Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 325/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 3, ust 2a, art. 2 ust 1, art. 5 ust 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 67 ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 187 par 1, art. 191, art. 210 par 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Wiesław Kuśnierz Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 września 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta K. określił P. sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w 2016r. Spółka P. była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] w obrębie [...] jednostki ewidencyjnej P. w K. o powierzchni 3248 m2. Działka ta w ewidencji gruntów została sklasyfikowana jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowana była dwoma budynkami sklasyfikowanymi jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Organ I instancji przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu z 2016 r.) oraz wyjaśnił, że ww. Spółka jest przedsiębiorcą i jako użytkownik wieczysty przedmiotowej działki mógł nią rozporządzać oraz pobierać z niej pożytki i inne dochody (art. 140 Kodeksu cywilnego). Ponadto Prezydent Miasta K. stwierdził, że skoro Spółka jest przedsiębiorcą, a budynki posadowione na działkach nie pełnią funkcji budynków mieszkalnych, to należy uznać, że winny one być opodatkowane najwyższą stawką podatku przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, która wynosi [...] zł za 1 m2.

Organ I instancji podniósł, że w złożonych deklaracjach podatnik wykazał do opodatkowania również budowle o wartości [...] zł oraz dwa budynki - "budynek krajalni stali" o pow. 176 m2 i budynek "magazyn materiałów łatwopalnych" o pow. 29,60 m2, które opodatkował według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. Organ podatkowy wskazaną wartość budowli uznał za wiarygodną, natomiast w ocenie organu podatkowego stawka podatku zastosowana dla budynków posiadanych przez Spółkę jest nieprawidłowa. Zdaniem Prezydenta Miasta K., stawka podatku dla budynków tzw. pozostałych, stosowanie do art. 2a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może zostać zastosowana wyłącznie do budynków, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, iż budynek "krajalni stali" o powierzchni 176 m2 w roku 2016 został wyremontowany przez jego obecnego właściciela. W związku z powyższym organ podatkowy uznał, że w przypadku ww. budynku nie została wydana decyzja o rozbiórce ani decyzja o trwałym wyłączeniu z użytkowania, gdyż wykluczałoby to możliwość przeprowadzenia remontu. W konsekwencji organ podatkowy stwierdził, że wszystkie budynki niemieszkalne będące w posiadaniu podatnika powinny podlegać opodatkowaniu według stawki najwyższej, tj. [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. P. Spółka z o.o. wniosła o jej zmianę, poprzez ustalenie, że właściwą stawką podatku dla powierzchni krajalni stali o powierzchni 176 m2 jest stawka przewidziana dla budynków pozostałych wynosząca w 2016 r. [...] zł oraz umorzenie postępowania. Decyzji organu I instancji odwołująca Spółka zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię, wskutek której organ podatkowy doszedł do przekonania, iż budynek krajalni stali o powierzchni 176 m2 mógłby być wykorzystywany w okresie, kiedy właścicielem budynku była P. Spółka z o.o. do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w sytuacji, gdy zgodnie z przedłożonym przez odwołującą się spółkę protokołem przekazania nieruchomości budynek krajalni stali wymagał remontu; miał powybijane okna, zniszczoną posadzkę, przeciekający dach, drzwi i bramy były w złym stanie, nie posiadał jakiejkolwiek instalacji, brak było książki obiektu budowlanego, nie posiadał wymaganych przeglądów oraz brak mu było dokumentacji architektonicznej, zatem budynek znajdował się w stanie wysokiego wyeksploatowania z przeznaczeniem do rozbiórki względnie odbudowy oraz ze względów technicznych nie spełniał warunków do prowadzenia działalności gospodarczej, stąd brak było podstaw do zastosowania najwyższej stawki podatku.

2) art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, że budynek krajalni stali o powierzchni 176 m2 mógł być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i być w tym okresie opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e wyżej cytowanej ustawy.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.), uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/487/15 z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2015 r. poz. 6952), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2016 r. poz. 1629), art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 63 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2018 r. nr [...] Uzasadniając swoją decyzję Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a, art. 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie organ II instancji wskazał, że w okresie od 1 stycznia do 23 maja 2016 r. Spółka P. była użytkownikiem wieczystym działki nr [...] obr. [...] P. w K. o pow. 3248 m2. Nieruchomość ta w całości sklasyfikowana była w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe [...]. Na działce istniały dwa budynki niemieszkalne - "budynek krajalni stali" o pow. użytkowej 176 m2 i budynek "magazyn materiałów łatwopalnych" o pow. użytkowej 29,60 m2. Ponadto Spółka była właścicielem budowli, których wartość w roku 2016 zadeklarowano na kwotę [...]zł. W toku postępowania ustalono także, że budynek "magazyn materiałów łatwopalnych" był w bardzo złym stanie technicznym i został wyburzony w roku 2016 r.

Zdaniem organu odwoławczego, spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy ustalenia, czy w roku 2016 należące do Spółki budynki krajalnia stali o pow. użytkowej 176 m2 i magazyn materiałów łatwopalnych o pow. użytkowej 29,60 m2, zlokalizowane na działce nr [...] w K., w całości spełniały przesłanki, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, warunkujące uznanie je za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ II instancji wskazał, że z definicji gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Wobec tego różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Wyjątkiem od powyższej zasady są budynki mieszkalne i grunty związane z tymi budynkami oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, a także sytuacja, w której grunt, budynek lub budowla nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W opinii Kolegium, z przytoczonej definicji wynika zatem właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać - wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Organ II instancji zastrzegł przy tym, że nie ma znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe budynki czy ich części wykorzystywane są do działalności gospodarczej. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się bowiem również te budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Organ odwoławczy podkreślił, że o tym, czy przedmiotowa nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana.

Przechodząc do kwestii braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na stan techniczny budynku Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. przewidywał możliwość uznania, iż nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest związana z działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy nieruchomość ta nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od stycznia 2016 r. nastąpiło znaczne zawężenie, w stosunku do funkcjonującego dotychczas, wyłączenia z uwagi na zaistnienie wskazanych ww. przepisem względów technicznych. Została bowiem wyeliminowana przewidziana w obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanka względów technicznych, a więc w obowiązującym stanie prawnym nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji w sposób prawidłowy uznał, że budynek krajalni stali i budynek "magazyn materiałów łatwopalnych" stanowiące własność Podatnika, położone na działce nr [...] obr. [...] P. w K., w okresie od 1 stycznia do 23 maja 2016 r. należało w całości opodatkować według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, zebrany przez organ I instancji w sprawie materiał dowodowy, ani dowody przedłożone przez Spółkę, nie pozwalają na przyjęcie, iż w rozpatrywanym przypadku zostały spełnione przesłanki wyłączające możliwość uznania tych budynków za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z akt sprawy wynika bowiem, że w okresie w którym Spółka była właścicielem budynku krajalni stali i budynku "magazyn materiałów łatwopalnych" w stosunku do żadnego z tych budynków nie została wydana ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki. Rozbiórka budynku "magazynu materiałów łatwopalnych" nastąpiła dopiero w dniu 26 września 2016 r. i została zgłoszona oraz przeprowadzona przez obecnego właściciela obiektu.

Mając zatem powyższe na względzie oraz opierając się na treści przepisów uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/487/15 z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości Kolegium ustaliło, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. należnego od P. sp. z o.o. wynosi [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. Spółka z o.o. z siedzibą w K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta K.. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji przed zebraniem całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie zbadanie, czy krajalnia stali będąca w posiadaniu skarżącej z przyczyn technicznych nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie, kiedy właścicielem budynku krajalni była skarżąca;

- art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż niewykorzystywanie budynku krajalni stali przez skarżącą było wyłącznie następstwem decyzji gospodarczych skarżącej w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności protokołu przekazania nieruchomości wynikało, iż budynek znajdował się w stanie wysokiego wyeksploatowania z przeznaczeniem do rozbiórki względnie odbudowy, co znalazło również potwierdzenie w zestawieniu prac remontowo - budowlanych wykonanych przez następnego właściciela budynku w którym wskazano, iż w budynku wykonano m.in. generalny remont dachu, który może świadczyć o tym, iż stan techniczny budynku w okresie kiedy właścicielem była skarżąca nie pozwalał na wykorzystywanie go do prowadzenia działalności gospodarczej;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez niewłaściwą wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia skarżącej zawyżoną stawką podatkową, a to w szczególności przez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "względów technicznych" oraz zwrotu "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej' pomimo, iż jak wynikało protokołu przekazania nieruchomości budynek krajalni stali wymagał remontu; miał powybijane okna, zniszczoną posadzkę, przeciekający dach, drzwi i bramy były w złym stanie, nie posiadał jakiejkolwiek instalacji, brak było książki obiektu budowlanego, nie posiadał wymaganych przeglądów oraz brak mu było dokumentacji architektonicznej, zatem ze względów technicznych budynek nie spełniał warunków do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że budynek należący do skarżącej pomimo złego stanu technicznego i niewykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej i tak powinien być opodatkowany stawką jakby ta działalność była prowadzona;

- art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art 5 ust. 1 pkt 2 lit. b z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w nieuzasadnionym przyjęciu, że budynek krajalni stali mógł być związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i być w tym okresie opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawką dla budynków pozostałych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e wyżej cytowanej ustawy.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca Spółka stwierdziła, że w swoich rozważaniach SKO w K. w całości pominęło fakt, iż z przedłożonego przez nią protokołu przekazania nieruchomości wynikało, iż budynek krajalni stali wymagał remontu. Spółka podniosła, że już w umowie sprzedaży wskazano na konieczność wykonania generalnego remontu budynków krajalni stali oraz magazynu materiałów łatwopalnych w przypadku wykorzystywania tych budynków na potrzeby działalności gospodarczej co w jasny sposób świadczyło, iż przedmiotowy budynek nie mógł być wykorzystywany w okresie kiedy właścicielem była Spółka P. do działalności gospodarczej, gdyż stan techniczny budynku uniemożliwiał jakąkolwiek działalność. Ponadto Spółka nadmieniła, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wymieniło prace remontowe, które zostały wykonane przez następnego właściciela budynku by doprowadzić budynek do stanu umożliwiającego prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Strona skarżąca podniosła, że nie podziela poglądu SKO odnoszącego się do stwierdzenia, iż stan techniczny budynku w okresie od 2013 do 2016 roku nie był stanem trwale wyłączającym budynek z możliwości wykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, nie można przy ocenie względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych brać pod uwagę tylko teoretycznych technicznych możliwości remontowych przy abstrahowaniu od ekonomicznego uzasadnienia związanego z szansami na sensowną odbudowę w kontekście planów inwestycyjnych przedsiębiorcy i zakresu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tą definicją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Natomiast art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Według art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Stwierdzić należy, że skoro skarżąca Spółka prowadziła w 2016r. działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Nie są natomiast zasadne podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że budynki, od których został naliczony wyższy podatek nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z uwagi na ich zły stan techniczny.

Wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednak od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca uznał, że aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas względów technicznych, należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając określenie wskazujące na względy techniczne, miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych tego terminu. Wobec powyższego, zupełnie nieuzasadnione są argumenty Spółki odnoszące się do złego stanu technicznego budynków.

Z akt sprawy nie wynika, aby w stosunku do budynków i budowli należących do skarżącej została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast z pisma Z. spółka komandytowa z dnia 26 czerwca 2018 r. (obecnego właściciela przedmiotowych budynków) wynika, że budynek "krajalnia stali" został przez nich wyremontowany we wrześniu 2016 r. Z kolei budynek "magazyn materiałów łatwopalnych" został wyburzony przez nowego właściciela w dniu 26 września 2016 r., gdyż był w złym stanie technicznym i zagrażał bezpieczeństwu. Do pisma dołączono książkę obiektu budowlanego "krajalnia stali" (założoną we wrześniu 2016 r.) oraz zgłoszenie zamiaru rozbiórki obiektu budowlanego dotyczące budynku "magazyn materiałów łatwopalnych".

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą argumenty, że budynki ze względów technicznych nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej, ze względu na ich stan techniczny nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W obowiązującym stanie prawnym, samo powoływanie się przez Spółkę na względy techniczne, nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie bowiem poza sporem jest, że wobec Spółki nie została wydana decyzja o rozbiórce budynków i budowli, konieczna, aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości według stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Tym samym podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego były bezzasadne. W ocenie Sądu, w badanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły także powołanych przez skarżącą przepisów prawa procesowego, tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organy podjęły bowiem niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały też i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W treści swoich decyzji organy podatkowe obu instancji wyjaśniły skarżącej Spółce, że zły stan techniczny budynków nie jest okolicznością wystarczającą do zastosowania niższej stawki podatku od nieruchomości i wskazały, że aby uzyskać niższą stawkę na podatek od nieruchomości należy uzyskać decyzję ostateczną organu nadzoru budowlanego.

W ocenie Sądu, również uzasadnienia tych decyzji zawierały dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadały wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.