Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 553/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, ust. 4, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1140
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami  abonamentowymi
article: art. 6, 7, 8, 9, 75 par. 1, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 97
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant ref. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] sierpnia 2014 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej również: u.o.a., o godz. [...] przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym – siłowni – I. w S., którego właścicielem był M. N. (nazywany dalej: "skarżącym"). Kontrola została przeprowadzona w obecności osoby zastępującej właściciela (skarżącego). W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 3 szt. odbiorników telewizyjnych marki [...] i dwa odbiorniki marki [...], spośród których trzy były sprawne technicznie. W trakcie kontroli odbiorniki były uruchomione, odbierały program [...]. Do protokołu kontroli wpisano oświadczenie osoby zastępującej właściciela, że odbiorniki były używane przez dwa miesiące.

Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r., podpisanym przez osobę uczestniczącą w kontroli.

2. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w zw. z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 1140) oraz art. 104 K.p.a. stwierdził, że skarżący nie wykonywał obowiązku określonego w § 2 oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) i ustalił opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (3 x 30 x 19,30 zł) = 1737,00 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez I. w S., skarżący w dniu [...] sierpnia 2014 r. zarejestrował 3 odbiorniki telewizyjne.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych organ uznał, że skarżący w dniu przeprowadzonej kontroli, tj. [...] sierpnia 2014 r. posiadał i użytkował trzy odbiorniki telewizyjne, które nie były zarejestrowane.

3. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] października 2014 r., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla sprawy: art. 32 w zw. z art. 33 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie oświadczenia osoby, która została uznana za pełnomocnika skarżącego, mimo, że takowym dokumentem się nie legitymowała. Osoba ta nie była również zatrudniona przez skarżącego.

Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego: art. 2 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3 u.o.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie uiścił w terminie opłaty za używanie odbiorników telewizyjnych w związku z czym nałożono na niego opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego mimo, że skarżący dokonał wymaganej wpłaty jeszcze przed terminem określonym w ustawie.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 u.o.a., obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z uwagi na fakt, że skarżący uiścił opłatę [...] sierpnia 2014 roku, tj. w miesiącu rejestracji odbiornika, a zgodnie z ustawą winien tej opłaty dokonać od września 2014 roku, uznać należało, że spełniony został przez skarżącego obowiązek przewidziany ustawą.

4. Minister Administracji i Cyfryzacji (nazywany dalej "Ministrem") decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] października 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister powołał się na art. 2 ust. 1 u.o.a., zgodnie z którym za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a z tego wynika obowiązek posiadacza do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

W myśl ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5.

W świetle materiału dowodowego sprawy okoliczność używania przez skarżącego w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej trzech odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budziły, zdaniem Ministra, wątpliwości.

W toku czynności kontrolnych osoba uczestnicząca w kontroli miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych, tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych przez stronę odbiorników, a także okresu ich używania. Mogła także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Osoba ta podpisała protokół bez zastrzeżeń. Na tej podstawie organ uznał, ze osoba uczestnicząca w kontroli dysponowała wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

W ocenie organu nie było podstaw do odmowy wiarygodności jej oświadczeniu odnośnie ilości odbiorników telewizyjnych w lokalu i ich technicznych możliwości odbioru programów. Uczestnik kontroli, będąc osobą zastępującą właściciela był rozeznany w funkcjonowaniu prowadzonej przez skarżącego działalności, a zarazem świadom celu kontroli, w której brał udział, zatem informacje pochodzące od niego stanowiły pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo moc dowodową złożonych oświadczeń wzmacniały czynności podejmowane przez skarżącego po przeprowadzeniu kontroli, a mianowicie zarejestrowanie w dniu [...] sierpnia 2014 r. trzech odbiorników telewizyjnych, tj. dokładnie takiej ilości odbiorników, która została ujawniona w trakcie kontroli.

Minister nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 32 w zw. z art. 33 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie oświadczenia osoby, która uznana została przez organ za pełnomocnika mimo, że osoba ta nie okazała się pełnomocnictwem, a nadto nie była ona nigdy pełnomocnikiem skarżącego.

Minister zaznaczył, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Podobnie żaden przepis prawa nie uzależnia ważności protokołu od podpisania go przez osoby upoważnione do składania oświadczeń woli zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Nie ma przeszkód, aby w kontroli brała udział osoba zorientowana w jego funkcjonowaniu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli ewentualnie może ona jednocześnie zgłosić zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania. W przedmiotowej sprawie bez wątpienia osoba uczestnicząca w kontroli posiadała wystarczającą wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli skoro złożyła stosowne oświadczenie.

Minister nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie opłacił w terminie opłaty za używanie odbiorników telewizyjnych, w związku z czym nałożona została na niego opłata za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, że skarżący uiścił opłatę jeszcze przed terminem określonym w ustawie.

Według Ministra stosownie do treści § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonuje operator wyznaczony na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2.014 r. wskazano, że okres używania odbiorników telewizyjnych wynosił: dwa miesiące. Natomiast rejestracji skarżący dokonał [...] sierpnia 2014 r. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14-dniowy okresie używania ujawnionych podczas kontroli odbiorników telewizyjnych.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2015 r. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogącego wywrzeć wpływ na wynik sprawy:

- art. 6, 7, 8, 9 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nie zbadanie i nie zebranie całego materiału dowodowego w sprawie;

- art. 32 w zw. z art. 33 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie oświadczenia osoby, która uznana została przez organ za pełnomocnik skarżącego mimo, że osoba ta nie okazała się pełnomocnictwem, a nadto nie jest i nie była nigdy pełnomocnikiem skarżącego;

2) naruszenie treści prawa materialnego, a to art. 2 ust. 3 w zw. z art. 5 ust 3 u.o.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie opłacił w terminie opłaty za używanie odbiorników telewizyjnych, w związku z czym nałożona została na niego opłata za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego mimo, że skarżący uiścił opłatę jeszcze przed terminem określonym w ustawie.

W uzasadnieniu pisma, Skarżący stwierdził, że oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, a zawarte w treści protokołu nie jest prawdziwe. Zdaniem skarżącego, osoba ta nie posiadała żadnych informacji dotyczących prowadzonej działalności w postaci siłowni, a już na pewno nie posiadała wiedzy na temat okresu, w jakim dokonano zakupu sprzętu do lokalu. W związku z tym, oświadczenie złożone przez tę osobę nie mogło być w żadnym razie traktowane, jako złożone przez pełnomocnika skarżącego. Organ nie może ustalać okoliczności sprawy na podstawie oświadczeń osób, które po prostu znajdują się w lokalu. Osoba uczestnicząca w kontroli lokalu podała, że odbiorniki były używane od dwóch miesięcy. Zdaniem skarżącego, z tego stwierdzenia nie wynikał fakt posiadania przez tę osobę wiedzy, bowiem osoba ta nie znała nawet dokładnej daty ich zakupu. Po drugie, przyjęcie przez organ, że oświadczenie wiedzy złożone przez jakąkolwiek osobę znajdującą się w lokalu, która jego zdaniem jest "zorientowana", będzie prowadziło do paradoksalnej sytuacji, w której organ odbierać będzie oświadczenie od osoby zupełnie obcej, nie mającej żadnego związku z właścicielem lokalu.

Nadto, zgodnie z art. 3 ust. 3 u.o.a., obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Z uwagi na fakt, że skarżący uiścił opłatę w dniu [...] sierpnia 2014 roku, tj. w miesiącu rejestracji odbiornika, a zgodnie z ustawą winien tej opłaty dokonać od września 2014 roku, uznać należy, że spełniony został przez skarżącego obowiązek przewidziany ustawą.

6. Pismem z dnia 24 marca 2015 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia przez Ministra art. 7 w zw. z art. 79 w zw. z art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na to, ze skarżący nie był powiadomiony o terminie przesłuchania świadka – osoby uczestniczącej w kontroli, wobec czego nie miał możliwości zadawania pytań. Tym samym nie mógł skutecznie wykazać, że osoba ta nie jest jego pełnomocnikiem i nie posiada wiedzy o rzeczywistym czasie zakupu odbiorników.

6. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

4. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz nakazać ich rejestracji.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

5. W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] sierpnia 2014 r., o godz. [...], w lokalu użytkowym – siłowni – I. w S., którego właścicielem był M. N., w obecności osoby zastępującej właściciela E. K., w wyniku kontroli ujawniono w lokalu 3 szt. odbiorników telewizyjnych marki [...] i dwa odbiorniki marki [...], spośród których trzy były sprawne technicznie. W trakcie kontroli odbiorniki były uruchomione, odbierały program [...].

Do protokołu kontroli wpisano oświadczenie osoby zastępującej właściciela, że odbiorniki były używane przez dwa miesiące. Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r., podpisanym przez osobę uczestniczącą w kontroli, bez zastrzeżeń.

Zatem twierdzenia skarżącego, że podpisanie protokołu kontroli jedynie przez E. K. jest niezgodne z zasadami jej reprezentacji - nie może zdaniem Sądu odnieść zamierzonego skutku, albowiem żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

W tej sytuacji w ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że sporne odbiorniki w ilości 3 sztuk znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów i odbierały program [...].

6. W zarysowanym powyżej mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym zauważyć należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym, zdaniem Sądu, moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń

Za wiarygodne uznać również należy w ocenie Sądu, udzielone przez E. K. zastępującą właściciela i wciągnięte do protokołu z kontroli oświadczenie o ilości ujawnionych w obiekcie odbiorników i czasie ich eksploatacji. Zdaniem Sądu, osoba ta, musi być zorientowana w sprawach związanych z działalnością kontrolowanego lokalu a składane przez nią oświadczenia, wobec których nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów – za dopuszczalne i wiarygodne dowody w sprawie. W szczególności potwierdza to fakt zarejestrowania odbiorników przez skarżącego po kontroli i to w liczbie stwierdzonej właśnie w trakcie kontroli.

Po drugie, ustosunkowując się do podnoszonych w skardze argumentów, że Pani K. nie była osobą upoważnioną przez skarżącego, należy wskazać, iż trudno uznać, by do zastępowania właściciela pod jego nieobecność w firmie, wyznaczył on przypadkową osobę. Ponadto sama obecność tej osoby na terenie kontrolowanego obiektu stwarzała domniemanie , że jest to osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 k.c. W myśl tego przepisu osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.

Reasumując, jak to już wyżej zostało wykazane w protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli. Sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie, w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego – przedstawia się go do podpisu tej osobie.

7. Odnośnie pierwszego z zarzutów skargi, to zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W protokole z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2014 r. kontroli wskazano, iż okres używania odbiorników telewizyjnych wynosił dwa miesiące. Natomiast, jak wynika z informacji przedstawionej przez organ I instancji, rejestracji trzech odbiorników telewizyjnych Strona dokonała dnia [...] sierpnia 2014 r. W toku prowadzonego postępowania Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych podczas kontroli odbiorników telewizyjnych. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżący uchybił powyżej wskazanemu terminowi zgłoszenia posiadania odbiorników telewizyjnych.

W myśl postanowień art. 7 ust. 6 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Przepisy powołanej ustawy nie dają, organowi administracji publicznej, podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Reasumując, wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania operatora publicznego, który jedynie został wskazany w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Podkreślenie wymaga, że dokonanie rejestracji odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

8. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § K.p.a.

Na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez Stronę w toku kontroli ustalono, iż posiada ona wskazaną w protokole i oświadczeniu ilość odbiorników jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i rzeczywiście odbierały program [...]. Żaden przepis prawa nie przewiduje ani obowiązku sporządzenia oświadczenia, ani też nie reguluje w jakiej formie ma być ono sporządzone. Oświadczenie to jest oświadczeniem wiedzy osoby je sporządzającej o stanie faktycznym (ilości oraz zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu). Nie musi zawierać żadnych pouczeń. Oświadczenie podobnie jak protokół z kontroli podlega w toku postępowania administracyjnego ocenie z punktu widzenia art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. Zatem sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane.

10. W tej sytuacji należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.

11. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.