Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 178/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy: article: Art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: Art. 7, 50, 46, 77, 80, 107, 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek ( spr. ) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. W. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 grudnia 2009 r. , nr : [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do służby wojskowej uchyla zaskarżone orzeczenie


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2009 r. rozpoznała u R. W.:

1. krótkowzroczność obu oczu Vod 0,lccor - 3,ODsph = 0,5 Vos 0,lccor - 4,ODsph = 0,5-§13 pkt 3.

2. jaskra prosta obu oczu - § 14 pkt 7.

3. wzrost powyżej 185 cm - § 1 pkt 1.

- określiła kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej "N" - niezdolny do zawodowej służby wojskowej zał. 2 gr. I.

R. W. od powyższego orzeczenia odwołał się wnosząc o zmianę orzeczenia w zakresie rozpoznania ewentualnie o skierowanie na specjalistyczne badania. Do odwołania dołączył plik dokumentów dotyczących badań i leczenia schorzenia oczu.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] 2009 r. Nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie i zwróciła sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wskazała, że wyniki badań R. W. w trybie odwoławczym oraz wyniki badań specjalistycznych orzekanego nie dają przesłanek do rozpoznania jaskry obu oczu, co nie daje podstaw do określenia niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Konieczność przeprowadzenia pozostałych, wymaganych przepisami badań i konsultacji nakazuje zwrócić sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwzględnieniem wyników badań uzyskanych w trybie odwoławczym.

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2009 r. rozpoznała u R. W.:

1. nadciśnienie tętnicze chwiejne - § 39 pkt 1.

2. nieprawidłowe wartości wskaźników biochemicznych wydolności wątroby do diagnostyki - § 44 pkt 6.

3. liczne znamiona barwnikowe tułowia - § 2 pkt l.

4. krótkowzroczność obu oczu - § 13 pkt 2.

5. jaskra w wywiadzie - bez §.

- określiła kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej "N" - niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

- na podstawie rozporządzenia MON z dnia 10.05.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu badań specjalistycznych należy zakwalifikować badanego do § 39 pkt 1 i § 44 pkt 6 gdzie ustawodawca przewidział tylko kat. N do zawodowej służby wojskowej.

R. W. odwołał się od powyższego orzeczenia. Wniósł o zmianę orzeczenia przez zmianę rozpoznania na podstawie przedstawionych badań specjalistycznych, przeprowadzonych w NZOZ [...], Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym. Do odwołania dołączył wynik badania USG jamy brzusznej z dnia 5.10.2009 r., wyniki badań laboratoryjnych z dnia 26.09.2009r., a także własne pomiary ciśnienia tętniczego.

W odniesieniu do zakwalifikowania do § 39 pkt 1 podniósł, że orzeczenie zostało wydane na podstawie pojedynczego pomiaru. W przeciągu 14 dni od tego badania dokonano codziennych pomiarów ciśnienia (kilka razy dziennie w różnych porach dnia). Wszystkie pomiary wykazały prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego.

Odnośnie zakwalifikowania do § 44 pkt 6 podniósł, że z przeprowadzonego w NZOZ [...] badania szczegółowego wynikają prawidłowe biochemiczne wskaźniki wydolności wątroby co zostało potwierdzone u dwóch lekarzy z Centrum Medycznego [...] oraz dwóch lekarzy Samodzielnego Publicznego Szpitala Specjalistycznego. Także badanie USG jamy brzusznej potwierdzały prawidłowy stan wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 15.12.2009r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 127 § 1 i art. 138 kpa w związku z § 31 ust. 1 oraz § 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia MON z 10.05.2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że do odwołania jako nowe dowody w sprawie orzekany przedłożył wynik badania USG jamy brzusznej z dnia 5.10.2009 r., wynik badań laboratoryjnych z dnia 26.09.2009 r.

Wobec tez zawartych w odwołaniu, orzekany został wezwany do RWKL celem wykonania badań i konsultacji specjalistycznych w trybie odwoławczym w Wojskowym Szpitalu Klinicznym. Mimo wezwania na dzień 24.11.2009 r. orzekany nie zgłosił się, jak również do dnia 15.12.2009 r. nie kontaktował się z Komisją.

W związku z powyższym zespół orzeczniczy RWKL dokonał ponownej analizy całości dostępnej dokumentacji orzeczniczo-medycznej i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, utrzymał ją w mocy.

R. W. wniósł skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżący podniósł, że wezwanie na badania na dzień 24.11.2009 r. otrzymał w dniu 25.11.2009 r. i dlatego nie mógł się stawić. Stwierdził również, że nie kontaktował się z RWKL, gdyż był na etapie zmiany pracy, miał chore dzieci i oczekiwał, że z urzędu zostanie mu wyznaczony nowy termin badań. Wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia, wyznaczenie nowego terminu badań które pozwoli na wydanie właściwego orzeczenia. Osoba wzywana winna mieć doręczone wezwanie z takim wyprzedzeniem, aby mogła zaplanować wszelkie czynność by móc się stawić na wezwanie. Z uwagi na spóźnione doręczenie korespondencji nie ze swojej winy nie mógł uczestniczyć w badaniach. Oczekiwał, że zostanie wyznaczony ponowny termin badania o którym z wyprzedzeniem zostanie powiadomiony.

Wskazał, że nie zgłosił się, żeby ustalić nowy termin badania, ponieważ w tym czasie był na etapie zmiany pracy, która dla niego i jego rodziny jest podstawą egzystencji. Jego sytuacja była o tyle specyficzna, że oprócz obowiązków związanych z utrzymaniem rodziny ciąży na nim obowiązek spłaty kredytu. Nadto z uwagi na porę roku i wyjątkową zapadalność na choroby zwłaszcza w tamtym okresie - miał chore dzieci - ta wyjątkowa sytuacja spowodowała, że nie pomyślał, że to na nim ciąży obowiązek ustalenia nowego terminu badań. Był przekonany, że jeżeli dostał wezwanie po terminie badań to z urzędu zostanie ustalony nowy termin i czekał na nowe wezwanie, którego nie otrzymał a organ wydał - bez badań, które pierwotnie uznał za konieczne - niekorzystną dla niego opinię.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wskazała, ze po otrzymaniu odwołania, wezwała skarżącego do badań na dzień 24.11.2009 r. wezwaniem zawierającym datę stawiennictwa, oraz numer telefonu kontaktowego z Komisją. W wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się, ani też do dnia 15.12.2009 r. nie kontaktował się z RWKL. Nie wniósł o wyznaczenie nowego terminu badań, ani też o zawieszenie postępowania.

W dniu 2.02.2010 r. do RWKL wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. RWKL stwierdziła, że istotnie skarżący odebrał wezwanie w dniu 25.11.2009 r. z ustalonym terminem badań na dzień 24.11.2009 r. Z tego względu ponownie wezwała skarżącego do badań. Z uwagi na 30 dniowy termin odpowiedzi na skargę nowy termin stawiennictwa ustalono na dzień 15.02.2010 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się.

Z informacji uzyskanych z Urzędu Pocztowego wiadomo, że w dniu 8.02.2010 r. skarżący nie odebrał drugiego wezwania na badania (I awizo), nie odebrał go również w dniu 15.02.2010 r. (II awizo). Wezwanie odebrał dopiero w dniu 22.02.2010 r. (w siódmym dniu po otrzymaniu II awiza). W dniu 25.02.2010 r. telefonicznie skontaktował się z RWKL, stwierdzając, że kolejne wezwanie do badań odebrał po wyznaczonym terminie do badań tj. po 15.02.2010 r. Przewodniczący RWKL zwrócił się zatem z propozycją przeprowadzenia badań w dowolnym terminie przed dniem odpowiedzi do Sądu tj. przed dniem 4.03.2010 r. na wniesioną skargę. W odpowiedzi skarżący stwierdził, że nie może zgłosić się w zaproponowanym okresie, natomiast może przyjechać w dniu 9.03.2010 r.

RWKL uważa, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie badań w trybie odwoławczym. Przedstawiona dokumentacja wskazuje, że w istocie skarżący nie odebrał wezwań do badań z wyznaczonymi terminami na 24.11.2009 r. i 15.02.2010 r. jak również, że od 25.11.2009 r. posiadał wiedzę, że RWKL chce przeprowadzić dodatkowe badania. Mając wiedzę prawniczą (w rozmowie telefonicznej skarżący stwierdził, że jest prawnikiem) miał świadomość wadliwości wezwania. Posiadając jednak taką wiedzę nie wykazał zainteresowania swoją sprawą. W sposób bierny oczekiwał na bieg wydarzeń. W skardze stwierdził, że nie kontaktował się z RWKL, gdyż w tym czasie zmieniał pracę, miał chore dzieci i uważał, że z urzędu zostanie wyznaczony nowy termin badań. Nie dzwonił do RWKL, nie wnosił o wyznaczenie nowego terminu, nie wnosił o zawieszenie postępowania, nie znalazł możliwości zgłoszenia się do RWKL celem przeprowadzenia badań w trybie skargi do WSA.

RWKL kilkakrotnie zabiegała o przeprowadzenie badań w trybie odwoławczym. Pomimo, iż wezwania do badań nie dotarły do adresata przed terminami ich wykonania to same w sobie nie spowodowały niemożności ich przeprowadzenia. Rzeczywistym powodem nieprzeprowadzenia badań w II instancji była w ocenie RWKL niechęć skarżącego do przyjazdu do RWKL, brak woli do umożliwienia ich przeprowadzenia i brak szczególnego zainteresowania swoją sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz.U. z 2008 r., nr 141, poz. 892 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (ust.7).

Przepisy regulujące postępowanie przed wojskowymi komisjami lekarskimi zawarte są w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2004 r., nr 133, poz. 1422 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią § 23 tego rozporządzenia: orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej, o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych oraz o związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, (...).

Zgodnie z kolei z § 32. 2. rozporządzenia: wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

W zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej orzeczenia komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów k.p.a. organami administracji publicznej. Zatem, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a.

