Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 41/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: wymierzono grzywnę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. G. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w K. za nieprzekazanie akt sądowi postanawia: 1. Wymierzyć Radzie Miejskiej w K. grzywnę w wysokości 100 zł. (słownie złotych: sto), 2. zasądzić na rzecz I. G. od Rady Miejskiej w K. kwotę 100 zł (słownie złotych: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

I. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o ukaranie grzywną Rady Miejskiej w K. za nieprzekazanie akt do sadu.

Podała, że w dniu 3 października 2014 r. została przesłana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Rady Miejskiej w K. skarga na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 19 kwietnia 2012 r.

W dniu 18 listopada 2014r. w Wydziale Informacji Sadowej ustalono, że skarga nie wpłynęła do sądu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podał, że nie przekazał w terminie skargi I. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jednak powyższe spowodowane było koniecznością kwerendy dokumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "ppsa" skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1 przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Stosownie zaś do art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 ppsa ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym prawem.

Orzeczenie sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).

Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie za odpowiednią należy uznać grzywnę w wysokości 100 zł. Orzekając wysokość grzywny sąd miał na uwadze naruszenie przepisów prawa, stopień zawinienia oraz całokształt okoliczności sprawy, w szczególności sytuację, że skarga wraz z aktami sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24 listopada 2014 r. (wiadomo sądowi ze sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1648/14). Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną jak i prewencyjną.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 55§1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa