Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 540/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 i  art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Bogusław Wolas (spr.) Sędzia WSA: Piotr Głowacki Sędzia WSA: Inga Gołowska Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. . Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do WSA w Krakowie postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził uchybienie przez A. Sp. z o.o. w Krzeszowicach uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2015 r. dotyczących podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzje organu I instancji zostały wysłane listem poleconym na adres siedziby Spółki, tj. N. , ul. [...], [...], jednakże z powodu nieobecności adresata pozostawiono informację o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej. Pomimo dwukrotnego awizowania Spółka nie odebrała przedmiotowych decyzji, które zostały uznane za doręczone w dniu 24 czerwca 2015 r., tj. w trybie określnym w przepisie art. 150§2 ustawy Ordynacja podatkowa. Termin do wniesienia odwołania zaczął biec od dnia 25 czerwca 2015 r. i upłynął z dniem 8 lipca 2015 r. Odwołanie Spółka wniosła natomiast w dniu 7 stycznia 2020 r., dlatego - w ocenie organu odwoławczego – stwierdzić należało, że zostało ono wniesione po upływie przewidzianego prawem terminu określonego w art. 223§2 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu argumentu strony skarżącej, że decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego, ponieważ zostały skierowane na ww. wadliwy adres, zamiast na adres, którym Spółka w tym czasie posługiwała się faktycznie, tj. N. 750, [...], organ wskazał, że adres N. 750 był wskazany w KRS jako adres siedziby Spółki. Okoliczność, że Spółka pod wskazanym adresem posiadała siedzibę wynika również z umowy najmu pomieszczeń biurowych z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej przez A. .Sp. z o.o. zawartej w dniu 25 stycznia 2008 r. Organ odwoławczy podał jednak, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że wskazany przez Spółkę adres siedziby w KRS oraz w umowie najmu nie uwzględniał Uchwały nr XXV/229/2004 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 16 września 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom na terenie sołectwa N. . Pod poz. 28 w załączniku nr 1 do ww. uchwały wprowadzono na terenie sołectwa N. nazwę ulicy: K. . DIAS w K. podał, że z dokonanych ustaleń wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że oba adresy tj. N. 750, [...] oraz N. , ul. [...], [...] dotyczą w istocie tego samego miejsca, w którym Spółka posiadała swoją siedzibę. DIAS w K. stwierdził zatem, że organ I instancji skierował zaskarżone decyzje na prawidłowy adres siedziby Spółki, uwzględniając jedynie uporządkowanie numeracji poprzez nadanie nazw bezimiennym dotąd na terenie sołectwa N. ulicom. Naczelnik nie ustalał nowego adresu miejsca prowadzenia działalności Spółki a jedynie uwzględnił moc ww. uchwały Rady Miejskiej w Krzeszowicach. Za istotny w sprawie organ uznał fakt, że Spółka nie dołożyła starań, aby adres siedziby Spółki wpisany do KRS został poprawiony. Decyzje z dnia 25 maja 2015 r. zostały skutecznie doręczone Spółce w trybie art. 150 O.p. DIAS w K. zwrócił także uwagę, że korespondencja kierowana przez organ I instancji do skarżącej Spółki była zwraca do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki, a nie z tego powodu, że adresat pod wskazanym adresem jest nieznany. Organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Spółka nie złożyła wniosku u przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 162 Ordynacji podatkowej.

W skardze na postanowienie z dnia 6 marca 2020 r. pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie:

1. art. 228 §1 pkt 2 w zw. z art. 212 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej "O.p.", poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a to w zw. z tym, że wobec braku doręczenia skarżącej decyzji podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2011 r. do września 2013 r., termin na wniesienie odwołań biegu nie rozpoczął, w konsekwencji czego nie mogło dojść do jego uchybienia;

2. art. 233 §1 pkt 2 O.p., a to wobec przyjęcia, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął bieg, co wobec skierowanie decyzji na nieprawidłowy, ustalony jedynie na podstawie notatki pracownika organu rzekomy adres skarżącej, nie miało miejsca;

3. art. 165 §1 i §4 O.p., a to wobec braku wszczęcia postępowań podatkowych w ramach, których wydawanie rozstrzygnięć dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2011 r. do września 2013 r. mogłyby być wydawane, albowiem postępowania te wszczęte nie zostały.

W związku z tym wniesiono o:

1. przeprowadzenie dowodu uzupełniające z dokumentu, tj. pisma UM K. z dnia 27 lutego 2020 r., jako iż jest to krótkie pismo, które jednoznacznie potwierdza, że adres, na który organ wysłał decyzje, był adresem nieistniejącym, co pozwoli na wyjaśnienie wątpliwości, zaś przeprowadzenie tego dowodu nie przedłuży w żaden sposób postępowania;

2. uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania;

3. rozpoznanie skargi na rozprawie;

4. zasądzenie od organu na rzec skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w rozpoznanej sprawie koncentruje się wokół prawidłowości doręczenia skarżącej Spółce w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa decyzji z dnia 25 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do września 2013 r., a w konsekwencji tego czy decyzje te weszły do obrotu prawnego. Strona skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia ww. decyzji, co ma wpływ na stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od tych decyzji.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiło ustalenie przez organ odwoławczy, że ww. decyzje zostały doręczone Spółce w trybie określonym w art. 150 O.p. Przepis ten wprowadza instytucję fikcji prawnej doręczenia, która ma zastosowanie, gdy nie ma możliwości doręczenia przesyłki osobie prawnej w lokalu jej siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi (art. 151 § 1 O.p.), lub też w sposób zastępczy – do rąk innej osoby (art. 151 § 2 O.p.). Wynika z niego, że w razie niemożności doręczenia pisma w ww. sposób, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do art. 150 § 2 - 4 O.p., zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 §3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150§4 O.p.).

