Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 982/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień do produkcji na rynek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 19 ust. 3, art. 21 a ust. 1, art. 23 ustawy z 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1577), art. 12 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L.2002. 31 z 1.2.2002, str. 1, z późn. zmianami), mając na uwadze zał. II rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. U. UE. L. 2005. 338 str. 1 Dz.U.UE L z dnia 22 grudnia 2005 r. z późn. zmianami), zał. II rozdz. I, zał. II rozdz. II, zał. II rozdz. V, zał. II rozdz. IX ust. 3, zał. II rozdz. X ust. 2, zał. II rozdz. XII ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. UE L z 30.04.2004 r. 139. 1, Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 34. str. 319, z późn. zmianami), a także pkt 3 części A rozdziału VIII sekcji VIII zał. III rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.L 139 z 30.04.2004, str. 55 z późn. zmianami), po rozpatrzeniu odwołania Spółka A. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...], nr [...], w sprawie wydania odmowy nadania uprawnień do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ ustalił, że na podstawie złożonego w dniu [...] wniosku Spółki A., zwanej dalej "Spółką", w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii (dalej "PLW") w K. o wydanie decyzji uprawniającej do eksportu na rynek Chińskiej Republiki Ludowej (CN), zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a następnie [...] została przeprowadzona przez pracowników PLW w K. w zakładzie Spółki w K. kontrola - udokumentowana protokołem nr [...]. W powyższego, w dniu [...] została wydana decyzja nr [...], w której PLW w K. odmówił nadania uprawnień do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej (CN).

Od decyzji odwołanie złożyła Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że podczas kontroli zakładu [...], przeprowadzonej przez inspektorów PLW w K. stwierdzono:

- zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia nr [...], w którym według projektu technologicznego zakładu miał być magazyn przypraw, a faktycznie użytkowane jest jako myjnia, zmianę rozkładu pomieszczeń obróbki ryby świeżej poprzez przestawienie ściany, co spowodowało zmianę lokalizacji urządzenia typu BADER,

- obecność w pomieszczeniu pakowania filetów wędzonych silnie zabrudzonych, z pozostałościami mięsa ryb, elementów odsysających maszyny do pakowania vacuum,

- brak higienicznego zabezpieczenia przedramion pracownika rozkładającego porcje fileta do zamykania vacuum,

- obecność zanieczyszczeń na taśmie "odszarzania" przy nożach krążkowych (mimo braku produkcji w dniu kontroli w tej części zakładu),

- obecność skroplin na taśmie transportującej pocięte filety łososia wędzonego na zimno, ściekających następnie do pojemnika, w którym gromadzony był produkt gotowy - mięso sałatkowe.

- obecność skroplin nad produktem w pomieszczeniu temperowni,

- przetrzymywanie umytych siatek od wózków wędzarniczych w skrzyniopaletach, w których obecne były zastoiny wody z powodu braku odpływów,

- obecność niedomytego sprzętu w części czystej myjni,

- obecność śladów pleśni i brudu na elemencie dozownika środka dezynfekującego,

- obecność pozostawionego na posadzce sprzętu do utrzymania czystości myjni, brak możliwości higienicznego przechowywania tego sprzętu,

- obecność nieużywanych brudnych kotłów w myjni.

- obecność uszkodzeń w posadzce w korytarzu wychładzalni,

- obecność uszkodzenia połączenia ściana - podłoga w pomieszczeniu wędzenia,

- obecność łuszczącej się farby na powierzchni sufitu pomieszczenia z komorami do wędzenia,

- obecność resztek mięsa na kratkach kanalizacyjnych w pomieszczeniu wędzenia,

- obecność materiałów opakowaniowych w śluzie przy pomieszczeniu wędzenia,

w miejscu do tego nieprzeznaczonym,

- obecność nieładu, resztek folii, opakowania rękawic jednorazowych pod paletą ze zrębkami w pomieszczeniu wytwarzania dymu wędzarniczego,

- uszkodzenie drzwi do myjni, w wyniku którego możliwe jest jedynie otwieranie drzwi od wewnątrz pomieszczenia, a w związku z tym nieodpowiednia droga przemieszczania sprzętów do mycia,

- obecność opakowania z rękawicami na myjni karuzelowej w pomieszczeniu myjni,

- obecność skroplin na powierzchni sufitu nad produktem w pomieszczeniu obróbki ryby świeżej,

- białe pojemniki ustawione na pojemnikach żółtych przeznaczonych na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, oznaczonych jako kat. 3.

