Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 560/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9, art. 62 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1,
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję – rozkaz personalny [...] Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania G.a P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] m z dnia 12 marca 2015 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby

w Policji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 12 marca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] m wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił st. post. G. P. ze służby w Policji z dniem 20 marca 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz personalny doręczono stronie za pośrednictwem pracowników organu w dniu 16 marca 2015 r.

W dniu 23 marca 2015 r. za pośrednictwem poczty G. P. złożył do [...] ego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odwołanie od ww. rozkazu personalnego wnosząc o uchylenie decyzji oraz postanowienia zawartego w zaskarżonej decyzji o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzucił naruszenie art. 25, 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz art. 108 § 1 kpa, jak również to, że organ I instancji nie odniósł się do całości materiału dowodowego, a

powołał się tylko na informacje z Sądu Rejonowego w [...] [...] m, że postępowanie karne nadal się toczy, co nie jest nową okolicznością.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym [...] Komendant ustalił, że w dniu 26 lutego 2014 r. G. P. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. polegającego na posiadaniu

w okresie od dnia 11 maja 2013 r. do dnia 1 sierpnia 2013 r. w [...] m, z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, środka odurzającego w postaci marihuany oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy. Ponadto w stosunku do ww. zastosowano środki zapobiegawcze w postaci oddania pod dozór Policji, poręczenia majątkowego oraz zakazu opuszczania kraju.

Rozkazem personalnym z 26 lutego 2014 r. Komendant Powiatowy Policji

w [...] m spełniając ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia 26 lutego 2014 r. do dnia 25 maja 2014 r. Od przedmiotowego rozkazu personalnego ww. wniósł odwołanie, w wyniku którego [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie w mocy. Następnie w dniu 21 maja 2014 r., na mocy art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w [...] m wydał rozkaz personalny nr [...] o przedłużeniu zawieszenia od 26 maja 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego, bowiem istniały przesłanki uzasadniające pozostawienie policjanta w zawieszeniu w czynnościach służbowych. W dniu 6 listopada 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] m wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego przedłużył ww. służbę przygotowawczą do dnia 15 lipca 2015 r.

W dniu 4 marca 2015 r. organ I instancji wszczął w stosunku do skarżącego procedurę zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych.

Po zebraniu i przeanalizowaniu całego materiału dowodowego w sprawie, Komendant Powiatowy Policji w [...] m, na mocy rozkazu personalnego z dnia 12 marca 2015 r. zwolnił ww. funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem 20 marca 2015 r.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. organ odwoławczy zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] m II Wydział Karny o udzielnie informacji, na jakim etapie jest prowadzone w stosunku do ww. postępowanie sądowe. W dniu 24 kwietnia 2015 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji

w K. wpłynęła informacja z Sądu Rejonowego w [...] m,

z której bezsprzecznie wynika, że sprawa o sygn. akt [...], w której oskarżonym jest G. P., w dalszym ciągu pozostaje w toku.

[...] Komendant stwierdził, że G. P. został zwolniony ze służby bowiem istniała podstawa prawna do jego zwolnienia zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Ww. funkcjonariusz Policji był zawieszony

w czynnościach służbowych od 26 lutego 2014 r. tj. jest przez okres przekraczający 12-miesięcy. Przyczyny będące podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych nie ustały, gdyż toczące się przeciwko niemu postępowanie karne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Zgodnie z informacją pozyskaną z Sądu Rejonowego w [...] m postępowanie sądowe jest w toku.

W ocenie organu odwoławczego wydana przez organ I instancji decyzja

o zwolnieniu ww. wymienionego ze służby w Policji, wbrew temu co twierdzi odwołujący, nie nosi cech dowolności i jest zgodna z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Stosownie do treści z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji policjant zawieszony w czynnościach służbowych od dnia zawieszenia pobiera 50% należnego uposażenia. W przypadku G. P. okres, w którym policjant nie świadczy służby, a jednocześnie pobiera 50% wynagrodzenia trwa od dnia 26 lutego 2014 r. Powyższa sytuacja bezsprzecznie przyczynia się do rozluźnienia dyscypliny służbowej policjantów w jednostce, a także negatywnie wpływa na organizację jej pracy, bowiem utrudnia wypełnienie ustawowych zadań Policji, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymanie bezpieczeństwa

i porządku publicznego na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w [...] m. G. P. posiadając odpowiednie przygotowanie zawodowe powinien realizować zadania służbowe, które mogłyby przyczynić się do poprawy stanu bezpieczeństwa, jednakże z uwagi na nieobecność w służbie, zadań tych nie wykonuje. Struktura etatowa Wydziału Ruchu Drogowego, gdzie wymieniony pełni służbę, składa się z 22 etatów. Zawieszony policjant blokuje jedno stanowisko, które nie może zostać obsadzone, bowiem w służbie pozostaje policjant, który faktycznie jej nie pełni.

Organ podkreślił, że w stosunku do skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci oddania pod dozór Policji, poręczenia majątkowego oraz zakazu opuszczania kraju, co w znacznej mierze uprawdopodabnia fakt popełnienia przez policjanta zarzucanego mu przestępstwa. Ponadto ciężar gatunkowy zarzucanego czynu dyskwalifikuje wymienionego jako policjanta i negatywnie wpływa na wizerunek Policji w ocenie społeczeństwa, bowiem w Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w jej strukturach. Dlatego też dalsze pozostawanie G.a P.

w służbie podważyłoby zaufanie społeczeństwa do Policji - jako instytucji powołanej do zwalczania przestępczości oraz świadczyłoby o tolerowaniu przestępczej działalności funkcjonariuszy publicznych. Policja nie może tolerować w swych szeregach funkcjonariusza naruszającego prawo i narażającego na szwank dobre imię służby.

Zdaniem organu główny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów ustawy o Policji nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, prowadzonym niezależnie od postępowania karnego. Decyzja ta może być podjęta wyłącznie wtedy, gdy spełnione zostaną przesłanki materialnoprawne wymienione w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Przesłanki do podjęcia takiej decyzji w rozpatrywanej sprawie zaistniały.

Organ wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji uzależnia postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby jedynie od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie powołanego artykułu wbrew temu co twierdzi strona jest możliwe bez zakończenia sprawy karnej. W sprawie bezspornym jest, że policjant został zawieszony w czynnościach służbowych. Zawieszenie to zostało następnie przedłużone do czasu ukończenia postępowania karnego. Z prostego zestawienia dat rozpoczęcia okresu zawieszenia G.a P. w czynnościach służbowych (26 luty 2014 r.) oraz wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] m rozkazu personalnego o rozwiązaniu z dniem 28 marca 2015 r. stosunku służbowego (12 marca 2015 r.) wynika, że do chwili wydania decyzji zwolnieniowej upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Przesłanki uzasadniające zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych wówczas nie ustały, bowiem postępowanie karne wobec skarżącego nadal się toczy. Zatem warunki określone w podstawie zwolnienia go ze służby w Policji zostały w tym zakresie spełnione. Z uwagi na ponad roczny okres zawieszenia G. P.

w czynnościach służbowych, Komendant Powiatowy Policji w [...] m uprawniony był podjąć decyzję uwzględniającą interes służby, przejawiający się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania miejscowej Komendy oraz wydać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby. Zdaniem [...] ego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., do wydania rozkazu o rozwiązaniu z policjantem stosunku służbowego wystarczający był materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zawierający rozkazy personalne o zawieszeniu i przedłużeniu zawieszenia

w czynnościach służbowych oraz dokumenty potwierdzające, że na dzień wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby przyczyny zawieszenia nie ustały. Zdaniem organu odwoławczego, w pełni uprawniona jest również ocena organu

I instancji, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie

w czynnościach służbowych, skutkujące niepełnieniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań Policji. Motywy przytoczone przez organ Policji w dostateczny sposób uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie.

Organ podkreślił, że nie ulega wątpliwości, że skarżący utracił przymiot funkcjonariusza posiadającego nieposzlakowaną opinię wymaganą od policjanta

w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, a także uchybił złożonej rocie ślubowania,

o której mowa w art. 27 cyt. ustawy, bowiem nie przestrzegał prawa, a tym samym znieważył honor, godność i dobre imię służby.

W ocenie organu II instancji chybiony jest zarzut dotyczący nie odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego, bowiem organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywatela,

a ponadto podjęte rozstrzygnięcie szczegółowo uzasadnił.

[...] Komendant wskazał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego dotyczące m.in. faktu przedłużającego się postępowania karnego, nieutrudniania jego prowadzenia oraz oceny całokształtu jego dotychczasowej służby, są poza przedmiotem rozpatrywanej sprawy i nie mogą mieć decydującego znaczenia w przypadku zwalniania policjanta w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych.

Nie zgodził się z odwołującym, że decyzja o zwolnieniu go ze służby narusza zasadę domniemania niewinności. Rozwiązanie stosunku służbowego

z wymienionym nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji

w postępowaniu administracyjnym, które prowadzone jest niezależnie od postępowania karnego. W analizowanej sprawie organ I instancji oceniając materiał dowodowy nie brał pod uwagę winy policjanta, a jedynie fakt, że od dnia 26 lutego 2014 r. jest on zawieszony w czynnościach służbowych, a wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych nie zostało do dnia dzisiejszego prawomocnie zakończone.

W ocenie organu, odwołujący się nie ma również racji zarzucając, że organ I instancji nie uwzględnił jego słusznego interesu w odniesieniu do konkretnego przypadku. Organy policyjne powołały się bowiem na fakt niepełnienia przez skarżącego służby przez długi okres. Dolegliwość w postaci zawieszenia

w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa wynika ze szczególnej pozycji grupy zawodowej policjantów, bowiem status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej.

Zdaniem [...] ego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nieuprawnione są również zastrzeżenia co do nadania decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykonanie tego rozkazu personalnego przed upływem terminu do wniesienia odwołania było uzasadnione prawidłowym funkcjonowaniem Komendy Powiatowej Policji w [...] m, a także bezpieczeństwem i porządkiem publicznym na terenie jej działania. Realizacja ustawowych zadań Policji wymaga od właściwego przełożonego takiego kształtowania sytuacji kadrowej, która odpowiada potrzebom i zabezpiecza właściwą realizację zadań Policji. Na policjanta nałożono szczególne obowiązki, które muszą być przez niego wykonywane, dlatego też nie ulega wątpliwości, że policjant powinien cieszyć się szczególnym zaufaniem społecznym, co jest konieczne dla wykonywania tego zawodu.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu

I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji do stanu faktycznego niniejszej sprawy,

2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy, nie przeprowadzenia stosownych dowodów, nie rozpatrzenia zebranego

w sprawie materiału dowodowego i brania pod uwagę jedynie okoliczności niekorzystnych dla skarżącego,

III. rażące naruszenie art. 2, art. 5, art. 7, art. 32 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zwolnienie skarżącego ze służby z powodu zarzucenia popełnienia przestępstw, jednakże bez skazania go prawomocnym wyrokiem, co stanowi naruszenie praworządności i zasady zaufania do państwa.

Skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających jego zwolnienie ze służby

w Policji biorąc pod uwagę to, że obowiązuje w stosunku do niego domniemanie niewinności.

Nie wzięto pod uwagę jego sytuacji osobistej ani tego, że w trakcie służby powierzone mu obowiązki wykonywał nienagannie, nie było w stosunku do niego żadnych zastrzeżeń, a nawet był wielokrotnie nagradzany.

Zdaniem skarżącego brak jest dowodów jego winy i nie można mówić, że utracił przymiot funkcjonariusza posiadającego nieposzlakowaną opinię, postępowanie karne nie zostało ukończone i nie może ponosić skutków przewlekłości tego postępowania, a sam proces opiera się na poszlakach i brak jest twardych dowodów na uznanie jego winy.

Skarżący podniósł, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy i należy rozważać interesy publiczny i funkcjonariusza.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015, poz. 355 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia.

W świetle cytowanego przepisu, decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"). Ocena legalności takiej decyzji sprowadza się do kontroli tego, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka, o której mowa w powołanym przepisie. Wystąpienie takiej przesłanki stwarza bowiem organowi możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Decyzja o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, albowiem Sąd nie bada celowości jej podjęcia. Kontrola sądowa tego rodzaju rozstrzygnięć polega na ustaleniu, czy wydanie decyzji na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 kpa dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego

i słusznego interesu obywatela. Przyznany organowi luz decyzyjny może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż jak wyżej podano, regulacja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy przewiduje podjęcie rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w ramach uznania administracyjnego. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności

i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że

w dniu zwolnienia ze służby skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy, co nastąpiło na mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] m z dnia 26 lutego 2014r., utrzymanego następnie w mocy rozkazem personalnym [...] ego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia 14 marca 2014 r. Przyczyną zawieszenia było wszczęcie przeciwko G. P. postępowania karnego w związku z postawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kodeksu karnego.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nadal się toczyło, co jednoznacznie wynika z pisma Sądu Rejonowego w [...] m Wydziału II Karnego z dnia 17 kwietnia 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że przyczyny zawieszenia nie ustały, a co za tym idzie spełnione zostały warunki do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w omawianym trybie. Na gruncie niniejszej sprawy konieczne było także rozważenie przez organy orzekające możliwości pozostawania skarżącego w służbie przez pryzmat zadań, które określa ustawa

o Policji, uprawnień i obowiązków przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby.

W odniesieniu do powyższego stwierdzić należy, że motywy przytoczone przez organ odwoławczy w pełni uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie.

W szczególności, [...] Komendant podniósł, że w przypadku G. P. okres, w którym policjant nie świadczy służby, a jednocześnie pobiera 50% wynagrodzenia trwa od dnia 26 lutego 2014 r. Powyższa sytuacja bezsprzecznie przyczynia się do rozluźnienia dyscypliny służbowej policjantów w jednostce, a także negatywnie wpływa na organizację jej pracy, bowiem utrudnia wypełnienie ustawowych zadań Policji, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w [...] m. Skarżący posiadając odpowiednie przygotowanie zawodowe powinien realizować zadania służbowe, które mogłyby przyczynić się do poprawy stanu bezpieczeństwa, jednakże z uwagi na nieobecność zadań tych nie wykonuje. Struktura etatowa Wydziału Ruchu Drogowego, gdzie wymieniony pełni służbę składa się z 22 etatów. Zawieszony policjant blokuje jedno stanowisko, które nie może zostać obsadzone, bowiem w służbie pozostaje policjant, który faktycznie jej nie pełni.

Zgodzić należy się również z organem, że skoro w stosunku do skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci oddania pod dozór Policji, poręczenia majątkowego oraz zakazu opuszczania kraju, to w znacznej mierze uprawdopodabnia to fakt popełnienia przez policjanta zarzucanego mu przestępstwa. Ponadto ciężar gatunkowy zarzucanego czynu dyskwalifikuje wymienionego jako policjanta i negatywnie wpływa na wizerunek Policji w ocenie społeczeństwa, bowiem w Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w jej strukturach. Dlatego też dalsze pozostawanie G. P. w służbie podważyłoby zaufanie społeczeństwa do Policji - jako instytucji powołanej do zwalczania przestępczości. Policja nie może tolerować

w swych szeregach funkcjonariusza podejrzanego o naruszenie prawa, gdyż naraża to na szwank dobre imię służby.

Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje okoliczność, że toczące się wobec skarżącego postępowanie karne nie zostało zakończone. Zauważyć należy, że regulacja zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy oznacza, że ustawodawca funkcjonariuszom zawieszonym w czynnościach służbowych zapewnił ochronę przed zwolnieniem ze służby, jednocześnie określając, że przyznane gwarancje mają charakter czasowy i maksymalnie obejmują okres 12 miesięcy zawieszenia. Przed upływem tego okresu zwolnienie zawieszonego policjanta ze służby nie jest zatem dopuszczalne. Po upływie tego okresu organ Policji uzyskuje możliwość zwolnienia ze służby zawieszonego funkcjonariusza, przy czym jednocześnie jest zobowiązany do ustalenia, czy nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone, nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jeśli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest bowiem nieograniczonym okresem gwarancyjnym, w którym funkcjonariusz jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym.

Samo zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Możliwość przedłużenia okresu zawieszenia, realizowanego w trybie administracyjnym, ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego funkcjonariuszowi czynu. Podobieństwo instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa, bez względu na jego wynik, może determinować rozstrzygnięcie organu Policji

o zawieszeniu w czynnościach służbowych (art. 39 ust. 1 i 2 ustawy), czego następstwem, w przypadku niezakończenia postępowania karnego w okresie 12 miesięcy zawieszenia, może być decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1034/13, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie podkreślić należy, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Nie ulega wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba

o nieposzlakowanej opinii. Dlatego samo podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię Policji, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu tej służby.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy zasadnie zastosował wobec skarżącego art. 41 ust. 1 pkt 9 ustawy, a w konsekwencji nie sposób zarzucić mu naruszenia wskazanych przez skarżącego art. 2, art. 5 i art. 7 Konstytucji RP.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji statuującego zasadę równości wobec prawa. Trybunał Konstytucyjny podkreśla w swoim orzecznictwie, iż z zasady tej wynika nakaz równego - czyli jednakowego - traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą cechą relewantną, przy czym dopuszczalne jest wprowadzenie zróżnicowania w ramach tej samej klasy podmiotów (por. wyrok z 20 października 1998 r., sygn. K 7/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 96, wyrok z 29 maja 2001r., sygn. K 5/01, OTK ZU nr 4/2001, poz. 87). Skarżący nie wskazał na czym miałoby w niniejszej sprawie polegać naruszenie ww. zasady. Nie dostrzegł go również Sąd z urzędu – brak jest bowiem okoliczności wskazujących na istnienie takich samych stanów faktycznych i prawnych, jak ujawnione w rozpoznanej sprawie, a ocenionych odmiennie przez orzekające w sprawie organy.

Wreszcie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji zauważyć należy, że podstawa zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy jest oderwana od kwestii winy funkcjonariusza. Zwolnienie policjanta ze służby w omawianym trybie, choć niewątpliwie dolegliwe dla niego, nie jest karą. Oznacza to w konsekwencji, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, konstytucyjna zasada domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji) nie znajduje zastosowania. Ma ona zastosowanie wyłącznie na gruncie postępowania karnego, w związku z czym naruszenie jej możliwe jest tylko przy orzekaniu przez sąd karny, a nie organ administracji. Nie jest zatem możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby. Zasada domniemania niewinności nie może być utożsamiana z zakazem stosowania jakichkolwiek środków prawnych zanim zapadnie prawomocny wyrok

w sprawie karnej (por. wyrok NSA z 22 października 2009 r. sygn. I OSK 245/09, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. I OSK 1610/10).

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.