Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1932/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 6 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [..] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] i odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. D. pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem, wewnętrznego układu komunikacji i parkowania oraz rozbudowę wewnętrznej sieci energetycznej na nieruchomości przy ul. A13/19.

Pismem z dnia 9 września 2003 roku L. P. wniosła o przeniesienie pozwolenia na budowę podając, iż dotychczasowy inwestor – Z. D. oświadczeniem z dnia 3 grudnia 2002 roku zrzekł się na jej rzecz praw do budowy. Do wniosku strona dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołujące w swojej treści umowę dzierżawy.

W tej sytuacji Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] wyraził zgodę na dokonanie przeniesienia na rzecz L. P. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej stację tankowania gazem, wewnętrzny układ komunikacji i parkowania, rozbudowę wewnętrznej sieci energetycznej na nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 13/19. W uzasadnieniu organ podał, iż spełnione zostały wszystkie warunki formalne do przeniesienia pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. D. podał, iż nie wyraża zgody na przepisanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ L. P. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem umowa dzierżawy została rozwiązana w trybie natychmiastowym.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [..] uchylił decyzję I instancji i odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę. W motywach organ podał, że zgodnie z przepisem art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 ze zm.) organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w decyzji oraz złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Określone w tym przepisie przesłanki muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł wyrazić zgodę na przeniesienie pozwolenia na budowę. Przepis ten wymaga, aby osoba, na którą ma być przeniesione pozwolenie na budowę dysponowała zgodą strony, na rzecz której zostało wydane pozwolenie. W przedmiotowej sprawie Z. D., wycofał swoją zgodę na przeniesienie decyzji. Ponadto L. P. nie złożyła oświadczenia, że przejmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w treści przepisu art. 40 Prawa budowlanego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. P. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i utrzymanie w mocy decyzji o wyrażeniu zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem. W motywach skargi strona wskazała, iż organ naruszył unormowanie przepisu art. 40 Prawa budowlanego, gdyż przyjął, że nie wypełniła ona wszystkich przesłanek. Oświadczenie Z. D. o cofnięciu zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę nigdy nie dotarło do skarżącej, mimo iż na organie ciąży obowiązek powiadomienia strony o wszelkich istotnych oświadczeniach, jakie zapadają w trakcie postępowania. Skarżąca przyjęła wszystkie warunki pozwolenia na budowę. W sądzie toczy się postępowanie o ustalenie czy obowiązuje umowa dzierżawy gruntu, mimo iż Z. D. wraz z drugim wspólnikiem – K. C. podjęli kroki zmierzające do rozwiązania umowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiła norma art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 40 ust. 1 organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (tj. oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji (art. 40 ust. 3).

Wynika z tego, że art. 40 jednoznacznie przesądza o nałożonym na organ, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązku przeniesienia tego pozwolenia na inną osobę, jeżeli zostaną spełnione wszystkie warunki. Do postępowania o przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz innego podmiotu nie ma zastosowania art. 28 kpa, określający strony w postępowaniu administracyjnym. Art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem określa jednoznacznie, że stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, między którymi może być dokonane przeniesienie tych pozwoleń. Z treści przepisu art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, iż warunkiem uzyskania zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę jest:

po – 1 – złożenie wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę,

po – 2 – złożenie przez osobę wnioskującą o przeniesienie pozwolenia na budowę oświadczenia o przejęciu wszystkich obowiązków zawartych w pozwoleniu na budowę,

po – 3 – złożenie przez osobę wnioskującą oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz

po – 4 – wyrażenie zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę przez osobę na rzecz której została wydana decyzja.

Co warto w sposób szczególny podkreślić to wskazanie, iż wszystkie wymienione powyżej przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. A contrairo, organ nie może wyrazić zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę, gdy nie będzie spełniony chociażby jeden z powyższych warunków.

W stanie faktycznym sprawy, L. P. złożyła wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę dołączając do niego odpowiednie dokumenty. Załączyła m. in. zgodę Z. D., czyli osoby na rzecz, której zostało wydane pozwolenie na budowę, bowiem w dniu 3 grudnia 2002 roku przed notariuszem złożył on oświadczenie, iż po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę stacji AUTO – GAZ zrzeknie się praw do budowy na rzecz L. P. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Z. D. cofnął swoją zgodę i podał, iż L. P. utraciła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem rozwiązana została w dniu 15 sierpnia 2003 roku umowa dzierżawy. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie I instancji i odmówił przeniesienia pozwolenia na budowę.

Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani wymogów określonych przez przepisy proceduralne. Fakt cofnięcia przez Z. D. zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę i utrata przez L. P. prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obligował organ odwoławczy do uchylenia decyzji I instancji i odmówienia wyrażenia zgody. Organ bowiem nie mógł udzielić zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie były spełnione wszystkie warunki. Organ w zakresie uprawnień określonych w art. 40 Prawa budowlanego w żadnym razie nie orzeka w granicach uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998 roku, SA/Rz 275/98, nie publ.).

W odniesieniu do zarzutów skargi podać należy, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawał fakt wszczęcia i toczenia się postępowania w przedmiocie o ustalenie istnienia umowy dzierżawy, w sytuacji wyraźnego cofnięcia przez Z. D. zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę. Łatwo bowiem wyimaginować sobie, iż nawet gdyby umowa dzierżawy nadal obowiązywała i tak nie mogło by dojść do przeniesienia pozwolenia na budowę, gdyż osoba, która uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę cofnęła swoją zgodę (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2001 roku, II SA/Łd 2697/97, nie publ.).

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.