Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2585/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę - p. J. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A., D. (dalej: przedsiębiorca), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r . o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł, uchylono zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożono na stronę karę pieniężną w tej samej wysokości, tj. 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: K.p.a.), art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 1.8.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2006 r. Nr 235, poz. 1701).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2010 r. na drodze krajowej nr 4 w m. K. Do kontroli zatrzymano pojazd marki V. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...] kierowanego przez przedsiębiorcę. W dniu kontroli zespołem pojazdów wykonywano międzynarodowy transport drogowy z Francji do Ukrainy. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Skarżący zarzuca naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP w związku z art. 6, 7, 8, 9 i 107 § 1 i § 3 K.p.a.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że zgodnie z art. 5 ust. 1. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.

Stosownie do art. 4 pkt 15 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8.4 załącznika do w/w ustawy, która karą w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Bezspornym w sprawie jest fakt, iż w dniu kontroli przedsiębiorca (kierowca) okazał oświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. Po analizie przedmiotowego dokumentu stwierdzono, iż z dniem [...] lutego 2010 r. upłynął termin orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W toku postępowania administracyjnego zarówno przed organem I, jak i II instancji, strona nie przesłała stosownego oświadczenia, natomiast przedstawiła orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi przez kierowcę.

Wskazując na powyższe organ stwierdził, że strona nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Po analizie zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego organ II instancji zważył, iż argumenty strony podniesione w odwołaniu zasługują na uwzględnienie.

Analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w ocenie organu odwoławczego wskazała, że przedsiębiorca nie dopuścił się naruszenia w postaci wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty lecz dopuścił się naruszenia w postaci wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Dlatego też konieczna była korekta rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył przedsiębiorca, wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to co najmniej art. od 6 do 9 i 75 K.p.a.,

- wstrzymanie wykonania powyższej decyzji do chwili rozpatrzenia niniejszej skargi z powodu naruszenia powołanych przepisów prawa.

W ocenie skarżącego, w zaskarżonej decyzji GITD uznał racje zawarte w odwołaniu, uznając, iż nie nastąpiło naruszenie 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zakresie wystawienia kierowcy oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego uznano, że " Bezspornym w sprawie jest fakt, iż w dniu kontroli kierowca Pan J. N. okazał oświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym." co dowodzi, że takie oświadczenie skarżący posiadał w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2010 r., zakończonej protokołem nr [...].

W trakcie postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji skarżący przedłożył organom I, jak II instancji, zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], wystawione przez Gabinet Internistyczny lek. med. Z. P. w D. o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, C, C+E.

Jak z powyższego wynika, zaświadczenie jest z daty o równe trzy miesiące wcześniejszej niż data przeprowadzonej kontroli, stąd przedłożone w trakcie kontroli oświadczenie poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą zawierało prawdziwe informacje mające potwierdzenie w zgromadzonym w trakcie postępowania materiale dowodowym.

Skoro ustawa o transporcie drogowym, jak również K.p.a., nie określają sposobu i trybu zmiany lub prostowania przez stronę postępowania przedkładanych oświadczeń w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego (o czym m.in. świadczy treść art. 75 § 1 K.p.a.), kierowca przedłożył ww. zaświadczenie lekarskie nr [...], które potwierdza prawdziwość jego oświadczenia.

GITD uznał bez podania podstawy prawnej, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący powinien przełożyć nowe oświadczenie zamiast przedstawienia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]-03-2010 r.

Wszczęte postępowanie administracyjne, prowadzone w oparciu o K.p.a., miało na celu ustalenie stanu faktycznego w oparciu o wszelkie dowody, które strona tego postępowania mogła wnieść w trakcie jego prowadzenia, co wynika z zasad ogólnych takiego postępowania zawartych m.in. w art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a., które strona przytoczyła.

