Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 698/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 58 par 1 pkt 2, art. 244
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

B. T. wystąpiła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą (przesłaną przez Sąd do organu odwoławczego w dniu [...] r.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego.

Oprócz zarzutów odnoszących się do treści powołanego wyżej postanowienia organu, w treści skargi znalazł się również wniosek strony o "zniesienie kosztów postępowania".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kierując się treścią żądania skarżącej, sformułowanego jako "zniesienie kosztów postępowania", Sąd przyjął, iż stanowi w istocie wniosek o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, jaki przysługuje stronie w ramach instytucji prawa pomocy. Stosownie bowiem do art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Jednakże, w ślad za art. 247 P.p.s.a., wskazać należy, że prawo pomocy nieprzysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka tego rodzaju zachodzi w niniejsze sprawie.

W praktyce sądów administracyjnych, funkcjonuje ugruntowany pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi jest mowa, gdy bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis z art. 247 P.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11, opubl. Lex nr 1120723, postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10, opubl. w Lex nr 741910). Dodatkowo w ślad za stanowiskiem literatury, wyjaśnić wypada, że art. 247 P.p.s.a. nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi. Należy stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (patrz. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis. Warszawa 2010, s. 573).

W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, z tego powodu, że została wniesiona z uchybieniem terminu.

Jak wynika z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę tę wnosi się do sądu, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r., wobec tego 30-dniowy termin do wniesienia skargi wypadał na dzień [...] r.. tj. na dzień wolny od pracy (niedziela) w rozumieniu art. 83 § 2 P.p.s.a., a zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi był [...] r. (poniedziałek),

B. T. nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 4 akt sądowych), lecz zaadresowała ją bezpośrednio do Sądu. Sąd przesłał następnie skargę organowi celem udzielenia na nią odpowiedzi, co miało miejsce w dniu [...] r., (pod sygn. [...]). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej (art. 54 § 1 P.p.s.a.) oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, opubl. w Lex nr 948934)

Wobec tego za datę wniesienia skargi należy uznać datę nadania skargi do właściwego organu, co uczynił Sąd w dniu [...] r. (data stempla na dowodzie doręczenia).

Skoro zatem, termin do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, upłynął dnia [...] r., a skargę wniesiono skutecznie w dniu [...] r., to został uchybiony termin do jej wniesienia.

Stosowne do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, która została wniesiona po upływie terminu.

Uznać zatem należy, że wystąpiła w sprawie przesłanka świadcząca o oczywistej bezzasadności skargi, skoro skarga kwalifikuje się do odrzucenia.

Dlatego też Sąd, na podstawie powołanego wyżej art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.