Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1173/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 246 ust. 1, ust. 2, art. 247 ust. 1, art. 255 ust. 4, art. 255(1)-art. 255(12)
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10, art. 11
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 246, art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r., Nr 26, poz. 117 z późn. zm., dalej: "u.w.") w związku z art. 315 ust. 3 P.w.p. oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Sposób wykonania emblematu tekstylnego i emblemat tekstylny" [...], udzielonego na rzecz M. T. zam. w B. (dalej: "Uprawniony", "Skarżący"), wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Wnoszący sprzeciw", "Uczestnik postępowania"), unieważnił ww. patent.

W zaskarżonej decyzji UP wskazał, że [...] października 2009 r. do UP wpłynął sprzeciw Uczestnika postępowania, wobec decyzji z [...] września 2008 r., o udzieleniu patentu na wynalazek pt.: "Sposób wykonania emblematu tekstylnego i emblemat tekstylny", nr [...] na rzecz Uprawnionego. Wnoszący sprzeciw podniósł, że rozwiązanie będące przedmiotem spornego patentu nie spełniało kryteriów nowości i nieoczywistości, wynikających z art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 P.w.p., ponieważ znane są maszyny hafciarskie, pozwalające na obszycie zewnętrzne brzegu dowolnego konturu ściegiem hafciarskim, a następnie odcięcie podgrzanym elementem niepotrzebnego materiału na zewnątrz lub wewnątrz konturu. Ponadto, w wielu maszynach hafciarskich narzędzie odcinające stanowi laser. Do sprzeciwu dołączono materiały dowodowe w postaci: płyty DVD z filmem obrazującym pracę maszyny hafciarskiej, kserokopii z prospektu F. S.A., wyhaftowanego wzoru emblematu.

Uprawniony z patentu wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego, a w uzupełniającym piśmie z [...] kwietnia 2010 r. stwierdził, że w sprzeciwie nie ma informacji, które mogłyby uzasadniać tezę o braku nowości rozwiązania zgodnego z przedmiotem wynalazku. Znajdujące się w sprzeciwie komentarze wskazują, że przedmiotem wynalazku jest zasada działania maszyny hafciarskiej, a nie sposób wykonania emblematu. Natomiast powołany przykład wykonywania firanek i koronek, świadczy o braku zrozumienia istoty, ponieważ proces wytwarzania wyrobów ażurowych jest oparty na innej technologii.

Decyzją z [...] lutego 2011 r. UP oddalił sprzeciw uznając, że żaden z dokumentów przedłożonych przez Wnoszącego sprzeciw nie stanowi dowodu, że objęte spornym patentem rozwiązania nie były nowe lub wynikały w sposób oczywisty ze stanu techniki. Decyzja ta została uchylona wyrokiem z 25 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1172/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który stwierdził, że UP nie rozważył dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz argumentów podnoszonych przez wnioskodawcę i uprawnionego, a także nie zebrał w prawidłowy sposób materiału dowodowego, po czym nie ocenił należycie zgromadzonego materiału.

Na rozprawie przeprowadzonej [...] grudnia 2013 r., Wnoszący sprzeciw podtrzymał sprzeciw wniesiony w przedmiotowej sprawie oraz podniesione w tej sprawie zarzuty braku nowości i nieoczywistości spornego wynalazku oraz wniósł o przesłuchanie trzech świadków, w piśmie natomiast z [...] grudnia 2013 r., jako podstawę prawną sprzeciwu wskazał art. 10 i art. 11 u.w.

W piśmie z [...] lutego 2014 r. Uprawniony stwierdził, że Wnoszący sprzeciw nie podważył w oparciu o dowody przedstawione w postępowaniu [...] oraz złożone przy skardze do WSA, zdolności patentowej wynalazku w odniesieniu do sposobu jak i wyrobu. Żaden z materiałów przedstawionych przez Wnoszącego sprzeciw nie jest kompleksowym dowodem zawierającym wszystkie środki techniczne charakteryzujące wynalazek na sposób i wyrób. Zdaniem Uprawnionego brak jest także dowodów, że sposób i wyrób są oczywiste, przy uwzględnieniu kolejności stosowania określonych w sposobie środków technicznych, a zgodnie z wynalazkiem, najpierw ma miejsce obszywanie, wykonywane ściegiem hafciarskim na maszynie hafciarskiej, brzegu emblematu, a dopiero potem odcinanie naddatku materiału. Według stanu techniki najpierw wycina się kształt emblematu, przy czym kształt odwzorowany jest na maszynie tzw. stębnówce, zaś obszycie brzegu na maszynie typu owerlok, przy czym wymienione rodzaje maszyn nie są maszynami hafciarskimi.

W pismach z [...] marca 2014 r. i z [...] września 2014 r. Wnoszący sprzeciw nadesłał kolejne materiały dowodowe, do których Uprawniony ustosunkował się w piśmie z [...] listopada 2014 r.

