Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2814/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 71, art 74, art 84, art 75 ust 4, at 3 ust 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Towarzystwa O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej WN 110 kV zlokalizowanej na terenie gmin M. i W.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( DzU 2010, Nr 213, poz. 1397 ze. zm.). Inwestor przedłożył kartę informacyjną przedsięwzięcia w trzech egzemplarzach, wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.

Zdaniem SKO organ I instancji wypełnił obowiązek zachowania zasady czynnego udziału stron, wynikający z art. 10 § 1 K.p.a. Organ I instancji zasięgnął opinii właściwych organów opiniujących w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tj. Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia 17 maja 2012 r. i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 14 maja 2012 r. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowienie to, zdaniem organu odwoławczego, spełnia wymogi wynikające z art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowienie to zawiera szczegółowa analizę charakteru inwestycji oraz odniesienie do wydanych uprzednio opinii organów o których mowa w art. 64 ust. 1 cyt. ustawy. W sytuacji, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania inwestycji na otoczenie, brak było podstaw do dokonywania uzgodnień planowanego przedsięwzięcia z organami, o których mowa w art. 77 ust. 1 cyt. ustawy, tj.

Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Zdaniem organu II instancji uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne i zawiera odniesienie do wszystkich niezbędnych kwestii wskazanych przepisami ustawy. Decyzja została wydana z uwzględnieniem art. 107 § 3 K.p.a. oraz właściwie ogłoszona. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie nie jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w dziale III cyt. ustawy.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium podniosło:

Odnośnie zarzutu, iż organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wobec skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy wskazano, że podmiot powołujący się na to naruszenie, zobowiązany jest do wykazania, że naruszenie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej czynności oraz miało wpływ na wynik sprawy, czego odwołujący się nie uczynił. Doręczenia w postępowaniu były dokonywane zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy ocenowej w zw. z art. 49 K.p.a., tj. w formie obwieszczeń. W dniu wydania postanowienia o dopuszczeniu Towarzystwa do udziału w sprawie, obwieszczenia były wciąż dostępne, a skarżący miał zagwarantowany czas na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Odwołujący nie udowodnił, że uniemożliwienie mu dokonania konkretnych czynności miało wpływ na wynik postępowania.

Odnośnie zarzutu wydania decyzji środowiskowej w odniesieniu do części przedmiotu innego postępowania ponownie przez Burmistrza Gminy i Miasta W. (dotyczącego planowanego Parku Siłowni Wiatrowych w W.) wskazano, że nie istnieje żadna zbieżność pomiędzy postępowaniem w zakresie ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji Budowa Parku Siłowni Wiatrowych W., a postępowaniem dotyczącym linii elektroenergetycznej. Odwołujący opiera swój zarzut na rzekomej zbieżności "przyłączenia" i "linii". Tymczasem, zdaniem SKO, przyłączenie to część infrastruktury wraz z urządzeniami technicznymi, zlokalizowana w innym miejscu niż linia. Ich przebieg nie pokrywa się. Realizowanie przez tego samego inwestora różnych przedsięwzięć nie może być kwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ocenowej. Przedmiotowo inwestycje też nie są zbieżne. Stan faktyczny obu spraw jest również odmienny, o czym świadczy odstąpienie od przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w przypadku linii.

Zarzut umieszczenia w treści decyzji środowiskowej obszernego pkt 33 nt. "Zalecane rozwiązania chroniące środowisko" nie znajdującym żadnego odniesienia w przepisach ustawy ocenowej, a więc prawa materialnego na podstawie którego została wydana ta decyzja SKO uznało za bezpodstawny. Celem prowadzonego postępowania było bowiem ustalenie takich warunków jego realizacji, które pozwoliłyby na przeprowadzenie inwestycji z najmniejszą możliwą ingerencją w środowisko. Zgodnie z art. 86 ustawy, decyzja środowiskowa jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Ustawa ocenowa nie zawiera szczegółowego zakresu uzasadnienia decyzji wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co nie oznacza braku takiego uzasadnienia lub niemożności określania w nim pewnych środków ochronnych;

