Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2698/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135 , art. 141 § 4 , art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 116 § 1, art. 122 i art. 187 § 1, art. 191, art. 123 § 1, art. 151 i art. 211
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1153/17 w sprawie ze skargi M. W.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia(...)października 2017 r. nr (...)w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. W. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 14 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1153/17 oddalił skargę M. W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 października 2017 r. nr 1001-IEW1.4125.10.2017.3.U17.AP UNP: 1001-17-095867 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległość spółki z tytułu zobowiązania w podatku akcyzowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w zakresie pkt 1 złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Skargę kasacyjna oparto na podstawie:

I. naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnie i

niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – obecnie Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i w ramach tej podstawy zarzucono naruszenie:

a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 116 § 1 O.p, a w konsekwencji oddalenie skargi i uznanie, że skarżący ponosi odpowiedzialność podatkową za zaległości spółki C. sp. z o.o. z tytułu podatku akcyzowego za miesiąc luty 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, albowiem nie wykazał okoliczności ekskulpujących go od tej odpowiedzialności, mimo że skarżącemu nie można przypisać winy za niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki;

II. naruszenia przepisów postępowania, gdzie podnoszone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) i w ramach tej podstawy zarzucono naruszenie:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie, podczas gdy jako uzasadniona podlegała ona uwzględnieniu;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, na skutek dokonania nieprawidłowej kontroli wadliwie poczynionych ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim organy podatkowe obu instancji z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów przyjęły, że:

- podstawy do złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości C. sp. z o.o. powstały po zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 233 Kodeksu Spółek Handlowych, stwierdzonych w dniu 26 marca 2012 r.,

- skarżący miał obiektywną możliwość i winien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w odpowiednim czasie, którym był dla niego okres pomiędzy 8 a 22 marca 2013 r.,

- skarżący miał możliwość ustalenia niezwłocznie po objęciu funkcji w organach spółki, jeszcze w dniu 8 marca 2013 r., że stan finansowy spółki nakazuje złożyć wniosek o ogłoszenie jej upadłości, w szczególności, że są podstawy do zakwestionowania rozliczeń podatkowych spółki za okresy poprzedzające miesiąc marzec 2013 r.;

- a w konsekwencji zaakceptowanie przez Sąd faktu naruszenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w odmowie uznania za wiarygodne dowodów i ich skutków wskazujących na wyłączenie odpowiedzialności skarżącego w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c p.p.s.a, w zw. z art. 122 i art. 187 § 1, art. 191, art. 123 § 1, art. 151 i art. 211 O.p. skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy niezgodnie z obowiązującą procedurą, a więc nie dokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organów podatkowych, a przez to zaakceptowanie naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1, art. 191, art. 123 § 1, art. 151 i art. 211 O.p. poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności i przeoczenie, że nie doszło do prawidłowego wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji określającej zobowiązanie podatkowe C. Sp. z o.o., za które odpowiedzialność ponosi skarżący, a w konsekwencji nie rozważenie czy niedostatki postępowania prowadzonego przeciwko Spółce mają wpływ na odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe Spółki;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzez nie wyjaśnienie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przekonań Sądu leżących u podstaw rozstrzygnięcia, o tym, że:

- podstawy do złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości CO. sp. z o.o. powstały po zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 233 Kodeksu Spółek Handlowych, stwierdzonych w dniu 26 marca 2012 r.,

- skarżący miał obiektywną możliwość i winien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w odpowiednim czasie, którym był okres pomiędzy 8 a 22 marca 2013 r.,

- skarżący miał możliwość ustalenia niezwłocznie po objęciu funkcji w organach spółki, jeszcze w dniu 8 marca 2013 r., że stan finansowy spółki nakazuje złożyć wniosek o ogłoszenie jej upadłości, w szczególności, że są podstawy do zakwestionowania rozliczeń podatkowych spółki za okresy poprzedzające miesiąc marzec 2013 r.;

