Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1861/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73, art. 220 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.Ż. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 512/11 odrzucającego skargę K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 512/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 marca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że pismem z 27 maja 2011 r., wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2011 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącej powyższe wezwanie doręczono w trybie doręczenia zastępczego w dniu 14 czerwca 2011 r. Wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upływał zaś 21 czerwca 2011 r. Sąd I instancji, stwierdziwszy, że skarżąca w wymaganym terminie nie uiściła należnego wpisu od skargi, uznał zatem, że zaszły podstawy z art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej: "p.p.s.a.") do odrzucenia skargi.

K. Ż. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając w niej naruszenie:

1. art. 73 w zw. z art. 220 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że pismo z dnia 27 maja 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 2000 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, uznano za doręczone w trybie "zastępczym", podczas gdy zawiadomienia o piśmie tym nie umieszczono w skrzynce na korespondencie skarżącej, co w konsekwencji skutkowało tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że upłynął bezskutecznie termin do uiszczenia niniejszej opłaty;

2. § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277) w zw. z art. 65 § 2 oraz art. 73 i art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, iż w przypadku drugiego awizowania przesyłki nie dostosowano się do dyspozycji § 7 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia, gdyż przy adnotacji – awizowano powtórnie dnia 8 czerwca 2011 r. – brak jest podpisu w związku z czym nie można uznać, że przesyłka była prawidłowo, dwukrotnie awizowana, w konsekwencji brak było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd;

3. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz.1277) w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a. oraz art. 73 i art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, iż w przypadku przyjęcia od doręczającego awizowanej przesyłki nie dostosowano się do dyspozycji § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia, gdyż przy obu adnotacjach - awizowano dnia 31 maja 2010 r. oraz awizowano powtórnie dnia 8 czerwca 2011 r.- brak jest potwierdzenia przyjęcia przez placówkę pocztową operatora awizowanej przesyłki (potwierdzenia przez umieszczenie na stronie adresowej odcisku datownika i podpisu przyjmującego pracownika) w związku z czym nie można uznać, że przesyłka była prawidłowo, dwukrotnie awizowana, ponieważ nie ma dowodu iż została złożona na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, a w konsekwencji brak było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Należy zaznaczyć, że wszystkie podniesione zarzuty sprowadzały się do zakwestionowania prawidłowości doręczenia wezwania sądowego z dnia 27 maja 2011 r., wzywającego stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2000 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Uzasadniając swoje zarzuty w tym zakresie autor skargi kasacyjnej, po pierwsze, wskazał, że strona skarżąca w ogóle nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu. Po drugie zaś, zwrócił uwagę na nieprawidłowości w zakresie awizowania przesyłki wynikające z naruszenia dyspozycji § 7 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.

Odnosząc się do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy zauważyć, że jedynym dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez stronę wezwania sądowego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi była przesyłka wraz zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru (k. 15 akt sądowych). Z analizy tego dokumentu wynika, że przesyłka zawierająca sądowe wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona stronie skarżącej pod wskazany przez nią adres, tj. ul. [...] , w trybie zastępczym - określonym w art. 73 p.p.s.a.

Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące.

Z całą pewnością obalenie domniemania doręczenia nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenia strony, czy też jej sąsiadów w zakresie złego funkcjonowania doręczyciela, tj. Poczty Polskiej. Strona, dopatrując się nieprawidłowości w działaniach doręczyciela, powinna złożyć stosowne zastrzeżenia i przeprowadzić w urzędzie pocztowym postępowanie reklamacyjne – czego jednak nie uczyniła – gdyż znajdująca się w aktach sądowych I instancji kserokopia pisma Poczty Polskiej (k. 52 akt sądowych) ma charakter wyłącznie informacyjny.

Nie można również podzielić wątpliwości strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w zakresie awizowania przesyłki. Nie można bowiem uznać, że doszło do naruszenia dyspozycji § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią § 7 ust.1 po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający:

1) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis;

2) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy.

Natomiast w ust. 2 tegoż paragrafu wskazano, że placówka pocztowa operatora lub urząd gminy potwierdza przyjęcie od doręczającego awizowanej przesyłki przez umieszczenie na stronie adresowej odcisku datownika i podpisu przyjmującego pracownika.

Celem wskazanych powyżej przepisów było uregulowanie kwestii dotyczącej obiegu korespondencji między adresatem przesyłki, osobą doręczającą a placówką pocztową. W świetle przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji, dla adresata przesyłki, kluczowa była zatem ta część ze wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r., która mogła dotyczyć bezpośrednio jego osoby. A zatem, będą to przepisy dotyczące potwierdzenia niedoręczenia przesyłki (art. 7 ust. 1 pkt 1). Pozostałe regulacje, tj. art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 tegoż rozporządzenia dotyczą obiegu korespondencji pomiędzy placówką pocztową a osobą doręczająca przesyłkę. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej strona skarżąca w ogóle nie kwestionowała okoliczności dotyczącej przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Z argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej wynikało, że wyłączną intencją jej autora było podważenie okoliczności związanej z doręczeniem przesyłki, czy też zawiadomieniem strony o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej.

Na przesyłce brak jest co prawda potwierdzenia przyjęcia przez placówkę pocztową operatora awizowanej przesyłki (przez umieszczenie na stronie adresowej przy odcisku datownika podpisu przyjmującego pracownika), ale brak ten dotyczy wyłącznie podpisu pracownika poczty w zakresie zwrotu przesyłki do placówki pocztowej już po jej dwukrotnym awizowaniu. W związku z czym nie można uznać, że procedura związana z awizowaniem przesyłki przeprowadzona była w sposób uniemożliwiający stronie odebranie przesyłki. Stąd też należało uznać, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że przesyłka została doręczono w sposób prawidłowy. W tym stanie rzeczy zarzut dotyczący naruszenia § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w zw. art. 73 i 220 § 3 p.p.s.a. uznać należało za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.