Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 160/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 615
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.
article: art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz P. A. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej także: "Minister" lub "organ") - działając na podstawie przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 87 - dalej także: "u.z.f.n") w związku z art. 315 ust. 2 oraz 334 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), wykonując prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 409/18, w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku P.A. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej - odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych w całości, tj. w zakresie:

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający;

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r., wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający.

Zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu 19 grudnia 2017 r. do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wpłynął, drogą elektroniczną (zwykłym e-mailem), wniosek P.A. z dnia [...] grudnia 2017 r., w którym strona skarżąca - powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - zwróciła się z prośbą o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający;

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r., wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], organ poinformował skarżącego, że po rozpatrzeniu jego wniosków z dnia [...] listopada 2016 r. oraz z dnia [...] listopada 2016 r., które w części dotyczyły podobnego zakresu, tj. przekazania informacji, które projekty (tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. oraz które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał decyzje administracyjne o nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym, Minister uznał, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w wymienionym powyżej zakresie został już rozpatrzony. Jednocześnie, poinformowano skarżącego o przedłużeniu udzielenia odpowiedzi w pozostałym zakresie wniosku, do dnia [...] lutego 2018 r., wskazując powody opóźnienia.

Następnie, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego - działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł, że projekty wybrane do realizacji, zgłoszone we wnioskach złożonych w ramach konkursu [...] oraz w programie pod nazwą "[...]", są finansowane ze środków finansowych na naukę, wyodrębnionych w planie finansowym części budżetu państwa - "Nauka" na finansowanie programów i przedsięwzięć ustanawianych przez ministra właściwego do spraw nauki. Organ zauważył, że dysponentem środków finansowych, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, jest Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jednocześnie, organ wskazał, że do projektów realizowanych ze środków finansowych na naukę stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Minister zauważył, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zdaniem organu, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto, jak zauważył organ, przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji może ulec ograniczeniu m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Według organu, tajemnica przedsiębiorcy została więc wprost wskazana, jako dobro chronione, stanowiące przeszkodę w udostępnieniu informacji publicznej.

Organ uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy u.o.z.f.n. Według Ministra, przedmiotowy wniosek dotyczy udostępnienia informacji publicznej o postępowaniu w sprawie wniosków o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Organ zauważył, że zgodnie z art. 28a ust. 1 u.z.f.n., Minister jest dysponentem ww. środków finansowych pochodzących z budżetu państwa. Zatem, jak uznał organ, w niniejszej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, zobligowany jest do zastosowania normy przewidzianej w art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

Organ wskazał ponadto, że przepis art. 15 ust. 1 u.z.f.n. przesądza, że wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co w dalszej konsekwencji skutkuje również ograniczeniem dostępu do tych dokumentów na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Organ uznał, że wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę są ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa i choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zgodnie z wolą ustawodawcy, w odniesieniu do wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dokumentom tym ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań, i co istotne, bez ograniczeń czasowych.

Organ wskazał, że rozpatrywany wniosek o udostępnienie informacji publicznej bezspornie dotyczy dokumentów złożonych w związku z ubieganiem się o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć ustanowionych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.z.f.n.

W ocenie organu, tytuły wniosków określają planowane do wykonania przez jednostki zgłaszające i kierowników projektów zakresy prac badawczych, uznane przez wnioskodawców za realne oraz warte podjęcia i możliwe do wykonania w jednostkach zgłaszających, pod warunkiem uzyskania wnioskowanych kwot dotacji. Nadto, Minister uznał, że ujawnienie treści rekomendacji zgłoszonych wniosków mogłoby narazić podmioty składające owe rekomendacje na szkody, polegające na możliwości wykorzystania informacji przez inny podmiot do realizacji własnych zadań badawczych, pozwalających na uzyskanie korzyści gospodarczych, a zatem potencjalnie konkurencyjnych w stosunku do wniosków zgłoszonych i ocenionych w konkursie.

