Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 728/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

1 Postanowienie Dnia 30 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.Ć. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Rady Miasta w [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości – postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Z.Ć. na uchwałę Rady Miasta w [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały z uwagi na fakt, że jej wykonanie może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, a także wyrządzenie znacznej szkody. Jak uzasadniła skarżąca, w przypadku przeniesienia własności nieruchomości na nowych właścicieli, możliwe będzie dalsze przenoszenie prawa własności. W przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej uchwały, skutki powstałe z powodu wcześniejszego przeniesienia własności nieruchomości mogą być trudne do odwrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi

o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dotyczy to sytuacji, gdy

w razie uwzględnienia skargi przez Sąd zwrot spełnionego świadczenia lub jego wartości nie byłby możliwy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, publ. LexPolonica Maxima CD nr 375764).

Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 r. I OZ 731/2010 LexPolonica nr 2416738).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który złożył wniosek. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z 18 marca 2010 roku, sygn. II FSK 502/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Jedno zdanie na poparcie wniosku wskazujące, iż w przypadku przeniesienia własności nieruchomości na nowych właścicieli możliwe będzie dalsze przenoszenia prawa własności nie stanowi uzasadnienia wystarczającego dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Sam fakt hipotetycznego istnienia takiej możliwości nie wskazuje na realne niebezpieczeństwo wystąpienia takiego skutku. Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/2011 LexPolonica nr 2485552). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia ,,znaczna szkoda" lub ,,trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. II FZ 332/2010 LexPolonica nr 2388238)

W niniejszej sprawie skarżąca nie powołała się na żadne okoliczności, które pozwoliłyby zasadnie twierdzić, że wykonanie zaskarżonej uchwały może doprowadzić do wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za niewystarczający uznać należy wywód skarżącej o istnieniu wymienionych przesłanek, jeżeli nie jest on połączony z przedstawieniem skonkretyzowanych dostatecznie okoliczności.

Mając całość wyżej wyłożonych kwestii na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.