Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1469/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. sygn. [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy postanowienie z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku E. G. o udzielenia interpretacji indywidualnej.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 12 maja 2014 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest wynajem nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami własnymi i wynajmowanymi oraz sprzedaż nieruchomości.

W dniu 17 marca 2013 r. cała dokumentacja księgowa na podstawie zarządzenia prokuratury została zatrzymana i zabezpieczona przez funkcjonariuszy CBA. Łącznie dokonano zabezpieczenia około 90 worków dokumentów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę za okres od 2008 do marca 2013 r. Brak dokumentacji księgowej uniemożliwia dokonanie stosownych rozliczeń w zeznaniu o osiągniętym dochodzie (poniesionej stracie) PIT 36 za 2012 i 2013 r. oraz w zeznaniu o osiągniętym dochodzie (poniesionej stracie) PIT 36L za 2012 i 2013 r. Pismem dnia 28 sierpnia 2013 r. Wnioskodawca zwrócił się do prokuratury o zwrot zatrzymanych dokumentów księgowych celem złożenia zeznania rocznego. W odpowiedzi poinformowany został, że w związku z nieprzeprowadzeniem oględzin zatrzymanych dokumentów nie jest możliwe ich wydanie. W piśmie wskazano również, że jedyną możliwością jest zrobienie kserokopii zatrzymanych dokumentów księgowych, które nie zostały od dnia zatrzymania rozpakowane z worków i spisane.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy kserokopie lub fotokopie faktur VAT mogą stanowić źródłowy formalny i rzetelny dowód do wprowadzenia w postaci zapisu do ksiąg rachunkowych, który by stanowił księgowy dowód źródłowy, stwierdzający dokonanie operacji gospodarczej stanowiącej koszt uzyskania przychodu?

Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu stanu faktycznego.

W dniu 8 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Finansów, postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania na wniosek E. G. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, stwierdzając, że w takim zakresie merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie interpretacji uznającej za prawidłowe łub nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Powołując przepisy art. 14b § 1, § 2, § 3, art. 14 c § 1 - 2 ustawy z dnia 22.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012, poz. 749) dalej "O.p." organ wskazał, że interpretacja indywidualna to forma wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje się lub może znaleźć się osoba zainteresowana. Jej istotą jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego lub abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez zainteresowanego. Przedmiotem pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego.

Przez przepisy prawa podatkowego ustawodawca rozumie przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 O.p.). Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia art. 3 pkt 1 O.p. Niemniej jednak ww. definicja przepisów prawa podatkowego nie jest wystarczająca do określenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnej. Oceniając, czy konkretny wniosek dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury z Rozdziału la Działu II Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie charakter ww. instytucji. Każdorazowo konieczne jest rozważenie, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia (przedmiotu wniosku) daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. Znaczenie prawne indywidualnych interpretacji sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej (art. 14k-14n O.p.).

Za ograniczeniem instytucji interpretacji indywidualnych do przepisów materialnego prawa podatkowego przemawia również, zdaniem oragnu, zakres uprawnień organów do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (sprawy pozostające we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych; sprawy pozostające we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych) oraz treść art. 14b § 5 O.p.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może zatem wystąpić osoba, która chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności, obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku). Zastosowanie się przez wnioskodawcę do uzyskanej interpretacji (tj. zachowanie się w sposób wskazany w niej jako prawidłowy - w sposób wynikający z prawidłowo odczytanej normy materialnego prawa podatkowego adresowanej do wnioskodawcy) gwarantuje ochronę prawną w zakresie, który przewidują przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa.

W ramach interpretacji indywidualnej nie ma natomiast możliwości oceny sytuacji faktycznej na gruncie przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego oraz przepisów prawa podatkowego o charakterze proceduralnym, te nie dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, co uniemożliwia uznanie go za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. w takich sprawach.

Organ wskazał, że z treści przedmiotowego wniosku wynikało, że Wnioskodawca wystąpił o potwierdzenie poprawności dokumentów stanowiących podstawę zapisów w księgach rachunkowych, co należy do zakresu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.).

Wydanie interpretacji w zakresie zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych powodowałoby, że nie pełniłaby ona przypisanej jej funkcji ochronnej. Wnioskodawca, który pyta o przepisy inne niż odnoszące się do zobowiązania lub proceduralne, nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b O.p. Analizie powinien bowiem zostać poddany zarówno podmiot, jak i przedmiot wniosku.

W złożonym w niniejszej sprawie wniosku, jako przedmiot interpretacji wskazano: art. 22 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r.,poz.361 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f.".

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określają, czy kserokopie lub fotokopie faktur VAT mogą stanowić dowód źródłowy.

Aby odpowiedzieć na pytanie dotyczące czy wskazane we wniosku dokumenty stanowić mogą dowody źródłowe, zdaniem organu, w istocie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego, co wykracza poza ramy interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia.

Podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie sformułowane we wniosku byłaby więc ocena poprawności dokumentów stanowiących podstawę zapisów w księgach rachunkowych. Ocena taka jednakże wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu Wnioskodawca domaga się wydania interpretacji indywidualnej.

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając organowi podatkowemu naruszenie:

1) art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1-4 i art. 14h O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania przedmiotowej interpretacji indywidualnej i błędnego uznania, że w niniejszej sprawie wystąpiły przeszkody formalne uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy uzasadnionym było wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w następstwie wniosku skarżącego,

2) art. 14b § 1 O.p. poprzez błędne uznanie, że Skarżący nie posiada przymiotu podmiotu zainteresowanego w wydaniu interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie i tym samym nie jest legitymowany do wystąpienia z takim wnioskiem, co oznacza w rezultacie błędne przyjęcie, że określony we wniosku stan faktyczny nie rodzi dla skarżącego konsekwencji w sferze stosunków prawnopodatkowych,

3) art. 14b § 2 i 3 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie Skarżącego,

4) art. 121 § 1 w związku z art. 165a § 1 i art.14h O.p. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów, a polegające na nieuzasadnionej odmowie wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej i w konsekwencji pozbawienie Skarżącego przysługującego mu uprawnienia żądania wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy przedstawiony we wniosku przez Skarżącego stan faktyczny może rodzić określone konsekwencje w sferze jego stosunków podatkowoprawnych, tj. może mieć wpływ na powstanie obowiązku lub zobowiązania podatkowego,

5) art. 221 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 165a § 2 O.p. poprzez błędne utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 8 sierpnia 2014 r. [...], podczas gdy organ rozpatrując zażalenie skarżącego z dnia 21 sierpnia 2014 r. winien wydane przez siebie uprzednio postanowienie uchylić w całości i wydać interpretację indywidualną, w następstwie wniosku Skarżącego.

Skarżący wskazał, że ma interes prawnopodatkowy w ustaleniu czy jego stanowisko wyrażone we wniosku jest prawidłowe. Ponadto nie zachodzą inne przyczyny, które uzasadniałyby odmowę. Skarżący zauważa, że nieuprawniona jest teza organu wskazana w uzasadnieniu postanowienia, że interpretacja nie dotyczyłaby zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak również uznanie, że wniosek nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i ustaw podatkowych zgodnie z definicjami zawartymi w art. 3 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 24a ust. 1 wskazuje również w jaki sposób winny być prowadzone księgi rachunkowe tj. w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej wprost nie definiują pojęcia dowodu księgowego i jak należy prowadzić księgi, jednakże odsyłają w tym zakresie do przepisów innej ustawy, która te kwestie reguluje a przepisy te mają bezpośrednie przełożenie na materialne prawo podatkowe.

Zdaniem Strony do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. W ocenie Skarżącego, występując o wydanie interpretacji indywidualnej, miał status zainteresowanego w zakresie materialnego prawa podatkowego i wykazał, że rozstrzygnięcie w danej sprawie będzie miało wpływ na konkretny obowiązek podatkowy bądź zobowiązanie podatkowe. Ze sposobu ukształtowania instytucji interpretacji indywidualnych, wysnuć należy wniosek, iż pojęcie osoby zainteresowanej należy rozpatrywać przede wszystkim przez pryzmat kwestii prawnej poddanej do rozważenia organom podatkowym.

Skarżący wskazuje również, że powoływanie się przez organ, że nie ma uprawnień by interpretować przepisy ustawy o rachunkowości, które według organu nie stanowią przepisów prawa podatkowego jest całkowicie niezrozumiałym, gdyż podobny stan faktyczny był już w przeszłości przedmiotem wydania wielu interpretacji przez organy do tego uprawnione i powołał interpretację indywidualną wydaną w dniu 17 sierpnia 2010 r. znak [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający z upoważnienia Ministra Finansów z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy).

Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 165a § 1 O.p., postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten, stosowany odpowiednio, poprzez art. 14 h O.p., do oceny żądania wydania indywidualnej interpretacji podatkowej ma zastosowanie również w sytuacji, gdy wnioskodawca nie był "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa czy też kiedy wniosek o wydanie interpretacji wychodzi poza zakres przepisów prawa podatkowego.

Orzekające w sprawie organy podatkowe stanęły na stanowisku, że ewentualna odpowiedź organu na pytanie o potwierdzenie poprawności dokumentów stanowiących podstawę zapisów w księgach rachunkowych, dotyczy kwestii, która nie ma bezpośredniego przełożenia na powstanie obowiązku czy też zobowiązania podatkowego Skarżącego.

Zdaniem zaś Skarżącego, wnosi on o wydanie interpretacji w zakresie jego obowiązków wynikających z art. 24a u.p.d.o.f. i ustawy o rachunkowości.

Istota sporu wymaga- zdaniem Sądu- odniesienia się do przepisów art.14 b § 1 O.p.. Wskazany w myśl tych przepisów organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Stosownie do art. 14b § 3, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2). Stwierdzić przy tym należy, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w art. 14k-14n O.p., podmiotom które zastosowały się do wydanych na ich rzecz rozstrzygnięć.

Interpretacje stanowią zatem formę wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje się lub może znaleźć się osoba zainteresowana. Istotne jest także, że wydanie interpretacji indywidualnej musi być uzasadnione określoną normą materialnego prawa podatkowego.

W konsekwencji przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego mających związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego.

Dokładniej rzecz biorąc przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być zarówno przepisy prawa proceduralnego jak i przepisy prawa materialnego nie odnoszące się wprost do zobowiązania lub skierowane do organów (wtórne do zobowiązania, "techniczne"). Jej istotą jest zatem dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego lub abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez podatnika. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego, rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia natomiast art. 3 pkt 1 O.p.. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 O.p. nie jest wystarczająca aby zakres przedmiotowy wyznaczyć. Oceniając czy dany przepis prawa podatkowego może podlegać interpretacji indywidualnej należy mieć na względzie bowiem elementy wynikające z charakteru omawianych instytucji - w tym właśnie nadające interpretacji funkcję ochronną, o której była mowa. Zatem możliwość zastosowania się do interpretacji indywidualnej, a w konsekwencji możliwość objęcia podmiotu legitymującego się do uzyskania interpretacji indywidualnej ochroną prawną jest warunkiem koniecznym do wydania interpretacji indywidualnej. Znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej.

Z lektury przepisów Ordynacji podatkowej wynika w sposób oczywisty, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie. Zainteresowanym (stroną postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji), w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Innymi słowy aby w danej sprawie wnioskodawca występujący o wydanie interpretacji indywidualnej miał status zainteresowanego nie wystarczy wykazanie się przez niego jakimkolwiek interesem prawnym, ale konieczne jest wykazanie interesu w zakresie podatkowym, a ściślej mówiąc wykazaniem, że rozstrzygnięcie w danej sprawie będzie miało wpływ na obowiązek podatkowy bądź zobowiązanie podatkowe podmiotu. Ze sposobu ukształtowania instytucji interpretacji indywidualnych, wysnuć należy wniosek, iż pojęcie osoby zainteresowanej należy rozpatrywać przede wszystkim przez pryzmat kwestii prawnej poddanej do rozważenia organom podatkowym. Przesądza ona bowiem o możliwości skorzystania z udzielonej interpretacji. Wniosek może złożyć tylko taka osoba, która po wydaniu interpretacji mogłaby skorzystać z gwarancji, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji nie może jej szkodzić.

Sąd podziela stanowisko organu, iż do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy lub które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Powyższa konstatacja poczyniona na gruncie rozpoznawanej sprawy, znajduje swe odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo przytoczyć można wyroki wydane w sprawach o sygn. akt II FSK 1681/09, I SA/Gl 2166/10, I SA/Łd 766/10 czy I SA/Sz133/11 (dostępne na stronie nsa.gov.pl).

Przechodząc do rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącego.

Z treści przedmiotowego wniosku wynikało, że Wnioskodawca wystąpił o potwierdzenie poprawności dokumentów stanowiących podstawę zapisów w księgach rachunkowych, stwierdzających dokonanie operacji gospodarczej stanowiącej koszt uzyskania przychodu.

Po pierwsze zatem należy stwierdzić co należy do zakresu ustawy o rachunkowości. Wydanie interpretacji w zakresie zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych powodowałoby, że nie pełniłaby ona przypisanej jej funkcji ochronnej, o czym była szerzej mowa. Jak wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 42/14, Wnioskodawca, który pyta o przepisy inne niż odnoszące się do zobowiązania lub proceduralne, nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b O.p..

Po drugie powoływane przez Skarżącego art. 24 a u.p.d.o.f., jakkolwiek umiejscowiony jest w ustawie zaliczanej do prawa materialnego, to w istocie nie reguluje on praw i obowiązków podatnika o charakterze materialnoprawnym. Przedmiotem interpretacji mogą być zaś takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy. Interpretacja rozstrzygająca wątpliwości Skarżącego w zakresie poprawności dokumentów nie wiąże się z powstaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego. Jak zasadnie wskazał organ kwestia ta jest indyferentna podatkowo.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określają, czy kserokopie lub fotokopie faktur VAT mogą stanowić dowód źródłowy.

Słusznie więc wskazano w skarżonym postanowieniu, że przepisy prawa wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku o interpretację indywidualną nie odnoszą się do tego, jakie dokumenty stanowią podstawę ewidencjonowania w księgach rachunkowych.

Po trzecie co najistotniejsze należy także wskazać, że aby odpowiedzieć na pytanie dotyczące czy wskazane we wniosku dokumenty stanowić mogą dowody źródłowe, w istocie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego. Tymczasem w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p., jak wskazano na wstępie, to przepis prawa, a nie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia.

Podkreślić również należy, że zasady udowadniania okoliczności faktycznych w postępowaniu podatkowym normuje Ordynacja podatkowa. Konieczność przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość operacji gospodarczych, nie jest elementem zastosowania przepisu - może się ona pojawić dopiero na etapie ewentualnych późniejszych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Wówczas, zgodnie z ogólną zasadą prawa, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie wywodzącej z tego faktu skutki prawne, podatnik będzie musiał wykazać, że prawidłowo udokumentował i zaewidencjonował w księdze, czynności mające wpływ na zmniejszenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Na mocy art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami takimi mogą być księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 O.p.). Stosownie do art. 187 § 1 ww. aktu prawnego, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasadnie organ wskazał, że ocena kwestii udowodnienia danej okoliczności jest dokonywana na podstawie całości zgromadzonych dowodów (art. 191 tej ustawy).

Zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie jest zdeterminowany przede wszystkim przedstawionym przez stronę zaistniałym stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym, jak i stanowiskiem strony. Rolą organu wydającego interpretację jest zatem przyjęcie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów, nie zaś próby jego weryfikacji albo domniemanie takich czy innych intencji strony (vide wyroki np: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 157/08, Lex nr 515946; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 496/09, Lex nr 507644). Innymi słowy w toku postępowania interpretacyjnego organ może opierać się tylko i wyłącznie na treści wniosku, który stanowi jedyną i całkowitą podstawę do ewentualnego wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz oceny istnienia przesłanek niezbędnych dla podjęcia postępowania interpretacyjnego.

Postawione pytanie o treści - czy kserokopie lub fotokopie faktur VAT mogą stanowić źródłowy formalny i rzetelny dowód do wprowadzenia w postaci zapisu do ksiąg rachunkowych, który by stanowił księgowy dowód źródłowy, stwierdzający dokonanie operacji gospodarczej stanowiącej koszt uzyskania przychodu, bezspornie nie daje podstawy do interpretacji przepisu prawa, ale odpowiedź na tak sformułowane pytanie bezspornie prowadziłaby do oceny czy konkretny dowód źródłowy (kserokopia faktury) stwierdza o dokonaniu operacji gospodarczej stanowiącej koszt uzyskania przychodu. Wobec tak postawionego pytania należy podzielić stanowisko organu co do odmowy wszczęcia postępowania.

Ponadto zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, że organ nie jest związany wyrokiem sądu, który zapada w innej sprawie. Ponadto wskazać też należy, ze powołana w skardze interpretacja i wyrok sądu dotyczy zgoła odmiennych okoliczności nie mających przełożenia na okoliczności niniejszej sprawy albowiem w niniejsze sprawie nie ma wątpliwości co do przedstawionego stanu faktycznego i pytania zadanego przez Skarżącego.

Reasumując Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe a postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację należy uznać za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 14b § 1, § 2 i § 3 oraz 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1-4 i art. 14h O.p.. W konsekwencji braku naruszenia wskazanych powyżej przepisów nie mogły zostać naruszone przepisy art. 221 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 165a § 2 O.p..

Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako nieuzasadnioną - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.