- w pomieszczeniu SUSHI silnie zabrudzony otwór techniczny tunelu do zamrażania, brak podłączenia rury odprowadzającej skropliny do kanalizacji,

- brudną maszynę do pakowania vacuum,

- niezachowanie przez pracownika prawidłowej drogi komunikacji dla przewozu sprzętu. Ponadto stwierdzono, że podmiot nie posiada badań przechowalniczych potwierdzających wszystkie deklarowane terminy przydatności do spożycia poszczególnych produktów. Wyżej wymienione nieprawidłowości stanowią naruszenie art. 19 ust. 3 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, zał. II rozdz. I, zał. II rozdz. II, zał. II rozdz. V, zał II rozdz. IX ust. 3, zał. II rozdz. X ust. 2, zał. II rozdz. XII ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004, a także pkt 3 części A rozdziału VIII sekcji VIII zał. III rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz zał. II rozporządzenia (WE) nr 2073/2005.

Skarżąca Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez błędne zastosowanie w sprawie i niewskazanie w rozstrzygnięciu decyzji, jaki zakład jest przedmiotem postępowania. Według przedstawionego w odwołaniu stanowiska organ I instancji powinien zastosować zamiast wskazanego art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego art. 23 ust. 1 tej ustawy.

W ocenie organu II instancji, po złożeniu wniosku do PLW o zatwierdzenie zakładu na rynek państwa trzeciego, organ I instancji właśnie na podstawie art. 21a nadaje takie uprawnienia zakładowi, który ich nie posiadał. Art. 21a ust. 1 ww. ustawy stanowi: "Jeżeli państwo trzecie uzależnia wysyłkę produktów pochodzenia zwierzęcego do tego państwa od nadania zakładowi uprawnienia do produkcji na rynek danego państwa trzeciego, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, nadaje zakładowi takie uprawnienie". Natomiast na podstawie art. 23 ustawy organ I instancji w zależności od stopnia uchybienia wydaje decyzję, w której: nakazuje usunięcie uchybień lub zakazuje produkcji na rynek państwa trzeciego niektórych rodzajów produktów pochodzenia zwierzęcego, lub zakazuje wprowadzania partii produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego, lub zakazuje produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego, jeżeli zostanie stwierdzone, że w zakładach, o których mowa w art. 21a ust. 1, nie są spełniane wymagania określone przez państwo trzecie. W ocenie organu II instancji zarzut ten jest bezzasadny.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. stwierdził, że Spółka podniosła w odwołaniu, iż w rozstrzygnięciu decyzji z [...] PLW w K. nie wskazał, o który zakład chodzi. Istotnie nie został wskazany konkretny zakład w rozstrzygnięciu decyzji, ale został on oznaczony jako adresat, przy czym wskazano zarówno informacje odnośnie podmiotu, jak i zakładu produkcyjnego pozostającego we władaniu strony.

Skarżąca podniosła także, że naruszony został art. 7 K.p.a. w związku z art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak zgromadzenia przez PLW w K. w toku postępowania materiału dowodowego, mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu II instancji, wskazany zarzut jest niezasadny. Podmiot działający na rynku spożywczym Wspólnoty jest zobowiązany spełniać wymagania prawa żywnościowego obowiązującego w Unii Europejskiej. PLW w K. podczas przeprowadzonej kontroli zebrał materiał dowodowy i wykazał, że zakład w K. nie spełnia wymagań rozporządzenia (WE) nr 852/2004, rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz rozporządzenia (WE) nr 2073/2005.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 "żywność i pasze wywożone ze Wspólnoty lub ponownie wywożone ze Wspólnoty w celu wprowadzenia na rynek w państwie trzecim powinny być zgodne z wymogami prawa żywnościowego, chyba że władze kraju przywozu postanowiły inaczej lub przepisy ustawowe, wykonawcze, normy, kodeksy praktyk oraz inne procedury prawne i administracyjne obowiązujące w kraju przywozu stanowią inaczej". W związku z tym organ I instancji może nadać uprawnienia do produkcji na rynek państwa trzeciego zakładowi, który spełnia wymagania Wspólnoty. Jeżeli kraj trzeci ustanowił inne swoje wymagania dla produktów pochodzenia zwierzęcego, które nie są objęte wymaganiami przepisów Wspólnotowych, to zakład ubiegający się o uzyskanie takich uprawnień musi spełniać zarówno wymagania UE, jak i szczególne wymagania importera. W pierwszej kolejności powinny być spełnione wymagania prawa żywnościowego UE. Wobec powyższego zarzut strony, że został użyty przez organ I instancji protokół S PI WET, właściwy dla udokumentowania wyników kontroli i wykazania spełnienia lub niespełnienia wymagań UE, a który nie może stanowić podstawy do wykazania, czy podmiot spełnia szczególne wymagania Chińskiej Republiki Ludowej, jest niezasadny. W ocenie organu II instancji cytowany przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt ISA/Bkl 015/13 nie ma odniesienia do rozpatrywanej sprawy. Organ I instancji rozpatrzył kompleksowo sprawę, przedstawił materiały i dowody, jak również przeprowadził kontrolę w zakładzie, celem potwierdzenia spełnienia przez zakład wymagań UE.