Ustawodawca nie wyłączył postępowania prowadzonego przez służby podległe GITD spod prawa administracyjnego, tak jak to uczynił w przypadku prawa podatkowego, stąd nieprzestrzegania i brak poszanowania prawa strony postępowania jest naruszeniem prawa.

Taki sposób prowadzenia postępowania i rozstrzygnięć sprawia, że luki i wątpliwości działają na niekorzyść strony postępowania (tryb i sposób prostowania oświadczeń ).

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Podtrzymując na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, organ odwoławczy zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w toku kontroli okazano oświadczenie mające poświadczać spełnienie wymagań określonych w ustawie, przy czym powyższe oświadczenie nie było aktualne na chwilę kontroli. Jak wynika bowiem z jego treści - badanie lekarskie, na podstawie którego wystawiono przedmiotowe oświadczenie utraciło swoją ważność w dniu [...] lutego 2010 r. Z tą chwilą utraciło swoją ważność także przedmiotowe oświadczenie. Należy w tym miejscu wskazać, iż oświadczenie wydane na podstawie art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym ma potwierdzać, że kierowca spełnia wymagania określone w ustawie, m.in. że posiada ważne badania lekarskie. Jeżeli z treści oświadczenia wynika jednoznacznie, że kierowca ma nieaktualne badania lekarskie, to takie oświadczenie w istocie nie może zostać uznane za potwierdzające spełnienie przez kierowcę wymagań określonych w ustawie.

Organ nie kwestionuje, że w toku postępowania strona przesłała ważne na dzień kontroli badanie lekarskie z dnia [...] marca 2010 r. Podkreślić należy jednak, że fakt przeprowadzenia nowych badań obligował stronę do wystawienia nowego oświadczenia o spełnianiu wymagań określonych w ustawie. Takiego oświadczenia strona jednak nie przedstawiła ani w toku kontroli, ani w toku toczącego się postępowania administracyjnego, co obligowało organ do nałożenia na stronę karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 1.8.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., którą uchylono w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł oraz nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, stawiając jej zarzut naruszenia bliżej nieokreślonych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, 7, 9 i 9 oraz art. 75 K.p.a.

W rozpatrywanej sprawie decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. uchylono w całości zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej na stronę za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym) oraz nałożono karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (lp. 1.8.4 ). W szczególności chodziło tu o nieaktualność orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W obydwu przypadkach kara pieniężna była taka sama – 500 zł.

W dniu kontroli (tj. dnia [...] czerwca 2010 r.) ustalono bez żadnych wątpliwości, iż z dniem [...] lutego 2010 r. upłynął termin orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywani pracy na stanowisku kierowcy. W toku postępowania administracyjnego zarówno przed organem I, jak i II instancji, strona nie przesłała stosownego oświadczenia, natomiast przedstawiła orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi przez kierowcę. W ocenie skarżącego, przedstawione zaświadczenie, z daty o równe trzy miesiące wcześniejszej niż data przeprowadzonej kontroli, potwierdzało przedłożone w trakcie kontroli oświadczenie poświadczającego o spełnieniu wszystkich wymagań określonych ustawą; zawierało ono prawdziwe informacje mające potwierdzenie w zgromadzonym w trakcie postępowania materiale dowodowym.

W ocenie organu przedstawione przez przedsiębiorcę (kierowcę) zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi przez kierowcę nie zastępuje oświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywani pracy na stanowisku kierowcy.

Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Jak wynika następnie z przepisu art. 39j ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Badania lekarskie są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 - 6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy.

Zakres badań lekarskich obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym.

Badania lekarskie są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy.

Pierwsze badanie lekarskie jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

Badania lekarskie wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

Załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ustanawia obowiązujący wzór orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wraz ze wskazaniem ich kategorii. Z kolei załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy ustanawia obowiązujący wzór zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Z przedstawionych, przez stronę dokumentów wynika, że kierowca został poddany badaniu lekarskiemu, na podstawie którego lekarz wystawił orzeczenie lekarskie nr [...]z dnia [...] marca 2010 r., w którym stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

Odnosząc się do naruszenia przepisu art. 39j ustawy o transporcie drogowym, regulującym kwestie badań lekarskich kierowców, należy wskazać, że przepis ten stanowi, iż kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (ust. 1). Cel tych badań jest zatem jednoznacznie określony – mają one wykazać stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Dalej, przepis art. 39j ust. 2 wymaga, by badania te były wykonywane (...) w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Przepisem wykonawczym w tym zakresie, wydanym na podstawie art. 179 § 4 i art. 229 § 8 Kodeksu pracy, jest rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. Nr 69, poz. 332, z późn. zm.), określające w załączniku wzór zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania określonego zawodu (w rozpatrywanym przypadku - kierowania pojazdami). Jednocześnie art. 39j ustawy o transporcie drogowym stanowi, że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie przepisem wykonawczym, wydanym na podstawie art. 123 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15, z późn. zm.)., zawierające w załączniku Nr 5 wzór orzeczenia co do istnienia (braku) przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy odpowiedniej kategorii.

Z przepisów tych wynika m.in., że kierowca powinien się legitymować przede wszystkim zaświadczeniem o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy, wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy, a ponadto – orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy odpowiedniej kategorii, wydanym stosownie do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

W rozpatrywanej sprawie fakt, iż kierowca (przedsiębiorca) nie legitymował się zaświadczeniem o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy oznacza, że w istocie nie spełnił on wymagań określonych w art.39j ustawy o transporcie drogowym. W przepisie tym wyraźnie wymaga się dwóch dokumentów, a mianowicie zaświadczeniem o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy oraz orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Dokumenty te, wydawane na odrębnej podstawie prawnej, poświadczają odrębne stany faktyczne, a mianowicie brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy. Inaczej mówiąc, zaświadczenie lekarskie stwierdza istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na określonym stanowisku, a orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonej kategorii.

Przedsiębiorca nie zrozumiał wymagań dotyczących rodzaju (zakresu) badań kierowców wynikających z przepisu art. 39j ustawy o transporcie drogowym. Jest oczywiste, że dla organu kontroli znaczenie ma przede wszystkim zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy, tzn. do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy określonej kategorii, gdyż to ono stanowi o możliwości wykonywania zawodu kierowcy.

Jednocześnie należy powtórzyć za Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, że zgodnie z art. 5 ust. 1. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o transporcie drogowym.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.

Jeżeli – jak w rozpatrywanym przypadku - z treści oświadczenia wynika jednoznacznie, że kierowca miał nieaktualne badania lekarskie, to takie oświadczenie w istocie nie mogło zostać uznane za potwierdzające spełnienie przez kierowcę wymagań określonych w ustawie. Dla sanowania tego braku nie wystarczało przeprowadzenie nowych, odpowiednich i właściwych badań lekarskich i przesłanie stosownego zaświadczenia lekarskiego odpowiedniemu organowi, lecz wymagane było również wystawienie – na podstawie m.in. nowego zaświadczenia lekarskiego - nowego oświadczenia poświadczającego spełnianie wszystkich wymagań ( w tym również w zakresie zdrowotnym) określonych w ustawie. Miał więc rację organ odwoławczy stwierdzając, że fakt przeprowadzenia nowych badań obligował stronę do wystawienia nowego oświadczenia o spełnianiu wymagań określonych w ustawie. Takiego oświadczenia strona jednak nie przedstawiła ani w toku kontroli, ani w toku toczącego się postępowania administracyjnego. Uzasadniało to nałożenie przez organ na stronę kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 1.8.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nałożenie kary pieniężnej w kwocie 500 zł należało uznać za zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami.

Tym samym za bezpodstawny należało uznać zarzut strony o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 7 Konstytucji RP, gdyż organy Inspekcji Transportu Drogowego działały w rozpatrywanej sprawie na podstawie i w granicach prawa.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.