Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 606/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2017 poz 700
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - t.j.
article: art. 207 ust.1
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 107 par.3, art. 7, art. 77, art. 78
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z dnia "[...]" r. Zarząd Województwa pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]"r., zobowiązującą "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "w likwidacji" z siedzibą w C, do zwrotu środków w kwocie "[...]" zł (słownie:"[...]") wraz z należnymi odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu, przeznaczonych na projekt pn. P, realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie nr "[...]" z "[...]" r. ze zm., współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Budżetu Państwa.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz przekazanych Sądowi akt sprawy, "[...]" r. została zawarta umowa o dofinansowanie nr "[...]" ze zm. (dalej umowa o dofinansowanie) projektu: "P" (dalej projekt) pomiędzy "A" Sp. z.o.o. z siedzibą w C, (dalej Beneficjent, Spółka), a Województwem W reprezentowanym przez Zarząd Województwa, pełniącym funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym W na lata 2007 -2013 (dalej IZ, Organ odwoławczy). Zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie Beneficjentowi przyznano dofinansowanie na realizację projektu w łącznej kwocie "[...]" zł.

W dniu "[...]" r. została przeprowadzona planowa kontrola na miejscu realizacji projektu, mająca na celu stwierdzenie prawidłowości realizacji projektu i wykorzystania dofinansowania zgodnie z określonymi celami oraz zgodności z rzeczywistością przekazanych przez Beneficjenta wyników z realizacji projektu. Stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały opisane, a następnie przekazane Beneficjentowi w formie Informacji Pokontrolnej z kontroli trwałości projektu z "[...]" r., a następnie podtrzymane w Ostatecznej Informacji Pokontrolnej z "[...]"r.

W związku z ujawnionymi nieprawidłowościami dotyczącymi powyższego projektu, IZ pismem z "[...]" r. wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w wysokości "[...]" zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Następnie IZ w dniu "[...]"r. wszczęła z urzędu wobec Beneficjenta postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków.

W dniu "[...]"r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "A" Sp. z.o.o. podjęło uchwałę Nr "[...]" w sprawie rozwiązania Spółki i otwarcia jej likwidacji (inf. w Monitorze Sądowym i Gospodarczym z "[...]"r. poz. "[...]"), zaś uchwałą nr "[...]" powołano likwidatora Spółki w osobie adw. W R (dalej likwidator Spółki). W dniu "[...]" r. IZ wydała decyzję nr "[...]"r., w której zobowiązała Beneficjenta do zwrotu środków w kwocie "[...]"zł wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, do dnia zwrotu. Organ I instancji wydając decyzję stwierdził naruszenie przez Beneficjenta:

I. § 4 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu poprzez niezrealizowanie głównego celu projektu i wskaźników realizacji projektu;

II. § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu, pkt 5.6 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego W na lata 2007- 2013 do konkursu nr "[...]" (dalej Wytyczne w sprawie kwalifikowalności), poprzez nieprzedłożenie oryginału faktury VAT nr "[...]" z "[...]" r. na kwotę "[...]" zł, potwierdzającej zakup sprzętu komputerowego (laptopów i monitorów) oraz oprogramowania komputerowego, co doprowadziło do uznania, że ww. wydatek nie został należycie udokumentowany;

III. § 2 ust. 2, 9, 10, § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie, pkt 3.3.2 i pkt 13.13. Wytycznych w sprawie kwalifikowalności, § 9 ust. 1 pkt 7 lit. b i d Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 239, poz. 1509 z późn. zm.) oraz art. 12 ust. 2 lit. b i d Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 06 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie włączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008 r.), poprzez zastosowanie stawki amortyzacyjnej 0%, co doprowadziło do zaniechania dokonywania odpisów amortyzacyjnych w 2016 r. i tym samym do niezamortyzowania portalu internetowego J w całości, co skutkowało niespełnieniem wymogów w zakresie wydatków kwalifikujących się do wsparcia z regionalnej pomocy inwestycyjnej;

