Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1154/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 30 ust. 2 lit. b)
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 142 ust 1 lit. d, art.  151 ust. 1, art. 181a ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 106 § 3, art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, 187 § 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1132/12 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 30 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1132/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 30 października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że 8 lutego 2007 r. działająca jako przedstawiciel firmy F. Agencja Celna "K." w S. zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (zgłoszenie celne nr [...]) towar w postaci kurtek damskich bawełnianych (100% bawełna) - 11.669 szt. oraz kurtek męskich bawełnianych (100% bawełna) - 5.312 szt. Towar był zapakowany w 697 kartonach, załadowanych do kontenera a dostawę zgłoszono na warunkach dostawy CIF Hamburg. Jako wartość celną towaru zadeklarowano kwotę 4.032,77 USD, zgodnie z dołączoną do zgłoszenia celnego fakturą nr 20/02/2007 z dnia 2 lutego 2007 r., której wystawcą była firma L. z Niemiec. W odniesieniu do kurtek damskich deklarowana wartość wynosiła 2.917,25 USD (cena jednostkowa 0,25 USD/szt.), natomiast wartość kurtek męskich została zadeklarowana w wysokości 1.115,52 USD, przy cenie jednostkowej 0,21 USD/szt. Do zgłoszenia celnego dołączono świadectwo pochodzenia nr D720031 potwierdzone przez Izbę Przemysłowo-Handlową z Berlina, deklarację wartości celnej D.V.1, międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR, zgłoszenie celne do procedury tranzytu, potwierdzenie złożenia zabezpieczenia generalnego wydanego Agencji Celnej dokonującej zgłoszenia. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez upoważnionego funkcjonariusza celnego jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w

art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm., dalej: WKC), skutkiem czego było objęcie zgłoszonego towaru z mocy prawa wnioskowaną procedurą. Po zwolnieniu towaru organ celny dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego, zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z art. 78 ust. 1 i 2 WKC. Ustalenia kontroli wskazały na możliwość nieprawidłowego deklarowania wartości celnej towaru. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w G. wystąpił do administracji kraju wywozu towaru z prośbą o ustalenie kwoty faktycznie zapłaconej za towar objęty badanym zgłoszeniem celnym. Zaznaczył, że z posiadanych materiałów porównawczych wynika, że ceny podobnych towarów kupowanych przez innych importerów są kilkakrotnie wyższe niż deklarowane przez zgłaszającego J. L. W ramach prowadzonej weryfikacji organ ustalił, że eksporter towarów M. L. prowadził w Berlinie w okresie od 25 września 2006 r. do 19 września 2007 r. działalność gospodarczą pod następującymi firmami : H. oraz L. Ministerstwo Finansów Departament Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier przekazało natomiast pismo niemieckiej administracji celnej z dnia 29 września 2009 r. z informacją o nieprawidłowościach przy imporcie towarów z Chin. Wskazano w niej, że Celny Urząd Śledczy Berlin-Brandenburg prowadzi dochodzenie w wielu postępowaniach karnych z powodu podejrzenia popełnienia oszustwa podatkowego przy przywozie z krajów azjatyckich do UE tekstyliów i butów, których ostatecznymi odbiorcami miały być firmy w Polsce. Podano też, że niemiecka administracja celna, we współpracy ze służbami celnymi Chin, dokonała weryfikacji kilkudziesięciu faktur, w których jako wystawca widniała firma S. Ltd. i okazało się, że wszystkie podlegające sprawdzeniu dokumenty handlowe nie są autentyczne, a wymieniona firma nie utrzymuje żadnych kontaktów handlowych z rzekomymi niemieckimi firmami "pośredniczącymi", wśród których została wymieniona "H.". Ponadto w ramach wzajemnej pomocy polska administracja celna otrzymała od władz chińskich informację, że wymienioną firmą S. Ltd. posłużono się w bardzo dużej ilości tego samego rodzaju faktur, będących fikcyjnymi tzw. "fakturami do naliczania" dla faktur do odpraw celnych importowych w Polsce. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął postępowanie podatkowe dotyczące ustalenia wartości celnej towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym z 8 lutego 2007 r. W wyniku tego postępowania organ 9 grudnia 2011 r. wydał decyzję określającą wartość celną towarów i kwotę długu celnego dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Jednocześnie organ określił prawidłową kwotę należnego podatku VAT od importu towaru w postaci kurtek bawełnianych męskich (poz. 2 zgłoszenia), pozostawił natomiast niezmienioną wartość towaru w postaci kurtek bawełnianych damskich (poz. 1 zgłoszenia).

Dyrektor Izby Celnej w R. po rozpoznaniu odwołania podatnika utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wartość analizowanych towarów, znacznie odbiegała od cen jednostkowych takich towarów importowanych z tego samego kraju. Wskazał też, że ustalając materiał porównawczy kierowano się kryteriami wynikającymi z definicji towarów podobnych, tj. pełnienie podobnych funkcji i posiadanie cech towarów handlowo zamiennych. Na tej podstawie ustalono wartość celną metodą zastępczą, określoną w art. 30 ust. 2 lit. b WKC w odniesieniu do poz. 2 badanego zgłoszenia celnego. Przyjęto cenę jednostkową 5,20 USD/szt. towaru podobnego importowanego z Chin, według zgłoszenia celnego z dnia 26 lutego 2007 r. Był to towar wyprodukowany w tym samym kraju (Chiny), posiadający podobny skład materiałowy (kod 6201920090), sprzedany w zasadzie w tych samych ilościach (4.933 szt.) oraz wywieziony do Wspólnoty Europejskiej w zbliżonym czasie (26 lutego 2007 r.).

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Organowi zarzucono przy tym naruszenie:

1. art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy, a w szczególności nieustaleni, czy strona dokonała zapłaty za towar w wysokości wynikającej z faktury importowej;

2. art. 188 O.p. polegające na odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy celnych, agenta celnego, autorów przedłożonych przez stronę opinii oraz przesłuchania strony;

3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., polegające na braku pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji przez nieodniesienie się do przedstawionych w toku postępowania opinii biegłych dotyczących możliwości porównywania towarów w postaci tekstyliów jedynie na podstawie dokumentów, opinii biegłego dotyczącej interpretacji zapisów znajdujących się na fakturze przedłożonej przez stronę oraz niewskazaniu czy opinie te zostały uwzględnione przy rozstrzygnięciu sprawy;

4. art. 191 O.p. polegające na uznaniu za udowodnione, że:

- wzięty pod uwagę jako podobny towar importowany według zgłoszenia z dnia 26 lutego 2007 r. ma to samo przeznaczenie, cechy ogólne, markę, renomę, może stanowić towar handlowo zamienny, był sprzedawany na tym samym poziomie handlu jak towar będący przedmiotem weryfikowanego zgłoszenia, podczas gdy w tym zakresie nie przedstawiono żadnego dowodu;

- strona importowała towar pochodzący z chińskiej firmy S. Co. Ltd;

5. art. 210 § 4 O.p. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji związku pomiędzy towarem importowanym przez skarżącego a działalnością chińskiej firmy S. Co. Ltd, tzn. wskazanie dowodów, na podstawie których ustalono, że towar pochodzący z chińskiej firmy był tym samym towarem, jaki importował skarżący;

6. art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 Rozporządzenia Komisji ( EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/93 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm., dalej: RWKC),polegające na przyjęciu za materiał porównawczy towaru, który nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w tych przepisach, w szczególności porównanie towarów o różnej jakości;

7. art. 181a ust. 1 RWKC polegające na uznaniu, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za wartość transakcyjną, tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, podczas gdy nie przeprowadzono żadnego dowodu potwierdzającego wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła lub ma zapłacić za importowany towar kwotę większą niż to wynika z faktury;

8. art. 151 ust. 3 RWKC polegające na wzięciu pod uwagę wartości transakcyjnej towarów podobnych, która nie jest wartością najniższą;

9. art. 142 ust. 1 lit. d i art. 151 RWKC oraz art. 30 ust. 2 lit. b WKC polegające na ustaleniu wartości celnej towaru przy użyciu metody porównania towarów podobnych, pomimo że w zgłoszeniu porównawczym nie był importowany towar o takiej samej jakości i renomie.

