Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1224/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A. " Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia 30 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oraz stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. , po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia 3 marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: przebudowa wraz z nadbudową istniejącej oficyny oraz budowa nowego budynku z apartamentami hotelowymi, częścią biurową, usługową, garażem, infrastrukturą techniczną i nadbudowa kominów budynków sąsiednich przy ul. [...] (działka nr 1) i ul. [...] (działka nr 2 , zlokalizowanego na działkach nr 3, 2 , 1 obr. [...] - część kubaturowa, nr 3 , 4 - przyłącza infrastruktury, wjazd, przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2004 r., na rzecz A. sp. z o.o., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2005 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2005r. na wniosek A.F. , R. i J.D. oraz J. i K.W. złożonym w oparciu o 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. wznowione zostało postępowanie w sprawie w/w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. We wniosku o wznowienie wnioskujący podnieśli, że jako współwłaściciele działki nr 5 bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji nie zostali uznani za stronę przedmiotowego postępowania. Analizując sprawę pod kątem realizacji przesłanki wskazanej przez wnioskodawców, a określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ ustalił, że A.F. , R. i J.D. oraz J. i K.W. jako współużytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym inwestycją oraz właściciele lokali w budynku przy ul. [...] w K. , nie brali udziału w w/w postępowaniu bez własnej winy. Tym samym organ stwierdził, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczono, że zgodnie z art. 146 k.p.a. dopuszczalność uchylenia decyzji jest ograniczona dwiema przesłankami, tj. upływem 10-letniego i 5-letniego terminu oraz brakiem możliwości uchylenia decyzji z uwagi na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W dalszej części uzasadnienia wskazano również, że jak wynika z akt sprawy, zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją z dnia [...]marca 2004 r. zostało przez inwestora w całości zrealizowane, a zatem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W sytuacji bowiem skonsumowania pozwolenia na budowę i wybudowania obiektu, dalsze prowadzenie postępowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i wydanie nowej decyzji pozwolenia na budowę dla zrealizowanego w całości obiektu budowlanego, jest bezprzedmiotowe i w tym zakresie postępowanie winno zostać umorzone. Biorąc pod uwagę wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz brak możliwości zastosowania dyspozycji art. 146 § 2 k.p.a. organ uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie w przedmiocie wydania nowej decyzji.

Odwołanie od powyższe decyzji złożyła "B. " sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie art. 149 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do przyczyn wznowienia i braku ustalenia, czy wnioskujący o wznowienie postępowania posiadali w tym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.. Wskazano także na naruszenie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wobec nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie spełnienia przesłanek określonych art. 146 k.p.a., w związku z brakiem rozważenia czy w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka z art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwiająca uchylenie decyzji, o ile upłynęło 5 lat od jej doręczenia, pomimo prawdopodobieństwa istnienia tej przesłanki. Zarzucono również błędną wykładnią art. 146 § 2 k.p.a., w związku z przyjęciem, że fakt zrealizowania inwestycji uniemożliwia zastosowanie powyższej regulacji prawa, podczas gdy wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 2 w związku art. 146 § 2 k.p.a. nie jest tożsame z wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, gdyż w takim przypadku organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i orzekł, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 i 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w zakresie uprawnień wnioskodawców do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jak i dochowanie przez nich terminu do jego złożenia są prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 25 października 2005 r., natomiast o istnieniu przesłanki do wznowienia postępowania wnioskodawcy dowiedzieli się w dniu 4 października 2005r. oraz z pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia 5 października 2005 r. Jednocześnie analiza materiału dowodowego potwierdziła, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem wnioskodawcy, posiadający przymiot strony postępowania nie uczestniczyli w nim bez własnej winy. W wyniku oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził jednakże, że ze względu na upływ czasu od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2004 r., której dotyczy wznowienie postępowania, orzeczenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. jest wadliwe i winno zostać skorygowane, bowiem w sprawie ma zastosowanie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a. W mniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. [...] marca 2004 r., została stronom postępowania doręczana w dniach od 12 marca 2004 r. do 19 marca 2004 r., a zatem upływ 5 - letniego okresu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął w dniu 19 marca 2009 r. Ponieważ, po wznowieniu postępowania nie została przed tą datą wydana decyzja w sprawie, to nawet w przypadku istnienia wad postępowania o których mowa w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., organ administracji nie posiada już uprawnień do uchylenia takiej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "C. " sp. z o.o. w K. , zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 15 k.p.a., wobec orzeczenia, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2004 r. została wydana z naruszeniem prawa, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, które mogłoby doprowadzić organ do takiego wniosku, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy nie ustosunkował się bowiem do kwestii podniesionych w odwołaniu, a jedynie ograniczył się do powtórzenia wniosków decyzji organu I instancji. Strona skarżąca zaznaczyła, że przepisami administracyjnymi, mającymi wpływ na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są przede wszystkim przepisy techniczno - budowlane, a o naruszeniu tych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy. Zważywszy na fakt, iż inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno - budowlanymi (co potwierdza między innymi decyzja organu I instancji), brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskujący mieli przymiot stron w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Zaznaczono także, że w razie ewentualnego ustalenia, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 3 marca 2004 r. dotyczyło interesu prawnego wnioskujących, to nie oni osobiście, a organ wspólnoty mieszkaniowej powinien być zawiadamiany o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w zaskarżonej decyzji faktów, które organ administracji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Wskazano również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala stwierdzić na podstawie jakich dowodów organ ustalił spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie jest zatem jasne, w jaki sposób organ postrzega spełnienie przesłanki z w/w przepisu, a w szczególności kwestię interesu prawnego warunkującego uczestnictwo podmiotu w postępowaniu administracyjnym. Nie wyjaśniono także zastosowania podstawy prawnej, a to art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzekającej o niezgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta K. z

z dnia [...] marca 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

\

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu I instancji oraz stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, w sprawie, w której wznowiono postępowanie, została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie organu II instancji, naruszenie prawa dotyczyło faktu, iż podmioty którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu tym, bez własnej winy nie brały udziału, a konieczność orzeczenia iż decyzja o pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa – z faktu upływu 5 lat od daty doręczenia decyzji (uzyskania przez nią przymiotu ostateczności). Stanowisko to zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Przepis art. 151 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Przesłanką do uchylenia decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym i wydania nowej decyzji merytorycznej, jest zatem stwierdzenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. istnienia podstawy wznowienia, czyli wystąpienie jednej z przesłanek - powodów wznowienia - o których mowa w art. 145 § 1 lub 145a § 1 k.p.a., bez konieczności badania, w jaki sposób stwierdzone uchybienie wpłynęło, czy też mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Zasada ta znajduje zastosowanie także w przypadku stwierdzenia podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj., iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Brak bowiem jakiegokolwiek wyłączenia w zakresie stosowania przepisu art. 151 § 1 k.p.a. - przypadków określonych przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Fakt, iż badanie czy podmiot wnoszący o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną ma przymiot strony jest jedną z przesłanek formalnych do wznowienia postępowania, nie wyklucza w żaden sposób tego, iż jest to jednocześnie jedna z podstaw wznowienia, a zatem jej wystąpienie nie tylko implikuje wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, ale też warunkuje konieczność uchylenia decyzji której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Organ badający przesłanki wznowienia postępowania oparte na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obowiązany jest ustalić, czy podmiot na żądanie którego wznowiono postępowanie miał faktycznie przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną i czy w postępowaniu tym nie brał udziału bez własnej winy.

Zdaniem sądu nie można podzielić zapatrywania strony skarżącej, iż w niniejszym postępowaniu organ nie zbadał czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnić tu należy, iż z uwagi na czas w którym wszczęte było postępowanie zakończone decyzją z [...] marca 2004 r., przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie był badany w oparciu o przesłanki przepisu art. 28 ust 2 oraz art. 3 pkt 20 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. 2006 Nr 156 poz. 1118 (vide: art. 7 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) ale w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W odróżnieniu od aktualnie obowiązujących zasad przyznających w postępowaniu o pozwoleniu na budowę przymiot strony jedynie inwestorowi oraz właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, badając przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, według zasad jakie obowiązywały przed nowelizacją ustawy Prawo budowlane dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. przymiot ten należało przyjmować szeroko, mając na uwadze jedynie interes prawny danego podmiotu – podobnie jak obecnie interes prawny bada się w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, iż interes prawny w takim postępowaniu, a co za tym idzie przymiot strony, mają właściciele, bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Znane jest sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę stanowisko jakie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 3 września 2008 r. w sprawie II SA/GI 238/08, według którego "stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na nieruchomości sąsiedniej jest wyłącznie wspólnota mieszkaniowa, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Właściciel lokalu nie ma zatem przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, mimo że przysługuje mu własność nieruchomości". Ze stanowiskiem tym nie zgadza się sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zauważyć przy tym należy, iż orzeczenie to zapadło w innym stanie prawnym, niż sprawa niniejsza. Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę badany był bowiem w oparciu o art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane a nie art. 28 k.p.a. Ponieważ jednak w orzeczeniu tym została wyrażona pewna zasada ogólna, koniecznym jest ustosunkowanie się do niej przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. Otóż fakt, iż wspólnota mieszkaniowa nieruchomości sąsiedniej jako podmiot reprezentujący interes ogólny mieszkańców tej nieruchomości niewątpliwie może być strona w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę (w obecnym stanie prawnym - po zbadaniu czy nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego) nie wyklucza istnienia przymiotu strony po stronie współwłaścicieli, czy użytkowników wieczystych tej nieruchomości, którym przysługuje jednocześnie prawo własności lokali mieszkalnych w budynku sąsiadującym z nieruchomością na której inwestycja ma być zrealizowana. Wyłączenia takiego nie sposób wywieść z jakiegokolwiek przepisu prawa obowiązującego, a interes prawny tych osób może kształtować się odmiennie od interesu prawnego wspólnoty. O wyłączeniu przymiotu strony po stronie właścicieli lokali mieszkalnych będących jednocześnie współwłaścicielami nieruchomości gruntowej (użytkownikami wieczystymi) z powodu przyznania tego przymiotu wspólnocie mieszkaniowej nie ma także mowy w Uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2001 r. OPK 19/01 na którą powołuje się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 3 września 2008 r. Przyjąć należy zatem, iż oprócz wspólnoty mieszkaniowej, przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nieruchomości sąsiedniej przysługuje także poszczególnym właścicielom lokali mieszkalnych będących jednocześnie współwłaścicielami nieruchomości gruntowej lub jej współużytkownikami wieczystymi – przy czym w obecnym stanie prawnym muszą oni znajdować się w obszarze oddziaływania inwestycji. W stanie prawnym z przed nowelizacji ustawy Prawo budowlane dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) przymiot strony w stosunku do takich osób należało badać szeroko mając na względzie nie tylko przepisy materialnego prawa administracyjnego ale też prawa cywilnego (vide: Uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2001 r. OPK 19/01).

Zasadnie więc organy przyjęły, iż uczestnikom postępowania którzy zainicjowali postępowanie wznowienie jako współużytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiedniej a jednocześnie właścicielom nieruchomości lokalowych zlokalizowanych na tej nieruchomości przymiot strony przysługiwał, a pomimo tego nie zostali oni przez organy administracji o wszczęciu postępowania powiadomieni. Nie brali więc w nim udziału bez własnej winy. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organ zbadał także zachowanie przez uczestników terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wyrzeczenie w tym zakresie znalazło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji prawidłowo zastosował także przepis art. 151 § 2 k.p.a. w związku z 146 § 1 k.p.a. Przepis 151 § 2 k.p.a stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z kolei przepis art. 146 § 1 k.p.a. stanowi, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Skoro decyzja z 3 marca 2004 r. uzyskała przymiot ostateczności 2 kwietnia 2004 r. (ostatnie doręczenie dokonane 19 marca 2004 r.) to w dacie orzekania tak przez organ I jak i II instancji, upłynął już 5 – letni okres o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, wobec zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ powinien stwierdzić iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy skorygował także w tym zakresie błędne wyrzeczenie organu I instancji.

Zdaniem sądu strona skarżąca zasadnie podniosłą w skardze, organ odwoławczy nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Podnieść tu jednak należy, iż zgodnie z 145 § 1 pkt 1c sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uchybienie którego dopuścił się organ II instancji jest uchybieniem przepisom postępowania które jednakże nie daje podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego jak i też w ocenie sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Dlatego też nie stanowi ono podstawy do uchylenia decyzji.

Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.