Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1366/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lutego 2021 r. (nr [...]), zaskarżoną przez W. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służy Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723); na podstawie art. 8a tej ustawy.

Zaskarżona decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2622/19, którym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec W. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdził, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Odwołując się do wyroku NSA z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19 podał, że spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy, pozwalająca na wyłączenie stosowania wobec byłego funkcjonariusza art. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy, chyba że zostanie wykazane, że pomimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że w NSA powołanym wyroku podał, że w trakcie prac nad art. 8a ustawy, rozważano przyjęcie, że 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 76 i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny nr 55 z dnia 14 grudnia 2016 r.; Sejm VIII Kadencji, s. 19) i stwierdził, że w określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. Sąd dodał, że o "szczególnie uzasadnionym przypadku" mogą świadczyć pewne wyjątkowe czy szczególne okoliczności związane ze służbą przed 31 lipca 1990 r., jak np. rodzaj wykonywanych zadań i czynności, mających mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego.

Sąd zobowiązał Ministra do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, dostatecznego uzasadnienia dlaczego niespełna trzyletnia służba skarżącego (2 lata i 9 miesięcy) ma lub nie ma charakteru krótkotrwałego, mając na uwadze, całkowity okres jego służby (ponad 30 lat) oraz rozważenia, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", okoliczności podniesionych przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji, dotyczących jego służby przez 31 lipca 1990 r. oraz w demokratycznej Polsce (w tym otrzymanych wyróżnień i nagród - (m in. Brązowego Krzyża Zasługi. Srebrnego Medalu za Długoletnią Służbę), mogących wskazywać na to, że nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Według art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 138) Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Z przepisów art. 18a ust. 1 tej ustawy oraz § 2 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o nadanie orderów i odznaczeń oraz wzorów odpowiednich dokumentów (Dz.U. nr 277, poz. 2743) wynika, że Srebrny Medal za Długoletnią Służbę jest nagrodą za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej w służbie Państwa (przez co najmniej 20 lat).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r., ponownie odmówił wyłączenia stosowania wobec W. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu odwołał się do wyroku NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 i jednocześnie stwierdził, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do zastosowania art. 8a ust. 1 tej ustawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując zalecenia Sądu zawarte w wyroku z 8 czerwca 2020 r., odnośnie oceny okresu służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r. przywołał leksykalne synonimy "krótkotrwałości" (m. in. chwilowy, doraźny, niedługi, nietrwały, okresowy, przejściowy) i stwierdził, że niespełna trzyletnia służba skarżącego przed 31 lipca 1900 r. (od [...] listopada 1987 r. do [...] lipca 1990 r. tj. 2 lata i 9 miesięcy) nie była krótkotrwała (stanowiła 9% łącznego okresu jego ponad 30-letniej służby). W uzasadnieniu podał, że "czasokres służby strony należy rozpatrywać w korelacji ze świadomością realizowanych przez stronę zadań w tym czasie, gdyż są one ściśle powiązane i współzależne". Rozwijając tę myśl Minister podniósł, że W. M. został przyjęty do SB (na własną prośbę i pozostał w tej służbie do końca jej istnienia ([...] lipca 1990 r.). Z akt sprawy wynika, że skarżący pełnił służbę w Biurze [...] MSW, a więc jednostce, która zajmowała się pracą operacyjną, której działanie było niezbędne do sprawnego funkcjonowania SB, której celem było utrzymanie reżimu komunistycznego (wyrok TK z 24 lutego 2010 r. sygn. akt K 6/09). W. M. był pozytywnie oceniany w służbie (był dwukrotnie awansowany w stopniu służbowym), odbywał szkolenia zawodowe i specjalistyczne, a z dokumentów nie wynika, by zdecydował się kiedykolwiek na pomoc członkom opozycji. To zaś, zdaniem organu, prowadzi do wniosku, że miał świadomość "zbrodniczego charakteru SB" oraz utożsamiał się z reżimem komunistycznym.

Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji niniejsza sprawa nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku", pozwalającego na wyłączenie stosowania wobec byłego funkcjonariusza art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy. W uzasadnieniu tego stwierdzenia, organ powtórzył argumenty przedstawione na uzasadnienie oceny służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r. jako służby niekrótkotrwałej. Stwierdził mianowicie, że W. M. po zakończeniu zastępczej służby wojskowej w ZOMO, w sposób dobrowolny rozpoczął służbę w SB, mając już świadomość "specyfiki" tej formacji oraz treści obowiązków. Skarżący pełnił służbę w jednostce (Biurze [...]), która prowadziła ewidencje operacyjną i "której funkcjonowanie było nie do przecenienia w funkcjonowaniu aparatu represji PRL:". Pełniąc służbę na etacie SB, czerpał określone, wymierne korzyści (m. in. został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej, przyznano mu dodatek specjalny oraz dwukrotnie awansowano w stopniu). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dodał, że W. M. był członkiem ZSMP, którego zadaniem była indoktrynacja młodzieży i przygotowanie jej do przyszłej kariery w PZPR. Organ dodał, że TK w wyroku z 24 lutego 2010 r. sygn. akt K 6/09 stwierdził, że uznanie przez Komisję Kwalifikacyjną ds. Kadr Centralnych w W., że były funkcjonariusz SB jest przydatny dla nowo powstałej formacji - Policji, nie oznacza, że zyskał on "państwowe świadectwo moralności za okres służby w SB (...)".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, odnosząc się do stwierdzenia skarżącego zawartego we wniosku o wydanie decyzji, że w SB pełnił służbę na najniższych stanowiskach służbowych, nie piastował funkcji kierowniczych oraz nie wykonywał żadnych czynności związanych z represjonowaniem i prześladowaniem osób, a jego praca była pracą biurową (zajmował się obsługą "urządzeń komputerowych"), że twierdzenia te to przyjęta przez stronę linia obrony. Organ podał, że W. M. przed 1900 r. wykonywał zadania operatora elektronicznych maszyn cyfrowych, niemniej "poddanie karze jedynie najwyższych ragą funkcjonariuszy SB wiązałoby się z osądzeniem wąskiej grupy ludzi, a pominęłoby innych funkcjonariuszy, bez pracy których ww. formacja nie mogłaby funkcjonować".

W konkluzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że "całokształt" służby skarżącego, a w szczególności jej charakter przed 31 lipca 1990 r., a także jego postawa w służbie, w tym "niespotykane zaangażowanie" w realizację zadań operacyjnych, przesądzają, że rozpatrywana sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

W. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2021 r., zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, organ "ewidentnie zlekceważył" ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z 8 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2622/19.

W. M. podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu stanowiska odnośnie jego służby przed 31 lipca 1990 r. jako służby niekrótkotrwałej, stwierdził, że czasokres służby byłego funkcjonariusza "należy rozpatrywać w korelacji ze świadomością realizowanych przez stronę zadań w tym czasie (...)". WSA w Warszawie w powołanym wyroku odwołał się natomiast do wyroku NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 i stwierdził, że przy ocenie przesłanki "krótkotrwałości służby przed 31 lipca 1990 r." należy również wziąć pod uwagę okres całej służby funkcjonariusza. Sąd wskazał jednocześnie, że nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako służby mającej charakter krótkotrwały.

Zdaniem skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlekceważył stwierdzenie Sądu, mające źródło w powołanym wyroku NSA, że spełnienie kryteriów krótkotrwałej służby oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków może uprawiać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", chyba że w realiach konkretnej sprawy zostanie wykazane, że pomimo spełnienia powyższych kryteriów funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań właściwych państwu totalitarnemu. Organ wbrew zaleceniom Sądu nie dokonał, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" oceny okoliczności podniesionych przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji, dotyczących jego służby w demokratycznej Polsce, w tym otrzymanych wyróżnień i nagród.

W skardze do Sądu skarżący powołując się na art. 8 § 2 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym zwrócił się o zobowiązanie organu do przestawienia informacji w stosunku do ilu funkcjonariuszy wydano decyzję o wyłączeniu stosowania przepisów ustawy, czym przejawiało się rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków w służbie po 12 września 1989 r. oraz jakie przesłanki decydowały o uznaniu przez organ, że zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2622/19.

Należy przypomnieć, że w powołanym wyroku Sąd uznał, że Minister naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., ponieważ nie ustalił i nie ocenił wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 8a ust.1 ustawy zaopatrzeniowej. WSA w Warszawie podał, że o "szczególnie uzasadnionym przypadku" mogą świadczyć nie tylko wybitne osiągnięcia w służbie, ale także okoliczności związane ze służbą przed 31 lipca 1990 r. takie jak np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą czy rodzaj wykonywanych zadań i czynności służbowych, mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego. Sąd odwołał się do orzecznictwa NSA i stwierdził, że spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy, pozwalająca na wyłączenie stosowania wobec byłego funkcjonariusza art. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy, chyba że zostanie wykazane, że pomimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu.

