Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1237/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 135, art. 141 par. 4, art. 183, art. 189, art. 188, art. 193, art. 200, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1, 3 i 6, art. 29 ust. 2 pkt 15 i ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia P. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 26/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Stowarzyszenia P. z siedzibą w [...] kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 26/16, oddalił skargę Stowarzyszenia w [...] z siedzibą w Rzeszowie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] października 2015 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki "A." , poprzez montaż dodatkowych anten, położonej w [...], przy ul. [...] (nr ew. gr. [...]).

Stowarzyszenie w [...] wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podał, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowa stacja bazowa została wybudowana na podstawie decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę. W toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym ustalono, że stacja bazowa zlokalizowana jest na stalowej kratowej wieży o wysokości około 70 m, wyposażonej w sześć pomostów obsługowych umieszczonych na wysokościach około 68 m, 59 m, 54 m, 39 m, 34 m i 26m nad poziomem terenu, na których są zamontowane anteny sektorowe i anteny radiolinii należące do różnych operatorów sieci telefonii komórkowej i montowane w różnych okresach. W 2012 r. firma A. S.A. dokonała montażu 3 anten sektorowych na poziomie 34 m i 2 anten radioliniowych na poziomie 59 m. Montaż został wykonany bez zgłoszenia w oparciu o przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), gdyż wysokość anten wraz z konstrukcją mocującą nie przekraczała 2,5m. Montaż był poprzedzony opracowaniem "Kwalifikacji i analizy środowiskowej", a po jego wykonaniu dokonano stosownych pomiarów pól elektromagnetycznych, których wyniki przekazano do Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej i Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska. Na tych samych zasadach w 2013 r. na poziomie 28 m dołożono 3 anteny sektorowe wraz z adapterami oraz 2 anteny radioliniowe na poziomie 59m. W obu przypadkach zawiadomione instytucje nie wniosły zastrzeżeń. Organ wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, takich jak: "Kwalifikacja Przedsięwzięcia Stacja Bazowa [...] ", sporządzonej przez mgr. G. T. w lipcu 2012 r., "Sprawozdanie Nr [...]z pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej [...]", sporządzone przez dr. inż. M. Z. we wrześniu 2012 r. oraz "Sprawozdanie z badań rozkładu pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony środowiska Nr [...]", sporządzone przez inż. M. S. w listopadzie 2013 r. wynika m. in., że rozbudowa objętej postępowaniem stacji bazowej w myśl obowiązujących przepisów nie jest przedsięwzięciem mogącym w znaczący sposób oddziaływać na środowisko i w związku z powyższym dla rekonfiguracji przedmiotowej stacji nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nie jest konieczne wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, ze sprawozdań tych wynika, że badania rozkładu pól elektromagnetycznych (dokonane po zainstalowaniu anten w 2012 r. i 2013 r.) wskazują, że w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych nie stwierdzono miejsc występowania poziomów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (składowa elektryczna), tj. powyżej 7 V/m. Zmiany dotyczące zwiększenia ilości anten zostały zgłoszone przez poszczególnych operatorów, do właściwego w tym zakresie organu ochrony środowiska, tj. do Starosty [...]. Organ podał, że z pisma Starosty [...] z dnia[...]listopada 2012r., znak: [...] oraz z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], wynika, że zainstalowane dodatkowe anteny na przedmiotowej stacji zostały wpisane do rejestru prowadzonego przez Starostę [...], a podstawę prawną do zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na emisję do atmosfery stanowi § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 880). Ponadto, Starosta [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], jednoznacznie wskazał, że przedmiotowa instalacja nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie zawsze bądź mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji w stosunku do zainstalowanych anten na istniejącej legalnie stalowej wieży wchodzącej w skład stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], z zastosowaniem obowiązków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego, w tym art. 48, jak również art. 51, a zatem wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem brak było podstaw prawnych, które uprawniałyby organy nadzoru budowlanego do podjęcia działań wynikających z przepisów tej ustawy. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, czy którąkolwiek z pozostałych wad prawnych z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie w [...] zarzuciło naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji, na jakie elementy stacji bazowej telefonii komórkowej inwestor otrzymał pozwolenie na budowę, kiedy i w jaki sposób je zmienił oraz dlaczego organ przyjął, że nie zmienił parametrów technicznych oraz użytkowych obiektu; § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) przez jego pominięcie w sytuacji, w której NSA w wyroku z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 329/15 uznał pominięcie kumulacji za rażące naruszenie prawa; art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 143 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust 3 Konstytucji RP poprzez nie zbadanie czy pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych wystąpi poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny i pomimo tego uznanie, że inwestycja spełnia wszelkie wymogi obowiązującego prawa; art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z przepisami ww. rozporządzenia w powiązaniu z art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa przez prawdopodobne stwierdzenie, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych bez dokonania jakiejkolwiek merytorycznej analizy; art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7 a) ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie, bowiem podlegają wyłączeniu w niniejszej sprawie; art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że inwestor dokonał tylko i wyłącznie montażu urządzeń lub instalacji radiokomunikacyjnej, które zdaniem organu zapewne stanową samodzielne stacje bazowe; art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane przez niedokonanie jakiejkolwiek analizy w odniesieniu do konkretnej jednostki prawnej ustawy oraz rozporządzenia, o którym mowa w punkcie 1 oraz 2 skargi; art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu przez niedokonanie oceny zgodności inwestycji z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, która wydawana jest dla konkretnych parametrów technicznych anten z uwagi na to, że do wniosku o jej wydanie istnieje obligatoryjny wymóg przedłożenia mapy z naniesionym obszarem oddziaływania obiektu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu miał rację organ uznając, że rozbudowa objętej postępowaniem stacji bazowej w myśl obowiązujących przepisów nie jest przedsięwzięciem mogącym w znaczący sposób oddziaływać na środowisko i w związku z powyższym dla rekonfiguracji przedmiotowej stacji nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nie jest konieczne wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, ze sprawozdań znajdujących się w aktach sprawy wynika, że badania rozkładu pól elektromagnetycznych (dokonane po zainstalowaniu anten w 2012 r. i 2013 r.) wskazują, że w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych nie stwierdzono miejsc występowania poziomów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (składowa elektryczna), tj. powyżej 7 V/m. Ponadto, z pism Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że zainstalowane dodatkowe anteny na przedmiotowej stacji zostały wpisane do rejestru prowadzonego przez Starostę [...], a podstawę prawną do zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na emisję do atmosfery stanowi § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 880). Sąd zgodził się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji w stosunku do zainstalowanych anten na istniejącej legalnie stalowej wieży wchodzącej w skład stacji bazowej telefonii komórkowej z zastosowaniem obowiązków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego, w tym art. 48, jak również art. 51. W związku z tym wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem brak było podstaw prawnych, które uprawniałyby organy nadzoru budowlanego do podjęcia działań wynikających z przepisów tej ustawy. W konsekwencji zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem prawidłowe jest stanowisko organu, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, czy którąkolwiek z pozostałych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż nie mają one wpływu na odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargą kasacyjną Stowarzyszenie w [...] zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez sporządzenie wyroku w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na brak określenia przedmiotu sporu (jakie wykonano roboty budowlane, brak oceny zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. ze zmianami w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz jej uzasadnienia), pominięcie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. art. 3 pkt 1 lit. b w powiązaniu z art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 w powiązaniu z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż inwestor dokonał rozbudowy z jednoczesnym przyjęciem, iż doszło tylko do montażu na istniejącym obiekcie a nie zmian w istniejącym obiekcie;

3. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego pominięcie w sytuacji, w której miał on zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem inwestycja wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w celu doprowadzenia jej do zgodności z przepisami;

4. art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę nie wymaga w przypadku jej legalizacji przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego o charakterze merytorycznym mającego charakter sprawy administracyjnej.

Zdaniem skarżącego ww. uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i oczywiście są powiązane z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że sporządzenie niniejszej skargi kasacyjnej z punktu oceny stanu prawnego oraz faktycznego przyjętego przez WSA jest utrudnione, a wręcz niemożliwe, z uwagi na brak ustalenia przedmiotu sporu, konkretnych jednostek prawnych rozporządzenia, mocy, ilości anten, posługiwania się zamiennie pojęciem montaż lub rozbudowa. WSA nie zweryfikował też, czy organy samodzielnie w trybie zwykłym analizowały czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz jak tej oceny w trybie nadzwyczajnym dokonał organ wydający decyzję objętą skargą.

W piśmie procesowym – uzupełnienie uzasadnienia podstaw kasacyjnych strona skarżąca uzupełniła argumenty powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera uzasadnione podstawy zaskarżenia.

Usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 156 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.

Organy obu instancji i Sąd pierwszej instancji, skupiły się wyłącznie na tym, że wysokość zamontowanych w 2012r. i w 2013r. anten wraz z konstrukcją mocującą nie przekraczała 2,5 m, pomijając całkowicie okoliczność, że anteny stanowiły jedynie część przedmiotowego obiektu budowlanego - stacji bazowej służącej do obsługi sieci telefonii komórkowej. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Stacja bazowa została wybudowana na podstawie decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1996r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę. Stacja bazowa zlokalizowana jest na stalowej kratowej wieży o wysokości około 70 m, wyposażonej w sześć pomostów obsługowych umieszczonych na wysokościach około 68 m, 59 m, 54 m, 39 m, 34 m i 26m nad poziomem terenu, na których są zamontowane anteny sektorowe i anteny radiolinii należące do różnych operatorów sieci telefonii komórkowej i montowane w różnych okresach.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym – w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( dalej: ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie montażu anten) - stanowiącym całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, tj. antenami, w tym antenami zamontowanymi w 2012r. przez A. S.A. ( 3 anteny sektorowe na poziomie 34m i 2 anteny radioliniowe na poziomie 59m) oraz antenami zamontowanymi w 2013r. (3 anteny sektorowe wraz z adapterami na poziomie 28 m i 2 anteny radioliniowe na poziomie 59 m). Zamontowanie anten w 2012r. i w 2013r. stanowiło rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Przypomnieć należy, iż stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji i organów przedmiotowa inwestycja nie polegała na instalowaniu urządzenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy – Prawo budowlane.

Jak stanowił art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy – Prawo budowlane zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Jednak w niniejszej sprawie, w wyniku umieszczania na wieży kolejnych anten doszło do rozbudowy obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane) jako – jak już wyżej wskazano - stanowiącego całość techniczno-użytkową z uwagi na posiadane elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości. Rozbudowa tego rodzaju obiektu w 2012r. i 2013r. nie była zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie podlegała zgłoszeniu. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez organy i Sąd pierwszej instancji okoliczność, że wysokość nowo zainstalowanych anten nie przekracza 3m. Oznacza to, że do dokonania rozbudowy budowli jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej wymagane było uzyskanie decyzji o pozwolenia na budowę, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Zamontowanie dodatkowych anten w 2012r. i 2013r. bez wymaganego przepisami ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem prawa. Do tych sytuacji nie znajdował zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego błędnie przyjęły, że na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane inwestor był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (rozbudowę) i mógł na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy dokonać montażu anten w oparciu o zgłoszenie dokonane właściwemu organowi.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Tymczasem w niniejszej sprawie nie doszło do instalowania tych urządzeń na innym, odrębnym obiekcie budowlanym, ale do montażu dodatkowych anten na przedmiotowym obiekcie budowlanym stanowiącym z antenami całość techniczno-użytkową. Po myśli art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolno stojące maszty antenowe.

Maszt stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny wraz zasilaniem i oprzyrządowaniem), a zatem zainstalowanie na maszcie kolejnych anten należy zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane polegające na budowie (rozbudowie) stacji bazowej telefonii komórkowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor montując kolejne anteny w 2012r. i 2013r. dokonał rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej.

W takiej sytuacji przyjęcie przez organy, że zamontowanie anten w 2012r. i 2013r. mogło nastąpić na podstawie zgłoszenia i w konsekwencji umorzenie postępowania w przedmiocie rozbudowy przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organy rażąco naruszyły przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy oraz art. 105 § 1 k.p.a. Rażącego naruszenia prawa dopuścił się organ I instancji umarzając, decyzją z dnia [...] lutego 2015r., postępowanie w przedmiocie rozbudowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Rażącego naruszenia prawa dopuścił się także organ II instancji utrzymując w mocy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., powyższą decyzję organu I instancji.

Z zastosowaniem prawidłowych przepisów wiążą się kwestie objęte ustawą z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – podnoszony przez stronę skarżącą art. 50 ust. 1 tej ustawy – oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Z powyższych względów należy uznać, że również Sąd pierwszej instancji naruszył powyższe przepisy.

Usprawiedliwiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do stosowania przepisów wskazanych w skardze i powołanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015r., umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej położonej w [...], przy ul. [...] (nr ew. gr. [...]).

W istocie Sąd pierwszej instancji nie dokonał właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czym naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i jednocześnie rozpoznał skargę, uchylając z tych samych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji.

O kosztach obejmujących postępowanie przed Sądem pierwszej instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a.