Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 685/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referent stażysta Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia znak [...] odmówił przyznania J. J. prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono:

W dniu [...] decyzją Prezydenta Miasta Ł. przyznano J. J. status bezrobotnego od dnia rejestracji, to jest od 12.08.2002 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego od 20.08.2002 r. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego, określonego w art.24 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W dniu 30 stycznia 2003 r. Pan J. złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie z art.37 j ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 12.01.2002 roku, nadanym art.3 ust.1 ustawy z dnia 20.12.2002 r. prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. przysługuje mężczyźnie, który do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiada okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący co najmniej 35 lat lub co najmniej 30 lat w tym co najmniej 15 lat wykonywał prace uznane w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Pan J. posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywał prace w szczególnych warunkach. Na dzień 12.01.2002 r., po ustaniu zatrudnienia 31.12.2001 r., pobierał zasiłek chorobowy w okresie od 1.01.2002 r. do 31.05.2002 r. Do rejestracji zgłosił się w dniu 12.08.2002 r. Uwzględniając powyższe okoliczności Prezydent Miasta Ł. nie znalazł podstaw do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

J. J. w złożonym odwołaniu wniósł o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Wyjaśnił, że zgłoszenie się do rejestracji w dniu 12.08.2002 r. spowodowane zostało wcześniej zaistniałymi zdarzeniami. W dniu 1 maja 2001 r. uległ wypadkowi w pracy. Okres rekonwalescencji trwał do 30.06.2001 r. Tuż przed ustaniem zatrudnienia 27 grudnia 2001 r. wykonywał pracę wiertarką udarową co przyczyniło się do odnowienia wcześniejszych uszkodzeń. Pobierał zasiłek chorobowy do 31.05.2002 r. Gdyby nie to zdarzenie losowe zarejestrowałby się w styczniu. W późniejszym okresie próbował podjąć pracę. Zdołał jednak podpisać jedynie umowę zlecenia na okres od 19.07. do 8.08.2002 roku. Wobec braku możliwości znalezienia zatrudnienia zgłosił się do Urzędu Pracy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził:

Ustawa z dnia 20.12.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, w art.3 ust.1 wyraźnie wskazuje, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Materialnoprawne warunki, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego precyzował art.37j ust.1 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. W myśl tego przepisu zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury wynoszący dla mężczyzna 35 lat lub 30 lat, w przypadku co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Pan J. bezpośrednio po dniu 31 grudnia 2001 r. nie spełniał warunków osoby bezrobotnej. Osobą bezrobotną w rozumieniu powołanej ustawy jest osoba, o której mowa w art.1 ust.2 pkt 1 i 2, nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, spełniająca szereg dodatkowych warunków. Zaświadczenie lekarskie przedstawione przez Pana J. stwierdza, iż był on zdolny do pracy od dnia 1 czerwca 2002 r. Mógł zatem dokonać rejestracji jako osoba bezrobotna od 1 czerwca 2002 r.

Pan J. J. dopiero w dacie rejestracji - 12.08.2002 r. uzyskał status osoby bezrobotnej. Dlatego też nie może skorzystać z możliwości nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, choć posiada staż pracy wymagany w okresie obowiązywania art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

J. J. w dniu 6 maja 2003 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody, prosząc o potraktowanie jego sprawy jako przypadku jednostkowego nacechowanego zdarzeniami losowymi pokrywającymi się z datami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wyjaśnił, iż nie był świadomy jak ważne było zarejestrowanie w Urzędzie Pracy. Okres jego pracy ustał w dniu 31 grudnia 2001 r. i od tego dnia jest bezrobotny. Do rejestracji zgłosił się dopiero w dniu 12.08.2002 r., co spowodowane było skutkami wypadku, któremu uległ w maju 2001 r.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego, iż od 1 stycznia 2002 r. był on osobą bezrobotną. Nie był on bowiem zarejestrowany we właściwym urzędzie pracy, a ponadto ze względu na chorobę nie był zdolny i gotowy do podjęcia pracy. Organ wyjaśnił, iż nie jest możliwe potraktowanie sprawy skarżącego jako "przypadku jednostkowego", gdyż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględny i nie pozostawiają organom administracji takiej możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1271/ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydawania. Decyzja, stosownie do art.145 § 1 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

W rozpatrywanej przez sąd sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Organy administracyjne obu instancji prawidłowo przyjęły, iż Pan J. J. uzyskał status bezrobotnego dopiero w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, to jest 12 sierpnia 2002 r.

Zgodnie z art.3 ust.1 ustawy z dnia 20.12.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty /Dz.U z 2003 r., Nr 6, poz.65/prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 21.12.2001 r. /jedn. tekst Dz.U nr 6 z 2001 r., poz.56 ze zm./ przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniali warunki do ich nabycia.

Jednym z warunków otrzymania zasiłku przedemerytalnego wymienionych w art.37j ust.1 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001 r. było uzyskanie statusu bezrobotnego. Skarżący do dnia 12 stycznia 2002 r. warunku tego nie spełnił. Jak trafnie ustaliły swych decyzjach organy administracyjne Pan J. do 12.01.2002 r. ze względu na stan zdrowia nie był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, a ponadto nie był zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie z art.2 ust.1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu spełnienie między innymi obu tych przesłanek umożliwia uzyskanie statusu bezrobotnego.

Organy nie mogły sprawy Pana J. J. potraktować jako przypadku jednostkowego. Przepisy ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przyznały tym organom uprawnienia do wydawania decyzji na podstawie uznania. Okoliczności związane ze złym stanem zdrowia skarżącego nie mogły być zatem przez organy administracyjne brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.