Na rozprawie [...] grudnia 2014 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania w charakterze świadków A. R., P. R. oraz P. T.

Świadek A. R. zeznała, że jest od 2002 r. autoryzowanym przedstawicielem [...] firmy T., wcześniej przedstawicielem firmy był jej mąż. Stwierdziła, że znana jest jej maszyna hafciarska firmy T. serii E. i wg jej wiedzy, przy użyciu tego automatu, możliwe było odtworzenie sposobu oraz wyrobu, zgodnie z wynalazkiem. Przyznała, że ani ona ani jej małżonek nie sprzedali żadnego modelu tej maszyny w Polsce. Wyjaśniła, że w prawym dolnym rogu prospektu załączonego przez Wnoszącego sprzeciw do pisma z [...] września 2014 r. na ostatniej stronie jest symbol [...], co oznacza, że prospekt pochodzi z grudnia 1997 r. Prospekt ten był na pewno wyłożony przy okazji prezentacji maszyny na targach w P. w marcu 2000 r. lub 1998 r., także w siedzibie firmy. Stwierdziła, że wie jak wygląda produkt wyprodukowany przy pomocy automatu hafciarskiego firmy T. serii T. Najpierw był zadany ścieg hafciarski na materiale właściwym, wykończenie brzegowe emblematu było wykonane ściegiem hafciarskim i następnie głowica laserowa wycinała po obrysie tego haft. Przy pomocy tej maszyny można również wykonać emblemat z wycięciem w środku. Stwierdziła, że wcześniej model maszyny hafciarskiej serii T. był prezentowany na innych targach za granicą.

Świadek P. T., zatrudniony w firmie Wnoszącego sprzeciw zeznał, że firma Wnoszącego sprzeciw nie zdecydowała się na zakup maszyny hafciarskiej z przystawkami laserowymi ze względu na jej cenę, ale zna możliwości takich maszyn i widział je na targach w P. Przedstawił sposoby wykończenia emblematów, stosowanych w firmie, wskazując, iż w żadnym z nich nie stosuje się lasera.

Świadek P. R., również zatrudniony w firmie Wnoszącego sprzeciw zeznał, że sposobu wykonania emblematu, wg spornego patentu, nie stosowano w firmie. Opisał jak wykonywane jest wykańczanie emblematów w firmie i stwierdził, że widział prospekt maszyny hafciarskiej T. Wg jego wiedzy, prospekt maszyny załączony do akt dotyczy maszyny, która pojawiła się przed lipcem 2000 r.

W piśmie z [...] marca 2015 r. Uprawniony ustosunkował się do zeznań ww. świadków i prospektu przedłożonego do akt sprawy przez Wnoszącego sprzeciw. Stwierdził, że prospekt ten zawiera ogólne informacje o maszynie, nie ujawniając jej istoty. Zakwestionował m. in. datę pochodzenia prospektu i datę wystawienia maszyny na targach w P.

Na kolejnej rozprawie, [...] grudnia 2015 r., strony podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska.

Organ rozstrzygając sprawę, uznał za spóźniony zarzut braku przemysłowej stosowalności spornych rozwiązań z uwagi na to, że nie zostały one przedstawione w sposób zupełny. Zarzut ten został bowiem podniesiony przez Wnoszącego sprzeciw dopiero na rozprawie [...] grudnia 2015 r., podczas gdy sześciomiesięczny termin do wniesienia sprzeciwu upłynął [...] października 2009 r. Zarzut ten zatem, zdaniem UP, należało uznać za niedopuszczalny, a w konsekwencji za nie podlegający rozpoznaniu w przedmiotowej sprawie.

W sprzeciwie, jak wskazał dalej UP, Wnoszący sprzeciw błędnie jako podstawę swego żądania wskazał przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, skoro sporny wynalazek został zgłoszony do opatentowania [...] lipca 2000 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości. Zgodnie z art. 315 ust. 3 P.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się wg przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku. Zatem to art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości powinny stanowić podstawę prawną oceny zdolności patentowej spornego wynalazku. Wnoszący sprzeciw wskazał je w piśmie procesowym z [...] grudnia 2013 r. UP podkreślił przy tym, że nie uległy zmianie stawiane w sprzeciwie zarzuty, że wynalazek nie spełnia kryteriów nowości i nieoczywistości, ponieważ art. 10 i art. 11 u.w. oraz art. 25 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 P.w.p., dotyczą ustawowych warunków do uzyskania patentu odpowiednio odnoszących się do nowości i nieoczywistości. UP podkreślił też, że w uchylonej decyzji zapadłej w przedmiotowej sprawie jako podstawa prawna sprzeciwu i rozstrzygnięcia wskazane zostały art. 10 i art. 11 u.w., co nie zostało zakwestionowane przez Sąd. Wobec powyższego nie zasługiwał na uwzględnienie, zdaniem UP, zarzut Uprawnionego, że Wnoszący sprzeciw w toku postępowania spornego dokonał niedopuszczalnej zmiany podstawy prawnej.

UP odniósł się do przedłożonych przez Wnoszącego sprzeciw dowodów na okoliczność barku nowości i oczywistości spornych rozwiązań wskazując, że część z nich nie zawiera żadnych informacji, odnoszących się do sposobu wykonania emblematu jak i samego emblematu i wymieniając te dowody, które nie zawierają takich informacji.

UP wskazał natomiast, że z prospektu maszyny hafciarskiej T. firmy T., który jak wyjaśnił świadek A. R. pochodził z grudnia 1997 r. (symbol [...] na ostatniej stronie prospektu), wynika, że wielogłowicowe automatyczne maszyny hafciarskie T. seria E., pozwalały na wykonanie emblematu, w którym wykonuje się haftowanie i cięcie za pomocą lasera podczas procesu haftowania. Prospekt nie jest instrukcją obsługi maszyny, nie podaje także szczegółów konstrukcyjnych, poza ogólnymi, na podstawie których można pokazać możliwości maszyny. Z przedłożonego w trakcie postępowania oświadczenia A. R. - autoryzowanego przedstawiciela firmy T., jej zeznań złożonych na rozprawie [...] grudnia 2014 r. oraz oświadczenia P. J. z [...] czerwca 2011 r., z załącznikiem z [...] maja 2011 r., tj. zaświadczeniem T., a także zeznań A. J., który stwierdził, że seria maszyn T. oraz T. pojawiły się w sprzedaży w 1996 r. wynika, że maszyny firmy T. wyposażone w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe były dostępne na rynku od kwietnia 1996 r. Za pomocą takiej maszyny można wykonać haftowanie elementu i podczas haftowania cięcie za pomocą lasera. Sam fakt, że autoryzowany przedstawiciel nie sprzedał żadnego modelu tej maszyny, nie podważa twierdzenia, jak wskazał organ, że autoryzowany przedstawiciel firmy zna maszynę i jej możliwości. Ponadto, oceniając ustawowe warunki do uzyskania patentu na wynalazek UP musi brać pod uwagę informacje, które były ujawnione nie tylko w kraju dokonania wynalazku, ale także na świecie. Wobec tego fakt, że autoryzowany przedstawiciel firmy nie sprzedał maszyny w Polsce i nie dysponuje obecnie jakimkolwiek wyrobem na niej wykonanym, nie jest jednoznaczne z tym, że nie zna możliwości maszyny oraz nie widział bądź nie posiadał takiego wyrobu.

Rozwiązanie objęte spornym patentem, polega na wykonaniu szeregu czynności prowadzonych z wykorzystaniem maszyny i jak podkreślano to w wyjaśnieniach i opisie patentowym, z wykorzystaniem tylko jednej maszyny hafciarskiej. Uprawniony wielokrotnie podkreślał także, że wynalazek dotyczy tylko fazy wykończeniowej wyrobu hafciarskiego, jakim jest emblemat, która to faza polega na wykonaniu czynności obszycia brzegu ściegiem hafciarskim oraz termicznego usunięcia naddatku materiału, zaznaczając jednocześnie, że "wszystkie operacje technologiczne są wykonywane tylko na jednej maszynie, tj. maszynie hafciarskiej", a krawędź posiada obszycie wykonane specjalnym ściegiem hafciarskim. Wobec tego, w ocenie UP, na podstawie ogólnej informacji podanej w prospekcie, że maszyna hafciarska firmy T., wyposażona w głowice laserowe, pozwala na wykonanie haftu i cięcie (np. haft wycinany i haft muszelkowy - zdjęcie wyrobu 1 + 6 prospekt tłumaczenie akta karta m. in. [...]), zasadny jest zarzut oczywistości spornych rozwiązań. Do uznania zasadności tego zarzutu nie są potrzebne informacje o konstrukcji maszyny, ponieważ sporny patent, dotyczy rozwiązań w kategoriach: sposobu postępowania i emblematu, wykonanego określonym sposobem, zatem informacja, że można wykonać na tej jednej maszynie haftowanie i cięcie wystarcza do skutecznego postawienia tego zarzutu. W zastrzeżeniach, dotyczących sposobu, nie określono szczegółowych parametrów wykonywania poszczególnych czynności, nie wyjaśniono na czym polega "specjalny ścieg hafciarski" i nie podano tych informacji także w opisie patentowym. W opisie nie wymieniono także żadnego konkretnego podgrzanego elementu tnącego poza wskazaniem, że jest to promień lasera, który przemieszcza się wzdłuż linii konturu kształtu emblematu, zadanego programem komputerowym. Wobec powyższego UP uznał, że dla określonego w zastrzeżeniach sposobu postępowania, polegającego na obszyciu krawędzi ściegiem hafciarskim i cięciu naddatku materiału na jednej maszynie, informacja, że przed datą zgłoszenia wynalazku, znane było, że maszyna dostępna na rynku pozwala na wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, jest wystarczająca do stwierdzenia, że rozwiązanie to nie spełnia warunku nieoczywistości.

