Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 962/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. D., J. K., D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. K. kwotę [...]([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. D., kwotę [...]([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...]([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] lipca 2018 r., Prezydent M. [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]: wieży kratownicowej o wysokości całkowitej do 50 m n.p.t. z 6 antenami sektorowymi i anteną radioliniową, ramy pod szafy teletechniczne, szaf teletechnicznych oraz elementów infrastruktury stacji bazowej jak np. moduły, komponenty toru antenowego, drogi kablowe i światłowodowe, przyłącze elektryczne wraz z szafkami elektrycznymi na terenie działki nr ew. 31 obręb [...] KM 26, położonej przy ul. [...] we [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją Nr [...], znak: [...] z dnia [...] maja 2019 r., działając na podstawie art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 oraz ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018r., poz. 121 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.),Prezydent M. [...] ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie infrastruktury telekomunikacyjnej sieci [...] [...] S.A., tj. budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w skład której wchodzą : stalowa wieża kratownicowa osadzona na fundamencie o wysokości od ok. 40,48m (bez odgromnika) do ok. 45,5m (z odgromnikiem), wraz z systemem antenowym, tj. 6 anten sektorowych pracujących w pasmach 900/2600 i 800/2100 i 1 anteną radioliniową , urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo - odbiorcze posadowione na prefabrykowanej płycie żelbetowej u podstawy wieży, moduły radiowe, systemowe, zasilające, okablowanie prowadzone pionowo i poziomo drogami kablowymi (drabinki, korytka kablowe), linia zasilająca, elementy torów antenowych oraz 3 szafy telekomunikacyjne na terenie działki nr [...], obręb [...] KM 26, położonej przy ul. [...] we [...].

Odwołanie od powyższej decyzji do SKO we [...] wnieśli: K. D. i J. K. wnioskując o przeprowadzenie dowodu z opinii instytutu naukowego z zakresu radiokomunikacji celem wydania jednoznacznej opinii, czy planowana inwestycja kwalifikuje się, czy też nie kwalifikuje, jako przedsięwzięcie mogące zawsze lub też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych celem wydania opinii dotyczącej wpływu planowanej inwestycji przez inwestora na stan zdrowia D. K., dotkniętej chorobą Parkinsona i K. D. cierpiącego od lat na choroby serca.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa:

. błędną interpretację i ignorowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) oraz lekceważenie praw fizyki i logiki, co skutkowało dokonaniem niewłaściwej kwalifikacji przedsięwzięcia i w konsekwencji pominięcie procedur określonych w art. 59 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1405);

. art. 6, 7, 8, 9, 11, 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. nakazujących dokładne wyjaśnienie sprawy, poprzez ignorowanie dowodów i przepisów zgłaszanych przez strony postępowania,

. art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie uzyskanie obligatoryjnej oceny wpływu projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000 od RDOŚ w Bydgoszczy,

. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. dotyczących wymogów formalnych decyzji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego,

. art. 28 K.p.a. poprzez odmowę wielu okolicznym mieszkańcom prawa do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony,

. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP,

. występowanie wielu innych błędów i sprzeczności w treści decyzji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że planowana inwestycja ma powstać na osiedlu domków jednorodzinnych i równocześnie na obszarze chronionym Natura 2000. Koniecznym byłoby powołanie biegłego, który wyjaśniłby wątpliwości związane z interpretacją przepisów na bazie fizyki i wiedzy naukowej dotyczącej promieniowania elektromagnetycznego. Powołany przez organ I instancji biegły, nie sporządził opinii w sposób właściwy, gdyż pominął niewygodne fakty, przepisy i prawa fizyki, a zastrzeżenia do tej opinii zostały zgłoszone w dniach 16 kwietnia i [...] maja 2019 r.

Zdaniem skarżących, organ I instancji w sposób lakoniczny odniósł się do wniesionych uwag i zastrzeżeń, co uchybia art. 107 § 3 K.p.a. oraz pominął § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, które nakazuje sumowanie wszystkich parametrów EIRP instalacji tego samego rodzaju emitujących pola elektromagnetyczne. W konsekwencji został pominięty wymóg uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, co z kolei narusza procedurę wydawania decyzji lokalizacyjnej. Naruszono też art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej, gdyż organ I instancji nie uzyskał nowego stanowiska RDOŚ w B. w zakresie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia uznając, iż opinia z [...] czerwca 2018 r. jest wystarczająca pomimo, że Kolegium uchyliło w całości poprzednio wydaną decyzję lokalizacyjną. W ocenie Skarżącego, poprzednie postanowienie RDOŚ nie jest wiążące w niniejszej sprawie mimo, że nie zostało ono formalnie uchylone przez Kolegium.

Ponadto, zdaniem odwołujących, wniosek inwestora został uzupełniony, a poprzednia opinia RDOŚ nie uwzględnia tych modyfikacji. Organ I instancji nie wyjaśnił bowiem kwestii potencjalnych oddziaływań inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców w sytuacji, gdy z opinii biegłego nie wynikają żadne informacje w tym zakresie, a taki obowiązek wynika wprost z art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a uchybienie mu, skutkuje wadliwością postępowania mającą wpływ na wynik sprawy.

Skarżący zakwestionowali zapis na str. 13 decyzji wskazujący, iż konkretny wpływ inwestycji będzie badany na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Nawet brak przekroczenia norm dopuszczalnych gęstości pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, nie oznacza braku wpływu tych pól na zdrowie mieszkańców tym bardziej, iż brak jest dowodów na brak oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez stacje bazowe telefonii komórkowych na zdrowie człowieka.

Zdaniem odwołujących się organ milczy również w kwestii ewentualnego wykupu nieruchomości na podstawie art. 58 ust. 2 i art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent nie dokonał właściwej analizy przepisów szczególnych, a stojących w sprzeczności z planowaną inwestycją. Podkreślono, że organ winien zsumować parametry charakteryzujące przedsięwzięcie, czyli wszystkie EIRP wszystkich anten sektorowych. Zsumowanie mocy parametrów EIRP wszystkich anten sektorowych, skutkować winno zaliczeniem planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie od występowania miejsc dostępnych dla ludności. Taki skutek występuje także nawet bez zsumowania mocy parametrów, ponieważ zachodzi sytuacja określona w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c) rozporządzenia w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g) rozporządzenia. Nie zbadano także, czy w najbliższym otoczeniu inwestycji występują inne anteny emitujące PEM mające wpływ na oddziaływanie na środowisko. Ponadto, promieniowanie pochodzące z inwestycji będzie się rozchodzić jednakowo w każdym kierunku (kuliście), a nie sektorowo, czyli wzdłuż wiązki promieniowania, co oznacza, że promieniowanie to będzie w szerokim zakresie docierać do miejsc dostępnych dla ludności w promieniu ok. 300m od lokalizacji wieży.

Skarżący zakwestionowali treść decyzji wskazującą, iż inwestycja będzie źródłem emisji pola elektromagnetycznego, ale nie przekraczającym progów określonych w § 2 ust. 1 pkt c) i § 3 ust. 1 pkt g) ww. rozporządzenia, co oznacza, że negatywne oddziaływanie będzie minimalne i wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludności. Takie ustalenia organu, ich zdaniem, naruszają art. 50, art. 140 i art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego, a błędne ustalenie stron postępowania narusza art. 8 K.p.a. i art. 32 Konstytucji RP, gdyż organ uznał za strony tylko część osób zamieszkałych w pobliżu planowanej inwestycji.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła również D. K. wskazując, iż zgadza się z zarzutami stawianymi w odwołaniu K. D.. Zaznaczyła, że dopuszczalny poziom oddziaływania elektromagnetycznego nie oznacza, iż nie wpływa on ujemnie na zdrowie ludzi, tym bardziej, że w spornej sprawie takie ryzyko występowałoby nieustannie, przez cały rok. W sytuacji zdrowotnej odwołującej, promieniowanie mogłoby przyspieszyć rozwój choroby i narazić ją na szybką utratę zdrowia. Gwarancje praw strony wynikają z art. 38, 68 i 76 Konstytucji RP, gwarantujących prawo do życia, zdrowia i ochrony praw konsumenta. Nie została także uwzględniona zasada zachowania ostrożności wymieniona w art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu UE który podpisała również [...]. Organ miał obowiązek wyjaśnić zagadnienie wpływu planowanej technologii na zdrowie i życie.

W ocenie skarżącej, organ winien także wykupić jej nieruchomość w związku z planowaną inwestycją na podstawie art. 58 ust. 2 i art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] 866-867. 2019 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego, wymagającą - w obliczu braku planu zagospodarowania przestrzennego - ustalenia w drodze decyzji lokalizacji celu publicznego. Planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, z późn. zm.- u.g.n.) (por. np. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05, WSA II SA/Sz 1189/04 i WSA II SA/Łd 916/17).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wniosek inwestorski z dnia [...] marca 2018 r. został uzupełniony w dniu [...] stycznia 2019 r. poprzez przedłożenie brakującej mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z naniesionymi obszarami inwestycji oraz oddziaływania inwestycji, a także o graficzne przedstawienie planowanego przedsięwzięcia; inwestor przedłożył również dokument datowany na dzień [...] stycznia 2019 r., stanowiący analizę środowiskową budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, iż wniosek inwestorski spełnia wymogi ustawowe.

Ponadto wskazano, że akta sprawy zawierają dowody, na podstawie których organ I instancji ustalił krąg stron postępowania, tj. mapy i dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., pozwalające ustalić właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Prezydent M. [...] zapewnił stronom czynny udział w jego toku, tj. od wszczęcia, poprzez podejmowanie poszczególnych czynności, aż do możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co wypełnia hipotezę art. 10 § 1 K.p.a.

Przed wydaniem decyzji organ dokonał uzgodnień planowanej inwestycji z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, tj. z:

. Geologiem Powiatowym M. [...] - pismo z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...],

. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. - postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...],

. zarządcą drogi, tj. Miejskim Zarządem Usług Komunalnych i Dróg - opinia z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...].

Organ I instancji uzyskał także stanowisko RDOŚ W B. potwierdzające, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 - pismo z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...].

Prezydent M. [...] uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie wskazanym w uprzedniej decyzji Kolegium o charakterze kasacyjnym.

Decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., w ocenie Kolegium, określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych.

Wskazano, że organ I instancji przedstawił wyniki przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym będzie realizowana inwestycja z uwzględnieniem najbliższej zabudowy mieszkalnej, produkcyjnej, usługowej i gospodarczej (również planowanej, dla której wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), biorąc także pod uwagę treści art. 140 K.c.

Zdaniem Kolegium, organ I instancji ocenił potencjalny zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem - mając na uwadze miejsca dostępne dla ludności z uwzględnieniem społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości ustalając, iż realizacja zamierzeń inwestycyjnego nie ograniczy i nie pozbawi właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 ustawy, w tym, linie rozgraniczające inwestycję, zaznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia, czy dla planowanego przedsięwzięcia koniecznym jest przeprowadzenie procedury, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ) i uzyskanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. W tym celu organ I instancji dokonał kwalifikacji prawnej inwestycji w ww. zakresie.

W pierwszej kolejności, poddał analizie wniosek inwestorski uzupełniony o elementy wskazane przez organ II instancji, a także o dokument pn. "Analiza Środowiskowa" - opracowanie sporządzone przez p. Annę Warżała, rysunek przedstawiający wysokość wieży oraz rysunki dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia tj. widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji bazowej (rys. nr 2), widok pionowy stacji bazowej wraz z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych przy górnym krańcu tiltu (rys. nr 3a), widok pionowy stacji bazowej wraz z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych przy dolnym krańcu tiltu (rys. nr 3b).

Podstawowe znaczenie w przypadku projektowanej inwestycji miała kwalifikacja przedsięwzięcia tj. stwierdzenie, czy projektowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W celu prawidłowego zakwalifikowania inwestycji, organ I instancji przeprowadził m.in. dowód z opinii biegłego sądowego, z której wynika, iż brak jest potrzeby uzyskania tzw. decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia, nie kwalifikuje się ono jako przedsięwzięcie, o którym mowa w §1 w ust. 1 i 2 rozporządzenia. Biegły - mając na uwadze szczegółowe dane zawarte we wniosku inwestorskim - ocenił i wskazał, iż w szczególności:

. nie jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Jest to instalacja radiokomunikacyjna, która emituje pola elektromagnetyczne o częstotliwości z zakresu od 0,03 MHz do 300 000 MHz (szczegółowe wartości częstotliwości zawarte są w uzasadnieniu oraz w dokumentacji "Kwalifikacja Przedsięwzięcia" wraz z dołączonym uzupełnieniem), w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla anteny (z uwzględnieniem sumy mocy dla poszczególnych pasm częstotliwości) wynosi nie mniej, niż 10 000 [W], a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7). W kwalifikowaniu nie uwzględniono radiolinii.

. nie jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jest to instalacja radiokomunikacyjna, która emituje pola elektromagnetyczne o częstotliwości z zakresu od 0,03 MHz do 300 000 MHz (szczegółowe wartości częstotliwości zawarte są w uzasadnieniu oraz w dokumentacji "Kwalifikacja Przedsięwzięcia*' wraz z dołączonym uzupełnieniem), w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla anteny (z uwzględnieniem sumy mocy dla poszczególnych pasm częstotliwości) wynosi nie mniej niż 10 000 [W], a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny (§3 ust. 1 pkt 8). W kwalifikowaniu nie uwzględniono radiolinii.

Kolegium wskazało również, że z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, iż kwalifikacji instalacji stacji bazowych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się, biorąc pod uwagę dwa parametry:

. równoważną moc promieniowania izotropowo (ERIP) wyznaczona dla pojedynczej anteny;

. odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności, wzdłuż osi promieniowania anteny, uwzględniając zarówno kierunek (azymut) jak i pochylenie wiązki promieniowania.

Zdaniem Kolegium oznacza to, że w kwalifikowaniu przedsięwzięcia sprawdza się, czy w wyznaczonych w rozporządzeniu Rady Ministrów odległościach znajdują się miejsca dostępne dla ludności przy uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania izotropowego każdej pojedynczej anteny. Przez równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) należy rozumieć moc, jaka jest bezpośrednio wypromieniowana z anteny. Kierunek wiązki głównej promieniowania anteny, zwany potocznie wiązką główną, to wektor o początku w środku elektrycznym anteny i zawierający kierunek maksymalnego promieniowania anteny. Odległość miejsc dostępnych dla ludności to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi wiązki głównej, uwzględniając azymut i pochylenie tej osi oraz istniejące zagospodarowanie wokół stacji bazowej. Wiązka główna nie może się znaleźć w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2,0 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Wysokość ta wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W.

przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Stosownie zaś do zapisu § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka,

przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w przypadku przedsięwzięć, mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny 100 m, 150 m, 200 m w zależności od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Następnie sprawdza się, czy znajdują się w nich miejsca dostępne dla ludności. W przypadku przedsięwzięć, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny 5 m, 20 m, 40 m, 70 m, 100-150 m, 150-200 m, 200-300 m w zależności od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny.

Wskazano, że załączone do wniosku opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera: obliczone odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż głównej wiązki promieniowania przedstawione w tabeli, stanowiącej (załącznik Nr 1), widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji (rysunek nr 2), widok pionowy stacji z naniesionymi osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w dolnym i górnym krańcu tiltu (Rysunki Nr 3 a, Nr 3b). Pochodząca od projektowanych anten sektorowych równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) będzie wynosić od 12446 W do 16978 W, czyli powyżej 10000 W. W związku z tym, rozważano zapisy § 2 ust. 1 pkt c) oraz § 3 ust. 1 pkt g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to zdaniem organu II instancji, że należy zbadać, czy zgodnie z § 2 ust. 1 pkt c) ww. rozporządzenia, dla planowanych anten sektorowych występują miejsca dostępne dla ludności w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego każdej z anten oraz czy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt g) ww. rozporządzenia, dla planowanych anten sektorowych występują miejsca dostępne dla ludności w odległości nie większej niż 300 i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego każdej z anten.

Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że w dokumentacji załączonej do wniosku inwestor sprawdził, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują w odległościach określonych w rozporządzeniu. Analizę przeprowadził dla różnych wariantów (m.in. dla pochylenia osi głównej 0° oraz dla maksymalnego pochylenia osi głównej 6°). Uwzględnił osie główne promieniowania dla każdego azymutu. W sposób jednoznaczny graficznie przedstawił widoki osi głównych promieniowania w płaszczyźnie pionowej oraz w płaszczyźnie poziomej. W opracowaniu wyznaczył równoważną moc promieniowaną izotropowo uwzględniając anteny emitujące promieniowanie elektromagnetyczne z osią główną dla azymutów 70°, 160°, 300°. Wziął także pod uwagę najgorszy możliwy wariant, czyli maksymalne pochylenie osi głównej wiązki promieniowania anteny dla poszczególnych azymutów (tzw. "tilty"). W sposób graficzny -na mapie - przedstawił także otoczenie instalacji z uwzględnieniem m.in. wysokości zainstalowanych anten, podając wysokość środka elektrycznego nad poziomem terenu osi głównej wiązki promieniowania anten oraz odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.

Powyższe szczegółowe dane zawarte we wniosku inwestorskim, w tym w Kwalifikacji przedsięwzięcia, umożliwiły organowi I instancji dokonanie analizy z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wskazał, iż analizując dane zawarte w dokumentacji złożonej przez inwestora tj. m.in. widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji (rysunek nr 2), widok pionowy stacji z naniesionymi osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w dolnym i górnym krańcu tiltu (rysunki nr 3a, Nr 3b) oraz stan faktyczny terenu inwestycji oraz jego otoczenia tj. istniejącej zabudowy oraz możliwości przyszłej zabudowy ustalono co następuje:

. w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych przy azymucie 70° w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji bazowej w odległości do 300 m od środków elektrycznych tych anten nie występuje żadna zabudowa (rzeka W.).

. w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych przy azymucie 160° w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji bazowej w odległości do 300 m od środków elektrycznych tych anten występują działki: nr [...] obręb [...] KM 26 (działka drogowa ul. [...]), dz. nr [...] obręb [...] KM 27 ul. [...] i 1a – działki budowlane zabudowane budynkami mieszkalnymi poza osią głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, dz. nr [...] obręb [...] KM 27 z istniejącymi w osi wiązki zabudowaniami tj. szklarniami, dz. nr [...] obręb [...] KM 27 niezabudowana, dla której nie ustalono warunków zabudowy, dz. nr [...] obręb [...] KM 27 zabudowana budynkami przemysłowymi oraz pozostałymi budynkami niemieszkalnymi o wysokości zabudowy do ok.7 m stanowiącymi własność O.-M. S. I. we [...], dz. nr [...] obręb [...] KM 27 niezabudowana, dla której nie ustalano warunków zabudowy.

. w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych przy azymucie 300° w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji bazowej w odległości do 300 m od środków elektrycznych tych anten występują: działki nr [...] obręb [...] KM 26 zabudowane budynkami produkcyjnymi usługowymi lub gospodarczymi dla rolnictwa tj. tzw. szklarniami oraz pozostałymi budynkami niemieszkalnymi o wysokości ok. 3,0 m, następnie położona jest dz. nr [...] obręb [...] KM 26, stanowiąca własność Gminy M. [...] w użytkowaniu wieczystym [...] Związku Działkowców, użytkowana jako ogrody działkowe o wysokości zabudowy ok. 3,0 m, następnie dz. nr [...] obręb [...] KM 26 zabudowana budynkiem mieszkalnym (poza osią wiązki głównej) i następnie dz. nr [...] obręb [...] KM 26 stanowiące działki drogowe - ul. [...] oraz dz. nr [...] obręb [...] KM 26 - niezabudowana, stanowiąca własność Gminy M. [...] przez którą przebiega kolektor kanalizacji sanitarnej prowadzący do oczyszczalni ścieków.

Wysokość i stan występującej w pobliżu inwestycji zabudowy (zabudowa niska: budynki mieszkalne, pozostałe budynki niemieszkalne, budynki produkcyjne, usługowe lub gospodarcze dla rolnictwa tj. tzw. szklarnie oraz budynki przemysłowe) a także istniejące zagospodarowanie oraz ukształtowanie terenu wyklucza możliwość przebywania osób w przestrzeni o przekroczonym dopuszczalnym poziomie gęstości pola mocy w osiach wiązki głównej promieniowania anten bez użycia sprzętu technicznego, a zatem należy stwierdzić, że w osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 300 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

W ocenie Kolegium, dokonaną przez organ I instancji kwalifikację przedsięwzięcia należy uznać za przekonywującą, zawierającą dane fachowe, które czytelnie przedstawiają kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Potwierdzeniem tejże oceny jest stanowisko, jakie w swojej opinii zawarł biegły sądowy - p. P. G.. Wnioski z niej wynikające potwierdzają ustalenie braku konieczności uzyskania przez inwestora tzw. decyzji środowiskowej dla planowanego zamierzenia.

Organ II instancji wskazał, że przeprowadzone czynności dowodowe czynią zadość wymogowi wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego i należytego ustalenia stanu faktycznego, co wypełnia hipotezę przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 K.p.a.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego jest zbadanie zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu, lub - w razie jego braku - z przepisami odrębnymi. Jak wskazano wyżej, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy).

Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - a tutaj odpowiednio w postępowaniu ustalającym lokalizację inwestycji celu publicznego - może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku tego planu (vide: wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1584/96).

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że odwołanie K. D. z dnia [...] czerwca 2019 r. nie zawiera żadnych dowodów uzasadniających żądanie skarżącego; a jeśli chodzi o żądanie uchylenia w całości wydanej decyzji, to pozostaje ono nieuzasadnione prawnie, a zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące naruszenia wskazanych przepisów, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zarzut naruszenia błędnej interpretacji i ignorowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz lekceważenie praw fizyki i logiki co skutkowało dokonaniem niewłaściwej kwalifikacji przedsięwzięcia i w konsekwencji pominięciem procedur określonych w art. 59 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie znajduje uzasadnienia w świetle ustaleń jakich dokonał organ I instancji, a które to ustalenia podzielił również organ II instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Dodatkowo wskazano, iż wywody i wyliczenia matematyczne jakie zostały przedstawione w odwołaniu i pisemnych stanowiskach skarżącego pozostają w sprzeczności z obowiązującymi normami prawnymi . Interpretacja przepisów stanowiących podstawę tej kwalifikacji przedstawiona przez skarżącego jest nieprawidłowa, ponieważ moce EIRP dla wszystkich częstotliwości generowanych z anteny zostały zsumowane, wbrew temu co twierdzi skarżący. Dotyczy to wszystkich anten (każdej pojedynczej anteny), a nie pojedynczej anteny sektorowej; rozpatrzona została równoważna moc promieniowania izotropowo, która jest iloczynem mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny oraz odległość od środka elektrycznego; uwzględniono charakterystyki promieniowania anten, które są antenami kierunkowymi, sektorowymi, a nie izotropowymi. W opinii uwzględniono tilty pochylenia wskazane przez inwestora, które uwzględniają zachowanie minimalnej odległości miedzy stacjami. Kwalifikowanie przedsięwzięcia nie uwzględnia emisji pola elektromagnetycznego, lecz uwzględnia odległość oraz równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny. Rozporządzenie Rady Ministrów z 2010 r. nie zawiera sformułowania "pojedyncza antena sektorowa", a brak jest podstaw prawnych do sumowania parametrów EIRP anten sektorowych. Tymczasem, moce EIRP anten zostały zsumowane według zasady wynikającej z przepisów ww. rozporządzenia. Dokument inwestorski " Kwalifikacja przedsięwzięcia" uwzględnia parametry: odległość (m) oraz równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zsumowanie mocy EIRP znajduje się w opinii biegłego na str. 12 pkt 7; uwzględniono również maksymalne pochylenia anten i wszystkie odległości mając na uwadze dane zawarte we wniosku inwestorskim. To inwestor określa wartości pochylenia wiązki, na podstawie swoich potrzeb wynikających z transmisji sygnału. Zgodnie z przepisami rozporządzenia RM z 9 listopada 2010r. nie analizuje się położenia osi głównych wiązek pola elektromagnetycznego w funkcji odległości, a w szczególności nie analizuje się:

. osi głównej wiązki pola elektromagnetycznego,

. kąta pochylenia.

Natomiast analizuje się:

. odległość od środka elektrycznego anteny,

. oś główną wiązki promieniowania anteny.

Przepisy ww. rozporządzenia w ocenie Kolegium w ogóle nie mówią o promieniowaniu izotropowym, lecz o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo; przepisy określają przedsięwzięcia (dla instalacji 0,03 MH-z 300 000 MHz), w których wyznacza się równoważną moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny. Wskazano, iż dokument "kwalifikacja przedsięwzięcia" został sporządzony prawidłowo, gdyż w dokumentacji nie zachodzi rozbieżność z przepisami w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, a inwestor prawidłowo przedstawił graficzną wersję na rysunkach nr 2, nr 3a, nr 3b, które jednoznacznie określają odległości (200m oraz 300m) od środka elektrycznego w osi głównej promieniowania anteny w płaszczyźnie poziomej i pionowej wraz ze szczegółowym uwzględnieniem wysokości środka elektrycznego w osi głównej oraz z uwzględnieniem maksymalnego tiltu.

Zdaniem organu odwoławczego przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia nie określa się analizy możliwych położeń osi głównych, ani nie dokonuje się analizy możliwych położeń osi głównych; określa się natomiast obszar promieniowania elektromagnetycznego z uwzględnieniem m.in. planowanego pochylenia charakterystyk antenowych. Analiza i ocena planowanej inwestycji nastąpiła w oparciu o kompletny wniosek inwestorski i dokumentację sporządzoną w sprawie.

Na podstawie analizy obliczeń i rysunków zawartych w opracowaniu stwierdzono, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania planowanych anten sektorowych, w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. do 300 m od środka elektrycznego anten dla tiltów minimalnych i maksymalnych nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie osiąga progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 powyższego rozporządzenia i nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w ww. rozporządzeniu. W związku z powyższym, Kolegium stwierdziło, iż przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dokumentacja inwestora potwierdza spełnienie przepisu, który traktuje o tym, kiedy zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska. W kwalifikowaniu przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej taka analiza jak powyżej (tj. wyznaczenie obszaru PEM/zasięgu PEM) nie jest wymagana. Kwalifikowanie przedsięwzięcia, w przekonaniu Kolegium, nie ma związku z określaniem obszarów pól elektromagnetycznych, zasięgiem pól elektromagnetycznych oraz obliczaniem wartości zasięgu gęstości mocy. W kwalifikowaniu przedsięwzięcia sprawdza się, czy w wyznaczonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odległościach znajdują się miejsca dostępne dla ludności (przy uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania izotropowego każdej pojedynczej anteny). Dokument pn. "Analiza Środowiska" traktuje m.in. o rozkładzie promieniowania mikrofalowego i uwzględnienia ponadnormatywne PEM. Istotne przy tym w ocenie organu odwoławczego jest to, że w obliczeniach uwzględniona została maksymalna równoważna moc promieniowania izotropowego jako suma mocy anten dla wszystkich sześciu pasm: antena - ATR4518R6 (dwa pasma: 900 MHz; 2600 MHz), antena - ATR4518R6 (cztery pasma: 800 MHz; 1800 MHz, 2100 MHz, 1800 MHz) zgodnie z charakterystykami promieniowania anten. Inwestor obrazuje w "Analizie Środowiskowej" oprócz obszaru promieniowania elektromagnetycznego, także tzw. "kumulację", nachodzenie/nakładanie się wiązek promieniowania anten w każdym kierunku nie tylko dla osi głównej, ale również w pełnym zakresie promieniowania wynikającym z ukształtowanych charakterystyk promieniowania. Na podstawie obliczeń, maksymalny zasięg gęstości mocy promieniowania wszystkich anten na danym kierunku promieniujących z maksymalną (zsumowaną) mocą wynosi 153 m i jest o wiele mniejszy, niż wartości odległości określonej dla pojedynczej anteny w kwalifikowaniu przedsięwzięcia (300 m).

Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie dotyczy określenia obszaru promieniowania PEM obiektu, nie dotyczy analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o wartościach większych od dopuszczalnych, nie dotyczy analizy rozkładu PEM, nie dotyczy zasięgu promieniowania anten, a odległości określonych w kwalifikowaniu przedsięwzięcia, nie można mylić z odległościami dotyczącymi obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko (obszar oddziaływania uwzględnia wszystkie charakterystyki antenowe i wszystkie moce nadajników, obszar oddziaływania uwzględnia zasięg obliczany na podstawie m.in. dopuszczalnej gęstości mocy, tego parametru nie uwzględnia się w kwalifikowaniu przedsięwzięcia). Nie można także w przekonaniu Kolegium - mylić kwalifikowania przedsięwzięcia ze sprawdzeniem dotrzymania wartości dopuszczalnych oraz z zasięgiem promieniowania elektromagnetycznego planowanych nadajników. Sprawdzenie dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych jest realizowane metodą pomiaru według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192 poz. 1883). Z obliczeń i rysunków zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m˛ będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności a tym samym przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W najbliższym otoczeniu lokalizacji planowanej stacji bazowej nie występują inne anteny emitujące PEM mające wpływ na oddziaływanie na środowisko przedmiotowej inwestycji. Niniejsze przedsięwzięcie będzie źródłem emisji pola elektromagnetycznego, jednak w ocenie organu odwoławczego nie przekroczy progów określonych w § 2 ust. 1 pkt c oraz § 3 ust. 1 pkt g cytowanego wyżej rozporządzenia, co oznacza, że negatywne oddziaływanie będzie minimalne i wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi.

W związku z powyższym wskazano, iż złożony przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii instytutu naukowego z zakresu radiokomunikacji celem wydania jednoznacznej opinii, czy planowana inwestycja kwalifikuje się, czy też nie kwalifikuje jako przedsięwzięcie mogące zawsze lub też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zasługuje na uwzględnienie, a dowód przeprowadzony przez organ I instancji jest wiarygodny, rzetelny, jasny, spójny i nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. W sytuacji, gdy tak przeprowadzony dowód nie budzi zastrzeżeń, a skarżący nie przedstawił żadnego kontrdowodu w postaci opinii biegłego zawierającej wnioski odmienne od opinii z kwietnia 2019 r., to zdaniem Kolegium brak jest podstaw do sporządzania kolejnej opinii i przedłużania tym samym procesu inwestycyjnego.

Podobnie jeśli chodzi o wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych celem wydania opinii wpływu planowanej inwestycji przez inwestora na stan zdrowia D. K., dotkniętej chorobą Parkinsona i K. D. cierpiącego od lat na choroby serca. Zdaniem Kolegium, przepisy prawa nie nakładają obowiązku przeprowadzenia takiego badania, a z treści art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek zawarcia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie m.in. ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jednak z całości dokumentacji sprawy i ustaleń organu I instancji wynika, iż planowana inwestycja nie będzie stwarzać zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi;

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 11, 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. nakazujących dokładne wyjaśnienie sprawy, poprzez ignorowanie dowodów i przepisów zgłaszanych przez strony postępowania, to również Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego w tym względzie, gdyż organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie uwzględnił zasady ogóle postępowania administracyjnego, w tym również z zasadę legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie opierając się o poszczególne dowody wydał rozstrzygnięcie w sprawie; odniósł się również do twierdzeń stron w uzasadnieniu swojej decyzji; organ w sposób bardzo szczegółowy i precyzyjny przedstawił swoje stanowisko w sprawie, powołując się na poszczególne dowody, którym dał wiarę.. Ponadto, organ zapewnił stronom czynny udział na każdym jej etapie, co oznacza, iż strony bez przeszkód mogły składać nowe dowody, wnioski, a także zapoznawać się z dowodami przeprowadzonymi przez organ.

Jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2017, poz. 1405) poprzez nie uzyskanie obligatoryjnej oceny wpływu projektowanej inwestycji na obszar Natura 2000 od RDOŚ w B., Kolegium wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie RDOŚ w B. z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla ww. przedsięwzięcia. Potwierdzeniem powyższego jest również pisemne stanowisko RDOŚ W B. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], z którego wynika, iż postanowienie to nie zostało uchylone i wywołuje skutki prawne wynikające z art. 110 K.p.a. Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydano po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. - postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], ponieważ część działki nr [...] obręb [...] KM 26 znajduje się w granicach istniejącego obszaru Natura 2000 Dolina Dolnej W. PLB 040003. W powyższym postanowieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. ustalił, że z uwagi na charakter, zakres i skalę, przedsięwzięcie to nie stanowi zagrożenia dla zachowania wartości przyrodniczej powyższego terenu oraz nie jest sprzeczne z planem zadań ochronnych ww. obszaru Natura 2000;

Również zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. odnoszący się do wymogów formalnych decyzji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także występowania wielu innych błędów i sprzeczności w treści zaskarżonej decyzji, w ocenie Kolegium nie znajduje uzasadnienia. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.

Zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez odmowę wielu okolicznym mieszkańcom prawa do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony, w przekonaniu Kolegium nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jeśli natomiast chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, Kolegium wskazało, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada kompetencji do badania zgodności wydanych rozstrzygnięć administracyjnych z ustawą zasadniczą.

Wskazano, że organ dokonał analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy, mając na uwadze informacje zawarte we wniosku, a stanowiące charakterystykę inwestycji, a także stopień uciążliwości inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Oddziaływanie to należy rozumieć jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W wyniku tej oceny, organ I instancji ustalił, że przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego, zdrowia, życia ludzi i nie spowoduje zaburzenia istniejącego ładu architektonicznego, podkreślając przy tym, iż w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego bada się jedynie zgodność zamierzeń inwestycyjnych z przepisami prawa. Decyzja ta stwierdza jedynie, czy dane zamierzenie inwestycyjne może w ogóle realizowane na danym terenie i pod jakimi warunkami.

Jeśli chodzi o odwołanie od decyzji złożone przez D. K., to również Kolegium oświadczyło, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie.

W sytuacji gdy w spornej sprawie nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy oddziaływania elektromagnetycznego, a miejsca dostępne dla ludności znajdować się będą poza osiami głównych wiązek promieniowania anten, to zdaniem Kolegium nie można uznać, iż zdrowie ludności mieszkającej w sąsiedztwie inwestycji zostanie zagrożone.

Należy mieć na względzie, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany. Interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, jak i innych osób znajdujących się w kręgu oddziaływania inwestycji, a wynikające ze sposobu lokalizacji inwestycji podlegają ochronie na etapie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę.

Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zdaniem Kolegium, należy uznać pogląd, że wobec przyjęcia ustawowych (tj. ustalonych w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej (zob.: wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 1961/06).

Wskazano również, iż z samego faktu wydania decyzji lokalizacyjnej nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich; decyzja ta nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym z zakresu Prawa budowlanego.

Ponadto, zdaniem Kolegium zauważyć również należy, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza jeszcze, że inwestycja powstanie. Dopiero bowiem po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową. Jest to zatem etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie wyłącznie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jeśli chodzi o twierdzenie skarżącej, iż sprzeciwy i brak zgody mieszkańców winny stanowić o wydaniu odmownej decyzji lokalizacyjnej, to zdaniem Kolegium pozostaje ono nieumocowane prawnie, ponieważ ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia od wyrażenia zgody stron postępowania. Wydanie decyzji pozytywnej poprzedza i warunkuje badanie łącznego spełnienia warunków, o których mowa w ustawie, a zatem protesty mieszkańców nie mogą stanowić blokady procesu inwestycyjnego.

Odnośnie żądania wykupu przez organ wydający decyzję nieruchomości skarżącej w związku z planowaną inwestycją na podstawie art. 58 ust. 2 i art. 36 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium wyjaśniło, iż pozostaje ono nieuzasadnione prawnie, bowiem wniosek o wykup nieruchomości nie jest przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu lokalizacyjnym, lecz może być złożony do organu wydającego taką decyzję dopiero w sytuacji, gdy decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wywoła skutki w postaci ograniczenia lub wyłączenia dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości lub spowoduje obniżenie wartości nieruchomości; wówczas nie ma przeszkód do dochodzenia przez właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości roszczeń opisanych w art. 36 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do Sądu K. D., J. K., D. K. zarzucili:

. naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik zaskarżonej decyzji tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 28, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie,

. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2c, art. 53 ust. 3, art. 54 ust. 2 lit. b art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 października 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71),

. art. 59 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 71 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 z późniejszymi zmianami),

. art. 33 ust. 3 i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r., nr 92, poz. 880 z późniejszymi zmianami) poprzez ich nie zastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wskazali, że stanowisko organu II instancji, jakoby zarzut dotyczący naruszenia art. 28 kpa poprzez odmowę wielu osobom mieszkającym wokół potencjalnej stacji bazowej telefonii komórkowej, prawa do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jest w ich ocenie stanowiskiem zupełnie nie do zaakceptowania, nie tylko z punku widzenia zasad postępowania administracyjnego - art. 7 kpa i 10 kpa, ale przede wszystkim z punktu widzenia naruszenia praw konstytucyjnych tych mieszkańców do rozpoznania ich sytuacji prawnej i życiowej z ich udziałem oraz zgodnie z porządkiem prawnym, a pozbawienie tych praw jest, w ocenie skarżących, oczywistym naruszeniem porządku prawnego i stanowi samodzielną podstawę do uchylenia decyzji wydanych z takim naruszeniem porządku prawnego.

Skarżący zarzucili organowi I i II instancji naruszenie procedury postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego wobec nie dopuszczenia dowodu z opinii instytutu naukowego z zakresu radioelektroniki oraz z opinii lekarzy z zakresu neurologii i kardiologii, celem ustalenia wpływu pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny zamontowane na stacji bazowej telefonii komórkowej na zdrowie skarżącej D. K. chorującej na chorobę Parkinsona oraz K. D., chorującego na chorobę wieńcową. Zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 78 § 1 i 2 kpa, ponieważ dowód z tej opinii jest najistotniejszym dowodem w całym postępowaniu i w ocenie skarżących, organy I i II instancji zobowiązane były do jego przeprowadzenia.

Argumentacja organu II instancji, jakoby skarżący nie przedstawili "kontrdowodu" w postaci opinii biegłego, zawierającej odmienne wnioski, niż opinia biegłego w sprawie, jest w ich ocenie argumentem chybionym, nie mającym prawnego umocowania, gdyż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji "kontrdowodu", tym bardziej zlecanego przez strony postępowania i nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że skarżący zlecił taką opinię, to opinia taka nie miałaby waloru opinii biegłego, a tylko "prywatnej" opinii zamówionej przez stronę postępowania, a z punktu widzenia wartości dowodowej, znaczenie takiej opinii niczym by się nie różniło od wartości dowodowej stanowiska pełnomocnika J. K., zawierającego argumenty merytoryczne z zakresu wiedzy wysoko specjalistycznej.

Stwierdzenie organu II instancji, że opinia biegłego P. G. ma dowodzić, iż zamierzona inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi, jest w ocenie skarżących argumentem nieuprawnionym, ponieważ P. G. nie ma żadnych uprawnień, ani też wiedzy co do wpływu promieniowania przez stację bazową telefonii komórkowej na przebieg choroby Parkinsona, czy też chorób serca, a publikacje naukowe w tym zakresie podkreślają znaczy negatywny wpływ takiego promieniowania na zdrowie ludzi, tym bardziej na ludzi już dotkniętych chorobami.

Zdaniem skarżących, planowanej inwestycji nie można zaliczyć do inwestycji celu publicznego, ponieważ cel jaki ma ona pełnić został już zrealizowany; jest to zatem inwestycja mająca na celu zaspokojenie dążeń inwestora o podłożu czysto ekonomicznym i stanowiącym element konkurencji pomiędzy różnymi operatorami sieci komórkowych, jednak taka inwestycja podlega zupełnie innym procedurom administracyjnym, niż inwestycja celu publicznego.

Ponadto wskazano, że ewentualna realizacja inwestycji celu publicznego musi uwzględniać również inne ważne interesy publiczne. Należałoby zatem wykazać, że realizacja takiej inwestycji jest ważniejsza, niż inne ważne interesy publiczne oraz, że nie ma rozwiązań alternatywnych (jak np. technologia światłowodowa, inna lokalizacja itp.), które w mniejszym stopniu naruszą inne ważne interesy publiczne.

Aby merytorycznie wykazać fakt dokonania przez inwestora i organy administracyjne - błędnej kwalifikacji planowanej inwestycji, zdaniem skarżących należy wyjaśnić podstawowe pojęcia używane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), ponieważ w kontekście przepisów o kwalifikacji przedsięwzięcia, niezwykle istotnym jest znaczenie pojęcia "promieniowania izotropowego", gdzie już z samej nazwy wynika, że jest to promieniowanie jednakowe w każdym kierunku. Takie promieniowanie daje pole elektromagnetyczne w kształcie kulistej przestrzeni wokół anteny o promieniu określonym w przepisach rozporządzenia, uzależnionym od wartości parametru EIRP, nie posiada ono głównej wiązki, ani tym bardziej jej osi. Właśnie o takim promieniowaniu jest mowa w rozporządzeniu. Tymczasem inwestor i organy administracyjne, w przekonaniu skarżących błędnie utożsamiają promieniowanie izotropowe z promieniowaniem sektorowym, bowiem wpływ promieniowania izotropowego na miejsca dostępne dla ludności rozpatrują jedynie wzdłuż jednego promienia tej kulistej przestrzeni, tj. jedynie w osi głównej wiązki pola anteny sektorowej. Wynika to z niefortunnych, wewnętrznie sprzecznych sformułowań, w podpunktach oznaczonych literami, w § 2 ust. 1 punkt 7 i w § 3 ust. 1 punkt 8 rozporządzenia.

Sprzeczność zdaniem skarżących polega na tym, że przepisy mówią o promieniowaniu izotropowym, czyli jednakowym w każdym kierunku, a jednocześnie sugerują, że jego oddziaływanie (na miejsca dostępne dla ludności) ma dotyczyć jedynie osi głównej wiązki anteny sektorowej. Zatem, najpierw mówi się o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" (czyli o kulistej przestrzeni), a dalej, w tym samym zdaniu, utożsamia się ją z jednym promieniem tej kulistej przestrzeni, czyli z samą osią głównej wiązki pola promieniowanego przez antenę sektorową, podczas gdy z samej definicji parametru EIRP wynika, że takie same parametry mocy jakie występują na osi głównej wiązki anteny sektorowej, występują na każdym promieniu kulistej przestrzeni równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, a właśnie ten parametr (EIRP) stanowi kryterium kwalifikacji przedsięwzięcia

Aby dokonać właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia przy tak skonstruowanych przepisach, zdaniem skarżących trzeba brać pod uwagę zarówno przepisy (akt władzy), jak i prawa fizyki (akt wiedzy), a z fizyki wiadomo, że pola elektromagnetyczne emitowane przez różne instalacje (np. anteny, linie energetyczne, stacje transformatorowe itp.) mogą nakładać się na siebie dając większą wypadkową gęstość mocy takiego pola. Uwzględnienie tego zjawiska nakazują przepisy tj. § 2 ust. 2, a szczególnie jasno mówi o tym § 3 ust. 2 punkt 3 rozporządzenia, gdzie wręcz nakazuje się "sumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie", czyli parametrów EIRP poszczególnych anten

W ocenie skarżących jednoznacznie wynika stąd, że w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia, równoważną moc promieniowaną izotropowo każdej anteny sektorowej i ewentualnych innych instalacji emitujących pola elektromagnetyczne należy zsumować, a uzyskaną w ten sposób sumaryczną wartość EIRP porównać z progami określonymi w § 2 ust. 1 punkt 7 i/lub w § 3 ust. 1 punkt 8 Rozporządzenia, i dopiero na tej podstawie można dokonać właściwej, zgodnej z przepisami kwalifikacji przedsięwzięcia (całego przedsięwzięcia, a nie poszczególnej, pojedynczej anteny). Również z zasad prostej logiki wynika, że analiza oddziaływania inwestycji na środowisko winna dotyczyć oddziaływania całej inwestycji, a nie jedynie jej części jaką jest pojedyncza antena sektorowa, której funkcjonowanie również odpowiada zaledwie za cześć oddziaływania całego przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ mówimy o kwalifikacji całego przedsięwzięcia, a nie o kwalifikacji jedynie części przedsięwzięcia jakim jest pojedyncza antena sektorowa.

Skoro zatem sumaryczna równoważna moc promieniowana izotropowo dla całej planowanej inwestycji wynosi 29,424 kW, czyli przekracza najwyższy próg 20 kW, określony w § 2 ust. 1 punkt 7 litera "d" Rozporządzenia, to zdaniem skarżących oznacza to, że inwestycja ta jest przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko, niezależnie nawet od tego, czy w obszarze oddziaływania tej inwestycji znajdują się miejsca dostępne dla ludności, bowiem próg ten nie uzależnia kwalifikacji przedsięwzięcia od występowania miejsc dostępnych dla ludności. W świetle powyższego, wniosek inwestora oraz jego akceptacja przez Prezydenta M. i Kolegium Odwoławcze, o nie zaliczaniu inwestycji do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, jest co najmniej błędny i jest sprzeczny z § 2 ust. 1 punkt 7 lit. d oraz ust. 2 rozporządzenia.

Wskazano również, że nawet w przypadku pominięcia obowiązku sumowania parametrów EIRP, w stosunku do kołowego obszaru leżącego w promieniu do 200 m od środka anteny (chodzi o promieniowanie izotropowe, czyli jednakowe w każdym kierunku), to i tak przedsięwzięcie również należy zakwalifikować do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko. Wynika to wprost z § 2 ust. 1 punkt 7 litera "c" rozporządzenia, ponieważ równoważna moc promieniowana izotropowo każdej (dowolnej) anteny sektorowej przekracza 10 kW, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż 200 m od środka anteny. Wynika to z analizy obszaru wokół planowanej stacji bazowej.

W świetle powyższego, kwalifikacja dokonana przez inwestora i bezkrytycznie akceptowana przez organy I i II instancji, w ocenie skarżących jest ewidentnie błędna i świadczy o braku rozumienia przez oba te organy zagadnień i przepisów dotyczących omawianego problemu. Do tego dochodzi lekceważenie przez organy przepisów o obowiązku sumowania parametrów EIRP, wielokrotnie wskazywanych przez strony postępowania, a są to przecież podstawowe zagadnienia o pierwszorzędnym znaczeniu dla całej sprawy. Błędna kwalifikacja przedsięwzięcia wywołuje cały szereg błędnych wniosków, a w konsekwencji powoduje stosowanie błędnych procedur administracyjnych, stosowania niewłaściwych przepisów lub wręcz ich pomijania, naruszenia prawa własności, lekceważenia zagrożeń dla środowiska, w tym również dla okolicznych mieszkańców, błędnego ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego itp.

Zdaniem skarżących, organ odwoławczy nie dostrzega przepisów, które wielokrotnie były wskazywane przez strony postępowania i które stanowią podstawę do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest sprzeczna z "przepisami odrębnymi. Wyraźnie mówi o tym również art. 61 ust. 1 punkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję lokalizacyjną można wydać jedynie w przypadku, gdy jednocześnie spełnionych jest szereg warunków, w tym zgodność z przepisami odrębnymi, a przecież wielokrotnie wskazywane były przepisy § 2 ust. 2 oraz § 3 ust. 2 punkt 3 rozporządzenia, które nakazują sumowanie parametrów EIRP i wynikającą stąd koniecznością dokonania zupełnie innej kwalifikacji przedsięwzięcia. Ponadto, ta inna kwalifikacja zgodnie z art. 59 ust. 1 punkt 1 oraz ust. 2 punkt 1, art. 71 ust. 2 a także art. 72 ust. 1 punkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nakazuje przeprowadzenie odpowiednich procedur dotyczących wydania decyzji lokalizacyjnej dopiero po dokonaniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskaniu stosownych decyzji środowiskowych. Dlaczego nie stosuje się przepisów art. 33 ust. 3 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody, wymagających przeprowadzenia odpowiednich procedur dotyczących analizy rozwiązań alternatywnych, wykazania nadrzędności realizowanego przez planowaną inwestycję celu publicznego nad innymi ważnymi interesami publicznymi oraz wykonania ocen oddziaływania inwestycji na środowisko, czy wręcz zabraniających lokalizacji inwestycji mogących zawsze negatywnie oddziaływać na środowisko na obszarach chronionych Natura 2000. Organy obu instancji w ocenie skarżących lekceważą przyjętą w 2005 r. przez Unię Europejską "zasadę ostrożności", wymienioną w art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Pomijając nieprecyzyjne określenie przepisów (powinno być § 2 ust. 1 punkt 7 litera c oraz § 3 ust. 1 punkt 8 litera g), czy nieprecyzyjne określenie "minimalne oddziaływanie, które wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludności" (a jakie oddziaływanie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności?), w ocenie skarżących organ odwoławczy lekceważy zarówno zagrożenia dla zdrowia okolicznych mieszkańców jak i naruszenie prawa własności, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. 192, poz. 1883), dopuszczalna wartość gęstości mocy dla miejsc dostępnych dla ludności nie może przekraczać 0,1 W/m˛, a to oznacza, że w miejscach dostępnych dla ludności nie mogą występować pola o gęstości mocy większej. Nie oznacza to jednak, że w miejscach tych nie będą występowały pola elektromagnetyczne o gęstości mniejszej, niż wskazana w tym rozporządzeniu wartość graniczna mocy, a to oznacza, że wystąpi oddziaływanie pól elektromagnetycznych o wartościach mniejszych, niż wartość graniczna na obszary i na ludzi mieszkających w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Jest to szczególnie istotne dla osób wrażliwych na takie oddziaływanie pola elektromagnetycznego (np. dla D. K. cierpiącej na chorobę Parkinsona, czy dla K. D. chorującego na serce), ale również na zdrowie innych osób.

Ponadto wskazano na szereg przypadków potwierdzających - zdaniem skarżących - brak rozumienia znaczenia przepisów i zagadnień, będących przedmiotem rozporządzenia, o czym świadczy wiele zdań i zwrotów występujących w treści decyzji Kolegium Odwoławczego, np. wskazano, że organ nie orientuje się co oznacza pojęcie "tilt", czyli kąt odchylenia od poziomu osi głównej wiązki pola elektromagnetycznego anteny sektorowej, czy też równoważna moc promieniowana izotropowo i promieniowanie izotropowe itp.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednak głównie z innych powodów niż podane przez skarżących.

Przedmiotem kontroli sądowej była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], którą organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Decyzją Prezydenta M. [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] ponownie ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci w skład której wchodzą: wieża kratownicowa na fundamencie o wysokości od ok. 40,48 m (bez odgromnika) do ok. 45,5 m ( z odgromnikiem) tj. 6 anten sektorowych pracujących w pasmach 900/2600 i 800/1800/2100 i anteną radioliniową, urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo – odbiorcze, posadowione na prefabykowanej płycie żelbetowej u podstawy wieży, moduły radiowe, systemowe, zasilające, okablowanie prowadzone pionowo i poziomo drogami kablowymi (drabinki, korytka kablowe), linia zasilająca, elementy torów antenowych oraz 3 szafy teletechniczne na terenie działki nr [...] obręb [...] KM 26, położonej przy ul. [...] we [...].

Sentencja decyzji określa jednak przedmiot inwestycji odmiennie od poprzednio wydanego rozstrzygnięcia, które opisano jako budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]: wieży kratownicowej o wysokości całkowitej do 50 m n.p.t. z 6 antenami sektorowymi i anteną radioliniową, ramy pod szafy teletechniczne, szaf teletechnicznych oraz elementów infrastruktury stacji bazowej jak np. moduły, komponenty toru antenowego, drogi kablowe i światłowodowe, przyłącze elektryczne wraz z szafkami elektrycznymi na terenie działki nr [...] obręb [...] KM 26, położonej przy ul. [...] we [...].

Wyjaśnienia zatem wymaga czy mamy do czynienia z tożsamym przedmiotowo obiektem czy z punktu widzenia charakterystyki przedsięwzięcia doszło do istotnej zmiany w zakresie opisu zamieszczonego w kwalifikacji inwestycji. To implikuje konieczność zbadania czy procedowane już warunki uzgodnień nadal są aktualne. Organy w tym przedmiocie nie wypowiedziały się, a ma to znaczenie dla oceny czy mamy do czynienia z tożsamą czy inną inwestycją. Tożsamość przedmiotowa pozwala na uznanie aktualności poprzednich uzgodnień, natomiast jej brak, wymaga ponowienia procedury i oceny zgodności zamierzenia z wnioskiem a także konieczności formalnego zamknięcia poprzedniej sprawy.

W ocenie Sądu istotne znaczenie ma też brak wskazania w decyzji lokalizacyjnej odniesienia dla podanej wysokości obiektu. W pierwotnej decyzji, punktem odniesienia były metry nad poziomem terenu, natomiast obecnie nie ma żadnego odniesienia. Tego typu brak z punktu widzenia wykonalności decyzji ma istotne znaczenie, podobnie jak ustalenie parametru wysokości decyduje o możliwości prawidłowego ustalenia zasięgu oddziaływania inwestycji. Wprawdzie wieża kratownicowa ma być umieszczona na fundamencie ale nie wiadomo w jaki sposób i na jakim poziomie będzie usytuowany fundament, czy na obecnym poziomie wysokości terenu czy też ten poziom będzie zmieniony. Brak precyzyjnych danych pozwala inwestorowi na usytuowanie obiektu na płycie fundamentowej na dowolnym poziomie w stosunku do terenu otaczającego inwestycję, co w świetle konieczności właściwego ustalenia oddziaływania inwestycji na podstawie przyjętych parametrów i wykonalności decyzji stanowi jej istotną wadliwość .

Prowadząc postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagane jest przeprowadzenie analizy o której mowa w art. 53 ust.3 u.p.z.p., w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Konsekwencją tego jest określenie w decyzji warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie w jakim mają zastosowanie przepisy w szczególne, w tym dotyczące ochrony środowiska. Zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt b) oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt d).

Badając aspekt ochrony środowiska i zdrowia ludzi konieczne było ustalenie zakresu oddziaływania inwestycji. W tym celu należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie procedury określonej w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie.

Obowiązkiem organów było dokonanie jednoznacznej oceny czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 u.o.o.ś. w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie, które nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest dla niego wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z przepisów § 2 ust.1 pkt.7 i § 3 ust.1 pkt.8 rozporządzenia wynika, że jednym z parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, który winien być brany pod uwagę przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia z punktu widzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest równoważna moc promieniowania izotropowo. Z woli ustawodawcy parametr ten wyznaczany jest dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna.

W orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego dominuje stanowisko, według którego dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa jest w rozporządzeniu, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Jako reprezentatywny dla tego kierunku orzecznictwa należy wskazać pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2017 roku w sprawie II OSK 1839/16 – "W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych, kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wprawdzie w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia mowa jest o wyznaczeniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny, ale już § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przewiduje sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, gdy planowane przedsięwzięcie nie osiągnęło progów określonych w ust. 1. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko (por. wyroki NSA z 19 stycznia 2016r., II OSK 1162/14, Lex nr 2033968 i z 29 września 2015 r., II OSK 139/14, Lex nr 1987019)"

Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Niewątpliwie kumulacja anten w danym sektorze właściwie odda zakres rzeczywistego oddziaływania.

Akcentuje się także, że odmienna interpretacja prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (vide: wyrok NSA z dnia 7 września 2017r. sygn. akt II OSK 3083/15; wyrok NSA z dnia 26 września 2017r. sygn. akt II OSK 126/16; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 243/18; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018r. sygn. akt II OSK 907/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 243/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd poglądy te i przywołaną na ich potwierdzenie argumentację w pełni podziela.

Organ ocenił te kryteria w oparciu o wniosek inwestorski oraz dokumentację do niego dołączoną, w tym "analizę środowiskową" i rysunki przedstawiające widok osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w rzucie poziomym na planie otoczenia stacji bazowej (rys. nr 2), widok pionowy stacji bazowej wraz z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych przy górnym i dolnym krańcu tiltu (rys. nr 3a i rys. nr 3b) a weryfikacji dokonał biegły sądowy uznając, że brak jest potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć o których mowa w § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, biorąc pod uwagę parametry, które należało ocenić z punktu widzenia kwalifikacji określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. - zawsze znaczącego lub potencjalnie znaczącego oddziaływania. Konkluzja była taka, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W rozpoznawanej sprawie, w osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wynosić będzie od 12446W czyli powyżej 10000 W.

W grę wchodziły więc instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi - (dla parametrów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c) - nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, oraz (w § 3 ust. 1 pkt 8 lit g ) - nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

Przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., II OSK 289/16, CBOSA). W sprawie istotne znaczenie ma zatem nie tylko ustalenie, jak kształtuje się aktualny stan zabudowy na obszarach oddziaływania anten, ale też i ustalenie, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania działek, a więc czy inwestycja nie spowoduje ograniczenia czy naruszenia prawa własności właścicieli nieruchomości. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenie działek, w tym zabudowy planowanej lub dopuszczalnej. Taki wniosek jest wynikiem realizacji zasady przezorności i ochrony interesów osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Organ ustalił, że w odległościach określonych w rozporządzeniu od środków elektrycznych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy czym wysokość i stan obecnie istniejącej zabudowy wyklucza możliwość przebywania osób w przestrzeni o przekroczonym dopuszczalnym poziomie gęstości pola mocy oraz w osiach wiązki głównej promieniowania anten bez użycia sprzętu technicznego. Takie ustalenie jest co do zasady prawidłowe o ile nie ulegną zmianie ocenione tilty i poziom zawieszenia anten. Analizę przeprowadzono dla różnych wariantów (m.in. dla pochylenia osi głównej 0° oraz dla maksymalnego pochylenia osi głównej 6°).

W przedłożonej do wniosku analizie środowiskowej zastrzeżono jednak możliwość zmiany usytuowania anten od 0 do 1m nie wskazując, czy przełoży się to i w jakim zakresie na zakres oddziaływania inwestycji. Należy zaznaczyć, że dla ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji, pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, wydaje się celowe zbadanie rzeczywistych, możliwych parametrów pochylenia anten (tilt). W opracowaniu uwzględniono stosowane przez inwestora maksymalne tilty elektryczne, a nie możliwe maksymalne pochylenie dla danej anteny. W przypadku pokazania przez inwestora maksymalnego pochylenia wiązki (tilt) możliwego dla danej anteny, miejsca dostępne dla ludności, dla tak przyjętej równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny prawdopodobnie znajdowałyby się w innej odległości od anteny. Takie zaś badanie spełniałoby kryterium celowości wykładni obowiązujących przepisów. Organ wskazał jednak, że to inwestor określa wartości pochylenia wiązki, na podstawie swoich potrzeb wynikających z transmisji sygnału a sprawdzenie dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych jest realizowane metodą pomiaru według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192 poz. 1883). Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie dotyczy określenia obszaru promieniowania PEM obiektu, nie dotyczy analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o wartościach większych od dopuszczalnych, nie dotyczy analizy rozkładu PEM, nie dotyczy zasięgu promieniowania anten, a odległości określonych w kwalifikowaniu przedsięwzięcia, nie można mylić z odległościami dotyczącymi obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko (obszar oddziaływania uwzględnia wszystkie charakterystyki antenowe i wszystkie moce nadajników, obszar oddziaływania uwzględnia zasięg obliczany na podstawie m.in. dopuszczalnej gęstości mocy, tego parametru nie uwzględnia się w kwalifikowaniu przedsięwzięcia). Nie można także w przekonaniu Kolegium - mylić kwalifikowania przedsięwzięcia ze sprawdzeniem dotrzymania wartości dopuszczalnych oraz z zasięgiem promieniowania elektromagnetycznego planowanych nadajników.

Takie podejście w ocenie Sądu nie realizuje jednak zasady przezorności.

Nie znajduje natomiast uzasadnienia twierdzenie skarżących, że inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa urządzeń łączności publicznej. Tym samym, przedmiotowa inwestycja prawidłowo została uznana za inwestycję celu publicznego, do lokalizacji której należy stosować przepisy dotyczące wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Słuszne są uwagi organu, że w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego bada się jedynie zgodność zamierzeń inwestycyjnych z przepisami prawa. Decyzja ta stwierdza jedynie, czy dane zamierzenie inwestycyjne może w ogóle być realizowane na danym terenie i pod jakimi warunkami. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę lub zatwierdzającą projekt budowlany. Ochrona osób trzecich dotyczy głównie możliwości zagospodarowania ich nieruchomości a uwzględnienie w ocenie zasadności wniosku aspektów środowiskowych i wymagań dotyczących ochrony zdrowia nie oznacza konieczności badania stanu zdrowia i ustalania przyczyn istniejących schorzeń osób zamieszkujących w pobliżu inwestycji. Z treści art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek zawarcia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie m.in. ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Rozpoznając sprawę należy ocenić wyłącznie istnienie obiektywnego oddziaływania na podane sfery ochrony. Także sprzeciw mieszkańców nie ma wpływu na ocenę podstaw do wydania decyzji. Skarżący wnosząc skargę działają w ramach własnego interesu prawnego a nie osób trzecich. Z samego faktu wydania decyzji lokalizacyjnej nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, decyzja nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji.

Mając jednak na uwadze przedstawione na wstępie zastrzeżenia w odniesieniu do wydanej decyzji, które wymagają ponownego wyjaśnienia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.