Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 938/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu w części
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 140, art. 143, art. 144
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 147 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. Ł. i S. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r. nr LXVII/561/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Pabianic 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 17 ust. 1 pkt 1 lit. b odnoszącej się do działek o numerach 90 i 91 obręb [...] w Pabianicach położonych przy ulicy A i B, nr jednostki terenu N.9.1; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Pabianicach na rzecz skarżących M. Ł. i S. Ł. solidarnie kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

W dniu 29 czerwca 2006 r. Rada Miejska w Pabianicach działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej w skrócie "u.s.g." oraz art. 14 ust. 8 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej w skrócie "u.p.z.p.", podjęła uchwałę nr LXVII/561/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice – określaną w dalszej części uzasadnienia w skrócie jako "uchwała", "plan" lub "mpzp".

Powyższą uchwałę M. Ł. i S. Ł., reprezentowani przez radcę prawnego M. M., zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości albo w części, tj. dla działek znajdujących się w rejonie ulicy A, nr 90 i 91, obręb [...], numer 9.1., gmina Miasto Pabianice oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący wskazali, że jej wniesienie poprzedzone zostało skierowaniem w dniu 24 lipca 2015 r. do Rady Miasta Pabianice bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem rzeczonej uchwały.

Zdaniem skarżących w rozpoznawanej sprawie zachodzi brak zgodności planu miejscowego ze studium, ponieważ zgodnie z ustaleniami wynikającymi z zapisów zawartych w zmianie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Pabianic stanowiących załącznik nr 1 do uchwały nr XLIX/436/05 Rady Miejskiej w Pabianicach (dalej w skrócie "studium"), z dnia 10 sierpnia 2005 r., działki nr 89/3, 90, 91 leżące przy ulicy B oraz A oraz wszystkie leżące przy tej ulicy oraz w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie działki, zostały sklasyfikowane w obszarze wskazanym w punkcie 3.4.4. studium w obszarze MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z postanowieniami studium kształtowanie zabudowy na terenach MN wymaga: uzupełnienia zainwestowania w granicach terenów budowlanych (sukcesja urbanistyczna); porządkowania układów urbanistycznych poprzez racjonalne ukształtowanie sieci dróg dojazdowych oraz regulację układów własnościowych; kształtowanie lokalnych estetycznych przestrzeni publicznych; dbałość o ład i kompozycję przestrzenną poprzez ustalenie form zabudowy oraz zasad regulacji dotyczących linii zabudowy, gabarytów zabudowy; systematycznej poprawy stanu wyposażenia w infrastrukturę techniczną zachowanie zadrzewień i biologicznej obudowy cieków. Studium w zakreślonej przestrzeni nie przewidywało żadnych innych terenów wyróżnionych w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w tym w szczególności form rolniczych.

Zgodnie z pkt 3.6. studium rolniczą przestrzeń produkcyjną w strukturze przestrzennej miasta stanowią tereny oznaczone symbolem "R". Obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej obejmuje tereny użytkowania rolniczego będące uzupełnieniem źródeł utrzymania mieszkańców dzielnic o charakterze rolniczym. W ramach tych terenów przyjmuje się: intensywniejsze wykorzystanie rolnicze gleb dobrej jakości, przydatnych dla rolnictwa, produkcji, wzrost towarowości gospodarstw, ograniczenie wielokierunkowości gospodarstw. Żaden z kierunków rozwojowych przewidzianych

w punkcie 3.6 nie jest zbieżny z punktem 3.4.4. Skarżący wskazali, że działka nr 89/3 oraz 90 i 91 (jednostka przestrzenna N.9.1) nie zostały sklasyfikowane w strukturze przestrzennej miasta oznaczonej jako "R" w studium.

Z treści planu "Rozdział II Ustalenia ogólne dla całego obszaru" § 13 pkt 3 w zw. z pkt 4 wynika, że dla jednostki przestrzennej [...] usytuowanej w D., w której znajduje się działka stron nr ewid. 89/3 przewidziano przeznaczenie terenu MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz dla niektórych działek, tj. 90 i 91 (w jednostce przestrzennej N.9.1. MN/RO - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z gospodarstwami ogrodniczymi. Takie rozwiązanie sprzeczne jest z dyspozycją art. 9 ust. 4 w z art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Dodatkowo skarżący zauważyli, że występuje poważna sprzeczność w samym mpzp,

a mianowicie w Rozdziale III. Ustalenia szczegółowe w § 17 ustalono, iż: na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem MN/RO ustala się: przeznaczenie terenów: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca - jako podstawowe przeznaczenie terenu, obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych - jako podstawowe przeznaczenie terenu. Nie można jednocześnie zakładać i przyjmować, że te same tereny będą miały dwa podstawowe przeznaczenia terenu.

Ustalenia przyjęte obecnie w planie miejscowym pozbawione są atrybutu zgodności

z przepisami u.p.z.p., co powinno prowadzić do stwierdzenia jego nieważności.

W dalszej części skargi wyjaśniono, że skarżący wielokrotnie informowali organy administracji samorządowej o tym, iż obowiązujące w planie zapisy są sprzeczne

z przepisami u.p.z.p. w zakresie obszaru N.9.1, N.10.1, N.10.2, N.10.3 oraz, że prowadzona działalność hodowlana na terenie działek 90 i 91 (obszar N.9.1.) zagraża zdrowiu i życiu osób zamieszkujących w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie, uniemożliwia normalne korzystanie z nieruchomości i nie mieści się w definicji pojęcia "uprawy" gdyż stanowi hodowlę/chów zwierząt.

Na działkach nr ewid. 90 i 91, sąsiadujących z działką nr ewid. 89/3, której skarżący są właścicielami, umożliwiona została, zdaniem organu w sposób prawidłowy, działalność polegająca na hodowli/chowie gryzoni - szczury, chomiki, myszy itp. Jako uzasadnienie do prowadzonej działalności Urząd Miasta w Pabianicach podał, iż działalność ta mieści się w funkcji działalności rolniczej i wynika wprost z planu.

Skarżący uzasadniając w następnej kolejności przesłankę z art. 101 ust. 1 u.s.g. dotyczącą posiadania interesu prawnego i jego naruszenia zaskarżoną uchwałą, przywołali obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych oraz regulację art. 140 i art. 143 k.c., art. 64 Konstytucji RP wyjaśniając, że jako właściciele działki nr 89/3 powinni móc korzystać z nieruchomości zgodnie z prawem i jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Na terenie w/w działki stoi dom mieszkalny, a działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne - MN. Nieruchomość została zakupiona przez skarżących, kiedy obowiązywał plan z 1992 r. W 2000 r. skarżący uzyskali pozwolenie na budowę i rozpoczęli budowę domu. Studium z 2005 r. nie przewidywało zmiany podstawowego przeznaczenia terenu na rolniczy - tj. MN/RO. Wprowadzenie przez organ zapisu MN/RO dla niektórych działek, które zgodnie ze studium miały oznaczenie MN, umożliwiło na działce nr 90 i 91, przekształcenie budynków gospodarczych w budynki inwentarskie. W chwili wydawania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na ulicy A 20 obowiązywał plan

z 1992 r. - przeznaczenie MN. Na mocy nowego planu, zmieniającego przeznaczenie działek nr 90 i 91 na MN/RO, budynek ten został przekształcony w budynek inwentarski, o czym skarżący nie zostali powiadomieni.

W związku z zapisem MN/RO i dopuszczeniem na sąsiednim terenie do hodowli gryzoni prawo własności zostało znacznie ograniczone. Fetor, który jest obecny przez cały rok, jak również wysoce nieestetyczny widok z okien powoduje, iż skarżący nie mogą

w pełni korzystać z prawa własności, które przysługuje im do działki nr 89/3. Podkreślenia wymaga także fakt, że skarżący nie mogą nawet w pełni korzystać

z własnej nieruchomości, albowiem fetor z budynków hodowlanych z łatwością wydostaje się poza obręb działek 90 i 91 i dostaje się do wnętrza domu skarżących. Skarżący zmuszeni są w okresie letnim do przebywania w nieruchomości przy zamkniętych oknach. Najbliższy budynek hodowlany jest 1,5 m od granicy działki. Kanały wentylacyjne z budynków, w którym przetrzymywane są gryzonie mają ujście 7 m od okien nieruchomości skarżących, tak wiec fetor z ich wnętrza trafia wprost do mieszkania skarżących. Dodatkową uciążliwością są roje much, bowiem składowane odchody są doskonałym środowiskiem ich rozwoju. Według skarżących wprowadzenie do planu zapisu MN/RO dla działek 90 i 91 skutkowało znacznym spadkiem wartości licznych nieruchomości, w tym działki skarżących, która wręcz stała się bezwartościowa.

Skarżący wskazali następnie na przepisy art. 23 k.c., art. 68 Konstytucji RP, argumentując, że składowane odchody są potencjalnym źródłem niebezpiecznych wirusów, bakterii, grzybów oraz pasożytów. Fakt, iż odchody są ogólnie dostępne dla innych również dziko żyjących zwierząt powoduje, że w bardzo łatwy sposób potencjalne choroby mogą rozprzestrzenić się na okoliczne domy mieszkalne, a nawet miasto.

Sposób składowania odpadów z hodowli prowadzonej na działkach nr 90 i 91, która możliwa jest dzięki wprowadzeniu zapisu MN/RO, nie gwarantuje żadnej kontroli nad rozprzestrzenianiem szkodliwych czynników, pozbawia stronę ochrony ich zdrowia

i życia. Poza tym faktem są liczne ucieczki zwierząt hodowanych na działkach nr 90

i 91, w tym przede wszystkim szczurów, które wielokrotnie zgłaszane były przez skarżących oraz innych właścicieli nieruchomości sąsiadujących z w/w działkami.

Na terenie działek nr 90 i 91 na przestrzeni lat 2009-2014, zostało wyhodowane ponad ćwierć miliona sztuk zwierząt, z czego ogromna część to właśnie szczury. Z uwagi na palący problem gryzoni rozprzestrzeniających się w mieście jeszcze na początku

2015 r. została nakazana dodatkowa deratyzacja na terenie miasta Pabianic, czego dowodem jest obwieszczenie Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 5 lutego 2015 r.

Przywołując w dalszej kolejności regulację art. 36 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469) oraz § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) skarżący wywiedli, że wprowadzenie zapisu MN/RO umożliwiło powstanie budynków hodowlanych/inwentarskich oraz powstanie wybiegów dla zwierząt gospodarskich, a tym samym odebrało prawo do wybudowania studni i korzystania z wody nie tylko stronie skarżącej, ale i innym właścicielom nieruchomości sąsiadujących, z uwagi na rozmiary tych działek. Przeznaczenie małej działki o pow. 1700m2 pod uprawę/hodowlę zwierząt powoduje, że okoliczne działki mieszkaniowe zostają pozbawione możliwości wybudowania studni i korzystania

z wody, co gwarantuje art. 36 ustawy Prawo wodne. Działka nr 90 jest jednym wielkim składowiskiem odchodów i zarazem wybiegiem dla zwierząt hodowlanych, czego dowodem jest załączona do skargi dokumentacja zdjęciowa. W promieniu około 70 metrów nikt nie może wybudować studni. Na ulicy A 18 studnia jest ok 3 m od dawnych budynków gospodarczych obecnie inwentarskich.

Dodatkowo skarżący zwrócili uwagę na przepisy art. 20 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazując, że w planie mimo faktu, że "obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych" wskazane są jako podstawowe przeznaczenie terenu brak jest jakiejkolwiek wzmianki o parametrach i wskaźnikach zabudowy dla tego typu obiektów. Mając na uwadze charakter przewidzianych obiektów/budowli, jak również występującą w sąsiedztwie gęstą zabudowę jednorodzinną, szczególnie uzasadnionym jest wskazanie jak najbardziej precyzyjnych warunków zabudowy czego w planie nie ma. Uchwała określa jedynie parametry i wskaźniki dla budynków mieszkalnych i gospodarczych. Wobec powyższego zaskarżona uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.

W opinii skarżących w tej sprawie występują znaczące rozbieżności w planie, tj. istotne rozbieżności pomiędzy treścią samej uchwały a rysunkiem stanowiącym załącznik do tej uchwały, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie, z § 13 ust. 3 planu miejscowego wynika, że podstawowe przeznaczenie terenu MN/RO to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z gospodarstwami ogrodniczymi, natomiast z § 17 ust. 1 uchwały, w którym określone są szczegółowe ustalenia wynika, że podstawowe przeznaczenie terenu MN/RO to: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i b) obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych. Plan Miejscowy w § 17 w żaden sposób nie jest tożsamy z § 13, natomiast treść rysunku/legendy nie jest tożsama z § 17 planu.

Reasumując, skarżący podnieśli, że plan miejscowy wskazuje, iż teren określony jako MN/RO jest użytkowany rolniczo - podstawowe przeznaczenie terenu, jednakże

w legendzie do rysunku planu teren MN/RO nie jest już określony jako tereny użytkowane rolniczo, a jako tereny zabudowy mieszkaniowej, co stanowi ewidentnie zaprzeczenie treści uchwały i ma na celu ukrycie rzeczywistego "podstawowego" przeznaczenie terenu.

Poza tym zgodnie z zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 2 planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: N.9.1 w zespole terenów N.9.MN/R0 N.9.1 (działki nr 90/91) dodatkowo ustala się: obowiązuje wyznaczona na rysunku planu strefa ochrony archeologicznej oraz wymogi formalne określone w Rozdziale II, § 8 ust. 2 pkt 6. Na rysunku planu dla powyższego terenu nie ma wyznaczonej strefy ochrony archeologicznej, a wiec rysunek planu nie jest odzwierciedleniem treści uchwały. Ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzania planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność regulacji, w których taka niezgodność występuje.

Skarżący stwierdzili nadto, że Rada Miejska w Pabianicach podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak jednoznacznego określenia przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem N.9.1. a także innych terenów - N.10.1., N.10.2., N.10.3. Dopuszczono bowiem realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oraz obiektów obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych, umożliwiając zarazem łączenie tych funkcji w dowolny sposób i wskazując obie te funkcje jako podstawowe przeznaczenie terenu. A także dopuszczono w planie rolniczą przestrzeń produkcyjną, która w tymże miejscu nie została uwzględniona przez studium.

Plan w tym przypadku obciążony jest poważną wadą, gdyż nie określa jasno

i precyzyjnie, czy dany teren jest terenem rolnym czy też przeznaczonym na cele nierolnicze. Konsekwencją tego jest dopuszczenie do realizacji na terenach oznaczonych symbolami N.9.1 funkcji pozarolniczych, tj. budowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca oraz rolniczych, tj. obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych. Tym samym brak jest możliwości jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu, ani przewidzenia w jaki sposób będzie kształtowało się jego przyszłe gospodarowanie. Takie rozwiązanie jest również naruszeniem art 3 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ w omawianym przypadku to właściciel działki staje się rzeczywistym decydentem, który wedle własnego uznania będzie miał możliwość wybrania obecnego jak również przyszłego przeznaczenia terenu, tak wiec to inwestor kształtuje politykę przestrzenną a nie gmina.

Skarżący zauważyli także, że poprzez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Określenie podstawowego przeznaczenia terenu jako budownictwo jednorodzinne jest bez wątpienia przeznaczeniem terenu na cele nierolnicze. Korelując to z ustaleniem podstawowego przeznaczenia jako "obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych" jest ewidentnym przeznaczeniem na cele rolnicze. W związku z tym zachodzi sprzeczność miedzy jednym a drugim podstawowym przeznaczeniem terenu a na rysunku planu brak jest linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że dopuszczenie możliwości przeznaczenia terenów zarówno na cele rolnicze jak i nierolnicze, z możliwością dowolnego, nieograniczonego mieszania tych funkcji, brak jednoznacznego określenia przeznaczenia terenu, powoduje naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Odwołując się w następnej kolejności do treści art. 3 i 4, art. 1 ust 1 pkt. 1 i 2, art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 1 u.p.z.p. skarżący zarzucili, że zmiana przeznaczenia działek ewidencyjnych nr 90 i 91 z MN na MN/RO, a tym samym dopuszczenie na działce mieszkaniowej prowadzenia działalności rolniczej - co w konsekwencji doprowadziło do zalegalizowania hodowli myszy i szczurów, pośród gęstej zabudowy domów jednorodzinnych, jest rażącym naruszeniem w/w przepisów. Skutkuje to także sytuacją, w której występują znaczące rozbieżności pomiędzy studium a uchwalonym na jego podstawie planem miejscowym.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Pabianicach reprezentowana przez radcę prawnego A. J. wniosła o jej oddalenie. Argumentowano, że pismem z dnia 24 lipca 2015 r. skarżący wystąpili do Rady Miejskiej w Pabianicach

z wezwaniem do usunięcia skutków naruszenia prawa, spowodowanych uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice. W dniu [...] Rada Miejska w Pabianicach podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uznania za bezzasadne powyższego wezwania. W wezwaniu kwestionowana była zgodność z prawem ustaleń planu dotyczących terenu sąsiedniego, obejmującego działki nr ewid. 90 i 91, oznaczonego symbolem N.9.1/MN/RO i przeznaczonego na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, jako podstawowe przeznaczenie terenu oraz obiekty obsługi upraw ogrodniczych oraz rolniczych, jako podstawowe przeznaczenie.

Organ podkreślił jednak, że w ustaleniach tekstu planu dotyczących przedmiotowego terenu zawarty został zapis: wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej (produkcyjnej, przetwórczej, składowej, handlu hurtowego), zarówno w budynkach jak

i poza nimi oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko (z wyłączeniem sieci infrastruktury technicznej). Dodatkowo w ustaleniach tekstu planu dotyczących całego obszaru opracowania ilekroć jest mowa o uciążliwości obiektów

i urządzeń należy przez to rozumieć negatywne ich oddziaływanie na otoczenie, powodowane emisją gazów i pyłów, zapachów, hałasu, promieniowania itp., a także wynikające ze wzmożonego ruchu pojazdów związanego z funkcjonowaniem tych obiektów i urządzeń.

Uchwała nr LVII/589/02 Rady Miasta Pabianic w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic podjęta została w dniu 24 kwietnia 2002 r. pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże z uwagi na fakt, iż do dnia wejścia

w życie nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiadomiono o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu prace nad planem były kontynuowane zgodnie z nową ustawą.

W piśmie z dnia 20 października 2010 r. skierowanym do skarżących przekazane zostały wyjaśnienia dotyczące okoliczności, w jakich doszło do uchwalenia kwestionowanych ustaleń planu.

Z okoliczności sprawy wynika, iż faktycznym powodem skierowania wezwania do Rady Miejskiej były uciążliwości wywoływane działalnością prowadzoną na sąsiedniej nieruchomości obejmującej wskazane wyżej działki nr ewid. 91 i 92.

Istotne jest, że dopuszczając w planie określoną możliwość przeznaczenia nieruchomości zastrzeżono, że uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice nieruchomości, na której działalność ta jest prowadzona. Rada Miejska jako organ właściwy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest organem właściwym do określania i stwierdzania, czy i w jakim zakresie ewentualna uciążliwość związana z prowadzoną działalnością mieści się

w granicach nieruchomości, czy też wykracza poza te granice, naruszając tym samym ustalenia planu. Właściwymi w tym zakresie są w szczególności Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska czy też Powiatowy Lekarz Weterynarii.

Brak jest jednak stanowisk tych organów potwierdzających występowanie uciążliwości Ewentualne roszczenie z tytułu immisji, o której mowa w wezwaniu, mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Sam fakt występowania ewentualnej uciążliwości - zdaniem Rady - nie może przesądzać o niezgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy tak sformułowanych zapisach tekstu planu nie można uznać za zasadny zarzutu o niedopuszczalności ustalenia dla jednej nieruchomości dwóch przeznaczeń. Niezależnie od powyższego - zdaniem Rady - wzywający nie wykazali interesu prawnego, który miałby zostać naruszony powołanymi ustaleniami planu. W wezwaniu wskazano, że interes do wystąpienia z wezwaniem ma wynikać z art. 28 k.p.a. definiującego stronę

w postępowaniu administracyjnym. Nie budzi jednak wątpliwości, że przymiot strony

w postępowaniu planistycznym kształtowany jest na innych zasadach aniżeli

w postępowaniu administracyjnym.

Wzywający zobowiązani są do wykazania naruszenia interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy kwestionowaną uchwałą, a własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzania w życie przedmiotowej uchwały i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień. W niniejszej sprawie - zdaniem Rady - ograniczenie tym bardziej pozbawienie uprawnień skarżących nie miało i nie ma miejsca.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, precyzując, że wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały

w zakresie dotyczącym działek nr ewid. 90 i 91 obręb [...] w Pabianicach.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i złożył plik dokumentów, których odpis wręczył pełnomocnikowi skarżących i oświadczył, że złożone dokumenty mają wskazywać na brak uciążliwości prowadzonej hodowli lub też ewentualnie potrzebę prowadzenia postępowania w tym zakresie przed innym organem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest niewątpliwie akt prawa miejscowego, a mianowicie uchwała nr LXVII/561/06 Rady Miejskiej

w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice, której legalność w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zakwestionowali skarżący M. Ł. i S. Ł.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie

z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Warunkiem formalnym dopuszczalności skargi wywiedzionej w tym trybie jest: po pierwsze - charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, po drugie - skierowanie do organu przed wniesieniem skargi bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, po trzecie - zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz po czwarte - wykazanie przez podmiot wnoszący skargę, że uchwała narusza przysługujący mu interes prawny bądź uprawnienie.

W realiach rozpoznawanej sprawy wymienione wyżej przesłanki zostały spełnione. Otóż skarga na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Bezspornym jest także, że pismem z dnia 24 lipca 2015 r. skarżący wezwali Radę Miasta Pabianice do usunięcia skutków naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Następnie zaś - z zachowaniem terminu sześćdziesięciu dni liczonych od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a., zaskarżyli rzeczoną uchwałę w dniu 22 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miejska w Pabianicach uznała za bezzasadne wezwanie z dnia 28 lipca 2015 r. M.

i S. Ł. do usunięcia naruszenie prawa uchwałą nr LXVII/561/06

z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice.

Przystępując do oceny wystąpienia po stronie skarżących interesu prawnego do wniesienia skargi stwierdzić przede wszystkim trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, podzielanym w pełni przez tutejszy sąd, podkreśla się, że podmiot, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13 – Lex nr 1391696, 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14 - Lex nr 1657653, 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094, 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/12 – Lex nr 1361627, 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 208/12 – Lex nr 1218851, 22 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1333/11 – Lex nr 965179, 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11 – Lex nr 1082796).

Wskazuje się także, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie

z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 355/11 - Lex nr 920623 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 890/13 – Lex nr 1474201, Krakowie z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 719/13 – Lex nr 1384888).

W ocenie sądu M. Ł. i S. Ł. bez wątpienia legitymują się interesem prawnym do wniesienia niniejszej skargi, który został aktualnie, realnie

i bezpośrednio naruszony regulacjami zaskarżonej uchwały.

W orzecznictwie wyrażany jest słuszny pogląd, że "skoro skarżący mają nieruchomości położone na obszarze objętym kwestionowanym planem i ustalenia tego planu dokonują zmian przeznaczenia tych nieruchomości, to już wystarczy to do uznania, że ich interes prawny został naruszony (...). Nie jest przy tym istotny ani zakres tego naruszenia, ani nawet brak wymiernych efektów tego naruszenia"(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 251/09 i z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 350/10 – dostępne na stornie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący są właścicielami działki nr 89/3 położonej w P., przy ul. B 10, znajdującej się w granicach terenu objętego zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z treścią planu miejscowego rzeczona nieruchomość położona jest w jednostce urbanistycznej

o symbolu MN z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i w taki też sposób wykorzystywana jest przez jej właścicieli. Wnoszący skargę kwestionują jednak przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic przeznaczenie działek nr 90 i 91 w obrębie [...] przy ul. B i A, jednostka terenu nr N.9.1., sąsiadujących bezpośrednio z terenem nieruchomości nr 89/3 argumentując, że dopuszczone w treści uchwały przeznaczenie ich pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z gospodarstwami ogrodniczymi – symbol MN/RO uniemożliwia im, a z pewnością w znacznym stopniu ogranicza korzystanie

z przysługującego względem działki nr 89/3 prawa własności, z uwagi na prowadzoną przez właściciela tychże nieruchomości działalność związaną z hodowlą/chowem zwierząt zoologicznych (szczurów, myszy, chomików).

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2479/12 (Lex nr 1358506), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli dochodzi do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej (znajdującej się w sferze oddziaływania)

w stosunku do nieruchomości skarżących, możliwości szerszego wykonywania swego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić.

Tutejszy sąd podziela przywołane wyżej stanowisko i uważa, że analogiczna sytuacja zachodzi właśnie w rozpoznawanej sprawie, wobec czego skarżący M. Ł. i S. Ł. posiadają interes prawny, aby kwestionować postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Źródłem tego interesu są - jak słusznie wywiedziono w treści skargi - normy prawa materialnego wynikające z szeroko rozumianego prawa własności – art. 140 i 143 k.c. jak również art. 144 k.c. który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Nie można wreszcie rozważając kwestie interesu prawnego pominąć regulacji art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., według którego każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Sąd przechodząc w następnej kolejności do merytorycznej kontroli uchwały nr LXVII/561/06 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic w granicach administracyjnych Gminy Miejskiej Pabianice, stwierdził, że została ona wydana

z naruszeniem obowiązujących w dacie jej podjęcia przepisów prawa, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonym zakresie.

W rozumieniu art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Procedura planistyczna związana z opracowaniem, a następnie uchwaleniem planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego została kompleksowo uregulowana

w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy

w całości lub części.

Redakcja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy, co oznacza, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby owo naruszenie miało charakter istotny. Zatem, każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, podobnie jak i każde naruszenie przepisów o właściwości organów w zakresie sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub części. Inaczej rzecz wygląda w przypadku naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. W takiej sytuacji warunkiem stwierdzenia nieważności uchwały w całości bądź części jest ustalenie, że naruszenie to miało charakter istotny.

Pod pojęciem "trybu sporządzania" planu miejscowego należy rozumieć sekwencję czynności, które podejmują kolejno organy gminy celem doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. W pierwszej kolejności będzie to podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p., która inicjuje procedurę planistyczną. Kolejne etapy postępowania reguluje art. 17 u.p.z.p., kończąc na uchwaleniu planu na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wraz z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag.

Natomiast pod pojęciem "zasad sporządzania" planu należy rozumieć jego merytoryczną zawartość (część tekstowa, graficzna, załączniki), standardy dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot (ustalenia) przepisy art. 15 ust. 2

i 3 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne

w tym skalę map, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587).

Podstawową zasadą procedury planistycznej jest zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Reguła ta, jako kluczowa dla treści planu, została wyartykułowana przez ustawodawcę w przepisach: art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych; art. 15 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem; art. 17 pkt 4 u.p.z.p. stanowiąc, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w art. 20 ust. 1 u.p.z.p.,

w myśl którego plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności

z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza stopień związania silniejszy niż we wcześniej używanych terminach normatywnych: "spójność", czy "niesprzeczność". Podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Chodzi o to, aby granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, miały być jak najbardziej ze sobą zbieżne. To gmina, w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2473/12 – Lex nr 1358505, 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2732/12 – Lex nr 1485608, 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 66/13 - Lex nr 1519416, 1 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 85/14 – publ. G. Prawna 2014/126/6). Na przykład w sytuacji, gdy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren, na którym znajduje się nieruchomość, przeznacza pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod tereny rolnicze, to również uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia taki właśnie kierunek zagospodarowania danego terenu (vide: wyrok NSA

z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1132/11 - Lex nr 1068958).

Innymi słowy, aby zmienić przeznaczenie terenu, rada gminy musi w pierwszej kolejności zmienić studium wprowadzając stosowne zmiany w zakresie kierunków zagospodarowania danego gruntu, a dopiero później uwzględnić dopuszczoną zapisami studium modyfikację sposobu zagospodarowania terenu przy sporządzaniu planu. Odwrotna sytuacja polegająca na wprowadzeniu w treści planu regulacji sprzecznych

z ze studium, a następnie dopasowywanie studium do uchwalonego planu jest niedopuszczalna.

Badając w tym kontekście zaskarżoną uchwałę sąd przyznał rację skarżącym

i stwierdził, że uregulowania planu miejscowego w części dotyczącej działek nr 90 i 91 pozostają w oczywistej sprzeczności z regulacjami studium.

Z załączonego do akt studium (części tekstowej i graficznej), przyjętego uchwałą nr XLIX/436/05 Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Pabianic" wynika, że tereny, na których znajdują się przedmiotowe działki, oznaczone były symbolem MN (pkt 3.4.4 str. 40 studium). Według studium kształtowanie zabudowy na tych terenach wymaga: uzupełnienia zainwestowania w granicach terenów budowlanych (sukcesja urbanistyczna), porządkowania układów urbanistycznych poprzez racjonalne ukształtowanie sieci dróg dojazdowych oraz regulację układów własnościowych, kształtowanie lokalnych estetycznych przestrzeni publicznych, dbałości o ład i kompozycję przestrzenną poprzez ustalenie form zabudowy oraz zasad regulacji dotyczących linii zabudowy, gabarytów zabudowy, systematycznej poprawy stanu wyposażenia w infrastrukturę techniczną, zachowania zadrzewień i biologiczne obudowy cieków.

Na str. 43-44 studium wskazano wprawdzie, że zmiany studium wyrażają kierunki polityki przestrzennej miasta. W zmianie studium przedstawiono zgeneralizowany obraz użytkowania terenów miejskich, tzn. że określone na rysunkach przeznaczenie terenu oznacza funkcję dominującą (a nie wyłączną) i może być uzupełnione innymi funkcjami, które jednak nie mogą być przeciwstawne funkcji dominującej i pogarszać warunków jej egzystencji. Określenie tereny dla budownictwa wielorodzinnego, jednorodzinnego, dotyczą dominujących rodzajów zabudowy. Na terenach tych mogą być lokalizowane także inne rodzaje budownictwa mieszkaniowego oraz lokalizacje innych funkcji nie przeciwstawne formie podstawowej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty zaskarżoną uchwałą wprowadził natomiast dla tych działek przeznaczenie MN/RO. W § 1 ust. 4 mpzp Rada stwierdziła zgodność planu z ustaleniami studium (...), co bezspornie nie znajduje odzwierciedlania w uchwale.

Zgodnie z § 13 mpzp zamieszczonym w rozdziale II "Ustalenia ogólne dla całego obszaru", plan ustala zasadę podziału obszaru objętego planem na jednostki przestrzenne oznaczone symbolami literowymi (...), w ramach każdej jednostki wyodrębnia się tereny o różnym podstawowym przeznaczeniu. W myśl § 13 ust. 3 mpzp zgodnie z zasadą ustaloną w ust. 1, 2 wyodrębnia się tereny o następującym podstawowym przeznaczeniu pkt 1 lit. c – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – MN, pkt 1 lit. d – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z gospodarstwami ogrodniczymi – MN/RO. Jednakże już w rozdziale III normującym "Ustalenia szczegółowe" w § 17 ust. 1 pkt 1 wprowadzono dwa podstawowe przeznaczenia terenu, a mianowicie lit. a - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i lit. b - obiekty obsługi upraw ogrodniczych, wprowadzając w sposób nieuprawniony zapis "oraz rolniczych" rozszerzający podstawowe przeznaczenie tego terenu.

Świadczy to o ewidentnej i niedopuszczalnej sprzeczności pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a studium. Takie regulacje planu dowodzą naruszenia zasad sporządzania planu przewidzianych w przepisach art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1, co skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w omówionej wyżej części.

Jeśli bowiem rada zamierzała wprowadzić na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zabudowę związaną z gospodarstwami ogrodniczymi bądź rolniczymi, to taki zapis winna uprzednio wprowadzić do studium uwarunkowań, a dopiero później do treści planu. Obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 20 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się zwrotem "plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W tej sprawie brak jest wspomnianej zgodności, ponieważ według studium funkcją dominującą dla tego terenu była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna symbol MN. Wprawdzie studium dopuszcza obok funkcji podstawowej (w tym wypadku MN) funkcję uzupełniającą, jednak nie mogła być ona sprzeczna z funkcją podstawową. Tymczasem zaskarżona uchwała wprowadziła dwie funkcje podstawowe dla tego terenu, z których jedna nie była dopuszczona zapisami studium i w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z pierwszą funkcją podstawową.

Uwzględniając poczynione wyżej rozważania sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały

w części dotyczącej § 17 ust. 1 pkt 1 lit. b odnoszącej się do działek położonych przy ul. A i B, nr jednostki terenu N.9.1.

O kosztach postępowania należnych skarżącym organ organu orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

ds