Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 603/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 566/14 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi Z.R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2006 r. znak [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 566/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2014 r., w sprawie ze skargi Z.R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. odrzucono skargę kasacyjną Z.R. od postanowienia z dnia 9 lipca 2014 r. odrzucającego jego skargę na ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.

Na to postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie sporządzone osobiście.

W ocenie Sądu wniesione zażalenie na postanowienie z dnia 10 grudnia 2014r. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", z tego powodu, że zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, wbrew wymogowi art. 194 § 4 tej ustawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 28 stycznia 2015 r. wniósł skarżący. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego skarga kasacyjna winna być przekazana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu celem jej rozpoznania.

Następnie postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił powyższe zażalenie na postanowienie z dnia 28 stycznia 2015 r. jako nieopłacone, jednakże w dniu 3 czerwca 2015 r. uchylił powyższe postanowienie z dnia 11 marca 2015 r. wskazując iż opłata od zażalenia została uiszczona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie zażalenie zostało wniesione na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 28 stycznia 2015 r. Orzeczeniem tym Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, gdyż zażalenie na to postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Tymczasem skarżący sporządził je osobiście.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. odrzucił zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne, bo sporządzone osobiście przez stronę, wbrew przymusowi adwokacko-radcowskiemu wynikającemu z treści art. 194 § 4 P.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący nie należy także do osób o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a.

Konkludując wskazać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.