Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2141/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 315 ust. 3, art.
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 7, art. 8, art. 107 par. 3, art. 100 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 365 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1360
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny oddala skargę


UZASADNIENIE

P.I.G.C. z siedzibą w B. (dalej też jako "uczestnik" lub "wnioskodawca"), złożyła w dniu 22 lutego 2012 r. do Urzędu Patentowego RP (dalej też jako "organ" lub "UPRP") wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny o numerze R.[...] udzielonego na rzecz W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (dalej też jako "skarżąca" lub "uprawniony").

Wnioskodawca podniósł, że jedynym autorem dzieła w postaci statuetki z brązu przedstawiającej miotłę jest artysta rzeźbiarz A. D., natomiast dzieło to jest tożsame ze znakiem towarowym przestrzennym o numerze R. [...]. Wskazał, że dzieło powstało w 2002 r. na zamówienie P.S.C., a w dniu 5 maja 2003 r. A. D. zbył całość majątkowych praw autorskich na rzecz P.S.C., którego następcą prawnym jest P.I.G.C. i w drodze sukcesji przejęła cały majątek, w tym również statuetkę Złota Miotła. W związku z powyższym uczestnik stwierdził, że każdy inny podmiot, poza P. I.G.C., posługujący się statuetką w postaci złotej miotły "w oparciu o autorskie prawo majątkowe czyni to bezprawnie". Podniósł także, że uprawniony uzyskał prawo ochronne do znaku spornego z naruszeniem praw autorskich przysługujących jego właścicielowi. Wnioskodawca powołał się na naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 776, dalej też jako "p.w.p.") oraz na okoliczność działania uprawnionego w złej wierze.

W odpowiedzi z dnia 8 maja 2012 r. uprawniony wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku. Wskazał, że twórcą statuetki w formie złotej miotły jest R. K. Jest on jej pomysłodawcą i projektantem. Natomiast A. D. wykonał odlew ww. dzieła wg dostarczonego mu projektu. Podniósł, że sporna statuetka powstała w 1999 r. i była wykorzystana dla potrzeb imprezy organizowanej przez spółkę M. Sp. z o.o. w latach 1999-2001. W związku z powyższym stwierdził, że statuetka powstała przed powstaniem stowarzyszenia "co czyni zasadnym stwierdzenie, że oświadczenie A. D. nie podlega prawdzie".

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. UPRP zobowiązał wnioskodawcę do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego, w celu ustalenia praw autorskich do oznaczenia w postaci statuetki przedstawiającej miotłę na cokole, tożsamą ze znakiem towarowym przestrzennym R. [...] oraz do nadesłania do Urzędu Patentowego RP kopii pozwu wraz z potwierdzeniem nadania, poświadczonej za zgodność z oryginałem.

Wnioskodawca do pisma z dnia 7 grudnia 2012 r. dołączył złożony przez niego w dniu 7 grudnia 2012 r. pozew do Sądu Okręgowego w B. o ustalenie istnienia prawa autorskiego do statuetki "Złota Miotła".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. UP RP zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia sprawy z powództwa wniesionego do Sądu Okręgowego w B. w dniu [...] grudnia 2012 r. przez P. I. G. C. z siedzibą w B., przeciwko W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., o ustalenie istnienia prawa autorskiego do statuetki "Złota Miotła".

Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2015 roku (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w B. [...] Wydział Cywilny ustalił, że to P. I. G. C. z siedzibą w B. przysługują autorskie prawa majątkowe do znaku przestrzennego w postaci statuetki "Złota Miotła", zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym RP pod numerem R. [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Urząd Patentowy RP podjął zawieszone postępowanie.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2018 r. uprawniony oświadczył, że R. K. jest pomysłodawcą i autorem statuetki o nazwie ZŁOTA MIOTŁA, gdyż sporządził szkice i rysunki wiosną w 1999 r. Podniósł także, że nie zgadza się z wyrokami sądów powszechnych zapadłymi w przedmiotowej sprawie.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lipca 2018r. nr Sp. [...], działając na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, unieważnił prawo ochronne na znak towarowy przestrzenny o numerze R. [...].

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności zaznaczył, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 22 lutego 2012 r., przed nowelizacją ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r. Zgodnie z treścią art. 164 ustawy - Prawo własności przemysłowej, prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015r. poz. 1615) w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca nie musi legitymować się istnieniem interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie zatem, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania, wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie posługują się definicją interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia prawa ochronnego znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interesem prawnym można zatem nazwać "związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego" (wyrok NSA z dn. 17 lipca 2003 roku II SA 1165/02) interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i znajdować odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych, uzasadniających zastosowanie normy prawa materialnego.

