Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2816/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 134
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), , Joanna Głowala, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...]Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284 zpóźn. zm.) – zwanej dalej u.b.a.,utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia M.G. pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Komenda Powiatowa Policji w [...] poinformowała organ Policji właściwy w sprawach dotyczących broni, że w dniu [...] maja 2019 r. funkcjonariusze Komisariatu Policji w [...] w trakcie wykonywania zadań służbowych przeprowadzili w stosunku do M. G. interwencję w miejscu jego zamieszkania. W jej trakcie M. G., będąc pod wyraźnym wpływem alkoholu, znieważył wulgarnymi słowami interweniujących funkcjonariuszy Policji, ponadto groźbą bezprawną zmuszał ich do zaniechania czynności służbowych oraz kierował wobec nich groźby pozbawienia życia, trzymając w ręku przedmiot przypominający broń palną. Po zatrzymaniu ww. i przeszukaniu jego pomieszczeń mieszkalnych, interweniujący funkcjonariusze ujawnili i zabezpieczyli kilkanaście sztuk broni palnej oraz kilkanaście tysięcy sztuk amunicji różnego rodzaju, natomiast w stosunku do M. G. został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.

Na podstawie materiałów sprawy sygn. akt [...] (postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] czerwca 2019 r.), prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] organ I instancji ustalił, że M. G. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 223 § 1 kk, art. 224 § 2 kk oraz art. 226 § 1 kk.

Ponadto, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego na okoliczność sprawy karnej prowadzonej przeciwko M. G., a pozyskanego na potrzeby przedmiotowego postępowania administracyjnego, organ I instancji ustalił, że ww. po zatrzymaniu w dniu [...] maja 2019 r. został przewieziony do SP ZOZ MSWiA w [...], gdzie pobrano mu krew w celu ustalenia zawartości alkoholu w organizmie i stwierdzono zawartość etanolu w surowicy [...] promila.

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lipca 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M.G. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego - doręczonym w dniu [...] lipca 2019 r. – M. G.został poinformowany o prawie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz do zajęcia stanowiska w sprawie, z czego nie skorzystał.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 u.b.a., Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął M.G. pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., na podstawie którego cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku, gdy jego posiadacz przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego, co w sprawie miało miejsce.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. G., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji:

– błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że odwołujący swym postępowaniem nie daje gwarancji, nie spełnia standardów zachowania jakiego należałoby wymagać od posiadacza broni palnej,

– błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że odwołujący nosił broń poza miejscem jej przechowywania, będąc w stanie po spożyciu alkoholu,

– naruszenie art. 18 ust 1 pkt 4 u.b.a., poprzez jego zastosowanie pomimo, że odwołujący nie nosił broni palnej poza miejscem jej przechowywania w stanie po spożyciu alkoholu,

– nieważność postępowania, ponieważ zostało ono wszczęte i prowadzone pod nieobecność odwołującego w miejscu jego zamieszkania, gdyż w chwili wszczęcia i przez właściwie cały czas trwania postępowania, przebywał on w areszcie tymczasowym.

W uzasadnieniu odwołania, kwestionując ustalenia zawarte w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pełnomocnik podniósł, że M. G. w czasie interwencji w dniu [...] maja 2019 r. nie nosił broni poza miejscem jej przechowywania, gdyż nigdy nie wyniósł on broni poza miejsce jej przechowywania tj. swój dom. Nigdy też nie mierzył z broni w kierunku funkcjonariuszy, co z kolei zostało uwidocznione na dokonanym przez niego telefonem nagraniu interwencji. W ocenie pełnomocnika oznacza to, że zachowanie M.G. w żadnym razie nie może być traktowane w sposób naganny, a z całą pewnością nie wypełnia przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń wskazanej w art. 18 ust 1 pkt 4 u.b.a.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2019 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytaczając treść art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. podkreślił, że wyjaśnienia pełnomocnika, iż M. G. tylko czyścił broń, a podczas interwencji Policji stał w drzwiach swojego domu i miał zamiar ją schować do szafy pancernej, a ponieważ został ponownie wezwany przez funkcjonariuszy Policji, nadal trzymał broń w ręku, dodatkowo potwierdzają fakt, że ww. w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a nosił broń w stanie po użyciu alkoholu.

Komendant Główny Policji podniósł nadto, że w domu M. G., na zasadzie wynajmu pokoju, mieszka osoba trzecia, która ma swobodny dostęp do kuchni, łazienki, a także do innych pomieszczeń. Do protokołu przesłuchania świadka zeznała ona, że broń krótka i długa - nie tylko w dniu zdarzenia - ale zawsze leżała na stole lub szafce, przy czym krótka typu pistolet tylko wtedy, gdy M. G. przebywał w domu, a długa leżała na półce w przedpokoju nad drzwiami wejściowymi do domu zawsze, niezależnie od tego czy ww. był w domu, czy też nie. Ponadto, jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, który uczestniczył w przeszukaniu pomieszczeń i zabezpieczeniu broni i amunicji, obydwie wspomniane jednostki broni były załadowane i zostały ujawnione w miejscach opisanych przez ww. świadka. Oznacza to zdaniem Komendanta Głównego Policji, że postępowanie M. G. było rażąco lekkomyślne, ponieważ nie tylko nosił broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, ale również stworzył realne niebezpieczeństwo z uwagi na fakt, że do broni miała swobodny dostęp osoba nieuprawniona. Zatem M. G.naruszył także zasady przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.b.a., jednak z uwagi na to, że organ I instancji nie zdecydował się powołać tej drugiej przesłanki w komparycji swojego rozstrzygnięcia, to organ odwoławczy nie mógł w tym zakresie orzekać. Nie ma to jednak żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia, ponieważ art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. (cofniecie pozwolenia na broń palną z powodu naruszenia zasad przechowywania broni i amunicji) ma charakter fakultatywny. Natomiast ustalony niewątpliwie fakt noszenia - w rozumieniu przepisów u.b.a. - przez M.G. broni w stanie po użyciu alkoholu obliguje - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. - organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez znaczenia jest przy tym, czy strona kierowała broń lufą w kierunku funkcjonariuszy Policji i groziła im bronią, czy też oddaliła się z bronią palną od swojego domu, bowiem w chwili interwencji funkcjonariuszy Policji strona miała w ręku broń typu [...] i była w stanie nietrzeźwości.

Nieuzasadniony jest też zarzut, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte i było prowadzone pod nieobecność strony, która w tym czasie przebywała w areszcie tymczasowym, gdyż jak wynika z akt sprawy areszt tymczasowy, choć został zastosowany do [...] sierpnia 2019 r., to jednak faktycznie został skrócony do [...] lipca 2019 r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona odebrała osobiście w dniu [...] lipca 2019 r. w miejscu swojego zamieszkania. Miała zatem zapewnione prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu.

W skardze na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. G., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., przez błędną wykładnię, tj. nieuprawnione utożsamianie pojęcia przemieszczania broni z pokoju do innego pokoju tego samego budynku z noszeniem broni, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. oraz odczytanie znaczenia pojęcia "nosi broń", użytego w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., podczas gdy noszenie broni, o którym mowa m.in. w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. i przemieszczanie broni w obrębie budynku nie stanowi przemieszczania poza miejsce, w którym broń jest przechowywana,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący swym postępowaniem nie daje gwarancji, nie spełnia standardów zachowania jakiego należałoby wymagać od posiadacza broni palnej,

3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nosił broń poza miejscem jej przechowywania, będąc w stanie po spożyciu alkoholu.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przytoczył te same argumenty, które przedstawił wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wniósł nadto o przeprowadzenie dowodu z nagrań wideo zapisanych na telefonie komórkowym skarżącego z interwencji w dniu [...] maja 2019 r.(nagranie znajduje się w aktach sprawy [...]), a także przesłuchanie w charakterze świadka D. S. (najemczyni pokoju w domu skarżącego) oraz przesłuchanie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, nie narusza prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję z dnia [...] października 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celi sportowego - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim nie naruszył mającego zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji w [...], prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą i jednoznaczną zarazem podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celi sportowego.

Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Warto zauważyć, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 4 tego aktu normatywnego.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organy Policji obowiązane są do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych art. 18 ust. 1 pkt 4.

Odnosząc się do kwestii ustalenia przez organ, że skarżący "nosił" broń palną znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, należy przytoczyć pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 3078/01, a odnoszący się do pojęcia "nosić" użytego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W wyroku tym NSA stwierdził, że czasownik "nosić" użyty we wskazanym wyżej przepisie jest wyrazem wieloznacznym. Słowniki języka polskiego podają wśród jego znaczeń, oprócz "trzymając coś w rękach, na plecach lub w inny sposób na sobie, chodzić z tym, czyniąc to długo i wielokrotnie, dźwigać" także i takie znaczenia jak "mieć, trzymać coś przy sobie, nie rozstawać się z czymś" (por. podane pod pkt 2 znaczenie tego słowa /w:/ Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1992, t. II, s. 393; Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1963, t. V, s. 361). W sytuacji, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, należy wesprzeć się innymi rodzajami wykładni, w tym wykładnią systemową i celowościową. W tej materii NSA wyraził stanowisko, zgodnie z którym analiza innych przepisów ustawy - art. 10 ust. 4, art. 18 ust. 1 pkt 1, a także art. 18 ust. 3 pkt 4, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, w których także ustawodawca zastosował czasownik "nosić" lub nawiązywał do niego, pozwala wnioskować, że adekwatnym do regulowanej materii znaczeniem tego czasownika będzie drugie z podanych wyżej znaczeń. Z kontekstu, w jakim w przepisach ustawy o broni i amunicji stosuje się słowo "nosić" wynika, że ustawodawca miał na myśli wszelkie przypadki, gdy dana osoba przemieszcza się z bronią, poza miejscem, w którym ją przechowuje. NSA podkreślił jednocześnie, że ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania, polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków).

Uwzględniając powyższe rozważania, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do wyłączenia z zakresu pojęcia "nosi broń" czynności polegającej na przemieszczaniu się z bronią nawet w obrębie domu (mieszkania) z jednego do drugiego pomieszczenia.

Należy w tym kontekście zwrócić uwagę, że miejsce przechowywania broni przez osoby posiadające broń na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, określa § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). Z przepisu tego nie wynika, aby miejscem przechowywania broni był budynek lub mieszkanie. Zatem także w przepisach ww. rozporządzenia znajduje umocowania twierdzenie, iż przemieszczanie broni w obrębie nawet mieszkania, czy budynku, stanowi przemieszczania broni poza miejsce przechowywania.

W związku z powyższym, organy Policji obu instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedstawiły prawidłową wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia dla prawidłowości interpretacji ww. przepisu prawa materialnego ma wskazywana w skardze okoliczność, że broń była noszona po użyciu alkoholu przez skarżącego w obrębie domu w którym zamieszkuje oraz, że podczas interwencji Policji w dniu [...] maja 2019 r. stał cały czas w drzwiach własnego domu i nie przekraczał jego progu.

W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie ustalono, że skarżący w dacie szczegółowo opisanego w treści obu spornych decyzji zdarzenia, znajdował się pod wpływem alkoholu ([...]promila), co potwierdziło przeprowadzone badanie krwi.

W tym wypadku bez znaczenia pozostaje, czy skarżący trzymując broń w dłoniach podczas interwencji Policji w dniu [...] maja 2019 r. nie przekroczył progu swojego domu, czy też wyszedł z bronią poza obręb tego domu.

W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organy Policji miały podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W związku z powyższym, uznać należy, iż organy Policji zobligowane były do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organów.

Sąd uznał ponadto, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie konieczne dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 K.p.a.).

W ocenie Sądu, uznać trzeba ponadto, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, iż oddalając na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. wnioski dowodowe zgłoszone w skardze, działał na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja przywołanego wyżej art. 106 § 3 P.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodów z nagrań wideo oraz z przesłuchania świadków i stron postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.