Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 415/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie skargi na bezczynność wierzyciela w sprawie wykonania doraźnych zabezpieczeń budynku mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Działający w imieniu A. W., radca prawny T. W., wniósł pismem z dnia 15 sierpnia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...], znak sprawy: [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 81 K.p.a., przez niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym ustalenie, iż Gmina [...] wykonała decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie głubczyckim; art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 § 1 K.p.a., przez niewyczerpujące i niedokładne ustalenie stanu faktycznego; art. 76 § 3 K.p.a. przez bezprawne jego zastosowanie; art. 80 K.p.a. przez przyjęcie dowolnej i zupełnie oderwanej od rzeczywistego stanu faktycznego oceny, że Gmina [...] wykonała decyzję nr [...]; art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez bezpodstawne przyjęcie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie głubczyckim, nie pozostaje w bezczynności, w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec Gminy [...]. W skardze zażądano ponadto: uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych oraz wstrzymania rozpoznania skargi i zawieszenia postępowania wywołanego niniejszą skargą.

W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu podniósł, iż zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne zostało przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 września 2013 r., znak: [...], wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ ponadto poinformował, iż w tej sprawie A. W. nie czekając na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wniosła niniejszą skargę do sądu administracyjnego. Dodał, że kwestionowane postanowienie zostało natomiast wydane na zasadzie art. 6 § 1 a w związku z art. 1 pkt 1 i art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), po rozpatrzeniu skargi A. W., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie głubczyckim w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu uznając ww. skargę za niedopuszczalną, wydał zaskarżone postanowienie nr [...], które strona zażaliła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a organ odwoławczy zaskarżone postanowienie nr [...] uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pouczając jednocześnie, że wydane rozstrzygnięcie jest ostateczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...], znak: [...] wydane w dniu 12 lipca 2013 r., mocą którego orzeczono o niedopuszczalności zażalenia A. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie głubczyckim w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Postanowienie powyższe zostało wydane na zasadzie art. art. 6 § 1 a w związku z art. 1 pkt 1 i art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.). Zgodnie z treścią przywołanego art. 6, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (§ 1), a na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu tych czynności, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie (§ 1 a). Z powyższego wynika, że podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku, przysługuje skarga na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego. Postanowienie w sprawie takiej skargi wydaje organ wyższego stopnia w stosunku do wierzyciela, a zainteresowanemu przysługuje na nie zażalenie. Organem wyższego stopnia zatem, w sprawie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie głubczyckim w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, jest stosownie do art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu. Organ ten działając w postępowaniu administracyjnym jako organ wyższego stopnia, jest jednocześnie organem I instancji, a na wydane przez niego rozstrzygnięcie w sprawie, przysługuje zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Skoro więc skarga wniesiona w niniejszej sprawie, w istocie dotyczy postanowienia organu I instancji, które to orzeczenie zostało zresztą wyeliminowane z obrotu prawnego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanym postanowieniem z dnia 3 września 2013 r., znak: [...], to w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi, po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia. Obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi do sądu przysługujących środków zaskarżenia w toku instancji wynika bowiem z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ustanowionej w art. 15 K.p.a., z której wynika prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi. Tym samym skarga wniesiona w mniejszej sprawie do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna, a wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie podlega rozpoznaniu.

Zawarty natomiast w skardze wniosek o zasądzenie od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu kosztów postępowania, nie może zostać uwzględniony, gdyż według art. 200 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Zwrot kosztów nie przysługuje natomiast w razie odrzucenia skargi. W tych okolicznościach sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji.