Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 107/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 ust. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. i W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących E. S. i W. S. kwotę 30 zł /słownie: trzydzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 107/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 roku Prezydent Miasta [...] zatwierdził operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji i założenia ewidencji budynków miasta R. obrębu [...].

Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 104 k.p.a. oraz przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz § 42 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku.

Uzasadnienie decyzji zawiera m. in. zapis, że E. S. zam. [...] wniosła o wykazanie na mapie ewidencji gruntów ścieżki wzdłuż południowej granicy działki nr 374, jednak zgodnie z przepisami, w ewidencji gruntów nie wykazuje się prawa przejścia, przejazdu i przegonu, gdyż takie prawo rejestrowane jest w księgach wieczystych.

Decyzja została doręczona wg rozdzielnika, w którym pod nr 23 figuruje E. S., zamieszkała [...], która odbiór przesyłki potwierdziła w dniu 15 lipca 2002 roku.

W dniu 3 października 2002 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] wpłynęło pismo dotyczące działki nr 378, w którym W. i E. S. domagają się wprowadzenia zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym działki 26 obr. [...], obecnie nr 378 obręb [...] w zatwierdzonym operacie gruntów. Pismo zawiera też informację, że od 2000 r. E. i W. S., w związku z brakiem odpowiedzi, pisemnie wyjaśniły, że pismo z dnia 3 października 2002 roku jest odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta nr [...], a także wnioskiem o wprowadzenie zmiany w zatwierdzonym operacie ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr 378 obr. [...].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem [...] z [...].12.2002 roku, na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie E. S. i W. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2002 roku [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Uzasadnienie decyzji wskazuje, że organ potraktował pismo E. i W. S. z dnia 3 października 2002 roku jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2002 r., które, jako wniesione po upływie ustawowego 14dniowego terminu nie mogło być rozpoznane.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. i W. S. zarzucają, że pismo z dnia 3 października 2002 roku stanowiło odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z [...] sierpnia 2002 roku znak [...], doręczonej w dniu 20 września 2002 roku, a nie decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2002 roku. W tej sytuacji postanowienie organu odwoławczego jest bezzasadne, ponieważ 14dniowy termin do wniesienia odwołania został dotrzymany. Wnoszą jednocześnie o ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że z treści pisma z 3.10.2002 wynika, że skarżące kwestionują stan wykazany na zmodernizowanej mapie ewidencyjnej dotyczący drogi oznaczonej jako działka 378 /k.8 I instancji/ odpowiadającej dawnej działce 26. Wywodzą, że droga powinna przebiegać przy południowej granicy działki 374 wykazanej na rzecz E. S., która do protokołu w dniu 11 marca 2003 roku podała, że jej żądania w odwołaniu dotyczą wykazania na mapie drogi oznaczonej jako działka 378. Zmodernizowany operat, w którym położona jest sporna droga został zatwierdzony decyzją z [...] lipca 2002 roku [...]. Decyzja ta została doręczona 15 lipca 2002 r. w związku z tym odwołanie z dnia 3.10.2002 r. było wniesione z uchybieniem terminu. Zarzut, że odwołanie dotyczyło decyzji z [...].08.2002 [...] nie znajduje uzasadnienia, bowiem tym postępowaniem objęta jest działka 124 /dawna 37/ stanowiąca odrębny przedmiot własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi przed dniem 1 styczni 2004 roku zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W związku z tym, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo.

Poddając zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że wydane zostało z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 127 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie, co oznacza, że legitymacja do jego wniesienia służy stronie postępowania, a więc osobie, która spełnia przesłanki wypływające z art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Akta rozpatrywanej sprawy wskazują, że decyzja organu I instancji, którym był w sprawie Prezydent Miasta [...], doręczona została w dniu 15 lipca 2002 roku E. S. Pismo z dnia 3 października, które organ uznał za odwołanie od tej decyzji, wniosły E. i W. S. Organ odwoławczy nie wskazał w swoim postanowieniu podstawy uznania W. S. za stronę postępowania. Dodać należy, że decyzja organu I instancji skierowana była do E. S., a nie do W., nie można więc wykluczyć sytuacji, w której organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji celem wezwania W. S. do udziału w postępowaniu. Pominięcie bowiem w postępowaniu strony, która bez swej winy nie brała w nim udziału, mogłoby w przyszłości być podstawą wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4.

Niezależnie od powyższego, należy stwierdzić, że wymienione pismo z dnia 3 października 2002 roku nie nosi cech odwołania. Zgodnie z przepisem art. 128 k.p.a., odwołanie nie wymaga wprawdzie szczegółowego uzasadnienia, jednak z jego treści musi wynikać, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. poza jednak wyrażeniem niezadowolenia z decyzji, pismo powinno odpowiadać przepisom ogólnym stawianym podaniom. Taki wniosek wynika z treści art. 63 k.p.a. regulującego formę i wymagania stawiane podaniu, które powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

Niezadowolenie z decyzji wydanej w I instancji jest zasadniczym elementem przesądzającym o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony do czynności – wniesienia odwołania. Takie stanowisko wyraża wyrok NSA z 2 stycznia 1988 r. – "o tym, czy pismo wniesione przez stronę jest odwołaniem, decyduje nie nagłówek, lecz treść pisma".

Treść pisma wniesionego przez W. i E. S. w dniu 3 października 2002 roku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Prezydenta Miasta nie zawiera żadnych zarzutów, natomiast zawiera wniosek o wprowadzenie do ewidencji gruntów działki nr 378 obręb [...] stanowiącej dojście do działki 374 obr. [...]. Pismo wskazuje jednocześnie nr sprawy, której dotyczy: [...]. Analiza akt wskazuje, że jest to sygnatura zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2002 roku, której adresatką była m. in. W. S. Z kolei wyjaśnienie z dnia 26 listopada 2002 roku nie tylko nie wyjaśnia, która decyzja jest przedmiotem zaskarżenia, ale pogłębia wątpliwości, bowiem informuje, że pismo z dnia 3 października 2002 r. jest odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta o nr [...] i wnioskiem o wprowadzenie zmiany w zatwierdzonym operacie ewidencji gruntów. Decyzji o wymienionej sygnaturze akta nie zawierają, niemożliwe jest więc ustosunkowanie się do tej kwestii, w szczególności pozostaje do wyjaśnienia – czy pismo dotyczy jeszcze innej decyzji, czy jedynie nastąpiła pomyłka w podaniu sygnatury.

Wobec powstałych niejasności odnośnie zaskarżonego orzeczenia oraz charakteru pisma wniesionego przez E. i W. S., organ winien, zgodnie z przepisem art. 64 § 2 k.p.a. wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustali, czy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 roku, czy decyzja tego organu [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku, czy też decyzja wymieniona w piśmie skarżących z dnia 26 listopada 2002 roku – [...]. Równocześnie organ ustali strony postępowania, a następnie oceni, czy decyzje były zaskarżone przez uprawnione strony i czy zachowany został termin do wniesienia odwołania. Dopiero tak poczynione ustalenia pozwolą na merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Wskazując na powyższe Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i uchylił zaskarżone postanowienie stosownie do przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, o kosztach orzekając na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy.