Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 213/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od kwietnia do września 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2012 r. o odpowiedzialności M. G. – jako byłej prezes zarządu spółki A sp. z o.o. - za zobowiązania tej spółki z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od czerwca do września 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Jak wynikało z akt sprawy spółka nie wpłaciła pobranego od osób fizycznych podatku dochodowego za podane okresy rozliczeniowe, co stało się przyczyną wszczęcia postępowania orzekającego o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania spółki. W jego toku ustalono, że w dacie powstania zobowiązań podatkowych skarżąca pełniła jednoosobowo funkcję prezesa zarządu, egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, zaś skarżąca nie przedstawiła żadnych opisanych w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2012 r. poz. 749, powoływana dalej jako O.p.) okoliczności wykluczających jej odpowiedzialność. Ustalenia te znalazły wyraz w decyzji organu I instancji.

Utrzymał ją w mocy organ odwoławczy, powołując się na art. 107, art. 116 i art. 118 O.p. Rozważając odpowiedzialność skarżącej na mocy art. 116 O.p. stwierdził, że strona pełniła funkcję prezesa zarządu od dnia powstania spółki tj. od [...] stycznia 2007 r., co potwierdza akt statuujący spółkę i wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Z protokołu Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia [...] stycznia 2008 r. wynikało, że na mocy uchwały tego zgromadzenia prezesem zarządu został G. K., co zgłoszono do KRS w dniu [...] maja 2008 r. Poza tą zmianą do KRS wpisano jedynie zmianę adresu siedziby spółki w 2007 r.. Zapisy KRS potwierdzają zatem, że od stycznia 2007 r. do stycznia 2008 r. członkiem jednoosobowego zarządu spółki była skarżąca. Uznając deklaratoryjny charakter wpisu do KRS organ podatkowy wskazał, że stanowi on jednocześnie istotny środek dowodowy. Przywołując zasadę jawności materialnej wpisów organ podatkowy powiązał ją z domniemaniem prawdziwości danych podlegających wpisowi. Jako bezzasadne ocenił twierdzenia strony, że została ona powołana do pełnienia funkcji zarządczych bez jej wiedzy, przeciwstawił tym tezom dowody w postaci dokumentów podpisanych przez stronę, a dotyczących rejestracji spółki. Również przedstawione przez skarżącą dokumenty dotyczące jej zatrudnienia w 2007 r. w innej spółce (świadectwo pracy oraz Wyrok Sądu Rejonowego W. [...] Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądzający na rzecz strony wynagrodzenie za maj i czerwiec 2007 r) nie podważyły przedstawionych ustaleń. W opinii organu podatkowego pełnienie funkcji zarządczych nie koliduje z możliwością pracy w innym podmiocie. Oceniając przedłożone w toku postępowania tj. pismo z dnia [...] czerwca 2007 r. podpisane przez P. S., który działając w imieniu spółki A Sp. z o.o. odwołuje stronę z funkcji prezesa zarządu spółki organ podatkowy stwierdził, że nie wywołuje ono wskazywanych przez stronę skutków. Przyjęty w nim tryb jest niezgodny z zasadami odwołania członka zarządu spółki zapisanymi w akcie założycielskim spółki, który dla tej czynności wymaga uchwały zgromadzenia wspólników. Na wniosek strony organ odwoławczy przesłuchał w charakterze świadka M. S., który pracował ze stroną w innej spółce. Potwierdził on ten fakt, co jednak, w opinii organu podatkowego, nie wyklucza pełnienia funkcji prezesa zarządu. Za nieistotne uznano zarzuty strony podnoszące niemożność decydowania o sprawach spółki (kierowali nią w istocie P. S. i G. K.) oraz brak wynagrodzenia. Odnosząc się do informacji pochodzącej od strony o wszczęciu z jej inicjatywy postępowania karnego przeciwko ww. osobom oraz w zakresie weryfikacji prawdziwości podpisu strony pod dokumentami rejestracji spółki organ podatkowy wskazał, że jego ustalenia, o ile wpłyną na wynik sprawy, mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania. Jednocześnie organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczność braku faktycznego pełnienia przez nią funkcji prezesa uznając, że oferowane dowody te nie mają istotnego znaczenia dla sprawy a nadto zostały ocenione za pomocą innych dowodów. Spełniona została także przesłanka bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Nie powiodły się wielokrotne próby doręczenia tytułów egzekucyjnych pod adresem siedziby spółki, poborcy odnotowywali brak siedziby pod tym adresem. Siedziby nie ustalono także korzystając z pomocy Policji. Informacje od Zarządu Geodezji Kartografii i Katastru Miejskiego we W., Powiatowego Zakładu Katastralnego we W. oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wykazały brak jakiegokolwiek majątku spółki. Informacji o aktualnej siedzibie spółki nie dostarczył także jej nowy prezes, nie podejmując korespondencji pod adresem siedziby spółki. W związku z tym organ egzekucyjny postanowił o bezskuteczności egzekucji, wskazując, że spółce doręczono tytuły wykonawcze z dnia [...] października 2009 r., zaś w toku postępowania egzekucyjnego nie stwierdzono siedziby spółki, miejsca prowadzenia działalności i majątku spółki.

