Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2897/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Piotr Głowacki NSA Andrzej Niecikowski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody z dnia 27 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J.W. kwotę [...]/[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2003 r., (znak: [...]) Starosta O. działając na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy: z dnia [...] 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2006 r. nr 156 póz. 1118 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nałożył na zgłaszających zamiar wykonania ogrodzenia –A. i J.W.- obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia działki nr [...] położonej w O. przy ul. J.

Odwołanie J.W. nie zostało uwzględnione i Wojewoda decyzją z dnia 27.10.2003 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, że Starosta O. uznał za możliwe naruszenie poprzez realizacje przedmiotowego ogrodzenia, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana w granicy działki budowa ogrodzenia działki od strony ul. J. wyraźnie wykracza poza linię rozgraniczającą ul. J. i drogi G. Z treści art. 30 Prawa Budowlanego z 1994 r., wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (między innymi) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Dalej dyspozycja art. 30 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane uprawnia właściwy organ do nałożenia na zgłaszającego, w drodze decyzji, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust.1, jeżeli (między innymi) ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka właśnie sytuacja zaistniała w omawianym przypadku. Z przedłożonych map wynika, że projektowana w granicy działki budowa ogrodzenia działki od strony ul. J. wyraźnie wykracza poza linię rozgraniczającą ul. J. i drogi G, a zatem może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akta sprawy wskazują, że obowiązująca od dnia [...] 2003 r., uchwała nr [...] Rady Miejskiej O. z dnia [...] 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej O., w obrębie której znajduje się działka nr [...], faktu tego nie zmienia.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył J.W. i nie precyzując żądania skargi zarzucił, że organy stoją na stanowisku, że będzie potrzebował ustaleń Burmistrza Miasta O. odnośnie warunków zabudowy. Ustalenia te będą zawierały odległości od środka jezdni do linii rozgraniczającej - szerokość jezdni wraz z poboczem itd.. Fakty te zostały już przesądzone załączonymi do skargi postanowieniami Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] 2002 r. (nr [...]) którym uzgodniono linię ogrodzenia dz. Nr [...] stanowiącej własność A. i J.W. położonej w O. przy ul. J. [...] od strony drogi gminnej [...] ul. J w odległości 6,5 m. od osi istniejącej drogi, oraz postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia [...] 2003 r., (znak: Kol.Odw. [...]) uchyliło postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne jako bezprzedmiotowe. Kolegium w uzasadnieniu wskazało, że organ I instancji zaskarżonym postanowieniem uzgodnił linię od strony drogi gminnej w odległości 6,5 m. od osi istniejącej drogi. Art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71 póz. 838 z późn.zm), który zapewne był podstawą wydania wyżej opisanego postanowienia, dotyczy odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni. Natomiast ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że z przedłożonych map wynika, że projektowana w granicy działki budowa ogrodzenia działki od strony ul. Jasnej wyraźnie wykracza poza linię rozgraniczającą ul. J. i drogi G., a zatem może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób jednak pominąć podnoszonego w skardze zarzutu, że orzekające organy musiały znać treść postanowienia Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] 2002 r. (nr [...]) którym uzgodniono linię ogrodzenia dz. Nr [...] stanowiącej własność A. i J.W. położonej w O. przy ul. J. [...] od strony drogi gminnej [...] ul. J. w odległości 6,5 m. od osi istniejącej drogi. Tym samym skoro zgłoszenie opierało się o powyższe uzgodnienie, organy winny w sposób precyzyjny przedstawić swoje stanowisko, dlaczego uznają, że budowa ogrodzenia może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Należy także podnieść, że nie jest jasne stanowisko organu II instancji w tym miejscu, gdzie twierdzi, że akta sprawy wskazują, że obowiązująca od dnia [...] 2003 r., uchwała nr [...] Rady Miejskiej O. z dnia [...] 2003 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części dzielnicy północnej O., w obrębie której znajduje się działka nr [...], faktu tego nie zmienia. Na rozprawie w dniu 23.01.2007 r., przed Sądem, skarżący przedstawił pismo Urzędu Miasta i Gminy w O. z dnia 17.01.2007 r., wraz z graficznym załącznikiem z którego może wynikać, że uchwała nr [...] Rady Miejskiej O. z dnia [...] 2003 r., zmieniła przebieg projektowanej drogi. Tak więc bez dokładnego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie, trzeba uznać obie wydane w sprawie decyzje co najmniej za przedwczesne.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit. "c" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.