Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 827/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. M. B. zwrócił się do Burmistrza M. (dalej: "Burmistrz") o zmianę, przeznaczenia działki nr [...] położonej w M. przy ul. [...], w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Mońki, z leśnego na nieleśne, tj. na teren zabudowy mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi. W chwili złożenia przedmiotowego wniosku ww. działka, o powierzchni 0,7044 ha, położona była na obszarze oznaczonym symbolem RL - przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego miasta Mońki, uchwalonym w dniu 10 grudnia 2003 r. przez Radę Miejską w Mońkach (uchwała nr X/68/03, Dz.Urz.Woj.Podl. 2003 r., Nr 134, poz. 2788; dalej: "plan miejscowy"), na tereny leśne.

Uchwałą z dnia 30 stycznia 2013 r. nr XXVIII/229/13 Rada Miejska w M. dokonała zmiany planu miejscowego (Dz.Urz.Woj.Podl. 2013 r., poz. 1127; dalej: "zmiana planu miejscowego"), modyfikując m.in. przeznaczenie działki nr [...] na tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego (symbol 75MNU).

W dniu [...] sierpnia 2016 r. Burmistrz zawiadomił M. B. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości ww. działki, spowodowanej zmianą jej przeznaczenia w planie miejscowym, informując, że zgodnie ze zmianą planu miejscowego stawka procentowa służąca naliczaniu opłaty wynosi 30%. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Burmistrz ustalił M. B. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości ww. nieruchomości, spowodowanego uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 31.676,70 zł - stanowiącą 30% wzrostu wartości tej nieruchomości, którą oszacowano w toku postępowania na 105.589 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na zastrzeżenia co do sporządzonego w toku postępowania operatu szacunkowego oraz prawidłowości i rzetelności jego oceny dokonanej przez organ I instancji, a także niewyjaśnienie, czy w sprawie zaistniała przesłanka uzyskania przez M. B. przysporzenia majątkowego z tytułu wejścia w życie zmiany planu miejscowego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Burmistrz decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] ustalił M. B. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości działki nr [...] spowodowanego uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 31.676,70 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchyliło również tą decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na niewykonanie zaleceń Kolegium zawartych w poprzedniej decyzji kasatoryjnej, odnoszących się do operatu szacunkowego.

W toku ponownie prowadzonego postępowania został sporządzony nowy operat szacunkowy, wyceniający wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, spowodowany uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 59.099 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Burmistrz ustalił M. B. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, tj. działki nr [...] spowodowanego uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 17.730 zł -stanowiącą 30% wzrostu wartości tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uchyliło także ww. decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wątpliwości Kolegium zrodził dobór nieruchomości porównawczych przez rzeczoznawcę majątkowego, przede wszystkim z tego względu, że żadna z nich nie była położona na obszarze objętym ustaleniami aktu planistycznego, zaś względem jednej z nich nie wydano decyzji o warunkach zabudowy.

Pismem z dnia [...] września 2018 r. rzeczoznawca majątkowy będąca autorem ww. operatu złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie ma możliwości spełnienia wytycznych Kolegium zawartych w uzasadnieniu ww. decyzji kasatoryjnej oraz, że podtrzymuje stanowisko zawarte w operacie sporządzonym uprzednio.

Wskutek powyższego organ zlecił sporządzenie nowego operatu szacunkowego innemu rzeczoznawcy majątkowemu, który oszacował wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, spowodowany uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 153.489 zł. W konsekwencji decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Burmistrz ustalił M. B. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości działki nr [...], spowodowanego uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 46.046,70 zł - stanowiącą 30% wzrostu wartości tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu [...] czerwca 2020 r. sporządzony został kolejny operat szacunkowy, wyceniający wartość rynkową działki nr [...] przed uchwaleniem zmiany planu miejscowego na 102.673 zł, zaś po jej uchwaleniu na 267.921 zł.

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Burmistrz ustalił M. B., na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2020, poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (działki nr [...]), spowodowanego uchwaleniem zmiany planu miejscowego, na kwotę 49.574,40 zł - stanowiącą 30% wzrostu wartości tej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że wysokość ww. opłaty została okreslona w ustaleniach zmiany planu miejscowego, zaś do zbycia przedmiotowej nieruchomości przez M. B. doszło w dniu [...] stycznia 2016 r., tj. przed upływem 5 lat od dnia, w którym zmiana planu stała się obowiązująca. Organ dokonał analizy sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, uznając go za logiczny i zupełny oraz rzetelnie i prawidłowo sporządzony. Na jego podstawie określił zaś wysokość wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości wskutek zmiany planu miejscowego, na kwotę 165.248 zł, stanowiącą podstawę obliczenia ww. opłaty.

Odwołanie od ww. decyzji złożył M. B., który podniósł w nim, że w 2002 r., kiedy nabył przedmiotową nieruchomość, przeznaczenie działki w poprzednio obowiązującym planie miejscowym (tj. w planie uchwalonym na mocy uchwały Rady Miejskiej w Mońkach z dnia 21 maja 1992 r. nr XXIII/124/92; Dz.Urz.Woj.Podl. Nr 14, poz. 76 ze zm., dalej: "poprzedni plan miejscowy") zbliżone było do przeznaczenia wprowadzonego zmianą w 2013 r.. W konsekwencji oszacowania wartości działki należało dokonać zarówno na datę jej sprzedaży, jak i na 2002 r., kiedy posiadała ona przeznaczenie korzystniejsze z punktu widzenia interesów strony. Co więcej, zdaniem odwołującego się, kiedy w 2003 r. doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości na teren leśny, doszło również do obniżenia jej wartości. Zatem po pierwsze odwołujący się powinien był wówczas uzyskać odszkodowanie z tego tytułu, co nie miało miejsca, a po drugie, okoliczność ówczesnego spadku wartości nieruchomości powinna również przesądzać o odstąpieniu przez organ od obciążania go przedmiotową opłatą. Ponadto odwołujący się zakwestionował prawidłowość doboru przez rzeczoznawcę nieruchomości podobnych do porównania oraz wskazał, że w jego ocenie operat szacunkowy powinien uwzględniać koszty odlesienia działki.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję, podzielając ustalenia Burmistrza oraz dokonaną przez niego ocenę sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, podkreślając, że zarówno sposób ustalenia przez rzeczoznawcę zbioru nieruchomości porównawczych, jak i uzasadnienie ich doboru, nie budzi zastrzeżeń. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołującego się, Kolegium wskazało, że nie podziela jego postulatu, aby podstawą do ustalenia wartości nieruchomości przed zmianą planu miejscowego, winien być jej stan i przeznaczenie z dnia nabycia nieruchomości przez odwołującego się. W ocenie Kolegium, w sprawie niniejszej wartością wyjściową dla ustalenia wysokości przedmiotowej opłaty, powinna być wartość nieruchomości oszacowana według przeznaczenia planistycznego wynikającego z postanowień planu miejscowego, obowiązujących przez jego zmianą, a nie z postanowień poprzedniego planu miejscowego.

Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1) Przepisów prawa materialnego, tj.: art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 u.p.z.p. przez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że w sprawie istnieje związek przyczynowy między uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, a wzrostem wartości rynkowej nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez Kolegium, że wartością wyjściową dla ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, powinna być jej wartość ustalona na podstawie jej przeznaczenia planistycznego, podczas gdy w tym zakresie winna być uwzględniona również wartość i stan nieruchomości z dnia jej nabycia.

2) Przepisów prawa materialnego tj.: art. 154 w zw. z art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020 r., poz. 65; dalej: "u.g.n.") w zw. z § 4 i § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109; dalej: "rozporządzenie RM") przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji podzielenie poglądów zastosowanego podejścia porównawczego z wykorzystaniem metod porównywania parami, a tym samym sposobu ustalenia zbioru nieruchomości porównawczych, jak i uzasadnienia ich doboru, co doprowadziło do uznania przez Kolegium, że operat szacunkowy będący podstawą wydanej przez organ I Instancji decyzji, został sporządzony w sposób prawidłowy, podczas gdy obarczony jest on istotnymi wadami w tym zakresie.

3) Przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7. art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z powołanych przepisów, w szczególności przez zaniechanie oceny podnoszonych przez stronę okoliczności m.in. oszacowania kosztów odlesienia nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko oraz odnosząc się do zarzutów wywiedzionych przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, na mocy której ustalono skarżącemu jednorazową opłatę w związku ze wzrostem wartości nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,7044 ha, położonej w M. przy ul. [...], spowodowanym uchwaloną dnia 30 stycznia 2013 r. zmianą planu miejscowego, która weszła w życie w dniu 2 marca 2013 r.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia, stanowi art. 36 ust. 4 u.p.z.p., wedle którego jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości (tzw. "opłata planistyczna"). Opłata ta jest dochodem własnym gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W treści § 17 zmiany planu miejscowego, ustalono 30% stawkę służącą naliczaniu jednorazowej opłaty w związku ze wzrostem wartości nieruchomości będących przedmiotem zmiany planu.

Wysokość ww. stawki procentowej nie stanowi przedmiotu sporu, podobnie jak okoliczność zbycia przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] stycznia 2016 r. (rep. A nr [...]), która w świetle art. 37 ust. 3 i 4 u.p.z.p., stanowi o dopuszczalności obciążenia skarżącego opłatą planistyczną. Z treści wspomnianych regulacji wynika, że opłatę tą można nałożyć, o ile do zbycia nieruchomości objętej zmianą planu doszło przed upływem 5 lat od dnia, w którym zmiana ta weszła w życie - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w której do zbycia nieruchomości doszło po upływie niespełna trzech lat od chwili wejścia w życie zmiany panu miejscowego. Nie ulega również wątpliwości, że kontrolowane postępowanie, wszczęte w sierpniu 2016 r., zainicjowane zostało przez organ w ciągu 5 lat od dnia, w którym zmiana planu miejscowego stała się obowiązująca. Orzecznictwo prezentuje w tym względzie jednolite stanowisko, że art. 37 ust. 3 i 4 w zw. z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. określają jedynie termin dla wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej i nie zawierają żadnych regulacji dotyczących terminu na wydanie decyzji w sprawie (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2019 r., II SA/Po 764/18, Lex nr 2616483). Dla zachowania ww. 5-letniego terminu, wystarczające jest zatem wszczęcie postępowania administracyjnego w tym okresie.

Wedle art. 36 ust. 4 u.p.z.p. warunkiem ustalenia opłaty planistycznej jest obiektywny wzrost wartości nieruchomości, spowodowany uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że ów wzrost wartości nieruchomości, musi pozostawać w bezpośrednim związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego. Skoro zaś przesłanka wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego musi mieć charakter obiektywny i zewnętrznie weryfikowalny, wymaga ona wykazania za pośrednictwem operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Jak stanowi bowiem art. 37 ust. 12 u.p.z.p., w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020, poz. 65 ze zm.; dalej: "u.g.n."), o ile przepisy u.p.z.p. nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 6 u.g.n. jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, określają ją rzeczoznawcy majątkowi, którzy sporządzają pisemną opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (vide: art. 156 ust. 1 u.g.n.). Generalne zasady wyceny nieruchomości, w tym definicję wartości rynkowej, rodzaje sposobów określania jej wartości (tzw. podejścia do wyceny) oraz reguły wyboru właściwego z nich, zawierają przepisy rozdziału 1 działu IV u.g.n., zaś szczegółowe regulacje z zakresu m.in.: rodzajów metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposobów określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny, sposobów określania wartości nieruchomości dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, a także sposobów sporządzania, formy i treści operatu szacunkowego, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. 2004, Nr 207, poz. 2109; dalej: "rozporządzenie RM").

