Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 248/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1,3 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2008r. sprawy ze skargi K. I.. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej K. I. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 listopada 2007r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., działając na podstawie art. 66 ust. pkt 1, 3 i 4 oraz art. 81c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. Nr 156 z 2006r. , poz. 1119 ze zm.), nałożył na K. I. i E. C. jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. J. [...] we W. ( obręb Z., AM-2, działka nr [...]) obowiązek doprowadzenia ww. obiektu budowlanego do dobrego stanu technicznego poprzez zrealizowanie zaleceń zawartych w protokole z przeglądu okresowego budynku dokonanego w dniu 30 marca 2007r. przez mgr inż. J. S., tj. wykonanie remontu elewacji wraz z tarasem i zejściem do ogrodu oraz uzupełnienie brakujących tralek schodów wewnętrznych w części poddasza w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji.

Od powyższej decyzji, w imieniu K. I., odwołanie złożył jej pełnomocnik. Jako główny zarzut podniósł to, że organ I instancji nałożył na współwłaścicieli obowiązek wykonania remontu elewacji wraz z jej dociepleniem, nie nakładając obowiązku usunięcia przyczyn degradacji technicznej budynku i to w okresie zimowym, w którym z uwagi na temperatury takich prac się nie wykonuje.

Degradacja budynku, jego zadaniem, spowodowana jest :

1) w zakresie zawilgocenia ściany szczytowej od frontu budynku oraz odpadania tynków - źle ułożoną dachówką boczną, w szczególności na styku dachu z prawą stroną ściany frontowej, gdzie występują przerwy, przez które w czasie opadów spływa po elewacji woda opadowa, powodując odpadanie tynku,

2) źle wykonaną przez E. C. przebudową dachu, tj. bez wysunięcia dachu poza ścianę szczytową, co uniemożliwia docieplenie tej ściany bez przebudowy dachu,

3) odprowadzanie wód opadowych z daszku nad dużą lukarną na poddaszu jest niezgodne ze sztuka budowlaną i powoduje zalewanie ścian już w czasie średnich opadów,

4) samowolna zmiana przekroju i ilości rur spustowych powoduje przelewanie się nie odbieranych wód opadowych rynien na elewację budynku,

5) brak prawidłowej izolacji balkonu na I piętrze i brak wywinięcia izolacji na mur powoduje niszczenie elewacji oraz zalewanie pokoju odwołujące się.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zauważył ponadto źle wykonanej wentylacji z kuchni I piętra i nieprawidłowego "remontu" na poziomie piwnic instalacji elektrycznej.

Organ nie ustosunkował się również do podanej w piśmie z dnia 16 października 2007 r. informacji o wynikach kontroli przez Spółdzielnię "[...]", które są mniej korzystne, ale obiektywne i nie zażądał kopii tego protokołu celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 7 marca 2008r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie określającym termin wykonania obowiązków i ustalił nowy termin ich wykonania do dnia 15 lipca 2008r., w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości , określając termin wykonania obowiązku. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na właścicielu (współwłaścicielach) obiektu. Z załączonego do akt rejestru gruntów kontrolowana nieruchomość stanowi współwłasność K. I. i E. C.

Organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika niesporne, jego zdaniem, ustalenie konieczności orzeczenia nakazu wykonania remontu w przedmiotowym budynku. Teza powyższa, jak to określił organ, znalazła poparcie w protokole z przeglądu budynku dokonanego w dniu 30 marca 2007r. przez mgr inż. J. S. Z protokołu z przeglądu wynika, że występują nieprawidłowości w stanie technicznym elewacji, tarasu oraz schodów wewnętrznych kontrolowanego obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że ani protokół przeprowadzonej przez J. S. kontroli, ani też protokoły z przeglądu badań eksploatacyjnych instalacji elektrycznej w budynku nie potwierdzają zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika odwołującej, w związku z czym należy stwierdzić, że argumenty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie i nie mają wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. K. I. zarzuca:

1) brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego istotnym elementem jest przeprowadzenie dowodu z oględzin,

2) brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów ( art. 10 k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, iż nie kwestionuje żadnego z nałożonych obowiązków, poza zapisem wykonania remontu elewacji wg zaleceń zawartych w protokole z przeglądu okresowego budynku dokonanego w dniu 30 marca 2007 r. przez mgr inż. J. S., która określiła wykonanie remontu elewacji poprzez jej docieplenie. W odwołaniu podniesione zostało, iż wykonanie remontu elewacji winno poprzedzić usunięcie przyczyn powodujących zamakanie i odpadanie tynków. Po usunięciu przyczyn można, zdaniem skarżącej, przystąpić do remontu elewacji bez konieczności jej docieplenia. Ponadto obowiązujące prawo budowlane nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do narzucania sposobu wykonania remontu elewacji, a jedynie do wydania dyspozycji jego wykonania. Docieplenie bowiem jest kosztowne i wymaga przebudowy dachu, o czym sygnalizowane było w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 2 września 2008r. pełnomocnik skarżącej zarzuca ponadto zaskarżonej decyzji :

1. naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację oraz niedostosowanie jej do konkretnego stanu faktycznego,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Wobec wskazanych zarzutów pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że wydając decyzję w przedmiocie nałożenia obowiązku dokonania remontu elewacji poprzez docieplenie budynku organy nadzoru budowlanego przekroczyły uprawnienia wynikające z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, dokonując tym samym jego błędnej interpretacji. Wydany nakaz nie może sprowadzać się do wydania szczegółowych wytycznych co do sposobu realizacji czynności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a jedynie powinien nakładać obowiązek stworzenia stanu zgodnego z wymaganymi normami. Podstawowa zasada prawna, którą należy posługiwać się przy stosowaniu przepisów prawnych "clara non sunt interpretanda" (co jest klarowne nie wymaga interpretacji) wprowadza zakaz nadinterpretacji. Nadinterpretacja przepisów prawa może prowadzić często do wypaczenia nie tylko jego brzmienia ale także sensu, jaki został mu nadany przez ustawodawcę. Komentowany przepis nie wymaga, zdaniem pełnomocnika, dokonywania interpretacji innej niż językowa. Brzmienie językowe przepisu art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego kreuje w sposób jasny i nie budzący wątpliwości zakres uprawnień przysługujących organom nadzoru budowlanego. Przepis ten mówi jedynie o nakazaniu przywrócenia stanu wymaganego bez konkretnych czynności, które mają do takiego stanu doprowadzić. To od właściciela (zarządcy obiektu) zależy w jaki sposób doprowadzi go do stanu wymaganego, bez narzucania mu jakichkolwiek rozwiązań. Dopóki po stronie właściciela (zarządcy) istnieje wola działania zgodnego z prawem , organy administracyjne nie powinny ingerować w działanie jednostek, ponieważ sfera ich ingerencji wyznaczona jest wyłącznie przepisami prawa.

W toku całego postępowania strona skarżąca dowodziła ( protokół z dnia 14 grudnia 2007r.), że remont budynku powinien nastąpić poprzez usunięcie przyczyn powodujących zamakanie i odpadanie tynków a dopiero wówczas można przystąpić do remontu elewacji bez konieczności jej docieplenia, co z jednej strony pozwoli uniknąć wysokich kosztów, a z drugiej pozwoli na trwałość takiego rozwiązania poprzez eliminację przyczyn niszczenia elewacji.

Zatem w sposób jednoznaczny należy stwierdzić, że nie było podstaw do wydania wobec skarżącej decyzji nakazującej wykonanie elewacji budynku poprzez wskazanie sposobu jej wykonania.

Ponad wskazane zarzuty prawa materialnego skarżąca czyni zarzuty wobec naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 7, 75 § 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 80 k.p.a.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne zostało dokonane z pominięciem dokonania należytych oględzin miejsca kontrolowanego budynku jak również z pominięciem protokołu z przeglądu wykonanych robót ( protokół z dnia 14 grudnia 2007r.), co w sposób jednoznaczny ma wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W powołanym protokole komisja oprócz stwierdzenia wykonania zaleceń organu nadzoru budowlanego (decyzja z dnia 9.11.2007r., nr [...]) wskazała na szereg nieprawidłowości (wymienionych szczegółowo w piśmie procesowym), które stanowią przyczynę niszczenia elewacji. To zaś w sposób jednoznaczny wskazuje, że eliminacja nieprawidłowości w stanie technicznym elewacji nie może nastąpić poprzez docieplenie budynku.

Wadliwa wykładnia normy prawa materialnego poprzez pominięcie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, stanowi w tym wypadku o naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a.

Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu. W sytuacji, gdy w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmawia dowodom wiarygodności zobowiązany jest to uczynić po ich wszechstronnym rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Pominięcie określonego dowodu (co ma miejsce w niniejszej sprawie odnośnie zeznań złożonych przez skarżącą i jej ojca) budzi poważne wątpliwości co do oceny innych środków dowodowych.

Dlatego też w tej sytuacji doszło też do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., tj. zasady równej mocy środków dowodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.

Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego. Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna, rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, gdyż przedmiotem postępowania odwoławczego jest nie tylko kontrola decyzji organu I instancji ale przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej.

Ponowne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej wynika z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Pogwałcenie prawa do rzetelnego przeprowadzenia postępowania odwoławczego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela, co musi skutkować uchyleniem decyzji tego organu.

Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tego postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim "zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i wskazana wyżej zasada dwuinstancyjności".

Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w razie potrzeby do zastosowania art.136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji.

Pamiętać przy tym należy, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do wydania decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 66 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 81 c ust. 1 – Prawa budowlanego ( Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 118 ze zm.).

Zgodnie z powołanym przepisem art. 66 ust. 1: " W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo (...) 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

W powołanej podstawie prawnej organ I instancji wskazał na wystąpienie jednocześnie trzech przesłanek, na podstawie których wydał kwestionowany nakaz.

Tymczasem organ odwoławczy nie dokonał pod tym kątem w ogóle oceny sprawy i zaskarżonej decyzji, a więc nie wyjaśnił, czy w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie wymienione w pkt 1, 3 i 4 art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego okoliczności, lecz ograniczył się tylko do omówienia przesłanki wynikającej z art. 66 ust. pkt 1. Zaskarżona decyzja nie zawiera pełnych rozważań we wskazanym zakresie, czym naruszono przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Dodatkowo organ II instancji nie wyjaśnił też potrzeby zamieszczenia przez organ I instancji w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 81 "c" ust. 1 Prawa budowlanego.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w świetle konkretnej normy prawnej. Zastosowanie właściwego przepisu jest więc warunkowane prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego.

Biorąc pod uwagę znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy Sąd stwierdza, że organ II instancji nie wyjaśnił zgodnie z regułami postępowania określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a przede wszystkim podnoszonych kwestii i zgłoszonych wniosków przez stronę skarżącą, w szczególności w pismach z dnia 22 marca 2008r. i z dnia 16 października 2008r.

Podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego było niewątpliwie dokładne ustosunkowanie się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Nie spełnia tego wymogu lakoniczne stwierdzenie organu, iż cyt. "Zauważyć również należy, iż ani protokół przeprowadzonej przez Panią S. kontroli, ani protokoły z przeglądu badań eksploatacyjnych instalacji elektrycznej w przedmiotowym budynku, nie potwierdzają zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika skarżącej, w związku z czym należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie i nie mają wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie."

W tym miejscu wypada podkreślić, że wskazane protokoły z kontroli i przeglądów stanowią tylko dowody w sprawie, które podlegają ocenie organu orzekającego, który rozstrzyga na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ orzekający (zarówno I jak i II instancji) ma obowiązek oceniać każdy dowód w sprawie (w tym protokoły z przeglądów i kontroli), przede wszystkim pod kątem, czy zawierają one wszystkie informacje niezbędne do wyjaśnienia sprawy (również sygnalizowane przez strony postępowania), czy są sporządzone przez osoby uprawnione, czy nie są sprzeczne z innymi ustaleniami np. sygnalizowanymi w postępowaniu przez jedną ze stron postępowania, itp. W przypadku niepełnych lub zbyt mało szczegółowych protokołów z kontroli/przeglądu obiektu/urządzenia, należy albo ponowić czynność kontroli/przeglądu, albo wezwać kontrolującego do uzupełnienia protokołu we wskazanym zakresie.

Organ II instancji nie wyjaśnił tych wszystkich kwestii, które zdaniem skarżącej są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim podstawowego zarzutu skarżącej, tj. potrzeby wykonania remontu elewacji budynku mieszkalnego wraz z jej dociepleniem, gdy tymczasem w odwołaniu wyraźnie podnoszony jest zarzut innych przyczyn niszczenia elewacji, które to przyczyny (dokładnie opisane przez pełnomocnika strony skarżącej - pracownika firmy Projektowanie i Usługi Inwestycyjne "[...]") winny być wcześniej usunięte (przed wykonaniem remontu elewacji). Wyjaśnienie przez organ podnoszonych przez skarżącą kwestii z ewentualnym, w razie potrzeby, uzupełnieniem materiału dowodowego ma znaczenie dla prawidłowego załatwienia sprawy.

Zauważyć należy, że w zakresie nałożonego obowiązku wykonania remontu elewacji budynku wraz z docielpeniem kluczowym i jedynym dowodem, na którym oparły się organu orzekające jest protokół z kontroli przeprowadzonej przez mgr inż. J. S. w dniu 30 marca 2007r. Kontrolująca jednakże w treści protokołu z przeprowadzonej czynności zawarła jedynie stwierdzenie, nie poparte żadną oceną techniczną i jej wyjaśnieniem, że cyt. " Ze względu na sygnalizowane przemarzanie ścian zewnętrznych zalecane jest również wykonanie ocieplenia zewnętrznego". W końcowych zaś uwagach określiła, że stan techniczny obiektu jest średni, nie zagraża bezpieczeństwu przebywających w nim lokatorów. Wymagane jest jednak, w celu zachowania właściwej wartości użytkowej, wykonanie m.in. kwestionowanego przez skarżącą ocieplenia budynku.

Z tak lakonicznych stwierdzeń nie popartych żadnym fachowym uzasadnieniem kontrolującej organ wyprowadził wniosek, że wykonanie ocieplenia jest konieczne, a organ II instancji nie dokonał weryfikacji tego stanowiska.

Ponadto, strona skarżąca w piśmie z dnia 16 października 2007r. zgłosiła wniosek dowodowy w postaci potrzeby sporządzenia ekspertyzy odnośnie stanu technicznego obiektu, gdyż protokół z przeglądu budynku dokonany w dniu 30 marca 2007r. nie zawiera oceny takich części budynku jak: zainstalowania komina dymowego w ścianie nośnej, wilgoci w budynku, pękającego narożnika nad dachem - a ocena taka jest istotna, jej zdaniem, dla rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z przedstawionych wyżej rozważań, nie można wywieść wniosku, że stan faktyczny sprawy ustalono w sposób wyczerpujący.

Dokonana przez Sąd ocena postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi należy uznać za słuszne w zakresie naruszenia przez organ przepisów procesowych, tj. art. art. 7, 75 § 1, 77, i 80 kpa w związku z art. 15 k.p.a., a także dodatkowo naruszony został art. 107 § 3 k.p.a.

Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji, jako że organ odwoławczy nie rozpoznał w sposób wszechstronny i pełny niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje uzasadnienie w treści.