Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 565/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. art. 252 par. 2, 257, 260 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2018 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] sierpnia 2017 r. postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 3 października 2018 r.


UZASADNIENIE

K. K. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia

[...] sierpnia 2017 r.

Sąd wyrokiem z dnia 9 marca 2018 r. oddalił ww. skargę.

Skarżący drogą elektroniczną wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.

Wobec powyższego, przy piśmie Sądu z [...] sierpnia 2018 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i przesłania do Sądu –

w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 3 października 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że w zakreślonym

w wezwaniu terminie nie złożono w Sądzie tego wniosku na urzędowym formularzu.

Skarżący nadał drogą elektroniczną sprzeciw od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego.

Pismem Sądu z [...] listopada 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Skarżący w dniu 17 grudnia 2018 r. odebrał powyższe wezwanie i w dniu

24 grudnia 2018 r. nadał podpisany przez siebie sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302

ze zm., dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień,

o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony

na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 30 sierpnia 2018 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upływał

6 września 2018 r. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu, należy stwierdzić, że w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania..

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.