Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 2025/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., uznał deklarację dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za [...] 2005 r. złożoną w dniu [...] 2005 r. "za niewywierającą skutków prawnych." Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 216 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ).

Postanowienie to jest przedmiotem skargi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Odpowiadając na skargę, organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, gdyż spółka nie wezwała przed jej wniesieniem organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: PSA, sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 PSA. Sądy te orzekają zatem w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4.

W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia zaskarżone postanowienie rozstrzygnęło sprawę, dotyczącą złożonej deklaracji dla podatku od towarów

i usług VAT-7 za [...] 2005 r., co do istoty poprzez uznanie jej za niewywierającą skutków prawnych. Tym samym jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 2 PSA i na które nie przysługuje zażalenie. Należało jednak podkreślić w tym miejscu, że taka kwalifikacja nie przesądza jeszcze, że jest ono zgodne z prawem. Na tym etapie postępowania Sąd bada jedynie przesłanki dopuszczalności wniesionej skargi.

W myśl z kolei art. 52 § 1 PSA, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym

w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 2 PSA przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany

w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 PSA można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu –

w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 PSA). W przypadku innych aktów, m.in. postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin,

o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 PSA). Co do zasady, skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 PSA). Jednakowoż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 PSA, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania

do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżone postanowienie objęte jest przepisem art. 52 § 4 PSA. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że strona z takim wezwaniem występowała. Z tych względów należało stwierdzić, że przed wniesieniem skargi

w niniejszej sprawie nie wyczerpano szczególnego środka odwoławczego, przysługującego stronie na zasadzie art. 52 § 4 PSA. Zatem skarga, inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne została wniesiona przedwcześnie i jako taka - jest skargą niedopuszczalną.

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 PSA i art. 58 § 3 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.