Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 979/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 12 ust. 1, 2 i 3, par. 13, par. 60
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], znak [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M. i E. W. obejmujące rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] przy [...] nr [...], dz. nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynął do niego wniosek M. i E. W., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz uzyskania pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] przy [...] nr [...], dz. nr [...]. W dniu [...] września 2018 r. organ I instancji wydał decyzję numer [...], którą odmówił M. i E. W. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę, jednak w wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazana decyzja została następnie zaskarżona do sądu administracyjnego. Odnosząc się przy tym do wniosku D. J. o zawieszenie postępowania w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej do NSA od wyroku WSA w Poznaniu w przedmiotowej sprawie organ I instancji wyjaśnił, że samo wszczęcie postępowania przed NSA, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, nie może być podstawą do zastosowania w postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Następnie organ I instancji wskazał, że działając zgodnie z obowiązującymi przepisami przed wydaniem decyzji sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] W opinii organu I instancji w projekcie budowlanym spełniono wymóg w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, zaprojektowano dach dwuspadowy, kąt pochylenia połaci dachu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy winien wynosić od 12° do 35°, stąd przyjęte rozwiązanie w projekcie 12° i 22° spełnia ten wymóg. Kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki zaprojektowano równoległy, wysokość głównej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jest poniżej 3,50 m, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją wynosi 34%, zatem jest również zgodny z decyzją, gdzie wskazano do 40%. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano na szerokość elewacji frontowej od 8 m do 16 m, co zgodnie z uzasadnieniem zawartym w decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] jest zgodne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, gdyż całość elewacji frontowej budynku wynosić będzie 14,89 m.

Dalej wskazano, że teren objęty decyzją nie znajduje się na obszarach chronionych w myśl ustawy o ochronie przyrody, ani nie znajduje się na obszarze objętym formą ochrony zabytków, a także nie jest obiektem ujętym w gminnej ewidencji zabytków. Dla przedmiotowej inwestycji brak jest również obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.).

W zakresie obsługi w infrastrukturę techniczna ustalono, iż zaopatrzenie w wodę odbywać się będzie z istniejącego wodociągu, ścieki socjalno - bytowe zostaną odprowadzone do istniejącego przyłącza sieci kanalizacji sanitarnej, wody opadowe i roztopowe zostaną odprowadzone na teren działki inwestycji, energia elektryczna zostanie wykorzystana z istniejącego przyłącza do sieci energetycznej, gromadzenie odpadów nastąpi w odpowiednich pojemnikach na terenie posesji i wywiezione przez jednostki uprawnione, zgodnie ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jako zaopatrzenie w ciepło ustalono system indywidualny, preferujący ekologiczne nośniki energii. Planowana inwestycja nie wprowadzi do powietrza, wody i gleby uciążliwości w postaci hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania oraz zanieczyszczeni powietrza, wody i gleby. Nie pozbawi dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (zgodnie z analizą przeprowadzoną przez projektanta). Teren objęty decyzją nie znajduje się na terenie górniczym, narażonym na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. Burmistrz [...] w decyzji o warunkach zabudowy w pkt 9 ppkt 1 dopuścił możliwość budowy przy granicy działki o numerze ewidencyjnym [...], zgodnie z przepisami odrębnymi. Na etapie postępowania w sprawie wydawania decyzji o warunkach zabudowy właściciele działek sąsiednich numer [...] oraz [...] mieli przymiot strony postępowania. Decyzja ta posiada klauzulę ostateczności z dnia [...].02.2018 r. Po analizie wskazań zawartych w decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji ustalił więc, iż przyjęte rozwiązania w projekcie budowlanym są z nimi zgodnie.

Organ I instancji sprawdził również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ustalono, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 poz. 2285), z uwagi na uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy przed dniem 1 stycznia 2018 r., wniosek o pozwolenie na budowę może zostać rozpatrzony w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2017 r., które wskazywały, że budynek można lokalizować bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z zapisów decyzji o warunkach zabudowy, pod warunkiem, iż zawnioskuje o to inwestor. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Burmistrz [...] w pkt 9.1 wskazał na możliwość budowy przy granicy działki o numerze ewidencyjnym [...], natomiast inwestor, z uwagi na fakt, że spełniał wskazane warunki, zawnioskował o możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego w granicy z działką numer [...].

W opinii organu I instancji projektowany obiekt spełnia wymogi przeciwpożarowe zgodnie z analizą przeprowadzoną przez projektanta (str. 11 pkt. 7.1.16 projektu). Obiekt zaprojektowany w granicy działki będzie posiadał ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI-60 oraz pokrycie dachu zapobiegające rozprzestrzenianiu ognia (w związku z czym zrezygnowano z zaprojektowania ogniomurka w granicy działki). Ponadto, projekt budowlany zawiera analizę w formie rysunkowej i opisowej, w zakresie spełnienia wymogi warunków naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku przeznaczonym na pobyt ludzi na działce sąsiedniej.

Zdaniem organu I instancji projekt budowlany został więc sporządzony i skompletowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 462).

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2019 r. do Wojewody D. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że projekt zagospodarowania działki przewiduje takie usytuowanie budynku na działce budowlanej, którego nie dopuszcza żaden przepis Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi 20 m co oznacza, że w sprawie nie może mieć zastosowania przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto z uwagi na fakt, że działka odwołującej nie jest zabudowana przy granicy z działką inwestora, to nie może mieć zastosowania także przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia. Powyższe oznacza, że planowana rozbudowa w świetle obowiązujących przepisów jest niemożliwa.

Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy odnosząc się do zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych w dotychczasowym brzmieniu wyjaśnił, że zgodnie z przepisami przejściowymi, tj. § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w przypadku zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dla którego przed dniem 1 stycznia 2020 r. został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego - na wniosek inwestora stosuje się § 12 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu dotychczasowym (tzn. w brzmieniu przewidującym realizację inwestycji w granicy z działką sąsiednią w sytuacji, gdy przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy). W omawianej sprawie inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli wniosek z dnia [...] czerwca 2018 r. o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy na podstawie przepisów sprzed nowelizacji, wobec czego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie będzie miał przepis § 12 ust. 2 warunków technicznych, który dopuszczał realizację przedmiotowej inwestycji w granicy z dz. o nr ew. 1875. Inwestor spełnił przepisy § 12 ust. 1 w zw. z ust. 2 warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zatem zgodnie z przepisami przejściowymi i pkt 9 ust. 1 decyzji o warunkach zabudowy dozwolona jest lokalizacja budynku przy granicy z dz. nr ew. [...].

Dalej wskazano, że wykonując dyspozycję wynikającą z postanowieniem Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. inwestor dostosował projekt budowlany do przepisów przeciwpożarowych określonych w § 271-273 warunków technicznych. Znajdująca się w granicy z nieruchomością sąsiednią ściana posiadać będzie kategorię REI-60, natomiast pokrycie dachu zaplanowano jako nierozprzestrzeniające ognia (rys. A-K3u, A-K7u)., wobec powyższego zrezygnowano z zastosowania ogniomurka. Ponadto na str. 27 projektu budowlanego wykazano, iż planowana rozbudowa nie spowoduje przesłaniania określonego w § 13 warunków technicznych. Z kolei poddając analizie inwestycje pod katem § 60 ust. 1 i 2 warunków technicznych wskazano, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na działce sąsiedniej.

W opinii organu odwoławczego przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt zagospodarowania działki (str. 26 projektu budowlanego) jest zgodny z § 18 i 19 warunków technicznych, bowiem w rozbudowywanej części budynku znajdować się będzie garaż służący do przechowywania samochodu lub innego pojazdu mechanicznego, w ilości zapewniającej prawidłową obsługę przedmiotowej nieruchomości. Ponadto poza obrębem garażu projekt zagospodarowania działki nie obejmuje organizacji stanowisk postojowych.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja jest zgodna z warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w pkt 3, jak również z pozostałymi ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

W skardze z dnia [...] października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że czym innym jest ewentualna możliwość, a czym innym wskazanie konieczności lokalizacji obiektu w granicy. W opinii skarżącej przepis § 12 ust. 2 w ogóle nie ma zastosowania, albowiem sprawa dotyczy zabudowy jednorodzinnej i w takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Potwierdzeniem powyższego jest uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 3/16, w której wskazano, że w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., nr [...], która utrzymuje w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i E. W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] przy [...] nr [...], dz. nr [...], w granicy z działką nr [...].

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub – w przypadku jego braku – z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto, obowiązkiem organu rozstrzygającego o pozwoleniu na budowę jest ocena, czy projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami dotyczącymi odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, a także przepisami dotyczącymi "przesłaniania i zacieniania", tj. § 12, § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: "R.w.t.").

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy oceny przez organy architektoniczno-budowlane zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem strony skarżącej organy dokonałył wadliwej oceny spełniania przez inwestycję warunków z § 12 R.w.t.

W kontekście powyższego w pierwszej kolejności należało podzielić stanowisko organów obu instancji o konieczności zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285). Zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, w przypadku zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed dniem [...] stycznia 2018 r.) została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dla którego przed dniem [...] stycznia 2020 r. został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego - na wniosek inwestora stosuje się § 12 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu dotychczasowym (tzn. w brzmieniu umożliwiającym realizację inwestycji w granicy z działką sąsiednią w sytuacji, gdy przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy).

W rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy, w której dopuszczono możliwość budowy przy granicy działki o nr ewidencyjnym [...], została wydana w dniu [...] lipca 2017 r., a więc przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 14 listopada 2017 r. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zawierający prośbę inwestorów o rozpatrzenie tego wniosku z zastosowaniem § 12 ust. 2 R.w.t. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną w dniu [...] stycznia 2018 r. został natomiast złożony przez inwestorów w dniu [...] czerwca 2018 r., co obligowało organ do zastosowania § 12 R.w.t. w brzmieniu dotychczasowym.

