Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 201/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 247
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A P na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 marca 2020 r. sygn. akt II SPP/Op 7/20 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A P na pismo Prokuratora Okręgowego w O z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dokumentów dotyczących kandydatury na wolne stanowisko prokuratorskie postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A P na pismo Prokuratora Okręgowego w Opolu z dnia [..] grudnia 2019 r. w przedmiocie zwrotu dokumentów dotyczących kandydatury na wolne stanowisko prokuratorskie.

Sąd I instancji powołał się na treść art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. WSA uznał, że skarga na pismo w przedmiocie zwrotu dokumentów jest oczywiście bezzasadna i podlega odrzuceniu, a zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy w takiej sprawie podlega oddaleniu.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie "przepisów postępowania administracyjnego w przedmiocie zasad przyznawania i odmawiania prawa pomocy i dopuszczalności i właściwości drogi administracyjnej i skargi, oceny zasadności skargi, - sprzeczne z materiałem sprawy nie ustalenie faktów, że proces kandydowania przebiega prawnie a nie zachodzi dyskryminowanie skarżącej przez inne podmioty z bezprawnym wpływem na organy i decydentów ws. a za tym nieważność postępowania." Skarżąca formułując powyższy zarzut wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji o oczywistej bezzasadności skargi można mówić w przypadku, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

W ocenie NSA skarga w rozpoznawanej sprawie jest oczywiście bezzasadna. Przedmiotem skargi jest pismo Prokuratora Okręgowego w Opolu w przedmiocie zwrotu dokumentów dotyczących kandydatury na wolne stanowisko prokuratorskie, które nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 1 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Granice kognicji rzeczowej sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Wyszczególnienie w powyższym przepisie aktów i czynności oraz spraw ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty (enumeracja pozytywna). Oznacza to, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Jednocześnie w art. 5 p.p.s.a. ustawodawca określił kategorie spraw nieobjętych zakresem kognicji sądów administracyjnych (enumeracja negatywna), stanowiąc, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.).

Zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3§ 2pkt 1-3 i 4a-9, art. 3 § 2a i § 3 oraz art. 4 p.p.s.a.

Trafnie wskazał Sąd I instancji, że zaskarżone pismo nie może być zakwalifikowane jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa ( art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Zaskarżone pismo nie kształtuje bezpośrednio uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jest jedynie wystąpieniem do osoby składającej podanie, której zwraca się jej własne dokumenty.

Skarżąca w zażaleniu podnosi, że nie jest w stanie kontynuować postępowania bez prawa pomocy, jednakże rozpoznając niniejsze zażalenie NSA nie może odnieść do jej możliwości finansowych. W tej sprawie NSA bada zasadność stanowiska Sądu I, który odmówił przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. WSA w Opolu uznał, że skarga jest oczywiście bezzasadna, zatem nie ma potrzeby badania przesłanek określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. Nawet gdyby przesłanki z art. 246 § 1 p.p.s.a. były spełnione, to i tak Sad I instancji byłby uprawniony do odmowy przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

Z tych wszystkich względów NSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p. s.a.