Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 750/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 491/20 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych w terminie oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 października 2020 r. (sygn. akt III SA/Łd 491/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę S. M. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej zwanego "SKO") z [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych w terminie.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] października 2018 r. do Starosty Radomszczańskiego wpłynął wniosek Skarżącego o zmianę zaświadczenia z [...] kwietnia 2012 r. na przewozy drogowe na potrzeby własne z powodu zmiany liczby pojazdów. W trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono, że Skarżący w dniu 21 sierpnia 2015 r. sprzedał pojazd marki Volvo (o określonym numerze VIN i numerze rejestracyjnym), w dniu 14 lutego 2017 r. sprzedał pojazd marki Mercedes-Benz (o określonym numerze VIN i numerze rejestracyjnym), a w dniu 28 października 2013 r. dokonał zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki Volvo/Wecon (o określonym numerze VIN).

Decyzją z [...] lutego 2019 r. Starosta Radomszczański nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2400 zł za naruszenie określone w lp. 1.9 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.; dalej zwanej "utd"), polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd, w wymaganym terminie. Zdaniem Starosty Radomszczańskiego, Skarżący trzykrotnie naruszył obowiązek zgłoszenia zmiany danych, wynikający z art. 14 ust. 1 utd.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego. SKO stwierdziło, że Skarżący dokonał sprzedaży lub zmiany tytułu prawnego do dysponowania w odniesieniu do trzech pojazdów figurujących w wykazie pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia na krajowe przewozy drogowe w dniu [...] kwietnia 2012 r. (zaświadczenie nr [...]). Zdaniem SKO, skoro Skarżący w wymaganym 28-dniowym terminie nie zawiadomił organu o tych zmianach, to zgodnie z prawem wymierzono mu karę w wysokości 2400 zł. Odnosząc się do kwestii 2-letniego terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, SKO wskazało, że naruszenie prawa przez Skarżącego ujawniono dopiero w chwili złożenia przez niego wniosku o zmianę zaświadczenia z powodu zmiany liczby pojazdów. SKO wskazało, że Starosta nie tylko wszczął, ale i zakończył postępowanie przed upływem dwuletniego terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. SKO dodało, że przepisy nie łączą terminu przedawnienia z datą popełnienia danego naruszenia, lecz tylko i wyłącznie z datą ujawnienia określonego naruszenia. SKO stwierdziło ponadto, że obowiązek zgłaszania organowi zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd wynikał także z art. 14 ust. 1 utd w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania Skarżącemu zaświadczenia w 2012 r., jak i wynika z obecnego brzmienia tego przepisu, zaś za popełnienie tego naruszenia przepisy przewidywały i przewidują karę pieniężną w takiej samej wysokości (800 zł za daną zmianę).

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję SKO.

WSA oddalił skargę.

WSA stwierdził, że Skarżący zasadnie podniósł, że SKO nie wyjaśniło, dlaczego orzekło na innej podstawie prawnej niż wynikająca z przepisów obowiązujących w okresie sprzedaży pojazdów należących do Skarżącego (21 sierpnia 2015 r. i 14 lutego 2017 r.) i dokonania zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (28 października 2013 r.). WSA wskazał, że SKO orzekło na podstawie przepisów utd w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, na co wskazuje przywołana publikacja tekstu jednolitego tej ustawy. Tymczasem - w ocenie WSA - za stwierdzone naruszenia kary powinny być nakładane na podstawie przepisów utd obowiązujących w czasie dokonanych przez Skarżącego w 2013 r., 2015 r. i 2017 r. zmian danych, a zatem przepisów utd w brzmieniu określonym odpowiednio w: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265; Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1907. WSA stwierdził, że we wskazanych okresach naruszenia, które zarzucono Skarżącemu były określone w lp. 1.8 załącznika nr 3 do utd, zaś w dacie orzekania przez SKO - w lp. 1.9 tego załącznika, przy czym wysokość kary za stwierdzone uchybienie wynosiła przez cały czas 800 zł, zaś różnice treści tych przepisów sprowadzają się do dodania w okresie późniejszym sformułowania "za każdą zmianę".

