Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 421/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 284 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 5905 (pięć tysięcy dziewięćset pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 421/16

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2016 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 2 listopada 2015 r. (nr [...]) którą organ odmówił wnioskowanej przez "A" Sp. z o. o. w B. zmiany kodu taryfy celnej towarów oraz orzekł o klasyfikacji taryfowej i w związku z tym orzekł o należnościach celnych.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 2 listopada 2015 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2015 r., poz. 613 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 858), art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej zwanego: "WKC", art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w sprawie klasyfikacji taryfowej oraz określenia należności celnych z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszeń celnych o nr:

- [...] z dnia 8.01.2013 r.,

- [...] z dnia 6.11.2014 r.,

- [...] z dnia 8.10.2014 r.,

- [...] z dnia 17.09.2014 r.,

- [...] z dnia 23.06.2014 r.,

- [...] z dnia 20.05.2014 r.,

- [...] z dnia 15.04.2014 r.,

- [...] z dnia 17.03.2014 r.,

- [...] z dnia 15.01.2014 r.,

- [...] z dnia 9.12.2013 r.,

- [...] z dnia 11.10.2013 r.,

- [...] z dnia 5.08.2013 r.,

- [...] z dnia 24.07.2013 r.,

- [...] z dnia 21.06.2013 r.,

- [...] z dnia 20.05.2013 r.,

- [...] z dnia 31.01.2013 r.,

1. odmówił zmiany kodu taryfy celnej towaru - "części samochodowe/tłoki do produkcji amortyzatorów" do kodu TARIC 8716 90 90 00;

2. odmówił zwrotu należności celnych w kwocie 26 111 zł;

3. orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru w postaci: "pozostałe artykuły odlewane z aluminium - komponenty do produkcji amortyzatorów" do kodu TARIC 7616 99 10 99;

4. określił stawkę erga omnes dla ww. towarów w wysokości - 6%;

5. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 36 261 zł;

6. orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. zgłoszeniami celnymi przedstawiciel bezpośredni "A" Sp. z o.o. w B. (dalej zwanej: "spółką", "skarżącą"), zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci "części samochodowe/tłoki do produkcji amortyzatorów". Towary opisane w zgłoszeniach celnych jako: "części samochodowe/tłoki do produkcji amortyzatorów" zaklasyfikowano do kodu TARIC 8708 99 97 90, właściwego dla: "Części i akcesoria do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705; Pozostałe części i akcesoria; Pozostałe". Stawka celna przyporządkowana do tego kodu to 3,5%.

Wnioskami z dnia 5 sierpnia 2015 r. spółka wystąpiła o korektę klasyfikacji taryfowej towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi oraz zwrot cła. Wniosek uzasadniła otrzymaniem przez "A" sp. z o.o. wiążącej informacji taryfowej z dnia 6 lipca 2015 r., nr [...] wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w której określono dla analogicznego towaru kod TARIC 8716 90 90. W toku postępowania okazano kolejne decyzje WIT o numerach [...] i [...], wydane przez Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu 8 października 2015 r. Przedmiotem tych WIT-ów również są aluminiowe odlewy - tłoki do produkcji amortyzatorów i jako prawidłowy wskazano kod TARIC 8716 90 90.

W rozpatrywanej sprawie, przed zwolnieniem towarów do wnioskowanej procedury, nie przeprowadzono rewizji celnej i weryfikacji dokumentów, dlatego też rozstrzygając o klasyfikacji taryfowej towarów konieczne było ustalenie rodzaju i sposobu wytworzenia. Ustalenia te dokonano w oparciu o dokumenty handlowe oraz dowody zgromadzone w toku postępowania. Kolejnym krokiem było zaklasyfikowanie towarów do właściwego kodu TARIC z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego (ORINS).

Organ podkreślił, że wiążące informacje taryfowe (WIT) są decyzjami rozstrzygającymi o klasyfikacji taryfowej towarów, tj. ustalającymi właściwy kod Taryfy Celnej dla określonego towaru. Decyzje takie są ważne przez okres 6 lat od daty ich wydania i są wiążące dla organów celnych jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. WIT to jedyna oficjalna, wiążąca i bezpłatna informacja o klasyfikacji taryfowej towarów, która zapewnia jednolite i poprawne stosowanie nomenklatury towarowej (dla potrzeb celnych i statystycznych) na terenie UE. Może się zdarzyć, że WIT straci swoją ważność przed upływem sześcioletniego okresu, z przyczyn określonych w art. 12 ust. 4 i 5 (a) WKC.

Klasyfikację taryfową importowanych towarów ustala się na podstawie przepisów Taryfy Celnej, natomiast informacje WIT są istotną wskazówką, jak towar powinien być zaklasyfikowany. Te ostatnie nie mogą być jedynym dowodem wskazującym na konieczność zmiany klasyfikacji, tym bardziej, że WIT na który wskazuje spółka został wydany po dokonaniu importu towarów.

Przedmiotem importu są odlewy z aluminium, w określonym kształcie (zbliżonym do kielicha), z nawierconymi otworami (ilość różna w zależności od modelu), stanowiące części do produkcji części samochodowych - amortyzatorów. Nie mogą one zostać ujęte do kodu 8708, gdyż klasyfikuje się tam amortyzatory, lecz nie ich części. W dokumentach towary opisano jako: "aluminium castings/odlewy z aluminium", "piston/tłok", "auto parts/części samochodowe", "metric piston/tłok metryczny", "scania piston/tłok do scanii". Tłoki aluminiowe są częściami amortyzatora i są przeznaczone do użycia jako części amortyzatorów. To, że części amortyzatora składają się na amortyzator, a w konsekwencji na część układu jezdnego pojazdu nie powoduje, że tłoki automatycznie stają się częściami pojazdu i mogą być klasyfikowane do działu 87. Zgodnie z zapisami w Taryfie Celnej towar powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji, która opisuje go w sposób najbardziej szczegółowy. Biorąc pod uwagę, że tłoki będące przedmiotem niniejszego postępowania są wykonane z aluminium, winny być ujęte do pozycji 7616.

Mając na uwadze cechy fizyczne tych towarów oraz brzmienie pozycji 8708, 8716 i 7616, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, iż towary błędnie zgłoszono w dokumentach SAD do kodów TARIC 8708 99 97 90, z czym zgodził się również pełnomocnik spółki. Ustalono zatem, że towary nie są częściami pojazdu. Prawidłowo towary objęte niniejszym postępowaniem winny być zaklasyfikowane do kodu TARIC 7616 99 10 99, gdyż obejmuje on: "Pozostałe z pozostałych; Pozostałe artykuły z aluminium; odlewane". Stawka celna przyporządkowana do tego kodu to 6%,

Spółka odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji zgodnie z wnioskami przez zakwalifikowanie towarów do kodu TARIC 8716 90 90 00. Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego zarzuciła naruszenie art. 20 ust. 1 i ust. 6 oraz art. 67 WKC w związku z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) Nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w tym Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, to jest reguły 1 i 6, uwag do sekcji XVII, jak również przepisów zawartych w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów - Noty wyjaśniające HS (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej MP nr 86, poz. 880 z 2006 r.), zawierających wyjaśnienia do pozycji 8708, 8716 i 7616. Ponadto naruszenie art. 12 WKC i art. 5 -14 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. W dalszej kolejności zarzuciła naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, 124, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczności ustaleń organu z treścią zebranego materiału, w szczególności w zakresie ustalenia prawidłowego stanu towaru w chwili przyjęcia zgłoszeń celnych, jak również pominięcie rozstrzygnięcia zawartego w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 272/15. Nie było również podstaw od odstąpienia obciążenia spółki odsetkami.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 9 lutego 2016 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że aby klasyfikacja danego towaru do pozycji 8708 była możliwa musi być spełniony warunek, że mamy do czynienia z częściami lub akcesoriami do pojazdów wymienionych w pozycjach od 8701 do 8705 oraz, że zostały one uwzględnione w brzmieniu poszczególnych kodów Taryfy Celnej. Tymczasem podpozycja 8708 80 obejmuje układy zawieszenia oraz ich części, w tym amortyzatory, które bez wątpienia stanowią część układu zawieszenia. Nie obejmuje natomiast części amortyzatorów. Zatem sporne towary w stanie w jakim zostały przedstawione do odpraw nie spełniają wymogów ww. podpozycji Taryfy celnej.

Stan towarów, wbrew stanowisku prezentowanemu przez spółkę w odwołaniu, nie jest identyfikowalny jako części przystosowane do użycia wyłącznie lub zasadniczo wraz z pojazdami wymienionymi w pozycjach od 8701 do 8705.

Organ odwoławczy podkreślił, że chociaż wyroby stanowią elementy wykorzystywane przy produkcji amortyzatorów nie można ich uznać za część pojazdu w rozumieniu Taryfy celnej. Zatem niemożliwe jest przypisanie towaru do kodu TARIC 8708 99 97 90.

Uwzględniając cechy importowanego towaru, jak również brzmienie pozycji 7616 i 8708 Taryfy Celnej wraz z uwagami i notami wyjaśniającymi do nich oraz regułę 1 i 6 ORINS należy przyjąć, że tłoki do produkcji amortyzatorów wykonane z aluminium, należy klasyfikować do kodu TARIC 7616 99 10 99. Takie stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 272/15 (orzeczenie nieprawomocne), w którym sąd wskazał, iż pozycja kodu TARIC 7616 99 10 99 opisuje niniejszy towar w sposób najbardziej szczegółowy, wobec powyższego tłok poduszki amortyzatora wykonany z aluminium nie może być klasyfikowany do kodów deklarowanych przez spółkę.

Co ważne Naczelnik Urzędu Celnego w swoim rozstrzygnięciu nie kwestionował klasyfikacji towarowej wskazanej we wskazanej wiążącej informacji taryfowej. Spółka może się nią posługiwać i zgłaszać opisane w niej towary, jednakże po dniu, w którym informacja została wydana. Fakt dokonanej w WIT nr [...] z dnia 6 lipca 2015 r. oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sygn. akt III SA/Gd 272/15) klasyfikacji towaru spowodował konieczność odrębnego rozstrzygnięcia na forum Komisji Europejskiej.

Powołana informacja WIT nie może warunkować zmiany klasyfikacji towarów zgłoszonych do odprawy przed dniem 6 lipca 2015 r., a w konsekwencji doprowadzić do zwrotu należności celnych.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 65 ust 5 ustawy - Prawo celne, organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie przez zgłaszającego niewłaściwego kodu Taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych i podatkowych, a dłużnik nie wykazał, iż powyższa nieprawidłowość spowodowana została okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo ocenił materiał dowodowy w niniejszej sprawie i zgodnie z zasadami art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa wydał rozstrzygnięcie.

"A" Sp. z o. o. w B. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 20 ust. 1 i ust. 6 oraz art. 67 WKC w związku z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) Nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w tym Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, to jest reguły 1., 3(c) i 6., Uwag do sekcji XVII, jak również przepisów zawartych w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów - Noty wyjaśniające HS (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej), zawierających wyjaśnienia do pozycji 8708, 8716 i 7616, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do nieuwzględnienia wskazanego w złożonych przez skarżącą w dniu 5 sierpnia 2015 r. wnioskach o zwrot cła;

2. naruszenie art. 12 WKC i art. 5-14 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów w sytuacji wydania przez Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu 6 lipca 2015 r. decyzji wiążącej informacji taryfowych o numerach [...], dokonującej taryfikacji przedmiotowego towaru do kodu TARIC 8716 90 90;

3. naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, w szczególności w zakresie ustalenia prawidłowego stanu towaru w chwili przyjęcia zgłoszeń celnych, jak również pominięcie rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 272/15;

4. naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne poprzez nieuprawnione obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty odsetek wyrównawczych, mając na uwadze konieczność zaklasyfikowania przedmiotowego towaru do wyłącznie właściwego kodu CN 8716 90 90.

W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja w żaden sposób nie odnosi się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu, powielając wyłącznie stanowisko przedstawione w decyzji organu pierwszej instancji. Powołała się także na treść ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2015 r.

Skarżąca poniosła, że we wnioskach z dnia 5 sierpnia 2015 r. nie odnosiła się do zastosowania dla towarów kodu TARIC 8708 99 97 90, bowiem żądanie wniosku określa właściwość zaklasyfikowania towarów do kodu TARIC 8716 90 90 90. Tym samym, całkowicie niezrozumiały pozostaje sposób prowadzenia przez organy celne postępowania odnoszący się do niezasadności zaklasyfikowania części samochodowych - tłoków wykonanych z aluminium i tworzyw sztucznych, przeznaczonych do użycia jako części amortyzatorów do kodu TARIC 8708 99 97 90.

Zdaniem skarżącej nie znajduje uzasadnienia stanowisko organów wykluczające zaklasyfikowanie towarów do kodu CN 8716 90 90. Kwestia ta nie była bowiem przedmiotem rozpoznania sądu w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 272/15. Jak wskazano w tym wyroku zgodnie z obowiązującymi zasadami towar powinien zostać sklasyfikowany do pozycji, która opisuje go w sposób najbardziej szczegółowy. Organy celne w żaden sposób nie wyjaśniły dlaczego odmówiły klasyfikacji towaru do kodu CN 8716 90 90, podczas gdy właśnie ten kod pozostaje prawidłowym.

Dyrektor Izby Celnej w W. w swojej prawomocnej i ostatecznej decyzji wiążącej informacji taryfowej z dnia 6 lipca 2015 r. wskazał, iż postępowaniem w zakresie jej wydania objęto towar opisany jako: "Tłok w kształcie zbliżonym do walca bez jednej podstawy, o przybliżonych wymiarach: średnica 22,5 cm, wysokość 18 cm, wykonany ze stopu aluminium, specjalnie ukształtowany, posiadający od wewnętrznej strony cztery wzmocnienia ułożone symetrycznie na obwodzie, o długości równej wysokości walca. W tych wzmocnieniach znajdują się nagwintowane nieprzelotowe otwory. W podstawie (denku) tłoka jest wykonanych pięć gładkich, przelotowych, okrągłych otworów, rozmieszczonych w taki sposób jak oczka na kostce do gry. Tłok jest częścią tzw. sprężyny pneumatycznej (amortyzatora pneumatycznego), będącej elementem układu zawieszenia jezdnego zarówno pojazdów objętych pozycjami 8701 do 8705 Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), jak również przyczep lub naczep objętych pozycją 8716 WTC". Opis towaru został wiec określony - na podstawie wszelkich dokumentów i innych dowodów przedstawionych przez stronę organowi - w sposób jak najbardziej prawidłowy. Jednocześnie w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego strona przedstawiła kolejne decyzje wiążących informacji taryfowych, wydane przez Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu 8 października 2015 r. o nr [...] oraz [...] dla analogicznych towarów jak importowane przez spółkę za wymienionymi zgłoszeniami SAD wykonane z tworzywa sztucznego oraz ze stali, i dokonujące ich taryfikacji również do kodu TARIC 8716 90 90 90 tj. "Przyczepy i naczepy; pozostałe pojazdy bez napędu mechanicznego; ich części; Części; Pozostałe części; Pozostałe", ze stawką celną erga omnes 1,7%. Okoliczność ta została również całkowicie zlekceważona przez organy celne w przedmiotowej sprawie.

Organy celne nie mają obecnie żadnej podstawy do kwestionowania decyzji organu właściwego do wydawania wiążącej informacji taryfowej.

Podsumowując skarżąca wyraziła pogląd, że organy celne obu instancji odnosząc się w swoich decyzjach do niewłaściwie przedstawionego w zgłoszeniu celnym opisu towaru (Części samochodowe, tłok do produkcji amortyzatorów), co stanowi o nieprawidłowym prowadzeniu postępowania. W uzasadnieniach decyzji zaś bezcelowo poruszają okoliczności niezasadności zaklasyfikowania do kodu TARIC 8708 99 97 90. Nadto niewłaściwe pozostaje stanowisko organów celnych w zakresie klasyfikacji zaimportowanego towaru do kodu TARIC 7616 99 10 99, jako nie odpowiadające rzeczywistej charakterystyce i przeznaczeniu towaru. Bezpośrednio z zapisów Not wyjaśniających do pozycji 8716 wynika, że do przedmiotowej pozycji należą części pojazdów i przyczep, w tym również części składowe - a zatem wszystkie - mogące zostać zidentyfikowanymi w podwoziach takich pojazdów i przyczep. Tym samym kod CN 8716 90 90 pozostaje prawidłowym, zważywszy, że jednoznacznie dotyczy części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Jeszcze raz podkreślił, że powoływane WIT-y nie mogą warunkować zmiany klasyfikacji towarów zgłoszonych do odprawy przed dniem ich wydania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr , poz. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r, poz. 749) dotyczy postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE. L. 87. 256.1).

