Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 536/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja, Protokolant specjalista Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.590 (tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), po rozpoznaniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "podatnik"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [...] złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka w 28 grudnia 2011 roku złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2007 – 2011, wniosek o wszczęcie postępowania podatkowego za ww. lata oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty za lata 2007 – 2011.

Wyjaśniając przyczyny złożenia korekty deklaracji Spółka wskazała, że w latach 2007 – 2011 składała deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości z tytułu budowli wchodzących w skład jej majątku będących częścią infrastruktury kolejowej udostępnianej przez podatnika licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Zdaniem Spółki całość infrastruktury kablowej wykorzystywanej dla świadczenia usług na rzecz licencjonowanych przewoźników kolejowych lub podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie ruchu pociągów podlega od 2007 roku zwolnieniu o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem podatek był nienależny i został błędnie wpłacony.

Powołaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie [...] zł., przyjmując do podstawy opodatkowania budowle o wartości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że Spółka samodzielnie nie prowadzi ruchu kolejowego jak również nie udostępnia tras pociągów na liniach kolejowych, co wskazuje że podatnika niepodobna uznać za zarządcę infrastruktury kolejowej. Podniósł, że w piśmie z dnia 6 września 2012 roku [...] Urzędu Transportu Kolejowego stwierdził, że brak spełnienia przez podatnika wszystkich definicyjnych warunków ustawowych przesądzających jednoznacznie o tym, że dane przedsiębiorstwo jest zarządcą infrastruktury wskazuje, iż Spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej.

W świetle powyższego organ podatkowy uznał, że niezasadnym jest zwolnienie budowli będących w posiadaniu podatnika na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. Stroną umów, na mocy których przedmiotowe budowle udostępniane były licencjonowanym przewoźnikom był właściciel tej infrastruktury i jednocześnie podatnik, który wobec niespełnienia warunków ustawowych nie może być nazwany zarządcą infrastruktury kolejowej, co oznacza, że nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie:

– art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa – poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji, a także art. 122 i art. 187 O.p. – poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w rezultacie czego organ podatkowy przyjął, że podatnik nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej i na nim nie ciąży obowiązek udostępnienia przedmiotowej infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a zatem budowle będące przedmiotem wniosku o nadpłatę nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

– art. 122 oraz art. 188 O.p. – poprzez nie wezwanie podatnika do przedstawienia dalszych dowodów oraz wyjaśnień w sprawie;

– art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, że Spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej, a co za tym idzie przedmiotowe budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

W obszernym uzasadnieniu odwołująca się Spółka podkreśliła, że prowadzona przez nią działalność polega na zarządzaniu infrastrukturą kolejową. W szczególności jako posiadacz budowli, które stanowią część infrastruktury kolejowej i są położone na obszarze kolejowym, dokonuje zarówno czynności utrzymywania tych budowli (czyli utrzymania części infrastruktury kolejowej) dokonując na bieżąco ich przeglądów (przedmiarowych oraz okresowych), a także dokonuje konserwacji i napraw w celu zapewnienia bezpieczeństwa prowadzenia ruchu kolejowego (jako że budowle są wykorzystywane do prowadzenia ruchu kolejowego).

Podkreśliła, że definicja zawarta w przepisie art. 4 pkt 7 u.t.k. nie uzależnia określenia przedsiębiorcy jako zarządcy infrastruktury od uzyskania przez niego odpowiednich uprawnień, lecz od faktycznie wykonywanej działalności, tj. zarządzania infrastrukturą kolejową. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest podmiot, który posiada tytuł prawny do infrastruktury kolejowej zdefiniowanej w art. 4 ust. 1 u.t.k. oraz zarządza nią w sposób określony w art. 5 ust. 1 u.t.k. Przepisy definiujące zarządcę nie uzależniają nadania podmiotowi tego statusu od uzyskania wskazanych w ustawie dokumentów tj. autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa. Ponadto również z definicji autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa wynika, że dokumenty te nie wpływają na określenie statusu przedsiębiorcy a jedynie potwierdzają jego zdolność do zapewnienia przez zarządcę infrastruktury standardów bezpiecznego ruchu pociągów określonych w ustawie. Dokumenty te nie są przy tym wydawane każdemu zarządcy infrastruktury a jedynie temu, który spełni określone warunki gwarantujące bezpieczny ruch pociągów. Istotny przy tym jest fakt, że we wniosku o uzyskanie jednego z dokumentów wnioskodawca jest zobowiązany w pierwszej kolejności wykazać, iż jest zarządcą infrastruktury w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Oznacza to, że podmiot musi najpierw być zarządcą infrastruktury kolejowej i dopiero posiadając taki status może uzyskać odpowiedni dokument – świadectwo bądź autoryzację bezpieczeństwa potwierdzające jedynie jego zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. W konsekwencji status zarządcy infrastruktury zależy od obiektywnych przesłanek, a nie od decyzji organu administracji o przyznaniu autoryzacji bezpieczeństwa lub świadectwa bezpieczeństwa. Dokumenty te jedynie potwierdzają, że zarządca spełnia określone w ustawie warunki z zakresu bezpieczeństwa, bez których spełnienia nie powinien uczestniczyć w ruchu kolejowym.

