Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 507/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że na dzień 31 października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł. Obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wykonanie decyzji groziłoby utratą płynności finansowej, co skutkowałoby groźbą upadłości spółki. Podniesiono również, że spółka ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, ale także ponosząc straty finansowe. Do skargi dołączono listę księgowań na kontach analitycznych, listę zapisów kasowych/bankowych oraz rachunek zysków i strat spółki w 2013 r. Ponadto powołano szereg postanowień sądów administracyjnych, w których, jak wskazano, sądy w podobnych sprawach wydały postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej

z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dołączone do akt dokumenty w postaci listy księgowań na kontach analitycznych, listy zapisów kasowych/bankowych oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., czy też oświadczenie prezesa zarządu spółki o wysokości uregulowanych należności z tytułu kar pieniężnych nie świadczą o aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej, a jedynie o tym, jakie kary

i w jakiej wysokości zostały przez nią uiszczone. Na podstawie tych informacji nie można wyciągnąć wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, że ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Również fakt, że w stosunku do spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie wskazuje na jej rzeczywistą sytuację majątkową. Spółka nie przedstawiła aktualnych danych o swym stanie majątkowym. Przedłożone dokumenty – zapisy na kontach analitycznych stanowią wewnętrzną dokumentację Spółki i nie pozwalają Sądowi ocenić możliwości płatniczych. Przedstawiony zaś rachunek zysków i strat dotyczy 2013 r., a nie bieżącej sytuacji finansowej Spółki.

Zupełnie niezrozumiałym jest przywoływanie na poparcie wniosku postanowień innych Sądów. O wstrzymaniu wykonania decyzji decydują bowiem przesłanki oceniane z punktu widzenia konkretnej sprawy. Okoliczności przemawiające za pozytywnym rozpoznaniem wniosku innych podmiotów nie mają żadnego przełożenia na sytuację Skarżącej.

W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 spowoduje konieczność ogłoszenia upadłości Spółki, a tym samym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.