Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 173/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1 i 2, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 36, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi spółki A na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta w sprawie uzgodnienia zjazdu 1) stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania; 2) orzeka, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) nie wymierza organowi grzywny; 4) zasądza od Prezydenta na rzecz skarżącej kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 października 2013 r., "[...]" Spółka z o.o.

w "[...]" (zwana dalej inwestorem lub Spółką), reprezentowana przez "[...]", zwróciła się do Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu o podanie warunków wjazdu dla planowanego zespołu mieszkalnego "[...]" przy ul. "[...]". Wnioskodawca podał, że wjazd pierwotnie zakładał dojazd do jednego większego budynku "[...]" i został ujęty w projektowanej ulicy "[...]". Lokalizacja wjazdu dla wnioskowanego zespołu nie uległa zmianie.

W związku z powyższym wnioskiem, Zarząd Dróg, Zieleni i Mostów w O., zwrócił się pismem z dnia 4 listopada 2013 r., do Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta O., który pismem z dnia 13 listopada 2013 r. poinformował, że koncepcja drogowa układu komunikacyjnego w rejonie ulic "[...]" i "[...]"opracowana w styczniu 2010 r. nie posiada żadnych uzgodnień i dotyczy dostosowania układu komunikacyjnego objętego Planem miejscowym ulica "[...]". Ujęte w koncepcji rozwiązania mogłyby być wykorzystane po wydaniu warunków technicznych dotyczących przedmiotowej drogi i zjazdu z niej na potrzeby inwestycji niedrogowej, polegającej na budowie zespołu mieszkalnego. Organ dodał, że przed wydaniem ostatecznych warunków technicznych, należy zawrzeć umowę zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), regulującym zasady realizacji inwestycji drogowej.

Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., Zarząd Dróg, Zieleni i Mostów w O. uzgodnił przedłożoną przez inwestora obsługę komunikacyjną zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych na działce nr "[...]", zgodnie z przedłożonym załącznikiem, a w dniu 31 stycznia 2014 r. Spółka zwróciła się do Zarządu Dróg, Zieleni i Mostów w O. o wydanie decyzji na wykonanie zjazdu z działki nr "[...]" na ul. "[...]", który organ uzgodnił powyższym pismem.

W związku z powyższym, Zarząd Dróg, Zieleni i Mostów w O., zwrócił się do Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta O. o zaopiniowanie wniosku spółki z dnia 31 stycznia 2014 r.

W odpowiedzi, Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta O., pismem

z dnia 5 marca 2014 r., stwierdził, że w związku z wycofaniem się Spółki z rozmów dotyczących zawarcia umowy w sprawie zaprojektowania i zrealizowania przez Spółkę odcinka ulicy "[...]", przesyła decyzję z dnia 19 lutego 2014 r., która winna zostać uchylona.

Inwestor, pismem z dnia 12 marca 2014 r., ponaglił organ do zajęcia stanowiska

w sprawie wydania decyzji na wykonanie zjazdu.

Następnie, pismem z dnia 25 marca 2014 r., Zarząd Dróg, Zieleni i Mostów poinformował wnioskodawcę, że wydanie pozytywnej decyzji dotyczącej zjazdu

z ul. "[...]" na działkę nr: "[...]" jest uwarunkowane podpisaniem umowy regulującej warunki budowy odcinka ul. "[...]" na działce nr "[...]", stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. ZDZiT dysponuje koncepcją budowy przedmiotowej ulicy i oczekuje w terminie do 10 kwietnia 2014 r., że inwestor przystąpi do negocjacji postanowień umowy, określającej szczegółowe warunki budowy tej ulicy. Organ zastrzegł, że w przypadku bezskutecznego upływu tego terminu - wyda decyzję odmowną.

W dniu 26 marca 2014 r., Spółka wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Podniosła, że pomimo ponagleń, organ nie wydał decyzji i nie poinformował strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Stwierdziła, że Gmina O. uzależniła wydanie decyzji uzgadniającej sporny zjazd od zwarcia umowy o narzuconej treści, dotyczącej obowiązku inwestora budowy ulicy "[...]". Spółka wyjaśniła, że partycypowała w kosztach uzbrojenia tej ulicy w kwocie prawie 700.000 zł, a ponadto zaproponowała partycypowanie również w kosztach budowy tej ulicy na warunkach partnerskich. Propozycja ta została jednak odrzucona przez Gminę, która narzuca Spółce własne warunki.

W piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r., Zarząd Dróg, Zieleni i Mostów w O. poinformował Prezydenta O., że zarzut dotyczący niewydania uzgodnienia do projektu podłączenia zjazdu z działki nr: "[...]" do ul. "[...]" w ustawowym terminie jest uzasadniony. Podkreślił, że podjął działania w celu wydania odnośnej decyzji, jednak wstrzymane one zostały przez Wydział Inwestycji Miejskich, w związku z negatywnym zakończeniem negocjacji, dotyczących partycypacji Spółki w kosztach przebudowy tej ulicy. Dodał, że nie ma żadnych przeciwwskazań, aby decyzja uzgadniająca została wydana. Jedyną przeszkodę stanowi pismo Wydziału Inwestycji Miejskich z dnia 5 marca 2014 r.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w O. uznało zażalenie Spółki za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy, 30- dniowy termin załatwienia sprawy i zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Na wniosek Spółki z dnia 7 maja 2014 r., Kolegium uzupełniło rozstrzygnięcie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2014 r. w ten sposób, że stwierdziło, iż niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia 15 maja 2014 r., Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg, Zieleni

i Transportu w O., działający z upoważnienia Prezydenta O., odmówił Spółce wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z ulicy "[...]" na działkę "[...]". Organ podał, że droga ta nie została wybudowana, wobec czego nie zostały określone jej parametry techniczne. Nie jest zatem możliwe ustalenie warunków technicznych przedmiotowego zjazdu.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 2 września 2014 r., uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zarzuciło, że organ pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie, jak przebiegają granice pasa drogowego ulicy "[...]" oraz sposobu lokalizacji zjazdu z ulicy "[...]" na działkę "[...]". W aktach sprawy brak jest ponadto dokumentów, potwierdzających ustalenia dotyczące ulicy "[...]" w planie zagospodarowania przestrzennego. Nie wiadomo także, czy działka Nr "[...]" ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Kolegium nakazało przeprowadzenie, z udziałem strony, oględzin miejsca projektowanego zjazdu

i pasa drogowego, z uwzględnieniem okoliczności niezbędnych do stwierdzenia, czy projektowana lokalizacja nie koliduje z zasadami wyrażonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które wytyczają granice prawem dozwolonego uznania administracyjnego (§ 9 i rozdział 13 rozporządzenia oraz załącznik nr 2 do tego rozporządzenia) oraz sporządzenie z tych czynności stosowny protokół i szkic sytuacyjny na podkładzie geodezyjnym przedstawiającym stan faktyczny w terenie i zawierającym opis wszystkich przedstawionych na nim elementów oraz szczegółowe dane dotyczące usytuowania planowanego zjazdu, w tym również co do widoczności mierzonej w warunkach określonych w rozporządzeniu.

Zawiadomieniem z dnia 22 września 2014 r., na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn.zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., organ pierwszej instancji poinformował Spółkę, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 15 października 2014 r., a opóźnienie jest spowodowane znacznym skomplikowaniem stanu faktycznego oraz koniecznością przeprowadzenia dogłębnej analizy zebranego materiału.

W dniu 29 września 2014 r. odbyły się oględzin pasa drogowego ulicy "[...]" w miejscu proponowanej lokalizacji zjazdu na działkę nr "[...]".

Następnie, zawiadomieniem z dnia 9 października 2014 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 17 listopada 2014 r., wyjaśniając, że jest to spowodowane znacznym skomplikowaniem stanu faktycznego oraz koniecznością przeprowadzenia dogłębnej analizy zebranego materiału.