Reasumując, podatnik podkreślił, że posiada status zarządcy infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. niezależnie od faktu posiadania aktualnego świadectwa bezpieczeństwa lub uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo Spółki do skorzystania w 2008 roku ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.

Wyjaśniło, że zgodnie z treścią przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości :

1) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli :

a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub

b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub

c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1.435 mm.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.) infrastrukturę kolejową stanowią linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Wymogi formalne, jakie spełniać muszą podmioty związane z transportem kolejowym określa art. 18 u.t.k.

SKO wskazało, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo – podmiotowy. Ze zwolnienia tego może bowiem korzystać tylko zarządca infrastruktury kolejowej pod określonymi w tym przepisie warunkami.

Wobec powyższego organ podatkowy, dla prawidłowego zastosowania powołanego wyżej przepisu, jest zobowiązany do ustalenia, czy podmiot zmierzający korzystać ze zwolnienia podatkowego jest – po pierwsze zarządcą infrastruktury kolejowej, a po drugie – czy jest zobowiązany do udostępnienia jej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a w zasadzie, czy faktycznie ją udostępnia według zasad wynikających z ustawy o transporcie kolejowym.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Spółka w latach 2007 – 2010 nie była zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym. Przesądza o tym treść przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności art. 4 pkt 7 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1. Spółka nie dysponowała bowiem autoryzacją bezpieczeństwa, ani też świadectwem bezpieczeństwa, które są jedynymi dokumentami uprawniającymi zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową. Tym samym nie do zaakceptowania jest twierdzenie podatnika, że nie spełnienie przez niego wymogów formalnych (czemu nie przeczy) nie jest przeszkodą do uznania jego za zarządcę infrastruktury kolejowej i odmówienia mu prawa do zwolnienia podatkowego.

Przywołując treść art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a Kolegium stwierdziło, że ustawa podatkowa nie wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym". Obowiązek o którym mowa w tym przepisie, nie jest obowiązkiem abstrakcyjnym, lecz mającym swoje oparcie w przepisach u.t.k. To właśnie ta ustawa reguluje i określa zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, a także zasady udostępniania tej infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie kolejowym udostępnienie infrastruktury polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej.

W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium podniosło, że w piśmie z dnia 6 września 2012 roku [...] Urzędu Transportu Kolejowego stwierdził, że Spółka nie spełnia wszystkich definicyjnych warunków ustawowych przesądzających o tym, że dane przedsiębiorstwo jest zarządcą infrastruktury, który podlega autoryzacji bezpieczeństwa.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie :

– art. 120, art. 121 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez

brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji, to jest nieuzasadnienie, dlaczego zdaniem Kolegium przedstawione przez podatnika dowody nie stanowią wystarczającego dowodu spełnienia przez Spółkę przesłanek do zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

– art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. – poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w rezultacie czego organ odwoławczy przyjął, że podatnik nie jest zarządca infrastruktury kolejowej i budowle będące przedmiotem wniosku o nadpłatę nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l.;

– art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, iż budowle zarządzane przez podatnika nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości;

– art. 29 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następnie czego błędnie przyjęto, że na podatniku ciąży obowiązek udostępnienia infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a co za tym idzie budowle zarządzane przez Spółkę, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości;

– art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, w następstwie czego błędnie przyjęto, że podatnik nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej, a co za tym idzie przedmiotowe budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie korzystają ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik w znacznym zakresie ponowił argumenty zawarte w odwołaniu, a na ich poparcie przytoczył wiele tez zawartych w wyrokach sądów administracyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2015 roku pełnomocnik strony skarżącej przedstawił "wyjaśnienia dotyczące zagadnienia prawnego będącego przedmiotem postępowania". Na poparcie swojego stanowiska powołał wyroki sądów administracyjnych (podając sygnatury akt i daty wydania wyroków), w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 roku, sygn. akt II FSK 2945/12.