W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności zasad wynikających z treści art. 107 § 3 k.p.a.

Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego, normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art.7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art.80 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 §3 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§2).

Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania odwoławczego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji. Organ ten utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję bądź uchyla ją i sam rozstrzyga o istocie sprawy. Również jednak organ odwoławczy musi przestrzegać zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

W ramach orzekania przez wojskową komisję lekarską ustala się kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej. W takim orzeczeniu należy, zatem uwzględnić całokształt okoliczności faktycznych, a więc uwzględnić wszystkie elementy stanu zdrowia badanego wpływające na jego zdolność do służby wojskowej. Wydawane na użytek postępowania w sprawie ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia lekarskie są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Na organie administracyjnym spoczywa, zatem obowiązek dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Jeżeli organ administracyjny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, zobowiązany jest do uzupełnienia postępowania dowodowego albo przez wezwanie biegłych lekarzy, którzy przeprowadzali badania do uzupełnienia tych badań lub diagnozy, albo przez zlecenie ponownych badań i opinii, bądź też przez podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego.

Strona takiego postępowania ma prawo do poznania motywów, jakim kierował się organ, dowodów, na których się oparł, aby prawidłowo skorzystać ze środka zaskarżenia, jakim jest skarga do sądu administracyjnego, przy czym te zasady odnoszą się także do rozstrzygnięć organu odwoławczego.

Należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Za spełnienie tych zasad nie można uznać zdań, że wobec tez zawartych w odwołaniu, orzekany został wezwany do RWKL celem wykonania badań i konsultacji specjalistycznych w trybie odwoławczym w Wojskowym Szpitalu Klinicznym. Mimo wezwania na dzień 24.11.2009 r. orzekany nie zgłosił się, jak również do dnia 15.12.2009 r. nie kontaktował się z Komisją. W związku z powyższym zespół orzeczniczy RWKL dokonał ponownej analizy całości dostępnej dokumentacji orzeczniczo-medycznej i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, utrzymał ją w mocy.

Ponadto skarżący kwestionując dokonane przez organ I instancji rozpoznanie do odwołania jako nowe dowody w sprawie przedłożył dodatkowe wyniki badań. Do tych dokumentów organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł.

Skarżący zarzucił też, że wezwanie na badania na dzień 24.11.2009 r. otrzymał w dniu 25.11.2009 r. dlatego nie mógł się stawić. Zarzut ten jest niewątpliwie trafny. Ustalenie stanu faktycznego należy do obowiązków organów prowadzących postępowanie i w ramach tych obowiązków organy mogą zażądać od strony poddania się dodatkowym badaniom specjalistycznym jeżeli uznają, że dowody te są istotne w sprawie. Skoro organ odwoławczy uznaje za niewystarczające dokumenty złożone przez stronę w odwołaniu a strona pomimo wezwania organu nie stawia się we wskazanym miejscu celem przeprowadzenia badań, organ powinien wystosować kolejne wezwanie, wskazując przy tym kolejny termin stawiennictwa jeżeli z adnotacji na zwróconym wezwaniu wynika, że wezwanie zostało odebrane po wskazanym terminie badania. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie poddanej kontroli sądu. Nie może zwolnić z tego obowiązku organu okoliczność, że strona nie skontaktowała się z organem przez dniem wydania decyzji a bez znaczenia dla wyników sądowej kontroli wydanej decyzji jest to, ze po wpłynięciu skargi strona była jeszcze kilkakrotnie wzywana bezskutecznie do stawiennictwa.

"Niechęć skarżącego do przyjazdu do RWKL, brak woli do umożliwienia ich przeprowadzenia badań i brak szczególnego zainteresowania swoją sprawą" nie jest okolicznością mogąca stanowić podstawę ustaleń faktycznych wydanych rozstrzygnięć i nie zwalnia organu od obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych (art. 50 § 1 k.p.a.). Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe (§2). Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia (art. 46 §1 k.p.a.). Powyższe regulacja wskazuje jednoznacznie, że nie może być uznana za zgodna z zasadami postępowania sytuacja w której organ wzywa stronę do stawienia się osobistego w podejmowanej czynności w wyznaczonym terminie, strona odbiera wezwanie po terminie wyznaczonym a organ pomimo wiedzy, że strona odebrała wezwanie po terminie wyznaczonym, wywodzi z tej sytuacji negatywne skutki dla strony.

Wydane, zatem w sprawie zaskarżone orzeczenie było dotknięte wskazanymi wadami także w odniesieniu do uzasadnienia. Powyższe uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ skarżący kwestionował dokonane przez organy rozpoznanie przedkładając stosowną dokumentację do czego organ zupełnie się nie odniósł, faktycznie uniemożliwiając dokonanie sądowej kontroli poprawności wydanego rozstrzygnięcia.

Na marginesie należy zauważyć, że również orzeczenie organu I instancji nie zawiera uzasadnienia, której to wady organ odwoławczy nie dostrzegł.

Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.

Przy ponownym prowadzeniu postępowania organ uwzględni oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.