W przedmiotowej sprawie organ podkreślił, że wnioskodawca powołał się na okoliczność posiadania praw autorskich do oznaczenia przestrzennego w postaci statuetki ZŁOTA MIOTŁA, które zostały naruszone poprzez udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Zatem ma on prawo żądania ustalenia czy sporne prawo ochronne zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków wymaganych do jego przyznania. Ponadto interes prawny wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego prawa wykazał sam uprawniony w piśmie z dnia 8 maja 2012r., w którym poinformował, że wystosował do wnioskodawcy w dniu 11 października 2010 r. pismo z żądaniem "zaprzestania dokonywania naruszeń praw ochronnych".

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Prawa osobiste to w szczególności dobra osobiste takie jak: nazwisko lub pseudonim, wizerunek, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, które zostały przykładowo wskazane w art. 23 kodeksu cywilnego. Ponadto prawami osobistymi są osobiste i majątkowe prawa autorskie, prawa na innych dobrach niematerialnych, zwłaszcza prawo do firmy przedsiębiorców w rozumieniu art. 43 k.c. lub nazwy osób prawnych. Natomiast prawa majątkowe osób trzecich to prawa mające wartość majątkową.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca podniósł, że sporne prawo narusza jego prawa autorskie do utworu w postaci statuetki w formie złotej miotły. Zarzut ten został zakwestionowany przez uprawnionego, zatem wnioskodawca wystąpił do Sądu Okręgowego w B. o ustalenie istnienia prawa autorskiego do statuetki "Złota Miotła". Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w B. [...] Wydział Cywilny ustalił, że to wnioskodawcy przysługują prawa autorskie majątkowe do spornego znaku przestrzennego w postaci statuetki "Złota Miotła". Zgodnie z ustaleniami Sądu R. K. w 1999 r. zlecił artyście rzeźbiarzowi A. D. wykonanie statuetki miotły, która miałaby być nagrodą, wręczaną w ramach targów czystości organizowanych od 1999 r. Według pomysłu R. K. statuetka miała mieć kształt miotły zgodnie ze szkicem, jaki nakreślił na kartce papieru. A. D. natomiast wykonał rysunki i szkice projektu statuetki miotły, które zostały zaakceptowane przez R. K. A. D. umową z dnia 5 maja 2003 r. przeniósł na P. S. C. z siedzibą w B. (którego następcą prawnym jest P. I. G. C. z siedzibą w B.) całość majątkowych praw autorskich do statuetki "Miotła" oraz jej wizerunku. Zgodnie z ustaleniami sądu postać ustaloną utworu w postaci statuetki ZŁOTA MIOTŁA stworzył A. D., a utwór jest wyrażony w postaci figury przestrzennej jaką jest statuetka, która jest przedmiotem prawa autorskiego. Ponadto Sąd podkreślił, że szkice miotły stanowiły "pewną ideę statuetki i ewentualna ochrona możliwa w tym przedmiocie nie rozciąga się na wykonaną statuetkę". Konsekwencją powyższego jest to, że prawa autorskie do statuetki przysługują jej wykonawcy, gdyż przed wykonaniem rzeźby utwór jeszcze nie istniał. Ustalenia te zostały potwierdzone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. [...] Wydział Cywilny w wyroku z dnia [...] czerwca 2016 r. (sygn. akt [...]), który oddalił apelację wniesioną przez uprawnionego i uznał ustalenia Sądu Okręgowego za prawidłowe.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1360, dalej też jako "k.p.c."), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy oraz organy państwowe i organy administracji publicznej. Organ uznał zatem, że jest związany prawomocnymi ustaleniami, co do autorskich praw majątkowych do przedmiotowego rozwiązania, poczynionymi w wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]), potwierdzonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2016 r. (sygn. akt [...]). W związku z powyższym, zdaniem organu, strony nie mogą skutecznie powoływać dowodów (np. oświadczenia A. D. i R. K.) na okoliczności posiadania praw autorskich w tym zakresie, gdyż dokonanie przez Kolegium własnych ustaleń w szczególności sprzecznych z ww. wyrokami naruszyłoby dyspozycję art. 365 § 1 k.p.c. Z tego samego powodu organ oddalił wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka A. D. na okoliczność ustalenia autorstwa przedmiotowej statuetki. Kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu cywilnego. Z kolei oddalenie wniosku o przesłuchanie M. K. - Prezesa P. I. G. C. w charakterze świadka, wynikało z faktu, że jako prezes zarządu, może on działać w charakterze strony a nie świadka. Jednocześnie, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki do przesłuchania ww. osoby w charakterze strony.

