Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 625/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37 k, art. 37 l ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 154 poz 1793
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec Sędziowie: Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Asesor WSA - Ewa Kamieniecka Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody D. z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 37k oraz 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w związku z art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. nr 120, poz. 1252) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania I. O. od decyzji Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Ś., działającego z upoważnienia Starosty Ś., z dnia [...]r. nr [...]odmawiającej uznania I. O., z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia decyzji stwierdzono, że organ pierwszej instancji odmówił uznania I. O. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego, uzasadniając to tym, że na podstawie posiadanej dokumentacji ustalono, że w dniu [...]r. I. O. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. filia w Ś. w celu rejestracji i złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że I. O. była zatrudniona od dnia [...] r. do [...]r. w Powszechnej Spółdzielni Spożywców "Społem" w Ś. oraz od dnia [...]r. do [...] r. w Urzędzie Miejskim w Ś. , w okresie od [...]r. do [...]r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, zatem łączny okres uprawniający do emerytury wyniósł [...] lat i [...] dni. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że I. O. przedłożyła świadectwo pracy, z którego wynika, że jest zatrudniona od [...]r. do [...]r. w Przedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym [...]W. Z. oraz powołał przepis art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i wskazał, że z przedłożonych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji tj. [...]r. I. O. pozostawała w stosunku pracy i tym samym nie spełniła warunku określonego w postanowieniach art. 2 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy - za bezrobotnego można uznać osobę, która między innymi jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie.

W odwołaniu od tej decyzji I. O. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie świadczenia przedemerytalnego według starych przepisów oraz stwierdziła, że nie zgadza się z tą decyzją, która jest dla niej niekorzystna, a nawet krzywdząca. Odwołująca się wyjaśniła, że na dzień [...]r. spełniła wszystkie warunki, na podstawie których świadczenie może otrzymywać, a mianowicie ukończyła 51 lat, przepracowała ponad 31 lat, w ostatnich 18-tu miesiącach przepracowała 14 miesięcy, ostatni okres zatrudnienia u pracodawcy datuje się od [...]r. i spełnia na dzień [...]r. "półroczny warunek wymogu pracy do przejścia na świadczenie", była na wypowiedzeniu umowy o pracę, kończącym się [...]r. z przyczyn zakładu pracy i nie należy do żadnego OFE. Odwołująca się podała, że po przepracowaniu [...]lat w jednym przedsiębiorstwie, została zwolniona w [...] roku z przyczyn zakładu pracy i trudno było jej znaleźć pracę, aby ponownie "zdobyć statut bezrobotnego". Kiedy osiągnęła wszystkie warunki potrzebne do skorzystania ze świadczenia przedemerytalnego, otrzymała negatywną odpowiedź. I. O. podnosi, że przy tak dużym bezrobociu będzie pozbawiona środków finansowych i możliwości zarobkowania do 60 roku życia. Do odwołania skarżąca dołączyła kserokopię pisma z Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. z dnia [...]r. informującego, że rejestracja osób na świadczenia przedemerytalne w dniu [...]r., tj. w sobotę, odbywać się będzie od godziny 8.00 do 16.00 oraz zaskarżoną decyzję.

Na podstawie akt organ ustalił, że w dniu [...]r. do Starostwa Powiatowego w Ś. wpłynął wniosek I. O. z dnia [...]r. o umożliwienie jej dokonania rejestracji w Urzędzie Pracy, w dniu [...]r., celem przejścia na świadczenie przedemerytalne, według dotychczasowych przepisów. W odpowiedzi Powiatowy Urząd Pracy w Ś., pismem z dnia [...]r. poinformował I. O., że rejestracja osób na świadczenia przedemerytalne w dniu [...] r., tj. w sobotę będzie się odbywać w godzinach 8.00-16.00.

