Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1428/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 w zw. z art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2012 nr 275 poz 1 art. 2
law: Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) NR 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające  ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 29 poz 1 art. 1 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych  elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 282 poz 29 art. 2, art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 5
law: Rozporządzenie Komisji  (UE) NR 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia  środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa  lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji,  zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 127/13 w sprawie ze skargi C. S.A. w Ł. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; [...]; [...] grudnia 2012 r. nr [...]; [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od C. S.A. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 4.700 (cztery tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 127/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. S.A. w Ł. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz dnia [...] grudnia 2012 r. określające cło antydumpingowe oraz kwotę podatku od towarów i usług, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone decyzje, orzekł o kosztach postępowania oraz stwierdził, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W dniach 17 lutego 2011 i 25 marca 2011 r. C. S.A. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w Polsce importowane z Malezji "śruby z łbem grzybkowym" (ze stali zwykłej), "śruby z łbem sześciokątnym o wytrzymałości na rozciąganie mniejszej niż 800MPa" (ze stali zwykłej) oraz "śruby z łbem sześciokątnym o wytrzymałości na rozciąganie większej niż 800 MPa" (ze stali zwykłej). Zadeklarował kod TARIC 7318 15 90 91, 7318 15 81 81 oraz 7318 15 89 81, stawkę celną 0 % oraz stawkę podatku od towarów i usług 23 %. W dniach 27 lutego 2011 r. i 1 kwietnia 2011 r. przyjęto zgłoszenia uzupełniające towaru, które uzyskały numery [...] i [...].

Decyzjami z dnia [...] i [...] września 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. zmienił ww. zgłoszenia celne wpisując dodatkowe pozycje i kody; określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 59.133 zł i 57 700 zł; oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru ujętego w zgłoszeniach celnych w wysokości 29.922 zł i 29 228 zł.

W uzasadnieniach decyzji organ celny wskazał, że w dniu objęcia przesyłki procedurą celną dopuszczenia do obrotu obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 2010.282.29 z dnia 28.10.2010 r.). Na mocy art. 2 tego rozporządzenia, wysłane z Malezji towary objęte zadeklarowanymi w zgłoszeniu celnym przez stronę kodami zostały poddane rejestracji.

Organ podał, że w dniu 27 lipca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji.

W ocenie organu dla towarów klasyfikowanych do kodu Taric 7318 15 90 91, 7318 15 81 81 oraz 7318 15 89 81 taryfy celnej, przywiezionych z Malezji, należy pobrać cło antydumpingowe w wysokości 85 % od wartości zgłoszonego towaru. Firma, od której spółka zakupiła zgłoszony do odprawy towar nie została bowiem wymieniona w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011. Podniósł, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 obowiązuje od dnia 27 lipca 2011 r., jednakże na mocy art. 3 tego rozporządzenia działa wstecz dla wszystkich zgłoszeń celnych podlegających rejestracji na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r.

Decyzjami z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w G. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm., dalej: p.c.) utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w G.

Organ odwoławczy wskazał, że ostateczne cło antydumpingowe, które zostało nałożone na towary klasyfikowane do kodu Taric 7318 15 90 91, 7318 15 81 81 i 7318 15 89 81, przywożone z Malezji poprzez rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego, nałożonego wcześniej rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 na te same towary pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nastąpiło dopiero w chwili zakończenia dochodzenia wszczętego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 966/2010. Podstawą rozstrzygnięcia organu celnego I instancji było zastosowanie przepisu art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, z którego wynikało nałożenie na przedmiotowe towary i zarejestrowane zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 cła rozszerzonego. Możliwość nałożenia na zarejestrowane towary cła rozszerzonego, począwszy od daty rejestracji, wynikała z dyspozycji przepisów art. 13 ust. 3 oraz 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, na które powołano się w treści art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010. Przepisy te jasno określały, że celem dokonywania rejestracji towarów na potrzeby prowadzonego postępowania antydumpingowego, jest umożliwienie pobrania ceł antydumpingowych od daty rejestracji importu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że stosownie do treści art. 201 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE z dnia 19 października 1992 r. L 302, s. 1 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 2, t. 4, s. 307, dalej: WKC) dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast zasada ta doznaje modyfikacji z uwagi na wyjątkowy charakter postępowania w sprawie dotyczącej cła antydumpingowego, gdy zgłoszenie celne zostało dokonane przed datą wejścia w życie rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe. W dacie zgłoszeń celnych (luty i kwiecień 2011 r.) kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona) [Dz. U. UE z dnia 22 grudnia 2009 r. L 343, s. 51 ze zm., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009]. Punkt 22 preambuły do tego aktu stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.