Strona nie wskazała także okoliczności wykluczającej jej odpowiedzialność tj. wnioskowania o upadłość spółki lub wykazanie, że zaniechanie tej czynności nie było przez nią zawinione. Rozważając te okoliczności organ podatkowy odwołał się do przepisów prawa upadłościowego i naprawczego, wskazując, że termin ten wyznacza 14 dzień od zaprzestania spłaty długów, co obejmuje także zaległości podatkowe. Skarżąca nie wskazała także majątku spółki pozwalającego na zaspokojenie zaległości w znacznej części. Wymogu tego nie spełnia wskazywanie przez stronę na wszczęcie postępowania karnego, mogącego przyczynić się do ujawnienia takich informacji.

W skardze strona, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie art. 116 § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że pełniła funkcje zarządcze jedynie na podstawie wpisu do KRS, podczas gdy skarżąca nie decydowała faktycznie o losach spółki, zaś od [...] czerwca 2007 r. została odwołana przez dyrektora P. S.. Zarzuciła też naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności i pominięcie, że przeciwko faktycznym zarządcom spółki prowadzone jest postępowanie karne o istotnym wpływie na wynik sprawy, w tym zasadności odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki i istnienia jej majątku, z którego można zaspokoić wierzycieli. Organ podatkowy dowolnie interpretuje art. 107 i art. 116 O.p. pomijając słuszny interes skarżącej pozostającej w przekonaniu, że w czerwcu 2007 r. została skutecznie odwołana z funkcji prezesa zarządu i przyznanie zasady bezwzględnego prymatu interesu publicznego (Skarbu Państwa) poprzez uznanie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność subsydiarną za zobowiązania ww. spółki.

W uzasadnieniu strona wywodziła, że pomimo formalnego powołania na stanowisko prezesa zarządu nigdy w sposób rzeczywisty i czynny nie wykonywała tej funkcji, nie miała wglądu w sprawy spółki, nie otrzymywała wynagrodzenia z tego tytułu. Jedynym podpisanym przez nią dokumentem była umowa najmu lokalu siedziby spółki. W dniu [...] czerwca 2007 r. została odwołana, dokument podpisała osoba faktycznie zarządzająca spółką (P. S.). Jednocześnie strona nie wiedziała, że zmiany tej nie zgłoszono do KRS. Ujawnienie danych w KRS ma charakter deklaratoryjny i nie przesądza o faktycznym pełnieniu funkcji, co potwierdza orzecznictwo sądowe. Istotne jest też, że w dacie objęcia funkcji prezesa strona miała zaledwie [...] lata i nie posiadała żadnego doświadczenia zawodowego.

Nadto inicjatywą strony wszczęto postępowanie karne wobec osób faktycznie odpowiedzialnych za zobowiązania spółki, odmawiając przedłużenia postępowania do czasu ujawnienia istotnych faktów w procesie karnym organ podatkowy naruszył zasadę ochrony interesu obywateli i społecznego, odsyłając stronę do trybu wznowienia postępowania. Obciążając stronę odpowiedzialnością za zobowiązania spółki organ podatkowy nie wyjaśnił dlaczego interes publiczny jest nadrzędny nad interesem strony, co narusza art. 8 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna gdyż objęta nią decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności orzeczenia i faktycznego obciążenia skarżącej zobowiązaniami podatkowymi, z których nie wywiązała się zarządzana przez nią spółka. Na gruncie rozpoznawanej sprawy pośród przesłanek umożliwiających wywodzenie odpowiedzialności osoby trzeciej (członka zarządu) za zobowiązania spółki wątpliwości budzi ustalenie czy skarżąca istotnie w okresie powstania zobowiązań podatkowych spółki pełniła funkcje zarządcze.

Rozpoczynając rozważania od tej właśnie kwestii, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że będący podstawą orzekania w niniejszej sprawie przepis art. 116 O.p. stanowiąc o przesłankach odpowiedzialności akcesoryjnej osób trzecich (członków zarządu) wskazuje na ciężar dowodzenia poszczególnych okoliczności. I tak orzec o odpowiedzialności członka zarządu można wówczas gdy istnieje zaległość podatkowa, wynikająca ze zobowiązań powstałych w dacie pełnienia przez daną osobę funkcji zarządczych. Egzekucja tych należności prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna. Opisane okoliczności wykazać musi organ podatkowy, zaś przesłanki zwalniające z tej odpowiedzialności – opisane w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. – wykazać winna osoba wobec, której prowadzone jest postępowanie w ww. trybie.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ podatkowy badając trzy pierwsze przesłanki wynikające z ww. przepisu ustalił, że istnieją zaległości podatkowe z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku od osób fizycznych za miesiące od czerwca do września 2007 r., obciążające spółkę A spółka z o.o. (dalej powoływana jako spółka z o.o.) Ta okoliczność jest w istocie między stronami niesporna. Odmiennie niż kolejna z przesłanek wynikających z art. 116 § 1 O.p. tj. pełnienie w tym czasie przez skarżącą funkcji członka zarządu. Poczynione w tym względzie ustalenia organu podatkowego wskazują, że w dniu [...] stycznia 2007 r. utworzona została spółka z o.o. A. Z zapisów powołującego ją aktu wynikało, że zarząd spółki jest jednoosobowy lub wieloosobowy. Członków zarządu powołuje i odwołuję zgromadzenie wspólników na okres wspólnej kadencji, z zastrzeżeniem ust. 4. Kadencja zarządu trwa 1 (jeden) rok. Członków pierwszego zarządu powołuje Wspólnik Założyciel w akcie zawiązania spółki. (§18 Aktu założycielskiego spółki z o.o.). W pkt II ust. 1 Aktu zapisano, że powołuje się pierwszy zarząd spółki w osobie Pani M. G. – jako prezesa zarządu. Jednocześnie ust. 2 stwierdzał, że uchwały zgromadzenia wspólników odnośnie zmian w składzie Spółki nie wymagają zaprotokołowania w formie aktu notarialnego.

W dniu [...] lutego 2007 r. dane te ujawniono w KRS. W dniu [...] stycznia 2008 r. podjętą została uchwałą nr 1 Zgromadzenia Wspólników Spółki z o.o., z której wynikało, że na stanowisko prezesa został powołany Pan G. K., co zostało ujawnione w KRS w dniu [...] maja 2008 r. Wpisem tym wykreślono jednocześnie skarżącą jako członka zarządu spółki z o.o.

Fakty te potwierdzają prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, że strona została powołana jako członek zarządu spółki z o.o. w akcie założycielskim tj. w dniu [...] stycznia 2007 r. W toku postępowania strona początkowo negowała ten fakt twierdząc, że nie wiedziała o jej powołaniu gdyż spółką faktycznie zarządzały inne osoby. Teza ta stoi jednak w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym w postaci dokumentów rejestracyjnych spółki z o.o. podpisanych przez skarżącą oraz jej późniejszą argumentacją. W toku dalszego postępowania podatkowego strona wywodziła bowiem, że została skutecznie odwołania z funkcji prezesa zarządu spółki przed upływem kadencji, przedstawiając jako dowód pismo z dnia [...] czerwca 2007 r. podpisane przez P. S.. Niewątpliwie zatem twierdzenia strony o braku wiedzy co do powołania jej na stanowisko prezesa zarządu nie znajdują uzasadnienia w faktach jak i samych twierdzeniach strony, skoro bowiem nie została powołana na stanowisko prezesa to nie mogła być z niego odwołana. Pozostawiając poza sporem fakt podpisania przez skarżącą dokumentów dotyczących rejestracji spółki (strona twierdzi bowiem, że podpisy pod tymi dokumentami sfałszowano), odnieść trzeba się do niekwestionowanego przez stronę faktu tj. podpisania umowy najmu lokalu przy ul. [...] we W., przeznaczonego na siedzibę spółki. Dokument taki może podpisać jedynie osoba władna do działania w imieniu osoby prawnej, tym samym twierdzenia strony o niewiedzy co do jej powołania na stanowisko prezesa zarządu zasadnie zostały przez organ podatkowy ocenione jako niewiarygodne.

Zasadnie także ocenił organ podatkowy skutki przedstawionego przez stronę pisma z dnia [...] czerwca 2007 r. stanowiącego załącznik do jej oświadczenia z dnia [...] lipca 2012 (K- [...]). Treść dokumentu stanowi bowiem, że podpisany po nim Dyrektor P. S., działając w imieniu spółki A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odwołuje skarżącą ze stanowiska Prezesa Zarządu.

Rację ma organ podatkowy wskazując, że ww. oświadczenie nie mogło wywołać oczekiwanego przez stronę skutku. Po pierwsze zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną do dokonania ww. czynności, po drugie forma tego oświadczenia nie odpowiada wymogom określonym w akcie założycielskim spółki z o.o., przewidzianym dla dokonania takiej czynności jak i w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz.1037 ze zm. – powoływana dalej jako k.s.h.). Stosownie do przepisu art. 201 § 4. k.s.h. członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Przepis art. 202 § 1 k.s.h. stanowi, że jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. Zaś art. 203 § 1 zdanie pierwsze ww. ustawy brzmi, że członek zarządu może być w każdym czasie odwołany uchwałą wspólników.

Z przepisów tych wynika tryb i kompetencja odwołania członka zarządu, przewidując możliwość modyfikacji zasad ustawowych umową spółki. W rozpoznawanej sprawie treść umowy spółki z o.o. (§18 Aktu założycielskiego spółki z o.o.). wyraźnie wskazuje, że członków zarządu powołuje i odwołuję zgromadzenie wspólników na okres wspólnej kadencji, z zastrzeżeniem ust. 4 tj. powołania członków pierwszego zarządu. Jednocześnie w pkt II ust. 2 umowa spółki stanowi, że uchwały zgromadzenia wspólników odnośnie zmian w składzie zarządu spółki nie wymagają zaprotokołowania w formie aktu notarialnego.

Co do zasady zapisy umowy powieliły zatem regulacje kodeksowe (z wyłączeniem powołania członków pierwszego zarządu), przekazując kompetencje powoływania i odwoływania członków zarządu Zgromadzeniu Wspólników, jednocześnie zastrzegając dla nich formę uchwały. Przedłożone oświadczenie nie ma opisywanej formy (z pewnością nie stanowi uchwały zgromadzenia wspólników Spółki z o.o.). Zostało podpisane przez P. S., który po pierwsze działa jako dyrektor (a nie podmiot umocowany do działania w imieniu zgromadzenia wspólników), po drugie zaś jak wskazuje działa w imieniu spółki z o.o. Tymczasem zgromadzenie wspólników tej spółki stanowi inna spółka B, a zatem jedynie ww. podmiot ale działający nie jako spółka lecz jako zgromadzenie wspólników mógłby podjąć uchwałę o odwołaniu strony z funkcji członka zarządu. Tak jak to miało miejsce w przypadku powołania nowego członka zarządu w osobie G. K. Uchwałą Nr 1 w dniu [...] stycznia 2008 r.(K-[...]). Niewątpliwie przedstawiony przez stronę w toku prowadzonego postępowania dokument opisanych wyżej wymogów nie spełnia, zasadnie zatem przyjął organ podatkowy, że nie wywołuje on skutków, na które powołuje się skarżąca. Jednocześnie wskazać trzeba, że jeśli strona twierdzi inaczej może swych praw dochodzić przed uprawnionym do tego sądem powszechnym, zaś ewentualne poczynione w toku tego postępowania ustalenia mogą być podstawą wzruszenia zaskarżonej decyzji w trybach nadzwyczajnych.

W świetle przedstawionych uwag należy przyjąć, że materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego przez organ podatkowy postępowania nie daje podstaw do zakwestionowania przyjętych w zaskarżonej decyzji wniosków. W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę skarżąca podpisując dokumenty rejestracyjne spółki z o.o., w których powołana została do pełnienia funkcji członka zarządu, winna zapoznać się nie tylko z ich treścią, ale też z umową spółki nakładającą na nią obowiązki jak również przepisami prawa (kodeksu spółek handlowych) regulującymi funkcjonowanie nowopowstałego podmiotu, którym zarządza. Przy dołożeniu należytej staranności mogła uzyskać wiedzę na temat działania spółki, jej zarządu w tym także tak istotnego dla niej trybu powołania i odwoływania członków zarządu. Zaniechanie tych działań nie może obecnie stanowić przesłanki uznania, że niewiedza w tym zakresie może uchylić skutki podjętych przez nią prawnie skutecznych czynności. W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 116 O.p. oceniając fakt pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy mógł opierać się wyłącznie na ujawnionych faktach i dowodach, oceniając je stosownie do ich treści i formalnej poprawności, odnosząc je do obowiązujących przepisów prawa. Jeśli zatem skarżąca wskazując na odbiegające od ww. standardów dowody chce wywieść z nich odmienne treści musi uzyskać potwierdzenie swych racji przed właściwym do tego sądem powszechnym.

Przyjętych w opisywanym zakresie ustaleń nie podważa także niekwestionowany przez organ podatkowy fakt, że w okresie trwania mandatu członka zarządu skarżąca była zatrudniona w innej firmie. Słuszne są bowiem wywody zawarte w zaskarżonej decyzji, że świadczenie pracy nawet w pełnym wymiarze etatu nie wyklucza pełnienia funkcji członka zarządu w spółce kapitałowej. Zasadnie zatem przyjęto, że skarżąca w okresie powstania opisywanych zobowiązań podatkowych pełniła funkcję członka zarządu spółki z o.o., co stanowi kolejną pozytywną przesłankę do orzeczenia o jej odpowiedzialności w trybie art. 116 O.p.

Także kolejna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki z o.o. tj bezskuteczności prowadzonej wobec spółki egzekucji nie budzi zastrzeżeń. Jak wynika z akt sprawy spółce z o.o. na adres ujawniony w KRS i ewidencjach podatkowych została doręczona w trybie zastępczym decyzja orzekająca o jej odpowiedzialności jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i określająca wysokość zobowiązań podatkowych z tego tytułu za miesiące od czerwca do września 2007 r. W dniu [...] października 2009 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne, zaś w dniu [...] stycznia 2010 r. egzekucję. Podjęte w ramach ww. postępowania działania – szeroko opisane w treści zaskarżonej decyzji - nie doprowadziły do ujawnienia majątku spółki, zasadnie zatem w dniu [...] kwietnia 2011 r. postępowanie egzekucyjne jako bezskuteczne umorzono.

W sprawie nie zaistniały także żadne okoliczności, opisane w art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p., uwalniające skarżącą od odpowiedzialności posiłkowej za zaległości spółki. W tym zakresie ciężar ich wykazania obciążał stronę, która nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że w sprawie zgłoszono i to we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo też, że niepodjęcie opisanych czynności nastąpiło bez winy strony.

Skarżąca nie wskazała także mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie dochodzonych zaległości podatkowych w znacznej części. Wymogu tego nie spełnia powoływanie się na wszczęte i postępowanie karne przeciwko osobom, które w opinii strony faktycznie zarządzały spółką z o.o. Celem tego postępowania nie było bowiem ujawnienie majątku spółki ale ocena czy działania konkretnych osób naruszały prawo (interesy strony – jak to wywodzi w skardze). To czy przy okazji może zostać ujawniony jakikolwiek majątek spółki z o.o. jest zdarzeniem niepewnym, w przeciwieństwie do prowadzonych przez organ egzekucyjny czynności, które nie ujawniły żadnego majątku spółki. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że takie wskazanie stanowi dyspozycję normy prawnej zawartej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.

W świetle przedstawionych faktów za pozbawiony słuszności uznać trzeba zarzut skargi podnoszący naruszenie przepisu art. 116 O.p. Podobnie ocenia Sąd zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, z tym zastrzeżeniem, że na gruncie zobowiązań podatkowych ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2103, poz. 267 dalej powoływany jako k.p.a.) nie ma zastosowania. Aktem prawnym wyznaczającym także zasady postępowania podatkowego jest powoływana już wcześniej ustawa Ordynacja podatkowa. Stąd wszelkie rozważania na temat ważnego interesu publicznego (społecznego) czy interesu strony, wynikające z art. 7 k.p.a., na gruncie rozważanego zagadnienia nie mają zastosowania. W pozostałym zakresie przepis art. 7 k.p.a. stanowi odpowiednik art. 122 O.p., zaś art. 8 k.p.a. art. 121 O.p. W opinii Sądu żaden z tych przepisów nie został naruszony. W sprawie zebrano i rozpoznano cały materiał dowodowy niezbędny do pojęcia rozstrzygnięcia, dowody te oceniono prawidłowo, czyniąc zadość zasadzie swobodnej oceny dowodów zapisanej w art. 191 O.p. W toku postępowania nie naruszono także zasady zaufania do organów podatkowych, przyjmując dowody oferowane przez stronę i dokonując poprawnej ich oceny. Stanowiska tego nie podważa także odmowa przesłuchania strony, zasadnie bowiem wywiódł organ podatkowy, że wszelkie istotne dla sprawy fakty zostały przez nią w toku postępowania przedstawione. Fakt zaś, że ocena tych dowodów dokonana przez organ podatkowy nie jest zgodna z oczekiwaniami strony nie może przesądzać o naruszeniu podnoszonych w skardze przepisów.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza tak prawa procesowego jak i materialnego Sąd, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a,), oddalił skargę.