Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 222/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi "[...] Spółka Jawna" w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz "[...] Spółka Jawna" w L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta [...] zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału na dwie części działek nr A i B oraz na trzy części działki nr C k.m. [...], obręb [...] w O., w związku z postępowaniem prowadzonym z urzędu przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Kartografii UM w O., wskazując, że celem podziału jest wydzielenie gruntów pod drogę publiczną – Aleję [...]. Jako podstawę prawną wydanego postanowienia powołał art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w O. – rejon ulicy [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 28 lutego 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że wymienione działki znajdują się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a przedłożony wstępny projekt podziału działek jest zgodny z § 8 ust. 1 uchwały zatwierdzającej plan miejscowy oraz z załączonym do niej rysunkiem planu.

Na powyższe postanowienie wnieśli zażalenie J. M. i A. B. [...] Spółka jawna w L., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa procesowego mających gwarancyjny charakter dla strony, a to art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 K.p.a, art. 7 i 8 K.p.a oraz naruszenie § 8 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnoszący zażalenie podkreślili zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego poprzez przytoczenie podstawy prawnej bez odniesienia się w jakim zakresie została ustalona zgodność projektu z postanowieniami § 8 ust. 1 powoływanej w postanowieniu uchwały. Wywodząc, że regulacje zawarte w postanowieniu w bezpośredni sposób wpływają na ograniczenie prawa własności, wskazywali, iż taki akt administracyjny powinien w sposób szczególny odnosić się do opisu tej zgodności z aktem prawa miejscowego. Stwierdzili, że braki postanowienia w tym zakresie i zawarte w nim ogólne sformułowania skutkują przerzuceniem na stronę obowiązku samodzielnego dokonania określonych czynności weryfikujących zgodność z prawem miejscowym. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazywali, że uzasadnienie, jakie powinno zawierać postanowienie zaskarżalne, winno być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego sentencji tego postanowienia. Zarzucili poza tym, że mapka podziału zawiera braki w postaci oznaczenia działek oraz nie zawiera oznaczeń wynikających z § 8 ust. 1 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 28 lutego 2002 r., stąd strona ma trudności w odniesieniu przedłożonego projektu podziału do obowiązującego planu miejscowego celem jego weryfikacji. Odnośnie naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 7 i 8 K.p.a. przytoczyli szerokie orzecznictwo istniejące na tle tych uregulowań, wskazujące na obowiązek organu wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, roli uzasadnienia w realizacji zasady przekonywania, a także obowiązku uwzględniania interesów obywateli poprzez ustosunkowywanie się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji powiadomił żalących o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie podziału działek stanowiących własność J. M. i A. B. [...] Spółki jawnej w L., informując dodatkowo, że podziału dokonuje się w związku z realizacją celu publicznego, a materiały dotyczące sprawy znajdują się w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Kartografii UM w O. Organ odwoławczy wskazał, że z wypisu i wyrysu planu wynika, iż planowane zagospodarowanie działek A i B to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, tereny zieleni miejskiej i ochrony akustycznej z zielenią izolującą oraz tereny ulicy zbiorczej. Natomiast działki nr C to tereny usług rzemiosła, handlu gastronomii, parkingów samochodowych, a także tereny zabudowy izolacyjnej, ochron akustycznych z zielenią towarzyszącą oraz tereny ulicy zbiorcze, którą jest projektowana Aleja [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał przepisy art. 6 pkt 1, art. 93 ust. 4 i 5 oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami, wywodząc, że regulują one procedurę podziału nieruchomości dla celu publicznego, jakim jest wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, w tym ustanawiają wymóg uzyskania opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta co do zgodności planowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, podejmowanej w drodze zaskarżalnego zażalenia, co pozwala zainteresowanym na kwestionowanie zgodności z planem na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego niż wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt podziału. Poza tym organ wskazał, że strony nie kwestionują zgodności projektowanego podziału z miejscowym planem, a podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczą formalnych uchybień w postępowaniu o zaopiniowanie projektu podziału. Odnosząc się do tych zarzutów, przy uwzględnieniu specyfiki postępowania opiniującego organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zgodność wstępnego projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji brak szczegółowego odniesienia projektowanego podziału do treści planu miejscowego określającego przeznaczenie gospodarcze poszczególnych działek nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia, tym bardziej, że strony były poinformowane o możliwości zapoznania się z materiałami (aktami) sprawy.

W skardze na powyższe postanowienie Spółka Jawna [...] w L, wnosząc o uchylenie postanowień zapadłych w obydwu instancjach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzuciła istotne naruszenie art. 124 § 2 w związku z art. 126 i art. 107 § 3 K.p.a., art. 7 i 8 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc dodatkowo pominięcie badania zgodności projektu podziału z planem przez organ drugiej instancji, a także zarzucając pominięcie wywodów zaprezentowanych w zażaleniu w zakresie załącznika o nazwie "Wstępny projekt podziału", z którego nie wynika, jakich działek dotyczy ten załącznik i proponowane rozgraniczenia oraz nie zawiera on oznaczeń wynikających z § 8 uchwały z dnia 28 lutego 2002 r. W uzasadnieniu powtórzone zostały wszystkie argumenty i wywody, jakie zawarto wcześniej zażaleniu, rozszerzając je jednakże o zaskarżone postanowienie organu odwoławczego i wskazując, że powiela ono błędy proceduralne organu pierwszej instancji. Nadto zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów przedstawianych w zażaleniu, co prowadzi do konkluzji, że nie jest ważne uzasadnienie rozstrzygnięcia organu władzy publicznej, a ważne jest tylko samo rozstrzygnięcie. Stoi to w sprzeczności z wprowadzonymi przez ustawodawcę wymogami szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego. Poza tym skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów zawartych w zażaleniu, wskazując, że nie odnoszą się one do meritum sprawy, gdyż strona nie kwestionuje celowości ani zasadności podziału działek. Poza tym organ odwoławczy wskazał, iż oceniając wagę zarzutów uwzględnił specyfikę postępowania opiniującego, będącego, w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowym poglądu, wstępnym etapem (częścią) toczącego się właściwego postępowania podziałowego, weryfikującego wyłącznie zgodność (bądź brak zgodności) projektowanego podziału nieruchomości z planem miejscowym. Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Kolegium uznało, iż jest on bezprzedmiotowy z uwagi na to, iż postanowienie nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić. Na wstępie, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), podkreślić należy, iż ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, natomiast - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a także wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 438).

W związku z powyższym, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu odwoławczego, wydane w trybie przepisu art. 144 w zw. z art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a, czyli rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, które jest kwestionowane przez skarżącą Spółkę. W rozpoznawanej sprawie, w formie prawem przewidzianej, tj. postanowieniem, wyrażona została wola organu administracji publicznej, poprzez stwierdzenie zgodności wstępnego podziału działek nr A, B i C k.m. [...], obręb [...] w O., z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych postanowień były przepisy art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), określające obowiązek wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wyrażenia w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, opinii co do zgodności proponowanego podziału nieruchomości - położonych na obszarach, na których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - z ustaleniami tego planu. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działki, stanowiące własność skarżącej Spółki, są położone na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w O. – rejon ulicy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia 28 lutego 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego nr 38, poz. 559). Ta okoliczność uzasadniała wdrożenie trybu przewidzianego w powołanym wyżej przepisie w sytuacji, jeśli z uwagi na realizację celu publicznego, a takim celem zgodnie z art. 6 pkt 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydzielenie gruntu pod drogi publiczne, podział nieruchomości byłby niezbędny. Ustawodawca w takich okolicznościach dopuszcza dokonanie podziału z urzędu (art. 97 ust. 3 tej ustawy). Wprowadzone przez ustawodawcę uregulowanie, dotyczące opiniowania projektu podziału w drodze zaskarżalnego postanowienia, ma ten skutek, że strony postępowania w sprawie podziału nieruchomości mają zapewniony czynny udział w czynnościach poprzedzających wydanie postanowienia. Dzięki temu opinia co do zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego przestaje być rozstrzygnięciem arbitralnym, a zainteresowana strona może je kwestionować w wyniku wniesienia zażalenia. Zaskarżalność postanowienia opiniującego oznacza, że postanowienie to podlega kontroli instancyjnej oraz kontroli sądowej. Przysługuje zatem od niego zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego, będącego na zasadzie art. 17 pkt 1 K.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego, a następnie - na ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wydane przez ten organ - skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W dalszej natomiast kolejności może służyć skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżalność postanowienia do sądu administracyjnego skutkuje z kolei tym, że postanowienie to powinno być doręczone stronie wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym (art. 125 § 3 K.p.a.).

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 1998 r. (sygn. akt I SA/Gd 165/96, System Informacji Prawnej LEX nr 36091) "zaniechanie uzasadnienia decyzji przez organy administracji w sposób zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 kpa skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji, albowiem nie jest możliwa ocena zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część, stąd też wady uzasadnienia mogą być skutecznie podnoszone w skardze". Ponieważ, jak wspomniano, przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd jest zbadanie, czy postanowienie pozytywnie opiniujące wstępny podział nieruchomości było zgodne z prawem, wady postępowania w tym zakresie powinny być brane przez Sąd pod uwagę z urzędu, nawet niezależnie od tego, czy były podnoszone w skardze.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia, które nie spełnia wymogów wynikających z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, prezentowanego w odpowiedzi na skargę, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkował się on do zarzutów zawartych w zażaleniu i - utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji - w sposób przekonujący wskazał, iż zarzuty te nie mogły mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia. Konkretne zarzuty zostały przez stronę w sposób precyzyjny sformułowane w obszernym zażaleniu i usystematyzowane z przywołaniem przepisów, które - zdaniem skarżącej Spółki - zostały naruszone. Dotyczyły one w szczególności wad uzasadnienia organu pierwszej instancji, polegających na nieodniesieniu się do treści planu i przepisu prawa miejscowego. Poza tym ważkim argumentem skargi było również i to, że otrzymana przez stronę dokumentacja, w postaci projektu podziału, nie pozwalała, zdaniem skarżącej Spółki, na dokonanie porównania z obowiązującym planem. Jak wcześniej zauważono, strona ma prawo brać czynny udział w postępowaniu poprzedzającym opiniowanie projektu podziału nieruchomości. Zidentyfikować należy się ze stanowiskiem, utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z uwagi na istotę postępowania odwoławczego, organ odwoławczy, który rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz przekonująco ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte także w złożonym przez stronę środku odwoławczym. Z tego względu obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyroki NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, GAP 1987r., nr 21, s. 40 oraz z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 21/98 niepubl.). Organ winien skontrolować kwestionowane postanowienie w aspekcie obowiązującego prawa, mając na uwadze wszystkie zarzuty i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, wypełniając tym samym dyspozycję z art. 107 § 3 K.p.a. i powinien wykazać, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i art. 11 K.p.a., które z faktów uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz przyczyny, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, jak również przyczyny, dla których nie uznał zasadności argumentów podniesionych przez stronę, która skorzystała z przysługującego środka odwoławczego.

Organ odwoławczy może wprawdzie sanować nieprawidłowości popełnione przez organ pierwszej instancji, jednak niedopuszczalnym jest zignorowanie w zasadzie wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w zażaleniu czy odwołaniu, poprzez nieodniesienie się do nich w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał jedynie, że zarzuty podniesione w zażaleniu nie dotyczą istoty rozstrzygnięcia, kwitując je wyłącznie ogólnikowym stwierdzeniem, że "przy uwzględnieniu specyfiki postępowania opiniującego organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu". Dopiero w odpowiedzi na skargę został zresztą przedstawiony charakter prawny postanowienia opiniującego projekt podziału. Zauważyć należy, że odpowiedź na skargę, będąca tylko pismem procesowym skierowanym do sądu, a nie aktem adresowanym do strony, nie stanowi uzupełnienia zaskarżonego postanowienia. W świetle treści skargi oraz zażalenia nie można również przyjąć – jak wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i powtórzono w odpowiedzi na skargę – że "strony nie kwestionują zgodności projektowanego podziału z miejscowym planem", skoro strona wywodziła, że w oparciu o przesłany projekt podziału nie miała możliwości dokonania weryfikacji tej zgodności.

Stwierdzone uchybienie, polegające na naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co było wystarczającą podstawą do wydania wyroku w niniejszej sprawie bez potrzeby prowadzenia dalszego postępowania. Nie jest bowiem zadaniem obarczającym Sąd odczytywanie treści zażalenia i ustosunkowywanie się do zawartych w nim zarzutów zamiast organu odwoławczego. Sąd nie może przecież zastępować ani wyręczać organów administracji publicznej w wypełnianiu ich obowiązków. Do tego sprowadzałaby się rola Sądu w przedmiotowej sprawie, jeśli miałby ustosunkować się do zarzutów skargi, stanowiącej w całości powtórzenie treści zażalenia, a do których to zarzutów nie w istocie odniósł się organ odwoławczy, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z tych powodów nie można było odmówić słuszności zarzutom skargi odnoszącym się do zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

Wytknięta wadliwość upoważnia do uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez ustosunkowywania się do merytorycznych zarzutów skargi. Kwestie te będą przedmiotem oceny organu przy ponownym rozpatrywaniu zażalenia. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę, że opinia w przedmiocie zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, będąca w istocie wykładnią zapisów planu, obejmuje opinię zarówno o zgodności podziału z przepisami prawa miejscowego, jak i opinię o możliwości zagospodarowania wydzielonych działek, a więc opinię w aspekcie funkcjonalności działek po podziale. Obowiązek przedstawienia w opinii wykładni planu miejscowego, będącego przepisem gminnym, co obliguje do skorzystania w tym zakresie ze wszystkich reguł wykładni, w tym gramatycznej, funkcjonalnej, systemowej i celowościowej (por. G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s 337 i nast.).

Marginalnie tylko zauważyć jeszcze przyjdzie, że zaskarżone postanowienie zostało błędnie zaadresowane do J. M. i A. B. M. M. [...] S.J. w L.

Orzeczenie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku i sprowadzają się do ponownego, prawidłowego rozpatrzenia zażalenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia z odniesieniem się w uzasadnieniu do wszystkich podniesionych w zażaleniu zarzutów.