Podkreślić przy tym należy, że w zakresie ustalania wzrostu wartości nieruchomości, w razie zmiany obowiązującego dla danego obszaru planu miejscowego, ustanowiony został normatywny mechanizm obliczania tej wartości. Zgodnie z art. 37 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. wartość tą ustala się jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed tą zmianą. Dodać przy tym należy, że ustalanie wzrostu wartości nieruchomości w razie uchwalenia dla danego obszaru planu miejscowego, następuje przez porównanie wartości nieruchomości określonej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego, a jej wartości, określonej przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed uchwaleniem planu miejscowego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, przed uchwaleniem zmiany planu miejscowego, przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była na tereny leśne oznaczone symbolem RL, których zagospodarowanie, zgodnie z § 17 ust. 2 planu miejscowego, następuje według art. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o lasach (Dz.U. 2000, Nr 56, poz. 679), tj. m.in. na potrzeby produkcji lub gospodarki leśnej, a także według art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 16, poz. 78, ze zm., dalej: "u.o.g.r.l."), tj. na grunty rekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej lub drogi dojazdowe do gruntów leśnych, o ile zagospodarowanie to jest zgodne z innymi przepisami szczegółowymi oraz z § 27 planu miejscowego, zawierającego ustalenia dotyczące systemu przyrodniczego miasta, m.in. zakazujące na terenach leśnych (w zakresie ich ochrony): zmniejszenia powierzchni na cele nieleśne, bez zmiany planu; lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej i energetyki z wyjątkiem przypadków określonych w § 17 planu miejscowego; wykonywania prac ziemnych naruszających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej i energetyki na zasadach określonych w § 17 planu miejscowego oraz lokalizacji składowisk odpadów komunalnych i przemysłowych (vide:§ 27 ust. 4 planu miejscowego). Na terenach leśnych plan miejscowy dopuszcza natomiast: zakładanie i przeprowadzanie dla potrzeb ludności i rolnictwa lokalnych sieci infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń niezbędnych do korzystania z tej infrastruktury, w sytuacji braku możliwości ich trasowania poza terenami leśnymi, pod warunkiem uzyskania zgody właściciela gruntów na wykonanie prac oraz rekultywacji gruntów po ich zakończeniu; urządzanie ciągów spacerowych, szlaków turystycznych i innych urządzeń związanych z turystyką w rozumieniu art. 4 pkt 21 u.o.g.r.l.; lokalizację obiektów związanych z obsługą gospodarki leśnej i eksploatacją lasów oraz modernizację obiektów istniejących na terenach leśnych; możliwość sukcesywnego powiększania powierzchni zasobów leśnych w ramach ustaleń granic polno-leśnych, po ich wprowadzeniu do planu miejscowego (vide: § 17 ust. 3 planu miejscowego).

Na mocy § 6 ust. 1 pkt 4 zmiany planu miejscowego, która weszła w życie dnia 2 marca 2013 r., nieruchomość przeznaczono natomiast pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego, (symbol 75MN). Treść § 6 ust. 2 zmiany planu miejscowego dopuszcza na ww. terenie lokalizowanie: urządzeń infrastruktury technicznej w tym infrastruktury telekomunikacyjnej; dróg dojazdowych, parkingów i garaży niezbędnych do obsługi obszaru; obiektów nieuciążliwych dla środowiska, łączonych z funkcją mieszkaniową, jako odrębne obiekty wolnostojące na tej samej działce, co budynek mieszkalny i na odrębnych działkach jako odrębne obiekty.

Zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, zaistniała wskutek ww. zmiany planu miejscowego, nie budzi zatem wątpliwości sądu. Ze zmianą tą nie polemizuje również skarżący, którego zastrzeżenia koncentrują się natomiast na braku uwzględnienia przez organy, przeznaczenia planistycznego nieruchomości, wynikającego z poprzedniego planu miejscowego, który pomimo jej oznaczenia jako teren leśny (symbol 45RL), dopuszczał także podział na dwie działki leśne z możliwością zabudowy mieszkaniowej dla właścicieli projektowanych działek (vide: ostatni akapit części III poprzedniego planu miejscowego). Skarżący podkreśla, że takie właśnie przeznaczenie planistyczne, przedmiotowa nieruchomość posiadała w chwili jej zakupu, co miało miejsce dnia [...] kwietnia 2002 r. (vide: akt notarialny rep. A nr [...], k. 154-157 akt adm.), zaś w związku z wejściem w życie planu miejscowego z dnia 10 grudnia 2003 r., przeznaczenie to zostało określone mniej korzystanie dla skarżącego, bowiem wyłączyło możliwość zabudowy nieruchomości. W konsekwencji w jego ocenie, ewentualny wzrost jej wartości spowodowany zmianą planu miejscowego, należy obliczać porównując wartość z dnia sprzedaży działki, z wartością z dnia jej nabycia przez skarżącego (kiedy to przeznaczenie działki - ustalone wedle poprzedniego planu miejscowego, było zbliżone do tego wynikającego ze zmiany planu miejscowego), a nie z wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą planu miejscowego, (a więc na podstawie planu miejscowego), które było mniej korzystne z punktu widzenia interesów skarżącego (a co więcej, w ocenie skarżącego, bezpodstawne przyjęte przez organ stanowiący gminy).

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący odwołuje się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08, OTK-A 2010/2/9), który stwierdził, że art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 u.p.z.p., jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.

W ocenie sądu, wyrok powyższy, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie zapadł jednak w zbliżonym stanie faktycznym, a tym samym nie może odnosić analogicznego skutku w kontrolowanej sprawie. Dotyczy on bowiem sytuacji, w której podstawą do ustalenia wzrostu wartości nieruchomości była działalność planistyczna gminy polegająca na uchwaleniu nowego planu miejscowego, po okresie ponad rocznej tzw. luki planistycznej, spowodowanej wygaśnięciem z mocy prawa poprzedniego planu miejscowego (wskutek art. 87 ust. 3 u.p.z.p., wedle którego obowiązujące w dniu 11 lipca 2003 r. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.), który to stan faktyczny nakazywał, w myśl art. 37 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem nowego planu miejscowego, przy uwzględnieniu kryterium faktycznego jej wykorzystywania, podczas gdy jednocześnie przeznaczenie nieruchomości - zarówno w nowym planie miejscowym, jak i w poprzednim - było identyczne. W ocenie TK brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie planu miejscowego, przy jednoczesnym pobraniu opłaty planistycznej w sytuacji, gdy nowy plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów oraz zasad ich zagospodarowania w stosunku do planu poprzedniego (wygasłego z mocy prawa), prowadzi do niedopuszczalnego zróżnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie uchwalono nowe plany miejscowe dopiero po wygaśnięciu starych (tj. po okresie luki planistycznej), od sytuacji właścicieli nieruchomości położonych tam, gdzie nowe plany zastąpiły stare jeszcze w trakcie ich obowiązywania, pod względem zaistnienia związku między uchwaleniem planu, a wzrostem wartości zbywanej nieruchomości i w efekcie pobraniem przez gminę opłaty planistycznej.

Ustalenie wzrostu wartości nieruchomości w przypadku zaistnienia analogicznego stanu faktycznego nie budzi obecnie wątpliwości natury konstytucyjnej, bowiem z dnem 10 sierpnia 2011 r. wprowadzono do art. 87 u.p.z.p. ustęp 3a, który stanowi, że jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez plan miejscowy uchwalony przed 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p., w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r.

Podkreślić jednak należy, że przepis powyższy stosuje się wyłącznie do ustalenia wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego uchwaleniem planu miejscowego po okresie tzw. luki planistycznej (uzasadniającej w świetle art. 37 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. sięgnięcie po kryterium faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu), która nie wystąpiła w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy. Plan miejscowy uchwalony został bowiem w dniu 10 grudnia 2003 r., a więc przed wygaśnięciem poprzedniego planu z mocy prawa. W konsekwencji zachowana została ciągłość planistyczna, która wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 87 ust. 3a u.p.z.p., a tym samym odstąpienie od porównawczego kryterium wartości nieruchomości określanej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą planu miejscowego, na rzecz kryterium wartości nieruchomości określanej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu zgodnie z poprzednim planem miejscowym – jak chciałby tego skarżący. W obecnym stanie prawnym brak jest regulacji, która umożliwiałaby zastosowanie podobnego mechanizmu, jak ten przewidziany art. 87 ust. 3a u.p.z.p., w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego w kontrolowanej sprawie. W konsekwencji w ocenie sądu prawidłowo ustalono wzrost wartości nieruchomości skarżącego spowodowany zmianą planu miejscowego, jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed jego zmianą. Nie doszło zatem do naruszenia art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1 u.p.z.p.

Zauważyć przy tym należy, że art. 36 ust. 3 u.p.z.p. przewiduje możliwość uzyskania przez właściciela nieruchomości odszkodowania równego obniżeniu jej wartości, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość ta uległa obniżeniu, a właściciel zbył nieruchomość, nie korzystając przy tym z praw, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Odszkodowanie to jest uzależnione od wystąpienia realnego uszczerbku w majątku właściciela nieruchomości, wskutek uchwalenia planu miejscowego, natomiast w sytuacji, w której właściciel nie dokonał zbycia nieruchomości po uchwaleniu nowego planu miejscowego (jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie), nie jest możliwe przeprowadzenie oceny, czy w ogóle wystąpiła szkoda wynikająca z obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego. Z tego względu twierdzenie skarżącego, że powinien on był otrzymać od gminy odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego, stanowi jedynie dowolną tezę, stanowiącą niepoparte dowodowo przypuszczenie. Na marginesie trudno przy tym uznać, że skarżący poniósł jakikolwiek uszczerbek majątkowy w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą, sprzedając w 2016 r. nieruchomość za cenę 600.000 zł, podczas gdy z tytułu ceny nabycia uiścił w 2002 r. sumę 10.000 zł.

