów, kwestie formalne związane z podpisaniem finalnej umowy zbycia udziałów nie były możliwe do przeprowadzenia. Okoliczności te nie wynikały jednak z winy Wnioskodawcy, który był zobowiązany (na mocy zawartej umowy) i gotowy do sfinalizowania transakcji jeszcze w 2018 roku, natomiast z przyczyn niezależnych od stron tej transakcji, finalna umowa sprzedaży udziałów mogła zostać podpisana dopiero po uchyleniu zajęcia prokuratorskiego, w 2019 roku. W tej sytuacji, podatnika nie powinny dotykać negatywne konsekwencje podatkowe, wynikające z przesunięcia daty dokonania czynności prawnych na rok 2019, które były na nim wymuszone działaniem organów państwowych, a nie wynikały z jego osobistej decyzji.

Wyjaśniono także, że przelana na konto depozytowe Prokuratury Regionalnej w Ł. kwota w wysokości 130.000.000,00 zł nadal pozostaje w dyspozycji Prokuratury w związku z czym Podatnik nie może tych środków wykorzystać na pokrycie zobowiązania podatkowego z tytułu zbycia udziałów, a w związku z powyższym, zapłata podatku w wysokości wskazanej powyżej stanowiłoby nadmierne obciążenie finansowe Wnioskodawcy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z [...] r. odmówił podatnikowi umorzenia daniny solidarnościowej, wynikającej z deklaracji DSF-1 o wysokości daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym 2020 w kwocie 17.129.419,00 zł.

Na decyzję organu I instancji strona wniosła odwołanie (uzupełnione późniejszym pismem).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej O.p.) podkreślił, że przyznanie ulgi podatkowej uzasadnione jest jedynie w takich wypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Zobowiązanie z tytułu daniny solidarnościowej, będące przedmiotem niniejszego postępowania powstało w wyniku osiągnięcia przez podatnika w roku 2019 dochodu przekraczającego 1 milion złotych, a dochód ten powstał w związku z od dawna planowaną i negocjowaną sprzedażą udziałów w Spółce z o.o. A.

Podkreślono, że istotnie, w związku z przesunięciem daty transakcji z roku 2018 na 2019, Podatnik został obciążony dodatkowym zobowiązaniem w postaci daniny solidarnościowej, która zaczęła obowiązywać od początku 2019 r. Nie można jednak twierdzić, że powstanie tego zobowiązania było dla podatnika wynikiem zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych. Przepisy o daninie solidarnościowej zaczęły bowiem obowiązywać ok. 5 miesięcy przed finalizacją transakcji zbycia udziałów i 16 miesięcy przed powstaniem obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podkreślił, że zdaje sobie sprawę, że transakcje tego typu negocjowane są niejednokrotnie przez wiele miesięcy lub nawet lat i w tym przypadku zapewne strony transakcji w czasie podjęcia rozmów na temat sprzedaży udziałów nie miały wiedzy, że transakcja (a ściślej dochód z niej wynikający) zostanie obciążony dodatkowym podatkiem, jednakże finalizując umowę sprzedaży, strony transakcji od kilku miesięcy powinny już posiadać wiedzę o konieczności przeznaczenia (przez sprzedawcę) dodatkowych środków na uregulowanie przyszłych zobowiązań (z tytułu daniny solidarnościowej).

Tak więc – w ocenie organu - Podatnik nie udowodnił, że za umorzeniem daniny solidarnościowej ze względu na ważny interes podatnika przemawiają wypadki niezależne od sposobu Jego postępowania lub spowodowane działaniem czynników, na które nie mógł mieć wpływu.

Wskazano następnie, ze toku prowadzonego postępowania nie udało się zgromadzić materiału dowodowego pozwalającego na ocenę wszystkich aspektów sytuacji ekonomicznej Podatnika. Zwrócono uwagę zwłaszcza na dwa zdarzenia gospodarcze, które determinują ocenę sytuacji ekonomicznej, mianowicie w roku 2017 i 2019 Podatnik dokonał sprzedaży udziałów Spółki z o.o. A, za które otrzymał odpowiednio ok. 315 i 429 mln zł.