W ocenie organu II instancji, zebrany w toku tego postępowania administracyjnego materiał dowodowy powinien stanowić podstawę do wydania decyzji nakazowej przez organ I instancji, w celu wyegzekwowania od podmiotu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Dopiero po stwierdzeniu podczas kontroli w zakładzie spełnienia przez podmiot wymagań UE, organ I instancji może na wniosek strony i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zająć ponownie stanowisko i rozstrzygnąć, czy nadać zakładowi uprawnienia na rynek Chińskiej Republiki Ludowej. W ocenie organu II instancji, zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniu strony w sposób władczy rozstrzyga, czy zakład może, czy też nie może, uzyskać uprawnienia do wskazanego przez stronę we wniosku kraju trzeciego. W rozstrzygnięciu decyzji z [...] organ I instancji odmówił nadania uprawnień do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej, popierając swoje stanowisko uzasadnieniem faktycznym i prawnym, po dokładnej analizie i ocenie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. stwierdził, że Spółka zarzuca również naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. przez organ

I instancji, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W tym zakresie, po dokładnej analizie przedstawionego materiału dowodowego, w ocenie organu II instancji, należy przyjąć, że skarżący miał zapewniony czynny udział w toku postępowania jedynie na etapie jego wszczęcia. Organ zawiadomił bowiem stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego na żądanie strony. Strona natomiast nie została przez organ I instancji zawiadomiona o zakończeniu postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji w sprawie.

Zdaniem organu odwoławczego, nieodłącznym dowodem w sprawie są również zdjęcia załączone do protokołu z kontroli z dnia [...]. Strona nie miała możliwości zapoznania się z nimi w momencie odbioru protokołu z kontroli. Zdjęcia te były wykonywane podczas kontroli w zakładzie skarżącego w obecności osoby towarzyszącej kontrolującym. Dokumentują one stan opisany w protokole z kontroli. Stanowią materiał pomocniczy w ustaleniu stanu faktycznego, szczegółowo opisanego w treści protokołu. Jednak istotnie strona nie miała możliwości zapoznania się z nimi.

Mając na uwadze okoliczność, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony przez PLW w K., a następnie kontrola wykazała nieprawidłowości w zakładzie, zdaniem organu odwoławczego, w pierwszej kolejności zachodzi konieczność wdrożenia postępowania, zmierzającego do wyegzekwowania od podmiotu usunięcia stwierdzonych niezgodności z przepisami prawa, po umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Spółka zarzuciła również naruszenie art. 19f w związku z art. 19d ust. 1 pkt 10 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, poprzez nieprawidłowe sporządzenie protokołu kontroli oraz oparcie rozstrzygnięcia o fakty niestwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli urzędowej. W przedmiotowym protokole faktycznie nie został złożony podpis kontrolowanego pod samym protokołem w miejscu do tego przeznaczonym, ale jednocześnie w miejscu przeznaczonym na uwagi kontrolowanego wpisano "nie wnoszę uwag" i złożony został podpis osoby upoważnionej – B.K.

Ponadto w miejscu potwierdzenia odbioru protokołu osoba upoważniona również złożyła swój podpis. W związku z tym, zdaniem organu, za udowodnione należy przyjąć posiadanie wiedzy przez upoważnionego przedstawiciela podmiotu o ustaleniach z kontroli.

Kontrolowany w treści protokołu został pouczony o prawie do wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień w terminie

7 dni od dnia otrzymania protokołu z kontroli oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli, zgodnie z art. 19d ust. 1 pkt 6 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

PLW w K., nie przestrzegając terminu 7 dni należącego się stronie z mocy art. 19d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, wydał zaskarżoną decyzję administracyjną. Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że należy mieć na uwadze fakt, iż gdyby strona miała zagwarantowane prawo do wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień, dzięki tym wyjaśnieniom, zastrzeżeniom lub udowodnieniu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, mogłaby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji. Organ I instancji pozbawił stronę tego prawa, a w związku z tym rozstrzygnięcie sprawy jest dla strony niekorzystne.

Spółka zarzuciła również organowi I instancji naruszenie art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, poprzez błędny opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego oraz niewskazanie zakresu i skutków rzekomych nieprawidłowości w zakładzie. W ocenie organu II instancji, po analizie przedstawionego materiału dowodowego, stan faktyczny w zakładzie został prawidłowo i dokładnie opisany w protokole z kontroli z [...]. Jednakże, mając na uwadze brak w protokole jednoznacznego wskazania skutków stwierdzonych nieprawidłowości, a także brak postępowania administracyjnego w wyniku stwierdzenia tych nieprawidłowości, w ocenie organu II instancji Powiatowy Lekarz Weterynarii powinien wdrożyć wobec podmiotu postępowanie mające na celu określenie skutków tych stwierdzonych nieprawidłowości oraz wyegzekwowanie ich usunięcia i spełnienia wymagań w pierwszej kolejności prawa żywnościowego UE. Zakres nieprawidłowości został w protokole określony przez organ I instancji, poprzez wykazanie w protokole z kontroli podstaw prawnych stwierdzonych naruszeń wymagań prawa żywnościowego organ I instancji wykazał stronie niespełnienie przez podmiot wymagań UE.

Strona zarzuciła także naruszenie art. 107 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, nielogiczny, w oparciu o dowolne stosowanie norm prawa, jak również w sposób wykraczający poza daną sprawę indywidualną.

W ocenie organu II instancji, istotnie uzasadnienie decyzji oparte jest na zgromadzonym materiale dowodowym dotyczącym postępowania administracyjnego wszczętego [...] na żądanie strony, ale również oparte jest na ustaleniach dotyczących kontroli poprzedzających złożenie przez stronę wniosku z [...]. Materiał dowodowy i ustalenia, dotyczące innych postępowań administracyjnych wobec skarżącego, nie mogą być podstawą uzasadnienia postępowania wszczętego w dniu [...] zakończonego zaskarżoną decyzją. Niewykazanie przez skarżącego w sposób zadowalający organowi nadzorującemu, że może stosować kryterium 100jtk/g do oceny wyników badań laboratoryjnych w kierunku Listeria monocytogenes w produktach uznanych za żywność gotową do spożycia, w przypadku rozpatrywanej sprawy nie ma żadnego znaczenia. Bowiem do czasu spełnienia tego kryterium zarówno organ, jak i skarżąca, zobowiązani są do pobierania próbek produktów do badań zgodnie z harmonogramem na obecność tego patogenu w 25 g. Fakt ten nie ma znaczenia i nie może być podstawą do wydania odmowy zakładowi nadania uprawnień do produkcji na rynek kraju trzeciego.

Ponadto w ocenie organu II instancji - wbrew twierdzeniom strony - decyzja pierwszoinstancyjna została podpisana przez osobę upoważnioną

Organ odwoławczy rozpatrując sprawę dokonał analizy prowadzonego postępowania stwierdził, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego uznał, że strona dopuściła się naruszenia wskazanych wyżej przepisów weterynaryjnych, jednakże nie podjął przewidzianych prawem działań mających na celu wyeliminowanie tych naruszeń, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa zdrowia i życia obywateli. Organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie powinien umożliwić stronie wniesienie zastrzeżeń do ustaleń z kontroli dnia [...], a także wykazanie usunięcia tych nieprawidłowości, a następnie rozpatrzenie możliwości nadania skarżącemu uprawnień do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. w części, tj. uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...], znak: [...], która to decyzja uchyliła decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] nr [...] odmawiającą wydania uprawnień do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej oraz przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wyżej wymienionej decyzji w zakresie jej uzasadnienia Spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 61 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie wszczęte na wniosek strony można po uchyleniu decyzji kontynuować jako postępowanie wszczęte z urzędu;

2. naruszenie art. 21a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w taki sposób, że przedmiotowa norma prawa została zastosowana w sprawie w kontekście art. 20 ww. ustawy i/lub w związku z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.), a nie zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego ustawy;

3. naruszenie art. 21a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez przyjęcie, iż wydanie decyzji nadającej uprawnienia do produkcji na rynek państwa trzeciego uzależnione jest od jakiegoś wcześniejszego postępowania "incydentalnego" z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.);

4. naruszenie art. 107 § 1 w związku z art. 268a K.p.a., poprzez przyjęcie, iż osoba, która podpisała się pod decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] posiada upoważnienie organu do wydania decyzji z art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Skarżąca Spółka wniosła o:

1. zobowiązanie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do zmiany uzasadnienia skarżonej decyzji;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Spółka podniosła, że organ II instancji uwzględnił zasadne żądanie strony, podkreślając naruszenie przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jak również naruszenia organu I instancji w zakresie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, uchylając decyzję PLW w K. z dnia [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ

I instancji.

Uznając zasadność rozstrzygnięcia decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie sposób zgodzić się jednakże z niektórymi twierdzeniami przedstawionymi w jej uzasadnieniu..

Niewątpliwym jest, iż przedmiotowe postępowanie jest postępowaniem wszczętym na żądanie strony (postępowanie wnioskowe). Tym samym nie do zaakceptowania jest sytuacja kiedy to organ zamienia postępowanie wszczęte na wniosek strony na postępowanie z urzędu. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt: II OSK 1812/11 - "Wniosek strony wiąże organ co do treści żądania" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt: II SA/Łd 1274/12 - "W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony), rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść zgłoszonego żądania. Wszczęte postępowanie administracyjne nie oznacza dowolności organu administracji publicznej i organ ten nie jest władny do zmiany tego żądania". Zatem, inicjatywa wszczęcia postępowania należy do strony, w szczególności, gdy chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej interesu prawnego, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem.

Możliwość wszczęcia j "postępowania incydentalnego" sugeruje organ II instancji w uzasadnieniu. Wyraźnego podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż wniosek strony wiąże organ co do treści przedstawionego w nim żądania. W komentowanej sprawie spółka złożyła wniosek w przedmiocie nadania w drodze decyzji administracyjnej uprawnień eksportowych na rynek Chińskiej Republiki Ludowej (CN) i to w granicach jej żądania powinno być prowadzone ponowne postępowanie administracyjne przed organem I instancji.

Co więcej, Spółka zauważa, iż kontrola przeprowadzona w zakładzie w K. dnia [...], niewątpliwie została przeprowadzona w związku z pismem strony z dnia [...], tj. z wnioskiem o wydanie decyzji uprawniającej do eksportu na rynek Chińskiej Republiki Ludowej (CN). Trudno zatem wnosić, iż może być podstawą do rozpoczęcia nowego postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.).

Spółka zauważyła również, iż przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, w związku z nadaniem zakładowi uprawnień do produkcji na rynek danego państwa trzeciego, nie stanowią o możliwości wszczęcia postępowania incydentalnego z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.). Przedmiotowe postępowanie nie stanowi zatem wymogu, aby móc zakładowi nadać ww. uprawnienia. Podmiot zauważa, iż na mocy przepisu art. 23 ww. ustawy jeżeli zostanie bezsprzecznie stwierdzone, że w zakładach, o których mowa w art. 21a ust. 1 ww. ustawy, nie są spełniane wymagania określone przez państwo trzecie, powiatowy lekarz weterynarii, w zależności od stopnia uchybienia, wydaje decyzję, w której:

1. nakazuje usunięcie uchybień lub

2. zakazuje produkcji na rynek państwa trzeciego niektórych rodzajów produktów pochodzenia zwierzęcego, lub

3. zakazuje wprowadzania partii produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego, lub

4. zakazuje produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego.

W związku z powyższym organ nie może na podstawie przeprowadzonej kontroli (która odbyła się w związku z wnioskiem strony) rozpocząć odrębnego postępowania administracyjnego. Jak już zostało wyraźnie podkreślone, organ (zarówno I, jak i II instancji) jest związany wnioskiem strony, a co więcej możliwości takiej nie przewidują przepisy prawa. Reasumując, organ I instancji powinien kontynuować wszczęte dnia [...] postępowanie, z powodu uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia w dniu [...] przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] i takie działanie powinno być wyraźnie opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].

Ponadto Spółka stwierdziła, iż organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, co potrzymał organ II instancji w uzasadnieniu decyzji własnej stosując jego błędną wykładnię. Przy czym, Spółka zaznaczyła, iż w odwołaniu od decyzji wskazywała na błędną wykładnię przedmiotowego przepisu, a nie jak twierdzi organ II instancji -" Wg przedstawionego w odwołaniu stanowiska skarżącego organ I instancji powinien zastosować zamiast wskazanego art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego artykuł 23 ust. 1 tej ustawy ".

Z treści uzasadnienia organu I i II instancji wynika, iż przedmiotowa norma prawa została zastosowana w kontekście art. 20 ww. ustawy i/lub w związku z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.), a nie zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego ustawy. W szczególności, organ I i II instancji, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w samym rozstrzygnięciu, "pomieszał tryby administracyjne dotyczące zatwierdzania lub bieżącego nadzoru nad zakładem działającym na jednolitym rynku państw członkowskich Unii Europejskiej z nadaniem uprawnień na rynek państw do tej Unii nienależących (tak zwanych państw trzecich).

W sprawie należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z przepisami ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, czym innym jest wniosek przedsiębiorstwa sektora spożywczego dotyczący zatwierdzenia zakładu do wprowadzania produktów na wspólny rynek europejski (zatwierdzenie takie zakład posiada), a czym innym wniosek dotyczący kraju, który do Unii Europejskiej nie należy (na przykład Chińska Republika Ludowa). Należy przy tym wskazać, iż przedmiotowa decyzja organu I instancji, nie jest również decyzją uznaniową z art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE. L. z 30 kwietnia 2004 r. poz. 165 str. 1 z późn. zm.), która to decyzję jest decyzją podejmowaną po wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, a nie na wniosek przedsiębiorstwa sektora spożywczego. Powyższego nie zauważył organ II instancji.

Spółka podniosła, iż przedmiotowa kontrola została przeprowadzona dnia [...], a więc już dwa miesiące temu. W związku z powyższym organ I instancji (wg zaleceń organu II instancji) nie może na jej podstawie wydać decyzji w przedmiocie, jak to określają organy Inspekcji Weterynaryjnej "przestrzegania wymogów sanitarno-higienicznych", gdyż sytuacja w zakładzie uległa zmianie, co z urzędu powinien zauważyć organ II instancji.

Spółka podkreśliła, iż w związku z ww. protokołem spółka nie miała możliwości wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli, a zatem nie może być on ponownie podstawą do podjęcia decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii, zdaniem skarżącej, dość lakonicznie odnosi się do zarzutu podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną, podczas gdy Spółka uważa, że nadal nie zostało bezsprzecznie (ze względu na obiektywne przesłanki) udowodnione, iż osoba, która złożyła podpis pod decyzją z dnia [...] powiada odpowiednie upoważnienie PLW w K..

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzja administracyjna obejmuje zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie. Skarga, w której skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie lub uzasadnienie jest skargą na decyzję. Tak więc, jeżeli skarżący podnosi w skardze zarzuty dotyczące uzasadnienia, to jest to skarga na decyzję, albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie. W takiej sytuacji obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny zarzutów dotyczących uzasadnienia, a w razie ich podzielenia, konsekwencją takiego stanowiska może być uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednakże w niektórych przypadkach sąd administracyjny jedynie w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę może wyrazić ocenę prawną, która będzie odnosić się do wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, a więc decyzja ma charakter kasacyjny. W ocenie sądu, jak i w ocenie Spółki, takie rozstrzygnięcie sprawy jest prawidłowe, tj. jest zgodne z przepisami prawa, a także ze słusznym interesem strony. Co prawda Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. błędnie wskazał formalną podstawę prawną wydanej decyzji – art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję), zamiast art.138 § 2 K.p.a. (organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, itd.), ale skoro istnieje przepis zezwalający na uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, sentencja decyzji odpowiada temu przepisowi, a uzasadnienie decyzji wskazuje na wystąpienie przesłanek do zastosowania art.138 § 2 K.p.a., takie naruszenie przepisu art. 138 K.p.a. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Zarzuty skargi dotyczą natomiast w głównej mierze wykładni obowiązujących przepisów dokonanej przez organ odwoławczy i wskazanych zasad dalszego postępowania organu I instancji.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w zakresie treści zawartych w jej uzasadnieniu na wstępie sąd dokonał oceny materialnoprawnych podstaw jej rozstrzygnięcia, tj. art. 21a i art. 23 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r., poz.1577 ze zm.).

Należy przypomnieć, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było udzielenie Zakładowi w K. będącemu częścią Spółki A., na wniosek z dnia [...]., uprawnienia do produkcji na rynek danego państwa trzeciego, tj. Chińskiej Republiki Ludowej.

Zgodnie z art. 21a ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jeżeli państwo trzecie uzależnia wysyłkę produktów pochodzenia zwierzęcego do tego państwa od nadania zakładowi uprawnienia do produkcji na rynek danego państwa trzeciego, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, nadaje zakładowi takie uprawnienie. Wedle PLW w K. produkcja artykułów pochodzenia zwierzęcego na rynek ww. państwa wymaga nadania stosownego uprawnienia.

Zgodnie z pkt 1 ust. 5 ww. art. 21a, decyzję w sprawie nadania zakładowi uprawnienia do produkcji na rynek państwa trzeciego powiatowy lekarz weterynarii wydaje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez podmiot wniosku o nadanie uprawnienia, po przeprowadzeniu kontroli w zakładzie. Tak więc nadanie wymaganego uprawnienia do produkcji wyrobów pochodzenia zwierzęcego mogło nastąpić po uprzednim przeprowadzeniu kontroli.

Organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli, z uwagi na stwierdzone uchybienia, wydał decyzję odmawiającą Spółce przyznania jej Zakładowi w K. takiego uprawnienia.

Organ II instancji uznał obowiązek przeprowadzenia kontroli poprzedzającej wydanie uprawnienia, jednak zakwestionował wydanie decyzji odmawiającej nadania uprawnienia do produkcji, bez uprzedniego wezwania w trybie przewidzianym w art. 23 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego do usunięcia stwierdzonych uchybień.

W ocenie sądu, wskazanie przez organ odwoławczy na konieczność zastosowania trybu z art. 23 ww. ustawy nie jest prawidłowe. Aby w sposób należyty odczytać treść przepisów zawartych w art. 23 należy wziąć pod uwagę całą jednostkę systematyzacyjną, a nie poszczególne ustępy, czy tym bardziej punkty.

Art. 23 ust. 1 stanowi:

"Jeżeli zostanie stwierdzone, że w zakładach, o których mowa w art. 21a ust. 1, nie są spełniane wymagania określone przez państwo trzecie, powiatowy lekarz weterynarii, w zależności od stopnia uchybienia, wydaje decyzję, w której:

1) nakazuje usunięcie uchybień lub

2) zakazuje produkcji na rynek państwa trzeciego niektórych rodzajów produktów pochodzenia zwierzęcego, lub

3) zakazuje wprowadzania partii produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego, lub

4) zakazuje produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego."

Po pierwsze należy sięgnąć do art. 21a ust. 1 ustawy by ustalić o jakich zakładach jest w tym przepisie mowa. Ponieważ przepis ten był wcześniej przytaczany, sąd w tym miejscu poprzestanie na wskazaniu, że jego zdaniem, w odesłaniu chodzi nie o zakłady dopiero ubiegające się o uprawnienie do produkcji na rynek państwa trzeciego, ale o zakłady, którym już w drodze decyzji zostało nadane takie uprawnienie. Na takie rozumienie tego odesłania z art. 23 ust. 1 wskazują kolejne punkty tego ustępu, tj. 2 - 4, z których wynikają zakazy produkcji niektórych bądź wszystkich produktów, czy wprowadzania partii produktów pochodzenia zwierzęcego na rynek państwa trzeciego. Wreszcie na takie rozumienie tego odesłania wskazuje także brzmienie art. 21a ust. 5 pkt 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdyż nie sposób sobie wyobrazić by organ zdążył w terminie 30 dni od złożenia wniosku wydać decyzję w sprawie nadania uprawnienia, gdyby wcześniej musiał przeprowadzić kontrolę, strona miałaby prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu tej kontroli, organ nakazałby usunięcie uchybień w trybie decyzji, ewentualnie wskazującej termin ich usunięcia (art. 23 ust. 2), od decyzji tej mogłoby być wniesione odwołanie, a organ odwoławczy musiałby je rozpatrzyć itd.

Tak więc, zdaniem sądu, w przypadku wniesienia wniosku o przyznanie uprawnień do produkcji na rynek państwa trzeciego, rozpoznanie takiego wniosku następuje jedynie w oparciu o art. 21a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, co oznacza, że powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę i w oparciu o jej wynik przyznaje wnioskowane uprawnienie lub odmawia przyznania takiego uprawnienia. W tym zakresie więc działanie organu I instancji było prawidłowe, natomiast wykładnia przepisów ww. ustawy dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji była błędna.