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej, polegający na braku ustalenia czy przedsięwzięcie budowy linii jest zgodne z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, jak również czy plany te zostały w ogóle uchwalone, podniesiono iż zarzut tej jest całkowicie bezpodstawny, ponieważ dla rejonu planowanej inwestycji nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium podkreśliło ponadto, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ opiniujący posiada wiedzę i kompetencje w zakresie kwestii ochrony środowiska; jego stanowisko jest wydane na wysokim poziomie merytorycznym i brak jest podstaw do kwestionowania oparcia się o tę opinię w treści decyzji. Stanowisko organu odpowiada wymogom zawartym w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej. Opinia taka nie ma wprawdzie mocy wiążącej w sprawie dla organu głównego, jednak stanowi dowód w sprawie i odniesienie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu odwoławczego opinia zawiera wszystkie wymagane elementy tj. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, walorów przyrodniczych i krajobrazowych. W postanowieniu odniesiono się także do lokalizacji przedsięwzięcia, z uwzględnieniem obszarów i siedlisk przyrodniczych objętych ochroną.

Odnosząc się do zarzutów odnośnie postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2012 r. (na które nie przysługiwało zażalenie), iż zostało ono wydane z rażąco błędną analizą dokonaną na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej oraz, że zostało wydane dwukrotnie, tj. jeszcze w dniu 26 marca 2012 r. Kolegium podniosło, że ani Burmistrz, ani organy opiniujące nie wydały nowych postanowień w tej samej sprawie. Skarżące pomija fakt, że inwestor dokonał zmiany swojego wniosku pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. gdzie wskazał, iż nieprawidłowo określił zakres swojego pierwotnego wniosku, gdzie błędnie wskazał numery działek ewidencyjnych na terenie, na którym realizowana będzie inwestycja. Inwestor usunął jedne działki, a dodał nowe. Nie może być tu mowy o sprostowaniu oczywistej omyłki. Zgodnie z utrwalona linia orzecznictwa zmiana numerów działek stanowi zmianę zakresu przedsięwzięcia, a nie omyłkę pisarską.

SKO w P. odnosząc się do zarzutów dotyczących stanowisk organów opiniujących, tj. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] maja 2012 r. oraz opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 14 maja 2012 r., w których wyrażono opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a dotyczących ich dwukrotnego wydania oraz wydania ich z rażącym naruszeniem art. 64 ust. 3 ustawy ocenowej po przeprowadzeniu błędnej analizy merytorycznej na podstawie tej ustawy, wskazało, że organ pierwszej instancji wydając postanowienie o obowiązku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko nie był związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające. Odstępując od stanowiska organu opiniującego o potrzebie przeprowadzenia takiego postępowania, organ wydający postanowienie kończące ten etap postępowania, zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 124 § 2 K.p.a. wskazał, jakimi okolicznościami faktycznymi, znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym, kierował się w tym zakresie a które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji środowiskowej. Opinie - w przeciwieństwie do uzgodnień nie wiążą organu I instancji. Są to dowody w sprawie, które podlegają ocenie przez organ, który może ale nie musi je uwzględnić. Stanowiska organów współdziałających stanowią dowód w sprawie, który podlega ocenie organu głównego na zasadach przewidzianych w K.p.a. tak jak inne dowody w postępowaniu. Zdaniem SKO odwołujący nie może kwestionować tych opinii tylko z powodu ich niezgodności z poglądami odwołującego się. Oba opiniujące organy działając całkowicie niezależnie od siebie doszły do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny.

