Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2430/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Z. W. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 8.649,00 zł.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w stosunku do jej osoby. Wskazała, iż w dniu 9 sierpnia otrzymała upomnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wzywające do uregulowania kwoty 8.649,00 zł wraz z kosztami upomnienia. Następnie wyjaśniła, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej oraz nie dysponuje środkami finansowymi, którymi mogłaby uregulować należność. Zaznaczyła, że jest osobą schorowaną, utrzymuje się z emerytury wynoszącej około 1.200 zł brutto, z której pokrywa koszty utrzymania mieszkania, abonamentu radiowo-telewizyjnego i zakupu lekarstw. Zdaniem Skarżącej wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ nie jest ona w stanie ponieść takiego wydatku bez narażenia się na utratę środków na niezbędne utrzymanie. Podkreśliła, że obecnie ledwo "wiąże koniec z końcem" oraz nie jest w stanie zaoszczędzić prawie 9.000 zł, zaś egzekucja doprowadzi do sytuacji, w której nie będzie w stanie sfinansować zakupu lekarstw i innych niezbędnych rzeczy do przeżycia. Do wniosku dołączyła faktury z zakupu lekarstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt II FZ 417/10).

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż jak wskazuje Skarżąca utrzymuje się ona z emerytury wynoszącej około 1.200 zł brutto. Nie posiada ona żadnych oszczędności. Ponadto jest osobą schorowaną i z tego względu zmuszona jest do zakupu lekarstw, a obecna sytuacja finansowa powoduje, że "ledwo wiąże koniec z końcem".

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności (deklarowany miesięczny dochód Skarżącej, koszty utrzymania i zakupu lekarstw), które w zestawieniu z wysokością zobowiązania podatkowego (8.649,00 zł) określonego w zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, iż realizacja decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku Skarżącej i negatywnie wpłynąć na jej egzystencję. Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji mogło być uznane za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.