Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1684/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Wspólnota Mieszkaniowa R. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Wspólnotą") złożyła w dniu 19 lipca 2013 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z zadeklarowaną kwotą opłaty w wysokości 0 zł. Wobec wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, Skarżąca została wezwana przez Prezydenta m.st. W. do jej ponownego złożenia. Niezłożenie deklaracji skutkowało wszczęciem wobec Wspólnoty z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości za okres od lipca 2013 r. do października 2014 r.

Prezydent m.st. W. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. określił Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do października 2014 r. Wskazano w niej, że zgodnie z art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm., zwanej dalej "u.c.p.g." lub "ustawą"), w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Ustalono, że w przedmiotowym budynku jest 121 lokali, w tym: 54 gospodarstw jednoosobowych, 41 gospodarstw dwuosobowych, 18 gospodarstw trzyosobowych i 3 gospodarstwa czteroosobowe i większe, a odpady wytworzone na terenie nieruchomości zbierane są w sposób niesegregowany. Organ I instancji nadmienił, że przy ustalaniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uwzględniono stawki opłaty określone w uchwale Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 7 marca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2013 r., poz. 3158).

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła Organowi:

1) błędną wykładnię art. 2 ust. 3 u.c.p.g. polegającą na przyjęciu, że osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną Skarżącej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ("u.w.l."), obowiązane są do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 6m u.c.p.g. dla nieistniejącej "nieruchomości [...]", a nie dla nieruchomości wspólnej zarządzanej przez Skarżącą, oraz błędną subsumpcję art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. poprzez przyjęcie, iż Skarżąca jest właścicielem nieruchomości w rozumieniu powoływanej normy, dla nieruchomości lokalowych;

2) naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej ("O.p.") w związku z art. 135 oraz art. 133 O.p. poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu i art. 211 O.p. poprzez brak doręczenia stronom decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a także obrazę art. 211 O.p. w związku z art. 165 § 2 i art. 219 O.p. poprzez brak doręczenia stronom postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego oraz art. 210 § 1 pkt 3 O.p. poprzez brak właściwego określenia stron decyzji;

3) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 120 O.p. poprzez pominięcie wskazania w uzasadnieniu decyzji stosowanej przez Organ wykładni pojęcia "nieruchomość" wraz z uzasadnieniem prawnym;

4) naruszenie art. 121 § 1 oraz § 2, art. 124, a także art. 216 § 1 O.p. poprzez brak udzielenia odpowiedzi i wyjaśnień na składane przez Skarżącą pisma w ramach postępowania, brak wyjaśnienia stronom przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwianiu sprawy, a także brak szczegółowego określenia i uzasadnienia przyczyn, dla których Organ nabrał wątpliwości co do danych zawartych w złożonej w dniu 12 lipca 2013 r. przez Skarżącą deklaracji.

Skarżąca wskazała, że w przypadku budynku, w którym położone są wyodrębnione lokale, pojęcie "budynku" w żaden sposób nie może być utożsamiane z pojęciem nieruchomości. Norma zawarta w art. 2 ust. 3 u.c.p.g. odnosi się wprost do nieruchomości gruntowej, bo tylko taka nieruchomość może być zabudowana budynkiem. Jednocześnie jednak w skład nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, nie wchodzą wyodrębnione z tej nieruchomości gruntowej, nieruchomości lokalowe, co stanowi odstępstwo od zasady superficies solo cedit wyrażonej w art. 48 Kodeksu cywilnego. Wynika to wprost z art. 2. ust 1 u.w.l., ale również pośrednio z art. 24. ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w powiązaniu z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego.

Podkreślono jednocześnie, że pojęcie właściciela nieruchomości określone w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. jest znacznie szersze, niż określone w art. 140 i dalszych Kodeksu cywilnego. W ocenie Skarżącej osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną w żaden sposób nie mogą być uznane, dla nieruchomości lokalowych, za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., bowiem zakres zdolności prawnej wspólnoty mieszkaniowej (a więc również w konsekwencji osób sprawujących zarząd nieruchomością wspólną) został wyraźnie ograniczony do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem (administrowaniem) nieruchomością wspólną. Dodano, że zarząd wspólnoty pełni obowiązki właściciela nieruchomości (w tym obowiązki określone w art. 6h oraz art. 6m u.c.p.g.) wyłącznie dla nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym (nieruchomości gruntowej), a nie dla odrębnych nieruchomości lokalowych położonych w tym budynku.