UP uznał, że informacje zawarte w prospekcie maszyny haftującej firmy T. seria E., potwierdzone w zeznaniach świadka A. R., dotyczące działania maszyn haftujących firmy T. seria E., wyposażonych w elementy laserowe, uzasadniają twierdzenie, że przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, możliwe było wykonanie emblematu, w którym wykonuje się haftowanie i cięcie za pomocą lasera podczas procesu haftowania. Z przedstawionych w trakcie postępowania oświadczeń, wynika, że maszyny firmy T. wyposażone w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe były udostępniane na rynku od kwietnia 1996 r., zatem za pomocą takiej maszyny można wykonać haftowanie elementu i podczas haftowania cięcie za pomocą lasera. Stąd, w ocenie UP, ww. dowody dają podstawy do unieważnienia patentu z powodu oczywistości przedstawionych w nim rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem, z obszyciem brzegu ściegiem hafciarskim.

UP wyjaśnił następnie, że stwierdzenie, że wynalazek wynika dla znawcy w sposób oczywisty ze stanu techniki oznacza, że dla znawcy rozwiązanie nie wykracza poza zwykły postęp techniczny, ale jedynie wynika wyraźne i logicznie ze stanu techniki, tj. nie wymaga wykorzystania umiejętności i wiedzy wykraczających poza te, które przypisuje się znawcy. W rozpatrywanej zaś sprawie specjalista wiedząc, że dostępna na rynku od 1996 r. maszyna firmy T., pozwala na wykonanie haftu i wycięcie laserem emblematu miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy dojść do objętych ochroną rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem, z obszyciem brzegu ściegiem hafciarskim, posługując się zwykłą logiką rozumowania, a tym samym rozwiązania te należało uznać za oczywiste.

UP dodał, że brak nieoczywistości stanowi samoistną i wystarczającą podstawę unieważnienia patentu, ponieważ patent na wynalazek może być udzielony jedynie wówczas, gdy rozwiązania spełniają jednocześnie wszystkie ustawowe warunki do jego uzyskania, czyli zgodnie z art. 10 u.w., są nowymi rozwiązaniami o charakterze technicznym, nie wynikającymi w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogącymi nadawać się do stosowania. Wobec powyższego zbędne było badanie czy sporny wynalazek w dacie zgłoszenia spełniał wymóg nowości.

W skardze z [...] maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] grudnia 2016 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, zaskarżając decyzję w całości, wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "K.p.a."), poprzez wydanie decyzji, wykraczającej poza granice sprawy administracyjnej (dopuszczalne granice wniosku),

2) art. 107 K.p.a. w zw. z art. 2558 ust. 1 P.w.p., określających niezbędne elementy decyzji administracyjnej, poprzez: błędną podstawę prawną, nie spełnienie warunków prawidłowego uzasadnienia, które powinno zawierać wskazanie motywów oraz dowodów, na których się oparł organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom lub argumentom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do zaistnienia w obrocie prawnym niedopuszczalnej pod względem formalnym decyzji,

3) art. 6 art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a., określających zasady działania organów administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym,

4) art. 246 P.w.p., poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż możliwa jest zmiana podstawy prawnej sprzeciwu lub okoliczności stanowiących podstawę sprzeciwu po upływie terminu wskazanego w art. 246 P.w.p.,

5) art. 255 ust. 4 P.w.p., poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż UP rozstrzygając sprawy w postępowaniu spornym nie jest związany granicami wniosku oraz podstawą prawną wskazaną przez Wnioskodawcę,

6) art. 10 u.w., poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie, polegające na zaniechaniu lub błędnym przeprowadzeniu analizy przesłanki nieoczywistości, a także poprzez błędne pominięcie analizy przedmiotowego patentu zawierającego odrębne dwa rozwiązania, tj. sposób wykonywania emblematu tekstylnego oraz emblemat tekstylny.

Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że w sprzeciwie Wnoszący sprzeciw wskazał jako podstawę prawną wniosku przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej. Tymczasem, jak wskazał UP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się wg przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, zatem to przepisy ustawy o wynalazczości powinny stanowić podstawę prawną sprzeciwu. Skarżący powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym NSA uznał, że termin 6-ciu miesięcy zakreśla granice czasowe dla ostatecznego sprecyzowania sprzeciwu pod względem faktycznym i prawnym, bez możliwości ich rozszerzenia po upływie tego terminu. W świetle tego stanowiska NSA, zmienione podstawy prawne sprzeciwu, jak i nowy materiał przedłożony przez Wnoszącego sprzeciw [...] grudnia 2015 r., tj. po upływie 6-ciu lat od publikacji w WUP stosownej informacji dotyczącej spornego patentu, z mocy prawa nie powinien być brany pod uwagę jako materiał dowodowy w sprawie. Rozszerzenie granic sprzeciwu w postępowaniu spornym, toczącym się na skutek jego wniesienia, prowadzi wprost do przekroczenia (ominięcia) terminu do wniesienia umotywowanego sprzeciwu i pozbawia Uprawnionego możliwości ustosunkowania się do sprzeciwu przed skierowaniem sprawy do postępowania spornego (wyr. NSA z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 592/13). W konsekwencji, jak wskazał Skarżący, UP wydał sporną decyzję na podstawie art 10 u.w., który nie był podstawą sprzeciwu. Tym samym w sposób rażący naruszył przepisy art. 255 ust. 4 w zw. z art. 246 ust. 2 P.w.p., bowiem w sposób wyraźny zignorował i wyszedł poza dopuszczalne granice wniosku oraz wskazaną przez Wnoszącego sprzeciw podstawę prawną, określoną zgodnie z art. 246 P.w.p., w sprzeciwie.

Skarżący podniósł, że UP jest związany granicami wniosku i podstawą prawną sprzeciwu wskazaną przez wnioskodawcę, który powinien także w odpowiednim terminie wskazać środki dowodowe na poparcie swego wniosku. Przedłożone po terminie na złożenie sprzeciwu materiały jak przywoływany przez organ prospekt firmy T. nie był w jakikolwiek sposób przywołany w sprzeciwie, nie była nawet przywołana ogólna okoliczność, iż do stanu techniki należeć miałaby maszyna firmy T. tego czy też innego typu. Okoliczność ta zatem nie została chociażby zasygnalizowana w sprzeciwie.

Skarżący podniósł ponadto, że UP w zaskarżonej decyzji nie zajął żadnego stanowiska w szeregu istotnych podnoszonych przez Skarżącego sprawach. UP w szczególności nie odniósł się do twierdzenia świadka A. R., iż prospekt maszyny hafciarskiej T. firmy T. pochodził z grudnia 1997 r. na co wskazywać miałby symbol [...] na ostatniej stronie prospektu, a zdaniem Skarżącego brak jest podstaw by uznać przedmiotowe cyfrowe oznaczenie za wskazujące jednoznacznie datę, jest to raczej numer seryjny prospektu. Nie wyjaśniono zatem kwestii z jakiego okresu pochodzi przedłożony materiał. UP nie uzasadnił dlaczego dał wiarę twierdzeniom świadka P. R. oraz świadka P. T., iż czynności objęte zastrzeżeniami spornego patentu składające się na sposób wykonania emblematu tekstylnego według spornego wynalazku były powszechnie znane według stanu techniki przed datą zgłoszenia tego wynalazku. UP, nie odniósł się również do pisma T. M. z M., który jednoznacznie stwierdza, że na T. w latach 1998, 2000 i 2002 nie była wystawiona maszyna firmy T., która w myśl zeznań świadków miała stanowić dowód podważający zdolność patentową spornego wynalazku.

Skarżący dodał, że podnosił wielokrotnie, przedłożył również w tym zakresie pisma oraz dowody, w tym potwierdzające, iż prospekt maszyny hafciarskiej T. firmy T. jak i ta maszyna, której on dotyczył nie była znana przed datą zgłoszenia przedmiotowego wynalazku. Wskazanie na folderze na kod [...] w zestawieniu z analogicznym kodem folderu innego T. wskazywało, iż nie oznaczał on daty. Przedstawiciel firmy T. A. R. miała pełne możliwości, gdyby maszyna ta była gdziekolwiek z przedstawicielstw na świecie wprowadzona do obrotu do przedłożenia dokumentów to potwierdzających, gdyż maszyny tego rodzaju to urządzenia drogie, wyspecjalizowane więc niewiarygodnie jest twierdzenie, iż daty ujawnienia maszyny nie można było ustalić w sposób wiarygodny i rzetelny.

Zdaniem Skarżącego UP naruszył również art. 10 u.w., bowiem zaniechał poprawnej analizy w zakresie oceny nieoczywistości rozwiązania w konfrontacji z ustalonym stanem techniki, w zasadzie zaś zaniechał ustalenia stanu techniki, środków technicznych oraz skonfrontowania ich z przedmiotowymi dwoma rozwiązaniami objętymi patentem, tj. sposobem oraz emblematem. Aby uznać rozwiązania za należące do stanu techniki kluczowym jest ustalenie daty pewnej dokumentów i cech technicznych, które one ujawniają. Metodą zmierzającą do ustalenia, czy wynalazek spełnia kryterium nieoczywistości jest ustalenie najbliższego stanu techniki, jako jednej lub kilku publikacji, na tle których specjalista najłatwiej doszedłby do wynalazku. Przy czym aby uznać publikację za należące do stanu techniki należy określić właściwą datę pewną. Następnie formułuje się problem techniczny, poprzez określenie cech zastrzeganego wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki. Zabieg ten pozwala na ocenę postępu technicznego wnoszonego przez wynalazek. W rezultacie wyniku powyższych ustaleń, udziela się odpowiedzi na pytanie, czy specjalista znający najbliższy stan techniki, przy rozpatrywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób zawodowo rutynowy, dojść do zastrzeganego rozwiązania.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W świetle art. 246 ust. 1 P.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (art. 246 ust. 2 P.w.p.). UP, zobligowany treścią art. 247 ust. 1 P.w.p., o wniesieniu sprzeciwu niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie UP, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku UP wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie (art. 247 ust. 2 P.w.p.). Istotną kwestią wynikającą z art. 246 ust. 1 P.w.p. jest to, że sprzeciw może wnieść każdy zachowując termin określony w tym przepisie. Po tym terminie, z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy może, na podstawie art. 164 P.w.p., wystąpić każda osoba, która ma w tym interes prawny. Sprzeciw wniesiony w terminie, umotywowany oraz uznany przez uprawnionego za bezzasadny, zostaje rozstrzygnięty w trybie spornym według zasad określonych w art. 2551-25511 P.w.p., co wynika z art. 25512 P.w.p. Zgodnie natomiast z art. 255 ust. 4 P.w.p., UP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

W niniejszej sprawie patent na sporny wynalazek został udzielony decyzją z [...] września 2008 r. Publikacja ogłoszenia o jego udzieleniu miała miejsce w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., sprzeciw natomiast wobec ww. decyzji, wpłynął do UP [...] października 2009 r. Sprzeciw zatem, został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p. Skarżący, słusznie podkreśla jednak, że Wnoszący sprzeciw błędnie jako podstawę sprzeciwu powołał art. 25 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 P.w.p., ponieważ sporny wynalazek został zgłoszony [...] lipca 2000 r., kiedy to obowiązywała ustawa z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości. Zgodnie z art. 315 ust. 3 zd. pierwsze P.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w UP. Skarżący podkreślił, że Wnoszący sprzeciw dokonał zmiany podstawy prawnej sprzeciwu na art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p. Wydanie zatem przez UP zaskarżonej decyzji na podstawie art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, stanowiło zdaniem Skarżącego, rażące naruszenia art. 255 ust. 4 w związku z art. 246 ust. 2 P.w.p., skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd zauważa jednak, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 25 października 2011 r,. sygn. akt VI SA/Wa 1172/11, uchylił decyzję UP z [...] lutego 2011 r. nr [...] oddalającą przedmiotowy sprzeciw, który wpłynął do UP [...] października 2009 r. na sporny patent. Uchylona przez WSA decyzja z [...] lutego 2011 r. została wydana na podstawie art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, czego WSA nie zakwestionował pomimo, wskazanej powyżej zmiany podstawy prawnej sprzeciwu z art. 25 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 P.w.p., na art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p. W świetle powyższego, prawidłowość działania Wnoszącego sprzeciw w powyższym zakresie, tj. zmiany podstawy prawnej w niniejszej sprawie, została przesądzona powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 października 2011 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd orzekający zatem w niniejszej sprawie, będąc związanym oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie, nie może kwestionować prawidłowości działania Wnoszącego sprzeciw co do zmiany podstawy prawnej sprzeciwu oraz UP, który wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, co czyni niezasadnym zarzut rażącego naruszenia art. 255 ust. 4 w związku z art. 246 ust. 2 P.w.p.

Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 255 ust. 4 w związku z art. 246 ust. 2 P.w.p., na skutek przedstawienia przez Wnoszącego sprzeciw, po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 P.w.p., nowych dowodów na potwierdzenie stanowiska Wnoszącego sprzeciw. Wszystkie bowiem, kwestionowane przez Skarżącego dowody przedstawione przez Wnoszącego sprzeciw, na kolejnych etapach postępowania, mieściły się w granicach wniosku zawartego w sprzeciwie Wnoszącego sprzeciw. Podkreślenia wymaga, że art. 25512 P.w.p., poza wyłączeniem przepisów dotyczących wniosku o wszczęcie postępowania spornego, nie wprowadza dodatkowych szczególnych regulacji dotyczących postępowania spornego wszczętego na skutek skutecznie wniesionego w terminie sprzeciwu. Sąd zatem nie znajduje podstaw do przyjęcia, iż w trakcie toczącego się postępowania spornego, wszczętego na skutek skutecznie wniesionego, umotywowanego, uznanego przez uprawnionego za bezzasadny sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu patentu, przedstawiać nowych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Dopiero bowiem na podstawie art. 2553 ust. 5 P.w.p., w przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony UP może wyznaczyć stronom postępowania w toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że strona wykaże, że ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później. Dlatego też, zarówno przesłuchanie dopiero na rozprawie [...] grudnia 2014 r. świadków, o co wnioskował Wnoszący sprzeciw na rozprawie [...] grudnia 2013 r., jak i przedstawienie innych dowodów, w tym prospektu przy piśmie z [...] września 2014 r., na okoliczność wykazania oczywistości spornego wynalazku, nie naruszyło art. 255 ust. 4 w związku z art. 246 ust. 2 P.w.p.

Zgodnie z art. 10 ustawy o wynalazczości, wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania.

W świetle przytoczonego przepisu, wynalazek podlegający opatentowaniu musi spełniać łącznie trzy kryteria, tzw. zdolności patentowej. Musi być zatem: 1) nowym rozwiązaniem o charakterze technicznym, 2) nie może wynikać w sposób oczywisty ze stanu techniki, 3) musi się nadawać do stosowania. Wynalazek, który nie spełnia, przynajmniej jednego z powyższych kryteriów nie może być opatentowany.

UP unieważnił sporny patent uznając, że wynalazek dotyczący dwóch rozwiązań, tj.: sposobu wykonania emblematu tekstylnego oraz emblematu tekstylnego, w sposób oczywisty wynikał ze stanu techniki w dniu zgłoszenia go do opatentowania, tj. [...] lipca 2000 r. UP uznał, że Wnoszący sprzeciw wykazał, iż od kwietnia 1996 r. były udostępnione na rynku maszyny firmy T. wyposażone w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe za pomocą, których można było wykonać haftowanie elementu i podczas haftowania cięcie za pomocą lasera.

Zgodnie z zastrzeżeniami niezależnymi spornego patentu: "1. Sposób wykonania emblematu tekstylnego, w którym na powierzchnię napiętego na ramę do haftowania elementu z materiału włókienniczego tkanego lub dzianego zawierającego w swej strukturze włókna syntetyczne i zespolonego z podłożem materiału włókienniczego nietkanego, nanosi się, korzystnie maszynowo, wzór haftu wewnętrznego, po czym zespala znanym sposobem z kolejną warstwą podłoża z materiału nietkanego, znamienny tym, że z podłożem przemieszcza się mechanicznie względem igły głowicy maszyny haftującej wzdłuż linii zadanego, korzystnie programem komputerowym, konturu kształtu emblematu, zaś igła głowicy maszyny wykonuje ściegiem hafciarskim obszycie zewnętrzne brzegu emblematu, po czym elementem tnącym podgrzanym do temperatury topnienia włókien syntetycznych, usuwa się naddatek materiału włókienniczego. 2. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że naddatek materiału włókienniczego usuwa się za pomocą promieni lasera, który przemieszcza się wzdłuż linii konturu kształtu emblematu, zadanego korzystnie programem komputerowym. 3. Emblemat tekstylny, wykonany sposobem określonym w zastrz. 1, niezależnym, z materiału włókienniczego tkanego lub dzianego zawierającego w swej strukturze włókna syntetyczne z podłożem z materiału włókienniczego nietkanego, posiadający na swej powierzchni treść, w postaci korzystnie wzoru haftu, oraz na brzegu obwodowe obszycie zewnętrzne, znamienny tym, że obszycie zewnętrzne brzegu ma postać ściegu hafciarskiego, zaś krawędź emblematu ma postać linii ciągłej o jednorodnej strukturze materiału.

Jak wynika z powyższych zastrzeżeń oraz z wyjaśnień Uprawnionego, sporny wynalazek dotyczy fazy wykończeniowej wyrobu hafciarskiego – emblematu polegającej na wykonaniu tylko na jednej maszynie hafciarskiej, czynności obszycia brzegu ściegiem hafciarskim oraz termicznego usunięcia naddatku materiału, w efekcie czego emblemat charakteryzuje się obszyciem zewnętrznym brzegu w postaci ściegu hafciarskiego, zaś krawędź emblematu ma postać linii ciągłej o jednorodnej strukturze materiału. Jak słusznie wskazał UP w zaskarżonej decyzji, w zastrzeżeniach dotyczących sposobu wykonania emblematu, jak i w opisie patentowym, nie określono szczegółowych parametrów wykonywania poszczególnych czynności, nie wyjaśniono też na czym polega "specjalny ścieg hafciarski", a jako element tnący wskazano promień lasera, który przemieszcza się wzdłuż linii konturu kształtu emblematu, zadanego korzystnie programem komputerowym. Dlatego też, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że informacja o występującej na rynku, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszynie umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że sporny wynalazek nie spełnia warunku nieoczywistości.

Za oczywiste, jak wskazuje się w literaturze (choć odnoszącej się do regulacji zawartej w P.w.p., jednak ze względu na podobieństwo problematyki, mogącej mieć zastosowanie w niniejszej sprawie), uznać należy rozwiązania, które w sposób nietwórczy wynikają ze stanu techniki, które znawcy same się nasuwają. Jeżeli rozwiązanie jest w zasięgu znawcy danej dziedziny (przy założeniu, że zna on ją całą) brak jest poziomu wynalazczego. Twórczość wynalazcza polega bowiem na przezwyciężaniu trudności technicznej, która bez tego nie zostałaby pokonana (por. Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2010,). W przywołanym komentarzu wskazano, że pod pojęciem znawcy należy rozumieć fachowca z danej dziedziny, specjalistę, osobę zajmującą się w sposób profesjonalny daną dziedziną techniki. Nie ma powodu, aby wymagać od znawcy wybitności, czy ponadprzeciętnej znajomości danego zagadnienia, wystarczające jest przyjęcie wzorca specjalisty, który zawodowo zajmuje się danymi zagadnieniami. Znawca ma dostęp do stanu techniki, dysponuje także zwykłymi w danej dziedzinie techniki środkami. Dokonuje on oceny poziomu wynalazczego poprzez porównanie rozwiązań, bez pracy twórczej i nadmiernego wysiłku umysłowego, w toku zwykłego, logicznego wnioskowania.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, UP słusznie również uznał, że informacja o występującej na rynku, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszynie umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu, pozwalałaby specjaliście w tej dziedzinie bez dokonań twórczych, w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do objętych ochroną rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem, z obszyciem brzegu ściegiem hafciarskim.

Sąd uznał za niezasadne zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przez UP przepisów postępowania, tj.: art. 6 art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. W ocenie Sądu, Wnoszący sprzeciw w sposób wyczerpujący wykazał, że przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, na rynku, choć niekoniecznie krajowym, występowała maszyna umożliwiająca wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu tekstylnego. UP, zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił potwierdzające to dowody, przedstawione przez Wnoszącego sprzeciw. Istnienia takiej maszyny przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, dowodzi prospekt maszyny haftującej firmy T. seria E., wyposażonej w głowice hafciarskie i urządzenie laserowe, pozwalającej na wykonanie haftowania i cięcia podczas haftowania, pochodzący zgodnie z wyjaśnieniami autoryzowanego przedstawiciela firmy T. oraz umieszczonym na ostatniej stronie prospektu symbolem: "[...]", z grudnia 1997 r. Istnienie tej maszyny przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, potwierdzają zeznania z rozprawy z [...] grudnia 2014 r. oraz oświadczenie z [...] czerwca 2011 r., autoryzowanego przedstawiciela firmy T., od 2002 r., A. R., zgodnie z którym automat hafciarski marki T., seria T., wyposażony w głowice hafciarskie oraz urządzenie laserowe, został wyprodukowany i jest udostępniony na rynku od kwietnia 1996 r., a także oświadczenie P. J. z [...] czerwca 2011 r., dotyczące znaczenia ww. symbolu: "[...]" oraz okoliczności podpisania i wydania zaświadczenia firmy T., z [...] maja 2011 r., dotyczącego daty wyprodukowania i udostępnienia ww. automatu.

Dodać należy, że UP przytoczył w opisie przebiegu postępowania w niniejszej sprawie zeznania świadków P. R. oraz P. T., jednak nie oparł na tych dowodach swojego rozstrzygnięcie, niezasadny jest zatem zarzut Skarżącego, iż UP nie uzasadnił dlaczego dał wiarę tym zeznaniom.

Ponadto, wobec dowodów, na których UP oparł swoje rozstrzygnięcie, zdaniem Sądu, brak dowodu na to, iż ww. automat był wystawiany na T. przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, nie stanowi okoliczności potwierdzającej nie występowanie w obrocie od kwietnia 1996 r. tego automatu. Dlatego też pismo T. M., na które powołuje się w skardze Skarżący, jak i brak odniesienia się do tego pisma przez UP w zaskarżonej decyzji, nie stanowi wady zaskarżonej decyzji, która mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza zatem, że UP, wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady legalności. Organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy przedstawiony przez strony sporu w niniejszej sprawie oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak i słusznego interesu Skarżącego. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organ również wyjaśnił stronom zasadność przesłanek którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a w konsekwencji, pomimo, iż Skarżący nie zgadza się z argumentacją UP oraz rozstrzygnięciem sprawy, nie można zgodzić się z twierdzeniem, że w sprawie doszło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czy też zasady obowiązku organów udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł również do wniosku, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez UP art. 10 ustawy o wynalazczości poprzez zaniechanie poprawnej analizy w zakresie oceny nieoczywistości rozwiązania w konfrontacji z ustalonym stanem techniki, w związku z zaniechaniem ustalenia stanu techniki, środków technicznych oraz skonfrontowania ich z dwoma rozwiązaniami objętymi patentem. Jak wskazano powyżej, fakt występowania w ramach stanu techniki, przed datą zgłoszenia spornego wynalazku, maszyna umożliwiającej wykonanie haftu i wycięcia laserem emblematu tekstylnego, został wykazany w sposób wyczerpujący, co pozwalało specjaliście w sposób zawodowy i rutynowy, dojść do objętych spornym patentem rozwiązań, tj. sposobu wytwarzania emblematu oraz emblematu, wytworzonego tym sposobem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), oddalił skargę.