Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1166/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 13, par. 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], Nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S., reprezentowanego przez A. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. 153, obręb [...], gm. M.

W odwołaniu od tej decyzji A. S. - właściciel sąsiedniej nieruchomości nr ewid. 152, reprezentowany przez pełnomocnika A. S. wniósł o jej uchylenie i zarzucił, że projektowany budynek nie jest budynkiem gospodarczym, a rozbudową budynku mieszkalnego. Jego zdaniem wskazuje na to projektowany łącznik, funkcjonalnie połączony z istniejącym budynkiem mieszkalnym oraz na poddaszu podwójne okno balkonowe z wyjściem na balkon. Mimo wnoszonych uwag organ przed wydaniem zaskarżonego pozwolenia na budowę nie udzielił mu w tej kwestii stosownych wyjaśnień i nie rozwiał jego wątpliwości co do jednoznacznego przeznaczenia projektowanego budynku oraz pomieszczeń na poddaszu. Odwołujący nie wyraził zgody na przedmiotową budowę, a jedynie na budowę budynku parterowego. Strona podniosła także kwestię niespełnienia wymogów określonych w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla tej inwestycji (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, kąt nachylenia połaci dachu). Według odwołującego organ I instancji przed wydaniem decyzji winien wystąpić do kolegium odwoławczego z wnioskiem o zbadanie w trybie nadzorczym prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, gdyż z tej decyzji nie wynika wprost przeznaczenie projektowanego budynku, jak również linia rozgraniczająca teren inwestycji nie pokrywa się z granicami działki, a wskaźniki odnoszą się do całej działki zamiast terenu inwestycji.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej Wojewoda wskazał, że w dniu 10 maja 2013 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 153, obręb [...], gm. M. Inwestor na realizację przedmiotowej inwestycji uzyskał ostateczną decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] o warunkach zabudowy.

Odwołujący po uzyskaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wniósł uwagi dotyczące zacienienia jego budynku projektowaną inwestycją, jak również to, iż w jego ocenie budynek ten wskazuje na budynek mieszkalny. Inwestor nie posiada gospodarstwa rolnego, a na jego działce znajduje się już wolnostojący budynek gospodarczy i budynek mieszkalny z pomieszczeniami gospodarczymi. Ponadto skarżący nie wyraził zgody na budowę projektowanego budynku w granicy z jego nieruchomością.

W wyniku złożonych zastrzeżeń przez odwołującego, Starosta postanowieniem z dnia [...] nałożył na M. J. obowiązek przedłożenia do dnia 2 lipca 2013 r. projektu budowlanego zawierającego m.in. opracowanie analizy sporządzonej pod kątem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce odwołującego.

W dniu 1 lipca 2013 r. M. J. przedłożył uzupełniony projekt budowlany.

Po zapoznaniu się z uzupełnionym materiałem dowodowym A. S. w piśmie z dnia 6 lipca 2013 r. nie wyraził zgody na przedmiotową inwestycję, gdyż w jego ocenie w dalszym ciągu nie sprecyzowano przeznaczenia projektowanego budynku, nie odniesiono się do zacienienia działki oraz przepływu powietrza przez jego działkę.

W następstwie powyższego organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji dołączył: cztery egzemplarze projektu budowlanego, opracowanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, i według oświadczeń projektantów wykonanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, charakterystykę energetyczną,

oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 8 maja 2013 r., decyzję ostateczną Wójta Gminy z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewid. 153, obręb [...], gm. M.

Zdaniem Wojewody z weryfikacji załączonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Załączony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie) oraz zgodnie z ustaleniami wskazanej decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że budynek inwestora usytuowany jest w granicy z działką nr ewid. 152, obręb [...], gm. M., co wypełnia wymóg § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Wojewoda zaznaczył, że w niniejszej sprawie obydwie działki, zarówno inwestora, jak i odwołującego są wąskie. Projektowany budynek nie przesłania pomieszczeń na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na sąsiedniej działce. Projektowany budynek w granicy tej posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał także, iż w kwestii uporządkowania ładu przestrzennego na tym terenie, projektowane usytuowanie budynku gospodarczego nie odbiega od istniejącego standardu zabudowy, gdyż działki o nr ewid. 151, 152, 153, obręb [...] są wąskie i wszystkie są zabudowane wzdłuż granic zachodnich. Organ poinformował również, że kwestia przepływu powietrza przez działkę nie jest uregulowana w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego projektowana budowa nie narusza zasad współżycia społecznego oraz nie wpłynie ujemnie na wykorzystanie sąsiedniej nieruchomości odwołującego. Przepisy Prawa budowlanego spełniają ważną rolę w zakresie regulacji wzajemnych stosunków pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości i nie bez przyczyny w rozporządzeniu dotyczącym warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości w jakich budynek może być usytuowany od granicy z nieruchomością sąsiednią. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że wynikającą z prawa budowlanego zasadę poszanowania interesu osób trzecich należy pogodzić z zasadą swobody zabudowania własnej nieruchomości wynikającą z art. 4 Prawo budowlane, który stanowi o tym, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, gdy wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. W takim ujęciu prawidłowe jest dokonywanie oceny zamierzonej budowy budynku gospodarczego jedynie w oparciu o kryterium zgodności z przepisami prawa, co też zarówno organy administracji architektoniczno-budowlanej I, jak i II instancji uczyniły.

