Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 241/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. Spółka jawna z siedzibą w W. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 maja 2018 r. o sygn. akt V SA/Wa 241/18 o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. w sprawie ze skargi K. Spółka jawna z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 maja 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 241/18.


UZASADNIENIE

[...] Spółka jawna z siedzibą w W., dalej "Skarżąca" lub "Spółka" wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Na formularzu PPPr pełnomocnik Spółki oświadczył, że Spółka nie prowadzi działalności operacyjnej i nie posiada środków na koszty postępowania sądowego.

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżąca przedstawiła wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, kopię sprawozdania finansowego za 2016 r., ewidencję środków trwałych według stanu w grudniu 2017 r., kopie przykładowych zawiadomień o zajęciu i zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki, rachunek zysków i strat za rok 2017 oraz za okres styczeń – luty 2018 r., deklaracje VAT-7 złożone w 2017 r. wraz z wyjaśnieniem, że w marcu 2017 r. Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT. Skarżąca wskazała, że nie zawiesiła prowadzenia działalności gospodarczej, nie zostało wobec niej wszczęte postępowanie upadłościowe i likwidacyjne, nie prowadzi obrotu gotówkowego i nie posiada zasobów finansowych. Wyjaśniła również, że jest dłużnikiem spółki [...] (49.926.000 zł). Do pisma z 18 kwietnia 2018 r. Skarżąca załączyła kopię zaświadczenia Urzędu Skarbowego w [...] stwierdzającego stan zaległości Spółki.

Postanowieniem z 25 maja 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Sprzeciw w imieniu spółki wniósł jej pełnomocnik jak i sama spółka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.

Ustanawiając przesłankę udzielenia takiego wsparcia ustawodawca wskazał w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., że jest nią brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zaznaczając jednocześnie, że wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto, przedmiotowe dofinansowanie Strony ze środków publicznych możliwe jest tylko w rzeczywiście wyjątkowych przypadkach, bowiem nawet spełnienie wskazanej w powołanym przepisie przesłanki nie obliguje do uwzględnienia żądania. Powyższe koreluje z zasadą wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony postępowania sądowego zobowiązane są do ponoszenia jego kosztów, a odstępstwo od powyższego przewidują przepisy szczególne, tj. te odnoszące się do instytucji prawa pomocy.

W ocenie Sądu, w świetle przedstawionych przez stronę (zarówno we wniosku, jak i nadesłanych dokumentach) okoliczności należy podzielić stanowisko starszego referendarza sądowego, że skarżąca spółka nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Jak słusznie zauważył referendarz sądowy Spółka mimo wskazywanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy trudności finansowych prowadzi nadal działalność gospodarczą i nie znajduje się w stanie upadłości.

Prawidłowo nie uznał argumentu uzasadniającego zwolnienie od kosztów sądowych okoliczności, że Spółka nie prowadzi działalności operacyjnej, nie uzyskuje przychodów, nie prowadzi sprzedaży. W orzecznictwie wskazuje się, że nawet brak bieżących dochodów nie może być dostatecznym uzasadnieniem dla skutecznego żądania przez stronę przyznania prawa pomocy w sytuacji, gdy nie zgromadziła ona w okresie prowadzenia działalności gospodarczej dostatecznych środków na ten cel, ani też w sposób formalny nie dowiodła swojej niewypłacalności np. poprzez wystąpienie w odpowiednim czasie o ogłoszenie upadłości. Z definicji działalności gospodarczej – zawartej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) – wynika, iż działalnością gospodarczą jest działalność zarobkowa. Oznacza to, iż celem działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Jeżeli natomiast przedsiębiorca faktycznie działalności nie prowadzi, lecz jej nie likwiduje i nie wnosi o ogłoszenie upadłości, to nie ma podstaw do finansowania takiego przedsiębiorcy przez zwolnienie od kosztów sądowych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 września 2014 r. o sygn. akt V SAB/Wa 5/14).

Podkreślenia wymaga, że Spółka do dnia dzisiejszego nie zawiesiła prowadzonej działalności i nie znajduje się w stanie upadłości, mimo, że jak twierdzi Spółka jej wspólnicy przebywają od dwóch lat w areszcie. Potwierdzają to przedstawione wyciągi z rachunków bankowych z których wynika, że w okresie od stycznia 2018 r. do marca 2018 r. na rachunkach ewidencjonowane były zarówno wpłaty jak i wypłaty.

Referendarz słusznie zauważył również, że w latach 2015-2016 Spółka prowadziła działalność gospodarczą w znacznych rozmiarach i była to działalność dochodowa. W sprawozdaniu finansowym za 2016 r. ujawniono, że Spółka uzyskała przychody netto ze sprzedaży produktów i usług w wysokości 76.935.469,65 zł. Przychody ogółem wyniosły 91.118.170,41 zł. Zysk księgowy wyniósł 1.914.820,44 zł. W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego zaproponowano, aby 765.928,18 zł przeznaczyć na zwiększenie kapitału własnego Spółki, a 60% zysku brutto tj. 1.148.892,26 zł – do pobrania przez właścicieli.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy jest spółka jawna. Zgodnie z art. 22 § 2 Kodeksu spółek handlowych każdy wspólnik spółki jawnej odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy spółka jawna nie ma żadnych środków na pokrycie kosztów postępowania – co w ocenie rozpoznającej wniosek w niniejszej sprawie nie występuje - to ze względu na odpowiedzialność wspólników tej spółki, należy przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, wziąć pod uwagę sytuację majątkową samych wspólników. Nieuzasadnione byłoby bowiem przyjęcie, że przy przyznaniu prawa pomocy spółce jawnej, sytuacja majątkowa wspólników nie ma znaczenia w przypadku wskazywania na brak po stronie tej spółki środków na pokrycie kosztów sądowych, jeżeli nie ulega wątpliwości, że wspólnicy odpowiedzialni są za zobowiązania spółki. Stawiałoby to wspólników spółki jawnej w postępowaniu w zakresie przyznania prawa pomocy w korzystniejszej sytuacji niż w innych postępowaniach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt I FZ 305/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II GZ 843/16). Mając na uwadze, że dwóch wspólników otrzymało do podziału 60 % zysku uzyskanego w 2016 r w wysokości 1.914.820,44 zł, stwierdzić należy, że każdy ze wspólników osiągnął w tym czasie przychód z działalności gospodarczej w znacznej wysokości.

Mając na uwadze wysokość przychodów i zyski uzyskiwane przez Skarżącą w latach poprzedzających rok 2017 (np. analizowany rok 2016) uznać należy, że Spółka miała możliwość zabezpieczyć w stosownym czasie środki na koszty postępowania sądowego. W tej sytuacji nie może mieć decydującego znaczenia fakt, iż w latach 2017 - 2018 r. wysokość obrotów z działalności Skarżącej spadła w porównaniu z latami poprzednimi. Podkreślić dodatkowo należy, że w dalszym bowiem ciągu skala obrotów nie jest mała. Zgodnie z rachunkiem zysków i strat (wariant kalkulacyjny) na koniec 2017 r. Skarżąca uzyskała przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w wysokości 887.546,67 zł i przychody operacyjne w kwocie 136.861,15 zł. W 2018 r. Spółka nadal uzyskuje przychody – do 28 lutego 2018 r. stanowiły one wartość 115.800 zł. Wskazać równocześnie należy, że wynik finansowy zarówno za rok 2017 (-1.808.791,68 zł), jak również za dwa miesiące 2018 r. (–10.224,22 zł) był ujemny. Okoliczność, że Spółka ponosiła we wskazanych okresach wydatki w związku z działalnością gospodarczą oznacza, że posiadała lub potrafiła uzyskać środki na ich pokrycie.

Sąd zgadza się z poglądem referendarz, że obowiązkiem Spółki jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą było również zabezpieczenie środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym. Koszty sądowe stanowią część kosztów działalności gospodarczej i mają pierwszeństwo przed innymi zobowiązaniami. Tymczasem według sprawozdania finansowego za 2016 r. wspólnicy stwierdzili brak konieczności utworzenia rezerw. W świetle powołanej okoliczności istotne jest, że w okresie od 16 stycznia 2015 r. do 22 grudnia 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] prowadzili kontrolę podatkową w Spółce w zakresie prawidłowości rozliczania z budżetem państwa podatku akcyzowego i opłaty paliwowej w związku z obrotem wyrobami energetycznymi w okresie od 01.01.2012 r. do 31.12.2012 r. W świetle powołanej okoliczności utworzenie rezerw na ewentualne koszty związane z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i możliwym również postępowaniem sądowym było uzasadnione. W sprawozdaniu finansowym wskazano również, że Spółka udzieliła pożyczki – zgodnie z umową - w wysokości 40.000.000 zł.

Sąd zauważa, iż zgodnie z bilansem sporządzony na dzień 31 grudnia 2016 r. Skarżąca posiada aktywa trwałe o wartości 9.549.429,87 zł, w tym środki trwałe – 8.459.478,79 zł (grunty, budynki, lokale, obiekty, urządzenia techniczne, maszyny, środki transportu, środki trwałe w budowie). Spółka posiadała również aktywa obrotowe w wysokości 156.132.827,29 zł, w tym zapasy, towary, należności krótkoterminowe. Powołane dane wskazują, że Spółka posiada majątek - zarówno obrotowy, jak i trwały. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, iż osoba prawna nie zasługuje na zwolnienie z kosztów sądowych, gdy dysponuje majątkiem, którego wartość wielokrotnie przewyższa wysokość wymaganego wpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 89/12). Wpis sądowy w rozpoznawanej sprawie wynosi 1.500 zł. Posiadanie majątku – w tym w szczególności nieruchomości – w zasadzie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 12 lipca 2012 r., sygn. akt I SA. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 grudnia 2012 r. (II GZ 478/12) zauważył, że od strony można oczekiwać, że będzie dysponować swoim majątkiem w taki sposób, aby uzyskać z niego sumy potrzebne na pokrycie kosztów sądowych (zob. też postanowienie NSA z 15 kwietnia 2016 r., I FZ 565/15).

Zdaniem Sądu Spółka nie wykazała jakoby zdolność dysponowania wspomnianym majątkiem utraciła. Spółka owszem przedstawiła zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, jednakże nie przedstawił innych dokumentów. Natomiast pomimo wezwania referendarza nie przedstawiła aktualnego bilansu oraz bilansu za rok 2017. Ww. bilansu również nie nadesłała wraz ze sprzeciwem, mimo wymienienia go jako załącznik.

Słusznie stwierdził referendarz, iż prywatnoprawne zobowiązania nie korzystają one z pierwszeństwa zaspokojenia przed kosztami sądowymi, jako zobowiązaniami publicznoprawnymi. Uwzględnienie zobowiązań o charakterze prywatnoprawnym przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy mogłoby godzić w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.