W ocenie Sądu z przepisów cyt. rozporządzenia wynika jednoznacznie, że rejestracja importowanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Oznacza to, że przedsiębiorca, wprowadzając na rynek unijny towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła.

Towar zgłoszony przez skarżącą należał do produktów objętych obowiązkiem rejestracji na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010. Punkt 18 tego rozporządzenia stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji wysyłanego z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie 29 października 2010 r., a więc obowiązywało w dacie zgłoszeń celnych. Zgłoszony towar podlegał rejestracji.

Sąd I instancji wyjaśnił, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. U. UE z dnia 26 lipca 2011 r. L 194, s. 6 ze zm.), dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 nakazało w art. 1 ust. 3 pobieranie cła rozszerzonego od przywozu elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, zarejestrowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009. Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 stanowi w art. 4, że wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE i skoro zostało opublikowane 26 lipca 2011 r. to weszło w życie 27 lipca 2011 r.

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 ustalając wysokość cła antydumpingowego organy celne musiały się odwołać do przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE z dnia 31 stycznia 2009 r. L 29, s. 1 ze zm.), dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009, określających wysokość stawek ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw". Wysokość stawki celnej wynosiła 85 %.

W dniu 28 lipca 2011 r. organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) przyjął szereg zaleceń i ustaleń dotyczących rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009, z których wynika, że przepisy tegoż rozporządzenia naruszają Porozumienie Antydumpingowe (ADA). Porozumienie ADA stanowi integralną część porządku prawnego Unii Europejskiej. W konsekwencji Komisja Europejska wszczęła przegląd stosowanych środków antydumpingowych i w jego wyniku wydane zastało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE z dnia 10 października 2012 r. L 275, s. 1), dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012. Rozporządzenie to weszło w życie dnia 11 października 2012 r. Na mocy art. 1 stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez "wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa" została obniżona do wysokości 74,1 %.

Zdaniem Sądu I instancji wynika z tego, że w dacie wydania decyzji przez organ II instancji (10 grudnia 2012 r. i 20 grudnia 2012 r.) obowiązywała już nowa, obniżona stawka cła antydumpingowego. Z pkt 9 preambuły do wskazanego rozporządzenia wynika, że jego celem jest doprowadzenie do zgodności między rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009, a zaleceniami i orzeczeniami organu ds. rozstrzygania sporów WTO. Zatem skoro Rada UE uznała, że cło antydumpingowe powinno wynosić 74,1 %, a nie 85 %, to taka stawka cła stanowiła gwarancję zabezpieczenia rynku unijnego przy imporcie towarów wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 91/2009. Wobec tego, ustalając wysokość cła antydumpingowego w tej sprawie, organy nie mogły odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC, czyli do daty zgłoszenia celnego, gdyż w tej dacie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 nie obowiązywało. Importowany przez skarżącego towar był jednak objęty rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010.

Sąd I instancji stwierdził, że art. 2 zd. 2 rozporządzenia nr 924/2012 stanowi, że po jego wejściu w życie, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Przepisy tego rozporządzenia nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed jego wejściem w życie, ale nie zamykają drogi do dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

Sąd I instancji podkreślił, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydiarnych (Dz. U. UE z dnia 26 lipca 2001 r. L 201, s. 10 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 11, t. 38, s. 50, dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001) stanowi w art. 3, że wszelkie środki przyjęte na podstawie tego rozporządzenia stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą, chyba że ustalono inaczej. Przepis ten może się odnosić jedynie do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu. Przepis nie uzasadnia odstąpienia przez krajowy organ celny II instancji od zasady bezpośredniego stosowania prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania – w sytuacji, gdy z samej istoty sprawy wynika niemożność stosowania przepisów prawa obowiązujących w dacie zgłoszeń celnych.

Sąd I instancji wskazał, że zastosowanie przez organ II instancji stawki celnej wynikającej z pierwotnej wersji rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 stanowiło akt stosowania prawa, które nie obowiązywało w żadnej z istotnych dla ustalenia stanu prawnego dat – ani w dacie dokonania zgłoszenia celnego, ani w dacie orzekania przez organ II instancji. Organ II instancji miał obowiązek orzekania na gruncie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania przez ten organ decyzji. Zasada zgodnej interpretacji prawa unijnego z Porozumieniem Antydumpingowym stoi na przeszkodzie stosowaniu aktów wtórnego prawa Unii, w takim zakresie w jakim naruszają one normy zawarte w Porozumieniu. Niezgodność rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 w istotnym dla sprawy zakresie z Porozumieniem ADA została uznana przez Komisję Europejską, co doprowadziło do wydania rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012. Również z tego powodu nie można było zaakceptować powołania się przez organ II instancji na stan prawny, uznany przez właściwy organ Unii za wadliwy w odniesieniu do jej zobowiązań wynikających z umowy międzynarodowej. A zatem nie stosując przy ustalaniu wysokości cła antydumpingowego rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, organ II instancji działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. powinien uchylić decyzję organu I instancji i orzec merytorycznie, ustalając na nowo wysokość cła antydumpingowego z uwzględnieniem przepisów określających wysokość tego cła obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy w II instancji. Skoro tak nie uczynił, tylko utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to uznać należało, że naruszył art. 233 § 1 pkt 1 o.p., stosując go pomimo braku ku temu podstaw prawnych.

Sąd I instancji stwierdził, że rozciągnięcie ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem nr 723/2011 także na towary sprowadzone przed jego wejściem w życie – lecz zarejestrowane na podstawie rozporządzenia nr 966/2010 stanowiło wprawdzie istotnie przejaw działania prawa wstecz – lecz dozwolonego zarówno w świetle Konstytucji RP jak i prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich – w tym polskiej, przed szkodliwymi, niszczącymi praktykami dumpingowymi. Polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach - obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną – nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Gwarancje praw zainteresowanych wynikają z objęcia rejestracją i co za tym idzie późniejszym obciążeniem cłem z mocą wsteczną jedynie towarów sprowadzonych po wejściu w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie (nr 966/2010). Rezygnacja ze stosowania środków antydumpingowych przewidzianych powołanymi powyżej przepisami spowodowałaby zagrożenie bytu dla wielu gałęzi gospodarki Państw Członkowskich UE ze strony państw prowadzących szczególnie agresywną politykę gospodarczą, a zwłaszcza tych, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane.

Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Organ zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenia prawa materialnego i procesowego:

• art. 201 ust. 2 w zw. z art. 67 oraz art. 214 ust. 1 WKC poprzez przyjęcie, że dla dla zastosowania właściwej stawki cła antydumpingowego istotny jest dzień wydania decyzji i stawki cła antydumpingowego obowiązujące w dniu wydania decyzji, a nie właściwe dla daty przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do wolnego obrotu;

• art. 1 w zw. z art. 2 zd. 2 rozporządzenia nr 924/201, poprzez przyjęcie, że stawki cła antydumpingowego tam określone mają zastosowanie do towarów objętych zgłoszeniami celnymi złożonymi przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia;

• art. 2 rozporządzenia nr 924/2012 w zw. z art. 2 oraz art. 207 ust. 1 TFUE (dawny art. 133 ust. 1 TWE) poprzez jego błędną wykładnię prawną prowadzącą do złamania zasady równości i jednolitości traktowania, a w konsekwencji do przyjęcia normy prawnej skutkującej niejednolitym traktowaniem i dyskryminacją fiskalną podmiotów w związku z niewykorzystaniem przez nich administracyjnych środków odwoławczych lub w zależności od, niezależnego od strony, czasu zakończenia odwoławczej procedury administracyjnej;

• art. 1 rozporządzenia nr 723/2011 rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub stali pochodzących z ChRL na przywóz niektórych elementów złączonych z żeliwa lub stali wysłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, które nakazuje odwołanie się do rozporządzenia nr 91/2009 określającego stawkę cła antydumpingowego na poziomie 85 % poprzez jego niezastosowanie;

• art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 poprzez niewłaściwą interpretację, tj. przyjęcie, że przepis ten odnosi się jedynie do postępowań zakończonych decyzją ostateczną w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO;

• art. 297 TFUE (dawny art. 254 TWE) w zw. z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 poprzez:

a) dokonanie wykładni prawnej skutkującej złamaniem zasady nieretroakcji bez podstawy prawnej wynikającej z przepisu określającego datę wejścia w życie aktu prawnego, a wbrew treści przepisu;

b) błędne przyjęcie, przy dokonaniu niezgodnego ze stanem faktycznym założenia logicznego, że skoro dokonanie przedmiotowej zmiany stawki cła antydumpingowego nastąpiło w trybie – jak twierdzi niesłusznie WSA – sprostowania błędu, to zmieniona stawka obowiązuje ex tunc;

• art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez jego niezastosowanie do ustalenia trybu postępowania w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i § 4, art. 207 § 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że podatkowy organ II instancji może dokonać zmiany prawidłowej od strony formalno i materialnoprawnej decyzji I-instancyjnej, w związku ze zmianą przepisu dotyczącego stawki obciążenia fiskalnego, bez podstawy prawnej w postaci przepisu intertemporalnego nakazującego zastosowanie nowej stawki do stanów faktycznych zaszłych przed wejściem w życie zmienionych przepisów.

Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną przedstawił argumentację prawną przemawiającą za ich zasadnością.

Wnoszący skargę kasacyjną wniósł ponadto o skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE jaką stawkę cła antydumpingowego należy stosować dla przywozu towaru, gdy jego przywóz nastąpił w okresie do 11 października 2012 r., tj. przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 924/2012 z 4 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej a jednocześnie w sprawie zastosowania cła antydumpingowego, toczyło się postępowanie odwoławcze, które zakończyło się po 11 października 2012 r. tj. po wejściu w życie ww. rozporządzenia tj. gdy, przed zakończeniem postępowania odwoławczego przed organami celnymi weszło w życie ww. rozporządzenie obniżające stawkę cła antydumpingowego z 85 % do 74,1 %.

Jeżeli niższe stawki cła antydumpingowego mają zastosowanie do przywozu towaru przed datą wejścia w życie obniżonej stawki cła antydumpingowego, w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie odwoławcze w sprawie zastosowania cła antydumpingowego, które zakończyło się po dniu 11 października 2012 r., to czy status prawny towaru, jest odmienny, w zależności od czy towar został prawomocnie obłożony cłem - przed czy po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 924/2012 z 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowe oraz czy podmiotom, które w związku z przywozem towaru przed 11 października 2012 r. dokonały zapłaty cła antydumpingowego w wysokości 85 % przysługuje roszczenie o zwrot nadpłaconej, 10 % kwoty cła antydumpingowego, a jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej i w jakim trybie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Wynika z nich, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem. Z tego mianowicie powodu, że - jak przyjął to Sąd I instancji - Dyrektor Izby Celnej w G. nie uwzględnił, jako organ odwoławczy tego, że w dacie, w której rozpatrywał odwołanie strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G., rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2102 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - wydane w wykonaniu rozporządzenia upoważniającego WTO (rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r.) i stanowiące konsekwencję wszczętego przez Komisję Europejską przeglądu stosowanych środków antydumpingowych oraz wniosku KE przedstawionego po konsultacji z Komitetem Doradczym – wprowadzało, z dniem 11 października 2012 r., stawkę ostatecznego cła antydumpingowego dla produktów wytwarzanych przez "Wszystkie inne przedsiębiorstwa" (dodatkowy kod Taric – A999) na poziomie 74,1 %. A więc, na poziomie niższym, niż stawka 85 %, która zastosowana została przez organy celne, jako wynikająca z postanowień wykonawczego rozporządzenia Rady (WE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Według Sądu I instancji, wskazana zmiana stanu prawnego powinna była być uwzględniona w rozpatrywanej sprawie przez organ odwoławczy.

Podważając zasadność tego stanowiska, Dyrektor Izby Celnej w G. wywodził natomiast, że postanowienia rozporządzeń, na które powołał się Sąd I instancji, tj. rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2102 z dnia 4 października 2012 r. oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r., z uwagi odpowiednio na treść ich art. 2 i art. 3, nie mogły mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podkreślał, że z punktu widzenia przedmiotu sprawy, który stanowiło określenie niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu przy zastosowaniu właściwej stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego, zasadnicze znaczenie dla ustalenia mających w niej zastosowanie przepisów prawa miał art. 67 WKC. Zgodnie bowiem z wyrażoną na jego gruncie zasadą, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego.

Wobec tak zarysowanej istotę sporu prawnego, postawione w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie można rozpatrzeć łącznie. Zwłaszcza, że wobec sposobu, w jaki zostały one skonstruowane oraz uzasadnione, umożliwia to również ich wzajemnie dopełniający się charakter.

Zarzuty skargi kasacyjnej są usprawiedliwione.

W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że ze stanu faktycznego, który przyjęty został za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie wynika, że zgłoszenia celne do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu importowanych z Malezji towarów w postaci "śrub z łbem grzybkowym", "śrub z łbem sześciokątnym o wytrzymałości na rozciąganie mniejszej niż 800MPa" oraz "śrub z łbem sześciokątnym o wytrzymałości na rozciąganie większej niż 800 MPa" złożone zostały w dniu 27 lutego 2011 r. i 1 kwietnia 2011 r. i następnie przyjęte przez organ celny z kwotą długu celnego określonego przy zastosowaniu preferencyjnej stawki celnej 0 %. Zgłoszenia te i objęte nimi towary, na podstawie art. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, poddane zostało rejestracji. W związku z tym zaś, że w konsekwencji prowadzonego dochodzenia, Rada Unii Europejskiej rozporządzeniem wykonawczym nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, także na towary sprowadzone przez jego wejściem w życie i poddane rejestracji na podstawie rozporządzenia Komisji nr 966/2010, wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego z dnia 27 lutego 2011 r. i 1 kwietnia 2011 r. w zakresie cła antydumpingowego nałożonego na towary objęte tym zgłoszeniem, co skutkowało określeniem niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu przy zastosowaniu 85 % stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego.

Przeprowadzona w niezbędnym tylko zakresie rekonstrukcja zasadniczych elementów stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy o istotnym dla jej rozstrzygnięcia znaczeniu prawnym, była konieczna.

Istota zarysowanego w niej problemu prawnego sprowadza się bowiem do udzielania odpowiedzi na pytanie, które najogólniej rzecz ujmując odnosi się do ustalenia mających w niej zastosowanie przepisów prawa, na podstawie których mogła i powinna być dokonywana zarówno prawna kwalifikacja ustalonych w niej faktów, jak i ustalanie ich konsekwencji prawnych. Innymi słowy, rzecz dotyczy stanu prawnego rozpatrywanej sprawy, który Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G.

Uwzględniając przedmiot rozpatrywanej sprawy oraz przedmiot wydanego w niej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że w analizowanym zakresie zasadnicze znaczenie miała regulacja zawarta w art. 67 WKC. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne - pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym, zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy (art. 63 WKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, a z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny (art. 201 ust. 1 lit. a) i ust. 2 WKC). Ponadto, co do zasady, kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (214 ust. 1 WKC).

