Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2454/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27a ust. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2008 r. J. i P. T. złożyli do Urzędu Skarbowego W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. wraz z korektą zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2005 PIT-37, która sprowadza się do pierwotnej wersji zeznania podatkowego za 2005 r. W korekcie zastosowano 50% koszty uzyskania przychodów do przychodów P.T. ze stosunku pracy, należny podatek dochodowy wynikający z tej korekty wyniósł 6.561,80 zł oraz nadpłata w wysokości 16.226,70 zł.

We wniosku wyjaśniono, iż korekta zeznania podatkowego za 2005 r. jest następstwem treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2008 r. sygn. I FPS 2/08. Zdaniem Strony "powyższa uchwała NSA przesądziła w sposób autorytatywny sposób obliczania terminu, po bezskutecznym upływie którego organ podatkowy stawał się związany poglądem podatnika występującego z wnioskiem o udzielenie wiążącej interpretacji podatkowej". W opinii Strony powyższa uchwała NSA powoduje m.in. obowiązek dostosowania z urzędu działań organów podatkowych do przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Z uwagi na fakt, że w związku z nieprawidłowym, w świetle cytowanej uchwały NSA, stanowiskiem organów podatkowych Strona zmuszona była do zapłaty, poza należnością główną, również odsetek za zwłokę, wniosła o przekazanie na swój rachunek bankowy kwoty całej nadpłaty za lata 2005-2006 w łącznej wysokości 26.388,60 zł.

Kwestionując prawidłowość rozliczenia przez Państwa J. i P. T. dochodów za 2005 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., a następnie decyzją z dnia [...] maja 2009 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości 54.107,10 zł stwierdzając, że brak jest podstaw do zastosowania do przychodów P. T. ze stosunku pracy 50% kosztów uzyskania przychodu oraz doliczył do należnego podatku za 2005 r. kwoty wcześniej odliczone od podatku z tytułu wydatków poniesionych na systematyczne gromadzenie oszczędności w kasie mieszkaniowej w wysokości 35.910,00 zł, wycofanych w 2005 r.

Jednocześnie decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmówił Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 16.226,70 zł.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 30 maja 2009 r. P. T. odwołał się do Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby decyzja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej uznała fakt związania organów podatkowych tzw. milczącą interpretacją podatkową lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w związku z nierozpoznaniem przez organ pierwszej instancji samej istoty żądania zamieszczonego w informacji z dnia 28 listopada 2008 r. dołączonej do korekty zeznania podatkowego za lata 2005-2006. Stan związania, będący konsekwencją naruszenia prawa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. poprzez wydanie interpretacji podatkowej po upływie przewidzianego na to przepisami prawa terminu trzymiesięcznego, wynika zdaniem Strony jednoznacznie z przepisów Ordynacji podatkowej, tak w jej wersji obowiązującej w latach 2005-2006, jak i aktualnie. W ocenie Strony zakres tych skutków objaśniła w sposób wyczerpujący uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2008 r. sygn. I FPS 2/08, którą zdaniem Strony, organy podatkowe zobowiązane są przyjąć z urzędu do wiadomości i stosowania. Organ podatkowy pierwszej instancji z rażącym naruszeniem prawa odmówił jednak uwzględnienia tej uchwały w rozpatrywanej sprawie, co według Strony rodzi potrzebę korekty tego stanu rzeczy przez organ odwoławczy. W odwołaniu został zawarty również wniosek o to, aby decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wskazała, iż nie ciąży na Stronie obowiązek doliczenia do kwoty podatku dochodowego za rok 2005 jakichkolwiek kwot z tytułu skorzystania z ulgi podatkowej związanej z oszczędzaniem w kasie mieszkaniowej oraz o spowodowanie przez organ pierwszej instancji zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w wysokości 54.107,10 zł oraz decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 16.226,70 zł.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że do otrzymanego w 2005r. wynagrodzenia ze stosunku pracy P. T. nie mają zastosowania 50% koszty uzyskania przychodów. Uzasadnił również, konieczność doliczenia do należnego podatku za 2005 r. kwoty wcześniej odliczonej od podatku z tytułu wydatków poniesionych na systematyczne gromadzenie oszczędności w kasie mieszkaniowej.

Pismem z dnia 15 września 2009 r. powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została zaskarżona przez P. i J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wobec zaskarżonej decyzji został przedstawiony zarzut naruszenia prawa materialnego art. 27a ust. 13 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej jako "u.p.d.o.f." oraz prawa procesowego art. 120-122, art. 187 i art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa" w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. poprzez: błędne uznanie, że Strona nie jest uprawniona do skorzystania z ulgi podatkowej związanej z systematycznym oszczędzaniem w latach 2001-2005 w kasie mieszkaniowej i nakazanie mu zwrotu równowartości tej ulgi z odsetkami, bezprawne uchylenie się przez Dyrektora Izby Skarbowej od zbadania kwestii wpływu uchwały NSA z dnia 4 października 2008r. sygn. akt I FPS 2/08 na rzeczywistą wysokość zobowiązania podatkowego Strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2005-2006, w szczególności zaś na nieodniesienie się do jednoznacznie wynikającego z tej uchwały faktu związania organów podatkowych tzw. milczącą interpretacją podatkową w związku z niedoręczeniem interpretacji podatkowej w przewidzianym prawem terminie trzech miesięcy od daty wpływu wniosku podatnika o jej wydanie.

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1814/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd uwzględniając skargę, wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. przed zakończeniem postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego za 2005 r. oraz wydaniem decyzji w tej sprawie nie rozpoznał wniosku Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 28 marca 2009 r. oraz w odwołaniu, w którym Strona domagała się uchylenia w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie indywidualnej interpretacji. Sąd uznał, iż wynik postępowania wszczętego wnioskiem złożonym w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej o zmianę decyzji w sprawie interpretacji mógł mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie zarówno wymiaru podatku dochodowego za 2005 r. jak i stwierdzenia nadpłaty za ten rok. W związku z powyższym wydane przed procesowym rozstrzygnięciem tej kwestii i wyjaśnieniem wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2005 r. jak i stwierdzenia nadpłaty za ten rok należy uznać za przedwczesne. Równocześnie w powołanym wyroku Sąd uznał za całkowicie bezzasadne stanowisko Strony co do braku obowiązku zwrotu kwot odliczonych od podatku w związku z oszczędzaniem w kasie mieszkaniowej. Potwierdził tym samym stanowisko organów podatkowych, iż w niniejszym przypadku podatnicy byli zobowiązani do wypełnienia dyspozycji art. 27a ust. 13 pkt 4 u.p.d.o.f., tj. do doliczenia do podatku należnego za 2005 r., w którym wycofano oszczędności z kasy mieszkaniowej, kwot poprzednio odliczonych z tego tytułu. Ww. wyrok stał się prawomocny z dniem 18 maja 2010 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., rozpatrując wniosek Strony dotyczący zmiany w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]sierpnia 2007 r. w sprawie interpretacji prawa podatkowego, zawarty w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] maja 2009 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmawiającej zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził brak przesłanek do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2007r. na podstawie art. 253 Ordynacji podatkowej.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została następnie zaskarżona przez Stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 932/11 oddalił skargę.

Wydając powyższe decyzje w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wykonał zalecenie WSA zawarte w wyrokach z dnia 10 lutego 2010r. sygn. akt III SA/Wa 1813/09 oraz sygn. akt III SA/Wa 1814/09.

Po ponownym przeanalizowaniu okoliczności sprawy, będąc związanym oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2010r. sygn. akt III SA/Wa 1814/09, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w wysokości 0,10 zł oraz - odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 11.635,20 zł wraz z odsetkami wpłaconymi w kwocie 2.222,00 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 28 listopada 2008 r. P. i J. T. wystąpili o zwrot nadpłaty za lata 2005-2006 w wysokości 26.388,60 zł, którą obliczyli jako sumę: kwoty 26.329,00 zł (należność główna plus odsetki) wpłaconej na konto Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] stycznia 2008r. oraz kwoty 59,60 zł wpłaconej na konto Urzędu Skarbowego w dniu 7 maja 2008 r. Rozpatrując powyższy wniosek organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 16.226,70 zł, wykazanej w korekcie zeznania złożonej w dniu [...] listopada 2008r. Z akt sprawy wynika jednak, że wpłata z dnia 31 stycznia 2008 r. została zaliczona na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości 13.857,30 zł (t.j. 11.635,30 zł na należność główną i 2.222,00 zł na odsetki) oraz na poczet zobowiązania za 2006 r. w wysokości 12.471,70 zł (t.j. 9.960,20 zł + 1.740,00 zł na należność główną i 610,00 zł + 161,50 zł na odsetki). Natomiast wpłata z 7 maja 2008r. została zaliczona na zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. (t.j. 59,30 zł na należność główną i 0,30 zł na odsetki). Oznacza to, że wniosek Strony z 28 listopada 2008r. dotyczy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w wysokości 11.635,30 zł wraz z odsetkami w kwocie 2.222,00 zł oraz za 2006r. w wysokości 11.759,50 zł wraz z odsetkami w kwocie 771,80 zł. Zatem przedmiotem niniejszego postępowania jest w/w wniosek w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w wysokości 11.635,30 zł wraz z odsetkami w kwocie 2.222,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 § 1 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik w zeznaniu rocznym wykazał zobowiązanie podatkowe nienależnie lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek albo wykazał nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Zaznaczył, iż postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Te dwa tryby postępowań nie wykluczają się wzajemnie, lecz w istocie uzupełniają się. Jednakże postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej), w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wnioskodawca wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty (składając także korektę zeznania podatkowego), tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, ten rodzaj postępowania ma charakter wtórny, czyli powinien być poprzedzony przeprowadzeniem postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Wydając decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy nie przeprowadza na nowo postępowania podatkowego, lecz uwzględniając treść wydanej uprzednio decyzji określającej zobowiązanie podatkowe rozstrzyga wyłącznie w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W przedmiotowej sprawie, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. została wydana w oparciu o decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.z dnia [...] maja 2009 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1813/09. Wydając w związku z ww. wyrokiem WSA decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2009 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie 54.107,10 zł i określił J. i P. T. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 54.107,00 zł.

