Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1821/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3 i 3a
journal: Dz.U. 2015 poz 121
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
article: § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, WSA Ewa Kowalczyk, Protokolant Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], po rozpoznaniu wniosku D. P., odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. W ocenie organu w sprawie nie została spełniona przesłanka umorzenia należności w postaci całkowitej ich nieściągalności, określona w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963, ze zm.; dalej jako: u.s.u.s.). Organ nie znalazł również podstaw do umorzenia należności w przypadku braku przesłanki całkowitej nieściągalności, na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365; dalej jako: rozporządzenie w sprawie umarzania należności).

We wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy wniesionym od powyższej decyzji D. P. zarzucił, że organ nie uwzględnił całości przedłożonej przez stronę dokumentacji obrazującej sytuację finansowa i materialną. Dokumentacja ta w ocenie wnioskodawcy wskazuje, że nie jest w stanie opłacić zaległych składek. Ponadto wnioskodawca zarzucił, że organ nie uwzględnił jako przesłanki umorzenia należności faktu przewlekłej choroby, która uniemożliwia opłacenie należności.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Zakład utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję.

W ocenie organu w sprawie nie zachodzi przesłanka umorzenia należności w postaci całkowitej ich nieściągalności. Wskazał, że zadłużenie figurujące na koncie wnioskodawcy aktualnie objęte jest postępowaniem egzekucyjnym. W ramach prowadzonych czynności egzekucyjnych dokonano zajęcia rachunku bankowego. Prowadzone postępowanie egzekucyjne formalnie nie zostało zakończone.

Organ ustalił, że od 2008 r. wnioskodawca jest zgłoszony do ubezpieczeń jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W przedłożonym oświadczeniu majątkowym wnioskodawca wskazał, że ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w kwocie 220 zł, a także koszty związane z leczeniem. Korzysta z okazjonalnej pomocy rodziny i przyjaciół w postaci wyżywienia i środków czystości.

Przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja medyczna potwierdza, że ma on problemy zdrowotne, jednak nie daje podstaw do stwierdzenia, że aktualny stan zdrowia wnioskodawcy uniemożliwia lub ogranicza możliwość zatrudnienia. Wnioskodawca nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, a ponadto prowadzi działalność gospodarczą.

Zakład wskazał, że wprawdzie to na organie ciąży obowiązek prawidłowego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, jednak nie podważa to podstawowej zasady, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wnioskodawca nie udokumentował, że jego stan zdrowia stanowi przeszkodę w zatrudnieniu.

W ocenie organu, sytuacja finansowa wnioskodawcy jest trudna, jednak nie przedłożył on żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie zaległości wynikających z nieterminowego regulowania zobowiązań za czynsz, media czy też zobowiązania kredytowe. Powyższe dowodzi, że pomimo posiadania ograniczonych środków finansowych wnioskodawca posiada zdolność do terminowego regulowania zobowiązań.

Zakład nie uznał za zasady argumentu wnioskodawcy, że brak środków finansowych oraz zadłużenie z tytułu składek uniemożliwia mu pozyskanie środków finansowych na przekwalifikowanie się. Organ podkreślił, że ryzyko związane z prowadzona na własny rachunek działalnością gospodarczą ponosi zawsze płatnik.

Zakład wskazał, że decyzje w sprawach umarzania należności wydawane są w oparciu o uznanie administracyjne, co oznacza, że nawet zaistnienie przesłanki "całkowitej nieściągalności", jak również "ważnego interesu osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek", do których odwołują się przepisy zawarte w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ musi mieć na względzie ochronę środków publicznych.

W skardze do sądu administracyjnego D. P. podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom organu, w interesie społecznym leży uwzględnienie wniosku skarżącego, a więc umożliwienie mu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jej unowocześnienia i rozwoju, a nie kierowanie do grupy osób bezrobotnych lub klientów pomocy społecznej. Ze względu na trudną sytuację na rynku pracy i stan zdrowia skarżącego w razie rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej będzie musiał skierować się do organów państwa o pomoc w utrzymaniu.

Zdaniem skarżącego uzasadnienie decyzji w jego sprawie zostało sporządzone w sposób sztampowy, ogólnikowy, nie odnoszący się do danej sprawy.

Twierdzenie organu, że skarżący reguluje terminowo zobowiązania jest dowolne i nie znajduje oparcia w zgromadzonych dokumentach. Organ nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących kosztów leczenia.

Skarżący zarzucił również, że organ nie zapewnił mu możliwości czynnego udziału w sprawie. Organ nie zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu zebranie niezbędnej dokumentacji dotyczącej jego stanu zdrowia i sytuacji finansowej. Pomimo zgłaszanego przez prokurenta skarżącego wniosku o przedłużenie terminu rozpoznania sprawy ze względu na konieczność zebrania dokumentacji, pismo pełnomocnika pozostało bez odpowiedzi ze strony organu.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które musiałyby skutkować jej uchyleniem (stwierdzeniem nieważności).

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych oraz wspomniane wyżej rozporządzenie w sprawie umarzania należności przewidują dwie podstawowe sytuacje, w których może nastąpić umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Pierwszą jest wystąpienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności, przy czym sytuacje kwalifikowane jako całkowita nieściągalność składek określa art. 28 ust. 3 ustawy. Po drugie, z art. 28 ust. 3a ustawy wynika, iż należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w tej sytuacji precyzuje rozporządzenie w sprawie umarzania należności.

Decyzja o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (i zdrowotne) opiera się na uznaniu administracyjnym. Konstrukcja uznania charakteryzuje się tym, że ustawodawca określając w hipotezie normy prawnej przesłanki (okoliczności) podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tego przepisu w sposób, który pozwala organowi na swobodę wyboru w zakresie tego, czy organ podejmie w ogóle określone działanie, lub w zakresie tego, który spośród dopuszczonych przez ustawodawcę sposobów zachowania (rozstrzygnięcia sprawy) wybierze.

Powyższe stwierdzenie musi być obwarowane pewnymi istotnymi w przedmiotowej sprawie zastrzeżeniami. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności organu. Działając w oparciu o uznanie organ zobligowany jest przede wszystkim do zachowania wszystkich standardów proceduralnych. Nawet działając w ramach uznania administracyjnego organ nie przestaje być związany jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy materialnej (obiektywnej), obligująca organ do podjęcia wszelkich kroków celem dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zasada ta nabiera szczególnego znaczenia właśnie w przypadku decyzji uznaniowych.

Ponadto swobodę wyboru rozstrzygnięcia organu ogranicza wyrażona w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony. Zasada ta obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych. Ponadto, organ mając do wyboru różne możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy, powinien wybrać rozwiązanie zgodne ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny.

Wybór rozstrzygnięcia dokonany przez organ w ramach uznania administracyjnego może być zaakceptowany jako zgodny z prawem tylko wówczas, gdy będzie się opierał na w pełni wyjaśnionych okolicznościach faktycznych sprawy oraz gdy będzie zgodny z nakazem należytego wyważenia interesu publicznego i indywidualnego w konkretnie rozpatrywanym przypadku.

Odnosząc powyższe uwagi do oceny zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że organ orzekający w sprawie nie dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które musiałyby skutkować uchyleniem decyzji, a dokonując wyboru rozstrzygnięcia nie wykroczył poza granice przyznanego mu prawem uznania administracyjnego.

Zasadnie organ przyjął, że w badanej sprawie nie zaistniała przesłanka umorzenia należności w postaci całkowitej ich nieściągalności (art. 28 ust. 3 u.s.u.s.). Przyjęcie tej przesłanki wyklucza prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne (Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] jako organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego).

Nie zachodzi również żadna z okoliczności wymienionych w art. 28 ust. 3 pkt 3, 4a-6 u.s.u.s. (brak majątku, z którego można egzekwować należności; wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; stwierdzenie przez organ egzekucyjny braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję; jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne).

Z kolei prawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących umorzenia należności w przypadku braku całkowitej nieściągalności wymaga w pierwszej kolejności prawidłowego ustalenia sytuacji rodzinnej, finansowej, majątkowej i zdrowotnej wnioskodawcy, a następnie skonfrontowania jej z przesłankami sprecyzowanymi w § 3 rozporządzenia w sprawie umarzania należności.

Ustalenia organu w zakresie dochodów i wydatków gospodarstwa domowego skarżącego nie budzą zastrzeżeń. Organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty przedłożone przez skarżącego.

Spośród trzech sytuacji, które w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie umarzania należności mogą (lecz nie muszą) stanowić przesłankę umorzenia należy wykluczyć dwie ostatnie. Skarżący nie wskazuje na żadną sytuację, która mogłaby być potraktowana jako poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, co powodowałoby, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (pkt 2).

Nie można też mówić o przesłance wskazanej w punkcie 3 - przewlekłej chorobie zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Skarżący wprawdzie w pismach kierowanych do organu uskarżał się na zły stan zdrowia spowodowany dolegliwościami kręgosłupa i alergią, na dowód tego przedstawił zaświadczenie lekarskie o pozostawaniu pod opieką poradni laryngologicznej, alergologicznej oraz neurologicznej oraz trzy informacje o korzystaniu z pomocy medycznej nocnej. Jednakże zdaniem Sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych trafnie ocenił przedstawione przez skarżącego dowody w kontekście powołanej powyżej przesłanki umorzenia należności i podniósł, że sytuacja zdrowotna skarżącego nie doprowadziła do zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, a więc ma możliwość uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów lekarskich wynika, że skarżący korzysta z porad lekarskich, jednak nic w dokumentach i okolicznościach sprawy nie wskazuje, aby schorzenia te uniemożliwiały podjęcie pracy zarobkowej. Przeczy temu powołany fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Na marginesie podnieść można, iż skarżący nie przedstawił np. orzeczenia lekarskiego, z którego wynikałaby jego całkowita niezdolność do pracy z powodu stanu zdrowia, w jakim aktualnie się znajduje.

Głębszego rozważenia wymaga przesłanka opisana w § 3 ust. 1 pkt 1, to jest sytuacja, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego

i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

W aktualnej sytuacji skarżący z oczywistych względów nie ma możliwości jednorazowej spłaty zadłużenia z tytułu składek przekraczającego łącznie kwotę 14.000 złotych. Nie oznacza to jednak niemożliwości spłacania zaległości ratami.

Orzekanie w przedmiocie umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i rozporządzenia wykonawczego musi opierać się na wyważeniu interesu publicznego i słusznego interesu strony – zobowiązanego. Jak podkreślił NSA w wyroku z 26 stycznia 2011 r. (II GSK 125/10, LEX nr 952796), ustawodawca zezwalając na rezygnację z egzekwowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie, wprowadza daleko idące ograniczenia. Nawet jeżeli występuje któraś z przesłanek, o których mowa w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., ZUS nie ma obowiązku umorzenia należności, jest to wyłącznie prawem wierzyciela, który podejmuje decyzję w oparciu o reguły wynikające z art. 7 k.p.a. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest wierzycielem dysponującym środkami publicznymi, zatem interes społeczny jest czynnikiem, który musi być brany pod uwagę, a nie tylko interes indywidualny.

Względy interesu publicznego w postaci ochrony stabilności systemu finansowania ubezpieczeń społecznych, zasada równości w zakresie obowiązków ubezpieczonych i płatników nakazują traktowanie instytucji umorzenia należności jako wyjątkowej, zastrzeżonej dla naprawdę trudnych przypadków życiowych.

Oceniając "słuszność" interesu strony ubiegającej się o umorzenie należności należy brać pod uwagę względy doświadczenia życiowego, które każą odwołać się do powszechnej wiedzy na temat ogólnego poziomu życia w społeczeństwie.

Z analizy przeprowadzonej przez organ wynika, że skarżący od 17 lipca 2008 r. jest zgłoszony do ubezpieczeń jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W przedłożonym oświadczeniu majątkowym wskazał, że ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w kwocie 220 zł, a także koszty związane z leczeniem. Korzysta z okazjonalnej pomocy rodziny i przyjaciół w postaci wyżywienia i środków czystości. W odwołaniu skarżący podnosił, iż od kilku lat nie uzyskuje żadnego dochodu a od 2014 r. żadnego przychodu. Nie posiada żadnych środków finansowych i ma znaczne trudności z własnym utrzymanie i funkcjonowaniem a także ponosi znaczne wydatki na leki i rehabilitację. Należy zwrócić uwagę, że na etapie postępowania toczącego się przed organem, w oświadczeniu o stanie majątkowym, skarżący nie zestawił chociażby comiesięcznych wydatków koniecznych. Nie przedłożył też żadnych dokumentów potwierdzających jego rzeczywista sytuację majątkową, w tym w szczególności żadnych rachunków za mieszkanie, lokal w którym prowadzi działalność gospodarczą, za media, leki, rehabilitacje. Natomiast niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazywał, że ciężar dowodzenia okoliczności mających uzasadniać istnienie przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy, albowiem z faktu ich istnienia wywodzi on określone skutki prawne. Nie bez powodu, na gruncie przepisu § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia prawodawca operuje zwrotem "[...] jeżeli zobowiązany wykaże [...]", że w postępowaniu w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ciężar dowodzenia wskazanych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (patrz m.in.: wyrok z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 430/12, wyrok z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II GSK 922/12 opubl.:http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaniechanie przez skarżącego przedstawienia dowodów na okoliczność rzeczywistej sytuacji materialnej

i zdrowotnej, w tym również ponoszonych wydatków na utrzymanie i leczenie, nie może stanowić argumentu uzasadniającego ocenę o wadliwości decyzji organu odmawiającej umorzenia należnych składek. Strona postępowania nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Istotne jest również to, że jak sam skarżący podnosi, pomimo iż od kilku lat nie uzyskuje dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, nie zawiesił tej działalności a widzi możliwość zmiany jej profilu. Zdaniem Sądu skarżący w swoich twierdzeniach prezentowanych w sprawie popada w sprzeczności. Raz wskazuje, że stan zdrowia uniemożliwia mu uzyskiwanie dochodu, natomiast w następnych akapitach swojego pisma z dnia 7 lipca 2015 r. oraz w odwołaniu z dnia 6 sierpnia 2015 r. podnosi, że "zmiana profilu prowadzonej działalności stworzy mu możliwości zarobkowe". Takiej samej argumentacji używa w skardze wskazując, że "w interesie społecznym leży uwzględnienie wniosku skarżącego, a więc umożliwienie mu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jej unowocześnienia i rozwoju". Oznacza to, że po zmianie profilu prowadzonej przez skarżącego działalności, stan zdrowia nie byłby przeszkodą do uzyskiwania dochodu. Zdaniem Sądu wiek skarżącego, posiadane przez niego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe wskazują na prawidłową ocenę dokonaną przez organ, co do możliwości uregulowania tych należności w przyszłości, chociażby w systemie ratalnym.

Stanowisko organu jest też uzasadnione w świetle okoliczności powstania zadłużenia w niezbyt odległym okresie – w latach 2013-2015 oraz treści art. 24 ust. 4 u.s.u.s., przewidującego pięcioletni termin przedawnienia należności z tytułu składek. Jest to perspektywa na tyle długa, że za prawidłowe należy uznać twierdzenie, iż w okresie dochodzenia należności sytuacja skarżącego może poprawić się i pozwolić na uregulowanie istniejącego zadłużenia.

Odnosząc się do podniesionych w skardze argumentów, iż organ nie zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy, co uniemożliwiło skarżącemu zebranie niezbędnej dokumentacji dotyczącej jego stanu zdrowia

i sytuacji finansowej to nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ kilkakrotnie w trakcie trwającego postępowania wzywał skarżącego do złożenia dokumentacji obrazującej jego sytuację materialną oraz zdrowotną. Wskazywał nawet jakiego rodzaju dokumenty powinien złożyć. Jednakże poza kilkoma kserokopiami zaświadczeń lekarskich i dwoma rachunkami z apteki do akt nie zostały złożone inne dowody. Zgodzić się należy z organem, że w badanej sprawie nie uwzględnił pisma K. O. przedstawiającej się jako prokurenta wnioskodawcy, o przedłużenie terminu do złożenia dowodów w sprawie. Stosownie bowiem do treści art. 1091 § 1 Kodeksu cywilnego prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Skarżący prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców, nie może więc udzielić prokury. Ponadto należy zauważyć, iż wniosek skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy został złożony w marcu 2015 r. zaś decyzję ostateczną ZUS wydał [...] października 2015 r., miał więc skarżący 8 miesięcy na przedłożenie stosownych dowodów.

Z powyższych przyczyn nie można zarzucić organowi, aby odmawiając umorzenia należności skarżącej dopuścił się naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ brał pod uwagę wszystkie udokumentowane fakty świadczące o sytuacji rodzinnej, majątkowej, finansowej i zdrowotnej skarżącego, dokonał także właściwego rozważenia kolidujących interesów (publicznego

i indywidualnego). Trudno organowi zarzucić w tej sytuacji jawne naruszenie reguł postępowania, a ze względu na uznaniowy charakter decyzji, sąd nie ma możliwości "wymuszenia" na organie wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Konkludując powyższe rozważania sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia (stwierdzenia nieważności). Jak wynika z wyżej przedstawionych wywodów na temat charakteru decyzji w sprawie umarzania należności – możliwości kontroli sądu są w tym przypadku jednak ograniczone. Sąd może uchylić decyzję tylko w przypadkach istotnych naruszeń granic swobody decyzyjnej organu lub poważnego naruszenia przepisów postępowania, w tym prowadzącego do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Żadna z takich wad nie wystąpiła w przypadku zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.).