IV. § 2 ust. 2, § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu oraz pkt 5.1, 5.2 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności oraz art. 44 ufp, poprzez zakup:

- wyposażenia teleinformatycznego (urządzenia wielofunkcyjnego i komputera przenośnego) o parametrach niższych niż określone w dokumentacji projektowej,

- Systemu komputerowego D, które nie spełniało minimalnych, określonych w dokumentacji projektowej funkcjonalności co doprowadziło do uznania, że koszt poniesiony na zakup ww. sprzętu i oprogramowania został uznany za niekwalifikowalny;

V. § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu oraz pkt 5.1, 5.4 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności oraz przepisu art. 44 ufp, poprzez przedłożenie do refundacji faktury VAT wystawionej na kwotę wyższą niż kwota wynikająca z wybranej oferty, co doprowadziło do uznania różnicy pomiędzy tymi kwotami za niekwalifikowalną;

VI. § 4 ust. 3, § 12 ust. 9 pkt 1, 2 i 5 umowy o dofinansowanie, pkt 5.4 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności, Wytycznych w sprawie wyłaniania wykonawców usług, dostaw lub robót budowlanych do realizacji projektów przez Beneficjentów niezobowiązanych do stosowania PZP w ramach RPO "W" na lata 2007-2013 (dalej Wytyczne w sprawie wyłaniania wykonawców) oraz przepis art. 44 ufp, poprzez nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających wybór dostawcy laptopów ("[...]"szt.), monitorów LCD ("[...]" szt.) oraz oprogramowania, co doprowadziło do uznania, że zakup ww. urządzeń i oprogramowania został dokonany bez zachowania zasad konkurencyjności.

W dniu "[...]"r. likwidator Spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji z "[...]"r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy decyzją z dnia "[...]"r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie z "[...]"r.

W uzasadnieniu decyzji II instancji wskazano, że po szczegółowej analizie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania i argumentów podniesionych przez likwidatora Spółki organ II instancji podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozwijając wskazane wyżej stanowisko organ II instancji stwierdził, że przedmiotem projektu objętego dofinansowaniem było wdrożenie systemu informatycznego do zarządzania przedsiębiorstwem oraz utworzenie portalu internetowego J (dalej Portal). Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie Beneficjent zaplanował utworzenie portalu internetowego "J", zakup wyposażenia teleinformatycznego oraz zakup i wdrożenie systemu komputerowego do zarządzania siecią dealerską (D). Specjalistyczny portal miał oferować możliwość porównania wg zdefiniowanych kryteriów oferty dostawców usług, zaś portal "J" miał zapewnić użytkownikom dostęp do ofert dostawców w kilkunastu grupach usługowych.

Organ II instancji wskazywał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazywała, że portal "J" nie funkcjonował ani w dniu "[...]" r., ani też w dniu "[...]"r. kiedy to IZ rozpoczęła kontrolę u Beneficjenta. Organ podkreślił, ze zgodnie z treścią Ostatecznej Informacji Pokontrolnej (str. "[...]") portal "J" nie funkcjonował od co najmniej "[...]". W tym kontekście zaznaczano również, że do dnia odbioru Informacji Pokontrolnej, tj. do "[...]" r. portal "J" nadal nie funkcjonował. Portal zaczął być aktywny dopiero w dniu "[...]" r. Organ sformułował jednak szereg zastrzeżeń, szczegółowo rozwiniętych w uzasadnieniu decyzji, dotyczących sposobu działania portalu po przywróceniu jego funkcjonowania i odstępstw od przewidzianych w projekcie wymagań i standardów.

Organ II instancji, przytoczył i zaakceptował ustalenia organu I instancji w zakresie braku możliwości zweryfikowania utrzymania przez Beneficjenta wskaźnika: Liczba korzystających z usług oferowanych w sieci ("[...]"osób) z winy beneficjenta który nie przekazał danych umożliwiających weryfikację tego kryterium. Organ zaznaczał również, że Beneficjent nie osiągnął wskaźnika Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/lub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu B2B.

Organ odwoławczy podzielił również, sformułowane w decyzji organu I instancji zastrzeżenia dotyczące ewidencji księgowej projektu. Jak wskazywano ewidencja księgowa dotycząca projektu, była prowadzona przez Beneficjenta w sposób nierzetelny. Dokumenty księgowe pozostawały ze sobą w sprzeczności. Organ przedstawił w sposób szczegółowy zastrzeżenia dotyczące niespójnych danych dotyczących amortyzacji Portalu. Wskazano, że amortyzacja finalnie nie została dokonana. W nawiązaniu do powyższego organ podkreślił, że fakt nieamortyzowania przez Beneficjenta wartości niematerialnej i prawnej w postaci portalu "J", na który otrzymał dofinansowanie, wpływa na kwalifikowalność ww. wydatku. Jak wskazywał Organ, Beneficjent założył ujęcie portalu w wartościach niematerialnych i prawnych, jak również jego amortyzację. Organ zaznaczał dalej, że przedmiotowy projekt objęty był pomocą publiczną, co oznaczało, że wydatki kwalifikowały się do refundacji, jeżeli zostały spełnione przesłanki z Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15.12.2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 lit. b ww. Rozporządzenia do inwestycyjnych wydatków kwalifikowalnych na realizację nowej inwestycji zaliczono niezbędne do jej realizacji wydatki poniesione m.in. na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, pod warunkiem amortyzacji tej wartości, zgodnie z przepisami o rachunkowości. Powyższe oznaczało, że w przypadku nieamortyzowania portalu "J" przez Beneficjenta nie została spełniona przesłanka z ww. Rozporządzenia. Zapis § 10 umowy o dofinansowanie wprost wskazywał zaś, iż w przypadku projektu objętego pomocą publiczną, wydatki kwalifikują się, jeżeli zostały poniesione zgodnie z przepisami ww. Rozporządzenia. W związku z tym, organ odwoławczy stwierdzał, iż wydatki związane z wykonaniem portalu "J" zostały poniesione z naruszeniem zasad regionalnej pomocy inwestycyjnej oraz zapisów mowy o dofinansowanie i stanowią koszt niekwalifikowalny.

Wskazano również, że Beneficjent zakupił sprzęt teleinformatyczny o parametrach niższych niż określone w dokumentacji projektowej. Beneficjent przy wyborze wykonawcy na dostawę notebooków, monitorów LCD oraz oprogramowania nie zachował zasady konkurencyjności. Zakupione przez Beneficjenta oprogramowanie D "[...]" nie spełniło minimalnych, określonych w dokumentacji projektowej funkcjonalności. Uwagi powyższe organ odwoławczy szczegółowo omówił i uzasadnił odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Organ odwoławczy odniósł się także do kwestii reprezentacji "A" Sp. z.o.o. "w likwidacji" w okresie toczącego się postępowania administracyjnego w I instancji. Likwidator Spółki we wniosku z "[...]"r. o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosił bowiem, że zakończenie postępowania dowodowego nastąpiło w czasie, gdy spółka nie miała swojej reprezentacji. Celem wyjaśnienia powyższego IZ pismem z dnia "[...]" r. wezwała likwidatora Spółki do udokumentowania niniejszego stwierdzenia. Adwokat W R pismem z "[...]"r. przedłożył do IZ rezygnację S. A. złożoną firmie "A" Sp. z.o.o. wraz z kopertą z której wynikało, iż rezygnacja z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu została skutecznie złożona w dniu "[...]"r.