Odnosząc się następnie do decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji to – w ocenie Wojewody - ustalała ona nieprzekraczalną linię zabudowy 6 m od granicy z drogą - zgodnie załącznikiem nr 1, wskaźniki zagospodarowania terenu w stosunku do całkowitej powierzchni działki o nr ewid. 153 - 1800 m2, wskaźnik powierzchni zabudowy - nie więcej niż 17 %, w projekcie powierzchnia zabudowy wynosi - 266 m2, co daje 15 %, udział powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 60 %, w projekcie przy powierzchni zieleni - 1300 m2 daje 72 %, maksymalną szerokość elewacji frontowej od strony drogi - 7,5 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od średniego poziomu gruntu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki - od 2,4 m do 3 m, geometria dachu: dach dwuspadowy o nachyleniu połaci do 45°, przeciwległe połacie o jednakowych kątach nachylenia lub dach jednospadowy o nachyleniu do 20°, poziom kalenicy głównej do 6,5 m, w projekcie jest na wysokości 6,40 m, główna kalenica prostopadła lub równoległa do bocznej granicy działki budowlanej lub do osi istniejących budynków.

Odnosząc się do kwestii, iż przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia organ I instancji winien wystąpić do kolegium odwoławczego z wnioskiem o zbadanie zgodności z prawem decyzji o warunkach, Wojewoda wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest decyzją ostateczną i znajduje się w obrocie prawnym, jest więc wiążąca dla organów I jak i II instancji przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

Resumując Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest kompletny, posiada wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Wykonany został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego, oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Przedmiotowa inwestycja nie koliduje z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy jak również jest zgodna z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalony stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał wydanie przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. reprezentowany przez A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji powtarzając w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że inwestor przedłożył pełną i rzetelną analizę dotyczącą oddziaływania planowanej budowli na nieruchomość skarżącego i zacienienia jego nieruchomości, do której sporządzenia zobowiązał go organ oraz, że z tej analizy wynika brak negatywnego oddziaływania planowanego budynku na nieruchomość skarżącego; art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne ustalenie, że planowany budynek gospodarczy będzie docelowo wykorzystywany na cele mieszkalne, co wprost wynika z dokumentacji projektowej. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i stwierdził, że nie wnosi o zasądzenie kosztów postępowania. Oświadczył, że w budynku mieszkalnym na działce stanowiącej własność skarżącego okna znajdują się na elewacji od strony wschodniej oraz od strony podwórka, od strony północnej. Jednocześnie podkreślił, że godzi się na usytuowanie budynku w granicy, ale nie o tak dużej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są uzasadnione.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu [...] wykazała, że organy obu instancji w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego, a w rezultacie co najmniej przedwcześnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły M. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. 153, obręb [...], gm. M.

W rozumieniu art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że skarżący w toku całego postępowania administracyjnego, a także obecnie na etapie postępowania sądowego wielokrotnie podnosił zarzut dotyczący braku prawidłowo sporządzonej analizy zacienienia przez projektowany w granicy jego nieruchomości budynek gospodarczy, pod katem dostępu światła dziennego do działki oraz pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym znajdującym się na jego działce. W tym celu organ w drodze postanowienia z dnia [...] podjętego w trybie art. 35 ust. 3 ustawy wezwał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 2 lipca 2013 r. analizy czy projektowana zabudowa nie wpłynie negatywnie na znajdujące się w obszarze oddziaływania uzasadnione interesy osób trzecich oraz czy nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, w tym między innymi w zakresie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W zakreślonym terminie inwestor przedłożył dokumentację projektową uzupełnioną o analizę zacieniania, którą organy obu instancji oceniły jako prawidłową, z czym niewątpliwie nie można się zgodzić.

W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że obowiązujące przepisy prawa nie regulują problematyki zacienienia przez projektowany budynek terenu nieruchomości, ani też przepływu powietrza przez działkę sąsiednią, lecz normują wyłącznie kwestie zacienienia (nasłonecznienia) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Dodać trzeba, że jednym z warunków poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest prawidłowe ustalenie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń.

Rozważana problematyka unormowana została w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej w skrócie "rozporządzenie", który stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 – (ust. 1).

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2). Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (ust. 3). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (ust. 4).

Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo (§ 60 ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2).

