Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2588/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: WSA Piotr Przybysz (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. K. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 2588/14

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. R. K. i A. K., zwani dalej Skarżącymi, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r., [...], w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach następującej sprawy:

Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., [...], pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym L., w ten sposób, że w wyniku podziału zostaną wyodrębnione działki określone we wstępnym projekcie podziału, stanowiącym załącznik do postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono między innymi, że podział zostaje dokonany w celu wydzielenia działek pod poszerzenie drogi gminnej, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...], Dziennik Urzędowy [...].). Przedmiotowa nieruchomość znajduje się częściowo w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi oraz z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej, oznaczonym w planie symbolem 12MNU-2, częściowo na terenie ciągu pieszo-jezdnego, oznaczonym w planie symbolem 8CPJ. W wyniku podziału powstaną dwie działki – projektowana działka nr [...] – na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi oraz z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej, oraz projektowana działka nr [...] – przeznaczona na poszerzenie drogi gminnej.

Pismem z dnia 25 października 2013 r. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając, że poszerzenie już istniejącej drogi spowoduje usunięcie ponad 30 drzew różnych gatunków, co koliduje z § 15 ust. 1 wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]. Skarżący równocześnie podnieśli, że nie ma konieczności poszerzania istniejącej drogi gminnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że po porównaniu wstępnego projektu podziału ww. działki z takim samym fragmentem części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami i odpowiada kryteriom określonym w art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm. – dalej jako u.g.n.).

Skarżący w skardze do sądu administracyjnego wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub o uchylenie go i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Skarżący podnieśli następujące zarzuty:

a) zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

- art. 93 ust. 1 zdanie 1 u.g.n. w związku z postanowieniami uchwały Rady Gminy K. z 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] – poprzez zaniechanie weryfikacji zgodności postanowienia wydanego w pierwszej instancji z przepisami § 7 pkt 3, § 15 pkt 1 oraz § 83 pkt 1 przywoływanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...];

- art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. – poprzez błędną jego wykładnię

b) zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych:

- art. 6 i art. 9 w zw. z art. 124 par. 1 K.p.a. – poprzez nieuwzględnienie dyspozycji tych przepisów;

- art. 7 K.p.a. – poprzez niezastosowanie go.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle przywołanych wyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził, aby przy jego wydawaniu doszło do naruszenia prawa. Okoliczności podniesione przez Skarżących nie dają podstawy do kwestionowania zaskarżonego postanowienia, jak również Sąd nie dopatrzył się innych okoliczności uzasadniających zakwestionowanie tego postanowienia.

Zgodnie z art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). Oznacza to, że przy opiniowaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. Postanowienia podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. są częścią (etapem) postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości.

Należy podkreślić, że w wydanym na podstawie art. 93 ust. 5 u.g.n. rozstrzygnięciu organ administracji orzeka o zgodności wstępnego projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie jest władny do rozpoznania podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących innych aspektów planowanego podziału. Jedynym warunkiem pozytywnego zaopiniowania przez organ wstępnego projektu podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 950/13, LEX nr 1384915).

W rozpatrywanej sprawie proponowany projekt podziału jest zgodny z uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]. Na części działki – projektowanej działce nr [...] – przewiduje się zgodnie z planem poszerzenie drogi gminnej.

Odnosząc się do zarzutów zaniechania weryfikacji zgodności postanowienia wydanego w pierwszej instancji z przepisami § 7 pkt 3, § 15 pkt 1 oraz § 83 pkt 1 przywoływanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...]; należy stwierdzić, że przepisy te nie stanowią podstawy do formułowania tezy o niezgodności postanowienia organu pierwszej instancji z postanowieniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis § 7 pkt 3 stanowi, że wszelka zabudowa i zagospodarowanie terenu pod względem funkcjonalnym i przestrzennym powinna uwzględniać wymagania ochrony przyrody, zaś § 15 pkt 1 stwierdza, że należy dążyć do zachowania istniejącego drzewostanu. Z kolei z § 83 pkt 1 wynika, że dla terenów oznaczonych symbolem przeznaczenia CPJ i terenu oznaczonego CP dopuszcza się zachowanie ich obecnych parametrów zgodnie z rysunkiem planu. Przepisy te zawierają normy o charakterze ogólnym i postulatywnym i jako takie nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania jednoznacznych postanowień planu o charakterze szczegółowym

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.