Odnośnie zarzutu co do opinii RDOŚ z dnia 17 maja 2012 r. wskazano, że organ ten poddał analizie wpływ przedsięwzięcia na obszary ochrony siedlisk przyrodniczych sieci Natura 2000, o czym świadczy odpowiedni zapis. W badanej strefie nie stwierdzono obecności gatunków i siedlisk przyrodniczych chronionych Dyrektywą Siedliskową (Dyrektywa Rady 92/43/EWG). Organ zauważył także, iż w sprawie brak jest bezpośredniego oddziaływania inwestycji na obszar sieci Natura 2000. Planowana napowietrzna linia nie przylega bezpośrednio dok doliny rzecznej. Między obszarem inwestycji a doliną znajduje się miejscowość W. oraz droga krajowa nr [...]. Dodatkowe oznaczenie przewodów linii w sposób widoczny dla ptaków wyraźnie wpłynie na redukcję ewentualnych kolizji. RDOŚ wziął pod uwagę wszelkie formy ochrony przyrody, w tym pomniki przyrody oraz prawidłowo i zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym wskazał, iż obszar przedsięwzięcia leży poza obszarami leśnymi. Zdaniem SKO dowodem przeciwnym nie jest w żadnym stopniu wskazanie w decyzji środowiskowej obowiązku przeprowadzenia wycinki fragmentu lasu na terenie działki nr [...] po szczegółowej inwentaryzacji oraz wizji ornitologicznej. Zapisy decyzji odnoszące się do wycinki lasu, odnoszą się do zadrzewienia. Jeśli chodzi o opinię PPIS w P. z dnia 14 kwietnia 2012 r. to Kolegium stwierdziło, że jest ona prawidłowa i odnosi się do kwestii ochrony życia i zdrowia.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Towarzystwo Ochrony Przyrody.

Zaskarżonej decyzji zarzuciło:

- wydanie z naruszeniem art. 10 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego ponieważ w trakcie postępowania odwoławczego SKO w P. przeprowadziło faktycznie postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 K.P.A.,

- przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem art. 7 oraz 77 § 1 K.P.A gdyż organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów wniesionych przez Towarzystwo w uzupełnieniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012r. - co miało istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia,

- błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na gdyż faktycznie jedno przedsięwzięcie polegające na budowie Parku Siłowni Wiatrowych [...] wraz z przesyłem uzyskanej w tych siłowniach mocy elektrycznej do przyłącza zlokalizowanego w gminie sąsiedniej (M.), potraktowano jako dwa oddzielne. Takie stanowisko SKO w P. zapadło zarazem bez uzasadnienia dlaczego odmówiono spełnienia wniosku skarżącego, zawartego w uzupełnieniu odwołania Towarzystwa od decyzji I instancyjnej - przeprowadzenia dowodu z dokumentów w tej sprawie na podstawie (naruszenie art. 78 par. 1 K.P.A.),

- wydanie decyzji z uzasadnieniem nie odpowiadającym rozstrzygnięciu - gdyż organ odwoławczy zaniechał umieszczenia w osnowie skarżonej decyzji rozstrzygnięcia odnośnie wskazanych w odwołaniu trzech postanowień administracyjnych, które Towarzystwo zaskarżyło do SKO w P. na podstawie art. 142 K.P.A.,

- "po rozpatrzeniu zarzutów w treści odwołania skarżonej decyzji - odnośnie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 14 maja 2012r., pomimo iż w dniu wydania omawianej decyzji SKO w P., według posiadanych przez TOP informacji, sprawa zaskarżenia tej opinii inspekcji sanitarnej została - zgodnie z właściwością rzeczową - przekazana przez Prezesa SKO w P. do rozpatrzenia Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W.",

- błędne ustalenie stanu faktycznego, w zakresie twierdzenia podanego w jej uzasadnieniu iż działka nr [...] nie może być, w świetle przepisu art. 63 ust. 1 pkt. 2 lit. "c" ustawy "ocenowej", traktowana jako las.

