Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3641/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1531/14 w przedmiocie odrzucenia skargi G. Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Burmistrza G. z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Burmistrza G. z dnia 20 grudnia 2013 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca uchybiła terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona interpretacja została doręczona skarżącej w dniu 23 grudnia 2013 r., natomiast wezwanie nastąpiło dopiero w dniu 10 stycznia 2014 r.

2. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów to jest: odpisu potwierdzenia odbioru przesyłki o numerze nadawczym [...] i odpisu karty książki nadawczej pełnomocnika skarżącej.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 12 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi. Niedopuszczalność skargi wynikała ze złożenia przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie ustawowego terminy. Tymczasem skarżąca powyższego terminu dochowała ponieważ wezwanie zostało nadane przesyłką poleconą w polskiej placówce pocztowej przez upływem ustawowego terminu,

- art. 133 § 1 w zw. z art. 62 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej przez Sąd pierwszej instancji do przedstawienia stosownych dokumentów i wyjaśnień w przedmiocie sposobu i terminu złożenia przez skarżąc wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd ograniczył się w tym zakresie jedynie do żądania wyjaśnień od jednej ze stron, to jest od organu. W efekcie powyższego Sąd w sposób nienależyty, nieobiektywny i niepełny skompletował dokumenty, które stanowiły podstawę orzekania w sprawie. Doprowadziło to do wydania przez Sąd postanowienia, w którym odrzucono skargę, z racji uchybienia art. 52 § 3 p.p.s.a.,

- art. 47 § 1 w zw. z art. 65 § 1-3 p.p.s.a. poprzez brak doręczenia skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odpisu pisma Burmistrza G. z dnia 14 sierpnia 2014 r., zawierającego oświadczenie iż, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 stycznia 2014 r. zostało złożone przez skarżącą osobiście w Urzędzie Gminy w G. w dniu 10 stycznia 2014 r. Powyższe uniemożliwiło skarżącej odniesienie się do tego oświadczenia i przedstawienia dowodów wskazujących, że przedmiotowe wezwanie zostało nadane przesyłką poleconą w polskiej placówce pocztowej w dniu 7 stycznia 2014 r.

4. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga kasacyjna okazała się zasadna. Jak słusznie przekonuje autor skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji, dokonując wstępnej kontroli skargi, błędnie ustalił datę wezwania przez skarżącą organu do usunięcia naruszenia prawa uznając, że nastąpiło to w dniu 10 stycznia 2014 r. Tymczasem, jak jednoznacznie wynika z treści wierzytelnych kopii dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, w szczególności potwierdzenia nadania w urzędzie pocztowym przesyłki z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz książki korespondencyjnej kancelarii, w ramach której działa pełnomocnik strony (k. 106-107 akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), że przedmiotowe wezwanie zostało złożone w placówce pocztowej w G. w dniu 7 stycznia 2014 r., a więc jeszcze przed upływem ustawowego terminu. Zgodnie bowiem z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Tym samym uznać należało, że skarżąca dopełniła w terminie obowiązku, określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. W sprawie nie zaistniały wskazane przez Sąd pierwszej instancji okoliczności uzasadniające odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Konsekwencją niniejszego orzeczenia jest zobowiązanie Sądu pierwszej instancji do ponownego dokonania kontroli dopuszczalności skargi, uwzględniającej powyższe ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące daty wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł orzec o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż zastosowanie tej instytucji, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jest możliwe jednie w sytuacjach, gdy kontrola kasacyjna dotyczy postępowań przed wojewódzkim sądem administracyjnym, zakończonych orzeczeniem w formie wyroku. W rozpoznawanej sprawie natomiast odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji miało formę postanowienia.