2.2. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

3.2. Zdaniem WSA, organy miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. Mimo różnorodności przywożonego przez skarżącego w 2007 r. towaru (tkaniny, kurtki, spodnie, bielizna, buty), ogólna wartość faktury załączonej do każdej przesyłki oscylowała wokół kwoty 4.000 USD (+/- 300,00 USD). Zwrócono również uwagę, że od stycznia 2007 r. firma L. stała się dla firmy skarżącego jedynym dostawcą towarów, a analiza faktur załączonych do zgłoszeń celnych wykazała, że eksporter (L.) wystawił je "hurtowo" w drugim dniu danego miesiąca (np. 2 stycznia 2007 r. - około 60 szt., 2 lutego 2007 r. - około 80 szt.). Z dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych nie wynikały też jakiekolwiek informacje, jaki towar znalazł się w dyspozycji firmy L., bowiem faktury, świadectwa pochodzenia, dokumenty transportowe były wystawione w Berlinie przez tego eksportera.

3.3. Sąd podkreślił, że w dyspozycji organów celnych znalazła się także informacja Urzędu Ścigania Przestępstw Celnych w Berlinie-Brandenburg z 7 września 2009 r., przekazana w ramach wzajemnej pomocy Ministerstwu Finansów Departament Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier, dotycząca ustaleń w związku z zaniżonym fakturowaniem tekstyliów/obuwia importowanych z Chin na obszar Wspólnoty Europejskiej. Dochodzenia niemieckich urzędów celnych wykazały, że podczas licznych importów tekstyliów i obuwia z Chin, których odbiorcami miały być polskie firmy, przedkładano każdorazowo faktury handlowe o bardzo niskich wartościach towarów. W wyniku kontroli kilkudziesięciu faktur firmy z Chin, uzyskano od chińskich władz celnych informację o ich nieprawdziwości, jako że faktury te nie zostały wystawione przez wskazaną firmę S. Co., Ltd.

3.4. Ponadto, jako materiał w sprawie organ uwzględnił kopię protokołu pokontrolnego z dnia 24 września 2008 r. z kontroli celnej przeprowadzonej w firmie F. Kontrolujący stwierdzili, że w 2007 r. skarżący nie wykazał żadnego udokumentowanego bezgotówkowego transferu środków pieniężnych za granicę (w tym z tytułu spłaty zobowiązań wobec zagranicznych dostawców).

3.5. Sąd uznał, że ww. okoliczności, ustalone na podstawie informacji uzyskanych w przeważającej części ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, potwierdzają w sposób dostateczny i wiarygodny wystąpienie w niniejszej sprawie uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 181a ust. 1 RWKC, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Za nietrafne Sąd uznał wobec tego stanowisko skarżącego, że owe uzasadnione wątpliwości powinny być udowodnione. W art. 181a ust. 1 RWKC zostało użyte określenie "organy celne mają uzasadnione wątpliwości", więc już z tego sformułowania wynika, że jest to stan wiedzy organu, a nie wynik przeprowadzonego w tym zakresie postępowania z czynnościami dowodowymi. W nawiązaniu do zarzutów skargi Sąd wskazał przy tym, że informacja niemieckich służb celnych w zakresie kontroli w Chinach nie stanowiła jedynej podstawy powzięcia uzasadnionych wątpliwości, a ponadto wymienienie w tej informacji drugiej z firm należących do M. L., tj. H. świadczyło jednak o uczestnictwie tego niemieckiego eksportera w opisywanym procederze, w tym w wykorzystywaniu nieprawdziwych faktur rzekomo wystawionych przez firmę S. Co., Ltd. Bardziej istotną okolicznością było niewątpliwie ustalenie, na podstawie materiałów kontroli celnej, że skarżący nie zapłacił jakichkolwiek należności na rzecz eksportera z tytułu transakcji dokonanych z nim w 2007 r. Zebrane informacje i dane układały się w logiczny ciąg zdarzeń, pozwalając poddać w wątpliwość, że zadeklarowana przez skarżącego wartość celna towarów objętych zgłoszeniem celnym z 8 lutego 2007 r. jest wartością transakcyjną.

3.6. Za niezasadne Sąd uznał więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia

art. 181a ust. 1 RWKC, jak również art. 122 i art. 187 O.p., podnosząc, że informacje dotyczące weryfikacji faktur rzekomo wystawionych przez chińską firmę S. Co., Ltd. posłużyły wyłącznie wsparciu tezy o wystąpieniu wątpliwości co do wartości celnej spornego towaru.

3.7. Sąd uznał, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było rozpoczęcie drugiego etapu postępowania, dotyczącego ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 - 31 WKC. W rozpoznawanej sprawie organ celny, dla uzyskania materiałów porównawczych, dokonał przeglądu ogólnopolskiej bazy A. zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze RP zarówno w zbliżonym czasie przed, jak i po odprawie spornego towaru. W wyniku przeglądu zgłoszeń celnych nie stwierdzono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych. Uzyskane informacje pozwoliły natomiast na wykorzystanie ich jako materiał przydatny do skorzystania z metody wartości transakcyjnej towarów podobnych.

3.8. Zdaniem Sądu, organy celne ustalając materiał porównawczy, zgodnie z art. 142 ust.1 lit. d i art. 151 ust. 1 RWKC, zasadnie kierowały się takimi względami jak: podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), podobna ilość i renoma ("niemarkowy" towar wschodnioazjatycki), bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta całym zgłoszeniem celnym, jak i podobna ilość tego rodzaju w zgłoszeniu, co doprowadziło do przyjęcia w oparciu o te kryteria jako materiału porównawczego odpowiednio zgłoszenia z 26 lutego 2007 r., a następnie - z uwzględnieniem dyspozycji art. 151 ust. 3 RWKC - uznania, że jest to wartość najniższa.

3.9. Sąd przyjął również, iż organy celne przeprowadziły postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy, nie naruszając przy tym art. 122, art. 187, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Skargę kasacyjną oparto na:

1. naruszeniu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj:

a) art. 142 ust 1 lit. d i 151 ust 1 RWKC i art. 30 ust. 2 lit. b) WKC polegające na przyjęciu jako materiał porównawczy towaru, który nie spełnia wszystkich kryteriów - określonych w tych przepisach, w szczególności porównanie towarów o różnej jakości i renomie, towarów sprzedawanych na innym poziomie handlu, towarów, które nie są handlowo zamienne;

b) art. 181 a ust. 1 RWKC polegające na przyjęciu, że w sprawie występują uzasadnione wątpliwości co do tego, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, podczas gdy z akt sprawy wynika, że takich wątpliwości nie ma, albowiem pisma od niemieckiej administracji celnej nie zawierają danych potwierdzających, że skarżący za towar zapłacił więcej niż wynika z dokumentu w postaci faktury importowej;

2. naruszeniu przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 133 § 1 P.p.s.a., polegające na wydaniu wyroku na podstawie okoliczności, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, a mianowicie ustaleniu, że towar importowany przez skarżącego miał jakość pierwszą, podczas gdy znajdująca się w aktach sprawy faktura importowa oraz opinia biegłego z dnia 19.07.2011 r. potwierdzają, że jakość importowanego towaru nie była pierwsza;

b) art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 3 K.p.c. mającą istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oddaleniu wniosków dowodowych strony o przeprowadzenie dowodów z dokumentów złożonych w skardze w postaci kopii decyzji organów celnych wydanych w innych sprawach o takim samym charakterze, z których wynika, że w tych innych sprawach organy celne nie porównywały towarów o różnej jakości;

c) art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku na podstawie okoliczności, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, a mianowicie stwierdzenie, że dokonując innych zgłoszeń skarżący wskazywał wartość celną na poziomie 4000 USD ( +/- 300 USD) pomimo tego, że w aktach sprawy brak jest kopii innych zgłoszeń celnych skarżącego lub też wiarygodnej analizy tych zgłoszeń wykonanej przez organ celny obejmującej 2007 rok;

d) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez oddalanie skargi mimo naruszenia art. 122 i 187 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie nie uwzględnieniu, że pismo niemieckiej administracji celnej, nie zawiera opisanych w nim załączników oraz nie wynika z niego jaki był wynik prowadzonych przez tą administrację postępowań, a zwłaszcza czy rzeczywiście towary były importowane po zaniżonej wartości;

e) art. 133 § 1 P.p.s.a., polegające na wydaniu wyroku na podstawie okoliczności, które nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, a w szczególności brak tłumaczenia na język polski dokumentów w języku angielskim, tj. faktur importowych, zwłaszcza że na fakturze zgłoszenia porównawczego nie znajduje się zapis w języku angielskim tożsamy co do treści z zapisem na fakturze przedstawionej przez skarżącego;

f) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

g) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 188 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

h) art. 141 § 1 i § 3 P.p.s.a., polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutu skargi, tj. obrazy art. 151 § 3 RWKC.