Na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 roku pełnomocnik Spółki, odpowiadając na pytanie Sądu, stwierdził że zobowiązania podatkowe za lata 2007 i 2008 przedawniły się, a organy utraciły uprawnienie do orzekania o wysokości tego zobowiązania, które wygasło przez zapłatę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Wpływ na uchylenie zaskarżonej decyzji miał pogląd prawny wyrażony w uchwale NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie I FPS 1/12, w której to stwierdzono, że "W świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)". W treści uzasadnienia tej uchwały zawarto pogląd o różnych skutkach: materialnoprawnych i procesowych – upływu terminu przedawnienia, dowodząc, że jego upływ "stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy, co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania", zaś "w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezpodstawne w rozumieniu art. 208 § 1 O.p.". Przyjdzie wskazać, że pogląd powyższy zyskał aprobatę pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, któremu przekazano do rozpoznania zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?. Pełny skład Izby Finansowej w uchwale z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13 podjął następującą uchwałę: "W świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej".

Przyjdzie wskazać, że uchwały posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 p.p.s.a. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis" (tak wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 155/10). "Moc ogólnie wiążącą posiadają zarówno uchwały abstrakcyjne jak i tzw. uchwały konkretne, indywidualne. Stanowisko zajęte przez NSA w formie uchwały wiąże więc pośrednio wszystkie składy sądów administracyjnych do momentu zmiany wykładni określonego przepisu przez inną uchwałę (tak wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 254/07).

W niniejszej sprawie decyzja organu podatkowego I instancji wydana została w dniu [...] r., a decyzja SKO w dniu [...] r. Poza sporem pozostaje okoliczność, że zobowiązania wynikające z decyzji organu I instancji zostały uregulowane przed upływem terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, co w niniejszej sprawie oznacza, że zobowiązanie podatkowe za rok 2008, winno przedawnić się z dniem 31 grudnia 2013 r. Decyzja organu podatkowego II instancji w sprawie określenia tego zobowiązania wydana została po tej dacie w dniu 5 marca 2014 r. W świetle zacytowanych uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwłaszcza zaś ostatniej z nich wygaśnięcie zobowiązania przez zapłatę, a następnie upływ terminu przedawnienia pozbawia organy możliwości orzekania, a okoliczność tę organ winien uwzględnić z urzędu. Brak podstaw prawnych do orzekania w sprawie zobowiązania po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozbawia organ jakiegokolwiek procedowania a to z tej przyczyny, że postępowanie – po upływie terminu przedawnienia – staje się bezprzedmiotowe.

Skoro w niniejszej sprawie rzeczą bezsporną jest, że zobowiązanie za 2008 r. wygasło wcześniej przez jego zapłatę, to tym samym po upływie terminu przedawnienia tj. po dniu 31 grudnia 2013 r. w myśl cytowanej uchwały prowadzenie tego postępowania było niedopuszczalne i powinno skutkować jego umorzeniem z uwagi na treść art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie znajdując podstaw do odejścia od poglądu zaprezentowanego w uchwałach:

– siedmiu sędziów NSA z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12;

– pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13;

skład orzekający w sprawie uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy uwzględni niniejsze rozważania oraz pogląd zawarty w w/w uchwałach oraz wyda rozstrzygnięcie procesowe czyniące zadość temu poglądowi. Przede wszystkim Kolegium uwzględni skutek procesowy wiążący się z upływem terminu określonego w art. 70 § 1 Op.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.

W punkcie drugim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 tej ustawy.

W punkcie trzecim wyroku Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. koszty postępowania sądowego w kwocie 1.590 złotych obejmujące uiszczony wpis w wysokości 373 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.200 złotych i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17 złotych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 roku, poz. 461).