Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 411/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.) Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję Rektora Akademii Wychowania Fizycznego im. [...] w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dziekan Wydziału Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego w K. (dalej "organ pierwszej instancji") Nr [...] (dalej "decyzja z dnia [...] r.") - mając na uwadze przedłożone orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] r. - przyznał doktorantowi P.T. (dalej "strona" lub "skarżący") stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2013/2014.

Pismem z dnia 8 października 2014 r. Prorektor ds. dydaktyki i studentów AWF w K. wezwał stronę do zwrotu nienależnie pobranego w roku akademickim 2013/2014 stypendium dla najlepszych doktorantów w kwocie 5.400 zł oraz stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w kwocie 1.980 zł - w terminie 14 dni od dnia odebrania wezwania - pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Pismem z dnia 26 października 2014 r. strona wniosła o odstąpienie od żądania zwrotu, 7 listopada 2014 r. dokonała zwrotu, a w piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. podała, że dokonała zwrotu, aby uniknąć sprawy sądowej i kosztów, ale się z żądaniem zwrotu nie zgadza.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania stronie przedmiotowego stypendium, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.".

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] organ pierwszej instancji uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] r. i odmówił przyznania stronie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu wskazał, że wznowił postępowanie w związku z nowo pozyskanymi informacjami wskazującymi na to, że w latach 2005-2008 strona odbyła studia doktoranckie. Przytoczył art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 184 ust. 5 i art. 199 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.; dalej "ustawa"). Wskazał, że w związku z pozyskaniem nowych informacji dotyczących odbycia przez stronę w latach 2005-2008 studiów doktoranckich, stypendium socjalne dla osób niepełnosprawnych nie przysługiwało stronie w dniu wydania decyzji (w dniu [...]r.), ponieważ świadczenia takie nie przysługują co do zasady osobie, która kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów. Stwierdził, że powzięcie nowych ww. informacji, obliguje organ do uchylenia – we wznowionym postępowaniu – wadliwej decyzji ostatecznej. Natomiast orzekając co do istoty, organ stwierdził, że strona nie spełnia przesłanek do wydania decyzji przyznającej stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych.

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wskazała, że nie jest prawdą, iż okoliczność ukończenia studiów doktoranckich nie była znana organowi, bowiem fakt ten podano w dokumentacji rekrutacyjnej; dlatego organ nie powziął nowych informacji. Nadto wywiodła, że nie nastąpiła kontynuacja studiów, ponieważ miało miejsce zakończenie nauki na jednym kierunku i rozpoczęcie nauki na drugim kierunku. Strona zarzuciła, że pominięto jej argumentację prezentowaną w pismach z dnia 26 października i 14 listopada 2014 r. dotyczącą: 1) złej sytuacji materialnej, do której przyczynił się wypadek komunikacyjny i długotrwałe leczenie, 2) braku zatajenia faktu ukończenia studiów doktoranckich – podania tej informacji w dokumentacji rekrutacyjnej, 3) niejasności, czy ukończenie jednych studiów doktoranckich skutkuje utratą prawa do świadczeń w przypadku studiów doktoranckich w ogóle, czy tylko tego samego kierunku.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Rektor Akademii Wychowania Fizycznego w K. (dalej "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i przedstawił argumentację tożsamą z argumentacją prezentowaną w uzasadnieniu organu pierwszej instancji.

Występując do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wskazała, że jej skarga dotyczy decyzji organu pierwszej i drugiej instancji; nadto wniosła o przyznanie kosztów. Podała, że podtrzymuje swoją dotychczasową argumentację. Dodatkowo skarżący podniósł, że: 1) decyzje organów obydwu instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 ustawy, 2) w tych decyzjach nie ma odniesienia do całości argumentacji podnoszonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w pismach z dnia 26 października i 11 (błędnie, winno być: 14) listopada 2014 r., 3) organ wydając decyzję z dnia [...] (błędnie, winno być: [...] r. miał już wiedzę o ukończeniu studiów doktoranckich przez skarżącego (skarżący poinformował o tym fakcie w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej na studia doktoranckie, a w dokumentacji rekrutacyjnej znajduje się cv zawierające tę informację oraz kserokopia dyplomu doktorskiego) i nie jest to nowa informacja pozyskana przez organ; dlatego nie ma podstaw do uchylania decyzji z dnia [...] r. (błędnie, winno być: [...] r.).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że uzyskanie stopnia doktora na danych studiach doktoranckich uniemożliwia ubieganie się przez taką osobę o stypendia na innych studiach doktoranckich i to bez względu na kierunek tych studiów. Tym samym błędne jest stanowisko, że nie nastąpiła kontynuacja studiów, albowiem miało miejsce zakończenie nauki na jednym kierunku i rozpoczęcie nauki na drugim kierunku. Dla oceny dopuszczalności przyznania stypendium w ramach podjętych studiów doktoranckich, istotne jest stwierdzenie faktu ukończenia studiów doktoranckich przez tę osobę. W przypadku uczestnictwa w kilku studiach doktoranckich doktorantowi przysługują świadczenia tylko w jednym miejscu. Na poparcie tych twierdzeń przywołał argumentację prezentowaną w piśmiennictwie oraz w orzecznictwie. Wskazał, że dla zachowania prawa do stypendium bez znaczenia jest sytuacja materialna skarżącego oraz wywodzona wiedza organu o fakcie ukończenia studiów doktoranckich w dacie wydania decyzji z dnia [...] r. (błędnie, winno być: [...]r.). Stanowczo zaprzeczył zarzuconym uchybieniom proceduralnym, co uzasadnił.