Organ zauważył, że listy rankingowe, których udostępnienia żąda skarżący, są dokumentami o charakterze wynikowym, złożonym z wydzielonych elementów wniosków (m.in. tytuły projektów określające zakres przewidzianych do wykonania prac, planowane nakłady, nazwy wnioskodawców, imiona i nazwiska kierowników projektów, planowany czas realizacji projektów) oraz ocen recenzentów i zespołu specjalistycznego wraz z rekomendacjami zespołu dotyczącymi wniosków, które, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.z.f.n., jako tajemnica przedsiębiorstwa nie podlegają udostępnieniu. Lista rankingowa nie jest ponadto zamkniętą całością, lecz elementem dokumentacji przekazywanej Ministrowi przed rozstrzygnięciem konkursu. Załącznikami do listy są bowiem opinie dotyczące poszczególnych wniosków, które wpisują się w zakres przedmiotowy ww. przepisu u.z.f.n.

Organ stwierdził, że z mocy prawa żądane przez skarżącego informacje mają status informacji chronionej i występują ustawowe okoliczności nakazujące ograniczenie prawa do informacji publicznej.

W konsekwencji ustawowego wyłączenia możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest uprawniony do jej przekazania wnioskodawcy zgodnie z wnioskiem datowanym na dzień [...] grudnia 2017 r.

Decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi P.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji, a także zobowiązanie Ministra do udzielenia informacji publicznej, o stwierdzenie, czy wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny na postawie art. 145a § 3 p.p.s.a, a także art. 23 u.d.i.p. w maksymalnej wysokości określonej wart. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie sposób zgodzić się z argumentacją Ministra w kwestii uzasadniania odmowy udzielenia informacji publicznej, bowiem jego wniosek w żaden sposób nie dotyczył "wniosku, recenzji, umowy i raportu z realizacji zadań". Skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto, skarżący wskazał, że informacje objęte wnioskami posiadają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem publicznej sfery działania Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a więc odnoszą się do sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt: II SA/Wa 409/18 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób, który nakazywałby przyjąć, że organ rozstrzygnął o całości wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r., albowiem organ odmówił wnioskodawcy "udostępnienia żądanej informacji publicznej". Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie decyzji w kontekście treści jej uzasadnienia nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, o czym w istocie rozstrzygnął tą decyzją Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, tj. jakich faktycznie informacji publicznych organ decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. odmówił udostępnienia wnioskodawcy z powołaniem się na art. 15 ust. 1 u.z.f.n. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, sposób sformułowania rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie odpowiada temu, co organ wskazał następnie w uzasadnieniu.

Niezależnie od powyższego, Sąd wskazał, że samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji także nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, do których dokładnie żądanych informacji publicznych organ zastosował wyłączenie z art. 15 ust. 1 u.z.f.n. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, z uzasadnienia treści decyzji powinno jednoznacznie wynikać z rozstrzygnięcia decyzji, któremu winno odpowiadać uzasadnienie faktyczne i prawne.

W związku z powyższym, Sąd stwierdził, zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego tych podstawowych wymogów nie spełnia, a tym samym nie poddaje się kontroli sądu administracyjnego, co do zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. Sąd wskazał, że sposób sformułowania rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w kontekście jej uzasadnienia nie pozwala także na dokonanie pełnej oceny, czy zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co stanowi przesłankę nieważności (vide: art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Sąd wskazał także, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. odgrywa rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz sprawę, którą ona załatwia (vide: Borkowski/Adamiak [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 str. 879). Powyższe znajduje pełne odniesienie do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej. W tego rodzaju sprawach organ odmawiając udostępnienia ściśle określonych informacji publicznych rozstrzyga o istocie sprawy.

Według Sądu, organ ponownie rozpatrując sprawę w przypadku wydania decyzji administracyjnej zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia w taki sposób, aby wynikało z niego jasno, jakich informacji publicznych organ odmawia udostępnienia wnioskodawcy. Sąd podkreślił, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające wymogi art. 107 § 3 k.p.a., co oznacza, że winno być ono odniesione do każdej informacji publicznej, której udostępnienia organ daną decyzją odmawia.

W następstwie powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018, sygn. akt II SA/Wa 409/18 r., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, ponownie rozpatrując wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r., w dniu [...] grudnia 2018 r. wydał decyzję nr [...], na podstawie której - powołując się na art. 16 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki w związku z art. 315 ust. 2 oraz 334 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z art. 104 k.p.a. - odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych w całości, tj. w zakresie:

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający;

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r., wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający.

W uzasadnieniu decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zauważył na wstępie, iż projekty wybrane do realizacji, zgłoszone we wnioskach złożonych w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r oraz w programie pod nazwą "[...]" ogłoszonym w dniu [...] października 2015 r., były finansowane ze środków finansowych na naukę, wyodrębnionych w planie finansowym części budżetu państwa - "Nauka" na finansowanie programów i przedsięwzięć ustanawianych przez ministra właściwego do spraw nauki. Organ wskazał, że dysponentem wspomnianych środków finansowych był Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Organ podniósł, że do projektów realizowanych ze środków finansowych na naukę stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Jednocześnie, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego stwierdził, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, a więc sama okoliczność, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, w żadnym wypadku nie skutkuje tym, że możliwy jest do niej nieograniczony dostęp, a w szczególności, że zasady i tryb dostępu nie mogą być uregulowane w sposób odmienny, niż w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 384/13). Organ zauważył wprawdzie, że owo ograniczenie dostępu musi mieć charakter wyjątkowy, a także może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach szczególnych przesłanki związane z ochroną wolności i praw innych osób lub podmiotów gospodarczych.

W tym miejscu, Minister powołał się na przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z którego wynika, iż ustawodawca przyjął, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Organ, powołując się na stanowisko wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2811/16) - stwierdził, że ograniczenie udostępnienia informacji nie oznacza bowiem, że nie stanowi ona informacji publicznej, ale że została wyłączona z kategorii informacji publicznych podlegających ujawnieniu.

Ponadto, Minister wskazał na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji może ulec ograniczeniu m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W tej sytuacji, organ zauważył, że tajemnica przedsiębiorcy została wprost wskazana, jako dobro chronione, stanowiące przeszkodę w udostępnienie informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Przechodząc w tej sytuacji do oceny wniosku strony skarżącej, Minister zauważył, że ów wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej o postępowaniu w sprawie wniosków o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Organ wskazał więc, że zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.f.n., Minister jest dysponentem ww. środków finansowych pochodzących z budżetu państwa. Zatem, jak podniósł organ, w niniejszej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, zobligowany jest do zastosowania normy przewidzianej w art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

Organ wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki przesądza, że wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co - według organu - w dalszej konsekwencji skutkuje również ograniczeniem dostępu do tych dokumentów na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W konsekwencji, Minister stwierdził, że wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę są ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa i choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według organu, zgodnie z wolą ustawodawcy, w odniesieniu do wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1010 - dalej także: "u.z.n.k."). Minister uznał, że dokumentom tym ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań i - co istotne - bez ograniczeń czasowych.

Mając powyższe na względzie, Minister uznał, że rozpatrywany wniosek o udostępnienie informacji publicznej bezspornie dotyczy dokumentów złożonych w związku z ubieganiem się przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć ustanowionych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W ocenie organu, tytuły wniosków rekomendowanych Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. oraz w ramach konkursu "[...]", ogłoszonego w listopadzie 2015 r. określają planowane do wykonania przez jednostki zgłaszające i kierowników projektów zakresy prac badawczych, uznane przez wnioskodawców za realne oraz warte podjęcia i możliwe do wykonania w jednostkach zgłaszających, pod warunkiem uzyskania wnioskowanych kwot dotacji. Ponadto, organ uznał, że ujawnienie treści rekomendacji zgłoszonych wniosków mogłoby narazić podmioty składające na szkody, polegające na możliwości wykorzystania informacji przez inny podmiot do realizacji własnych zadań badawczych, pozwalających na uzyskanie korzyści gospodarczych, a zatem potencjalnie konkurencyjnych w stosunku do wniosków zgłoszonych i ocenionych w konkursie.

Ponadto, organ uznał, że listy rankingowe, których udostępnienia żąda skarżący (tj. dotyczące konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. oraz konkursu "[...]", ogłoszonego w listopadzie 2015 r.), są dokumentami o charakterze wynikowym, złożonym z wydzielonych elementów wniosków (m. in. tytuły projektów określające zakres przewidzianych do wykonania prac, planowane nakłady, nazwy wnioskodawców, imiona i nazwiska kierowników projektów, planowany czas realizacji projektów) oraz ocen recenzentów i zespołu specjalistycznego, wraz z rekomendacjami zespołu dotyczącymi wniosków, które, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.z.f.n., jako tajemnica przedsiębiorstwa, nie podlegają udostępnieniu. Ponadto, organ zauważył, że lista rankingowa nie jest zamkniętą całością, lecz elementem dokumentacji przekazywanej Ministrowi przed rozstrzygnięciem konkursu. Organ wskazał bowiem, że załącznikami do listy są opinie dotyczące poszczególnych wniosków, które wpisują się w zakres przedmiotowy przepisu art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

Jednocześnie, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zauważył, że w dniu [...] listopada 2016 r. oraz w dniu [...] listopada 2016 r. do Ministerstwa wpłynęły wnioski skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dotyczące podobnego zakresu informacji, tj. "przekazania informacji, które projekty (tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. oraz które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, że wydał decyzje administracyjne o nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ wskazał jednak, że zakres poprzednio żądanych informacji nie jest tożsamy przedmiotowo ze złożonym w dniu [...] grudnia 2017 r. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (dotyczy bowiem innego okresu).

Biorąc pod uwagę powyższe, Minister stwierdził, że zachodzi podstawa do odmowy udostępnienia w całości żądanej przez skarżącego informacji, albowiem przywołane powyżej powszechnie obowiązujące przepisy prawa wskazują jednoznacznie, że z mocy prawa żądane przez stronę skarżącą informacje mają status informacji chronionej i występują ustawowe okoliczności nakazujące ograniczenie prawa do informacji publicznej. W konsekwencji, jak uznał organ, dostęp do nich jest reglamentowany i wyłącza ich ujawnienie osobom trzecim, a więc Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest uprawniony do jej przekazania wnioskodawcy.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...].

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o jednoczesne zobowiązanie Ministra - na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a. - do udzielenia informacji publicznej w określonym terminie, a ponadto o stwierdzenie, czy wydanie spornej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi - na postawie art. 145a § 3 P.p.s.a. - grzywny w maksymalnej wysokości, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła, iż organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Minister wskazał, że wiosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej bezspornie dotyczy dokumentów złożonych w związku z ubieganiem się o przyznanie środków finansowych przeznaczonych na finansowanie przedsięwzięć ustanowionych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Minister zauważył, że tytuły wniosków rekomendowanych Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. oraz w ramach konkursu "[...]", ogłoszonego w listopadzie 2015 r., określają planowane do wykonania przez jednostki zgłaszające i kierowników projektów zakresy prac badawczych, uznane przez wnioskodawców za realne oraz warte podjęcia i możliwe do wykonania w jednostkach zgłaszających, pod warunkiem uzyskania wnioskowanych kwot dotacji.

Organ podtrzymał swoje stanowisko, iż ujawnienie treści rekomendacji zgłoszonych wniosków mogłoby narazić podmioty składające owe wnioski na szkody, polegające na możliwości wykorzystania informacji przez inny podmiot do realizacji własnych zadań badawczych, pozwalających na uzyskanie korzyści gospodarczych, a zatem potencjalnie konkurencyjnych w stosunku do wniosków zgłoszonych i ocenionych w konkursie.