W dniu 31 października 2014 r. Spółka wniosła, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta O. Zarzuciła, że od dnia złożenia wniosku o uzgodnienie zjazdu minął rok. Wnioskowany zjazd jest natomiast zgodny z planem miejscowym, organ posiada koncepcję budowy ul. "[...]", a od ponad miesiąca, na zlecenie Gminy O., wstępnie opracowany został i uzgodniony projekt budowlany tej ulicy. Wszystkie rozwiązania przewidują zjazd zgodny z wnioskiem skarżącej. W tej sytuacji, niezrozumiałe jest uzasadnianie przez organ niemożności załatwienia przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie znacznym skomplikowaniem stanu faktycznego i koniecznością przeprowadzenia dogłębnej analizy zebranego materiału. Skarżąca, powołując się na pismo organu z dnia 23 marca 2014 r., grożące odmową uzgodnienia zjazdu w przypadku odmowy podpisania umowy o partycypacji w kosztach budowy drogi publicznej, wskazała, że prawdziwą intencją organu w przewlekaniu postępowania jest bezprawna próba wymuszenia na Spółce poniesienia kosztów budowy drogi publicznej - wbrew zasadom wynikającym z ustaw: o samorządzie gminnym i o drogach publicznych. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o orzeczenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę, Prezydent O. wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Podniósł, że prowadząc postępowanie dowodowe, w dniu 29 września 2014 r. przeprowadził oględziny miejsca projektowanego zjazdu i pasa drogowego, z uwzględnieniem okoliczności niezbędnych do stwierdzenia, czy projektowana lokalizacja nie będzie zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Skarżący, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie stawił się. Pracownik organu podczas oględzin stwierdził istnienie skarpy po lewej stronie projektowanego zjazdu, która bez wątpienia będzie utrudniała widoczność wyjeżdżającym. Organ zauważył, że określona w art. 12 K.p.a. zasada szybkości postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, co może wiązać się

z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania. W przedmiotowej sprawie, organ prowadzi postępowanie dowodowe, które ma umożliwić wydanie decyzji zgodnej

z obowiązującymi przepisami prawa, lecz ze względu na zawiłość sprawy nie było możliwe wykonanie tego w ustawowym terminie, o czym skarżący został powiadomiony. Zdaniem organu, Spółka bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 35 § 1 K.p.a., gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 2 września 2014 r. zobowiązało organ do przeprowadzenia postępowania dowodowego, w związku z czym, ze względu na skomplikowany charakter sprawy, termin wydania decyzji mijał dopiero w dniu 2 listopada 2014 r.

Organ wywiódł ponadto, że zarzut działania z rażącym naruszenie prawa był niezasadny, gdyż sytuacja taka miałaby miejsce w przypadku braku jakiegokolwiek działania organu, co jednak nie miało miejsca. Podniósł też, że niezasadne jest kierowanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż skarga powinna być skierowana do organu nadrzędnego, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po wniesieniu przez skarżącą zażalenia z dnia 25 marca 2014 r. na niezałatwienie sprawy w terminie, organ wydał decyzję w sprawie, która została przekazana do ponownego rozpatrzenia,

w związku z czym, w ocenie organu, nie można traktować wcześniej wniesionego zażalenia, za wyczerpanie środków zaskarżenia w przedmiotowej sprawie.

Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r., Spółka przedłożyła decyzję

z dnia 14 listopada 2014 r., którą organ pierwszej instancji uzgodnił budowę przedmiotowego zjazdu i wniosła o umorzenie postępowania w przedmiocie przewlekłości

jako bezprzedmiotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie

z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje

i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub podejmowane czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Ustawodawca nie sprecyzował pojęcia "przewlekłe prowadzenie postępowania".

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red. R. Hauser i M. Wierzbowski), Warszawa 2011, s. 69-70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne

i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 688/13 oraz podane tam orzecznictwo i literatura, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).

Stwierdzenie przez sąd administracyjny, że postępowanie organu można uznać za dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymaga dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu "zastoju" procesowego sprawy, wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 34/13, CBOSA).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej Spółki,

złożony w dniu 29 października 2013 r. Akta spawy wskazują, że Dyrektor Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu w O. nie podejmował żadnych czynności procesowych, zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji co do istoty spawy, lecz uzgadniał swoje stanowisko z Prezydentem O. Dopiero po zażaleniu skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie i wyznaczeniu przez Kolegium dodatkowego trzydziestodniowego terminu załatwienia sprawy, w dniu 15 maja 2014 r. organ wydał decyzję, którą odmówił Spółce wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 2 września 2014 r., a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca projektowanego zjazdu i pasa drogowego. Decyzja ta wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 3 września 2014 r. Zaznaczyć należy, że jeszcze przed podjęciem pierwszej czynności dowodowej (oględzin), organ zawiadomił skarżącą (zawiadomienie

z dnia 22 września 2014 r.), że nie załatwi sprawy w terminie i przedłużył ten termin do dnia 15 października 2014 r. W dniu 29 września 2014 r. przeprowadzono oględzin pasa drogowego ulicy "[...]" w miejscu proponowanej lokalizacji zjazdu. Następnie organ, zawiadomieniem z dnia 9 października 2014 r., poinformował Spółkę, że sprawa nie zostanie załatwiona w wyznaczonym terminie i ponownie przedłużył postępowanie - do dnia 17 listopada 2014 r. - wyjaśniając, że opóźnienie jest spowodowane "znacznym skomplikowaniem stanu faktycznego oraz koniecznością przeprowadzenia dogłębnej analizy zebranego materiału".

Wskazać w tym miejscu należy, że pomiędzy wnioskiem strony z dnia

29 października 2013 r., a wydaniem decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. o uzgodnieniu zjazdu, upłynęło ponad trzynaście miesięcy, przy czym pierwsza decyzja w sprawie wydana została dopiero w dniu 15 maja 2014 r. i to na skutek złożenia przez stronę zażalenia do SKO na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to zostało zaś uznane przez Kolegium za uzasadnione.

Ponadto, podnieść należy, że usprawiedliwieniem dla przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ nie może być wykorzystanie możliwości stworzonej przez

art. 36 K.p.a. Jakkolwiek przepis ten nie wskazuje przesłanek, w jakich możliwe jest wyznaczenie nowego terminu do załatwienia sprawy, wykraczającego poza treść art. 35

§ 3 k.p.a., to nie powinno budzić wątpliwości, że muszą one być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sam fakt powiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy, nie może oznaczać dla organu zwolnienia z zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, o ile nie przemawiają za tym ważkie argumenty. Nie można uznać, aby taki charakter miały ogólnikowe argumenty, na które powołał się organ w swoich zawiadomieniach. Stan faktyczny sprawy, wbrew stanowisku organu, nie był bowiem skomplikowany,

a zgromadzony materiał dowodowy, w postaci wniosku Spółki i dowodu z oględzin, również nie wymagał "dogłębnej" analizy. Wnioski te potwierdza fakt wydania pozytywnej dla skarżącej decyzji merytorycznej już w dniu 14 listopada 2014 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie

z wniosku skarżącej z dnia 29 października 2013 r. o uzgodnienie zjazdu trwało dłużej, niż to konieczne i to z przyczyn, leżących po stronie organu. Tym samym, prowadzone było przewlekle.

W przekonaniu Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania w badanej sprawie nie miało jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie art. 35 K.p.a. można bowiem uznać jego oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również brak jakiejkolwiek aktywności organu (zob. wyrok WSA w Poznaniu

z 18.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, organ zobowiązany został do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które wprawdzie ze zwłoką, jednak przeprowadził. Z uwagi na powyższe, nie wymierzono organowi grzywny.

Wyjaśnić ponadto należy, że stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania winna być poprzedzona skorzystaniem ze środków zaskarżenia, przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, lecz może być ona skutecznie wniesiona aż do chwili ustania tego stanu. Celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest bowiem wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości (por. postanowienie NSA z 23 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 52/06; z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1325/13, CBOSA; por. też T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2005,

s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 143).

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, w niniejszej sprawie nie było konieczne wnoszenie przez skarżącą powtórnego zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., skoro stan przewlekłości nie ustał do dnia wniesienia skargi do Sądu. Z tego też względu, nie było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, co ma miejsce

w przypadku skargi na bezczynność organu, która ustała (na skutek załatwienia sprawy przez organ), po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez sąd.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić, że postępowanie

w sprawie prowadzone było w sposób przewlekły i nie miało to miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.