Urząd Patentowy zaznaczył, ze powyższych ustaleń nie zmienia również złożone przez uprawnionego po zamknięciu rozprawy (w dniu [...] lipca 2018 r.) "Memorandum Prawne" opracowane na jego zlecenie przez Kancelarię Prawną [...]. Dokument ten nie ujawnia nowych i istotnych dla sprawy okoliczności. Przeciwnie, był on powoływany na rozprawie w dniu [...] lipca 2018 r. i stanowi jedynie polemikę z ustaleniami zawartymi w wyroku Sądu Okręgowego w B. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] kwietnia 2015 r. i wyroku Sądu Apelacyjnego w G. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2016 r.

Zatem organ uznał, iż wnioskodawcy tj.: P. I. G. czystości z siedzibą w B., przysługiwały prawa majątkowe do kompozycji przestrzennej w postaci statuetki złotej miotły będącej jednocześnie znakiem towarowym przestrzennym [...]. W związku z powyższym organ stwierdził, że zgłoszenie tego znaku przez uprawnionego W. Sp. z o.o. bez zgody wnioskodawcy nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Uznając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. za zasadny organ odstąpił od badania zasadności drugiego zarzutu, tj. dokonania zgłoszenia spornego znaku w złej wierze w oparciu o art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2018 roku, W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie zasad wynikających z art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej "k.p.a."), tj. zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej poprzez bezrefleksyjne zastosowanie art. 365 § 1 k.p.c., w sytuacji oczywistej wadliwości wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie [...] oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w B. wydanego dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie [...], jako że przedmiotowe judykaty zostały wydane w rażącej sprzeczności z obowiązującymi przepisami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu a nadto z pogwałceniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego,

2. błąd w ustaleniach faktycznych w postaci wadliwego przyjęcia, że autorem statuetki "Złota Miotła'" był A. D., który w dniu [...] maja 2003 roku podpisaną umową z P. S. C. dokonał sprzedaży rzekomo mu przysługujących praw autorskich do dzieła plastycznego przedstawiającego statuetkę, tytuł: "Miotła" i złożył nieprawdziwe oświadczenie w dniu 9 lutego 2012 r., podczas gdy to R. K. wykreował w 1999 roku zarówno samą koncepcję chruścianej miotły o określonym kształcie, jak i sposobu jej wyrażenia w postaci statuetki (R-[...]) o nazwie "Złota Miotła" ( R-[...]) , której celem i przeznaczeniem było wręczanie jej jako nagrody głównej dla wystawców na organizowanych przez M. Sp. z o.o. targach czystości "[...]" w latach 1999 i 2000 w W. i 2001 roku w P., co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i niezasadnego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny o numerze R. [...]. przysługującego skarżącej.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosła także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy niniejszej, w aktach sprawy Sądu Okręgowego w B. [...] oraz zeznań świadka R. K. Skarżąca podkreśliła, że to właśnie R. K. - w ramach zlecenia danego A. D. na wykonanie odlewu statuetki "Złota Miotła" - decydował o tym, iż przedmiot umowy o dzieło ma przedstawiać chruścianą miotłę (i to wedle nakreślonego przez siebie projektu), w formie przestrzennej statuetki z brązu na cokole o określonych rozmiarach. Zdaniem Skarżącej, A. D. na żadnym z etapów wykonywania odlewu spornej statuetki nie dysponował jakąkolwiek swobodą twórczą, nawet w najbardziej podstawowym zakresie. Zarówno bowiem przedmiot wyrazu (miotła chruściana), jak i materiał oraz rozmiary statuetki zostały uprzednio zdefiniowane przez R. K., natomiast A. D. dokonał jedynie mechanicznego uprzestrzennienia wskazań poczynionych przez R. K., wykonując odlew z brązu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2018 roku nr Sp. [...] nie narusza przepisów prawa. Należy zgodzić się bowiem z oceną organu dokonaną w zakresie zaistnienia w sprawie podstawy do unieważnienia spornego znaku towarowego o numerze [...] w oparciu o przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Sam przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., został co prawda uchylony z dniem 15 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615). Jednakże zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Przedmiotowy znak towarowy został natomiast zgłoszony przed powyższą nowelizacją, w dniu 2 grudnia 2015 roku, zatem decyzja został wydana w oparciu o właściwą podstawę materialnoprawną.