Tym niemniej, wbrew opinii organów rozstrzygających w sprawie, zapis decyzji o warunkach zabudowy nie był wystarczającą podstawą do zaakceptowania lokalizacji planowanej inwestycji przy granicy z działką nr [...]. Organy nie dostrzegły bowiem, że w pkt 9 ppkt 1 tej decyzji co prawda dopuszczono możliwość budowy przy granicy działki nr [...], ale – co istotne – "zgodnie z przepisami odrębnymi". Już sam ten zapis świadczył o tym, że co prawda Burmistrz [...] nie wykluczył możliwości lokalizacji planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią, jednak obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych było zweryfikowanie zgodności tego rozwiązania z przepisami odrębnymi, tj. przepisami Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja o warunkach zabudowy umożliwiająca usytuowanie budynku z odstępstwem od zasad ogólnych, jak w przypadku § 12 ust. 2 R.w.t., nie przesądza bowiem ostatecznie o warunkach technicznych czy budowlanych, jakie musi spełniać projektowana inwestycja. Decyzja taka wiąże jedynie organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie, w jakim realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma być zrealizowana budowa. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów rzędnych i wzajemnych odległości obiektów (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Tak więc decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca usytuowanie budynku w odległości innej od granicy z sąsiednią działką niż określona w § 12 ust. 1 rozporządzenia, nie wiąże bezwzględnie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ wydający pozwolenie na budowę powinien zweryfikować decyzję lokalizacyjną pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi – § 12, § 13, § 60 i § 271-273 R.w.t. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 846/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się więc do stanowiska organu odwoławczego, który uznał, że w rozpoznawanej sprawie dozwolona jest lokalizacja budynku przy granicy z dz. nr ew. [...], albowiem inwestor spełnił przepisy § 12 ust. 1 w zw. z ust. 2 R.w.t. wskazać należy, że w zabudowie jednorodzinnej, w przypadku gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy dopuszczają sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, mają zastosowanie także warunki techniczne określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia. W przypadku zabudowy jednorodzinnej warunki techniczne, dotyczące sytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia, stanowią wyjątek od zasad sytuowania budynku określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że § 12 ust. 2 rozporządzenia nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Za takim stanowiskiem przemawia także to, że jeżeli odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest dopuszczalne wówczas, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz odnosi się to także do budynków w zabudowie jednorodzinnej, to warunki określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia nigdy nie miałyby zastosowania, w sytuacji gdyby przyjąć, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi jedyną, samodzielną i wystarczającą podstawę sytuowania takiego budynku i wyłącza stosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia (por. uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16).

Tymczasem, jak słusznie podniosła strona skarżąca, w rozpoznawanej sprawie organy w ogóle nie rozważyły, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z § 12 ust. 3 R.w.t., co obligowało Sąd do uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Dalej wskazać należy, że obowiązkiem projektanta budowlanego, działającego na rzecz inwestora, jest ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. To projektant jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy spełnienia wymogu zagwarantowania odpowiedniego poziomu nasłonecznienia okolicznych budynków. Obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest natomiast nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu budowlanego, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków. Jeżeli w przedłożonym projekcie brak jest właściwych rysunków, to nie można zweryfikować prawidłowości projektu w tym zakresie.

W kontekście powyższego zauważenia wymagało, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany w ogóle nie zawiera analizy wymaganego czasu nasłonecznienia, o której mowa w § 60 R.w.t. (brak rysunków obrazujących tzw. "linijkę słońca"). Zawiera on jedynie analizę przesłaniania, o której mowa w § 13 R.w.t. (odległości budynku od innych obiektów), którą z tego powodu uznać należy za niepełną. Zgodnie bowiem z § 13 R.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli zachowane są wymogi określone w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu, tj. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, oraz – co istotne – zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Innymi słowy, brak analizy nasłonecznienia wyklucza uznanie za spełnionego warunku z § 13 R.w.t.

Choć w rozpoznawanej sprawie na s. 27 projektu budowlanego projektanci zacytowali treść § 60 R.w.t., nie przeprowadzili żadnej analizy w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia. Z treści tego przepisu niewątpliwe wynika natomiast wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy" (21 marca i 21 września), co należy rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu.

Podsumowując, w warunkach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 w zw. z ust. 2, a w konsekwencji w sposób wadliwy oceniły zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto, zaniechanie wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości przedłożonej dokumentacji budowlanej w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, pomimo istnienia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i w następstwie tego wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, skutkowało naruszeniem reguł rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedłożona przez inwestorów dokumentacja budowlana zawiera tego rodzaju naruszenia wymogów stawianych przez art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, które wymagają ich usunięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a") uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], albowiem wydano je z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 w zw. z ust. 2, § 13 i § 60 R.w.t., które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej działając w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wskażą wady przedłożonej przez inwestora dokumentacji i zobowiążą go do ich usunięcia w zakreślonym terminie. Ponadto organy będą zobowiązane do zweryfikowania możliwości usytuowania planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią w kontekście § 12 ust. 3 R.w.t. Od dokonania tej analizy i wykonania nałożonego na inwestora obowiązku zależeć będzie treść rozstrzygnięcia kończącego niniejszą sprawę.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od skargi, kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).