- termin ustalony do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości C.Sp. z o.o.. upłynął skarżącemu w dniu 22 marca 2013 r.,

- brak złożenia przez skarżącego do dnia 22 marca 2013 r. wniosku o ogłoszenie upadłości C. Sp. z o.o. pogłębił stan niewypłacalności spółki;

- nie zostało wykazane nieprawidłowe wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji określającej zobowiązanie podatkowe C. Sp. z o.o., za które odpowiedzialność ponosi skarżący;

- jak również poprzez brak jednoznacznego wskazania czy konieczność złożenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w okresie pomiędzy 8 a 22 marca 2013 r. aktualizował fakt stwierdzenia okoliczności wskazanych w art. 233 Kodeksu Spółek Handlowych (który zdaniem Sądu nastąpił 26 marca 2012 r.) czy też nie wykonywanie przez spółkę wymagalnych zobowiązań pieniężnych od dnia 26 kwietnia 2012 r. wobec braku uregulowania należności podatkowych za miesiąc marzec 2012 r.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 14 marca 2018 r., III SA/Łd 1153/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Egzekucja z majątku "C." Spółki z o.o. okazała się bezskuteczna. Zaległość za luty 2013 r. wynika z prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P.z 9 kwietnia 2014 r. wydanej po przeprowadzeniu kontroli przestrzegania przepisów ustawy o podatku akcyzowym w zakresie stosowania właściwej stawki podatku akcyzowego od wyrobów energetycznych oraz zawartości nieusuwalnego znacznika i barwnika w tych wyrobach. Naczelnik Urzędu Celnego w (...) określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2013 r. w wysokości 99.402 złotych. Postanowieniem z 9 kwietnia 2014 r. decyzji nieostatecznej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Dyrektor Izby Celnej w Łodzi wystawił 15 maja 2014 r. tytuł wykonawczy zaległości i przystąpił do jego realizacji. Postanowieniem z 4 maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi umorzył postępowanie egzekucyjne z powodu bezskuteczności. Ponadto, w innym postępowaniu Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla (...) postanowieniem z 30 czerwca 2015 r. umorzył prowadzone wobec spółki postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia jej bezskuteczności. Ponadto ustalono, że w okresie od 8 marca 2013 r. do 24 lipca 2013 r. M. W. S. pełnił funkcję członka zarządu "C." Spółka z o.o. oraz był jedynym udziałowcem. We wskazanym okresie był jedynym członkiem zarządu, co pozostaje w zgodzie z umową spółki z 3 lutego 2011 r., w której w § 15 ust. 2 wskazano, że zarząd składa się z od 1 do 3 osób. Z ogłoszenia opublikowanego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym 26 kwietnia 2016 r. wynika, że Sąd Rejonowy dla (...), XX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zawiadomił Spółkę, że zarządzeniem z 8 lutego 2016 r. zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 25a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., póz. 687) postępowanie o rozwiązanie spółki "C." poprzednia nazwa "P." bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i o wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego. Wpisem nr 11 z 7 listopada 2016 r. spółka "." została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął, że M. W.S. sprawował funkcję członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w czasie powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2013 r. 8 marca 2013 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "C." Spółki z o.o. podjęło uchwałę o powołaniu M. W. S na funkcję prezesa zarządu Spółki z dniem 8 marca 2013 r. (protokół sporządzony w formie aktu notarialnego repertorium A nr 119172013). Powyższa zmiana została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego 11 czerwca 2013 r., tj. wykreślono dane M. K. C., a wpisano M. W. S. jako prezesa jednoosobowego zarządu "C." Spółki z o.o. M. W. S. pismem z 19 lipca 2013 r. złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu spółki, którą wręczył 24 lipca 2013 r. R. K. -wspólnikowi Spółki "C." Spółka z o.o. W okresie od 8 marca 2013 r. do 24 lipca 2013 r. M. W. S. pełnił funkcję członka zarządu "C." Spółki z o.o. i był jej jedynym udziałowcem. Zobowiązanie podatkowe za luty 2013 r. powstało w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Właściwym czasem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości "C." Spółki z o. o. był okres 2 tygodni od daty podpisania sprawozdania finansowego za 2011 rok. Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, pierwszą zaległością było zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za styczeń 2012 r. z terminem płatności 27 lutego 2012 r., a drugą za marzec 2012 r. z terminem płatności 25 kwietnia 2012 r., a zatem 26 kwietnia 2012 r. zaistniała okoliczność stanowiąca podstawę zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Członek zarządu "C." Spółka z o.o. powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości najpóźniej w terminie dwóch tygodni od 26 kwietnia 2012 roku. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

Przystępując do łącznego rozpoznania podniesionych przez stronę zarzutów kasacyjnych, co poniekąd jest wynikiem sposobu w jaki zostały one sformułowane, wypada przypomnieć ogólne założenia odpowiedzialności podatkowej.

Zasady dotyczące odpowiedzialności podatkowej osób trzecich regulują przepisy Działu III rozdziału 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej O.p.). Zgodnie z art. 107 § 1 O.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianym w niniejszym rozdziale, za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 107 § 2 pkt 2 O.p.). O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1). Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a). Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 108 § 4).

W stanie sprawy organ przyjął, co następnie zaakceptował Sąd I instancji, że zostały spełnione obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, a jednocześnie strona nie wykazała istnienia tzw. przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to znajduje potwierdzenie w stanie prawnym i faktycznym sprawy.

Granice odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych określa art. 116 O.p. Przepis ten (na moment powstania i płatności zobowiązania podatkowego) stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (§ 1).

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (§ 2).

W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio (§ 3).

Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji (§ 4).

Wprowadzony tym przepisem rozkład ciężaru dowodu pomiędzy organem a osobą trzecią wskazuje, że obowiązkiem organu jest ustalenie i wskazanie osób pełniących obowiązki członka zarządu spółki w czasie powstania zaległości podatkowej (potwierdzonej decyzją) oraz wykazanie bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, natomiast na członku zarządu spółki spoczywa obowiązek wykazania którejkolwiek z okoliczności egzonaracyjnych.

Z ustaleń organu (szeroko opisanych w zaskarżonej decyzji i wyroku WSA co przywołano także w części wstępnej niniejszych rozważań ) wynika, że zaległość podatkowa w podatku akcyzowym za luty 2013 r. została określona prawomocną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z 9 kwietnia 2014 r. Egzekucja z majątku "C" Spółki z o.o., prowadzona na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego okazała się bezskuteczna w związku z czym postępowanie egzekucyjne zostało umorzone a także umorzono koszty egzekucyjne. W podobny sposób, mimo wszechstronnie podjętych czynności egzekucyjnych w celu wyjawienia majątku "C." Spółki z o.o., zakończyły się egzekucje prowadzone z majątku przez administracyjny organ egzekucyjny oraz sądowy organ egzekucyjny.

Powyższe ustalenia oznaczają, że organ wykazał bezskuteczność egzekucji wszczętej w stosunku do spółki.

Z ustaleń organu wynika też, że termin płatności zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za luty 2013 r. upłynął 25 marca 2013 r. a więc w czasie, gdy wnoszący skargę kasacyjną był prezesem zarządu, skarżący pełnił bowiem tę funkcję od 8 marca 2013 - do 24 lipca 2013r. i był jej jedynym udziałowcem. Strona zarządzała spółką, reprezentowała ją na zewnątrz oraz podejmowała decyzje biznesowe. Należy podkreślić, że w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, tak jak ma to miejsce w podatku akcyzowym, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie decyduje moment ujawnienia niezrealizowanego zobowiązania podatkowego, ale to, czy w okresie, kiedy upłynął ustawowy termin płatności tego zobowiązania należała ona do kręgu osób wymienionych w art. 116 § 1 zd. pierwsze O.p. Nie ma bowiem znaczenia przyczyna, z powodu której podatnik nie ujawnił i nie zrealizował w terminie zobowiązania podatkowego. Niezależnie bowiem od wiedzy i zachowania podatnika zobowiązanie powstaje i w razie jego nieuiszczenia w terminie i w należytej wysokości przeradza się w zaległość podatkową. W stanie sprawy oznaczało to, że spółka powinna była dokonać wpłaty podatku akcyzowego za luty 2013 r. najpóźniej w terminie do 25 marca 2013 r., czego nie uczyniła. Brak wywiązania się z tego obowiązku obciąża wnoszącego skargę kasacyjną jako prezesa zarządu spółki.