Załącznik I do tego rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 Rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

Przedmiotowych zgłoszeń celnych dokonano w okresie od 8 stycznia 2013r. do 6 listopada 2014 r. /16 zgłoszeń celnych/, gdy obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012r, zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 284 z 2010 r. ze zm.), zwane dalej Taryfą celną.

Powyższe zgłoszenia celne objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towary opisane w polach 31 dokumentów SAD jako "części samochodowe/tłoki do produkcji amortyzatorów" i zaklasyfikowano do kodu Taric 8708 99 97 90 właściwego dla:

"Części i akcesoria do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705; Pozostałe części i akcesoria; Pozostałe".

Wnioskiem z dnia 3 września 2015r. skarżąca wystąpiła o korektę klasyfikacji taryfowej towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi oraz zwrot cła. Jako podstawę wniosku wskazała wydaną na jej wniosek Wiążącą Informację Taryfową nr [...] z dnia 6 lipca 2015r.

Przedmiotem niniejszego WITa jest: " Tłok w kształcie zbliżonym do walca bez podstawy, o przybliżonych wymiarach: średnica 22,5 cm, wysokość 18 cm, wykonany ze stopu aluminium, specjalnie ukształtowany, posiadający od wewnętrznej strony cztery wzmocnienia ułożone symetrycznie na obwodzie, o długości równej wysokości walca. W tych wzmocnieniach znajdują się nagwintowane nieprzelotowe otwory. W podstawie (denku) tłoka jest wykonanych pięć gładkich, przelotowych, okrągłych otworów, rozmieszczonych w taki sposób jak oczka na kostce do gry. Tłok jest częścią tzw. Sprężyny pneumatycznej (amortyzatora pneumatycznego), będącej elementem układu zawieszenia jezdnego zarówno pojazdów objętych pozycjami 8701 do 8705 Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) jak również przyczep lub naczep objętych pozycją 8716 WTC".

Wobec powyższego jako prawidłowy dla tego towaru wskazano kod TARIC 8716 90 90.

Pełnomocnik reprezentujący spółkę podnosił, że na dzień dokonania zgłoszeń celnych decyzja w tym przedmiocie nie została jeszcze wydana i nie może być wiążąca w tej sprawie natomiast może posłużyć jako dokument zawierający informację o importowanych towarach objętych ww. zgłoszeniami celnymi SAD.

Organ pierwszej instancji uznał, że w sprawach tych przed zwolnieniem towarów do wnioskowanej procedury nie przeprowadzono rewizji celnej i weryfikacji dokumentów dlatego rozstrzygając o klasyfikacji taryfowej importowanego towaru konieczne jest ustalenie jego rodzaju i sposobu wytworzenia.

Zasadnicze zaś znaczenie dla właściwego odczytania Taryfy celnej mają Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS).

Z brzmienia reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych klasyfikacji towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag zgodnie z kolejnymi regułami.

Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej.

Natomiast stosownie do reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają również zastosowanie do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Klasyfikacja towarów w niniejszej sprawie została dokonana przez organy celne w oparciu o brzmienie przepisów taryfy celnej, jak i Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r., w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880, dalej jako - "noty wyjaśniające").

Należy zaznaczyć, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach niejednokrotnie uznawał, że noty i opinie Światowej Organizacji Celnej nie są wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów (zob. wyroki w sprawach C-35/93, C-130/02, C-467/03). Stanowią jednak ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy celnej przez organy celne państw członkowskich i stanowią istotną pomoc w interpretacji Taryfy (por. wyroki w sprawach 798/79, C-396/02). Za zasadę uznał stosowanie not w procesie interpretacji nomenklatury towarowej. Odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne, ale jedynie wówczas, gdy nota wydaje się niezgodna ze sformułowaniem danej pozycji lub wyraźnie wykracza poza uprawnienia przyznane Radzie Wspólnoty Celnej (zob. wyrok w sprawie 38/75). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przechodząc do dalszych rozważań, przypomnieć należy, że w zgłoszeniu celnym importowany towar został zadeklarowany do kodu 8708 99 97 90 i opisany jako "części samochodowe (tłok do produkcji amortyzatorów)". Natomiast organ celny w wyniku weryfikacji zaklasyfikował importowany towar do kodu 7616 99 10 99 i został on opisany w decyzji organu I instancji jako – " Pozostałe z pozostałych; Pozostałe artykuły z aluminium; odlewane".