Na tle przedmiotowej sprawy należy jednak zwrócić uwagę na drugi jej aspekt. Zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1482) Inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego (art. 3). W tym też celu, upoważnieni pracownicy Inspekcji przeprowadzają kontrole, a ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych, oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia (art.19f). Kwestie te pozostają jednak, z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy, poza zakresem rozpoznania sądu. Należy jednak dodać, że każda kontrola, niezależnie od powodu jej przeprowadzenia ( z uwagi na złożenie wniosku o przyznanie uprawnień, kontrola planowa, czy doraźna), w przypadku stwierdzenia występowania zagrożeń zdrowia publicznego winna stanowić podstawę do dalszego działania Inspekcji.

Pozostając jednak przy przepisach wyżej wymienionej ustawy należy także zwrócić uwagę na powtarzające się nieprawidłowości w przeprowadzanych kontrolach (w aktach sprawy znajdują się dwa protokoły kontroli Zakładu w K. przeprowadzonej w niniejszej sprawie ([...]) oraz w okresie ją poprzedzającym ([...]). Cel, sposób przeprowadzania kontroli oraz sposób sporządzania protokołu kontroli oraz możliwość wnoszenia do niego zastrzeżeń i terminy z tym związane określają także przepisy art.19a – 19e. Przepisy te winny być ściśle przestrzegane by dokonywane kontrole mogły stanowić podstawę podejmowania dalszych działań ( patrz wyrok NSA sygn. akt II OSK 1864/13 dostępny w internecie).

W niniejszej sprawie, protokół z dnia [...] nie został podpisany przez osobę upoważnioną przez kontrolowaną Spółkę we właściwym miejscu, ale jednocześnie w miejscu przeznaczonym na ewentualne zastrzeżenia wpisano: "nie wnoszę uwag" i osoba upoważniona złożyła swój podpis. Do tego decyzja organu I instancji wydana została w terminie (dnia [...]), w którym jeszcze możliwe było wniesienie zastrzeżeń do protokołu. Stanowi to istotne uchybienie.

Zwrócić należy także uwagę na to, że protokół, o którym mowa w art.19d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, winien być sporządzony w sposób jasny i czytelny, a wszystkie do niego załączniki muszą wynikać z jego treści, a nadto np. wykonane zdjęcia obrazujące zastany stan faktyczny muszą być opisane, choćby poprzez wskazanie na nich daty kontroli oraz punktu protokołu, którego dotyczą. Protokół wraz z załącznikami winien być udostępniony podmiotowi kontrolowanemu. W niniejszej sprawie w protokole w rubryce – stosowane metody kontroli – zapisano:" dokumentacja fotog.". Z protokołu nie wynika, że zdjęcia są załącznikami do protokołu, zdjęcia też nie są załączone do akt administracyjnych i nie były przedstawione kontrolowanemu Zakładowi wraz z protokołem. Stanowi to również istotne uchybienie.

Dodać należy, że badając decyzję organu I instancji, sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania, iż decyzja ta została wydana przez osobę nieupoważnioną. Została ona podpisana przez osobę zastępującą Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. Nie można przy tym stwierdzić, że zastępowanie organu możliwe jest jedynie w przypadku długotrwałej nieobecności osoby pełniącej tą funkcję.

W niniejszej sprawie zwrócić należy także uwagę na fakt, że wniosek strony o wydanie uprawnienia do produkcji na rynek Chińskiej Republiki Ludowej został złożony w dniu [...], a kontrola Zakładu w K. została przeprowadzona dnia [...], w związku z czym kontrola ta straciła już swą aktualność, a ponadto protokół kontroli zawiera błędy. W tym stanie rzeczy, nawet jeżeli strona podtrzymuje swój wniosek, przed jego ponownym rozpatrzeniem Powiatowy Lekarz Weterynarii winien przeprowadzić ponowną kontrolę, sporządzić protokół w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i przedstawić go kontrolowanemu podmiotowi, a następnie wydać decyzję w oparciu o art. 21a ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wszystko to winno być wykonane w terminie określonym w art. 21a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, liczonym od daty zwrócenia akt administracyjnych po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku.

Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że zaskarżona decyzja, pomimo częściowo złego uzasadnienia, jest zgodna z art. 138 § 2 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pominie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim sąd w inny sposób przedstawił własną ocenę prawną i kierując się zaleceniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu wyroku, ponownie rozpozna sprawę.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.