Decyzji organu I instancji skarżący zarzucił:

- bezprzedmiotowość w zakresie dotyczącym pkt. 33 w jej sentencji,

- przeprowadzenie postępowania z oczywistym naruszeniem art. 10 § 1 K.P.A.,

- przeprowadzeniu postępowania, w trakcie którego doszło do istotnej zmiany w przedmiocie (zakresie) tego postępowania - ponieważ zostało ono wszczęte przez Burmistrza W. dla faktycznie innego terenu, niż ten na którym ma być realizowane przedsięwzięcie. Dla tego terenu zostały uzyskane pierwsze w tym postępowaniu stanowiska organów współdziałających, zaś następnie - nastąpiła zmiana wniosku inwestora nie będąca żądaniem dokonania sprostowania oczywistych omyłek która, wobec tego powinna skutkować wszczęciem całkowicie nowego postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przed wydaniem decyzji ostatecznej SKO w P. zaniechało powiadomienia stron postępowania o możliwości wniesienia końcowych uwag i oświadczeń w sprawie, jak również zapoznania się z aktami sprawy, przez co naruszyło obowiązek zapewnienie tym stronom, w tym także Towarzystwu, wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie rozpatrzyło również wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu Towarzystwa, w szczególności skierowanych przeciwko uzasadnieniom odstąpienia od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania, przedsięwzięcia na środowisko, według kryteriów podanych w art. 63 ust. 1 ustawy ocenowej. Nie rozpatrzono np. zarzutu niewłaściwej oceny treści art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tej ustawy, związanego z okolicznością iż w sąsiedztwie terenu planowanej budowy sieci przesyłowej energii elektrycznej 110 kV znajduje się już szereg takich linii, wskutek czego zaistnieją niekorzystne skumulowane oddziaływania, w tym także najbardziej niepokojące Towarzystwo zwiększenie śmiertelnych kolizji ptaków z taką "pajęczyną" linii wysokiego napięcia. Nie wzięto także pod uwagę iż przywołana kumulacja w krajobrazie tego typu istniejącej już, a tym bardziej istniejącej i planowanej infrastruktury technicznej jest kolejną przesłanką za orzeczeniem o konieczności sporządzenia raportu i przeprowadzenia procedury OOŚ - z udziałem społeczeństwa (art. 63 ust. 1 pkt. 3 lit. "c" ustawy ocenowej).

Towarzystwo uważa, że SKO w P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonało rażąco błędnej wykładni definicji "przedsięwzięcia", podanej w art. 3 ust. 1 pkt. 13 ustawy ocenowej. Zdaniem skarżącego organy działając na korzyść inwestora, usiłują dokonać obejścia prawa, w okolicznościach gdy sama budowa siłowni wiatrowych w gminie W. napotyka nie tylko na sprzeciw Towarzystwa, lecz - przede wszystkim - tamtejszych lokalnych społeczności. Podkreśla się również iż SKO w P. - bez żadnego wyjaśnienia swojego stanowiska w tej sprawie - nie przychyliło się do wniosku Towarzystwa, aby w postępowaniu odwoławczym został przeprowadzony dowód z dokumentów - na podstawie łącznej analizy akt administracyjnych sprawy, dotyczących obu postępowań - dawniejszego, dotyczącego budowy wiatraków elektrycznych i omawianego, związanego z realizacją linii WN 110 kV dla bezpośredniego odbioru energii elektrycznej z tych wiatraków.

Uzasadnienie skarżonej decyzji SKO w P. nie odpowiada zakresowi sentencji (osnowy) tej decyzji. Zarzut ten dotyczy okoliczności iż zaskarżenia przez Towarzystwo postanowień, w tym dwóch wydanych przez organy współdziałające i jednego, na które również nie przysługiwało stronom wniesienie zażalenia - wydanego przez Burmistrza Gminy i Miasta W. w trakcie postępowania I instancyjnego - postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] maja 2012r. i opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] maja 2012r.