Przy tak sformułowanych zarzutach podatnik wniósł o "rozpoznanie postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 31.01.2013 r. w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych strony złożonych w skardze, na które to postanowienia nie można złożyć zażalenia", a także o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości oraz o zasądzenie na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania.

4.2. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

5.1. Na wstępie stwierdzić należy, że analogiczne do niniejszej skargi kasacyjne skarżącego rozpoznawane były już przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawach o sygn. akt: I GSK 701/13,

I GSK 832/13, I GSK 833/13, I GSK 928/13.

Stanowisko wyrażone przez NSA w ww. orzeczeniach zasługuje w pełni na akceptację.

5.2. Przede wszystkim za niezasadne należy uznać zarzuty postawione w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a., które w większości zredagowane zostały z pominięciem wykazania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przesłanki "istotnego wpływu na wynik spawy".

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawą orzekania przez ten Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organy podatkowe w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma zatem ustalenie, czy podstawę rozpoznania skargi przez sąd kontrolujący zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowi stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy, który je wydał. Z uzasadnienia wyroku, jak również uzasadnienia ocenianego zarzutu, nie wynika, aby Sąd przy wydawaniu orzeczenia opierał się na jeszcze innych faktach i dowodach, aniżeli zgromadzone w toku postępowania przed organami podatkowymi. Nadto uwaga Sądu, że skarżący dokonując innych zgłoszeń wskazywał wartość celną na poziomie 4000 USD (+/- 300 USD), nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy. Również podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność braku tłumaczenia na język polski faktur dotyczących zgłoszeń celnych nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy.

5.3. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 3 K.p.c., w ramach którego zakwestionowano oddalenie wniosków dowodowych strony o przeprowadzenie dowodów z dokumentów złożonych w skardze w postaci kopii decyzji organów celnych wydanych w innych sprawach o takim samym charakterze, z których wynika, że w tych innych sprawach organy celne nie porównywały towarów o różnej jakości.

Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jest regułą obowiązującą w postępowaniu sądowym, że Sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu administracji budzą istotne wątpliwości. W sprawie taka sytuacja nie zachodziła, tym bardziej, że dokumenty te dotyczą innych spraw, niemających związku z rozpoznawaną sprawą.

5.4. Bezzasadny jest także zarzut podnoszący naruszenie art. 151 w zw. z

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122 i 187 O.p., polegający na nieuwzględnieniu okoliczności, że pismo niemieckiej administracji celnej nie zawierało opisanych w nim załączników oraz nie wynika z niego jaki był wynik prowadzonych przez tę administrację postępowań, gdyż zarzut ten został sformułowany bez wykazania istotnego wpływu na wynik sprawy. Pismo niemieckich organów celnych miało znaczenie wyłącznie takie, że na jego podstawie organy celne powzięły poważne wątpliwości, co do rzetelnego wykazania wartości celnej importowanego towaru w rozumieniu art. 181a ust. 1 RWKC, nie ustalały natomiast w oparciu o jego treść wartości celnej towaru, a zatem brak załączników (faktur) nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznawanej sprawy.

5.5. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., w odniesieniu do podważania ustaleń co do jakości towaru. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ dokonując oceny tych dowodów obowiązany jest oprzeć się na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jak trafnie zaznaczył Sąd w uzasadnieniu orzeczenia, przedmiotowa faktura zawierała blankietowe deklaracje co do jakości towaru, które nie zostały potwierdzone w innych dokumentach transakcyjnych, handlowych, ani też w samym zgłoszeniu celnym. Bowiem w kontrakcie z dnia 1 lutego 2007 r. przy określeniu przedmiotu umowy, gdzie zostały wymienione rodzaje sprzedawanych artykułów, nie ma żadnej wzmianki o ich jakości. W klauzuli kontraktu dotyczącej warunków płatności nie ma informacji, że cena towaru jest uzależniona od jego jakości. Również z zapisów dotyczących przeprowadzonej rewizji celnej nie wynika, aby towary były "szczególne", co do jakości, a już najmniej co do marki i renomy, czego potwierdzeniem jest zapis o niestwierdzeniu naruszenia praw własności intelektualnej.