Skarżąca zauważyła, że jeżeli osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną miałyby zostać obciążone obowiązkami właściciela nieruchomości w zakresie całego budynku wielolokalowego (włącznie ze znajdującymi się w nim lokalami), w tym obowiązkiem sporządzenia tzw. "zbiorczej" deklaracji dla nieruchomości wspólnej i lokali, to ustawodawca powinien wyposażyć je w narzędzia prawne pozwalające na faktyczne wywiązanie się z nałożonych na nie zobowiązań. Tymczasem przepisy u.c.p.g. ani innych aktów prawnych nie zawierają normy obligującej właścicieli lokali do deklarowania informacji dotyczących m.in. sposobu wykorzystywania lokalu, liczby osób w nim zamieszkujących, osobom sprawującym zarząd nieruchomością wspólną. Zaznaczono przy tym, że nałożenie powyższych obowiązków na osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną nastąpiło dopiero z dniem 1 lutego 2015 r., tj. z dniem wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 2 ust. 3 u.c.p.g., podczas gdy zaskarżona decyzja dotyczy wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres sprzed nowelizacji.

Zdaniem Skarżącej dokonana nowelizacja jasno dowodzi intencji ustawodawcy, tj. przed dniem wejścia w życie nowego brzmienia art. 2 ust. 3 u.c.p.g. obowiązki właściciela nieruchomości, którymi obciążona została wspólnota mieszkaniowa, dotyczyły wyłącznie nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym (nieruchomości gruntowej lub budynkowej). W przeciwnym przypadku zmiana treści powoływanego przepisu byłaby zbędna – stan prawny przed i po nowelizacji pozostałby wówczas niezmieniony.

Wobec powyższego, Skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 3 u.c.p.g. miała obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jedynie dla nieruchomości wspólnej, a nie, jak ustalił Organ I instancji, również dla nieruchomości lokalowych.

Wskazano również, że Skarżąca mogła być stroną niniejszego postępowania oraz adresatem zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie ustalenia przedmiotowej opłaty dla nieruchomości wspólnej. W związku z tym, przez pominięcie w niniejszym postępowaniu właścicieli poszczególnych nieruchomości lokalowych oraz właścicieli lokali niewyodrębnionych, znajdujących się w ww. budynku, jako stron postępowania podatkowego, a także brak doręczenia im postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego i zaskarżonej decyzji, Organ pozbawił tych właścicieli możliwości czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony.

Według Skarżącej, Prezydent m.st. W. nie przedstawił także definicji ani wykładni pojęcia "nieruchomość" stosowanej w ramach postępowania podatkowego, nie wskazując w szczególności, której lub których nieruchomości spośród faktycznie istniejących w budynku dotyczy zaskarżona decyzja. Organowi zarzucono również, że nie udzielał Skarżącej odpowiedzi i wyjaśnień w ramach postępowania podatkowego na kierowane do niego pisma, w tym m.in. na pismo dotyczące wyjaśnienia wykładni pojęcia "nieruchomość" stosowanego w niniejszej sprawie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m.st. W.

Kolegium wskazało, że definicję właściciela nieruchomości zawarto w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., określającym szeroki krąg podmiotów, które są (mogą być) adresatami obowiązków nałożonych przepisami tej ustawy. Istotne dla wykładni tego przepisu jest pojęcie nieruchomości. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., z uwzględnieniem pojęcia nieruchomości z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że za właściciela uznaje się każdy podmiot, który włada nieruchomością, tj. wyodrębnionym gruntem i związanym z nim trwale budynkiem - na podstawie prawa własności, współwłasności, wieczystego użytkowania, zarządu i użytkowania, a także ewentualnie na podstawie stosunku obligacyjnego. Część budynku może stanowić odrębną nieruchomość na mocy przepisów szczególnych, tj. przepisów u.w.l.

Zauważono, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego, czy w przypadku budynku wielolokalowego, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6 m u.c.p.g., mają złożyć osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, czy poszczególni właściciele wyodrębnionych lokali, a w konsekwencji, który z podmiotów ma obowiązek wnieść opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ odwoławczy przywołał przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g., w myśl którego jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów u.w.l. lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. W ocenie Organu wyodrębnienie takiego przypadku należy uznać za celowy zabieg ustawodawcy, ponieważ stosunki własnościowe w budynkach wielolokalowych mogą przedstawiać się bardzo różnie. Możliwa jest między innymi taka sytuacja, że w budynku wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, zarząd nie zostanie wybrany. Wówczas obowiązki właściciela nieruchomości, w tym dotyczące ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obciążają właścicieli lokali (art. 2 ust. 3 in fine u.c.p.g.).

W ocenie Organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 3 u.c.p.g. bowiem w przypadku, gdy tytuł prawny do nieruchomości wiąże się z obligatoryjnym bądź fakultatywnym członkostwem we wspólnocie mieszkaniowej, podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji będzie podmiot zarządzający nieruchomością wspólną. Właściciele nieruchomości będą zobowiązani do złożenia deklaracji tylko wówczas, gdy występują autonomicznie (sami) lub w przypadku, gdy zarząd nieruchomością wspólną nie został wyłoniony. Dla potwierdzenia powyższego stanowiska odwołano się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 286/14.

Za bezsporne uznano, że liczba zamieszkałych lokali w przedmiotowej nieruchomości przekracza siedem, oraz że dokonano wyboru kilkuosobowego zarządu. Z akt sprawy nie wynikało także, by właściciele lokali przedmiotowego budynku w umowie lub w drodze uchwały powierzyli zarządzanie nieruchomością innej osobie fizycznej lub prawnej.

Zdaniem Organu odwoławczego zasadnie powzięto wątpliwości co do danych zawartych w złożonej przez Skarżącą deklaracji, skoro wskazano w niej liczbę lokali mieszkalnych i gospodarstw domowych budynku wynoszącą 0 oraz sumę opłat wynoszącą 0 zł, jak również nie zadeklarowano sposobu zbiórki odpadów. Skoro zaś obowiązek złożenia deklaracji obciążał osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, to złożenie takich deklaracji przez właścicieli poszczególnych lokali w tym budynku nie może być uznane za wypełnienie obowiązku ustawowego wynikającego z art. 6m ust. 1 u.c.p.g., a tym samym istniała podstawa do przyjęcia przez Organ, że deklaracja nie została złożona w sposób prawidłowy, co uzasadniało wszczęcie postępowania i wydanie decyzji określającej wysokość opłaty.

Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium, wnosząc skargę do Sądu, w której ponowiła zarzuty wniesione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Organowi zarzucono m.in. naruszenie art. 6o u.c.p.g. na skutek przyjęcia błędnej wykładni art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6m u.c.p.g. w wyniku niewłaściwego zastosowania art. 46 § 1 oraz art. 48 Kodeksu cywilnego poprzez bezpodstawne obciążenie Skarżącej obowiązkami właściciela nieruchomości dla lokali niewyodrębnionych oraz nieruchomości lokalowych oraz naruszenie art. 6m u.c.p.g. poprzez wydanie jednej decyzji dla 99 nieruchomości znajdujących się w budynku w sytuacji, gdy dla każdej nieruchomości Organ winien był wydać odrębną decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Skarżąca zwróciła ponownie uwagę na brzmienie przepisów art. 46 § 1 i art. 48 Kodeksu cywilnego oraz art. 2 ust. 1 u.w.l., z których wywiodła twierdzenie, iż nieruchomości lokalowe położone w przedmiotowym budynku nie stanowią części składowych gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek, a czego dowodzą również zapisy w księgach wieczystych. Zdaniem Skarżącej twierdzenie Organu odwoławczego, iż istnieje wyłącznie jedna nieruchomość, w skład której wchodzi wyodrębniony grunt i związany z nim trwale budynek posadowiony na tym gruncie, dla której obowiązkami właściciela nieruchomości obciążona miałaby zostać Skarżąca, jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Przywołując treść przepisu art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego, wskazano, że wykluczona jest sytuacja, w której wyodrębnione nieruchomości lokalowe stanowią części składowe nieruchomości gruntowej, z której zostały wyodrębnione. Ponadto, istnienie przymusowej współwłasności właścicieli poszczególnych lokali w nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest budynek, nie powoduje "zniesienia" odrębnej własności nieruchomości lokalowych, czyniąc w ten sposób te lokale częścią składową nieruchomości gruntowej. Podniesiono także, że Organ powinien wydać odrębne decyzje w sprawie ustalenia wysokości przedmiotowej opłaty dla każdej nieruchomości, tj. powinien wydać 99 decyzji, bowiem zgodnie z art. 6 m u.c.p.g. obowiązek złożenia deklaracji dotyczy danej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestię w niniejszej sprawie stanowi określenie podmiotu zobowiązanego do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu. W ocenie Skarżącej za taki podmiot nie można uznać osób sprawujących zarząd nieruchomością wspólną, gdyż obowiązki właściciela nieruchomości w stosunku do poszczególnych lokali, w tym w zakresie złożenia deklaracji, obciążają samych właścicieli wyodrębnionych lokali.

Nie sposób podzielić tej argumentacji. Sąd nie kwestionuje twierdzeń Skarżącej dotyczących m.in. pojęcia nieruchomości, czy też pojęcia jej części składowych (skarga k. 3 – 4) wynikających z przywołanych przez nią przepisów art. 46 § 1 i 48 Kodeksu cywilnego, jednak zarzut ich niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie uznać należy za chybiony. Organ odwoławczy trafnie przyjął, iż art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., zawierający definicję właściciela nieruchomości, należy odczytywać w kontekście pojęcia nieruchomości przyjętego na gruncie prawa cywilnego. Definicja ta jest jednak szersza niż wynika to z art. 140 i n. Kodeksu cywilnego. Wskazuje na to również przepis art. 6c u.c.p.g., zgodnie z którym, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1). Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2). Z powyższego wynika, że definicja właściciela nieruchomości na gruncie u.c.p.g. jest bardzo szeroka i wiąże się z faktem władania nieruchomością, na której zamieszkują mieszkańcy lub też nie zamieszkują, lecz które generują odpady komunalne (por. wyrok WSA we W. z dnia 31 marca 2014 r., I SA/Wr 67/14). Przepis art. 2 ust. 3 ustawy należy zatem interpretować z uwzględnieniem przepisów u.c.p.g. jako przepisów szczególnych, wprowadzających odmienną od cywilistycznej definicję pojęcia właściciela nieruchomości.

Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 2016 r., II FSK 2402/14, zgodnie z którym zasadą wynikającą z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest nałożenie obowiązków właściciela nieruchomości na osobę sprawującą zarząd nieruchomością wspólną, czyli na jeden podmiot. Wyłącznie w przypadku, gdy taki zarząd nie został ustanowiony, obowiązki właściciela, wynikające z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, obciążają każdego z właścicieli lokali. Art. 2 ust. 3 u.c.p.g., wprowadzający zasadę jednego podmiotu wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców, wskazuje na to, że także w tym przypadku celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, gdy wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co powodować może stan niepewności co do zakresu obowiązków poszczególnych podmiotów. Problem ten był już przedmiotem analizy sądów administracyjnych, a kształtująca się na tym tle linia orzecznicza jest w zasadzie jednolita (por. wyroki: WSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 586/13; z 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 285/14; z 16 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 300/14; z 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1659/14; z 28 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1788/14 oraz z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2240/14; czy też NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt 1940/14, z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 2889/15 dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl).

Nie można też zgodzić się ze Skarżącą, że dopiero od dnia wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 2 ust. 3 u.c.p.g., wprowadzonego ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015 r., poz. 87), tj. od dnia 1 lutego 2015 r., obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową. Wbrew stanowisku Wspólnoty celem nowelizacji powyższego przepisu nie była zmiana dotychczasowego stanu prawnego, lecz, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej ten przepis (druk sejmowy nr 2377 Sejmu VII kadencji), miała ona charakter jedynie doprecyzowujący (porządkujący), a nie normatywny.

Wobec powyższych ustaleń, w związku z niezłożeniem przez Wspólnotę prawidłowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Organ zasadnie wszczął wobec niej postępowanie w tej sprawie i ustalił wysokość przedmiotowej opłaty. Zarzuty Skarżącej co do nieprawidłowości w zakresie metody ustalenia opłaty przez Organ, jak i jej wysokości nie znajdują uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 6o ust. 1 ustawy, Prezydent Miasta określił wysokość opłaty, przyjmując szacunkową ilość odpadów komunalnych powstającą na nieruchomościach o podobnym charakterze oraz biorąc pod uwagę ilość gospodarstw domowych generujących odpady na przedmiotowej nieruchomości. Zauważyć należy, że dokonanie szacunku z założenia prowadzi do określenia przybliżonej wartości jakiejś wielkości. Ustalona przy zastosowaniu tej metody wysokość przedmiotowej opłaty zawiera więc pewne niedokładności, które nie wpływają jednak na jej prawidłowość. Organ uzasadnił również należycie, że wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji powziął w związku z rozbieżnością między zadeklarowaną przez Wspólnotę kwotą opłaty w wysokości 0 zł, a faktem, iż przedmiotowa nieruchomość jest wielolokalowa i zamieszkała oraz są na niej wytwarzane odpady komunalne.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej co do błędnego określenia adresata zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji pozbawienia rzeczywistej strony postępowania, tj. właścicieli poszczególnych lokali, czynnego w nim udziału, Sąd zauważa, że skoro, jak ustalono, obowiązek złożenia deklaracji o wysokości przedmiotowej opłaty spoczywał na Wspólnocie jako właścicielu nieruchomości, to Organ prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania. W tym zakresie niezasadne jest także stwierdzenie Skarżącej, iż Organ powinien wydać decyzje o wysokości opłaty w stosunku do każdego z właścicieli lokali z osobna w sytuacji, gdy to Wspólnota była jedyną stroną w niniejszym postępowaniu. Bez znaczenia dla tych ustaleń pozostaje ewentualna okoliczność, iż właściciele w innych sprawach Organ I instancji prowadził postępowania z udziałem wszystkich właścicieli lokali i traktował ich jako strony.

Co do zarzucanego Organowi braku udzielania Skarżącej odpowiedzi i wyjaśnień w ramach postępowania podatkowego zważyć należy, że Organ nie jest obowiązany ustosunkowywać się do każdego pisma strony, w którym ponownie przedstawia ona swoje stanowisko w sprawie. Wystarczające w tym względzie jest wyczerpujące odniesienie się przez Organ do twierdzeń Strony podnoszonych w toku postępowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.