Dalej ustalono, że I. O. ur. [...]r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. filia Ś. w dniu [...]r., wypełniła kartę rejestracyjną osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego, złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego i przedłożyła kserokopie:

- świadectw pracy za okres od [...]r. do [...]r., od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...] r., stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy przez pracodawcę, za dwutygodniowym wypowiedzeniem, w związku z likwidacją stanowiska pracy,

- odpisu skróconego aktu urodzenia syna - M. S.O., ur. [...]r.,

- wyjaśnienia PSS "Społem" w Ś., w którym podano, że wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy wypłacone przez zakład pracy od [...]do [...]r., za [...] dni w łącznej kwocie [...]zł. jest ujęte w kwocie [...]zł. (rok [...]),

- wykazu wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy oraz zasiłki chorobowe po dniu niezdolności do pracy oraz zasiłki chorobowe po dniu [...]r.,

- decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. o ustaleniu kapitału początkowego,

- zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za [...] rok, za lata [...]oraz [...] do [...] roku,

- kwestionariusza dotyczącego okresów składkowych w nieskładkowych, w których obok trzech okresów zatrudnienia, wskazano okres od [...]r. do [...]r. pobierania zasiłku dla bezrobotnych,

oraz zaświadczenia o korzystaniu w urlopu wychowawczego od [...]r. do [...]r.

Rozpatrując odwołanie organ stwierdził, że I. O. w dniu złożenia wniosku, tj. [...] r. nie spełniła warunków dla przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Zgodnie z przepisem art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 z późn. zm.) świadczenie przedemerytalnie przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub

5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4.

Powyższe regulacje uzależniają, zatem przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego od łącznego spełnienia przesłanek dotyczących warunków niezbędnych do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, wieku, długości okresu uprawniającego do emerytury oraz, w pkt 2-5, sposobu rozwiązania stosunku pracy.

W świetle powyższego organ uznał, że I. O. nie spełnia podstawowego warunku otrzymania świadczenia, a mianowicie nie spełnia przesłanek niezbędnych do uzyskania statusu bezrobotnego, gdyż, jak wynika ze świadectwa pracy, w dniu [...]r. pozostawała w stosunku pracy. W tej sytuacji fakt, iż skarżąca spełnia pozostałe warunki określone w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu, nie może zdaniem organu, być podstawą do zmiany decyzji i pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej, dlatego decyzję o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego należy uznać za zgodną z przepisami.

Odnosząc się do drugiej części rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, organ uznał, że jest ona zgodna ze stanem faktycznym sprawy, bowiem skarżąca z powodu pozostawania w stosunku pracy w dniu [...]r. nie mogła w tym dniu być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ nie spełniła warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu.

W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego I. O. zakwestionowała zawarte w niej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, potwierdzając swoją wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał skargę za zasadną. W niniejszej sprawie organ dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego konstruujących prawo strony do świadczenia przedemerytalnego.

Zgodnie z postanowieniami art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi oznacza, iż granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania tego sądu. Te ostatnie zawsze będą szersze od zakresu zaskarżenia. Dyspozycja zawarta w art. 134 § 1 ustawy nie oznacza bowiem tylko zezwolenia i uprawnienia sądu do wkroczenia poza granice zaskarżenia, ale także wskazuje na jego obowiązek (Por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005 r., s. 434).

Niewątpliwie granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej. Treść i zakres sprawy administracyjnej, aktu lub czynności organu administracyjnego i stosunku administracyjnoprawnego determinują właściwe, w każdej "sprawie" wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego. Normy te "wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy administracyjnej, determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie lub czynności i precyzują elementy pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany stosunek prawny" (T. Woś, Związki postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, Warszawa-Kraków 1989 r., s. 127).

Uchwalona w dniu 30 kwietnia 2004 r. ustawa o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) określiła warunki nabywania i utraty prawa do świadczeń przedemerytalnych oraz zasady wypłaty i finansowania świadczeń przedemerytalnych w nowej regulacji. Ustawa w swych przepisach przejściowych przyjęła, że osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty zasiłków przedemerytalnych spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, zachowują to prawo na zasadach określonych w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). Zaś osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 29 ust. 1 i 2).

Postanowienia art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), do których odsyła art. 29 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, ustanowiły ogólną zasadę, że: "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...)"

Na temat warunków, jakie musiały być spełnione przy ubieganiu się o prawo do świadczenia przedemerytalnego lub zasiłku emerytalnego pod rządami ustawy nowelizowanej wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności w uchwale 7 sędziów z 11 marca 2002 r. (sygn. OPS 14/01, ONSA z 2002 r. nr 4, poz. 133) udzielił szczegółowych wytycznych w tym przedmiocie na przedstawioną mu przez skład orzekający NSA wątpliwość prawną i wyjaśnił, że: "Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego(...)".

Nie ulega wątpliwości, że art. 37k ust. 1 ustawy określa materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależnia przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W tych przepisach zawarty jest także warunek, aby osoba ubiegająca się o jedno z tych świadczeń spełniała określone w ustawie wymagania do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz miała określone okresy zatrudnienia lub okresy uprawniające do emerytury.

W świetle postanowień art. 37l ust.1 ustawy o zatrudnieniu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Przepis ten tworzy zatem zamkniętą całość, a jego istotę stanowią

słowa -posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia-. Używając tych określeń w czasie przeszłym dokonanym i odsyłając do wniosku złożonego przez osobę, która ubiega się o prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, ustawodawca podkreślił, że decydujące znaczenie ma -posiadanie- lub -spełnienie- ustawowych warunków w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych (bez względu na czas złożenia wniosku). Jeśli warunki te zostały spełnione, od woli zainteresowanego zależy złożenie wniosku o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Wniosek taki uprawniony może złożyć zarówno w dniu rejestracji, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jak i po upływie okresu jego pobierania, gdyż już w dniu rejestracji (czy w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych) warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń -spełnił-. W dniu złożenia wniosku jednak powinien spełniać określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.

Ochrona praw nabytych jest jednym z elementów składowych zasady zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przezeń prawa, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z przepisów art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. wynika, że ustawodawca zdecydował się na respektowanie ochrony praw nabytych w stosunku do tych osób, które nabyły prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w trybie decyzji administracyjnej, a także w stosunku do osób mających sprawy w toku - zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy.

Ustawa nowelizująca z 17 grudnia 2001 r. ukształtowała sytuację prawną dwóch grup osób. Do pierwszej należą osoby (zapewne nieliczne), w stosunku do których, z przyczyn od nich niezależnych, nie wydano stosownych decyzji rejestracyjnych przed wejściem w życie przepisów nowelizujących. Do drugiej należą wszystkie te osoby, które nie zarejestrowały się w urzędzie pracy do 31 grudnia 2001 r., ponieważ nie był im wcześniej znany ten warunek nabycia odpowiednich świadczeń lub nie mogły tego uczynić, gdyż nie uzyskały jeszcze wszystkich niezbędnych dokumentów (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., K 19/02, OTK-A 2005 r., nr 3, poz. 28).

Jak już wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 11 marca 2002 r., przepis art. 37l ust. 1 ustawy używa określeń "posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia" w czasie przeszłym dokonanym i odsyła do wniosku złożonego przez osobę, która ubiega się o prawo do zasiłku przedemerytalnego. Decydujące znaczenie ma "posiadanie" lub "spełnienie" ustawowych warunków w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku dla

bezrobotnych (bez względu na czas złożenia wniosku). Od woli zainteresowanego zależy złożenie wniosku o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Wniosek taki uprawniony mógł złożyć zarówno w dniu rejestracji, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jak i po upływie jego pobierania, jeżeli spełnił warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń przed 1 stycznia 2002 r. Świadczenia te przysługują od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do wykazania tych uprawnień (art. 37l ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu).

Z wykładni przepisów art. 37k i art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, rozumianych jako regulujące "dotychczasowe zasady" obowiązujące do 31 grudnia 2001 r. oraz z treści normy art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. odsyłającej do stosowania tych przepisów po jej wejściu w życie, tj. po 1 stycznia 2002 r. wynika, że niezależnie od spełnienia przed 1 stycznia 2002 r. przez osobę zainteresowaną określonych w ustawie materialnoprawnych przesłanek dla ubiegania się o prawo do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego, niezbędnym warunkiem wynikającym z art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dla uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego jest złożenie stosownego wniosku, a zasiłek lub świadczenie przysługuje uprawnionemu od następnego dnia po złożeniu wniosku.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca została uznana za osobę bezrobotną od dnia [...]r. (decyzja Kierownika Filii Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. z dnia [...] r. nr [...]), tj. od dnia złożenia wniosku o rejestrację, a od [...]r. do [...]r., na podstawie decyzji Kierownika Filii Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. z dnia [...]r. nr [...], pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Oznacza to, zdaniem Sądu, że I. O. spełniła przesłankę z art. 29 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do nabycia zasiłku przedemerytalnego.

Sąd uznał, że organy administracji wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą dokonały błędnej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie orzekł o zakresie wykonania zaskarżonego aktu.