5.6. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 188 O.p. Organ zasadnie oddalił wnioski dowodowe dotyczące okoliczności związanych z ustaleniem jakości importowanego towaru, czy też formy płatności, gdyż okoliczności te zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. I ten zarzut został zredagowany bez wykazania istotnego wpływu na wynik postępowania. Skarżący wywodził jedynie, że strona nie może być pozbawiona możliwości przedstawienia dowodów tylko na tej podstawie, że przeczą one poglądom organu administracji. W skardze kasacyjnej nie wykazano, które z oddalonych wniosków dowodowych miałyby potencjalny wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Ogólnikowe sformułowanie omawianego zarzutu nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na wnikliwsze do niego ustosunkowanie się.

5.7. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 1 i § 3 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów (§ 1) stanowi, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2. Drugi natomiast (§ 3) postanawia, iż odmowa sporządzenia uzasadnienia następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z

art. 183 § 1 P.p.s.a. i wyrażoną w nim zasadą związania podstawami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu, którego strona skarżąca nie wskazała w osnowie ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Sądowi temu bowiem nie wolno samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

5.8. Nieskuteczność, z przyczyn podanych wyżej, zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów prawa materialnego w oparciu o ustalenia faktyczne przyjęte za organami przez Sąd pierwszej instancji.

5.9. Za bezpodstawny uznać należy zarzut niewłaściwego zastosowania

art. 142 ust. 1 lit. d, art. 151 ust. 1 i art. 30 ust. 2 lit.b WKC oraz art. 181a ust. 1 RWKC.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 181a ust.1 RWKC, stwierdzając, iż znajdujące się w aktach sprawy dokumenty niemieckiej administracji celnej w żaden sposób nie odnoszą się do towaru importowanego przez skarżącego. Zdaniem skarżącego, gdyby w tym piśmie dokładnie opisano poczynione ustalenia oraz wynik przeprowadzonych postępowań, a w szczególności bezspornie ustalono, że miało miejsce zaniżenie wartości celnej towarów, to wtedy dopiero zaistniałyby uzasadnione wątpliwości w rozumieniu tego przepisu.

Wobec tak sformułowanego zarzutu należy wyjaśnić, że informacja niemieckiej administracji celnej zawierała szereg ustaleń dotyczących działalności eksportera towaru, na podstawie których organ powziął uzasadnione wątpliwości, iż zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Podstawę takich ustaleń stanowił wynik dochodzenia Celnego Urzędu Śledczego Berlin-Brandeburg, odnoszącego się do nieprawidłowości przy imporcie towarów chińskiego pochodzenia. Sąd odniósł się bardzo szczegółowo do tych informacji i – jak słusznie zauważył – nietrafne jest stanowisko skarżącego, że owe uzasadnione wątpliwości powinny być udowodnione, gdyż art. 181a ust. 1 RWKC zawiera określenie "organy celne mają uzasadnione wątpliwości", a więc już z tego sformułowania wynika, że jest to stan wiedzy organu, a nie wynik przeprowadzonego w tym zakresie postępowania z czynnościami dowodowymi. W szczególności informacje dotyczące weryfikacji faktur rzekomo wystawionych przez chińską firmę S. Co. Ltd posłużyły wyłącznie wsparciu tezy o wystąpieniu wątpliwości co do wartości celnej importowanego przez skarżącego towaru.

5.10. Również zarzut naruszenia przepisów art. 142 ust. 1 lit d, art. 151 ust. 1 RWKC i art. 30 ust. 2 lit b WKC poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, nie mógł odnieść w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oczekiwanego skutku, skoro w niniejszej sprawie organy ustalając materiał porównawczy kierowały się takimi względami jak: podobny rodzaj towaru (objęty tym samym kodem CN), podobna ilość, renoma ("niemarkowy" towar wschodnioazjatycki), bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, podobna ilość towaru objęta zgłoszeniem celnym, jak i podobna ilość tego rodzaju w zgłoszeniu, co doprowadziło do przyjęcia w oparciu o ww. kryteria jako porównawczego zgłoszenia z dnia 26 lutego 2007 r., a następnie – z uwzględnieniem postanowień art. 151 ust. 3 RWKC – uznania, że jest to wartość najniższa. Prawidłowość postępowania organów celnych w tym zakresie nie została podważona w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia prawa procesowego.

5.11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.