Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1167/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7, art.77 par.1, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.4 ust.2, art. 12 ust.1 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. B. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2015 roku zwrócił się do Prezydenta Miasta M. z żądaniem wydania prawa jazdy kategorii B.

Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.), § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 roku w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 231), art. 7 ust. 5 oraz art. 11 ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie praw jazdy 2006/126/WE (Dz. Urz. UE nr 403, poz. 18) Prezydent Miasta M. odmówił wydania prawa jazdy kategorii B wnioskodawcy.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że z akt ewidencyjnych wynika, iż A. B. w 2012 roku ukończył na terytorium Polski kurs prawa jazdy i w dniu [...] roku z wynikiem pozytywnym zdał egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B, jednak po złożeniu wniosku o wydanie prawa jazdy, Prezydent Miasta B. kolejno decyzjami z dnia [...] roku oraz z dnia [...] roku, odmówił wydania prawa jazdy z uwagi na fakt niespełnienia wymogów zapisanych w obowiązującym wówczas art. 90 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym – dwukrotnie stwierdzając, iż wnioskodawca nie spełnia kryterium pobytu na terenie Polski. Organ I instancji ustalił ponadto, że z informacji uzyskanych z [...] organu właściwego w sprawach praw jazdy – Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. wynika, iż A. B. aktualnie posiada miejsce zamieszkania na terenie [...] oraz że w 2005 roku otrzymał [...] prawo jazdy nr [...], jednak dokument ten został mu odebrany w dniu [...] roku w związku z prowadzeniem samochodu pod wpływem alkoholu. Ponadto z informacji uzyskanych od strony [...] wynikało, że A. B. był kilkukrotnie zatrzymany z uwagi na prowadzenie pojazdu mechanicznego bez wymaganych uprawnień. Między 1995 a 2001 rokiem wydano wobec niego 4 decyzje dotyczące zakazu ubiegania się o prawo jazdy z powodu prowadzenia pojazdu bez prawa jazdy w stanie nietrzeźwości. Okresy te wynosiły odpowiednio – 6 miesięcy, 15 miesięcy, 24 miesiące, 36 miesięcy. W dniu [...] roku upłynął okres zakazu ubiegania się o wydanie prawa jazdy orzeczony przez Sąd Rejonowy w O. w dniu [...] roku. Ten sam Sąd Rejonowy w dniu [...] roku wydał decyzję o zakazie wydania prawa jazdy, która obowiązywała do dnia [...] roku.

Jednocześnie w ocenie Prezydenta Miasta M. z informacji uzyskanych od [...] organu wynika, iż A. B. mógłby otrzymać prawo jazdy wyłącznie po spełnieniu określonych warunków – tj. po przedstawieniu pozytywnego zaświadczenia medyczno – psychologicznego z przeprowadzonych badań. Ponadto – z uwagi na kilkukrotne kierowanie pojazdem bez uprawnień i pod wpływem alkoholu – otrzymał on nakaz dostarczenia pozytywnych wyników badań lekarskich i psychologicznych, a strona [...] wyraziła wątpliwości, co do posiadania przez niego predyspozycji fizycznych i umysłowych niezbędnych do prowadzenia pojazdu mechanicznego. W oparciu o zeznania świadków oraz informację uzyskaną od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. organ I instancji ustalił, że w dniu [...] roku A. B. został wymeldowany z pobytu stałego w [...] w związku z przeprowadzką do Polski. Organ wskazał również, że odmowa wydania prawa jazdy podyktowana jest faktem, posiadania przez wnioskodawcę prawa jazdy w [...]. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami osoba może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Dokonując wykładni pojęcia "ważne prawo jazdy" organ I instancji odwołał się do brzmienia art. 7 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie praw jazdy 2006/126/WE i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2008 roku sygn. akt II Sa/Gl 16/08, wskazując, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć również takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Norma zawarta w art. 7 ust. 5 w.w. Dyrektywy nakazuje natomiast Państwom Członkowskim Unii Europejskiej wydać decyzję odmowną w zakresie odmowy wydania prawa jazdy w sytuacji stwierdzenia, iż osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy jest już w posiadaniu prawa jazdy. Organ wskazał ponadto, iż podjęcie przez A. B. w 2012 roku na terenie Polski kursu na prawo jazdy i zdanie egzaminu państwowego celem ponownego uzyskania uprawnień do kierowania pojazdów, stanowiło próbę obejścia przez wnioskodawcę przepisów obowiązujących na terenie Unii Europejskiej, a dotyczących wydawania prawa jazdy. Stosownie zatem do art. 11 ust. 4 w.w. Dyrektywy oraz § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 roku w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, odmówiono wydania prawa jazdy.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł pełnomocnik A. B., zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 77 i 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało nieznajdującym oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzeniu, że w chwili wydania decyzji z dnia [...] roku wnioskodawca posiadał już jedno prawo jazdy i tym samym nie spełniał wszystkich przesłanek do wydania mu prawa jazdy, zgodnie z wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2015 roku,

- naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którym kierował się organ I instancji przy załatwieniu sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w kompletnym i wewnętrznie spójnym uzasadnieniu decyzji,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 roku w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż A. B. posiadał już – w chwili wydania zaskarżonej decyzji – jedno ważne prawo jazdy i tym samym nie spełniał wszystkich przesłanek do wydania mu prawa jazdy.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że A. B. jest obywatelem [...], co wynika z zaświadczenia zarejestrowania pobytu obywatela Unii Europejskiej. W dniu [...] roku na terytorium [...] zostało mu zatrzymane prawo jazdy, a zakaz ubiegania się o wydanie nowego prawa jazdy upłynął w dniu [...] roku. Ponowny zakaz wydania nowego prawa jazdy został orzeczony wobec wnioskodawcy w dniu [...] roku i obowiązywał do [...] roku. Natomiast dokonując subsumpcji powyższego stanu faktycznego Kolegium stwierdziło, iż art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter ogólny i należy go stosować zarówno w przypadku żądania zwrotu zatrzymanego uprzednio prawa jazdy, jak i do wydania nowego prawa jazdy. Podzieliło przy tym pogląd prawny zaprezentowany przez organ I instancji, iż pojęcie "ważne prawo jazdy" należy interpretować zgodnie art. 7 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie praw jazdy 2006/126/WE, co powoduje, że wniosek skarżącego o zwrot prawa jazdy nie mógł zostać uwzględniony.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik A. B. wniósł w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając decyzji:

- naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji czego niezasadnie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji,

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, iż przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje, gdy prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona, podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 4 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, na terytorium Polski nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw – co miało miejsce w sytuacji wnioskodawcy – prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem,

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wobec skarżącego zaszła negatywna przesłanka wydania prawa jazdy przewidziana w tym przepisie, podczas gdy – jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji – wobec skarżącego nie obowiązywał już okres zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia, który to okres zakończył się z dniem [...] roku.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ odwoławczy dopuścił się błędnej wykładni, poprzestając jedynie na wynikach wykładni językowej art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, podczas gdy wykładnia systemowa przepisów ustawy prawo o kierujących pojazdami prowadzi do odmiennych wniosków.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko oraz ponownie wskazując, że kierujący może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy, a fakt jego zatrzymania nie stanowi przesłanki do żądania wydania nowego dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy mimo obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył w całości zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, czym naruszył dyspozycje art. 7 i 77 k.p.a., a ponadto uchybił wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązkowi sporządzenia odpowiadającego prawu uzasadnienia decyzji.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że kierujący może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy, jak również i to, że przez krajowe prawo jazdy należy rozumieć dokument o takim charakterze wydany przez którekolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron w toku postępowania administracyjnego.

W ocenie składu orzekającego na aprobatę zasługuje pogląd, wyrażony w uzasadnieniu decyzji organów administracji publicznej obu instancji, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, prawodawca unijny w art. 7 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie praw jazdy 2006/126/WE, z uwagi na cele przyświecające wprowadzeniu wspólnych unormowań w zakresie prawa jazdy, nie ograniczył się do odniesienia tylko do ważnych praw jazdy sensu stricte, ale także do takich praw jazdy, które pomimo, że nie stanowią ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami w danym momencie, to po spełnieniu określonych warunków formalnych mogą takie uprawnienia ponownie stanowić. Ten zabieg prawodawczy miał na celu uniknięcie rozbieżności w rozumieniu ważności dokumentu (prawa jazdy) przez Państwa Członkowskie. Prawodawca unijny zawęził zatem wykładnię tego pojęcia poprzez przyjęcie założenia, że chodzi o sytuacje, w których dana osoba albo posiada prawo jazdy, albo nie posiada go aktualnie, ale może ponownie je posiadać. Jak wskazuje się w orzecznictwie przez takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócone, rozumieć należy takie zdarzenia jak np. upływ terminu ważności samego dokumentu, upływ terminu ważności badań lekarskich, czasowe odebranie dokumentu lub czasowe pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami. W takich sytuacjach nie sposób bowiem uznać, że osoba w ogóle nie posiada ważnego prawa jazdy. Z sytuacją odmienną pod względem skutków prawnych – tj. nieposiadania prawa jazdy mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy osoba nigdy nie posiadała takiego uprawnienia lub też została go pozbawiona na stałe na mocy obowiązujących przepisów prawa i w trybie w nich przewidzianym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2008r. sygn. akt II SA/GL 16/08 dostępny na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie spornym jest natomiast, czy A. B. ubiegając się o wydanie prawa jazdy na terytorium Polski posiadał, w świetle dyspozycji powyższych przepisów i ich wykładni, ważne prawo jazdy wydane przez inne Państwo Członkowskie – [...].

Analiza akt postępowania wskazuje, iż okoliczności tej nie można uznać za wyjaśnioną w sposób wyczerpujący, co prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy mimo obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy nie rozpatrzył w całości zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, czym naruszył dyspozycje art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych silnie akcentowany jest pogląd, że to na organie administracji publicznej – tak I, jak i II instancji – ciąży obowiązek ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej w możliwe najdokładniejszy sposób, tzn. aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a rozstrzygniecie poparte jest logicznymi argumentami, które stanowią konsekwencje prawidłowych ustaleń faktycznych. Niesprostanie powyższemu obowiązkowi rodzi zarzut dowolności poczynionych ustaleń faktycznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2016r., sygn. akt VII SA/Wa 60/16 dostępny na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Organ ten, jednakże w żaden sposób nie odniósł powyższej konkluzji do materiału dowodowego sprawy, co uniemożliwiło sądowi dokonanie pełnej i merytorycznej weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie wskazał bowiem dowodów, z których mają wynikać ustalenia faktyczne, że prawo jazdy mogło zostać ponownie przywrócone A. B. Jest to natomiast w niniejszej sprawie ustalenie niezbędne, gdyż w sytuacji ustalenia, iż prawo jazdy, po spełnieniu przewidzianych prawem wymogów, może być wnioskodawcy przywrócone – konkluzja dokonana przez organ II instancji, a mianowicie, iż A. B. posiada już ważne prawo jazdy byłaby zasadna i skutkowałaby wydaniem decyzji odpowiadającej prawu. Jednocześnie – w razie dokonania ustaleń przeciwnych – a to, że skarżącemu nie może zostać przywrócone poprzednie prawo jazdy – w związku z czym nie posiada on ważnego prawa jazdy – decyzja organu odwoławczego nie byłaby zgodna z prawem.

Z informacji uzyskanych z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. wynika, że w dniu [...] roku doszło do wygaśnięcia prawa jazdy A. B., zaś on sam mógłby otrzymać nowe uprawnienia i prawo jazdy w [...] (z nowymi datami pierwszego wydania przy kategoriach), wyłącznie po spełnieniu dodatkowych warunków – przed jego wydaniem winien uzyskać i przedstawić pozytywne zaświadczenie medyczno - psychologiczne z przeprowadzonych badań. Wobec A. B. organ wydał również decyzję w sprawie zakazu wydania nowego prawa jazdy, która obowiązywała do dnia [...] roku. Z treści powyższych informacji uzyskanych z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. wynikałoby zatem, że skarżący nie posiada ważnego [...] prawa jazdy, zaś organ w swoich pismach wskazuje na możliwość otrzymania nowych uprawnień i nowego dokumentu prawa jazdy. Okoliczność ta nie została jednak w żaden sposób zweryfikowana.