Za niezasadny należy uznać zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. z uwagi na bezrefleksyjne zastosowanie art. 365 § 1 k.p.c., w sytuacji oczywistej wadliwości wyroków sądów powszechnych, a co za tym idzie błąd w ustaleniach faktycznych w postaci wadliwego przyjęcia, że autorem statuetki "Złota Miotła'" był A. D..

Podkreślić należy, że w art. art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. chodzi jedynie o wyłączenie z rejestracji tych znaków, których używanie stanowiłoby akt naruszenia prawa osobistego lub majątkowego osoby trzeciej. Zatem niedopuszczalność uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy występuje wtedy, gdy używanie znaku mogłoby naruszać istniejące już cudze prawa majątkowe lub osobiste, np. prawo do nazwy, pseudonimu artystycznego czy osobiste lub majątkowe prawa autorskie (por. U. Romińska, Znak towarowy (w:) Prawo własności przemysłowej, pod red. U. Promińskiej, wyd. 2, Warszawa 2005, s. 219).

Sąd zwraca uwagę, że w rozpoznawanej sprawie zapadł prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w G. z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...], którym Sąd ten podzielił stanowisko Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 roku sygn. akt [...], iż to P. I. G. C. z siedzibą w B. przysługują prawa autorskie majątkowe do spornego znaku przestrzennego w postaci statuetki "Złota Miotła". Zgodnie z ustaleniami sądu postać ustaloną utworu w postaci statuetki ZŁOTA MIOTŁA stworzył A. D., a utwór jest wyrażony w postaci figury przestrzennej, jaką jest statuetka, która jest przedmiotem prawa autorskiego. Natomiast umową z dnia 5 maja 2003 r. przeniósł on całość majątkowych praw autorskich do wspomnianej statuetki na P. S. C. z siedzibą w B. (którego następcą prawnym jest P. I.G. C. z siedzibą w B.). Zapadłe prawomocne orzeczenia wiążą w rozpoznawanej sprawie zarówno organ, jak i sądy administracyjne w odniesieniu do ustalenia prawa do utworu w postaci statuetki ZŁOTA MIOTŁA, które to dzieło jest tożsame ze znakiem towarowym przestrzennym o numerze R. [...]. W realiach przedmiotowej sprawy Urząd Patentowy, był zatem związany cyt. prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w B. i Sądu Apelacyjnego w G., które zapadły z powództwa P. I. G. C. z siedzibą w B., o ustalenie istnienia prawa autorskiego do statuetki "Złota Miotła".

Organ właściwe zatem, a nie, jak sugeruje skarżąca "bezrefleksyjnie", zastosował dyspozycję artykułu 365 § 1 k.p.c. Stanowi on, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak przy tym wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 1999 r. o sygn. akt IV SA 2543/98 swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy i inne organy państwowe, w tym także orzekające w postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu; podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 365 § 1 k.p.c. polega więc na tym, iż przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych, co byłoby nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy.

Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 16 maja 2013 r., sygn. akt IV CSK 624/12, że co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela i uznaje za własny dodając, że stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1054/08).

Dlatego Sąd uznał, że UP RP nie naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozważenia całego zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, UP badając prawidłowość udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia, czy zgłoszenie spornego znaku towarowego istotnie stanowiłoby naruszenie praw osobistych lub majątkowych osoby trzeciej.

Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w tym zakresie, a dokonana ocena na podstawie materiału dowodowego nie miała charakteru dowolnego. Organ uwzględnił całokształt okoliczności, a następnie przekonująco uzasadnił, w stopniu spełniającym standardy art. 107 § 3 k.p.a., dlaczego uznał za zasadny zarzut Wnioskodawcy.

Organ w toku postępowania słusznie uznał, że w sprawie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym zawiesza się postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W sytuacji, w której wnioskodawca postawił zarzut naruszenia praw autorskich do statuetki "ZŁOTA MIOTŁA", a z tym zarzutem nie zgodził się uprawniony, organ musiał uzyskać wiedzę, komu wspomniane prawa autorskie przysługują. Ewidentnie jest to zagadnienie wstępne, na co zresztą zwracała uwagę sama skarżąca w swym piśmie z 8 maja 2012 roku, wskazując, że rozstrzyganie sporów w tym zakresie nie należy do właściwości organu. Zasadnie również wnioskodawca został zobowiązany do wystąpienia do Sądu Okręgowego w B. o ustalenie istnienia prawa autorskiego do statuetki "Złota Miotła". Wprost wskazuje na taką możliwość art. 100 § 1 k.p.a., przewidując, że organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

W tym stanie rzeczy, uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.