Zdaniem WSA, wskazane naruszenie prawa materialnego przez SKO, polegające na określeniu nieprawidłowej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Bezsporne w sprawie pozostaje bowiem, że Skarżący nie zgłosił zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd w terminie 28 dni od dnia ich powstania, podczas gdy taki obowiązek spoczywał na nim w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 utd zarówno gdy sprzedawał 21 sierpnia 2015 r. samochód marki Volvo, gdy sprzedawał 14 lutego 2017 r. samochód marki Mercedes-Benz, jak i dokonywał zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki Volvo/Wecon. Mimo nowelizacji utd, przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 od 15 sierpnia 2013 r. (ustawa z 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców - Dz. U. z 2013 r., poz. 567) zobowiązywał przewoźnika (oraz wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne - art. 33 ust. 7 utd) do dokonywania zgłoszeń o zmianie danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. WSA stwierdził, że przed tą datą obowiązek zawiadomienia także spoczywał na Skarżącym, z tym że termin na zawiadomienie był krótszy i wynosił 14 dni od dnia powstania zmian.

WSA dodał, że bezsporne pozostaje również to, że o dokonanych zmianach Skarżący nie powiadomił organu w terminie 28 dni. Informacje o zmianach organ powziął bowiem z urzędu w dniu [...] października 2018 r.

WSA nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 utd z uwagi na fakt, że od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. WSA stwierdził, że skoro ujawnienie naruszenia nastąpiło w dniu [...] października 2018 r., to organ był uprawniony w terminie 2 lat od tej daty nałożyć karę na Skarżącego, co też uczynił, wydając decyzję w dniu [...] lutego 2019 r. WSA podzielił przy tym stanowisko organu, że przepisy utd nie łączą terminu przedawnienia z datą popełnienia danego naruszenia, lecz z datą ujawnienia czynu.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, a następnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwanej "kpa") przez:

- niezasadne oddalenie skargi na decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem:

a) art. 92c ust. 1 utd z uwagi na fakt, że od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat, a nadto z uwagi na brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, w tym okoliczności, że do ujawnienia okoliczności stanowiących przedmiot sprawy przyczynił się wyłącznie przedsiębiorca;

b) art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niedostateczne uzasadnienie na jakich organ oparł się dowodach, a jakim odmówił wiarygodności;

- brak uwzględnienia skargi, mimo wydania przez organ rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, że w sprawie nie zaistniały nieprzewidziane okoliczności uzasadniające zwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności;

- niedostrzeżenie przez WSA, że SKO w zaskarżonej decyzji naruszyło wskazane przepisy postępowania administracyjnego, a w konsekwencji błędnie nie zastosowało art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, co uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia;

2. art. 141 § 4 ppsa przez nieodniesienie się do kluczowej w przedmiotowej sprawie administracyjnej okoliczności faktycznej w postaci stosowania przepisów, które nie obowiązywały w chwili sprzedaży pojazdów, które to skutkuje uniemożliwieniem zdekodowania procesu rozumowania, jaki doprowadził WSA do uznania, że organ wydał prawidłowe rozstrzygnięcie;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 14 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140) przez jego błędną wykładnię, albowiem nie jest uchybieniem 28-dniowemu terminowi brak zgłoszenia przez przedsiębiorcę organowi licencyjnemu, o których mowa w art. 8, lecz niezgłoszenie tych danych wspomnianemu organowi, a taka sytuacja w dacie wszczęcia przez organ postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie miała już miejsca, gdyż w dniu [...] października 2018 r. Skarżący złożył wniosek o zmianę zaświadczenia nr [...] z powodu zmiany liczby pojazdów;

2. art. 92c ust. 1 pkt 1 utd przez jego niezastosowanie, mimo że postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego zasługiwało na umorzenie, gdyż od naruszenia upłynął okres 2 lat.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wymaganych elementów, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezzasadne jest stanowisko wyrażone w petitum i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że: 1) WSA nie odniósł się do "okoliczności faktycznej w postaci stosowania przepisów, które nie obowiązywały w chwili sprzedaży pojazdów", 2) uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, 2) WSA nie przedstawił w sposób pozbawiony sprzeczności, dlaczego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlaczego zasadne było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA na s. 1 – 6 przedstawił stan faktyczny sprawy (w tym okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia) oraz stanowiska Skarżącego i organów administracji prezentowane w sprawie, zaś na s. 7 – 10 zawarł ocenę prawną zaskarżonej decyzji, odnosząc się przy tym do zarzutów podniesionych w skardze, w tym do argumentów o naruszeniu zasady niedziałania prawa wstecz. Stanowisko WSA w tym zakresie jest spójne i poddaje się kontroli instancyjnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku nie świadczy stwierdzenie, że "(...) mimo powyżej stwierdzonego uchybienia organu odwoławczego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja może pozostać w obiegu prawnym (...)". Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa wynika bowiem, że uchylenie decyzji następuje nie w przypadku każdego naruszenia prawa, lecz jedynie takiego, które miało wpływ na wynik sprawy (przy czym w przypadku naruszenia przepisów postępowania wpływ taki musi być istotny). Zacytowany fragment uzasadnienia wyroku wskazuje, że WSA stwierdził naruszenie przez organ prawa materialnego, ale uznał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ocena ta została poprzedzona przez WSA stosownymi rozważaniami, które pozwalają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jej kontrolę instancyjną.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 utd. W zarzucie tym wskazano wyraźnie, że naruszenie tego przepisu miało dotyczyć jego wykładni, jednak z opisu zarzutu wynika, że zamiarem autora skargi kasacyjnej było również zakwestionowanie zastosowania art. 14 ust. 1 utd w niniejszej sprawie.