Na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego w uzupełnieniu akt administracyjnych przedstawił dokumenty (plik) z prośbą o ich dołączenie, w celu wykazania, że skarżący pobiera na innych uczelniach m. in. stypendium socjalne dla osób niepełnosprawnych; nadto w celu wykazania, że skarżący wprowadził w błąd inne uczelnie z zamiarem uzyskania stypendium. Przedstawione zestawienie stanowi wydruk z systemu POL-on, programu gromadzenia danych dotyczących studentów wyższych uczelni. Program zawiera wpisy od 2014 r., zaś AWF w K. korzysta z tego systemu od sierpnia 2015 r. W pliku dokumentów znajduje się też pismo I Komisariatu Policji w Ł. kierowane do AWF w K., z prośbą o podanie w jakim zakresie skarżący korzysta z świadczeń na tej uczelni, w związku z prowadzonym dochodzeniem dotyczącym podejrzenia wprowadzenia w błąd pracowników Uniwersytetu [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z tytułu pomocy materialnej dla doktorantów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.").

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa w sposób stanowiący podstawę do jej usunięcia z obrotu prawnego.

Sprawa toczyła się w trybie wznowieniowym, a konsekwencją przeprowadzonego postępowania administracyjnego było uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. przyznającej stronie stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2013/2014 i odmowa przyznania tego stypendium. Przyczyną wszczęcia z urzędu postępowania w tym trybie nadzwyczajnym była okoliczność, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Po stwierdzeniu, że ta przyczyna faktycznie w sprawie występuje organ pierwszej instancji uchylił przedmiotową decyzję ostateczną i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zaaprobował to organ odwoławczy. Nie godzi się z tym strona, zarzucając organom uchybienia proceduralne, a nade wszystko akcentując okoliczność, iż w dacie wydania decyzji ostatecznej organ posiadał wiedzę o ukończeniu przez skarżącego studiów doktoranckich – skarżący informował o powyższym w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej i dokumentował tę kwestię w procesie rekrutacji. Nadto skarżący wywodzi, że nie w każdym przypadku ukończenia studiów doktoranckich brak możliwości przyznania świadczeń na innych studiach doktoranckich podkreślając okoliczność, iż w jego przypadku nie zachodzi kontynuacja studiów doktoranckich i są to studia na innym kierunku.

Przechodząc do stanu prawnego sprawy Sąd wskazuje w pierwszej kolejności na przepisy proceduralne regulujące – w zakresie istotnym dla oceny zaskarżonej decyzji – postępowanie w trybie wznowieniowym. I tak zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do art. 149 § 1, 2 i 4 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze zaskarżalnego postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu tego postępowania właściwy organ – oparciu o art. 151 § 1 k.p.a. - wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Inny sposób załatwienia sprawy przepisy przewidują w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych, tamujących możliwość uchylenia decyzji ostatecznej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a.), które jednak w sprawie nie wystąpiły.

Nadto trzeba wskazać na przepisy ustawy, regulujące kwestie materialnoprawne. Zgodnie z art. 199 ust. 1 pkt 4 ustawy doktorant może otrzymać pomoc materialną w formie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Natomiast stosownie do ust. 4 tego przepisu do przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów, z wyłączeniem art. 174 ust. 4 oraz z zastrzeżeniem ust. 5 (wyłączenia i zastrzeżenia nieistotne dla rozstrzygnięcia).

Art. 184 ust. 4 i 5 ustawy stanowią, że student studiujący równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać stypendium socjalne, stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych, zapomogę, stypendium rektora dla najlepszych studentów i stypendium ministra za wybitne osiągnięcia tylko na jednym, wskazanym przez studenta kierunku studiów (ust. 4). Studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat (ust. 5).

Jak wyżej podano organ pierwszej instancji, który wydał decyzję ostateczną i był organem właściwym w świetle art. 150 § 1 k.p.a. (przy nie wystąpieniu w sprawie przesłanki wyłączającej właściwość określonej w § 2) wznowił postępowanie, ponieważ – w jego ocenie - wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., nieznana temu organowi.

Przyczyna wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi, jeżeli dojdzie do ujawnienia okoliczności faktycznej, co do której są łącznie spełnione następujące przesłanki: 1) okoliczność faktyczna istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, 2) była to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, 3) okoliczność nie była znana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej.

Analizując kolejno występowanie tych przesłanek w sprawie, Sąd po pierwsze wskazuje, że okoliczność, iż skarżący – w dacie wydania decyzji ostatecznej przyznającej świadczenie ([...] r.) - miał już ukończone studia doktoranckie na innym kierunku, jest okolicznością istniejącą w dniu wydania tej decyzji (przesłanka nr 1). Jak bowiem wynika z kwestionariusza osobowego oraz z cv (znajdujące się w aktach postępowania wznowieniowego) skarżący w 2005 r. ukończył studia doktoranckie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu [...] w K., a w 2008 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych w zakresie medycyny (dyplom znajdujący się w aktach postępowania wznowieniowego).

Po drugie Sąd stwierdza, że w świetle przytoczonych, odpowiednio i systemowo stosowanych przepisów prawa materialnego, analizowana okoliczność jest okolicznością faktyczną istotną dla sprawy (przesłanka nr 2).

W tym zakresie, korzystając z dorobku judykatury wskazać trzeba na ukształtowany już pogląd dotyczący zasad przyznawania stypendiów studentom podejmującym kolejne studia. Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 31 października 2012 r. (LEX nr 1233167) wskazał, że stypendium można przyznać tylko wtedy, gdy drugi kierunek prowadzi do uzyskania po raz pierwszy tytułu magistra. Tylko przy takiej interpretacji art. 184 ust. 5 ustawy będzie spełniony zamiar przyświecający ustawodawcy, a polegający na wspieraniu materialnym z pieniędzy podatnika studenta, który ukończył już studia na jednym z kierunków na studiach pierwszego stopnia (uzyskał wykształcenie na poziomie licencjackim) i umożliwienia mu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. Ten sam Sąd w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2370/12 (LEX nr 1366484) wywiódł, że w przepisie art. 184 ust. 5 ustawy słowo "kontynuuje" odnosi się zarówno do kontynuowania nauki, jak i do kontynuowania studiów (w ramach rozpoczętych studiów wyższych). W pierwszym znaczeniu tzn. w sytuacji kontynuowania nauki na drugim kierunku studiów, po ukończeniu jednego kierunku studiów - stypendium nie przysługuje. W drugim znaczeniu tj. kontynuowania studiów na drugim kierunku w celu uzyskania tytułu magistra - stypendium może być przyznane.

Odpowiednie stosowanie art. 184 ust. 4 i 5 ustawy do świadczeń przyznawanych doktorantom oznacza pełną akceptację dla zasady wywiedzionej w zakresie świadczeń przyznawanych studentom (stosowanie wprost), z modyfikacją związaną wyłącznie ze specyfiką studiów doktoranckich. W przypadku tych ostatnich nie ma bowiem podziału na studia licencjackie i magisterskie, czy innego analogicznego. Inaczej rzecz ujmując wsparcie materialne z pieniędzy podatników służy wyłącznie doktorantom studiującym na jednym kierunku studiów doktoranckich zarówno w przypadku, gdy drugie studia doktoranckie mają charakter równoległy, jak i w przypadku kolejnych studiów doktoranckich, podjętych po ukończeniu pierwszych studiów doktoranckich.

Podkreślić trzeba, że przepisy wprowadzające opisane ograniczenie w zakresie przyznawania świadczeń studentom zostały ocenione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt K 40/12 (OTK-A 2013/8/120, Dz.U.2013/1432) jako zgodne z Konstytucją RP. Brak jakichkolwiek aksjologicznych powodów do rozszerzenia uprawnień do świadczeń w przypadku doktorantów.

W tym stanie rzeczy ma rację organ odwoławczy wywodząc, że ukończenie przez skarżącego uprzednio studiów doktoranckich - także w przypadku, gdy kolejne studia doktoranckie są to nowe studia i na innym kierunku – jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia w sprawie przyznania doktorantowi stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych.

