Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 416/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 6, art. 15, art. 19, art. 21 § 1 pkt 3, art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1438
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi L.G.-W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2010 I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej L.G.-W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 18.05.2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR został złożony wniosek L.G. – W. o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2010. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w dniu [...].06.2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał L.G. – W. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił powyższą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownej weryfikacji całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w dniu [...].04.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał L.G. – W. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższą decyzją organ I instancji przyznał L.G. – W. płatność w wysokości 25 828,04 zł w tym z tytułu: - jednolitej płatności obszarowej w wysokości 25 828,04 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 1753,72 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości; a także odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył potrącenia w wysokości 9 540,21 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., rozpoznając skargę, uchylił powyższą decyzję w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...].04.2014 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożenia pomniejszenia płatności w wysokości 9 540,21 zł. Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożenia pomniejszenia płatności w wysokości 9 540,21 zł Sąd wskazał m.in., iż organ nie wyjaśnił stanu faktycznego i nie dokonał jego oceny prawnej w odniesieniu do wysokości dokonanych pomniejszeń. Sąd zwrócił uwagę, że w dniu [...].11.2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła korekta wniosku Pani L.G. – W., w której zmniejszyła ona powierzchnie działek rolnych deklarowanych do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy. Dokonana korekta nastąpiła po stwierdzeniu przez organ, iż we wniosku o płatności, te same działki zostały zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej. W wyniku złożonej korekty łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych jako przeznaczone na susz paszowy uległa zmniejszeniu z 28,92 ha do 27,39 ha. Oznacza to, że wskutek korekty powierzchnia wszystkich działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącą do płatności uzupełniającej zmniejszyła się z początkowo deklarowanych 50,63 ha do 49,10 ha. W ocenie Sądu organy obu instancji nie rozważyły i nie ustaliły, czy Pani L.G. –W. dokonała skutecznej korekty pierwotnego wniosku i czy wobec tego jako zadeklarowana do płatności uzupełniających powinna być przyjęta nie powierzchnia deklarowana pierwotnie (50,63 ha), ale powierzchnia skorygowana (49,10 ha), co miałoby wpływ na wyliczenie "przedeklarowania" powierzchni, a w konsekwencji i na wysokość dokonanych pomniejszeń. Sąd wskazał również, iż zasadniczą sprawą jest uznanie, które nieprawidłowości wniosku nie mogą być skorygowane po ich ujawnieniu przez organ, a które mogą być poprawione w każdym czasie jako oczywiste błędy. Właściwe przeprowadzenie rozgraniczenia między tymi sytuacjami stanowi istotny problem bowiem nieusuwalne błędy wniosku wywołują konsekwencje z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 tj. ograniczenie pomocy lub wykluczenie z pomocy w roku, którego dotyczy wniosek lub także w latach następnych.

W rezultacie ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 roku, nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożenia pomniejszenia płatności.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że konieczność pozostawienia nieskoszonych części działek rolnych (PRŚ) oraz jednoczesna deklaracja, że skoszone trawy z całości deklarowanych działek (płatności obszarowe) przeznaczone zostaną na susz paszowy stoją w oczywistej sprzeczności do siebie. Tym samym nie jest możliwe uzyskanie płatności w ramach w/w schematów pomocowych (płatność rolnośrodowiskowa w ramach wariantu 3.1 i 5.1 oraz uzupełniająca obszarowa) do tej samej powierzchni zadeklarowanego gruntu, gdyż w ramach przedmiotowych schematów pomocowych istnieją wzajemnie wykluczające się warunki uzyskania pomocy określone w ww. przepisach prawa.

Organ zwrócił uwagę, że w dniu 03.10.2013 r. do Pani L.G. – W. organ I instancji wystosował wezwanie nr [...] do złożenia wyjaśnień. W dniu 25.11.2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła korekta wniosku. Ponieważ korekta była niepełna organ wezwał stronę o dalsze wyjaśnienia. W dniu 21.02.2014 r. (data stempla pocztowego: 20.02.2014 r.) do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła kolejna korekta.

Organ stwierdził, że w związku z faktem, iż L.G. – W. nie przedłożyła w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień umowy na dostarczanie zielonki nabywcom pasz do suszenia lub rozdrabniania bądź zatwierdzonym przez Agencję Rynku Rolnego przedsiębiorstwom przetwórczym w celu produkcji suszu paszowego, jak również nie przedłożyła dokumentów finansowych, które mogłyby potwierdzić sprzedaż zielonki w/w podmiotom, działki rolne na których zadeklarowano ubieganie się o uzupełniającą płatności obszarową, zostały w całości wykluczone z płatności. W odniesieniu do w/w działek nie został bowiem spełniony przepis § 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, iż płatność uzupełniająca do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku paszowego (Dz. Urz. UE L 61 z 08.03.2005, str. 4, z późn. zm.). Ponadto wnioskodawczyni nie złożyła wraz z korektą wniosku dokumentów potwierdzających wykoszenie traw na działkach rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności uzupełniającej i dostarczenie ich do zatwierdzonego przez Agencję Rynku Rolnego podmiotu zajmującego się skupem zielonki (umowy/deklaracje dostaw/faktury).

