Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1053/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Spółki z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

C. Spółka z o.o. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata K.M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Wraz ze skargą, Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowy wniosek opiera się przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji, a ponadto wykonanie ww. decyzji może spowodować utratę płynności finansowej Spółki i wyrządzić jej znaczną i nieodwracalną szkodę.

Spółka podała nadto, że ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie (bez względu na ciągle zmieniające się i rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2013 r.) decyzji oraz tytułów wykonawczych, jej kondycja finansowa została mocno naruszona, powodując stratę. Taka sytuacja, zdaniem strony, może doprowadzić do jej szybkiej upadłości, zaś późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie naprawi szkody.

C. dodatkowo wskazała, że już obecnie ponosi duże straty, nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń. Uiszczenie kary pieniężnej na obecnym etapie postępowania, w sytuacji, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wobec powyższego, Spółka zasługuje na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia Spółce kary pieniężnej, skoro postępowanie w tym przedmiocie zostało już przez NSA zainicjowane. Nadto, w stosunku do strony prowadzone są już liczne postępowania egzekucyjne w oparciu o dotychczas wydane tytuły, co bardzo utrudnia normalne funkcjonowanie Spółki, m.in. z uwagi na zajęcia nieruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez Spółkę wpłat na poczet kar, które stanowią ogromne obciążenie finansowe.

Zdaniem Spółki, podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być także szkoda grożąca Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie stwierdzenia niekonstytucyjności art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez Trybunał Konstytucyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy, w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza natomiast, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.

Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji, w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.

Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

W niniejszej sprawie Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, przedstawiona argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim wskazać należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Podstawą do uwzględnienia wniosku strony w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie może być przeświadczenie strony o wadliwości zaskarżonego aktu administracyjnego.

Ponadto skarżąca Spółka nie wskazała okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższej decyzji, w tym jej aktualnej sytuacji ekonomicznej. W szczególności nie wykazano majątku Spółki, poniesionych strat, jak również wysokości środków znajdujących się na jej rachunku (rachunkach) bankowym. Nie złożono przy tym żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy strony skarżącej, które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczono się tylko do ogólnego stwierdzenia, że kondycja finansowa Spółki została mocno naruszona, powodując stratę, a taka sytuacja może doprowadzić do jej szybkiej upadłości.

Zaznaczyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ustosunkowując się z kolei do twierdzeń strony skarżącej, zgodnie z którymi podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być także szkoda grożąca Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar "w razie przegranej w trybunale", wskazać należy, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do strony postępowania, a nie innego podmiotu. W konsekwencji zatem, potencjalna szkoda grożąca ewentualnie Skarbowi Państwa nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku Spółki.

Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na Spółkę tj. nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por.: post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje bowiem możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.