Odnosząc się do powyższego IZ wskazała, że wobec Beneficjenta toczyło się równolegle postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązanego, tj. "A" Sp. z.o.o. W dniu "[...]"r. Zarząd Województwa W wydał decyzję nr "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązanego tj. "A" Sp. z.o.o. Niniejsza decyzja została odebrana w dniu "[...]"r., zaś w dniu "[...]"r. likwidator Spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero wówczas, na podstawie załączonego do ww. wniosku aktu notarialnego IZ powzięła informację, iż "[...]"r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "A" Spółka z o.o. postanowiło rozwiązać spółkę i ogłosić jej likwidację oraz wyznaczyć likwidatora Spółki w osobie adwokata W R. Od tego momentu, w ramach toczących się postępowań wobec "A" Sp. z o.o. "w likwidacji" korespondencję kierowano na adres likwidatora, w tym na gruncie niniejszego postępowania - decyzję nr "[...]"z "[...]" r. Jednocześnie IZ podkreślała iż dopiero w dniu "[...]" r. (data wpływu do IZ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) IZ powzięła informację, iż "A" Sp. z.o.o. w okresie od "[...]"r. do "[...]"r. (co zostało uszczegółowione w piśmie likwidatora z "[...]"r.) nie miała organu uprawnionego do reprezentacji. Fakt ten jednak, w ocenie IZ nie skutkował brakiem zapewnienia Stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Likwidator od co najmniej "[...]"r. (data wpływu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji nr "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązanego) posiadał wiedzę o toczącym się równolegle postępowaniu administracyjnym. W związku z tym mógł korzystać z wszelkich uprawnień Strony przysługujących jej w ramach postępowania. Pismo, które stanowiło zakończenia postępowania dowodowego (a wobec którego likwidator podnosił zarzut braku prawidłowego doręczenia), datowane na dzień "[...]"r. wysłano na adres Spółki, wskazany w dziale 1 rubryce 1 Krajowego Rejestru Sądowego (dalej KRS). Organ podkreślał, że iż zgodnie z informacją zawartą w KRS na dzień wysyłki ww. pisma, S. A. nadal pełnił funkcję Prezesa Zarządu "A" Sp. z. o.o.

Jak wskazywała IZ zgodnie z informacją zawartą w KRS na dzień wydania decyzji w I instancji, jak i w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, w Rubryce 1 - Organ uprawniony do reprezentacji spółki jako Prezes Zarządu widniał S. A. W tym kontekście podkreślano wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemanie prawdziwości danych zawartych w Rejestrze. Organ przedstawił także w sposób szczegółowy tryb doręczania i skuteczność doręczeń poszczególnych kierowanych do spółki w toku postepowania pism procesowych. Organ szczegółowo omówił także tryb rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki kapitałowej. Organ odniósł się także do faktu przebywania członka zarządu spółki na zwolnieniu lekarskim i wpływu tej okoliczności możliwość udziału strony w postępowaniu.

W podsumowaniu tego wątku rozważań IZ wskazała, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie likwidatora Spółki, jakoby Beneficjent nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu i bez własnej winy nie brał w toczącym się postępowaniu.

Organ w sposób wyczerpujący odniósł się także do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych. Wskazano, że wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i nie występują wątpliwości wymagające przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez stronę. IZ szczegółowo omówiła także regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie. Jak wskazał organ materialną podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1- 3 ufp. IZ w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustaliła, iż przedstawiony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, zgodnie z którym w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji.

Organ podkreśłił, że Beneficjent nie zrealizował celu głównego projektu (brak dowodów poświadczających funkcjonowanie portalu, brak amortyzacji portalu). W związku z faktem, iż koszty związane z utworzeniem portalu "J" uznano za niekwalifikowalne, wydatki poniesione na zakup wyposażenia teleinformatycznego do jego obsługi mają charakter niecelowy, nieuzasadniony oraz zbędny. Ponadto zakupione przez Beneficjenta oprogramowanie D nie spełniało minimalnych, określonych przez Beneficjenta wymagań dotyczących posiadanych funkcjonalności. Jednocześnie IZ, biorąc pod uwagę złożone w toku postępowania odwoławczego dokumenty odstąpiła od zarzutu opisanego jako II. Uzasadniając powyższe wskazano, że pismem z "[...]"r., przedłożono oryginał faktury VAT nr "[...]" z "[...]"r. za zakup sprzętu komputerowego. Powyższe nie wpływa jednak na wysokość kwoty do zwrotu wskazanej w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia "[...]"skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie wywiodła Spółka reprezentowana przez likwidatora adw. W R.

Zaskarżonej decyzji zarzucano naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., poprzez praktyczne uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do zgromadzonego materiału dowodowego poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów w sytuacji, gdy postępowanie było prowadzone bez udziału skarżącej, a jej brak uczestnictwa był niezawiniony i usprawiedliwiony. Były piastun skarżącej spółki w dacie zakończenia postępowania nie reprezentował już skarżącej i nie mógł ustosunkować się do zgromadzonego materiału dowodowego, a likwidator poinformował organ II instancji, iż skarżąca nie zatrudnia już pracowników i nie jest w stanie złożyć wyjaśnień bez przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, tak więc dokonanie ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego bez przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, umożliwiających skarżącej złożenie wyjaśnień, zostało dokonane z naruszeniem ww. przepisów.

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej o przesłuchanie wskazanych przez nią świadków i poniechanie ustaleń w zakresie funkcjonalności systemu D, co skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy

- art. 107 § l i 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że skarżący zgłosił uwagi i zastrzeżenia do treści ustaleń zawartych w informacji pokontrolnej w zakresie wykonania projektu, na który otrzymał środki finansowe od Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym "W" 2007 - 2013 przedkładając szereg dowodów i podnosząc, iż ustalenia te nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Z przyczyn niezależnych (obłożna choroba piastuna spółki w okresie od "[...]"r. do "[...]"r. vide: wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) skarżący nie ustosunkował się do stwierdzeń organu zawartych w piśmie z dnia "[...]"r. i nie podejmował dalszych czynności. W okresie choroby jedynego członka zarządu skarżącej spółki zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie określenia kwot przypadających do zwrotu, terminu od którego nalicza się odsetki oraz sposobu zwrotu środków finansowych otrzymanych przez skarżącego. Jak wskazywano dalej postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez udziału strony, bowiem S. A. zrzekł się funkcji członka zarządu w dniu "[...]"r.

W nawiązaniu do powyższego wskazano, że okoliczność, iż całe postępowanie przebiegło bez udziału skarżącego, jednakże bez jego winy, winna implikować zmianę formalistycznego stanowiska Organu II instancji w zakresie umożliwienia skarżącemu wpływu na materiał dowodowy i jego ocenę oraz złożenia końcowych wyjaśnień po przeprowadzeniu wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Strona kwestionowała ustalenia faktyczne organu w zakresie nieprawidłowości w realizacji projektu. Skarżąca wskazywała także, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne – niekorzystne dla strony – były konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018r. WSA w Olsztynie na podstawie art. 124 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. zawiesił prowadzone w sprawie postępowanie.

Postanowieniem z dnia 24 marca 2020r. na podstawie art. 128 §1 pkt.2 p.p.s.a. WSA w Olsztynie podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

W piśmie z "[...]"r. organ sformułował wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że kontrolowana decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego jak również prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia i oceny jest wydana przez Instytucję Zarządzającą (Zarząd Województwa) decyzja utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tej instytucji, zobowiązującą stronę skarżącą do zwrotu środków finansowych przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich wraz z odsetkami. Była to decyzja wydana w postępowaniu regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz szczegółowymi przepisami cytowanej wyżej ustawy o finansach publicznych i ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zastosowanie miały także wskazane w decyzji przepisy unijnych aktów prawnych. Oceniając sprawę od strony procesowej, należy stwierdzić, że decyzja powinna odpowiadać wszystkim zasadom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadzie pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.) i zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.) , czyniąc zadość obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego (art. 77§ 1 k.p.a.) oraz regułom postępowania dowodowego, w tym zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Natomiast uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi przewidziane w art.107 § 1 - 3 k.p.a.