W kontekście powyższego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.), strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż nie można w uznać, iż L.G. – W. dokonała skutecznej korekty pierwotnego wniosku z zakresie dotyczącym uzupełniających płatności obszarowych, a wobec tego jako powierzchnię zadeklarowaną do płatności w przedmiotowym przypadku winno się wskazywać 50,63 ha (zgodnie z deklaracją we wniosku), a nie 49,10 ha (zgodnie z korektą). W kontekście powyższego należy nadmienić, iż Strona wnioskowała o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej (UPO), a deklarowaną rośliną są trawy uprawiane na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy - nazwane dalej UPO TUZ. Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie strony przejawiające się w zadeklarowaniu tych samych powierzchni na w/w działkach rolnych zarówno do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) oraz płatności rolnośrodowiskowej (PRŚ) nie może zostać uznana jako błąd oczywisty, o którym mowa w art. 21 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str, 1, ze zm.). Dyrektor wskazał, że oczywista omyłka polega w szczególności na niezamierzonym przekręceniu, opuszczeniu wyrazu, błędzie logicznym, pisarskim lub mającym postać innej niedokładności przypadkowej. Oczywista omyłka pisarska powinna być możliwa do poprawienia bez odwoływania się do innych dokumentów. W zakresie tego pojęcia mieszczą się zatem tylko takiego rodzaju niedokładności, które widoczne są dla każdego, bez przeprowadzania jakiejkolwiek dodatkowej dogłębnej analizy. Oznacza to, że ich poprawienie nie wywołuje zmiany merytorycznej treści oświadczenia woli wykonawcy. Oczywista omyłka pisarska jest wynikiem przeoczenia lub innej wady procesu myślowo - redakcyjnego. Poprawienie oczywistej omyłki nie może prowadzić do wytworzenia nowej treści oświadczenia woli. W tym aspekcie przedeklarowanie przez stronę nie może być uznane jako błąd oczywisty.

Dyrektor wskazał, że każdy podmiot gospodarczy, prowadząc działalność, spełnia jednocześnie wszystkie warunki do prowadzenia takiej działalności gospodarczej, a do takich warunków należy posiadanie wiadomości i umiejętności fachowych na poziomie wymaganym w obowiązujących przepisach. W świetle powyższego L.G. – W. działała jako profesjonalny producent rolny, jak również korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, znającego przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Dlatego uznać należało, iż zarówno strona, jak i pełnomocnik posiadają fachową wiedzę zarówno w zakresie związanym z umiejętnością wypełnienia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Jeśli L.G. – W. nie byłaby beneficjentem programu rolnośrodowiskowego, to wniosek z dnia [...].05.2010 r. byłby właściwy i nie istniałaby konieczność jego poprawy. W opisywanej sytuacji strona winna była wiedzieć, iż skoro zobowiązuje się do nie koszenia traw na obszarze od 5% do 10% powierzchni działki rolnej (ze względu na uczestnictwo w programie rolnośrodowiskowym wariant 3.1 i 5.1), to jednocześnie nie powinna deklarować całości działek rolnych do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) w przypadku dostarczania traw. Tymczasem wnioskodawczyni zadeklarowała na działkach rolnych takie same obszary w ramach różnych schematów pomocowych, a postępowanie takie - w świetle profesjonalnego podejścia jakiego należy wymagać od producenta rolnego, działającego z pomocą profesjonalnego pełnomocnika - wyklucza możliwość stwierdzenia, iż strona popełniła oczywisty błąd. We wskazanej sytuacji deklarację działek rolnych do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) przez stronę traktować trzeba jako przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do płatności, a co za tym idzie względem beneficjentki wyciągnąć należy konsekwencje wynikające z przepisów prawa mających zastosowanie w przypadku płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Organ II instancji podkreślił dalej, że L.G. – W. składa wnioski o przyznanie płatności do gruntów rolnych od 2005 r., a od roku następnego tj. 2006 jest beneficjentem programu rolnośrodowiskowego, a zatem winna być świadoma zasad i warunków jakie są konieczne do spełnienia celem uzyskania pomocy finansowej w pełnym zakresie.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał w konsekwencji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uwzględnić zaistnienia błędu oczywistego i w tym kontekście możliwości jego skorygowania - w zakresie płatności UPO - na podstawie art. 21 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Dyrektor stwierdził również, iż poprawki dokonane przez wnioskodawczynię w dniu [...].03.2014 r. nie mogą zostać uwzględnione mając na względzie, iż zgodnie z art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (...) zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu notyfikuje się właściwym organom na piśmie najpóźniej do dnia 31 maja danego roku kalendarzowego (...). Zmiana składana zgodnie z art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 obejmuje: dodanie nowych działek ewidencyjnych i rolnych, zmianę już zadeklarowanych danych w tym m.in. zmianę powierzchni zadeklarowanych działek, zmianę grup upraw, zmianę użytkowania działki rolnej. Zgodnie z art. 14 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie są dozwolone odnośnie do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości. Ponadto chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji deklaracji działek rolnych wnioskodawczyni mogła skutecznie wycofać się z ubiegania się o płatności UPO do tych części działek rolnych, które poprzez uczestnictwo w programie rolnośrodowiskowym winny były zostać nieskoszone. Jednakże w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można uznać, iż korektą wniosku strona skutecznie wycofała z płatności części działek rolnych. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie. Z możliwości takiej Pani L.G. – W. nie skorzystała.

Na powyższą decyzję L.G. –W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, albowiem została wydana z naruszeniem art. 5 ustawy o systemach wsparcia bezpośredniego. W myśl tego przepisu organem właściwym dla rozpoznania sprawy, po uchyleniu decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jako organu drugiej instancji, był Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, albowiem skarżąca - w chwili wydania zaskarżonej decyzji – mieszkała w [...].

Skarżąca domagała się w dalszej kolejności uchylenia zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut niezastosowania przepisu art. 21 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz, UE L 316 z 02.12.2009 r. str. 1, ze zm.) w sytuacji gdy błąd w zakresie deklarowania działek do uzupełniającej płatności był oczywisty i mógł być poprawiony przez stronę w każdym momencie po złożeniu wniosku.

W przekonaniu skarżącej organ II instancji pominął wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 769/14, gdzie odniesiono się do nieprawidłowości, które mogą być poprawione w każdym czasie jako oczywiste błędy wykryte przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647 ) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji umożliwia sądowi administracyjnemu kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej.

Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że zostało one wydane z naruszeniem przepisów o właściwości organu odwoławczego, co powoduje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie jego nieważności. Bowiem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ) zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie) stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei, art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji (odpowiednio postanowienia, na które służy zażalenie), która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zgodnie z art. 19 k.p.a., organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu i oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności (art. 6). Organ administracji publicznej jest obowiązany przestrzegać z urzędu swojej właściwości w całym toku postępowania administracyjnego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 roku, w spr. III ARN 17/91, PiP 1992, z. 3, s. 108). Powyższa zasada obowiązuje we wszystkich rodzajach postępowania administracyjnego, a zatem w postępowaniu przed organami pierwszej instancji, postępowaniu odwoławczym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 1986 roku, w spr. II SA 2307/85, SPB 1987, nr 1, s. 63) oraz w postępowaniach nadzwyczajnych, a także na wszystkich etapach tych postępowań. Stosownie do art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie.

W kontrolowanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że skarżąca w toku postępowania zmieniła miejsce zamieszkania. Składając wniosek o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych na rok 2010 skarżąca zamieszkiwała w Jeziornej, na terenie powiatu nowosolskiego w województwie [...], natomiast w dacie wydawania zaskarżonej decyzji zamieszkiwała w [...], na terenie powiatu [...] w województwie [...].

Podstawę prawną dla uzyskania przez L.G.-W. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych na rok 2010, tworzą przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008 roku, nr 170, poz. 1051). Mocą przepisu art. 2, ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 roku o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2014r., poz. 240), do płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów i wsparcia specjalnego oraz do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności lub wsparcia, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepis art. 5 ust. 1 stanowi, że kierownik biura powiatowego Agencji jest właściwy w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W ust. 2. stanowi się, że właściwość miejscową kierownika biura powiatowego Agencji ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby rolnika.

Powołany przepis koresponduje z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a., który właściwość miejscową ogólną organu administracji publicznej ustala według miejsca zamieszkania strony.

Tak oznaczona właściwość miejscowa organu podlega zatem zmianie wraz ze zmianą miejsca zamieszkania strony. W ocenie Sądu, gdyby ustawodawca ustalał właściwość miejscową tego samego organu administracji publicznej od chwili wszczęcia postępowania do jego zakończenia, pomimo zmiany miejsca zamieszkania strony, wtedy zawarłby w przepisach stosowną regulację. Taką regulację zawiera przepis art. 15 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego stanowiąc, że sąd właściwy w chwili wniesienia pozwu pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy. W ocenie tutejszego Sądu brak takiego zastrzeżenia wskazuje na obowiązek przekazania przez organ sprawy, organowi właściwemu miejscowo dla zmienionego miejsca zamieszkania strony.

Ustawa z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz.U z 2014 roku, poz. 1438) zawiera przepisy dotyczące jej struktury organizacyjnej. W art. 9 ust. 1 ustanowiono, że w ramach Agencji wyodrębnia się; 1) Centralę Agencji; 2) oddziały regionalne działające w każdym województwie; 3) biura powiatowe działające w każdym powiecie. Przepis art. 10 ust. 2 ustala podległość tych organów : w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego.

W kontrolowanym postępowaniu organem właściwym w chwili złożenia przez L.G.-W. wniosku o dopłaty na rok 2010 był Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organem wyższego stopnia wobec Kierownika był Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Z kolei w chwili wydania zaskarżonej decyzji L.G.-W. zamieszkiwała w [...], na terenie województwa wielkopolskiego, tym samym organem wyższego stopnia właściwym miejscowo dla niej był Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, albowiem przy określaniu właściwości miejscowej organu orzekającego w drugiej instancji należy brać pod uwagę powiat, w którym aktualnie zamieszkuje strona.

W konsekwencji uznania, iż na skutek wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości ziściła się przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.