Rozstrzygnąć wreszcie trzeba, czy przedmiotowa okoliczność spełnia kolejny wymóg, iż nie była znana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych (przesłanka nr 3). W tym zakresie toczy się zasadniczy spór w sprawie.

Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt, w sprawie dotyczącej przyznania stypendium organ działał w oparciu o wniosek skarżącego z dnia 10 października 2013 r., do którego załączono orzeczenie określające stopień niepełnosprawności z dnia [...] r. Okoliczności dotyczące okresu sprzed podjęcia studiów doktoranckich w Akademii Wychowania Fizycznego w K. w roku akademickim 2013/2014 nie były opisane ani wzmiankowane we wniosku o przyznanie pomocy – standardowy wzór wniosku nie wymagał ujawnienia takich okoliczności. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. tych okoliczności nie analizowano.

Powyższe ustalenia dają podstawę do twierdzenia, że - niezależnie od dostrzeżonej wadliwości postępowania w sprawie przyznania świadczenia, w którym nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie wszystkich okoliczności relewantnych prawnie - w tym postępowaniu okoliczność faktyczna ukończenia uprzednio przez skarżącego studiów doktoranckich, nie była znana organowi prowadzącemu postępowanie. Tej oceny nie zmienia niekwestionowany fakt, iż w procesie rekrutacji na studia doktoranckie skarżący ujawnił tę okoliczność. Inaczej rzecz ujmując, okoliczność powinna być znana organowi z urzędu i winna zostać uwzględniona w postępowaniu w sprawie przyznania świadczenia. Tak się jednak nie stało. W tym konkretnym postępowaniu administracyjnym przedmiotowa okoliczność faktyczna nie była organowi znana; co oznacza, że również przesłanka nr 3 wystąpiła w sprawie.

Argumentując w tym zakresie Sąd wskazuje, iż podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że "na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli zostaną spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie. Nie jest przy tym istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy z innych powodów" (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1256/10, LEX nr 744959 oraz wyrok NSA z dnia 27 stycznia 1984 r., sygn. akt SA/Wr 649/83, ONSA 1984/1/7 – powołano za M. Jaśkowska: Komentarz aktualizowany do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, zamieszczony w LEX, jak też wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1226/97, LEX nr 35503 ).

Ponieważ wszystkie trzy przesłanki składające się na podstawę wznowieniowa wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wystąpiły kumulatywnie, tym samym postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu specjalnego stypendium dla osób niepełnosprawnych było dotkniętego wadą kwalifikowaną, stanowiącą podstawę do usunięcia z obrotu prawnego decyzji ostatecznej kończącej to postępowanie, w postępowaniu wznowieniowym.

Wydając nową decyzję orzekającą o istocie sprawy organ odmówił stronie przyznania wnioskowanego stypendium. W tym miejscu nadmienić trzeba, że jakkolwiek orzekając co do istoty, organ stosuje przepisy obowiązujące w dacie tego nowego orzekania, w okolicznościach sprawy nie doszło do zmiany stanu prawnego. Powyższe pozwala na odesłanie do poczynionego już przez Sąd wywodu obejmującego wykładnię przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Sąd akceptując również rozstrzygnięcie merytoryczne organu ograniczy argumentację do syntetycznego twierdzenia, że wsparcie materialne z pieniędzy podatników służy wyłącznie doktorantom studiującym na jednym kierunku studiów doktoranckich zarówno w przypadku, gdy drugie studia doktoranckie mają charakter równoległy, jak i w przypadku kolejnych studiów doktoranckich, podjętych po ukończeniu pierwszych studiów doktoranckich. Ponieważ skarżący studiował na drugich studiach doktoranckich, nie przysługiwało mu stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie występuje przyczyna wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zasadnie organ nie dopatrzył się występowania w sprawie przesłanki negatywnej. W tym stanie rzeczy zgodne z prawem było uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...]r. Również odmowa przyznania skarżącemu stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych znajduje oparcie w prawie; rozstrzygnięcie w tym zakresie nie mogło być inne. Prawidłowo, zaakceptował to organ odwoławczy. Zarzuty skarżącego są bezzasadne. Chybione są również zarzuty dotyczące naruszeń proceduralnych. W postępowaniu wznowieniowym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; postępowanie dowodowe w zakresie okoliczności relewantnych prawnie zostało przeprowadzone należycie, zarówno w aspekcie zgromadzenia, jak i oceny dowodów. Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom sformułowanym w art. 107 § 3 k.p.a.; tak w zakresie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Organ odwoławczy odniósł się do okoliczności podniesionych przez skarżącego i wyjaśnił, że stan zdrowia, czy kondycja materialna strony nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania stypendium.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.