Wyłącznie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, opisując wnioskowaną przez skarżąca pozycję 8716 - wskazał z jakich względów, w jego ocenie, importowane towary nie mogą być do niej klasyfikowane. Przywołał opis towaru w dokumentach dołączonych do zgłoszeń celnych /str.7 decyzji/. Zdaniem organu pierwszej instancji tłoki aluminiowe są częściami amortyzatora i są przeznaczone do użycia jako części amortyzatorów. Jednak to, że części amortyzatora składają się na amortyzator, a w konsekwencji na część układu jezdnego pojazdu nie powoduje zdaniem tego organu, że tłok automatycznie staje się częścią pojazdu i może być klasyfikowany do działu 87.

Podkreślenia wymaga, że o ile organ pierwszej instancji uzasadnił swoje stanowisko z jakich przyczyn wnioskowana obecnie przez spółkę klasyfikacja nie jest jego zdaniem prawidłowa, to uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie zawiera żadnych rozważań w tym przedmiocie. Wręcz przeciwnie organ drugiej instancji, wbrew obowiązkowi rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy po raz drugi, odnosi się wyłącznie do kodu taryfy 8708 wskazanej przez stronę w zgłoszeniach celnych. Tymczasem spór w niniejszym postępowaniu (inaczej niż w powoływanej sprawie tut. sądu o sygn. III SA/Gd 272/15) dotyczy klasyfikacji do kodu TARIC 8716, o którą wnioskuje aktualnie skarżąca, wnosząc o korektę kodu wskazanego w zgłoszeniach bądź kodu TARIC 7616 na zasadność którego wskazuje organ pierwszej instancji.

W tym kontekście Sąd pragnie przypomnieć, że postępowanie administracyjne, co do zasady jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa jest dwukrotnie badana merytorycznie. Organ odwoławczy nie ogranicza się zatem jedynie do kontroli postępowania i rozstrzygnięcia organu niższej instancji, ale musi rozpatrzyć daną sprawę niejako od nowa, z jednoczesnym ustosunkowaniem się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nie ulega zatem wątpliwości, że zasady dotyczące zbierania i wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie ustosunkowania się do przyjętych na jego podstawie ustaleń faktycznych oraz dokonania i uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, dotyczą także procedowania przed organem odwoławczym - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 215 ze zm.), zwanej dalej "o.p.".

Analiza postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w niniejszej sprawie wskazuje, że ustalenia organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie spełniają w pełni wymogów przewidzianych w art. 187 § 1 i art. 191 o.p., a w konsekwencji również w art. 210 § 4 o.p., czego skutkiem jest to, że stwierdzone wady zaskarżonej decyzji doprowadzić musiały do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei zgodnie z art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl natomiast art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne i prawne jest zatem jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące wagi zgromadzonych w sprawie dowodów i ich oceny z punktu widzenia rozstrzyganej sprawy administracyjnej muszą każdorazowo znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak by adresat (ale także sąd dokonujący kontroli legalności aktu), miał możliwość zapoznania się nie tylko z orzeczeniem (rozstrzygnięciem) organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził poddając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy indywidualnej (konkretnej) ocenie. Należy przyjąć, że w szczególności decyzje nakładające na ich adresatów określone zobowiązania powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i nakładanego obowiązku, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 96/10 oraz z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 223/10 – publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej nie wywiązał się należycie z obowiązku powtórnego, pełnego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia swojej decyzji.

Poza sporem pozostaje w sprawie, że skarżąca może powoływać się na uzyskany WIT i wskazaną w nim klasyfikację taryfową importowanych towarów dopiero po dniu w którym informacja ta została wydana. Nie zwalnia to jednak organu odwoławczego od ustosunkowania się do zarzutu odwołania, iż przedłożone informacje zawarte w WIT są istotną wskazówką jak towar powinien być zaklasyfikowany. Powołanie wyłącznie argumentacji Sądu w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. III SA/Gd 272/15 w której w ogóle ani organy ani skarżąca nie wskazywali dla importowanego towaru kodu TARIC 8716 nie jest wystarczające dla uznania, że w toku niniejszego postępowania organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy postępowania administracyjnego, zwłaszcza, że wyrok ten nie posiada waloru prawomocności.

Wskazania co do dalszego postępowania dla organu odwoławczego wynikają z powyższych rozważań.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 oraz 205 § 2 w/w aktu prawnego w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r., poz. 1800).