Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1464/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji-


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2012 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową skarżący T. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżący wskazał, że prowadzi działalności gospodarczą, która wiąże się z nakładem znacznych środków finansowych i materiałowych. Wyjaśnił, że charakter tej działalności (produkcja [...]) naraża go na niebezpieczeństwo zamachu na jego mienie. Podkreślił też, że ze względu na potrzeby ochrony osobistej, posiadanie broni palnej bojowej jest w jego przypadku koniecznością. Dodał też, że fakt posiadania broni palnej bojowej ma istotny skutek prewencyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy podkreślić, co podniósł Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. II OZ 1173/09, że z konstrukcji wskazanej wyżej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniały by wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim prowadzenie działalności gospodarczej, w tym przypadku produkcja [...], sama w sobie nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, której posiadanie nie jest niezbędne przy tego rodzaju działalności. Podobnie dysponowanie znacznymi środkami finansowymi i materiałowymi, czy skutek prewencyjny posiadania broni, nie świadczą o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.