Przed odniesieniem się do tego zarzutu zauważyć należy, że w zaskarżonym wyroku WSA stwierdził, że organ jako podstawę prawną obowiązku zgłoszenia zmiany danych wskazał m.in. art. 14 ust. 1 utd i stosowny przepis załącznika nr 3 do utd w brzmieniu z daty wydawania decyzji, podczas gdy za stwierdzone naruszenia kary mogły być nakładane na podstawie przepisów utd w brzmieniach obowiązujących w 2013 r., 2015 r. i 2017 r. WSA uznał jednak, że różnice między wspomnianymi wersjami utd były niewielkie, zaś wynikająca z nich norma nakładająca na przewoźnika obowiązek zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd, istniała w datach wszystkich wskazanych przez Skarżącego zdarzeń związanych ze sprzedażą pojazdów (2015 r. i 2017 r.) i zmianą tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (2013 r.), a zatem stwierdzone naruszenie prawa materialnego (polegające na określeniu nieprawidłowej podstawy prawnej wydanego orzeczenia) nie miało wpływu na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano tej oceny WSA, np. przez zarzucenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa polegające na błędnym uznaniu, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej powtórzył jedynie stanowisko Skarżącego wyrażone w skardze (które WSA podzielił), że w sprawie należało zastosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., 2015 r. i 2017 r. oraz że organ nie wyjaśnił dlaczego orzekał na innej podstawie prawnej niż wynikająca z przepisów powszechnie obowiązujących w okresie sprzedaży pojazdów należących do Skarżącego i dokonania zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. W świetle wymagań jakie powinna spełniać prawidłowo skonstruowana skarga kasacyjna nie można przyjąć, że skutecznie postawionym zarzutem w stosunku do oceny WSA w zakresie wpływu wspomnianego naruszenia prawa materialnego na wynik sprawy jest stwierdzenie (zawarte na s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej, lecz w ogóle nierozwinięte), że stanowisko Sądu o oddaleniu wymaga "zachowania dużej dozy krytycyzmu".

Zamiast tego autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 utd, wskazując że chodzi o brzmienie tej ustawy określone w tekście jednolitym ogłoszonym już po wydaniu zaskarżonej decyzji (Dz. U. z 2019 r. pod poz. 2140), co zdaje się nie być spójne i konsekwentne z dotychczasową argumentacją Skarżącego (podzieloną w tym zakresie przed WSA), że w sprawie należało stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w datach wskazanych wyżej zdarzeń dotyczących pojazdów wykorzystywanych przez Skarżącego. Mimo tej niekonsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał ten zarzut, mając jednak na względzie niezakwestionowaną skutecznie ocenę WSA, że norma wynikająca z art. 14 ust. 1 utd (nakładająca obowiązek zgłoszenia zmiany danych) była taka sama w datach poszczególnych zdarzeń wskazanych przez Skarżącego, mimo dokonywanych na przestrzeni lat zmian wskazanego przepisu.

Z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd wynika, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Różnice między wersjami tego przepisu obowiązującymi w czasie zdarzeń dotyczących pojazdów Skarżącego (tj. w okresie od 28 października 2013 r. do 14 lutego 2017 r.) sprowadzały się jedynie do formy zgłoszenia zmian właściwemu organowi. Natomiast z art. 33 ust. 7 utd wynika, że przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewozów na potrzeby własne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo uznał, że norma wynikająca z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd nakłada na przewoźnika (a w zw. z art. 33 ust. 7 utd również na podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne) obowiązek zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd (a więc m.in. w zakresie wykorzystywanych pojazdów, w tym wskazania rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem), przy czym wykonanie tego obowiązku musi nastąpić w ciągu 28 dni od dnia powstania zmiany podlegającej zgłoszeniu. Odmienna, błędna wykładnia tej normy wskazana w skardze kasacyjnej z niezrozumiałych przyczyn pomija wyraźnie wskazany w przepisie termin na dokonanie zgłoszenia zmiany.

Omawiany zarzut nie jest również trafny w zakresie, w jakim kwestionuje stanowisko WSA, że organy prawidłowo zastosowały art. 14 ust. 1 pkt 2 utd w okolicznościach niniejszej sprawy. Skoro nie jest sporne w sprawie, że Skarżący nie zgłosił zmiany danych we wskazanym zakresie w 28-dniowych terminach liczonych od 28 października 2013 r., 21 sierpnia 2015 r. i 14 lutego 2017 r., lecz dokonał tego dopiero [...] października 2018 r., to tym samym nie można uznać, że wykonał w sposób należyty obowiązek określony w art. 14 ust. 1 pkt 2 utd. Odmienne stanowisko autora skargi kasacyjnej, wedle którego spełnieniem wskazanego obowiązku było dokonanie zgłoszenia zmiany danych w dniu [...] października 2018 r., opiera się na błędnej wykładni art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, a zatem nie może być uznane za prawidłowe.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że uchybienie tym przepisom autor skargi kasacyjnej odnosi do kwestii zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy zachodzą przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika określone w art. 92c ust. 1 pkt 3 utd, o czym świadczy kilkukrotnie przytaczana w tym kontekście treść tego przepisu (jednocześnie – z tych samym względów - Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazanie jako naruszonego pkt 1 z art. 92c ust. 1 utd stanowiło błąd pisarski autora skargi kasacyjnej).

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast z art. 77 § 1 kpa wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast w art. 107 § 1 kpa zostały wskazane elementy decyzji administracyjnej, zaś z art. 107 § 3 kpa wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zgodnie z prawem uznał, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów kpa przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego w zakresie ustaleń faktycznych determinowanych treścią art. 92c ust. 1 pkt 3 utd. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zastosowanie tego przepisu (a więc odmowa wszczęcia postępowania lub umorzenie już wszczętego postępowania) wymagało ustalenia, że od dnia ujawnienia naruszenia upłynęły 2 lata. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko organów (podzielone przez WSA), że do ujawnienia naruszenia doszło w dniu [...] października 2018 r. znajduje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tego bowiem dnia Skarżący dokonał zgłoszenia zmiany danych, informując tym samym właściwy organ o zmianach, do których doszło również w 2013 r., 2015 r. i 2017 r. WSA prawidłowo stwierdził, że termin z art. 92c ust. 1 pkt 3 utd jest liczony od momentu ujawnienia naruszenia, a nie od momentu dokonania tegoż naruszenia, co jednoznacznie wynika z brzmienia tego przepisu.

Analizowany zarzut nie mógł natomiast zostać oceniony w zakresie, w jakim odnosi się do naruszenia art. 9 i art. 78 kpa. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Natomiast art. 78 kpa składa się z dwóch paragrafów i dotyczy tego, kiedy organ powinien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu. W skardze kasacyjnej w ogóle nie odniesiono się do treści tych przepisów, a więc i nie wskazano, w czym Skarżący upatruje naruszenia obowiązków informacyjnych ciążących na organach prowadzących postępowanie oraz jakiego żądania Skarżącego w zakresie przeprowadzenia dowodu miał nie uwzględnić organ. Tak skonstruowany zarzut nie nadaje się do rozpoznania, bo nie sposób na jego podstawie wyznaczyć granic skargi kasacyjnej. Zarzut w tym zakresie nie mógł być zatem uwzględniony.

W konsekwencji za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Skoro bowiem WSA nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, to nie miał podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, lecz prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ppsa.

Bezzasadny okazał się również zarzut niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 utd (z uwagi na treść zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazanie jako naruszonego pkt 1 z art. 92c ust. 1 utd stanowiło błąd pisarski autora skargi kasacyjnej). Jak wskazano wyżej, przepis ten uzależnia umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej od upływu okresu 2 lat od ujawnienia naruszenia, a nie od dokonania naruszenia. Skoro w niniejszej sprawie naruszenie zostało ujawnione [...] października 2018 r., to w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (17 kwietnia 2019 r.) okres z art. 92c ust. 1 pkt 3 utd jeszcze nie upłynął, a zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie tego przepisu.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

PG