Powyższe ustalenia oznaczają, że osobą odpowiedzialną podatkowo za luty 2013 r. był wnoszący skargę kasacyjną, ponieważ w tym czasie był prezesem jednoosobowego zarządu spółki.

Sąd I instancji prawidłowo również przyjął (za organem), że wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, których ziszczenie się wykluczyłoby odpowiedzialność podatkową zobowiązanego.

Wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, aby w czasie, gdy pełnił funkcję prezesa zarządu spółki nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub do wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego), czy też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał też mienia spółki, z którego można byłoby zaspokoić w znacznej części zaległości podatkowe spółki.

Organ prawidłowo też przyjął, że tzw. właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości upływał z dniem 9 kwietnia 2012 r., tj. w 2 tygodnie od daty podpisania w dniu 26 marca 2012 r. sprawozdania finansowego za 2011 r. Podniesiona w skardze kasacyjnej argumentacja w tym zakresie jest chybiona. Przy zachowaniu wymaganej staranności , o zaistnieniu podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Skarżący kasacyjnie powinien się dowiedzieć już na początku swojej kadencji. Powołanie się w skardze kasacyjnej na zbyt mało czasu od objęcia funkcji Prezesa Zarządu do zapoznania się z finansami spółki należy uznać za szczególnie nietrafne. Osoba, która dobrowolnie podejmuje się objąć kluczowe stanowisko w spółce ( będąc do tego jedynym jej udziałowcem) powinna zdawać sobie sprawę z zakresu jej odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Trudno zaakceptować, jako przesłankę egzoneracyjną wyłączającą odpowiedzialność strony za zaległości spółki tłumaczenie, że osoba kupując wszystkie udziały w spółce oraz obejmując funkcję jej Prezesa nie zapoznała się z sytuacją finansową Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Tym bardziej, że oprócz argumentu, iż Skarżący miał mało czasu od objęcia funkcji Prezesa Zarządu do zapoznania się z finansami spółki kasator nie wskazał innych powodów takiego stanu rzeczy. Z tego względu przywołane w skardze kasacyjnej okoliczności nie mogły wpłynąć na zmianę zajętego w sprawie stanowiska.

Z powyższych względów należy stwierdzić, że przeprowadzone przez organ postępowanie podatkowe odpowiada regułom określonym w O.p. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ zgromadził materiał dowodowy w sposób kompletny i wszechstronny, stosując właściwą procedurę oraz dokonał oceny tego materiału, w myśl zasad wyrażonych w art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Odnosząc się do zarzutu opisanego w punkcie II. c) petitum skargi kasacyjnej w części w jakiej kasator wywodzi, że Sąd I instancji przeoczył, iż nie doszło do prawidłowego wprowadzenia do obrotu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe spółki C. - należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał ani w petitum ani w uzasadnieniu niniejszej skargi przepisu na podstawie którego podnosi ten zarzut. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast korygować lub uzupełniać z urzędu takich braków zatem należy uznać, że podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należy wskazać, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera konieczne elementy określone w tym przepisie. Natomiast przepis ten nie służy kwestionowaniu ustaleń poczynionych przez organy podatkowe oraz oceny ich zgodności z prawem dokonanej przez Sąd. Tymczasem zarzut ten oraz jego uzasadnienie stanowi polemikę autora skargi kasacyjnej z ustalonym stanem faktycznym oraz oceną Sądu I instancji w tym zakresie. Z tego względu również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.