Nie ulega wątpliwości, że doręczenie jest w postępowaniu organów administracji publicznej czynnością wysoce sformalizowaną, przez co stanowi gwarancję podstawowych praw strony w tym postępowaniu, a jednocześnie chroni organy przed negatywnym skutkiem działań strony zmierzającej do utrudnienia czy wydłużenia postępowania (wyrok NSA z 22 października 2015 r., sygn. akt I GSK 425/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd stwierdza, że dla uznania, że przedmiotowe decyzje zostały skutecznie doręczone stronie w trybie art. 150 O.p. konieczne było m.in. wykazanie przez organ, że zostały wysłane pod właściwy adres, a urząd pocztowy zawiadomił stronę w sposób prawidłowy o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. Ponadto, dla przyjęcia prawidłowości fikcji prawnej doręczenia pisma istotne jest także to, że pismo zostało zwrócone do nadawcy, który pozostawia je w aktach sprawy. Sąd wskazuje, że procedura zastępczego doręczenia decyzji z 25 maja 2015 r. nastąpiła w zgodzie z wymogami zawartymi w art. 150 Ordynacji podatkowej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowe decyzje zostały wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres N. , ul. [...], [...]. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotowe decyzje przesyłki pozostawiono - co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w K. (pierwsze zawiadomienie miało miejsce w dniu 10 czerwca 2015 r.). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, w dniu 18 czerwca 2015 r. dokonano powtórnej awizacji przesyłek. W związku z niepodjęciem awizowanych przesyłek zostały one zwrócone do nadawcy w dniu 26 czerwca 2015 r., a więc po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. W takiej sytuacji prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, powołując art. 150 Ordynacji podatkowej, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 24 czerwca 2015 r. i – w konsekwencji – że termin do złożenia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 8 lipca 2015 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 223 §2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z uwagi na to, że odwołanie Skarżącej zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 7 stycznia 2020 r., słusznie organ odwoławczy stwierdził, że złożono je z uchybieniem ustawowego terminu, co obligowało go do wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, zgodnie z dyspozycją art. 228 §1 pkt 2 O.p..

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentacji strony skarżącej, że decyzje nie zostały skutecznie doręczone w związku z tym, że korespondencję skierowano na nieprawidłowy adres. Analiza zebranego w sprawie materiału pokazuje, że organ wnikliwie dokonał ustalenia adresu strony skarżącej. Organ nie kwestionował, że w Krajowym Rejestrze Sądowym figurował adres Spółki: N. 750, [...]. Fakt posiadania przez Spółkę siedziby we wskazanym miejscu potwierdził również P. O., współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości, składając wyjaśnienia do protokołu spisanego przez pracowników Drugiego US w K. w dniu 31 lipca 2014 r. Przyznał on równocześnie do protokołu, że nieruchomość ta od końca 2012 r. posiada nowy adres: ul. [...], N. . Organ ustalił w związku z tym, że Uchwałą nr XXV/229/2004 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 16 września 2004 r. nadano nazwy ulicom na terenie sołectwa N. . Pod poz. 28 w załączniku nr 1 do ww. uchwały wprowadzono na terenie sołectwa N. nazwę ulicy: K. . Oba adresy, tj. N. 750, [...] oraz N. , ul. [...], [...] dotyczą w istocie tego samego miejsca, w którym Spółka posiadała swoją siedzibę. Na kopertach zawierających przedmiotowe decyzje organ wskazał, że przesyłka jest kierowana na adres ul. [...] w miejscowości N. ("N. , ul. [...]"). Podanie kodu pocztowego [...] wynikało z faktu, że wieś N. obsługiwał Urząd Pocztowy mieszczący się w K. . Istotne jest ponadto, że przedmiotowa przesyłka wracała do nadawcy z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki w terminie, a nie z tego powodu, że adresat "pod wskazanym adresem jest nieznany", co jednoznacznie wynika ze znajdującego się na kopercie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Sąd podkreśla w związku z tym, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. nie ustalał nowego adresu prowadzenia działalności Spółki, a jedynie uwzględnił moc uchwały Rady Miejskiej w Krzeszowicach w sprawie nadania nazw ulicom na terenie sołectwa N. i zaktualizował oznaczenie siedziby Spółki. Skoro organ posiadał wiarygodną informację dotycząca aktualnego oznaczenia adresu skarżącej Spółki, prawidłowo kierował korespondencję na ten zaktualizowany adres, który - co należy jeszcze raz podkreślić – dotyczył tego samego miejsca, w którym Spółka posiadała swoją siedzibę. Oceny tej nie zmienia załączone do skargi pismo Urzędu Miejskiego w K. z dnia 27 lutego 2020 r. Z korespondencji kierowanej do Spółki wynikało bowiem niezbicie, że jest ona kierowana do miejscowości N. .

Mając na uwadze ww. okoliczności, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 228 § 1 pkt 2 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego orzekł o oddaleniu skargi działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.