Biorąc pod uwagę zobowiązanie podatkowe określone w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w wysokości 54.107,00 zł Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. wynosi 0,10 zł. Zaś w pozostałej części (tj. 11.635,20 zł) wniosek o stwierdzenie nadpłaty za 2005 r. jest niezasadny.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 27a ust. 13 pkt 4 u.p.d.o.f.,

2. naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, to jest w szczególności przepisów art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej w aktualnym brzmieniu poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest uprawniony do skorzystania z ulgi podatkowej (podatek dochodowy od osób fizycznych) związanej z systematycznym oszczędzaniem w latach 2001-2005 w kasie mieszkaniowej i nakazanie mu zwrotu równowartości tej ulgi z odsetkami,

3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 14b Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w roku 2005 oraz,

4. naruszenie prawa procesowego to jest w szczególności przepisów art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej w aktualnym brzmieniu poprzez bezprawne uchylenie się przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. od zbadania kwestii wpływu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FPS 2/08 z dnia 4 października 2008 r. na rzeczywistą wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2005-2006, w szczególności zaś na jednoznacznie wynikający z tej uchwały fakt związania organów podatkowych w niniejszej sprawie tzw. milczącą interpretacją podatkową w związku z niedoręczeniem interpretacji podatkowej Skarżącemu w przewidzianym prawem terminie trzech miesięcy od daty wpływu wniosku podatnika ojej wydanie. Choć fakty te miały istotny wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego i jego małżonki, organ wpływ ten pominął, mimo wskazań Skarżącego i znacząco zawyżył wysokość zobowiązania podatkowego przyjętą w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem Strony organ podatkowy wydając zaskarżoną niniejszą skargą decyzję administracyjną z nieznanych skarżącemu powodów zachowuje się jakby ów stan związania milczącą interpretacją podatkową nigdy nie powstał. Narusza przez to, i to w sposób rażący, przepisy prawa podatkowego, a także prowadzi postępowanie w sposób absolutnie nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz nie biorący pod uwagę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Skarżący ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie, obok powołanych wyżej przepisów, ma również art. 153 p.p.s.a., bowiem w sprawie tej został wydany w dniu 10 lutego 2010 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319) - Andrzej Kabat, Komentarz do art.153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 r.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999, z. 5, poz. 101, z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n., wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA, wyjaśnił, że oznacza to, że "ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 czerwca 1999 r., OPS 4/99, ONSA 1999, nr 4, poz. 118, nawiązując do powołanego wyroku SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, uznał, że oceną prawną, o której mowa w art. 30 ustawy o NSA, związany jest zarówno skład orzekający rozpoznający skargę, jak i skład powiększony wyjaśniający w tej sprawie wątpliwość prawną w trybie art. 49 ust. 2 ustawy o NSA. Oznacza to, że wątpliwość prawna objęta oceną prawną nie może być przedmiotem wyjaśnienia w tej samej sprawie w trybie art. 49 ust. 2 ustawy o NSA. Powyższe stanowisko jest aktualne również w obowiązującym stanie prawnym.

Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do oceny niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności zbadać, czy organ podatkowy wykonał wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 1814/09. W orzeczeniu tym zalecono przed ponownym wydaniem orzeczenia w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. rozpoznać wniosek Strony o uchylenie decyzji, w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej, w przedmiocie interpretacji dotyczącej prawa do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie zalecenie to zostało wykonane poprzez wydanie w trybie art. 253 Ordynacji podatkowej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r.

Sąd zauważa również, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Decyzją tą określono zobowiązanie podatkowe w wysokości 54.107,00 zł., skutkiem czego zaskarżoną decyzją stwierdzono nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości 0,10 zł. Z tego też względu za niezasadne Sąd uznaje zarzuty odnoszące się w istocie do decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, a dotyczące naruszenia art. 14b Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. jak i art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej, a także art. 27a ust. 13 pkt 4 u.p.d.o.f.

Sąd nie stwierdził zatem, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.