Główny ciężar skargi sprowadza się do zarzutu, że zakończenie postępowania dowodowego nastąpiło w czasie gdy skarżąca nie miała reprezentacji, a co za tym idzie nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu. Zarzut ten Sąd uznał za nieskuteczny. W trakcie trwania postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji okazało się, że Prezes skarżącej skutecznie złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa dnia "[...]"r. tak więc skarżąca nie miała organów uprawnionych do jej reprezentacji w okresie od "[...]"r. do "[...]"r. ale przed datą "[...]"r. nastąpiło wszczęcie postępowania o czym skarżąca była zawiadomiona.

Wszczęcie postępowania (pismo z "[...]"r), jak i wezwanie strony do złożenia wyjaśnień i złożenia dokumentów ("[...]"r.), zostały podwójnie awizowane i pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Natomiast dwa zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie (z "[...]"r. "[...]"r.) zostały przez stronę odebrane w siedzibie spółki. Sąd podzielił w tym zakresie ocenę organu, że odbioru korespondencji dokonała osoba uprawniona posługująca się pieczęcią spółki. Bezsporne w sprawie jest, że prezes skarżącej spółki przebywał na zwolnieniu lekarskim do "[...]"r. do "[...]"r. Nie można jednak z tego faktu wywodzić, że w całym okresie niezdolności do pracy prezesa spółki skarżąca nie miała organów uprawnionych do jej reprezentacji. Spółka bowiem funkcjonowała, nie została zawieszona jej działalność, a kwestia rozwiązań organizacyjnych w spółce na czas choroby prezesa nie jest materią rozpoznawanej sprawy. Niemniej wskazać należy, że wobec skarżącej toczyło się równolegle postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązanego. Zarząd Województwa W "[...]"r. wydał decyzję w przedmiocie zabezpieczenia i decyzja ta została odebrana przez skarżącą "[...]"r., a "[...]"r,. likwidator spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego dołączono akt notarialny, z którego wynikało, że "[...]"r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników "A" spółka z.o.o. postanowiło rozwiązać spółkę i ogłosić jej likwidację oraz, że wyznaczono likwidatora. Organ od powzięcia tej informacji kierował korespondencję w sprawach skarżącej do ustanowionego likwidatora spółki, również zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Podkreślić jednak należy, że okoliczności te znane były organowi dopiero od "[...]"r. tj. od wpływu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu i to najpóźniej od "[...]"r. kiedy doręczono na adres spółki zawiadomienie o niezakończeniu sprawy w terminie, a prezes nie przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie zrezygnował jeszcze z funkcji prezesa w spółce.

Co do zawartych w skardze zarzutów dotyczących przeprowadzenia przez organy postepowania dowodowego Sąd nie uznał ich za zasadne. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazane podstawy prawne w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu są prawidłowe i znalazły się w uzasadnieniach organów obu instancji zgodnie z wymogami art.107 § 3 k.p.a. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, co było kwestionowane przez skarżącą, zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad i z poszanowaniem przepisów art.7, 77 i 78 k.p.a. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego skarżącą nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania. Z zarzutami skargi nie sposób się zgodzić, głównie dlatego że skarżąca, zarzucając organom błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, kwestionuje nie tyle treść przedmiotowych ustaleń, co wnioski wyciągnięte przez organy na podstawie okoliczności, wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu, to skarżąca dokonuje wybiórczej i tendencyjnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, pomijając szereg okoliczności na które uwagę zwrócił organ odwoławczy przydając właściwą im wagę i znaczenie.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sposób rzetelny ustalił stan faktyczny sprawy, a zgromadzone dowody w sposób prawidłowy ocenił. W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów, co musiało skutkować wydaniem decyzji zobowiązującej skarżącego do zwrotu otrzymanego dofinansowania. Tym samym IZ, działając jako organ pierwszej i drugiej instancji, wszechstronnie zbadała i wyczerpująco rozważyła zebrany materiał dowodowy, których ustalenia zostały przedstawione zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji pierwszoinstancyjnej. Dogłębnie zbadany stan faktyczny sprawy znajduje odzwierciedlenie w wydanych decyzjach. Mając na względzie powyższe sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Tak więc na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku