Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 oar. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2017 r. nr [..] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. M. nad W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na warsztat stolarski wraz z jego rozbudową dla terenu działki nr [...], położonej w m. C. , gmina N. M. nad W.. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła do Sądu M. P. (dalej jako: Skarżąca) domagając się uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości i żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca podniosła, że utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy umożliwi wnioskodawcy realizację budynku produkcyjnego, w którym prowadzona będzie działalność cechująca się dużym stopniem uciążliwości. Inwestycja ta zlokalizowana zostanie w obrębie zwartej jednostki mieszkaniowej, zabudowanej budynkami mieszkalnymi oraz kilkoma budynkami usługowymi służącymi zaspokajaniu bieżących potrzeb mieszkańców osiedla. Podkreślono, że lokalizacja wnioskowanego zamierzenia w obrębie osiedla mieszkaniowego pozostaje w wyraźnej sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa. Skarżąca podniosła, że organ wielokrotnie odmawiał wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy, i dopiero nieuzasadnione – w ocenie Skarżącej - poszerzenie granic obszaru analizowanego doprowadziło do wydania decyzji ustalającej. Podkreślono, że wnioskodawca w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy może ubiegać się o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dokonując oceny zasadności złożonego wniosku należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W okolicznościach niniejszej sprawy, Skarżąca wskazuje, że zasadności złożonego przez siebie wniosku upatruje w tym, że wydana decyzja o warunkach zabudowy umożliwi wnioskodawcy realizację działalności cechującej się dużym stopniem uciążliwości oraz faktem, że w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wnioskodawca będzie mógł ubiegać się o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Te zawarte w złożonym wniosku argumenty należało ocenić w kontekście zaistnienia przesłanek, zawartych w art. 61 § 3 ppsa, z uwzględnieniem faktu, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca składając wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała przede wszystkim na wadliwość przeprowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, kwestionując m.in. prawidłowość wytyczenia obszaru analizowanego, co spowodowało konieczność uwzględnienia w analizie oddalonych budynków o charakterze produkcyjnym i w rezultacie pozwoliło na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do tego argumentu należy zauważyć, że wadliwość decyzji o warunkach zabudowy, w tym również prawidłowość ustaleń w zakresie obszaru analizowanego będzie przedmiotem kontroli Sądu, natomiast w chwili obecnej zaskarżona decyzja korzysta z domniemania legalności. Domniemanie legalności decyzji będzie istnieć do czasu ewentualnego wyeliminowania jej obrotu prawnego. Dlatego argumentacja wniosku dotycząca wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogła odnieść zamierzonego skutku przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Drugim z fundamentalnych argumentów podniesionych przez Skarżącą na poparcie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uciążliwość inwestycji objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy. W tym jednak zakresie należy wskazać przede wszystkim, że Skarżąca na poparcie swojego stanowiska nie przytoczyła żadnych konkretnych argumentów. Skarżąca wskazała, że inwestycja (warsztat stolarski) zlokalizowana zostanie w obrębie zwartej jednostki mieszkaniowej z kilkoma tylko budynkami usługowymi, służącymi zaspokajaniu bieżących potrzeb (sklep spożywczy, punkt gastronomi). Przywołana przez Skarżącą argumentacja nie pozwala jednak uznać, aby ustalenie warunków zabudowy dla warsztatu stolarskiego wraz z jego rozbudową obarczone było ryzykiem wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślić przy tym należy, że podnoszony we wniosku aspekt uciążliwości planowanej do realizacji inwestycji, był przedmiotem analizy organów prowadzących postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Postępowanie to zakończyło się określeniem decyzją ostateczną, środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Dokonując oceny podniesionego zarzutu należało jednak przede wszystkim zauważyć, że sama Skarżąca nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności, które potwierdzałyby jej stanowisko, że – decyzja o warunkach zabudowy – wywoła określone w art. 61 § 3 ppsa skutki.

Odnosząc się natomiast do argumentu wniosku, że w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy inwestor będzie mógł ubiegać się o pozwolenie na budowę należy wyjaśnić, że decyzja o warunkach zabudowy – a to ona stanowi przedmiot wniesionej do Sądu skargi - nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym praw strony w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków sama – podnoszona we wniosku o wstrzymanie wykonania - możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę (por. postanowienia NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OZ 901/17, z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2957/17, z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 3303/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wprowadzona w przepisie art. 61 § 3 ppsa ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do - konkretnych - okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. II GZ 84/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga, że powołany art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, lecz wystarczające jest uprawdopodobnienie, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych ogólnych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 443/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Same tylko twierdzenia strony nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania jest zatem obowiązkiem strony, a uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. To w interesie strony leży zatem możliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 76/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga, że Sąd nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że we wniosku Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia – decyzją ustalającą warunki zabudowy - znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie można także zidentyfikować na podstawie materiału sprawy.

Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.

Stosownie do art. 61 § 5 ppsa postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym.