Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1315/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi E.P. i M.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji umarzającej postępowanie w sprawie budowy parkingu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie budowy parkingu na działce nr 1, 2, 3, 4, 5 obręb L. ul. [...] w B.

Pismem z 7 lipca 2019 r. E. P. i M. S. (dalej jako strony lub skarżące) wystąpiły do wyżej wymienionego organu z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] r.

We wniosku strony wskazały, że w sprawie wystąpiły przesłanki przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] r. Jako przesłankę rozstrzygnięcia podano, że strony nie udokumentowały daty uzyskania informacji o powyższej decyzji.

Pismem z 23 września 2019 r. strony wniosły zażalenie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na powyższe postanowienie, akcentując, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, a tym samym postępowanie wznowieniowe winno być uruchomione.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 147, art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z [...] r., a decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazany organ stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji z

[...] r. umarzającej postępowanie w sprawie budowy parkingu na działce nr 1, 2, 3, 4, 5 obręb L. ul. [...] w B. oraz wskazał, że w przypadku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił wpierw czynności procesowe podejmowane w ramach prowadzonego postępowania, a następnie zamieszczono w nim stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie ze zgłoszeniem, a tym samym brak jest podstaw dla uznania, że w sprawie występuje przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odniósł się do drugiej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego i wskazał, że w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] r. strony nie uczestniczyły, choć przysługiwał im status strony postępowania administracyjnego. W następstwie przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ ten stwierdził, że występujące uchybienie w zakresie wyznaczenia zakresu stron prowadzonego ówcześnie postępowania administracyjnego nie wpływa na trafność wydanego rozstrzygnięcia. Uczestnictwo stron w tym postępowaniu nie wpłynęłoby na inną treść decyzji administracyjnej, a tym samym brak jest podstaw dla wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tej sytuacji w sprawie tej zastosowanie posiada art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 powyżej przywoływanego Kodeksu.

Z powyższą decyzją nie zgodziły się strony tego postępowania, które wniosły odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziły swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i podniosły nierozpoznanie sprawy w całości. W ocenie stron pominięcie ich przy wydawaniu pierwotnej decyzji miało znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności podniesiono, że inwestor winien przed przystąpieniem do prac uzyskać zgodę osób, których przedmiotowa decyzja i inwestycja dotyczy. Strony podniosły, że przez teren wybudowanego parkingu przysługuje im służebność dojazdu do własnej nieruchomości z ulicy [...]. W ich ocenie bez zgody przez nie wyrażonej inwestor nie był uprawniony do rozpoczęcia prac budowlanych i wybudowania spornego parkingu. W dalszej części odwołania odniesiono się do braku uczestniczenia w postępowaniu związanym ze zgłoszeniem budowy przedmiotowego parkingu oraz zakwestionowano twierdzenia inwestora co do stanu prawnego obowiązującego w dacie zgłoszenia tej inwestycji. Podniesiono również rozbieżność między treścią zgłoszenia, a jego uzasadnieniem, ponieważ w zgłoszeniu jezdnia manewrowa miała mieć 5 metrów, a w uzasadnieniu ma szerokość 8.15 m. W końcowej części odwołania podniesiono problem oddzielenia chodnika od parkingu, ponieważ w trakcie prac zlikwidowano słupki odgraniczające chodnik od jezdni, a tym samym dokonano bezprawnej ingerencji w przysługujące stronom prawa.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego, a następnie przywołał treść art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności organ ten odniósł się do regulacji prawnych w zakresie prowadzenia postępowania nadzwyczajnego, którym jest wznowieniem postępowania administracyjnego. Następnie wskazany organ przybliżył stan faktyczny występujący w rozpoznawanej sprawie oraz odniesiono go do stanu prawnego obowiązującego w dacie zgłoszenia. Podkreślono przy tym, że wraz ze zgłoszeniem złożono projekt zagospodarowania tego terenu z dokładnym określeniem wykonywanych prac. Nadto zwrócono uwagę na fakt, że nadzór budowlany nie dysponuje uprawnieniami do kontroli prawidłowości zgłoszenia, ponieważ w tym zakresie uprawnienia przysługują organom architektoniczno-budowlanym. Odniesiono się do prawa służebności gruntowej i podniesiono, że wpis do ksiąg wieczystych dokonany został [...] r., natomiast zgłoszenie zostało złożone w organie pierwszej instancji [...] r.

W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do istoty postępowania wznowieniowego i do podejmowanych w jego ramach decyzji administracyjnych.

Z powyższą decyzją nie zgodziły się strony niniejszego postępowania, które wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziły swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniosły naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 i 4 oraz 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 146 § 2 tego Kodeksu. Nadto wskazano na naruszenie art. 80 powołanego Kodeksu oraz art. 18, art. 20 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wniosły o uchylenie kwestionowanej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi wskazano, że organ odwoławczy ograniczył się do trzech kwestii, a mianowicie do wskazania, że w sprawie tej zastosowanie posiada art. 151 § 2 przywoływanego Kodeksu: do wskazania, że zgłoszenie miało miejsce [...] r. w sytuacji, gdy wpis do księgi wieczystej został dokonany [...] r. oraz do wskazania, że w zgłoszeniu jezdnia manewrowa miała mieć 5 m, natomiast w projekcie określono ją na 8,15 m, a tym samym zgłoszenie nie było zbieżne z jego uzasadnieniem. W motywach skargi podkreślono, że służebność przejazdu została nabyta wcześniej przez ich poprzedników, a dodatkowo wiedziano o prowadzonym postępowaniu przed sądem powszechnym w zakresie ustanowienia wskazanej służebności. Zdecydowanie podkreślono, że w działaniach zmierzających do realizacji zgłoszenia skarżące zostały pominięte i organy administracji nie występowały do nich o zapoznanie się z projektowanymi pracami oraz o wyrażenie zgody. W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sposób niezgodny ze zgłoszeniem, w zakresie szerokości jezdni manewrowej.

W skardze tej podtrzymano zarzuty, które zostały podniesione w odwołaniu z

22 stycznia 2020 r. od decyzji organu pierwszej instancji, do których organ odwoławczy w żadnym zakresie nie odniósł się. W końcowej części skargi skarżące podniosły, że nie sprzeciwiałyby się przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdyby sporny parking wykorzystywany był przez osoby niepełnosprawne, natomiast w praktyce jest on wykorzystywany przez inne osoby i generuje to trudności w prawidłowym funkcjonowaniu we własnej nieruchomości i w prawidłowym do niej dostępie. O występujących nieprawidłowościach w tym zakresie świadczą liczne interwencje straży miejskiej.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ ten nie uznał je za zasadne.

Pismem z 9 lutego 2021 r. skarżące podtrzymały wniesioną skargę i przedłożyły dokumentację prezentująca ilość interwencji straży miejskiej w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem spornego parkingu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z póżn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją, Sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Na wstępie niniejszych rozważań podnieść należy dwie kwestie, które mają tu istotne znaczenie. Po pierwsze przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny jest sprawa dotycząca wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu pierwszej instancji z [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie budowy parkingu na działce nr 1, 2, 3, 4, 5 obręb L. ul. [...] w B. Zatem istota przedmiotowego postępowania sprowadza się do tego, czy przywołana tu decyzja z [...] r. była zasadna, czy też nie i czy organ nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy dokonał oceny zgromadzonego ówcześnie materiału dowodowego i czy przedłożone w ramach postępowania wznowieniowego dowody mogły wpłynąć na treść wówczas wydanej decyzji administracyjnej. Powyższa uwaga jest niezbędna z tego powodu, że analiza pism skarżących pozwala zauważyć, że zgłaszają one szereg wątpliwości co do zgłoszenia budowy przedmiotowego parkingu, natomiast w ramach postępowania poddanego sądowej kontroli okoliczność ta znajduje się jedynie w tle prowadzonych rozważań, ponieważ główny przedmiot związany jest z tym, czy wybudowany parking jest wybudowany zgodnie z przepisami prawa, czy też wykonawca dopuścił się w tym zakresie uchybień, uzasadniających podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego. Drugą kwestią, którą należy tu podnieść jest to, że w ramach rozpoznawanej skargi Sąd nie może odnosić się do sposobu wykorzystania tego parkingu, ponieważ okoliczność ta nie ma żadnego przełożenia prawnego na legalność jego wybudowania. Z tego też powodu wszelkie dowody i dokumenty przedstawiające naruszenia prawa w tym zakresie, a zarazem stanowiące uciążliwości dla skarżących w ramach rozpoznawanej sprawy nie mogą być brane pod uwagę i nie mogą wpływać na podejmowane rozstrzygnięcie. Z powodów powyżej przedstawionych do tego aspektu rozpoznawanej sprawy Sąd nie będzie się odnosił, a tym samym w jego polu widzenia będzie wyłącznie ocena trafności wydania decyzji z [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z [...] r. umorzył postępowanie w sprawie budowy parkingu na działce nr 1, 2, 3, 4, 5 obręb L. ul. [...] w B. W uzasadnieniu tej decyzji przywołany organ stwierdził, że przedmiotowy parking wybudowany został zgodnie ze zgłoszeniem skierowanym do organu administracji publicznej, a znaki drogowe uniemożliwiające parkowanie większej liczbie samochodów zostały postawione zgodnie z projektem. W konsekwencji organ ten uznał, że wyczerpane zostały przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego legalności wybudowania spornego parkingu. Przywołana powyżej decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących stron, natomiast o treści tej decyzji skarżące dowiedziały się dopiero w czerwcu 2019 r., gdy odbierały dokumentację od profesjonalnego pełnomocnika. Po uzyskaniu informacji o powyższej decyzji skarżące wystąpiły z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z [...] r.

We wniosku tym jako podstawę wskazano przesłanki przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem jako wydanie decyzji, w której dowody, na podstawie których ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz strona bez własnej winy nie wzięła udziału w prowadzonym postępowaniu. Jako wyczerpujące przesłankę przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt 1 skarżące uczyniły fakt, że w zgłoszeniu jezdnia manewrowa oznaczona została jako 5 m, a w rzeczywistości w najszerszym miejscu ma 8,40 m. Co do drugiej z wyodrębnionych przesłanek skarżące podniosły, że decyzja ta nie została im nigdy w sposób skuteczny doręczona.

W ramach niniejszych rozważań przyjdzie odwołać się do obowiązujących regulacji prawnych w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego.

Stosownie do postanowień art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tego aktu biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Po myśli art. 149 § 1 przywoływanego aktu wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu wskazanego postępowania organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której; odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b przywoływanego Kodeksu, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b tego Kodeksu i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 powoływanego Kodeksu, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stosownie do postanowień art. 146 § 2 powoływanego aktu nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W przedstawionym stanie prawnym przyjdzie odnieść się do decyzji leżącej u podstaw rozpoznawanej sprawy, otóż jak zostało to zaznaczone jest to decyzja z

[...] r., mocą której umorzone zostało postępowanie w sprawie legalności budowy parkingu przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w sprawie występują przesłanki bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania administracyjnego w kontekście legalności wybudowania spornego parkingu.

Skarżące w swojej skardze wskazały na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 i 4 oraz 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 146 § 2 tego Kodeksu. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 146 § 2 powyższego Kodeksu nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naruszenie tego przepisu może zaistnieć tylko wówczas, gdy zachodzą przesłanki do wydania w ramach wznowionego postępowania administracyjnego innej decyzji niż ta, która zapadła w ramach pierwotnego postępowania. Zauważyć należy, że organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie dostrzegły fakt wydania decyzji z [...] r. z naruszeniem prawa w postaci niezapewnienia skarżącym czynnego udziału w tym postępowaniu, a zatem dostrzegły występowanie przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast wypowiadające się w sprawie organy odmiennie niż skarżące oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uznały, że brak jest podstaw dla kwestionowania legalności wybudowania spornego parkingu.

W skardze do tutejszego Sądu wskazano na naruszenie art. 80 powołanego Kodeksu oraz art. 18, art. 20 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i skarżące wniosły o uchylenie kwestionowanej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi wskazano, że organ odwoławczy ograniczył się do trzech kwestii, a mianowicie do wskazania, że w sprawie tej zastosowanie posiada art. 151 § 2 przywoływanego Kodeksu; do wskazania, że zgłoszenie miało miejsce [...] r. w sytuacji, gdy wpis do księgi wieczystej miał miejsce

[...] r. oraz do wskazania, że w zgłoszeniu jezdnia manewrowa miała mieć 5 m, natomiast w projekcie określono ją na 8,15 m, a tym samym zgłoszenie nie było zbieżne z jego uzasadnieniem. Artykułowane zarzuty wymagają stosownego odniesienia. W kontekście pierwszego z podniesionych zarzutów przyjdzie stwierdzić, że nie jest on trafny, a wynika to z tego, że z okoliczności sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że organ pierwszej instancji w ramach pierwotnego postępowania zakończonego decyzją z [...] r, dopuścił się uchybienia w postaci niezapewnienia skarżącym czynnego w nim udziału. Stanowisko takie doznało uzewnętrznienia w postaci stwierdzenia w decyzji z [...] r., że przywołana powyżej decyzja pierwotna wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie dostrzec należy, że w przypadku, gdy w następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania organ prowadzący postępowanie wznowieniowe stwierdzi, że nowo wydana w sprawie decyzja odpowiadała będzie w swojej istocie decyzji dotychczasowej orzeka o tym. Skoro w następstwie przeprowadzonych czynności procesowych i analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ doszedł do przekonania, że nowa decyzja wydana w ramach prowadzonego postępowania nadzwyczajnego odpowiadała będzie w swojej istocie decyzji dotychczasowej, obowiązany był wydać takie rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej zetknęły się z tego typu sytuacją i obowiązane były do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W drugim zarzucie formułowanym w skardze, jak również podnoszonym w pismach procesowych kierowanych do organów administracji skarżące akcentowały, że organ administracji publicznej pierwszej instancji w ramach pierwotnego postępowania nie uwzględnił faktu toczenia się przed sądem powszechnym postępowania dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej przez teren objęty sporną inwestycją. Tak formułowany zarzut nie jest zasadny, ponieważ przeprowadzona przez inwestora inwestycja związana z budową przedmiotowego parkingu nie wpłynęła na prawo skarżących. Analiza sytuacji faktycznej występującej przed budową parkingu oraz po jego wykonaniu pozwala stwierdzić, że aktualnie możliwość dotarcia do swojej nieruchomości skarżące mają zdecydowanie lepszą, a co istotne dysponują bezpośrednim wjazdem na teren własnej posesji. W tym kontekście formułowane zarzuty nie są trafne i zasadne. Dodatkowo należy podkreślić, że przed sądem powszechnym prowadzone było postępowanie dotyczące służebności drogi dojazdu do zajmowanej nieruchomości, a zatem skarżące nie legitymowały się prawem własności, które w tym zakresie stanowiłoby istotne ograniczenie. Wbrew twierdzeniom skarżących w oparciu o analizę wykonanej inwestycji, można stwierdzić, że organy administracji jak i wykonawca tego parkingu mieli w polu widzenia prawo skarżących związane ze służebnością dojazdu do własnej nieruchomości. Zatem podnoszony zarzut nie może zostać uwzględniony. Ostatni z zarzutów podniesionych w skardze związany był z występującą rozbieżnością między treścią zgłoszenia a treścią dokumentacji przedłożonej organowi administracji, ponieważ w zgłoszeniu jezdnia manewrowa miała mieć 5 m, natomiast w projekcie określono ją na 8,15 m, a tym samym zgłoszenie nie było zbieżne z jego uzasadnieniem. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ zgłoszenie przewidziane treścią art. 30 ustawy Prawo budowlane obejmuje całość przedkładanej dokumentacji. Skoro w dokumentacji tej przewidziano, że jezdnia manewrowa w najszerszym miejscu będzie miała 8,15 m, tym samym organ administracji publicznej pierwszej instancji od momentu złożenia u niego przedmiotowego zgłoszenia dysponował stosowną wiedzą w tym zakresie. Podkreślenia wymaga to, że zgłoszeniem jest całość przedkładanej stosownemu organowi administracji dokumentacji, a nie tylko sam dokument, na którym znajduje się nazwa "zgłoszenie" W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że realizacja przedmiotowego parkingu odbyła się w sposób zgodny z zawartością przedłożonej dokumentacji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.