Z przywołanej regulacji jednoznacznie wynika, że to moment zaistnienia określonego nią zdarzenia, z którym przepis prawa wiąże określone skutki prawne, ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia właściwego reżimu prawnego ("prawa właściwego") stosowanego dla prawnej oceny tego zdarzenia oraz ustalenia jego konsekwencji prawnych. Podkreślając, że zgłoszenie celne ma ze swej istoty charakter deklaracji zawierającej oświadczenie wiedzy odnośnie do zgłaszanego towaru, jego wartości i pochodzenia, z czym z kolei wiąże się uprawnienie organów celnych do ewentualnego zweryfikowania (również następczego) tego zgłoszenia w celu ustalenia prawidłowości zawartych w nim danych, w kontekście zastrzeżenia zawartego w art. 67 WKC, zwrócić należy uwagę na to, że dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny.

Uwzględniając tę właśnie konsekwencję wypływającą z przywołanej regulacji WKC podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie, w dacie zgłoszenia celnego, objęte nim towary stanowiły przedmiot prowadzonego na podstawie przywołanego powyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 966/2010 dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009. Zgodnie też z jego art. 2, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, podlegały rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostałoby stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji. W związku z tym, że dochodzenie prowadzone na podstawie rozporządzenia nr 966/2010 ujawniło istnienie praktyki obchodzenia cła antydumpingowego nałożonego na przywóz towarów w postaci złącznych elementów z żeliwa lub stali pochodzących z Chin poprzez ich przeładunek w Malezji – a więc takich, jak te w rozpatrywanej sprawie – rozporządzeniem Rady (WE) nr 723/11 z dnia 18 lipca 2011 r. doszło do rozszerzenia ostatecznego cła antydumpingowe w wysokości 85 % mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", a nałożonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, także na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 723/11, pobór cła rozszerzonego od przywozu produktów wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, dotyczył towarów zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 966/2010 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.

Powyższe ma istotne znaczenie z punktu widzenia rezultatu kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Skoro bowiem - jak już powyżej to podkreślono – data przyjęcia zgłoszenia celnego stanowi również wyznacznik stosowania wobec towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem odpowiednich środków antydumpingowych, które w zakresie istotnym dla rozpatrywanej sprawy ustanowione zostały przywołanymi rozporządzeniami unijnymi, a ich stosowanie na podstawie rozporządzenia nr 723/11 w odniesieniu do przywozu towarów wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji - jakkolwiek z mocą wsteczną - nie sięgało jednak dalej, niż wejście w życie obowiązującego w dacie przyjęcia tych zgłoszeń celnych (tj. w dacie 27 lutego 2011 r. i 1 kwietnia 2011 r.) rozporządzenia nr 966/2010 wszczynającego dochodzenie w sprawie obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem nr 91/2009, na podstawie którego doszło – co istotne – do rejestracji towarów objętych tymże zgłoszeniem celnym, to stwierdzić należy, że tak wyznaczone datą przyjęcia zgłoszenia celnego oraz rejestracją objętych nim towarów ramy stanu prawnego rozpatrywanej sprawy, powinny być dostrzeżone przez Sąd I instancji, a przyjęte na jego gruncie unormowania stanowić powinny wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. (por. również wyrok TSUE w sprawie C – 667/11).

W związku z powyższym, za niezasadne uznać należy stanowisko Sądu I instancji co do potrzeby uwzględniania przez Dyrektora Izby Celnej w G. na etapie rozpatrywania odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. okoliczności dotyczącej - jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - "zmiany stanu prawnego", co odniesione zostało do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, w świetle powyżej przedstawionych argumentów, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zmiany jej stanu prawnego, który jak wynika z treści przywołanej już regulacji unijnej, ostatecznie ukształtowany został datą przyjęcia zgłoszenia celnego oraz rejestracji objętych nim towarów. To tak ukształtowanym zaistnieniem wskazanych zdarzeń stanem prawnym, a nie "stanem prawnym obowiązującym w dacie rozpatrywania odwołania od decyzji organu celnego I instancji", związany był, z mocy przywołanych regulacji unijnych, organ odwoławczy. Zwłaszcza, że w rozpatrywanej sprawie jej stan prawny nie ulegał również zmianie.

Formułując tezę, że organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu treść postanowień zawartych w rozporządzenia wykonawczym Rady (UE) nr 924/2012 zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 91/2009, Sąd I instancji nie dość, że nie uwzględnił konsekwencji wypływających z treści już przywoływanych aktów prawa unijnego, to również pominął szereg istotnych elementów normatywnych tkwiących nie dość, że w samym tym rozporządzeniu wykonawczym, ale również i w (upoważniającym) rozporządzeniu Rady (WE) nr 1515/2001. W ich świetle, nie można było przyjąć, że wymienione akty prawa unijnego miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie stanowiąc wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. Zwłaszcza, że wobec charakteru samego zgłoszenia celnego - o czym mowa była powyżej - i wiążącej się z jego istotą techniki samoobliczania należności celnych, kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja, która była współkształtowana złożenia przez stronę i przyjęciem przez organ celny przedmiotowego zgłoszenia celnego, poddanego następnie rejestracji, z którymi to zdarzeniami wiązało się skutek prawy w postaci powstanie długu celnego, miała charakter deklaratoryjny.

Wobec powyższego, podkreślić należy przede wszystkim, że kompetencją Komisji realizowaną na podstawie i w trybie rozporządzenia nr 1515/2001, jest możliwość wprowadzania zmian, między innymi, do środków przyjętych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) 1225/2009, co stanowi konsekwencję rozważenia stanowiska zawartego w sprawozdaniu przyjętym przez Organ Rozstrzygania Sporów w zakresie odnoszącym się do tychże środków (art. 1 ust. 1 lit. a rozporządzenia).

Co przy tym istotne, a wynika z pkt 6) wprowadzenia do rozporządzenia nr 1515/2001, zalecenia ujęte w sprawozdaniach przyjętych przez ORS, mają wyłącznie skutek przyszły. Tym samym, jak wynika z art. 3 tego rozporządzenia, wszelkie środki przyjęte na jego podstawie stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą chyba, że ustalono inaczej. Oznacza to, że wprowadzane środki mają co do zasady zastosowanie do oceny zdarzeń przyszłych, nie zaś tych, których stan prawny, tak jak w rozpatrywanej sprawie, został już ukształtowany w przedstawiony powyżej sposób.

W świetle treści tej jednoznacznej regulacji, nie ma więc podstaw, aby tak jak przyjął to Sąd I instancji uznać, że ma ona zastosowanie "[...] do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu", co w konsekwencji miało prowadzić do wniosku o konieczności uwzględniania przez Dyrektora Izby Celnej w G., jako organ odwoławczy, treści postanowień rozporządzenia nr 924/2012, którym zmieniono stawkę celną "dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw dodatkowy kod Taric A999" wynikającą z pierwotnej wersji rozporządzenia nr 91/2009, obniżając ją z poziomu 85 % na 74,1 %. Wnioskowanie tego rodzaju, nie dość, że jest wadliwe, to również charakteryzuje się daleko idącą niekonsekwencją w zakresie odnoszącym się do nieuwzględnienia tego aspektu zagadnienia, który związany jest z zawartym w art. 3 rozporządzenia nr 1515/2001 zastrzeżeniem ograniczenia prawa zwrotu opłat celnych pobranych przed datą wprowadzenia środków chyba, że ustalono inaczej. A to z tego powodu, że ustaleń takich nie zawiera rozporządzenie nr 924/2012, którym środki te (tj. zmianę w tych środkach) wprowadzono. Niekonsekwencji tej nie usuwa bardzo enigmatyczny argument z art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zwłaszcza, że przedmiotową kwestię wyraźnie reguluje art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009

Nie dość, że omawianemu wnioskowaniu Sądu I Instancji sprzeciwiają się wszystkie dotychczas przedstawione argumenty, to w świetle uwag odnoszących się do już przywołanych postanowień upoważniającego rozporządzenia WTO, nie znajduje ono również żadnego potwierdzenia w treści wykonawczego rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012. Z jego art. 2 wprost wynika bowiem, że weszło ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu, tj. w dniu 11 października 2012 r. Ponadto, uwzględniając konsekwencje wypływające z pkt 6) wprowadzenia do rozporządzenia nr 1515/2001 oraz z jego art. 3, które odnieść należy do skuteczności - w perspektywie czasu - zmian wprowadzanych do środków, o których mowa w rozporządzeniu nr 1225/2009 (zob. również art. 11 tego rozporządzenia), nie można tracić z pola widzenia i tego, że przegląd stosowanych środków został wszczęty w dniu 6 marca 2012 r. poprzez opublikowanie tzw. zawiadomienia o wszczęciu, tj. innymi słowy opublikowania przyjętego w dniu 28 lipca 2011 r. przez Organ Rozstrzygania Sporów sprawozdania Organu Apelacyjnego w sprawie "Wspólnoty Europejskie - Ostateczne środki antydumpingowe wprowadzone względem przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin". Co przy tym istotne, Komisja Europejska poinformowała strony dochodzenia, które skutkowało rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 ("pierwotne dochodzenie") o przeglądzie i trybie uwzględniania ustaleń zawartych w sprawozdaniach w odniesieniu do rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych. Skoro tak, to w sytuacji, gdy jak to wyżej podkreślono, datami istotnymi z punktu widzenia ustalenia stanu prawnego mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, są daty 27 lutego 2011 r. i 1 kwietnia 2011 r., nie ma podstaw, aby zaistniałe w nich zdarzenia prawne – przyjęcie zgłoszeń celnych i rejestracja objętych nimi towarów – poddawać ocenie prawnej z punktu widzenia rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012. Rozporządzenia unijne, na które powołał się Sąd I instancji, nie mogły mieć zastosowania do już zamkniętego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, lecz do przyszłych stanów faktycznych współkształtowanych ich treścią.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, rozporządzenie nr 924/2012 nie korygowało również wad rozporządzeniem (WE) nr 91/2009, lecz wprowadzało do niego zmiany. Zaś, ocena ich charakteru oraz przyczyn, zakresu i trybu ich wprowadzenia, a także i skutków, nie mogła i nie może pomijać treści zawartego w tym rozporządzeniu "Ujawnienia ustaleń" oraz "Podsumowania". Wynika z nich, że środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009, powinny zostać utrzymane (oraz, że przywóz od przedsiębiorstwa Bulten Fasteners Chiny powinien podlegać stawce celnej równej 0 %). Ponadto, na podstawie ponownej oceny środków stwierdzono, że wyrządzający szkodę dumping stwierdzony w pierwotnym dochodzeniu, został potwierdzony (jednakże jednemu producentowi eksportującemu przyznano zgodę na indywidualne traktowanie zgodnie z zaleceniami dotyczącymi art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, sformułowanymi w sprawozdaniach DSB. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, aby uwzględnić zweryfikowane cła antydumpingowe obliczone dla niektórych przedsiębiorstw wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych, jak przedstawiono poniżej).

Ponadto, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, stanowisku Sądu I instancji sprzeciwiają się również racje odwołujące się do zasady nakazującej jednolite stosowania regulacji celnych stanowiących instrument wspólnej polityki handlowej. Z jej punktu widzenia, zasadnicze znaczenie przyznać należy bowiem art. 67 WKC, zwłaszcza, gdy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zawarte na jego gruncie zastrzeżenie odnieść do przywołanych powyżej postanowień rozporządzenia Komisji nr 966/2010 oraz rozporządzenia Rady nr 723/11 w związku z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 1225/2009.

Uznając z przedstawionych względów, że zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach stwierdzić należy jednocześnie, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki uzasadniające zainicjowanie postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie pytania prejudycjalnego.

Ponownie orzekając w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G., Sąd I instancji dokonując kontroli zgodności z prawem tej decyzji zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną odnośnie do wykładni i stosowania wymienionych przepisów prawa.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.