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście przywołanych wyżej przepisów techniczno-budowanych sąd stwierdził, że brak jest rysunku, na którym wyznaczony byłby zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia kąt 600, wyznaczony w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego. W aktach sprawy znajduje się wyłącznie rysunek obrazujący odległość między istniejącym budynkiem skarżącego a projektowanym budynkiem gospodarczym oraz wysokość budynku skarżącego a także projekt zagospodarowania działki z oznaczeniami koloru czerwonego, które nie pozwalają jednoznacznie ocenić, gdzie w budynku przesłanianym znajdują się okna. Ponadto, nie ma również dowodu wskazującego w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniach 21 marca i 21 września pokoje mieszkalne w budynku skarżącego będą miały zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 7oo - 17oo. Treść analizy z pewnością zaś nie pozwala na odczytanie, jaki byłby przebieg cienia rzucanego przez projektowany budynek w wymaganym przez przepisy okresie.

Skoro więc dowody znajdujące się w aktach sprawy, dotyczące kwestii zacienienia istniejącego budynku stanowiącego własność skarżącego nie są jasne i precyzyjne, bowiem nie mają oparcia w czytelnej i zrozumiałej analizie graficznej, sporządzonej zgodnie z wymogami prawa a nadto brak jest prawidłowo sporządzonej analizy nasłonecznienia, to organy administracji zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, uczyniły to co najmniej przedwcześnie, czym niewątpliwie naruszyły w sposób istotny przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny zacienienia, oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualnie twierdzenia inwestora pozwolą aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony powinny mieć prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji bez bliższej refleksji stwierdziły, że projektowany budynek nie przesłania pomieszczeń na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na sąsiedniej działce należącej do skarżącego, a co za tym idzie projektowana budowa nie narusza zasad współżycia społecznego i nie wpłynie ujemnie na wykorzystanie nieruchomości skarżącego. W tym stanie rzeczy konieczne było usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Sąd odnosząc się następnie do pozostałych zarzutów skargi uznał je za chybione.

Przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi dotyczący konieczności wyjaśnienia przez organy orzekające w sprawie funkcji projektowanego budynku, który - w przekonaniu strony skarżącej - będzie w przyszłości wykorzystywany na cele mieszkalne inwestora, o czym ma świadczyć szeroki balkon zaprojektowany na poddaszu elewacji wschodniej budynku. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że inwestor wnioskował o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i takiego też obiektu dotyczy załączona do wniosku dokumentacja projektowa, a organy orzekające w sprawie są związane wnioskiem i nie mogą go samodzielnie modyfikować. W rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stosownie zaś do treści § 3 pkt 8 rozporządzenia przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Powyższe oznacza, że inwestor zobligowany będzie wykorzystywać budynek objęty niniejszym postępowaniem zgodnie z jego przeznaczeniem, o czym stanowi wyraźnie art. 5 ust. 2 ustawy. Na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione, ani tym bardziej zobowiązane do badania przyszłych, opartych na hipotetycznych obawach skarżącego, zamierzeń inwestora co do sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, który raz jeszcze należy podkreślić winien być wykorzystywany w sposób określony § 3 pkt 8 rozporządzenia. Niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie rozważanego budynku gospodarczego może natomiast stanowić przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego. Dodać w tym miejscu trzeba, że przepisy obowiązującego prawa nie określają wyglądu zewnętrznego budynków gospodarczych, pozostawiając w tym względzie swobodę inwestorowi, ograniczoną wyłącznie wymogiem zgodności inwestycji z przepisami prawa w tym techniczno-budowlanymi, zatem nie można inwestorowi zabronić zaprojektowania na poddaszu budynku gospodarczego podwójnego okna balkonowego.

Nietrafny - w ocenie sądu - jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ projektowany budynek, jak trafnie argumentował Wojewoda odpowiada wymogom ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności nie narusza określonych w niej parametrów dla projektowanego budynku gospodarczego.

Brak jest wreszcie jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości usytuowania rozważanego obiektu w granicy nieruchomości skarżącego, skoro nieruchomości A. S. oraz inwestora są stosunkowo wąskie, ich szerokość nie przekracza 16 m i zabudowane w podobny sposób, poprzez usytuowanie budynków wzdłuż zachodniej granicy działek. W tym wypadku spełnione zostały niewątpliwie wymogi § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej (z uwzględnieniem przepisów odrębnych oraz zawartych w § 13, 60 i 271-273) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Wyjaśnić trzeba, że w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia możliwość sytuowania budynku gospodarczego w granicy działki istnieje wyłącznie z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 m i nie jest ona uzależniona od jego wysokości i długości. Natomiast w § 12 ust. 3 pkt 4 możliwość sytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki uzależniona jest od jego długości i szerokości, a nie szerokości działki.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zobowiąże inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej o analizę zacienienia i nasłonecznia nieruchomości skarżącego odpowiadającą wymogom § 13 i 60 rozporządzenia, a następnie na tej podstawie ocenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim sentencji wyroku sąd w oparciu o art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

LS