Zdaniem organu odwoławczego kwoty uzyskane z tytułu tych transakcji są tak wysokie, że wszelkie inne dowody i aspekty jego sytuacji ekonomicznej tracą na ważności i w istocie są mało istotne dla oceny stanu faktycznego w kontekście przesłanki ważnego interesu podatnika, choć odnotowano, że P. P. z tytułu pracy również osiągał ponadprzeciętne dochody (za lata 2016 - 2019 w wysokości odpowiednio: 603 tyś. zł, 478 tyś. zł, 361 tyś. zł i 137 rys. zł).

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. ocena sytuacji Podatnika w kontekście wystąpienia przesłanek umożliwiających umorzenie daniny solidarnościowej jest słuszna.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że zebrane dowody wskazują, że Podatnik znajduje się w bardzo dobrej sytuacji ekonomicznej. Przesłanka ważnego interesu podatnika w rozumieniu przepisów 67a O.p. umożliwiająca umorzenie zaległości podatkowej nie wystąpiła. Ocena taka (brak przesłanki ważnego interesu podatnika) wyklucza możliwość udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej z tej przyczyny.

Odnośnie możliwości umorzenie daniny solidarnościowej ze względu na przesłankę interesu publicznego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że organy podatkowe nie posiadają ustawowych kompetencji do kontroli, weryfikacji i oceny postępowań prowadzonych przez organy prokuratorskie, dlatego w toku niniejszego postępowania odstąpiono od badania i oceny postępowań Prokuratury Regionalnej w Ł.

W ocenie organu bezpodstawne jest twierdzenie o istnieniu związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy uchwaleniem przez parlament przepisów wprowadzających daninę solidarnościową (ogłoszonych obwieszczeniem Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Funduszu Solidarnościowym opublikowanym w Dz.U. z 2020 r. póz. 1787 z 14 października 2020), a zajęciem przez Prokuraturę Regionalną udziałów P. P. w celu spowodowania powstania zobowiązania w planowanym podatku.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., działania Prokuratury Regionalnej w Ł., rzeczywiście przyczyniły się do opóźnienia w przeprowadzeniu transakcji sprzedaży udziałów, jednak działań tych nie można rozpatrywać w kategoriach winy organu. Jeśli bowiem właściwy sąd ich nie zakwestionuje, należy je uznać za dopuszczalne i uzasadnione. Konsekwentnie, nie jest w interesie publicznym ponoszenie odpowiedzialności ekonomicznej przez budżet państwa poprzez umorzenie zaległości podatkowej, za prawidłowe działania Prokuratury.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie sposób natomiast odnieść się w sposób konkretny do zarzutów naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3, art. 21 ust. l i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. l Protokołu nr l do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Przepisy te stanowią bowiem o konieczności ochrony wolności i praw, w tym prawa własności, mają charakter ogólny, ale nie wykluczają możliwości ograniczania przysługujących jednostce praw wolności i własności przez inne, szczególne regulacje prawne.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., analizując materiał dowodowy nie stwierdził również uchybień w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych regulujących zasady prowadzenia postępowania podatkowego.

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. art. 120 O.p. w zw. z art. 2, art. 7, art. 21 ust.l, art. 31 ust. 3 oraz art, 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja"), oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.; dalej: "Karta Praw Podstawowych UE") i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika US pomimo, że konieczność jej zapłaty powstała w wyniku wyłącznego działania organów państwowych, bez zawinionego działania, bądź zaniechania Podatnika lub jego kontrahenta, które doprowadziło do opóźnienia momentu dokonania transakcji sprzedaży udziałów, a w konsekwencji do zawarcia przedmiotowej transakcji w kolejnym roku, co spowodowało, że w stanie prawnym obowiązującym w momencie zawarcia transakcji Skarżący był zobowiązany do zapłaty daniny solidarnościowej wprowadzonej do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dniem 1 stycznia 2019 r., w sytuacji, w której gdyby nie rzeczone wyłączne działanie organów państwowych, to należność solidarnościowa nigdy by nie powstała, a więc, że za umorzeniem daniny solidarnościowej przemawia ważny interes Podatnika oraz interes publiczny zakorzeniony w powyżej wskazanych zasadach prawa;

b. art. 121 § 1 O.p. oraz art. 2 Konstytucji, poprzez odmowę udzielenia Podatnikowi ulgi podatkowej w postaci umorzenia daniny solidarnościowej, której obowiązek zapłaty powstał w wyniku działania organów państwowych naruszającego konstytucyjną pewność prawa poprzez dokonanie zabezpieczenia majątkowego poprzez zajęcie mienia Podatnika w postaci udziałów, co spowodowało wystąpienie okoliczności nadzwyczajnych i niezależnych od Podatnika tj. spowodowało przesunięcie momentu zawarcia transakcji na rok 2019 oraz negatywne konsekwencje podatkowe dla Podatnika w postaci powstania zobowiązania podatkowego z tytułu daniny solidarnościowej;

c. art. 122 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. Z art. 187 § 1 O.p.w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie, zarówno przez organ I jak i II instancji, kompleksowego postępowania dowodowego w sprawie, a w efekcie zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niedokonanie wszechstronnej i swobodnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie sprawy, przejawiające się m.in. nieuzasadnionym oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych Strony zawartych w piśmie z dnia 4 marca 2021 r., podczas gdy wnioski te miały na celu ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy z perspektywy Podatnika. Niniejsze wskazuje, że Organ II instancji nie był zainteresowany wyjaśnieniem wszystkich tych okoliczności i ustaleniem w sposób obiektywny stanu faktycznego sprawy. Zamiast tego pod rzekomym pretekstem, że Podatnik był w posiadaniu wszystkich wnioskowanych dokumentów odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych, nie biorąc przy tym pod uwagę okoliczności, że: a) Podatnik znajduje się w "areszcie domowym" na terytorium Węgier, a więc nie ma możliwości przekazania polskiemu organowi podatkowemu lub swojemu pełnomocnikowi jakichkolwiek dokumentów, b) znaczna część dokumentów to dokumenty chronione tajemnicą obrończą do których dostępu nie ma pełnomocnik Podatnika, gdyż to nie on jest obrońcą Podatnika w postępowaniu karnym, a nawet gdyby miał dostęp do akt z innego tytułu, to w świetle przepisów kpk nie mógł ich ujawnić w postępowaniu bez narażenia się na zarzut przestępstwa z art. 244 kk c) organy powinny z urzędu dążyć do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Zdaniem autora skargi - wobec tych argumentów niewątpliwie Organ winien był dopuścić i przeprowadzić wnioskowane przez Podatnika dowody , tak aby w sposób proceduralnie prawidłowy zostały one ujawnione w niniejszym postępowaniu w szczególności wobec faktu, iż przedmiotowe postępowanie karne, prowadzone jest w ścisłej współpracy organów skarbowych i organów śledczych;

d. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu Podatnika oraz interesu publicznego, które uzasadniają umorzenie daniny solidarnościowej, podczas gdy Organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zwłaszcza sytuacji ekonomicznej Podatnika, oddalił wnioski dowodowe Podatnika oraz bezpodstawnie przyjął, że rzekomo bardzo dobra sytuacja finansowa Strony wyklucza możliwość udzielenia wnioskowanej ulgi, w sytuacji gdy Podatnik przebywa na terytorium Węgier w "areszcie domowym", co uniemożliwia mu przedstawienie dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej, zaś zobowiązanie z tytułu daniny solidarnościowej powstało w wyniku wyłącznego działania organów państwowych, bez zawinionego działania, bądź zaniechania Podatnika lub jego kontrahenta. Gdyby nie rzeczone wyłączne działanie organów państwowych, to zobowiązanie to nigdy by nie powstało, co wskazuje, że za umorzeniem daniny solidarnościowej w niniejszej sprawie przemawia ważny interes Podatnika oraz ważny interes publiczny;

e. Naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. wzw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wypowiadanie się na str. 12 decyzji w zakresie materiału zgromadzonego w ramach postępowania karnego - w szczególności w na temat postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym - pomimo oddalenia wniosku dowodowego Podatnika o załączenie do akt postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym.

f. art. 2a w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy Decyzji US w sprawie odmowy umorzenia daniny solidarnościowej, podczas gdy ani Naczelnik US, ani Dyrektor lAS nie podjęli wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie oceny sytuacji ekonomicznej Podatnika, a wątpliwości w tym zakresie rozstrzygnięto na niekorzyść Skarżącego uznając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu Podatnika uzasadniająca umorzenie daniny solidarnościowej;

g. art. 210 § 1 pkt 6) w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 121 O.p., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie spełniający ustawowych wymogów, polegający na niepełnym wyjaśnieniu podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, lakonicznego odniesienia się do argumentacji oraz orzecznictwa powołanego przez Skarżącego, wewnętrznie sprzecznego i niespójnego uzasadnienia, co uniemożliwia Skarżącemu zrozumienie motywów, którymi kierował się Organ wydając zaskarżoną decyzję oraz uniemożliwia efektywne odniesienie się do przesłanek stanowiących podstawę odmowy umorzenia daniny solidarnościowej, a w konsekwencji stanowi naruszenie zasad ogólnych prowadzenia postępowania podatkowego wynikających z art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 O.p., co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz de facto uniemożliwia stronom kontrolę zaskarżonej decyzji.

h. Naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 O.p. (w zw. z art. 235 O.p. ) w zw. z art. 220 § 1 O.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit a i b, § 2 oraz art. 127 O.p. poprzez nierozpoznanie odwołania Podatnika w całości, tj. wszystkich postawionych orzeczeniu zarzutów, co sam przyznał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na str. 13 decyzji co wskazuje, że Organ nie rozpoznał istoty sprawy, pomimo bardzo szerokiego uzasadnienia powyższego zarzutu przez Podatnika. Zwłaszcza gdy o zarzut ten w przeważającej części została oparta argumentacja Podatnika z pisma z dnia 21 grudnia 2020 r. uzasadniająca umorzenie daniny solidarnościowej.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 30i ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.; dalej: "Ustawa o PIT"), poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, pomimo iż ww. instytucje wprost odnoszą się do poszanowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy czy korektę błędnych decyzji, które zostały jawnie naruszone w niniejszej sprawie i spowodowały powstanie obowiązku zapłaty daniny solidarnościowej z uwagi na fakt, że odebrano Stronie prawo do swobodnego zarządzania swoim majątkiem i zmuszono ją do przesunięcia momentu zawarcia planowanej transakcji sprzedaży udziałów.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Spór w tej sprawie jest związany z odmową umorzenia skarżącemu zaległości w daninie solidarnościowej za 2019 rok.

Argumentacja pełnomocników P. P. sprowadza się do stwierdzenia, że skoro powstanie obowiązku podatkowego w daninie solidarnościowej było efektem działań Prokuratury Regionalnej w Ł., która dokonała zabezpieczenia poprzez zajęcie udziałów skarżącego w Spółce P. P., to umorzenie owej zaległości mieści się zarówno w ważnym interesie podatnika i interesie publicznym. Związek pomiędzy zabezpieczeniem dokonanym przez organ prokuratury, a obowiązkiem podatkowym jest uzasadniony tym, że gdyby nie nastąpiło zajęcie udziałów poprzez zakaz ich zbywania, transakcja sprzedaży udziałów, do transakcji doszłoby jeszcze w roku 2018, kiedy nie obowiązywał jeszcze art.30h u.p.d.o.f (przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 roku). Nadto pełnomocnicy skarżącego kwestionują prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego (w tym oddalenie wniosków dowodowych strony, niezebranie dowodów dotyczących sytuacji finansowej skarżącego) oraz kompletność uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. postępowanie podatkowe zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wzorcowi opisanemu w art.210 § 1 pkt.6 i art.210 § 4 O.p, umorzenie zaległości z tytułu daniny solidarnościowej nie mieści się w ważnym interesie prywatnym skarżącego ani w interesie publicznym. Sąd rozstrzygający opisany wyżej spór zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego.

Na wstępie zauważyć należy, że do ulgi w zakresie umorzenia zaległości podatkowej zastosowanie ma w analizowanej sprawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p.. Przepis ten przewiduje możliwość - na wniosek podatnika - umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym.

Interpretacja powyższego przepisu i jego prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać ten podstawowy fakt, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Z istoty zaś uznania administracyjnego wynika, że organ podatkowy ma swobodę wyboru określonego rozwiązania (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2002 r. III SA 659/2001, ONSA 2003/3 poz. 105 wydany na tle analogicznego unormowania zawartego wcześniej w art. 67 o.p. oraz aprobującą glosę do tego orzeczenia M. Jaśkowskiej, zamieszczoną w OSP 2003/9 poz. 112). Zatem nawet ustalenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 o.p., nie wiąże organu podatkowego, to znaczy organ podatkowy nie musi podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może (w ramach swego uznania) zadecydować o odmowie przyznania ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje "ważny interes podatnika", czy też "interes publiczny".

Zakres sprawowanej przez sąd kontroli decyzji uznaniowych jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a o.p. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Jest zatem obowiązany dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 o.p.), a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.) oraz wszechstronnie i wnikliwie rozważyć całokształt tego materiału (art. 191 o.p.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a o.p..

Podsumowując, uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie oznacza dowolności, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 o.p., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny.

Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi na podstawie wyżej przywołanego przepisu art. 67a o.p. jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", przy czym są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić, na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny.

Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09). Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika.

Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa

Sąd aprobuje przy tym pogląd, że z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego, w sytuacji gdy Ordynacja podatkowa przewiduje inne możliwości złagodzenia warunków wykonania zobowiązania podatkowego, np. rozłożenie na raty zaległości podatkowej.

Jednakże, w ocenie Sądu, ocena przesłanki "ważnego interesu podatnika" przy zastosowaniu ulgi podatkowej nie może się ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika.

Umorzenie zaległości podatkowych powinno być formą pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi.

W celu ustalenia istnienia ww. przesłanek konieczne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, określenie dochodów i wydatków, relacji pomiędzy tymi wielkościami oraz sytuacji rodzinnej i zdrowotnej osoby zobowiązanej. Następnie odniesienie takiego stanu faktycznego do wysokości zadłużenia.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie stwierdziły wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika. Tego rodzaju konstatacja jest uprawniona w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Otóż ponad wszystko stwierdzić należy, także w oparciu o wiedzę notoryjnie znaną, że skarżący jest osobą niezwykle majętną, jest właścicielem zakładów przemysłu mięsnego w różnych państwach europejskich (Polska, Węgry, Hiszpania, Włochy). Dochód, który uzyskał ze sprzedaży udziałów w A Sp. z o.o w roku 2017 wyniósł 315.000.000 złotych, w roku 2019 – 429.000.000 złotych, wynagrodzenia za pracę, które osiągał w latach 2016-2019 wynosiły odpowiednio: 603.000 złotych,478.000 złotych, 361.000 złotych oraz 137.000 złotych.

Prawdą jest, że organy dokonując ustaleń, co do sytuacji finansowej i materialnej skarżącego oparły się na informacjach posiadanych przez instytucje skarbowe, niemniej rozstrzygając niniejszą sprawę strona skarżąca, mimo wezwań organów obu instancji "milczała".

Pierwszą próbę pozyskania informacji o sytuacji ekonomicznej podatnika Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. podjął w dniu 3 czerwca 2020 roku, wzywając skarżącego do złożenia oświadczenia majątkowego oraz do udzielenia informacji na jakie cele przeznaczył kwotę 429.000.000 złotych uzyskaną ze sprzedaży udziałów w A Sp. z o.o.

Kolejną próbę podjął DIAS w Ł. w dniu 13 kwietnia 2021 roku wzywając P. P. do przedstawienia aktualnych informacji o sytuacji finansowej, majątkowej i osobistej.

Opisane wyżej wezwania organów podatkowych pozostały bez odpowiedzi. W postępowaniach o przyznanie ulg w spłacie zaległości podatkowych szczególnie istotną rolę spełnia aktywny udział podatnika w tego rodzaju postępowaniach. To podatnik jest obowiązany do wyczerpującego opisania okoliczności, które skłoniły go do złożenia wniosku, wielu bowiem tych okoliczności siłą rzeczy nie mogą znać organy podatkowe.

Rozległość międzynarodowej działalności gospodarczej skarżącego sprawia, że podlega ona pod różne krajowe jurysdykcje podatkowe. Z okoliczności tej wynikają istotne utrudnienia pozyskania informacji o jego sytuacji materialnej. W swym dobrze pojętym interesie żądając udzielenia ulgi w spłacie zaległości, winien zatem przedstawić je polskim organom podatkowym. Niewątpliwie skarżący w tej sprawie miał utrudniony kontakt z właściwymi organami podatkowymi z racji zastosowanego względem niego środka zapobiegawczego przez prokuraturę węgierską w postaci zakazu opuszczania okręgu administracyjnego na Węgrzech, w którym przebywa.

Niemniej w tym postępowaniu P. P. korzystał i korzysta z pomocy pełnomocników, nie ma zatem powodów, aby jego "milczenie" uznać za usprawiedliwione, tym bardziej że jak wyżej wskazano był dwukrotnie wzywany do złożenia oświadczeń majątkowych. Reasumując tę część uzasadnienia, Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania w zakresie dowodzenia sytuacji materialnej, osobistej, czy zdrowotnej skarżącego, które miałyby uzasadnić przyjęcie, że umorzenie zaległości z tytułu daniny solidarnościowej mieści się w ważnym interesie prywatnym P. P.

Proste porównanie wysokości zaległości (ok.17.000.000 złotych) chociażby z wielkością dochodu ze sprzedaży udziałów w 2019 roku (429.000.000 złotych) wskazuje na to, że skarżący nie znajdzie się w niedostatku powodującym konieczność sięgnięcia do środków publicznych z opieki społecznej, gdyby uiścił daninę solidarnościową. Nie udowodnił także, że brak umorzenia zaległości grozi ryzykiem utraty płynności finansowej i groźbą ogłoszenia niewypłacalności. W ocenie Sądu zatem organy podatkowe, w świetle pozyskanego przez siebie materiału dowodowego zasadnie przyjęły, że umorzenie zaległości nie mieści się w ważnym interesie prywatnym skarżącego opisanym w art.67a § 1 O.p.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania opierają się także, na niezasadnym – zdaniem pełnomocników – oddaleniu wniosków dowodowych strony. W toku postępowania odwoławczego złożony został wniosek o pozyskanie i włączenie do materiału dowodowego: postanowienia Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Ł. o zabezpieczeniu majątkowym, zażalenia obrońcy skarżącego w postępowaniu karnym, pism pełnomocnika B Sp. z o.o. (przyszłego nabywcy udziałów w A Sp.z o.o), zażalenia pełnomocnika B na zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia, kopii korespondencji D Polska, do której należy B w sprawie uchylenia zabezpieczenia oraz decyzji UOKiK o zezwoleniu na sprzedaż udziałów z dnia [...]roku.

Wnioski te miały służyć wykazaniu, że do transakcji sprzedaży udziałów doszłoby już w 2018 roku, gdyby nie postanowienie prokuratury o zabezpieczeniu udziałów poprzez zakaz ich zbywania. Wniosek ten został oddalony postanowieniem DIAS z dnia [...]roku na podstawie art.188 O.p.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że większość tych dokumentów znajdowała się w posiadaniu skarżącego, ewentualnie jego obrońcy w postępowaniu karnym adw. P., który jak wynika z adresu dla doręczeń znajdującym się w skardze jest wspólnikiem adw. O. – pełnomocnika skarżącego w tym postępowaniu. Nie istniały zatem żadne przeszkody w złożeniu tych pism do akt sprawy przez stronę.

Należy także podnieść, że zgodnie z art.188 O.p żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wykładnia zacytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodów zaproponowanych przez stronę, jeżeli dotyczą one okoliczności niekwestionowanych przez organy podatkowe. Sytuacja taka występuje w tej sprawie – organy nie zakwestionowały zasadniczej tezy dowodowej, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zakazem zbycia udziałów, a powstaniem obowiązku podatkowego w daninie solidarnościowe skarżącego. Uznać zatem należy, że nie doszło do naruszenia przepisu art.188 O.p i innych przepisów tej ustawy dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego.

Jak wyżej wspomniano organ odwoławczy (i organ pierwszej instancji) uznały, że umorzenie zaległości skarżącego nie mieści się w interesie publicznym. O ile można zgodzić się z twierdzeniem, że państwo winno naprawić szkodę wyrządzoną przez siebie (w tej lub innej formie), o tyle podstawą takiego żądania może być stwierdzenie naruszenia prawa, które do takiej szkody doprowadziło. W tej sprawie, na tym etapie postępowania nie można takiego wniosku wyciągnąć. Postanowienie o zabezpieczeniu wykonania orzeczenia (grzywny, świadczenia pieniężnego, przepadku, środka kompensującego, zwrotu pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi korzyści majątkowej) jest środkiem przewidzianym przez prawo w art.291 § 1 kpk, co więcej postanowienie takie jest zaskarżalne zażaleniem (art.293 § 2 kpk). Z treści skargi, ani pism składanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego nie wynika, jakie rozstrzygnięcie zapadło po rozpoznaniu zażalenia obrońcy skarżącego adw. P., czy owo zażalenie zostało uwzględnione, czy też nie i z jakiego powodu dopiero w maju 2019 roku Prokuratura zmieniła formę zabezpieczenia (z zajęcia udziałów na obowiązek wpłacenia na rachunek depozytowy prokuratury kwoty 130.000.000 zł. ).

Stwierdzić zresztą wypada, że samo uwzględnieniu zażalenia na postanowienie o zabezpieczeniu, ewentualnie zmiana takiego rozstrzygnięcia na wniosek, nie jest równoznaczne z brakiem legalności postanowienia o zabezpieczeniu.

Należy jednak przede wszystkim podnieść, że ani organy podatkowe, ani sąd administracyjny nie są uprawione do kontrolowania legalności działań prokuratury w ramach prowadzonego postępowania karnego ( zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych – tj. Dz. U. z 2021 poz.137 sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej ), uprawnienia kontrolne w tym zakresie posiadają nadrzędne jednostki prokuratury oraz sądy powszechne i Sąd Najwyższy.

Również organy podatkowe, ani sądy administracyjne nie są uprawione do kontroli konstytucyjności ustaw, w szczególności oceny konstytucyjności procesu ustawodawczego, dotyczy to ustawy z dnia 23 października 2018 roku o Funduszu Solidarnościowym (Dz.U z 2020 poz.1787) mocą której wprowadzono do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych art.30h. Uprawnienia takie przysługuje wyłącznie Trybunałowi Konstytucyjnemu ( art.188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ).

Reasumując te rozważania, słuszne jest stanowisko organów podatkowych, że na obecnym etapie postępowania nie została podważona legalność postanowienia o zabezpieczeniu, ani legalność procesu ustawodawczego, który doprowadził do uchwalenia ustawy o Funduszu Solidarnościowym, oraz że uprawnienie kontroli tych działań państwa nie należy do administracji podatkowej. Wspomnieć należy, że w toku postepowania administracyjnego strona nie wnosiła o jego zawieszenie np. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, ani do sądu administracyjnego, żeby ten zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie konstytucyjności ustawy o Funduszu Solidarnościowym.

W skardze jej autorzy poświęcili wiele miejsca kardynalnym prawom i wolnościom człowieka wynikającym z Konstytucji oraz z Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, rozważania te jednak pomijają jedną istotną kwestię – w ramach praworządności (art.2 Konstytucji, art.7 tego Aktu Prawnego) mieści się ściganie przestępstw i w tych ramach stosowanie środków prawnych ograniczających choćby przejściowo prawa i wolności obywatelskie w tym wynikające z własności, łącznie z wolnością osobistą (stosowanie aresztu tymczasowego).

Przy ocenie istnienia (lub nieistnienia) interesu publicznego nie można pominąć celów, które realizują środki pochodzące z daniny solidarnościowej.

Okoliczność tę słusznie powołał organ odwoławczy.

Otóż zgodnie z ustawą z dnia 23 października 2018 roku Fundusz Solidarności gromadzi środki, które mają na celu wsparcie społeczne, zawodowe, zdrowotne oraz finansowanie osób niepełnosprawnych, wsparcie finansowe emerytów i rencistów.

Rezygnacja z daniny solidarnościowej do której uiszczenia jest zobowiązany P. P., w sytuacji gdy nie przemawia za tym ważny interes prywatny, zaś na chwilę obecną działania państwa wobec jego majątku uznać należy za legalne, nie mieści się w interesie publicznym.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną.

lp