Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 983/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Stanisław Nowakowski (spr.) Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1071/05 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną gazową oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2006 r. sygn. akt VI II SA/Wa 1071/05 dotyczy rozpoznania skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji. Dla zrozumienia stanu faktycznego sprawy celowe jest przedstawienie tła sprawy, które doprowadziło do orzekania w trybie nadzoru.

Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. na podstawie art. 18 ust. 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.) cofnął skarżącemu W. K. pozwolenie na broń palną gazową wydane do ochrony osobistej, które to uzyskał w związku z pracą w agencji ochrony. Organ stwierdził, że w dniu 31 grudnia 2000 r. minął okres dostosowawczy przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. W związku z tym od 1 stycznia 2001 r. zadania ochrony osób i mienia realizowane przez przedsiębiorców posiadających koncesję wydaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji mogą wykonywać wyłącznie zatrudnieni przez nich pracownicy posiadający stosowne licencje. Ich uzbrojenie może nastąpić tylko w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra SWiA z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 113 poz. 730), to znaczy wyłącznie w broń, na którą zatrudniający ich przedsiębiorca otrzymał pozwolenie na okaziciela, czyli świadectwo broni. Niedopuszczalne jest więc, zdaniem organu, w aktualnym stanie prawnym wykorzystywanie podczas pracy w specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej prywatnej broni palnej, na którą pracownik ochrony fizycznej otrzymał w przeszłości indywidualne pozwolenie w celu ochrony osobistej w związku z konwojowaniem wartości pieniężnych lub zatrudnieniem w agencji ochrony. Obecnie ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania pozwolenia na broń, a zatem uzasadnione jest cofnięcie pozwolenia.

Skarżący został także pouczony, że o ile występuje zagrożenie dla jego bezpieczeństwa to może wystąpić o pozwolenie na broń już na nowych warunkach.

W dniu 9 grudnia 2002 r. do Komendanta Głównego Policji został wniesiony przez skarżącego W. K. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lutego 2002 r. cofającej pozwolenie na broń palną gazową. Jako powód do stwierdzenia nieważności decyzji strona wskazała wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.

Początkowo organ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, co spowodowało, że na skutek skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego (w 2003 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt 6 III SA 1407/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2003 r. wskazując, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie (pomieszanie) przez organ Policji instytucji odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji (art. 157 § 3 K.p.a.) z załatwieniem sprawy nieważności decyzji (art. 158 K.p.a.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji wszczął stosowne postępowania i decyzją z dnia [...] marca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Organ podniósł, że nie zachodzi w sprawie rażące naruszenie prawa i przedstawił stan faktyczny sprawy oraz analizę prawną rozstrzygnięcia.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę a w uzasadnieniu wyroku podniósł: Pozwolenie na broń palną bojową (winno być gazową) skarżący otrzymał w związku z pracą w obszarze działalności dotyczącej ochrony osób i mienia. Okoliczność ta wynika wprost z wniosku o wydanie pozwolenia (pismo z dnia 11 lutego 1992 r.). W powołanym wniosku skarżący nie wskazywał żadnych innych okoliczności uzasadniających posiadanie broni, jak tylko wykonywanie obowiązków pracowniczych w zakresie ochrony na czas pracy w Agencji O. Sp. z o.o. w O.. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący zaprzestał wykonywania tego rodzaju pracy.

Cofnięcie pozwolenia na broń w trybie art. 18 ust. 2 (obecnie ust. 4) ustawy o broni i amunicji jest – w ocenie Sadu - merytorycznie, co do samej zasady, prawidłowe. Przepis ten daje organowi Policji możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Tymi okolicznościami faktycznymi ustalonymi w postępowaniu administracyjnym była praca w zakresie ochrony osób i mienia oraz związane z tym zagrożenie bezpieczeństwa osobistego. Zmiana tak rozumianych okoliczności faktycznych, czyli w praktyce zaprzestanie wykonywania przez skarżącego tego rodzaju pracy daje podstawę do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 2 ustawy obroni i amunicji.

Sąd przyjął, że organy administracji obu instancji dokonały ustaleń nie podważonych przez skarżącego. Z tych ustaleń wynika, że przyjęte co do osoby skarżącego, jako podstawa wydania mu pozwolenia na broń, okoliczności faktyczne uległy zmianie, ponieważ zaprzestał pracy w zakresie ochrony osób i mienia.

Stosownie do art. 52 ustawy o broni i amunicji zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem jedynie ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia (a nie zmiana bądź wprowadzenie nowych uregulowań prawnych dotyczących dysponowania i posługiwania się bronią) mogły spowodować jego cofnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodzi, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i zbieżnymi z nim poglądami doktryny próba wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym może mieć miejsce w przypadku rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia prawa, które nie pozostawia wątpliwości co do bezpośredniego naruszenia przepisu poprzez fakt prostego porównania stanu faktycznego z zastosowanym przepisem prawa materialnego. W tym przypadku nie chodzi o spór co do wykładni prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że jako rażącego nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. W przypadku korzystania z instytucji opisanej w powołanym przepisie organ działający w postępowaniu instancyjnym uznaje, że wada dyskwalifikująca postępowanie jest wadą o charakterze materialnym. Wydana decyzja nie zawiera wady materialnej, czyli nie został naruszony czy też źle zinterpretowany przepis prawa materialnego.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) dotyczy wad o charakterze materialnym tkwiących w samej decyzji i ma charakter kasacyjny. Postępowanie to (prowadzone w trybie instancyjnym) może powodować stwierdzenie nieważności decyzji.

Żadna z okoliczności opisanych w art. 156 K.p.a. w ocenie Sądu pierwszej instancji nie zaszła, tak więc brak naruszenia przepisów praw materialnego, i to naruszenia rażącego, a także nie stwierdzono naruszenia przepisów procesowych, które to naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, powoduje konieczność oddalenia skargi.

W. K., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2006 r. o sygn. akt VI SA/Wa, wniósł skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego, w której zarzuca:

Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c oraz pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wyrażające się w tym, iż pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji Sąd skargę oddalił;

2. art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd bezpodstawnie uznał, bez oparcia na jakimkolwiek dowodzie zawartym w aktach sprawy, iż pozwolenie na broń, będące przedmiotem decyzji o cofnięciu, zostało W. K. przyznane na wniosek z dnia 11 lutego 1992 r.;

3. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na odstąpieniu od ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz zaniechaniu analizy wpływu tychże uchybień na wynik sprawy,

Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 4 (dawniej ust. 2) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) polegające na przyjęciu, że wystarczającą przesłanką do cofnięcia w tym trybie pozwolenia na broń do ochrony osobistej jest zaniechanie pracy w zakresie ochrony osób i mienia, a okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń wynikają z treści wniosku o wydanie tego typu pozwolenia, i wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. o nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności własnej decyzji bądź uchylenie obu tych decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2) zwrot kosztów postępowania

Pełnomocnik Skarżącego podnosi, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż broń palną bojową skarżący otrzymał w związku z pracą w obszarze działalności dotyczącej ochrony osób i mienia. Świadczy o tym treść wniosku z dnia 11 lutego 1992 r. Następnie zaprzestał wykonywania tego typu pracy. Sąd wyraził pogląd, iż okoliczności te stanowiły wystarczającą podstawę cofnięcia pozwolenia na broń w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, a organy policji dokonały ustaleń nie podważonych przez skarżącego. Żadna z okoliczności opisanych w art. 156 K.p.a. w ocenie sądu nie zaszła. Brak także naruszenia przepisów procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Takie stanowisko, jest natomiast w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną niesłuszne.

Pełnomocnik skarżącego powołuje się na zarzuty przedstawione w skardze do sądu administracyjnego i wywodzi, że w skardze strona wskazała naruszenie następujących przepisów:

- art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji,

-art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.,

- art. 10 K.p.a.,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.,

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 i 80 K.p.a.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uczynił przedmiotem swoich rozważań tych zarzutów, chociaż wszystkie zostały w skardze uzasadnione. Sąd nie dał wyrazu tego w uzasadnieniu a oczywiste jest, że uzasadnienie wyroku powinno odzwierciedlać tok myślenia składu orzekającego. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd w ogóle nie badał podniesionych przez stronę zarzutów.

W ocenie skarżącego fakt, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie oznacza, że może odstąpić od rozważenia zarzutów wniesionych przez skarżącego i dania temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Postępowanie przed Sądem zainicjowane zostało przez skarżącego. Ma on prawo dowiedzieć się z jakiego powodu przedstawiona przez niego argumentacja nie została przez Sąd podzielona. Pozwoliłoby to jemu zaaprobować rozstrzygnięcie Sądu, bądź podjąć próbę podważenia poglądu Sądu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie skarżącego, wskazane wyżej uchybienia naruszają art. 141 § 4 P.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, zaistniały podstawy stwierdzenia nieważności względnie uchylenia zaskarżonej decyzji dlatego, że z akt sprawy wynika, iż wniosek W. K. z dnia 11 lutego 1992 r. załatwiony został decyzją z dnia [...] marca 1992 r. o nr [...] przyznającą stronie pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. Decyzja ta miała charakter czasowy i wygasła z dniem 31 marca 1995 r.

Pozwolenie na broń, którym w 2002 r. legitymował się W. K., wywodziło się z decyzji z dnia [...] września 1996 r. Decyzja ta nie mogła zostać wydana na wniosek z dnia 11 lutego 1992 r. bowiem ten został załatwiony wyżej opisaną decyzją z dnia [...] marca 1992 r., która przestała obowiązywać przed 12 września 1996 r.

Organy policji wywodziły, że decyzja z dnia [...] marca 1992 r. została "ożywiona" w trybie częściowego stwierdzenia nieważności - co do terminu jej obowiązywania. W aktach sprawy brak jednak decyzji o stwierdzeniu nieważności, na którą powołał się Główny Komendant Policji. Brak jakichkolwiek dowodów na to, iż decyzja z dnia [...] marca 1992 r. obowiązywała dłużej niż do 31 marca 1995 r. Mimo to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń winny być analizowane na podstawie wniosku z 11 lutego 1992 r.

Powyższe uchybienie stanowi, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a., bowiem Sąd poczynił w tym zakresie ustalenia niezgodne z materiałami zawartymi w aktach sprawy. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyjęcie, zgodnie z aktami sprawy, że strona legitymowała się pozwoleniem z dnia [...] września 1996 r. oznaczałoby, iż ustalenia poczynione przez organy administracji zarówno w postępowaniu w trybie art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tych decyzji, dotyczyły decyzji (z dnia [...] marca 1992 r. o nr [...]), która nie obowiązuje, a w konsekwencji zaistniała konieczność ich wyeliminowania w drodze stwierdzenia nieważności (w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Wydając wyrok, będący przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c oraz pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), bowiem w sprawie istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji, której skarga dotyczyła.

Skarżący nadto obszernie przedstawia zarzuty, jakich dopuścił się organ administracji. Między innymi powołuje się na naruszenie przepisu art. 127 § 3 K.p.a. gdyż decyzję wydała osoba podlegająca wyłączeniu z mocy art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem zarówno decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. o jak i po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja z dnia [...] marca 2005r. wydane zostały przez tą samą osobę - Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP L. P. W ocenie skarżącego pracownik ten podlega wyłączeniu z mocy prawa od rozstrzygania sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a., w każdym zaś wypadku, zdaniem skarżącego, istnieją poważne wątpliwości co do bezstronności tego pracownika, gdyż sprawę niniejszą rozstrzygał już po raz trzeci.

W ocenie skarżącego błędną jest zastosowana przez Sąd wykładnia art. 18 ust. 4 (dawniej ust. 2) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegająca na przyjęciu, że wystarczającą przesłanką do cofnięcia w tym trybie pozwolenia na broń do ochrony osobistej jest zaniechanie pracy w zakresie ochrony osób i mienia, a okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń z dnia 16 marca 1992 r. wynikały z treści wniosku o wydanie tego pozwolenia.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego zakwestionować należy pogląd wyrażający się w uznaniu, że okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń z dnia [...] marca 1992 r. wynikały z treści wniosku z dnia 11 lutego 1992 r. o przyznanie tego pozwolenia. Powyższym pismem W. K. wystąpił o pozwolenie na broń palną gazową uzasadniając to pracą w agencji ochrony. Organ policji wydał jednak decyzję przyznającą pozwolenie na broń do ochrony osobistej, zatem uznał, iż okolicznością faktyczną stanowiącą podstawę wydania tego pozwolenia na broń było zagrożenie osoby, a nie praca w zakresie ochrony mienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna jak i skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uwzględniają faktu, że nie chodzi w sprawie o postępowanie zwykłe, ale nadzwyczajne. Inne są kryteria oceny naruszenia prawa w jednym a inne w drugim postępowaniu. Zarzuty skargi do sądu administracyjnego o takiej treści, jaka ze skargi wynika, byłyby przedmiotem innej argumentacji ze strony Sądu gdyby przedmiotem zaskarżenia była decyzja w postępowaniu zwykłym.

Natomiast oceniając sprawę ze skargi W. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził kontrolę co do zgodności z prawem mając na względzie czy w sprawie zostały naruszone przepisy prawa w stopniu rażącym (art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a.). Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji jest więc adekwatne do rodzaju badania legalności jakie Sąd miał obowiązek przeprowadzić.

Sąd prawidłowo przyjął, że podstawą faktyczną wydania skarżącemu pozwolenia na broń, była wskazana przez niego we wniosku z dnia 11 lutego 1992 r. okoliczność związana z podejmowaniem pracy w agencji ochroniarskiej. Innego wniosku w sprawie nie ma. Innej okoliczności nie wskazano, a to przecież skarżący musiał przedstawić jakie – jego zdaniem – przyczyny uzasadniają żądanie udzielenia mu pozwolenia. To, że w pozwoleniu na broń gazową nie podano tej przyczyny a jedynie wskazano, że służy do ochrony osobistej niczego tu nie zmienia i zostało już w sposób jasny i przekonywający wyjaśnione w decyzji.

Także nie jest trafne podnoszenie jako zarzutu, że była jakaś inna, nowa w sensie merytorycznym, decyzja z dnia [...] września 1996 r. I ta sprawa została wyjaśniona, przez wykazanie, iż dotyczyła jedynie terminu, który zamieszczony w decyzji z dnia [...] marca 1992 r. nie mógł z powodu wady prawnej dalej ograniczać zezwolenia. Ciągle jednak – co jest oczywiste – przyczyną wydania pozwolenia na broń gazową były te same okoliczności jakie zostały przez skarżącego wskazane we wniosku z dnia 11 lutego 1992 r. Charakter decyzji jakim jest pozwolenie (także na prowadzenie np. pojazdów mechanicznych) nie może zawierać wszystkich podstaw o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., co jest dla każdego zrozumiałe.

Przepis art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji obowiązujący w dacie uchylenia decyzji o pozwoleniu na broń (aktualne, identyczne brzmienie zawiera ust. 4 art. 18) został przez organ administracji prawidłowo zastosowany i – jak to zasadnie podnosi Sąd pierwszej instancji – zinterpretowany, a zatem w żadnym razie nie można by tu mówić o rażącym naruszeniu tego przepisu. W stawianym przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzucie w ogóle nie ma odniesienia do materialnoprawnej treści tego przepisu, którą to analizę Sąd przeprowadził. Natomiast jakie okoliczności spowodowały wydanie pozwolenia na broń wynikało z uzasadnienia zarówno decyzji jak i wyroku Sądu i także w tym przypadku nie stwierdza się by prawo zostało naruszone.

Stawiane zarzuty są natury teoretycznej. Nie wystarczy wskazać treść rzekomo naruszonego przepisu K.p.a. i nawet ją przytoczyć, a jednocześnie pominąć zupełnie w jaki sposób miało to naruszenie mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to np. zarzutu nie zapewnienia skarżącemu możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Kiedy i jakie skutki miało dla skarżącego to, że – jak twierdzi – otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania ale nie było praktycznych możliwości zapoznania się z aktami. Nadto i ten zarzut nie mieści się w żadnym razie w kategoriach rażącego naruszenia prawa.

Wreszcie zarzut naruszenia art. 127 § 3 K.p.a. z uwagi na branie udziału w wydaniu decyzji osoby, która stosownie do art. 145 § 1 pkt. 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. winna się wyłączyć ze sprawy. Zarzutu tego nie można podzielić, gdyż z przepisu art. 127 § 3 K.p.a. wynika jedynie, że do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. W żadnym razie nie można by tu przyjąć, że przepis ten stosuje się wprost do odwołań. Naczelny organ administracji ma obowiązek przeprowadzić autokontrolę wydanej przez siebie decyzji a nie musi wyznaczać zawsze innego upoważnionego pracownika do jej oceny. Pogląd odmienny przywołany przez skarżącego w skardze kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 24 maja 1983 r. sygn. akt I SA 1714/82 ONSA 1983/1/35) skład orzekający w tej sprawie nie podziela, aczkolwiek dostrzega mogące występować rozbieżności na tym tle.

Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.