Ponadto, Minister zauważył, że listy rankingowe, których udostępnienia żąda skarżący (tj. listy rankingowe dotyczące konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. oraz konkursu "[...]", ogłoszonego w listopadzie 2015 r.), są dokumentami o charakterze wynikowym, złożonym z wydzielonych elementów wniosków (m.in. tytuły projektów określające zakres przewidzianych do wykonania prac, planowane nakłady, nazwy wnioskodawców, imiona i nazwiska kierowników projektów, planowany czas realizacji projektów) oraz ocen recenzentów i zespołu specjalistycznego, wraz z rekomendacjami zespołu dotyczącymi wniosków, które - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki - jako tajemnica przedsiębiorstwa, nie podlegają udostępnieniu. Jednocześnie, organ podniósł, iż lista rankingowa nie jest ponadto zamkniętą całością, lecz elementem dokumentacji przekazywanej Ministrowi przed rozstrzygnięciem konkursu. Załącznikami do listy są bowiem, jak podniósł organ, opinie dotyczące poszczególnych wniosków, które wpisują się w zakres przedmiotowy ww. przepisu art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

Mając na względzie powyższe, Minister stwierdził, że przywołane powyżej powszechnie obowiązujące przepisy prawa wskazują jednoznacznie, że z mocy prawa żądane przez stronę skarżącą informacje mają status informacji chronionej, a więc występują ustawowe okoliczności nakazujące organowi ograniczenie prawa do informacji publicznej. W konsekwencji, organ uznał, że zasadnym było wydanie decyzji odmownej w zakresie przekazania żądanych informacji.

Minister zauważył jednocześnie, iż zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 409/18, albowiem organ - wydając sporną decyzję administracyjną - sformułował swoje rozstrzygnięcie w taki sposób, aby wynikało z niego jasno, jakich informacji publicznych organ odmawia udostępnienia wnioskodawcy.

Konkludując, organ uznał, że skarga jest bezzasadna, nie zawierając jakichkolwiek zarzutów świadczących o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Przemysława Adamczewskiego zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmawiająca skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym szczegółowo w sentencji tej decyzji - narusza obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jako podmiot zobowiązany - odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Jednocześnie, zdaniem Sądu, uznać należy, że organ, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r., nieprawidłowo zakwalifikował informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2017 r., jako informacje wchodzące w zakres dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez Ministra, iż żądane przez stronę skarżącą informacje mają status informacji ustawowo chronionej w sposób uniemożliwiający ex lege udostępnienie stronie skarżącej.

Tym samym, Sąd stwierdził, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy udostepnienia stronie skarżącej wnioskowanych przez nią informacji - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2018 r.

Na wstępie, warto zauważyć to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu ( art. 61 ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca regulacją prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, iż spełniony został zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania wspomnianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca (Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego), jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mieściły się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem problematyki działalności pytanego podmiotu oraz sposobu wykorzystania publicznych środków finansowych, których dysponentem był Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dla porządku należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej, każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 cyt. ustawy. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Wyjątki od powyższej zasady wprowadza przepis art. 5 cyt. ustawy.

W świetle art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Jak stanowi z kolei art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Jak wynika z treści powołanego przepisu, a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP).

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jako podmiot zobowiązany, zasadnie przyjął, że żądana przez skarżącego informacja w postaci:

- "informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. wraz z rankingiem (tj. liczba uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający,

- informacji, które projekty (proszę podać tytuł projektu i nazwę wnioskodawcy) zespół oceniający rekomendował Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego do finansowania w ramach konkursu "[...]", ogłoszonym w listopadzie 2015 r., wraz z rankingiem (tj. liczbą uzyskanych punktów przez konkretne wnioski rekomendowane do finansowania) sporządzonym przez zespół oceniający -

- pomimo tego, że stanowi informację publiczną, to z uwagi na dyspozycję normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, ma status informacji ustawowo chronionej w sposób uniemożliwiający ex lege udostępnienie jej stronie skarżącej, co daje podstawę do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.

Innymi słowy, Sąd zobowiązany był ustalić, czy udostępnienie żądanej informacji podlegało ograniczeniu na zasadach określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w zasadzie do wykładni art. 15 ust. 1 u.z.f.n., który - zdaniem organu - ma zastosowanie do wnioskowanych przez skarżącego informacji.

Jak już wyżej wskazano, ustawa o dostępie do informacji publicznej określa przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej. W myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy została więc wprost wskazana, jako dobro chronione, stanowiące przeszkodę w udostępnieniu informacji publicznej. "Tajemnicę przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z "tajemnicy przedsiębiorstwa", które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przy czym pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (por. m. in. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13). W myśl art. 11 ust. 4 u.z.n.k., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, stanowią tajemnicę przedsiębiorstw, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie ust. 1, mogą być udostępniane wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań (ust. 2). Dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających w danym postępowaniu wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 nie podlegają udostępnieniu (ust. 3).

W ocenie Sądu, literalna wykładnia art. 15 ust. 1 u.z.f.n. prowadzi do wniosku, iż ustawodawca przesądził w tym przepisie, że wnioski, recenzje, umowy i raporty są dokumentami poufnymi. Ustawodawca posłużył się bowiem sformułowaniem "stanowią", a zatem nie pozostawił żadnego luzu decyzyjnego co do możliwości innej kwalifikacji charakteru posiadanego przez wnioski, recenzje, umowy i raporty.

Wymienionym wyżej dokumentom ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań i - co istotne - bez ograniczeń czasowych. Kategorycznemu sformułowaniu art. 15 ust. 1 u.z.f.n. nie towarzyszą żadne regulacje mogące dawać podstawę do zmiany statusu ww. dokumentów. Jedynym zaś podmiotem uprawnionym do udostępniania informacji o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, jest ten, kto otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań (art. 15 ust. 2 u.z.f.n.). Stwierdzić zatem należy, że wymienione dokumenty, ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa, choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia, ani etap procedury konkursowej, ani status podmiotu ubiegającego się o udostępnienie takiej informacji, ani wreszcie upływ czasu. Powyższy pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1082/15. Stanowisko zbieżne z przytoczonym powyżej przedstawił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 456/16 - podkreślając, iż intencją ustawodawcy w odniesieniu do art. 15 ust. 1 u.z.f.n. nie było nakładanie na organ obowiązku weryfikacji żądanej informacji pod kątem spełnienia przez nią przesłanek, o jakich mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Nie zachodziła zatem, w okolicznościach faktycznych sprawy, konieczność badania wnioskowanych informacji pod tym kątem, czy istotnie stanowią one tajemnicę przedsiębiorstw. Kwestię tę już przesądził ustawodawca. Pozbawił tym samym zarówno organ, jak i sąd administracyjny możliwości odmiennej oceny i kwalifikacji wniosków, recenzji, umów i raportów objętych dyspozycją art. 15 ust. 1 u.z.f.n. (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1165/17 oraz wyrok z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2173/18).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając zaskarżoną decyzję, nieprawidłowo odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

We wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący złożył pytania związane z projektami dotyczącymi konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r. oraz konkursu "[...]", ogłoszonego w listopadzie 2015 r.

Wniosek strony skarżącej obejmował wykaz obejmujący informacje w zakresie co najmniej:

1. tytułu projektu rekomendowanego Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego przez zespół oceniający,

2. nazwy wnioskodawcy tego projektu,

3. listy rankingowej wraz z informacją o liczbie uzyskanych punktów przez poszczególne wnioski złożone w danym konkursie i rekomendowane do finansowania Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W ocenie Sądu, żadna z żądanych przez skarżącego informacji nie mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 lub ust. 3 u.z.f.n. Skarżący nie żądał bowiem wniosków, recenzji umów i raportów z realizacji ww. zadania ani też nie chciał, aby mu udostępnić listę recenzentów, którzy oceniali dane zadanie. Pytania skarżącego mają charakter pytań o postępowanie, natomiast nie dotyczą w żaden sposób danych wymienionych w art. 15 ust. 1 u.z.f.n. Organ zatem błędnie, zdaniem Sądu, odczytał treść normy prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 1 u.z.f.n., jako przepisu, który w ogóle uniemożliwia udostępnienie informacji o przebiegu zarówno konkursu [...] w 2016 r. i w 2017 r., jak i konkursu "[...]".

W tym miejscu warto zauważyć, iż orzecznictwo sądów administracyjnych od lat wypracowało zasadę, wedle której wszelkie ograniczenia dostępu do informacji publicznej powinny być interpretowane ściśle, niedopuszczalne jest zatem taki sposób wykładni przepisu, który uniemożliwia w ogóle udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2609/15).

W tej sytuacji, uznać należy, że art. 15 u.o.z.f.n. nie wyklucza w ogóle udzielenia informacji dotyczących konkretnego zadania finansowanego ze środków przeznaczonych na naukę, lecz wymienia tylko pięć kategorii informacji, które nie mogą być ujawnione, przy czym cztery dotyczą danych objętych z mocy prawa tajemnicą przedsiębiorstwa (art. 15 ust. 1 u.o.z.f.n.), a jedna jest wyłączona, jako nie mająca charakteru informacji publicznej (art. 15 ust. 2 u.o.z.f.n.). Natomiast inne informacje dotyczące zadania finansowanego ze środków na naukę, podlegają ujawnieniu.

Zdaniem Sądu, żadna z powyższych, żądanych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. informacji nie mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 lub ust. 3 u.z.f.n. Skarżący nie żądał bowiem wniosków, recenzji umów i raportów z realizacji ww. zadania ani też nie chciał, aby mu udostępnić listę recenzentów, którzy oceniali dane zadanie. Jego pytania mają charakter pytań o wynik postępowania, natomiast nie dotyczą w żaden sposób danych wymienionych w art. 15 ust. 1 i 2 u.z.f.n.

Skarżący domagał się udostępnienia określonych precyzyjnie we wniosku informacji publicznej w taki sposób i w takiej formie w nim określonych, który obejmuje nie tylko postać, ale i formę dokumentu. Właśnie zaś o treści dokumentów chodzi w art. 15 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki. Ze względu na treść, a nie formę "recenzje, umowy czy raporty" objęte zostały ochroną specjalną. Nadanie ww. dokumentom statusu tajemnicy przedsiębiorcy musiałoby wynikać z przyjętego założenia, że ich zawartość merytoryczna odpowiada wartościom, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Rozwiązanie to stanowi wynik ważenia interesów podmiotów składających wnioski i interesów osób trzecich (w tym także innych wnioskodawców). Pozbawienie tych ostatnich dostępu do treści dokumentów nie oznacza niemożności poddawania kontroli wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na naukę. Ustawodawca zdecydował jedynie, że nie może się to odbywać poprzez dostęp osób trzecich do wskazanych informacji. To, czy istnieją i są wykorzystywane inne mechanizmy kontroli jest zupełnie innym, niemieszczącym się w granicach rozpatrywanej sprawy, problemem.

Sąd uznał jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, aby można było odmówić udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ nie wyjaśnił przede wszystkim, dlaczego uznał, że żądane informacje należy zaliczyć do informacji, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.z.f.n.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając sporną decyzję, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego uznał, że zachodzi przesłanka ograniczająca dostęp do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

W konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, skład WSA w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż podmiot zobowiązany - odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Zasądzając jednocześnie od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.