Tymczasem Kolegium, opierając się na zgromadzonej w aktach dokumentacji przyjęło, że odmowa wydania prawa jazdy podyktowana jest faktem, iż skarżący posiada prawo jazdy wydane w [...], które po spełnieniu wymaganych prawem przesłanek (w przedmiotowej sprawie – przedłożenia pozytywnych wyników badań lekarskich i psychologicznych oraz dostarczenia informacji o zachowaniu abstynencji przez wymagany okres) może zostać przywrócone, akceptując tym samym ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Taki stan faktyczny nie wynika jednak jednoznacznie z treści pism uzyskanych z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F., o czym świadczą jego tłumaczenia uwierzytelnione z języka [...] załączone do akt sprawy. Zatem przyjąć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dysponując pełnym materiałem dowodowym sprawy, w sposób bezkrytyczny zaakceptowało ustalenia organu I instancji. Okoliczności dotyczące przyczyn i charakteru utraty uprawnień do kierowania pojazdami przez A. B. oraz ich skutków prawnych powinny zostać dokładnie zweryfikowane i ocenione przez organ odwoławczy – zgodnie z wymogami ponownego całościowego merytorycznego rozpoznania sprawy – czego jednak nie poczyniono w niniejszej sprawie.

Wskazać należy ponadto, iż organ odwoławczy nie odniósł się do regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami, poprzestając jedynie na konkluzji, (skądinąd prawidłowej), że artykuł 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ma zastosowanie zarówno do wydania nowego prawa jazdy, jak i do zwrotu już posiadanego i zatrzymanego prawa jazdy.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się także naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którym kierował się organ II instancji przy załatwieniu sprawy oraz nie odniesienie się w sposób merytoryczny do całości zarzutów zawartych w treści odwołania.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. i brak właściwego uzasadnienia decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, iż jedynie prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaś sąd administracyjny dokonując kontroli aktu administracyjnego nie może zastępować organu administracji publicznej w podejmowaniu rozstrzygnięć, a zwłaszcza nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, którym kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. Motywy te muszą wynikać wprost z decyzji i z jej uzasadnienia (por: wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 roku, sygn. akt III SA/Łd 270/16 dostępny na: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., tak w odniesieniu do części faktycznej, jak i prawnej uzasadnienia, gdyż w części faktycznej organ odwoławczy poprzestał jedynie na wybiórczym ustaleniu faktów – faktu posiadania przez A. B. obywatelstwa [...] oraz dwóch okolicznościach, a mianowicie: iż w dniu [...] roku na terytorium [...] zostało mu zatrzymane prawo jazdy, a zakaz ubiegania się o wydanie nowego prawa jazdy upłynął w dniu [...] roku oraz że ponowny zakaz wydania prawa jazdy został wydany wobec skarżącego w dniu [...] roku i obowiązywał do dnia [...] roku. W części prawnej uzasadnienia organ odwoławczy poprzestał jedynie na zawarciu konkluzji, że art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter ogólny i należy go stosować zarówno w przypadku żądania zwrotu zatrzymanego uprzednio prawa jazdy, jak i do wydania nowego prawa jazdy, a pojęcie "ważne prawo jazdy" należy interpretować zgodnie art. 7 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r. Nie odnosząc tej tezy w żaden sposób do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nadto wbrew twierdzeniom organu przedmiotem postępowania nie jest zwrot zatrzymanego prawa jazdy a wydanie nowego prawa jazdy. Wskazać również należy, że art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami jest przepisem ogólnym i nie określa sposobu działania organów, dlatego nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy wydania prawa jazdy. Dopiero w powiązaniu z art. 12 tej ustawy może stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia ( por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016r. sygn. akt I OSK 2769/14, LEX nr 2143011).

Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne i prawne oraz zakres stwierdzonych naruszeń prawa procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej ustawy.

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien dokonać wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji uzyskanej z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. pod kątem ustalenia istnienia przesłanek bądź ich braku w zakresie posiadania przez A. B. ważnego prawa jazdy – przy uwzględnieniu przepisów unijnych i ich wykładni w tym zakresie, w dalszej zaś kolejności odnieść się w sposób całościowy do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu.