Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 184/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 3 par. 1, art. 133 par. 1, art. 54 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30c ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 31 ust. 1, art. 26 ust. 2, art. 27 ust. 2.
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 3 pkt 2 a,b i c).
journal: Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
law: Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
article: art. 7 ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie NSA Gabriela Jyż (spr.) Czesława Socha Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. G. Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2269/13 w sprawie ze skargi Z. G. Spółki z o.o. w G. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. G. Spółki z o.o. w G. na rzecz Ministra Gospodarki 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. G. Spółki z o.o. w G. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Z. G. spółka z o.o. w G. złożyła do Banku Gospodarstwa Krajowego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Oś Priorytetowa Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, działanie 4.3, Kredyt technologiczny, wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "Utworzenie innowacyjnego Centrum Rehabilitacji i Odnowy Biologicznej w Z. G.". Projekt ten miał polegać na wdrożeniu i opracowaniu na potrzeby skarżącej nowych technologii z zakresu rehabilitacji, relaksacji i kosmetologii obejmującego procesy technologiczne diagnozowania, leczenia i pielęgnacji skóry, pielęgnacyjno – relaksacyjne ciała oraz rehabilitacji. Wdrożenie tych technologii miało pozwolić skarżącej na świadczenie dwunastu nowych usług.

Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego powiadomił skarżącą o odmowie przyznania premii technologicznej. W ocenie instytucji wdrażającej projekt nie spełniał dwóch kryteriów oceny merytorycznej ujętych w załączniku nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu, a mianowicie kryterium zgodności projektu z celami i zakresem działania 4.3 Programu Operacyjnego i z ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r., Nr 116, poz. 730 ze zm., dalej: "ustawa o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej") oraz kryterium uzyskania przez wnioskodawcę opinii wystawionej przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stwierdzającą, że technologia, która wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż pięć lat.

W wyniku wniesionego przez skarżącą protestu, Minister Gospodarki pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformował spółkę, iż jej protest został uznany za niezasadny. W ocenie organu we wskazanym przez skarżącą spółkę sposobie "obsługi klientów", sprowadzonym do odpowiedniego doboru zestawu zabiegów nie można było doszukać się aspektu technologicznego. Organ zgodził się z instytucją wdrażającą, że sposoby diagnostyki, leczenia i relaksacji nie mogą być uznane za nowe technologie w rozumieniu ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, gdyż nie stanowią one wiedzy technicznej, tym samym projekt skarżącej nie dotyczył wdrożenia nowej technologii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy. W ocenie organu z uwagi na fakt, że projekt nie będzie miał zastosowania w produkcji i nie spełnia przesłanek określających wiedzę techniczna, punkt piętnasty wniosku o dofinansowanie został wypełniony niezgodnie z instrukcją. Projekt nie dotyczył wdrożenia technologii, a samo posiadanie przez dane rozwiązanie postaci projektu racjonalizatorskiego nie przesądzało, zdaniem organu, o noszeniu przez niego znamion nowej technologii w rozumieniu ustawy. Organ wskazał, że świadcząc usługi skarżąca będzie wykorzystywała funkcję poszczególnych planowanych do zakupu urządzeń, które już wcześniej zostały opracowane i wdrożone przez producentów tych urządzeń. Tym samym projekt jest niezgodny z art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej a w konsekwencji jest również niezgodny z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Odnosząc się do kwestii niewezwania skarżącej przez komisję kwalifikacyjną do złożenia wyjaśnień w przedmiocie opinii o nowej technologii organ wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 9 regulaminu przeprowadzania konkursu, procedura wyjaśniania uruchamiana jest w przypadku wystąpienia wątpliwości, co do oceny i nie ma ona charakteru obligatoryjnego. Skoro komisja kwalifikacyjna nie miała wątpliwości w tym zakresie, tj. odnośnie oceny informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, nie było potrzeby wzywania skarżącej do składania dodatkowych wyjaśnień, co do treści opinii. Organ dodatkowo wskazał, że opinia o nowej technologii nie została przygotowana w sposób zgodny z przepisami ustawy oraz instrukcją wypełniania wniosków w zakresie uzasadnienia konieczności nabycia wszystkich środków trwałych przy realizacji inwestycji technologicznej. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej wydatkami kwalifikowanymi w ramach projektu są wydatki niezbędne do realizacji inwestycji zaś opinia ograniczała się do wymienienia gotowych funkcji urządzeń wykonujących zabiegi i procesy terapeutyczne.

Sąd I instancji oddalając skargę spółki wskazał, że kwestią zasadniczą było ustalenie czy projekt skarżącej polegał na wdrożeniu nowej technologii. Zgodnie z treścią projektu jego nowatorstwo miało polegać na takim zestawieniu usług leczniczo – rehabilitacyjno – kosmetycznych, aby dało ono nową jakość. Sąd podzielił ocenę organu, że projekt nie dotyczył wdrożenia nowej technologii. Wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej pojęcie "nowej technologii" oznacza technologie w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo – rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż pięć lat. Słusznie zdaniem Sądu organ wskazywał na treść art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: "prawo własności przemysłowej") stanowiącego, iż nie udziela się patentu na sposoby leczenia ludzi i zwierząt metodami chirurgicznymi lub terapeutycznymi oraz sposoby diagnostyki stosowane na ludziach lub zwierzętach (...), albowiem przedmiotem usług oferowanych przez skarżącą są właśnie zabiegi z dziedziny medycyny, paramedycyny oraz kosmetyki. Sąd wskazał w tym zakresie, że zestawienie tych zabiegów, ich dobór i kolejność nie są przedmiotem prawa własności przemysłowej. Podzielił również pogląd organu, że we wskazanym we wniosku "sposobie obsługi klientów" sprowadzającym się do odpowiedniego zestawu zabiegów nie można doszukać się aspektu technologicznego, wobec czego nie można przyjąć, iż projekt polega na wdrożeniu technologii. Opisane w projekcie procesy medyczno – rehabilitacyjnej i diagnostyczno – rehabilitacyjnej oraz relaksacyjne z uwagi na fakt, że część z nich może nie dotyczyć wiedzy w sensie naukowym, nie mogły być uznane za nowe technologie w rozumieniu definicji z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.

Za prawidłową Sąd I instancji uznał również ocenę organu, iż podana informacja o tym, że dana technologia stanowi wynik projektu racjonalizatorskiego nie mogła przesądzać o uznaniu jej za nową technologię w rozumieniu ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, zgodnie z którą za definicję nowej technologii uznaje się, że nieopatentowana wiedzę techniczna to know how w jego aspekcie technicznym.

W odniesieniu do opinii o innowacyjności złożonej przez skarżącą, Sąd I instancji stwierdził, że nie spełniała ona wszystkich wymogów określonych w ustawie jak również nie zawierała opisu wdrożenia nowej technologii ani opisu tejże technologii a jedynie ograniczała się do opisu prac inwestycyjnych mających na celu stworzenie centrum rehabilitacji i relaksacji. Sąd podzielił również stanowisko organu odnośnie zarzutu niewezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień w trybie § 7 ust. 2 pkt 9 regulaminu konkursu.

W podstawie prawnej Sąd I instancji powołał art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: "ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju").

Skargą kasacyjną Z. G. Spółka z o.o. w G. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 141 § 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. ,poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające stronę skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz nie doniesienie się do wszystkich zarzutów, brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia oraz ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku do dosłownego powtórzenia argumentacji przedstawionej przez Ministra Gospodarki w odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2013 r. oraz decyzji BGK z dnia 25 czerwca 2013 r.;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez zaniechanie sporządzenia własnego uzasadnienia wyroku przez Sąd I instancji i powielenie w całości wywodów zawartych przez organ w odpowiedzi na skargę w szczególności jeżeli chodzi o nową technologię;

3. art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na argumentacji zaprezentowanej przez organ pośredniczący przy całkowitym pominięciu twierdzeń i dowodów zaoferowanych przez skarżącą, czego wyrazem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych twierdzeń i dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w szczególności do obszernej opinii o nowej technologii z dnia 15 października 2012 r. sporządzonej przez Wyższą Szkołę Nauk o Zdrowiu w B., według której technologia spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej;

4. art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez nieuwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie z dnia 17 października 2012 r., podczas gdy przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób naruszający prawo, tj. bez zapewnienia rzetelnej, bezstronnej i profesjonalnej oceny opinii o nowej technologii przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności w zakresie objętym wnioskiem o dofinansowanie projektu;

5. art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju polegające na pominięciu przez Sąd I instancji faktu naruszenia przez Ministra Gospodarki przepisów regulujących postępowanie w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie przez uwzględnienie skargi na rozstrzygniecie Ministra Gospodarki dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie z dnia 17 października 2012 r., które to naruszenie polegało na tym, że Minister Gospodarki naruszył § 9 pkt 2 i § 8 ust. 11 pkt 2 – 4 procedury odwoławczej (załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG) w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, polegające na uznaniu, że Minister Gospodarki nie naruszył procedury odwoławczej i tym samym nie została naruszona zasada równości dostępu do środków publicznych, podczas gdy Minister Gospodarki nie odniósł się do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącą w proteście i dokonał ponownej oceny projektu w zakresie nie objętym protestem i wcześniejszą oceną BGK;

6. art 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że znajdował on zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, podczas gdy technologia, której dotyczy wniosek nie została wdrożona w środkach trwałych, które skarżąca planuje sfinansować za pomocną kredytu technologicznego lecz stanowi ona element zewnętrzny w stosunku do kupowanych urządzeń i wyposażenia;

7. art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 3 pkt 2a, 2b i 2c ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez uznanie, że projekt zawarty we wniosku nie był technologią nową, a załączona opinia o nowej technologii nie zawierała wymaganych wymienioną ustawą elementów, tj. charakterystyki technologii, opisu sposobu wdrożenia oraz wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych, tym bardziej że ani BGK ani Minister Gospodarki w toku rozpoznawania wniosków nie podważył charakterystyki technologii opisanej w opinii.

Podnosząc te zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Na wstępie należy podkreślić, iż w analizowanej skardze kasacyjnej wyartykułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego przez Sąd I instancji. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, które to naruszenie w ocenie autora skargi kasacyjnej miało istotny wpływ na wynik sprawy, należy wskazać, iż sprowadzają się one do kilkakrotnie powtórzonego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (pkt 1, 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej), które to naruszenie polegało na zaniechaniu sporządzenia przez Sąd I instancji prawidłowego uzasadnienia wyroku poprzez powtórzenie argumentacji organów, nieodniesieniu się w tym uzasadnieniu do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – w szczególności do opinii dot. nowej technologii z dnia 15 października 2012 r. sporządzonej przez Wyższą Szkołę Nauk o Zdrowiu w B.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są zasadne. Zgodnie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieusprawiedliwionym w stopniu, o którym mowa w powołanym przepisie jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że:

- ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia,

- ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sad niższej instancji, są trafne,

- ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki: Postępowanie cywilne. Zarys wykładu. Warszawa 2003, s. 282).

Kontrola ta obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński: Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010).

Wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia obowiązek przedstawienia zwięzłego stanu sprawy. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, a także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Ocena pozytywna oznacza, że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. Obowiązek przyjęcia określonego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji wynika bezpośrednio ze zdania drugiego art. 188 p.p.s.a., a także art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli bowiem w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania albo zarzut ten okazał się bezzasadny, to zgodność wyroku z prawem materialnym sąd kasacyjny bada w oparciu o stan faktyczny, który przyjął sąd pierwszej instancji. Uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno w związku tym zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1830/12).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi już wątpliwości, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestię tę przesądziła uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3 (36), poz. 39). Jak podkreślono w uzasadnieniu powołanej uchwały dokonując kontroli legalności sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza, jeżeli ustalenia te są kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie. Tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji spełnia wskazane wyżej wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie tego zarzutu w istocie sprowadza się do polemiki z ustalonym, a ocenionym i zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanem faktycznym sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej na s. 12-13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się do opinii dot. nowej technologii z dnia 15 października 2012 r. sporządzonej przez Wyższą Szkołę Nauk o Zdrowiu w B.. Z faktu, iż ocena Sądu I instancji w tym zakresie jest zgodna z oceną dokonaną przez Instytucję Pośredniczącą nie można uczynić zarzutu, że Sąd I instancji takiej oceny nie dokonał.

Pomieszczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. także należy uznać za nie znajdujący uzasadnienia. Przepis ten ma charakter ustrojowy. Stanowi on, że: "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu ustrojowego nie może być uznany za uzasadniony.

Za nietrafiony należy uznać także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.", ponieważ Sąd I instancji wypełnił dyspozycję tego przepisu.

Nadto w punktach 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 30 c ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przejawiające się w nieuwzględnieniu skargi mimo że, zdaniem kasatora, ocena merytoryczna wniosku została dokonana bez zapewnienia rzetelnej, bezstronnej i profesjonalnej oceny opinii o nowej technologii przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności w zakresie objętym wnioskiem o dofinansowanie oraz naruszenie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, iż Minister Gospodarki nie naruszył procedury odwoławczej i tym samym nie została naruszona zasada równości dostępu do środków publicznych, podczas gdy Minister Gospodarki nie odniósł się do wszystkich zarzutów wyartykułowanych w proteście i dokonał ponownej oceny projektu w zakresie nie objętym protestem i wcześniejszą oceną BGK, a tym samym Minister naruszył § 9 pkt 2 i § 8 ust. 11 pkt 2 do 4 Procedury odwoławczej (zał. Nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG) w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zarzutów tych Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. Wbrew tym zarzutom Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze, oceniając prawidłowość działań organów w tej sprawie, a uzasadnienie zarzutów kasacyjnych jest jedynie polemiką z oceną dokonaną przez ten Sąd. WSA nie naruszył art. 30 c ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ponieważ prawidłowo skontrolował, na co wskazano już we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, procedurę odwoławczą w tej sprawie (art. 30 c ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), w wyniku rozpatrzenia skargi, zgodnie z art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wydał rozstrzygnięcie w tej sprawie, zasadnie stwierdzając, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób nie naruszający prawa. Należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "W celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie w sposób gołosłowny stwierdził, iż: "ocena merytoryczna wniosku została dokonana bez zapewnienia rzetelnej, bezstronnej i profesjonalnej oceny opinii o nowej technologii przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności w zakresie objętym wnioskiem o dofinansowanie", nie popierając tego twierdzenia żadnym dowodem. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez Ministra Gospodarki § 9 pkt 2 i § 8 ust. 11 pkt 2 do 4 Procedury odwoławczej (zał. Nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów PO IG) w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Art. 26 ust. 2 ustawy stanowi, iż: "Instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostęp do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.", natomiast art. 27 ust. 2 tejże ustawy artykułuje zasadę, która brzmi: "Instytucja zarządzająca ponosi odpowiedzialność za prawidłowość realizacji zadań powierzonych instytucji pośredniczącej". Żaden z tych przepisów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został naruszony przez Sąd I instancji w tej sprawie, wbrew nie znajdującym potwierdzenia w aktach sprawy, twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną

Przechodząc do analizy zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy zauważyć, iż sprowadzają się one do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 3 pkt 2a, 2b i 2c ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej) poprzez uznanie, że projekt zawarty we wniosku nie był technologią nową, a załączona opinia o nowej technologii nie zawierała wymaganych wymienioną ustawą elementów, tj. charakterystyki technologii, opisu sposobu wdrożenia oraz wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych, tym bardziej że ani BGK ani Minister Gospodarki w toku rozpoznawania wniosków nie podważył charakterystyki technologii opisanej w opinii.

A nadto zarzucono w skardze kasacyjnej błędna wykładnię art. 3 ust. 4 tejże ustawy (pkt 6 petitum skargi kasacyjnej) prowadząca do przyjęcia że znajdował on zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, podczas gdy technologia, której dotyczy wniosek nie została wdrożona w środkach trwałych, które skarżąca planuje sfinansować za pomocną kredytu technologicznego lecz stanowi ona element zewnętrzny w stosunku do kupowanych urządzeń i wyposażenia.

Należy przypomnieć, iż błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Natomiast niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną lub niewłaściwe zastosowanie może stanowić podstawę kasacji, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Wywodzący się z niej zarzut naruszenia konkretnego przepisu może doprowadzić do uwzględnienia kasacji, gdy miało ono wpływ na rozstrzygnięcie, to jest jeśli na skutek błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (por.: wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt II CKN 727/99 – Lex Polonica). Należy dodać, iż adresatem naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego może być tylko sąd I instancji, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Analizując wskazane zarzuty naruszenia prawa materialnego Naczelny Sad Administracyjny ich nie podzielił. Sąd I instancji prawidłowo w tej sprawie dostrzegł, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy zgłoszone do dofinansowania przedsięwzięcie odpowiada wymogom określonym w przepisach ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 760 z późn. zm.), tj. treści art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który definiuje pojecie inwestycji technologicznej jako inwestycji polegającej na: 1) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług albo 2) wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 1 pkt 9 tejże ustawy nowa technologia – to technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowana wiedza techniczna, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 tejże ustawy kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż kluczowa kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy zgłoszony we wniosku o dofinansowanie projekt polega na wdrożeniu nowej technologii. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo skontrolował wykładnię wskazanych przepisów prawa materialnego dokonaną przez organy i doszedł do słusznego wniosku, iż analizowany projekt nie polega na wdrożeniu nowej technologii. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Minister Gospodarki rozpatrując protest odniósł się do przepisów: art. 7 ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej t.j.: Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn.zm.), co zresztą uczynił prawidłowo i co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Także nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego kasacyjnie, iż to Sąd I instancji dokonał samodzielnego uznania, że projekt zawarty we wniosku nie był technologią nową, a załączona opinia o nowej technologii nie zawierała wymaganych wymienioną ustawą elementów, tj. charakterystyki technologii, opisu sposobu wdrożenia oraz wykazu i uzasadnienia zastosowania środków trwałych, tym bardziej że ani BGK ani Minister Gospodarki w toku rozpoznawania wniosków nie podważył charakterystyki technologii opisanej w opinii. Przeczy temu treść pisma Ministra Gospodarki z dnia 19 września 2013 r. zawierającego informację o nieuwzględnieniu protestu, w którym m.in. na s. 4 -5 organ ten stwierdził: " Na etapie oceny merytorycznej IW stwierdziła, że opis sposobu wdrożenia technologii w Opinii o nowej technologii nie przedstawia wdrożenia technologii, lecz inwestycję mająca na celu utworzenie centrum rehabilitacji i relaksacji. W Opinii w rozdziale wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych (...) przedstawiono inwestycję jako zakup gotowych urządzeń wykonujących zabiegi zaplanowane w przewidzianych do uruchomienia procesach terapeutycznych. Rozpatrując protest IP wyjaśnia, że Opinia o nowej technologii nie przedstawia opisu sposobu wdrożenia technologii, tj. opisu w jaki sposób myśl technologiczna Wnioskodawcy zostanie w ramach projektu wdrożona. IP zgadza się z ocena IW, że sposób wdrożenia technologii zawarty w Opinii ogranicza się do opisu prac inwestycyjnych mających na celu utworzenie centrum rehabilitacji i relaksacji. W sytuacji, w której technologia została już wdrożona przez producentów nabywanych urządzeń, fakt braku opisu sposobu wdrożenia technologii jest tego logiczną konsekwencją. (...). Ponadto Opinia o nowej technologii nie została przygotowana zgodnie z przepisami ustawy oraz Instrukcją wypełniania wniosku w zakresie uzasadnienia konieczności nabycia wszystkich środków trwałych (...) przy realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy wydatkami, które można uznać za kwalifikowane w ramach projektu są wydatki niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej. Tymczasem opiniodawca ograniczył się do wymienienia funkcji gotowych urządzeń wykonujących zabiegi w procesach terapeutycznych."

Reasumując – zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej, a dotyczące błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są nietrafne. Sąd I instancji dokonał w tej sprawie prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i zasadnie skargę oddalił uznając, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.