W ponownym postępowaniu Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na "całokształt" jego służby, a w szczególności jej charakter przed 31 lipca 1990 r., a także postawę skarżącego w służbie, w tym "niespotykane zaangażowanie" w realizację zadań operacyjnych, co - zdaniem organu, świadczy o tym, że identyfikował się z ówczesnym ustrojem i ze Służbą Bezpieczeństwa. Te okoliczności, świadczą o tym, że przypadek skarżącego nie jest "szczególnie uzasadniony". Minister odwołując się do tych samych okoliczności stwierdził ponadto, że niespełna trzyletnia służba skarżącego w SB, nie była służbą krótkotrwałą, mimo że stanowiła 9% łącznego okresu jego (ponad trzydziestoletniej) służby.

Sąd nie podziela tego zapatrywania organu, a zarzuty sformułowane w skardze w tym zakresie uważa za uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2020 r. W ten sposób naruszył art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zdaniem Sądu takie okoliczności jak "świadomość realizowanych przez stronę zadań", nie mogą stanowić uzasadnienia oceny służby skarżącego jako służby niekrótkotrwałej, zwłaszcza że w wyroku z 8 czerwca 2020 r. WSA w Warszawie wskazał, że należy wziąć również pod uwagę okres całej służby funkcjonariusza. Organ pominął tymczasem, że W. M. w dniu [...] sierpnia 1990 r. został przyjęty do służby w Policji i od [...] maja 1991 r. nieprzerwanie przez niespełna 25 lat pełnił służbę, a łączny okres jego służby wynosi 30 lat, 3 miesiące i 11 dni. To zaś prowadzi do wniosku, że nie wykazał przekonująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego uznał, że niespełna trzyletnia służba skarżącego przed 31 lipca 1990 r., nie jest służbą krótkotrwałą. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należałoby uznać, że służba skarżącego w SB była krótkotrwała.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w kontrolowanej decyzji nie poświęcił również należytej uwagi okolicznościom podniesionym przez skarżącego we wniosku o wydanie decyzji (z [...] stycznia 2017 r.), dotyczącym jego służby zarówno przed 31 lipca 1990 r. jak i w demokratycznej Polsce. Należy przypomnieć, że organ w odniesieniu do stwierdzenia skarżącego zawartego we wniosku o wydanie decyzji, że w SB pełnił służbę na najniższych stanowiskach służbowych, nie piastował funkcji kierowniczych oraz nie wykonywał żadnych czynności związanych z represjonowaniem i prześladowaniem osób, a jego praca była pracą biurową, stwierdził, że jest to przyjęta przez stronę linia obrony oraz że "poddanie karze jedynie najwyższych ragą funkcjonariuszy SB wiązałoby się z osądzeniem wąskiej grupy ludzi, a pominęłoby innych funkcjonariuszy, bez pracy których ww. formacja nie mogłaby funkcjonować". Ta argumentacja nie może być zaakceptowana, w świetle poglądu wyrażonego przez Sąd w wyroku z 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2622/19, zgodnie z którym spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", chyba że zostanie wykazane, że pomimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie Minister, związany wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania, zawartymi w powołanym wyroku z 8 czerwca 2020 r. nie wykazał przekonująco, że W. M. był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Twierdzenia organu, co do "niespotkanego zaangażowania" skarżącego w realizację zadań operacyjnych w SB, nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Jeżeli zatem nie są prawdziwe, nie mogą być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej.

Minister wbrew wytycznym Sądu, poza zakresem swoich rozważań pozostawił ponadto służbę skarżącego, którą pełnił po przemianach ustrojowych.

Z tych wszystkich względów skarga W. M. jest uzasadniona. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wykonał należycie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2020 r. i w ten sposób naruszył art. 153 p.p.s.a.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie sposób przyjąć, że wolą ustawodawcy nie było zastosowanie przepisu art. 8a ustawy wobec funkcjonariuszy, którzy krótko, epizodycznie na początku swojej kariery zawodowej, pełnili służbę w SB, a następnie, po przemianach ustrojowych, długotrwale i rzetelnie wykonywali obowiązki służbowe i narażali życie (czego organ w przypadku skarżącego, pełniącego służbę w pionie bojowym jednostki antyterrorystycznej Policji nie kwestionuje) i którzy za osiągnięcia w służbie byli wyróżniani i nagradzani oraz odznaczani medalami państwowymi. Byłoby to niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.

Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien wykonać wytyczne zawarte w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie (z 8 czerwca 2020 r.) i dokonać oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia przesłanek wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, określonych w art. 8a ust. 1 tej ustawy, kierując się wykładnią tego przepisu przyjętą przez Sąd w tym wyroku.

Na zakończenie należy wyjaśnić skarżącemu, że według art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, natomiast art. 8 § 2 k.p.a. jest adresowany do organów administracji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.).