Jak już poprzednio wskazano, wartość nieruchomości określają w operacie szacunkowym rzeczoznawcy majątkowi, którzy dokonują wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności: cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (vide: art. 154 ust. 1 i art. 156 ust. 1 u.g.n.). Wedle § 55 ust. 2 rozporządzenia RM, operat szacunkowy zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego, a ponadto uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych (m.in. położenie, wielkość, kształt, stan zagospodarowania, dojazd do nich, czy ewentualną zabudowę) oraz ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też wskazujące na właściwe ustalenie współczynników korygujących (por. m.in. wyrok NSA z 8 lutego 2008r., II OSK 2012/06, Lex nr 437627).

W tym miejscu podkreślić należy, że skoro ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, to operat szacunkowy stanowi istotny i konieczny dowód w tego rodzaju sprawie. Podlega on jednak - stosownie do dyspozycji art. 77 k.p.a - swobodnej ocenie organu administracji, a więc takiej jakiej podlega każdy inny dowód (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2470/12, Legalis nr 1042530, czy wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r. sygn. I OSK 417/06, Lex nr 281387). Choć operat jest autorską opinią specjalisty posiadającego w tym kierunku stosowną wiedzę oraz uprawnienia, to sporządzający go rzeczoznawca nie ma jednak pełnej swobody w określaniu wartości nieruchomości. Musi bowiem mieć na względzie regulacje prawne normujące zasady owej wyceny, w tym te opisane powyżej. Na rzeczoznawcy sporządzającym operat szacunkowy, ciąży zatem obowiązek takiego sformułowania opracowywanego dokumentu, by wprost i w sposób nie budzący wątpliwości wynikało z niego, że odpowiada on wymogom określonym w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W takim też zakresie podlega on ocenie dokonywanej przez organy w toku postępowania administracyjnego, kontrolowanej następnie przez sąd administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzona ocena nie może jednak dotyczyć kwestii wiadomości specjalnych, które posiada biegły oraz organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, mająca jako jedyna, uprawnienie do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości operatu szacunkowego (vide: art. 157 ust. 1 u.g.n.). Ani zatem organy, ani też sąd administracyjny, nie mogą ingerować w merytoryczną treść operatu, natomiast ich rzeczą jest zbadanie, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami prawa, czy opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz czy jest logiczny i zupełny. Jedynie operat odpowiadający powołanym wyżej warunkom oraz zawierający wyczerpujące uargumentowanie wynikających z niego wniosków, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia opłaty planistycznej.

W wyniku przeprowadzonej kontroli sąd uznał, że sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy datowany na [...] czerwca 2020 r., został poddany należytej ocenie organów obu instancji, o czym świadczą wyczerpujące uzasadnienia zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Przede wszystkim jest on kompletny i logiczny, spełnia warunki formalne określone w rozporządzeniu RM, a przy tym został oparty na rzetelnych danych stanowiących podstawę oszacowania oraz zawiera wyczerpujące uargumentowanie wynikających z niego wniosków. Tym samym, jako odpowiadający powołanym wyżej przepisom prawa, został opracowany w sposób prawidłowy i mógł stanowić dowód na okoliczność ustalenia wartość przedmiotowej nieruchomości, przed oraz po zmianie planu miejscowego.

Przede wszystkim rzeczoznawca wskazała na katalog źródeł danych merytorycznych o nieruchomości, prawidłowo ustaliła kluczowe dla wyceny daty, oraz dokonała wyczerpującego opisu nieruchomości w kontekście położenia, sąsiedztwa, zagospodarowania, dostępu do infrastruktury technicznej oraz przeznaczenia przed i po zmianie planu miejscowego. Dokonała również wyczerpującej charakterystyki i analizy lokalnego rynku nieruchomości, zarówno leśnych, jak i gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, uzasadniając z jakich względów okres analizy w obu przypadkach rozszerzyła do lutego 2013 r. oraz o inne miasta powiatowe województwa podlaskiego. Wyjaśniła, że w wyniku tak poszerzonej analizy powzięła informacje o dziesięciu transakcjach nieruchomościami leśnymi posiadającymi cechy zbliżone do cech nieruchomości wycenianej oraz o dziewięciu rynkowych transakcjach nieruchomościami gruntowymi niezabudowanymi przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wskazała również, że ceny nieruchomości leśnych na przestrzeni badanego okresu plasują się na ustabilizowanym poziomie (od około 1 zł do 20 zł /m2), podobnie jak ceny nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o podobnych parametrach i tożsamych funkcjach, które kształtują się od około 20 zł do 100 zł za m2.

Rzeczoznawca dokonała oszacowania w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, powołując przy tym wyczerpująco regulacje prawne oraz wyjaśniając z jakich względów dokonała wyboru tej metody. Wyceniając wartość nieruchomości przed oraz po zmianie planu miejscowego, wskazała na zbiory nieruchomości przyjętych do porównania, wybierając spośród nich po trzy – w tym w przypadku nieruchomości leśnych - najbardziej podobne do nieruchomości wycenianej pod względem lokalizacji, powierzchni i kształtu oraz objęte aktami planistycznymi, zaś w przypadku nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – nieruchomości o największej powierzchni spośród pięciu, które nie zostały odrzucone ze względu na brak ich objęcia aktami planistycznymi, niekorzystne położenie lub kształt. Oba zbiory wybranych do porównania nieruchomości zostały następnie szczegółowo opisane, a następnie przeprowadzona została analiza wybranych transakcji przy uwzględnieniu ewentualnych wag procentowych cech rynkowych porównywanych nieruchomości, wpływających na zróżnicowanie ich cen, z jednoczesnym wyjaśnieniem jaka gradacja i dlaczego, została przypisana poszczególnym współczynnikom korygującym, które określono w skali dwu- lub trzystopniowej. Zauważyć przy tym należy, że w obu przypadkach wspólną cechą rynkową byłą m.in. lokalizacja nieruchomości przyjętych do porównania. Ceny poszczególnych transakcji skorygowano zatem m.in. o ten współczynnik, w związku z czym twierdzenia skarżącego, jakoby przyjęte do porównania działki nie cechowało podobieństwo lokalizacyjne, nie ma w tym względzie znaczenia.

Podkreślić przy tym wypada, że rzeczoznawca wyjaśniła uprzednio, że rynek nieruchomości (obu rodzajów) o powierzchni przekraczającej 2.000 m2, położonych na terenach miast powiatowych województwa podlaskiego jest słabo rozwinięty oraz, że na przestrzeni analizowanego okresu (i tak rozszerzonego) odnotowała jedynie trzy transakcje nieruchomościami leśnymi oraz pięć transakcji nieruchomościami gruntowymi niezabudowanymi przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nadającymi się do porównania, z których wybrała trzy dotyczące nieruchomości o największych powierzchniach. Co więcej rzeczoznawca wyczerpująco uzasadniła dokonany wybór nieruchomości porównawczych, korygując ich ceny transakcyjne również o parametr powierzchniowy, mający na celu zniwelowanie różnic w powierzchniach nieruchomości przyjętych do porównania, z powierzchnią nieruchomości wycenianej. Wskazywane zatem przez skarżącego różnice cech rynkowych nieruchomości przyjętych do porównania, zostały skorygowane na etapie wyceny, przy zastosowaniu wag poszczególnych cech, wpływających na ceny rynkowe tych nieruchomości. Za pomocą dokonanych obliczeń uzyskano w obu przypadkach średnie wartości jednostkowe za 1 m2, które po przemnożeniu przez powierzchnię wycenianej działki dały wartości końcowe: 102.673,34 zł przez zmianą planu miejscowego oraz 267.921,00 zł po zmianie planu miejscowego. Uzyskane wyniki przeprowadzonych obliczeń znalazły z kolei pełne odzwierciedlenie we wnioskach końcowych operatu.

W ocenie sądu zawarte w operacie zestawienia transakcji nieruchomościami o ww. przeznaczeniu, są miarodajne ze względu na cechy nieruchomości w kontekście definicji nieruchomości podobnej oraz zawierają ich wystarczającą do oszacowania liczbę. Jak wskazał przy tym NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2008 r. (II OSK 2016/06, Lex nr 639427) przez nieruchomości podobne, porównywalne, należy rozumieć takie, których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest najbardziej do siebie zbliżony. Podobieństwo nie powinno budzić wątpliwości, ale nie oznacza identyczności nieruchomości przyjętych do porównania, bowiem istotna jest tu rola odpowiednich współczynników korygujących. Ujęte w zestawieniu nieruchomości, w ocenie sądu spełniają ww. definicję, co czyni zarzut skarżącego, wywiedziony w tym przedmiocie, bezpodstawnym.

Odnosząc się zaś do podniesionej przez skarżącego kwestii braku uwzględnienia w operacie kosztów odlesienia nieruchomości, które w jego ocenie mają wpływ na realną wartość sprzedaży wycenianej działki, podkreślić należy, że oszacowaniu podlega wartość rynkowa nieruchomości, której definicję zawiera art. 151 ust. 1 u.g.n., a nie maksymalna do uzyskania przez właściciela nieruchomości cena zbycia, która może różnić się od jej wartości rynkowej (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie). W konsekwencji cena sprzedaży nieruchomości pozostaje bez wpływu na ustalenie jej wartości szacowanej na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia opłaty planistycznej. Dokonując wyceny rzeczoznawca ma obowiązek uwzględnić m.in. stan oraz przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, przy czym słusznie organ odwoławczy wskazuje, że w wycenie sporządzanej na potrzeby kontrolowanego postępowania, nie uwzględnia się m.in. wartości drzew, stanowiących zgodnie z art. 48 k.c. części składowe nieruchomości, ani też tego, czy nieruchomość może zostać faktycznie wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem planistycznym oraz kosztów ewentualnego przystosowania nieruchomości do owego przeznaczenia.

Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że dokonana przez rzeczoznawcę wycena nie budzi zastrzeżeń, zaś przeprowadzona przez organy ocena dowodowa operatu szacunkowego jest rzetelna, wyczerpująca oraz nie nosi znamion dowolności. Sąd podziela zatem konkluzje organów obu instancji, że sporządzony w sprawie operat nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie w postępowaniu dowodowym. Jak już wyżej wskazano, operat spełnia wymogi formalne określone w rozporządzeniu RM oraz opiera się na rzetelnych i wiarygodnych danych. Mechanizm doboru wybranych do porównania nieruchomości podobnych jest logiczny oraz został precyzyjnie opisany, zaś ewentualne cechy rynkowe wybranych nieruchomości wpływające na ich ceny transakcyjne, zostały skorygowane przy zastosowaniu odpowiednich współczynników korygujących. Operat nie zawiera także żadnych wad świadczących o naruszeniu przez rzeczoznawcę przepisów u.g.n.

Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie oba zarzuty skarżącego podważające rzetelność, a tym samym i wiarygodność sporządzonego operatu szacunkowego, stanowiące w istocie zarzuty o charakterze procesowym. Sprowadzają się one do zakwestionowania merytorycznej treści operatu, a tym samym stanowią, w ocenie sądu, jedynie dowolną z nim polemikę, co więcej nie popartą dowodami, które skutecznie mogłyby podważyć jego prawidłowość, tym bardziej, że w sprawie niniejszej nie doszło do jego merytorycznego zakwestionowania przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (na podstawie art. 157 ust. 1 u.g.n.). Zauważyć przy tym należy, że subiektywne przekonanie strony o wadliwości sporządzonego operatu, nie może świadczyć o jego nieprzydatności dowodowej, zaś jej niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia, nie poparte żadnymi prawnie relewantnymi argumentami, nie może same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Organy zastosowały w sprawie właściwe przepisy prawa, dokonując przy tym prawidłowej ich wykładni oraz przytoczyły najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, wynikające w głównej mierze z operatu szacunkowego, którego ocena odpowiada zasadom prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy zapadłych rozstrzygnięć, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. W ocenie sądu organy dopełniły wymogów procesowych koniecznych do ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości przed oraz po zmianie planu miejscowego, a przede wszystkim w sposób prawidłowy skompletowały materiał dowodowy oraz ustaliły okoliczności faktyczne, istotne w kontekście rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Tym samym nie sposób stwierdzić w kontrolowanej sprawie naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.