Skarżący nie zgodził się także z nieuzasadnionym stanowiskiem SKO w P. iż działka geodezyjna nr [...] nie powinna być traktowana jako las, pomimo iż określenie [...]" przypisane jednoznacznie tej działce zostało wiele razy wskazane bezkrytycznie w aktach administracyjnych sprawy, nie tylko w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] lipca 2012r. lecz także w dokumentach złożonych w postępowaniu l-instancyjnym przez samego inwestora - np. w opracowanej na jego zlecenie karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Skarżący uważa również, iż postępowanie I instancji, do którego SKO w P. nie zgłosiło żadnych zastrzeżeń, faktycznie dotyczyło dwóch, różniących się miejscowo postępowań. Co więcej - dla każdego z tych postępowań - zostały zasięgnięte stanowiska organów współdziałających (PPIS w P. oraz RDOŚ w W.), a nawet - dla każdego z nich wydano stosowne postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. o odstąpieniu od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu na potrzeby udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zdaniem skarżącego postępowanie administracyjne w I instancji, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy zawiera dokumenty w tym rozstrzygnięcia organów administracji publicznej dotyczące dwóch różnych miejsc realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie przesyłowej linii energetycznej wysokiego napięcia 110 kV, różniących się, jak wynika to jednoznacznie z akt sprawy następującymi działkami geodezyjnej ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 r. o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie skargi wniósł uczestnik postępowania M. sp. z o.o., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 r. skarżący podniósł dodatkowy zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana bez wymaganego porozumienia Burmistrza Gminy i Miasta W. z Wójtem Gminy M.

W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2013 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu z dokumentu - porozumienia pomiędzy Burmistrzem Gminy i Miasta W. a Wójtem Gminy M.

W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2013 r. dotychczasowe zarzuty podtrzymał skarżący i odniósł się do pisma procesowego uczestnika postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2013 r. swoje dotychczasowe stanowisko podtrzymał pełnomocnik uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie odnosząc się do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania M. sp. z o.o., o odrzucenie skargi ze względu na brak legitymacji skargowej Towarzystwa Ochrony Przyrody należy wskazać, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, a skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżący został bowiem dopuszczony do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej WN 110 kV zlokalizowanej na terenie gmin M. i W. Spełniony został zatem warunek o jakim mowa w art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma ponadto przepisów szczególnych, które ograniczałyby w niniejszym postępowaniu krąg podmiotów, którym przysługuje praw wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji należy wskazać, że skarga nie jest zasadna.

Materialną podstawę prawną oby rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze m. - zwaną dalej uouioś).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 uouioś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 uouioś do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

Zgodnie zaś z art. 84 uouioś w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 uouioś za przedsięwzięcie rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. z 2010, Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Kwalifikacja zamierzania ma podstawowe znaczenie dla dalszego trybu prowadzonej procedury. Do wniosku inwestor dołączył dokumenty o jakich mowa w art. 74 ust. 1 uouioś (tj. kartę informacyjna przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej i wypis z ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniem terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz oznaczenie obszaru, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie).

W myśl art. 75 ust. 4 uouioś, w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast.

Organy orzekające w sprawie nie naruszył ani swojej właściwości miejscowej ani rzeczowej, a trakcie postępowania uzyskano wymagane opinie. Również w sposób prawidłowy został oznaczony krąg uczestników postępowania a z racji tego, że liczba stron przekroczyła b 20, zastosowanie w sprawie znalazł art. 74 ust. 3 uouioś.

Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone postępowanie mające na celu uzgodnienie i zaopiniowanie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii sanitarnej z 14 maja 2012 r. stwierdził brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 13 uouioś ponieważ jedno przedsięwzięcie polegające na budowie Parku Siłowni Wiatrowych wraz z przesyłem uzyskanej energii do przyłącza elektrycznego potraktowano jako dwie oddzielne inwestycje. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy i co wynika z akt sprawy realizowanie przez tego samego inwestora różnych przedsięwzięć nie może być traktowane jedno przedsięwzięcie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest przedsięwzięcie polegającego na budowie linii elektroenergetycznej, która ma być zrealizowane na kilkudziesięciu działkach położonych w obrębie O. i R. w pasie o długości prawie 8 km. Inny zatem będzie krąg oddziaływania tej inwestycji i inny krąg uczestników postępowania niż w przypadku inwestycji polegającej na budowie siłowni wiatrowej. W ocenie Sądu jest to postępowanie racjonalne. Skoro intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 3 ust. 1 pkt 13 było by inwestor nie był przed każdym kolejnym etapem inwestycyjnym obarczany koniecznością przedkładania kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, chyba, że wynika to z regulacji szczególnych, to w gestii inwestora powinno być skorzystanie z tego zapisu, jako korzystnego dla niego. Jak wynika natomiast z wyjaśnień pełnomocnika inwestora zawartych w piśmie z dnia 14 maja 2013 r. linia 110 kV objęta zaskarżoną decyzją jest integralną częścią Krajowego Systemu Elektroenergetycznego i będzie służyć także innym użytkownikom sieci. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy nie odniósł się do powyższej kwestii. Na stronie 5 zaskarżonej decyzji SKO wyraźnie wskazało, dlaczego nie podziela poglądu skarżącego, że w sprawie powinna zostać wydana jedna decyzja środowiskowa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przepisów postępowania administracyjnego - mianowicie art. 10 § 1 K.p.a. należy stwierdzić, że zarzut ten nie może zostać uwzględniony. Mógłby zostać uwzględniony jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że jego naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, brak zawiadomienia strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Tymczasem ani w skardze, ani na rozprawie skarżący nie podniósł żadnych argumentów, które miał zamiar przedstawić organowi odwoławczemu przed wydaniem decyzji ostatecznej.

Nie może zostać także uwzględniony zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Organy orzekające w sprawie oceniały bowiem materiał dowodowy zarówno zebrany w toku postępowania dowodowego jak i przedłożony przez inwestora i oceniały, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego ze względu na względy ochrony środowiska możliwa jest do realizacji przedmiotowa inwestycja.

Sąd nie podziela również poglądu skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada rozstrzygnięciu, ponieważ organ odwoławczy zaniechał umieszczenia w niej informacji, że przedmiotem odwołania były również trzy postanowienia wydane w toku postępowania o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgodny na realizację przedsięwzięcia. Jeśli chodzi o zarzut, iż decyzja została wydana z niepełnym rozstrzygnięciem, gdyż organ nie umieścił w niej wyniku odnośnie trzech wskazanych postanowień, to podnieść należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. W niniejszej sprawie wydane zostało postanowienie Burmistrza Gminy W. z [...] maja 2012 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponadto postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 14 maja 2012 r. o braku potrzeby oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Na rozstrzygnięcie to nie służyło zażalenie w toku instancji, jednakże mogły być kwestionowane w odwołaniu od decyzji środowiskowej. Sąd podziela stanowisko SKO, że opinie w przeciwieństwie do uzgodnień stanowią słabszą formę współdziałania organów i nie maja mocy wiążącej dla organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Stanowią bowiem dowód w sprawie i podlegają ocenie dowodowej jak każdy innych dowód zgodnie z regułami zawartymi w K.p.a. Skoro organy wyspecjalizowane w dziedzinie ochrony sanitarnej i ochronie środowiska uznały, że planowana do realizacji inwestycja nie wpłynie negatywne na środowisko naturalne to organ prowadzący postępowanie główne, mógł uwzględnić wniosek inwestora, bez dodatkowego uzasadnienia zajętego stanowiska pod kątem ochrony sanitarnej i ochrony środowiska. Ponadto twierdzenie skarżącego, że organ odwoławczy obowiązany był do zawarcia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji informacji odnośnie tych opinii nie znajduje uzasadnienia prawnego. Zaskarżeniu w drodze odwołania od decyzji głównej mogą podlegać natomiast uzgodnienia planowanej inwestycji, które przybierają postać postanowień. Wobec tego zaskarżalne w toku postępowania odwoławczego mogło być postanowienie Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r. Zauważyć należy, że SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że nie podziela zarzutów podniesionych przez skarżącego co do tego postanowienia. Brak jest podstawy prawnej do wydania przez Kolegium odrębnego rozstrzygnięcia, które odnosiłoby się tylko i wyłącznie do zaskarżonego postanowienia. Katalog rozstrzygnięć jakie może wydać organ odwoławczy został bowiem ściśle określony w art. 138 K.p.a.

Zdaniem Sądu w świetle ustalonego stanu faktycznego nie można przyjąć, jak twierdzi skarżący, że działka nr ew. [...] nie może być traktowana jako las. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska prawidłowo oraz zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym uznał, że obszar przedsięwzięcia leży poza obszarami leśnymi. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...], stanowi las, jednakże w ewidencji określone zostały rodzaje gruntów a nie przeznaczenie obszarów. Z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (k.73) wynika, że ów las jest własnością prywatną i inwestor zawarł z właścicielem gruntu porozumienie zezwalające na wycinkę. Przeprowadzona zaś wizja terenowa nie wykazała obecności żadnych cennych gatunków roślin.

Nie zasługuje także na uwzględnienie dodatkowy zarzut podniesiony w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 r., że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. została wydana bez wymaganego porozumienia tego organu z Wójtem Gminy M. - na terenie to której mniejsza część przedsięwzięcia i tym samym naruszony został art. 75 ust. 4 uouioś. Wbrew twierdzeniu skarżącego takie porozumienie zostało zawarte w dniu 22 lutego 2012 r. i znajduje się w aktach sprawy. Zgodnie z zapisami tego porozumienia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest wydawana w porozumieniu z Wójtem Gminy M. - stosownie do art. 75 ust. 4 uouioś, dodatkowo na mocy tego porozumienia Burmistrz W. została zobowiązany do informowania Wójta Gminy M. o czynnościach podejmowanych w ramach postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2013 r. skarżący zarzucił, że skutki kumulacji niekorzystnych oddziaływań, pochodzących o podobnych inwestycji zlokalizowanych w zachodniej części gminy W. nie zostały rozpatrzone zarówno w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia jaki przez organy obu instancji i organ współdziałający - RDOŚ w W. W decyzji organu I instancji podkreślono, że planowane przedsięwzięcie wraz z istniejącą stacją transformatorową może powodować oddziaływania skumulowane. Jednakże organy wskazały, że kumulacja nie będzie powodować znaczących negatywnych oddziaływań. W Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia podkreślono, że na terenach chronionych w otoczeniu inwestycji może dojść do skumulowanego oddziaływania w zakresie hałasu, związanego z realizacją inwestycji oraz hałasu pochodzącego z innych inwestycji, jednak o poziomie hałasu decydować będą inne inwestycje, a nie planowana.

Również zarzuty kierowane w skardze pod adresem decyzji organu I instancji nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. Zarzuty te podnoszone już były na etapie odwołania. W ocenie Sądu SKO ustosunkowało się do nich w sposób obszerny i wyczerpujący. Kolegium w sposób prawidłowy wywiodło, że pkt 33 decyzji organu I instancji zatytułowany "zalecane rozwiązania chroniące środowisko" jest konsekwencją tego, że zgodnie z art. 86 uouioś jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Logiczne zatem wydaje się ustalenie warunków, które mają

już na etapie decyzji środowiskowej chronić środowisko przed nadmierną ingerencją. Zarzut ten podniesiony przez stowarzyszenie, którego statutowym celem jest ochrona środowiska jest zatem niezrozumiały.

Również organ I instancji nie naruszył art. 10 § 1 K.p.a. W aktach sprawy znajdują się bowiem zawiadomienia o poszczególnych czynnościach organu dokonywane poprzez udostępnienie w formie obwieszczeń w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie organu, oraz na tablicach poszczególnych sołectw. Trafnie także przyjęły organy orzekające w sprawie, że skoro inwestor dokonał zmiany swojego wniosku poprzez odmienne określenie numerów działek przez które ma przebiegać planowana inwestycja, nie może być mowy o sprostowaniu oczywistej omyłki i jedyną dopuszczalną prawnie formą w takiej sytuacji było wydanie nowych postanowień i uzyskanie nowej opinii sanitarnej.

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, jak również organy orzekające w sprawie prawidłowo powołały i zastosowały przepisy prawa materialnego.

Dlatego w tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.