Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 150/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 29 listopada 2016 r., znak: [....] w przedmiocie częściowego umorzenia postępowania oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 17 czerwca 2016 r. znak: [...] Starosta Wielicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. D. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowę wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej – Etap II na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Wieliczce". W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A", zatwierdzonym Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionym Uchwałą Nr XXVI/336/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19 grudnia 2012 r., zmienionym Uchwałą Nr XLV/6003/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr W48/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 marca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr X/112/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2015 r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w strefie oznaczonej w planie jako K2, czyli strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej. Inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na wyżej wymienionym obszarze oraz pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie badań archeologicznych. Starosta stwierdził również, że inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami i nie narusza interesu osób trzecich w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

W ustawowym terminie odwołania od powyższej decyzji Starosty Wielickiego wniosły M. K. oraz E. L. W odwołaniach zarzucono, że organ I instancji nie uwzględnił opinii geologicznej z marca 1989 r., która zwierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań odnośnego terenu polegające na tym, że teren inwestycji jest terenem osuwiskowym i powinien być zaliczony do innej kategorii geotechnicznej niż wskazuje opinia geotechniczna przedłożona przez inwestora. Strony odwołujące się wskazały, że organ I instancji pominął kwestię dotyczącą konieczności wyegzekwowania od inwestora wykonania prac mających na celu podparcie zbocza, a nadto, że przedstawiony w dokumentacji projektowej istniejący mur oporowy nie jest w rzeczywistości murem oporowym, a jedynie ogrodzeniem na wysokiej podmurówce, płytko osadzonym w ziemi. Strony odwołujące się zarzuciły brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego, celem oceny, czy prowadzenie prac na głębokości 241,56 m n.p.m. lub poniżej tej głębokości nie spowoduje naruszenia substancji budynku przy ul. [...] [...] i [...] . Ponadto w odwołaniach zwrócono uwagę na naruszenie przez projektowaną inwestycję uzasadnionych interesów osób trzecich, polegające na włączeniu (pomimo faktycznego braku jej zagospodarowania przez inwestora na cele inwestycji) w zakres inwestycji działki nr [...], w wyniku czego na pozostałych nieruchomościach objętych planowaną inwestycją nastąpiła nienormatywna intensyfikacja zabudowy i zaniżenie ponad dopuszczalny poziom zakresu powierzchni biologicznie czynnej. E. L. wskazała również, że: (...) "sentencja decyzji nr [...] i [...] z 2016 r. nie zawiera inwestycji, która byłaby realizowana na działce nr [...], co wpływa na ocenę, iż działka ta została włączona w zakres inwestycji jedynie dla "sztucznego" zapewnienia odpowiednich wskaźników powierzchni czynnej biologicznie oraz odpowiedniego wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy, co prowadzi do obejścia prawa, a w konsekwencji do zaburzenia ładu przestrzennego gwarantowanego przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W świetle twierdzeń odwołania, powyższe będzie skutkowało zwiększeniem poziomu hałasu oraz ruchu pojazdów na ograniczonym obszarze. W odwołaniu wskazano również na naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdzono, że poprzez podzielenie zamierzenia budowlanego na etapy obiekty podporządkowane do etapu II i III inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. M. K. oraz E. L. zwróciły się o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. E. L. wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu z opinii górniczo-geologicznej z marca 1989 r. oraz opinii budowlanej z [...] maja 1989 r.

W uzupełnieniu odwołania (pismo z dnia 12 lipca 2016 r.) M. K. ponownie podniosła kwestię naruszenia przez planowaną inwestycję uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez intensyfikację planowanej zabudowy i zaniżenie ponad dopuszczalny poziom obszaru powierzchni biologicznie czynnej oraz wskazała na nadmierne, sprzeczne z przepisami prawa zacienianie budynku znajdującego się przy ul. [...] poprzez posadowienie budynków w ramach planowanej inwestycji. Zarzuciła organowi I instancji błędne i nieprzekonujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji. M. K. również wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii górniczo-geologicznej z marca 1989 r. oraz opinii budowlanej z [...] maja 1989 r.

Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania odwołań, decyzją z dnia 29 listopada 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania terenu etap II i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, a w pozostałym zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "budowy dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowę wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej - Etap II na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Wieliczce" – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że dokonał analizy przekazanych akt sprawy i na jej podstawie stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, a zarzuty skarżących nie mogą zostać uwzględnione.

Organ wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza czy zostały spełnione wymogi z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, "w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę".

W ocenie Wojewody [...], z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zakresem inwestycji zostały objęte działki nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] w Wieliczce. Sposób zagospodarowania tego terenu ustalono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar A. Przedmiotowe działki zlokalizowane są w obszarze o symbolu 101 MN (§ 26) -oznaczającym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jako przeznaczenie dopuszczalne przewidziano tutaj możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce. Teren ten objęty jest również strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej, oznaczoną w planie K2 (§ 11 pkt 2 ppkt 1b). Zgodnie z ustaleniami [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], forma projektowanych budynków nawiązuje do tradycyjnej w przedmiotowym obszarze, historycznej formy zabudowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię konserwatorską z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], [...], którą [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...], zatwierdził pozytywnie dokumentację sprawy pn.: "[...] ", Etap [...] dotyczącą przedmiotowej inwestycji i dopuścił na jej podstawie prowadzenie robót budowlanych w ramach pozwolenia konserwatorskiego; decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Nr [...] z [...] września 2015 r., znak: [...], o pozwoleniu na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Nr [...] z [...] października 2015 r., znak: [...], o pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych związanych z budową zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, budynku usługowego, garażu podziemnego i przebudowie istniejącego budynku na działkach nr [...], [...],[...],[...] i [...] w Wieliczce, przy ul. [...].

W ocenie organu odwoławczego, wnioskowana inwestycja spełnia wymogi planu w zakresie projektowanej wysokości budynków, kształtu dachu, kąta jego nachylenia, miejsc postojowych, materiałów wykończeniowych i ich kolorystyki oraz wartości wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W powyższym zakresie organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących etapowania inwestycji, Wojewoda [...] wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane dopuszczają etapowanie inwestycji wskazując na uregulowanie zawarte w jej art. 33 ust. 1. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi wynikające z powołanego przepisu zostały spełnione. Dokumentacja projektowa, sporządzona dla etapu I (decyzja Starosty [...] nr [...], z [...] czerwca 2016 r.) zawiera "projekt zagospodarowania terenu", obejmujący cały obszar objęty zakresem inwestycji, z czytelnie naniesionymi trzema etapami planowanego zamierzenia budowlanego. Do I etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowa wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do wyżej wymienionych działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdemu z obiektów budowanych realizowanych w kolejnych etapach budowy.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania dotyczących odprowadzenia wód opadowych i zalewania działek skarżących, wyjaśniono, że zgodnie z art. 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, z późn. zm.): "Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione". Organ wskazał także na przepis art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) sankcjonujący dokonywanie zmian w stosunkach wodnych na gruncie.

Dalej Wojewoda [...] podał, że nieruchomość należąca do inwestora położona jest w terenach budowlanych i może zostać zabudowana. Rzędne terenu nieruchomości inwestycyjnej wskazują jednoznacznie, że jest to teren położny poniżej działek sąsiednich i w kontekście zagadnienia dotyczącego spływu wód opadowych, to teren ten nie może być zagrożeniem dla sąsiednich terenów. Jak wynika z przyjętych rozwiązań projektowych wody opadowe nie będą kierowane na działki skarżących. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał rzędne istniejące i projektowane na działkach inwestycyjnych, przedstawiając jaka jest projektowana niwelacja terenu i że będzie ona wykonana z odpowiednimi pochyleniami i spadkami w kierunku działki inwestora. Wyjaśnił, że wody opadowe zostaną rozsączone po powierzchni działek inwestora, co nie zmieni stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Przedstawił także projektowane odprowadzenie wód opadowych z powierzchni utwardzonych i zjazdu. Projektant wziął pod uwagę zmeliorowany teren inwestycji i wskazał również sposób postępowania i wykonywania robót budowlanych na działkach. Z dołączonej do projektu opinii geotechnicznej, sporządzonej przez uprawnionego geologa, wynika, że prace geologiczne nie wykazały występowania zwierciadła wód podziemnych. Na terenie działki inwestycyjnej występują proste warunki gruntowe. Projektowany obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej, o prostych warunkach gruntowych.

Do dokumentacji projektowej inwestor dołączył pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w którym Gminny Zarząd Dróg wyraził wstępną zgodę na odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowej budynków oraz terenu działek [...], [...], [...], [...] położonych w Wieliczce, obręb [...], do kanalizacji deszczowej w ul. [...] w ilości 16, 3 l/s na wskazanych w tym piśmie warunkach. W tej sprawie przedłożył także decyzję Gminnego Zarządu Dróg w W. z [...] listopada 2015 r., znak: [...], zezwalającą na lokalizację przyłącza sieci wodociągowej i kanalizacji deszczowej w pasie drogi gminnej publicznej nr [...] dz. Nr [...] ul. [...] położonej w miejscowości Wieliczka stanowiącej własność gminy Wieliczka w celu przyłącza sieci do działki nr [...] [...], [...], [...], [...] w miejscowości Wieliczce zgodnie z załączonym przebiegiem na mapie sytuacyjno-wysokościowej oraz złożonymi dokumentami.

W oparciu o powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienia inwestora, udzielone w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji, są wystarczające. Przyszłe ewentualne zdarzenia, wynikające z użytkowania zrealizowanych obiektów, w tym działki inwestycyjnej i wskazujące na naruszenie stosunków wodnych na działkach sąsiednich nie mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda [...] uznał zarzut skarżących dotyczący włączenia działki nr [...] celem spełnienia przez inwestora wymogów planu, w tym wskaźników powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy na terenie inwestycji, za bezzasadny. Z wyliczeń projektanta wynika, że w przypadku wyłączenia z zakresu inwestycji działki nr [...] wymagania dotyczące wskaźników powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej zostaną spełnione. Odnosząc się przy tym do uwag dotyczących intensyfikacji zabudowy na pozostałych działkach objętych zakresem inwestycji, wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do ingerencji w zakres inwestycji, w tym wskazanych w projekcie działek, przeznaczonych pod inwestycję. W ramach swojej właściwości, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza, czy przedstawione przez projektanta zagospodarowanie terenu, w tym np. usytuowanie projektowanego obiektu, uwzględnia obowiązujące przepisy. W przypadku stwierdzenia prawidłowości takiej lokalizacji i zgodności inwestycji z ww. przepisami, organ nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, w tym uprawnień do kwestionowania np. miejsca lokalizacji projektowanych budynków. W niniejszym przypadku w projekcie budowlanym projektant zawarł informację dotyczącą planowanego zagospodarowania działki nr [...]. Wyjaśnił, że w związku z budową budynku nr [...] ([...] etap inwestycji), który przylegał będzie jedną ze ścian do istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr [...]), konieczne będzie podbicie fundamentów, nadbudowa kominów, częściowa rozbiórka przyłącza wodociągowego i budowa nowego odcinka tego przyłącza, budowa chodnika, rozbiórka chodnika, rozbiórka muru i urządzenie trawnika. Wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy zostały spełnione i są zgodne z wymogami § 11 pkt 2 ppkt 1b miejscowego planu, dla obszaru K2. W niniejszym przypadku bez znaczenia jest również, czy inwestor jest właścicielem działki nr [...], czy nie, w sytuacji, gdy złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o prawie do dysponowania tą działka na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku nałożenia na inwestora obowiązku wyjaśnienia kwestii związanych z faktyczną głębokością wykopu pod budynkami nr [...] i nr [...] celem wyjaśnienia, czy nie naruszą one substancji budynku przy ul. [...] [...] i [...], Wojewoda [...] podał, że dokumentacja projektowa przedstawia wyczerpujące informacje, wskazujące na prawidłowość przyjętych rozwiązań w powyższym zakresie. Projekt budowlany zawiera wymaganą przepisami opinię geotechniczną, w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w przypadku faktycznej budowy projektowanych budynków. Określone zostały normy, niezbędne do wykonywania ww. robót budowlanych. Projektant zobowiązany jest przedłożyć projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Sama realizacja i prawidłowość powadzenia robót budowlanych, w oparciu o przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe oraz ewentualne przyszłe zdarzenia na terenie budowy, nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Kwestie posadowienia projektowanych budynków były omawiane z udziałem stron biorących udział w postępowaniu. Ponadto, w decyzji Starosty Wielickiego, w pkt 1 ppkt 2, został nałożony na inwestora obowiązek, zgodnie z którym: "roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, ze sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi normami". Kwestia zabezpieczenia mas ziemnych przed ewentualnym osuwaniem się gruntu z działek sąsiednich (II i III etap inwestycji), została rozwiązana poprzez odpowiednio zaprojektowaną kondygnację parteru budynków nr [...], [...] i [...]. Projekt budowlany przedstawia monolityczne żelbetowe skrzynie, co, jak wyjaśnił projektant, na etapie eksploatacji ww. budynków ma zneutralizować parcie od gruntu znajdującego się za projektowanymi budynkami. Żelbetowa ściana fundamentowa ma przeciwdziałać ewentualnym ruchom zbocza. Nieznacznej zmianie ma ulec także ukształtowanie poziomu terenu. Projekt budowlany przewiduje niwelację terenu, tj. istniejącego spadku terenu poprzez nadsypanie i zagęszczenie ziemi od północnej strony projektowanych budynków, co ma zwiększyć stabilność gruntu. Na rysunku nr [...] projektu budowlanego projektant przedstawił przekrój [...] przez teren inwestycji z uwzględnieniem budynków przy ul. [...] [...] i [...]. Obrazuje on projektowane ukształtowanie terenu i poziom terenu istniejącego. Kwestia zabezpieczenia zbocza winna być opracowana i kontrolowana przez kierownika budowy na etapie przygotowania do robót budowlanych, zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Sporną przy tym kwestią stał się istniejący mur oporowy pomiędzy budynkami skarżących a działkami inwestycyjnymi. Organ podzielił stanowisko projektanta, który wyjaśnił, że budowla ta pełni funkcję muru oporowego, ponieważ zapobiega przed niekontrolowanym osuwaniem się mas ziemnych na działkę inwestora. Projektant wyjaśnił także, że mur ten został zrealizowany przez stronę skarżącą postępowania i cała dokumentacja winna się u niego znajdować. Dodał, że w ww. murze zostały wykonane przepusty, powodujące spływ wód opadowych z działek należących do stron na działki inwestora, co wskazuje na naruszenie wymogów art. 29 pkt 1 ppkt 1 ustawy Prawo wodne.

Odnosząc się dalej do zarzutu dotyczącego braku spełnienia przez inwestycję wymogów § 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przedstawienia przez inwestora precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że projektowana inwestycja nie naruszy równowagi gruntu oraz nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska, Wojewoda [...] uznał go również za bezzasadny. Zgodnie z przepisami z zakresu ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz spełnieniu zawartych w nich zaleceń, dokumentacja winna być opracowana przez uprawnionego geologa, co zostało spełnione w niniejszym przypadku. Do terenów zagrożonych należą strefy wokół tylnych (głównych) skarp osuwiskowych, gdzie w wyniku rozwoju osuwiska tereny powyżej progów mogą zostać objęte procesami osuwiskowymi; strefy buforowe, należące do terenów zagrożonych, wokół górnych części osuwiska wynoszą od 10 m do 20 m i zależą od wysokości skarpy osuwiskowej, zgodnie z kartami rejestracyjnymi osuwiska. Teren inwestycji, według oceny zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię o warunkach geologiczno-górniczych z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...], wydaną przez "K.", Spółka Akcyjna. Z jej treści wynika, że na potrzeby wnioskowanej inwestycji została przeprowadzona analiza terenu w odniesieniu do wszystkich etapów planowanej budowy, pod kątem warunków geologicznych i warunków górniczych. Inwestor przedłożył także szerokie opracowanie, pn.: "Opinia geotechniczna wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym" z [...] listopada 2013 r., sporządzone przez uprawnionego geologa J. O. Znajdują się w nim wnioski, z których wynika, że (pkt 6): "W trakcie wykonywania wykopów fundamentowych i innych robót ziemnych należy powiadomić geologa, który dokona odbioru geologicznego podłoża budowlanego i wpisem do dziennika budowy dopuści grunty w wykopie fundamentowym do dalszych prac budowlanych". W pkt 3 pinii wyjaśniono: "Nie stwierdzono występowania świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane". W pkt 5 wskazano na II kategorię geotechniczną, o prostych warunkach gruntowych. W projekcie geotechnicznym, w pkt l geolog uprawniony, wskazał m.in., że ww. "projekt został opracowany zgodnie z normą PN-EN 1997-1-2". W pkt 2, pn.: "Prognoza zmian własności gruntów" geolog uprawniony wyjaśnił: "Ze względu na zaleganie w podłożu budowlanym gruntów spoistych, w stanie twardoplastycznym i plastycznym oraz oddziaływania na podłoże obciążeń niedynamicznych, grunty te nie będą ulegać ponadnormatywnemu osiadaniu budowli. W związku z tym, że głębokość posadowienia projektowanej inwestycji wynosi znacznie poniżej 1,0 m p.p.t., a więc poniżej strefy przemarzania gruntów, nie przewiduje się zmian objętościowych gruntów". W pkt 9, geolog stwierdził, że: "Roboty ziemne należy wykonywać zgodnie z normą PN-B-06050 Geotechnika Roboty ziemne oraz PN-B-10736". Przedmiotowa dokumentacja geotechniczna z dnia [...] listopada 2013 r. zawiera załączniki, które przedstawiają rysunki i wyjaśnienia, profile geologiczne otworów badawczych (x5), przekroje geologiczno-inżynierskie (x 3) oraz wartości parametrów geotechnicznych gruntów. Wobec opracowania opinii przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w tym zakresie oraz biorąc pod uwagę aktualność zawartych w niej zapisów oraz opinię "K.", uznać należy, że przedłożona przez skarżące opinia górniczo-geologiczna z marca 1989 r., opracowana przez dr inż. S. W., m.in. na podstawie badań i dokumentacji z lat 70-80 ubiegłego stulecia, nie może być wiążąca w niniejszym postępowaniu. Nie odnosi się do (obecnego) stanu faktycznego w terenie objętym inwestycją (działek inwestycyjnych), co uwzględnia natomiast opinia geotechniczna wraz projektem geotechnicznym z [...] listopada 2013 r. Z dokumentu sporządzonego w marcu 1989 r. wynika, że opinia ta została sporządzona dla ustalenia czy i w jakim zakresie roboty górnicze prowadzone w "K." w W. miały wpływ na uszkodzenia obiektu użytkowanego pod ww. adresem przez 38 lat, (a w przypadku ich braku oceny pod katem innych kwestii). Z kolei opinia budowlana z [...] maja 1989 r. znak: [...], dołączona przez skarżące, nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, dlatego również nie może być w nim uwzględniona.

Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutów dotyczących naruszenia interesów osób trzecich poprzez nadmierne obciążenie działek inwestycyjnych ruchem samochodów, podwyższonym hałasem i intensyfikacją zabudowy. Skarżące, w ocenie organu odwoławczego, nie sprecyzowały odnośnych zarzutów. Podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu przez nich użytkowanego należy – zdaniem Wojewody [...] – uznać za bezprzedmiotowe z uwagi na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu teren inwestycji został przewidziany pod zabudowę mieszkaniową. W § 26 miejscowego planu wpisano, że tereny oznaczone symbolem 101 MN przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową. W § 26 pkt 3 planu, jako przeznaczenie dopuszczalne, ustalono możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce. Zgodność inwestycji należy również stwierdzić w odniesieniu do wymogów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja projektowanych budynków nie narusza wymogów powołanego przepisu.

Podniesiony w tym kontekście zarzut dotyczący zacieniania przez planowaną inwestycję budynku przy ul. [...], również nie został poparty dokumentami, potwierdzającymi stanowisko M. K. Weryfikacja dokumentacji projektowej, przeprowadzona przez organ odwoławczy, wykazała, że projektant uwzględnił sąsiedztwo zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na zarzuty M. K., dotyczące długości czasu nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych zlokalizowanych na l piętrze budynku, projektant sporządził analizę nasłonecznienia przedstawiającą zasięg i układ cieni od projektowanej zabudowy w płaszczyźnie porównawczej równej poziomowi parapetu okien pierwszego piętra, tj. + 245,30 m n.p.m. Z analizy wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. [...] w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji (powyższe dotyczy wszystkich trzech etapów inwestycji). Organ stwierdził, że skarżące nie uprawdopodobniły i nie wykazały, że wnioskowana inwestycja miałaby powodować bezpośredni negatywny wpływ, bądź jakiekolwiek zmiany w dotychczasowym korzystaniu z ich nieruchomości.

Wyjaśniono także, że właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W każdym przypadku zarzuty stron muszą znaleźć podstawę w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające. Interes prawny musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do egzekwowania zmian w projektowanej inwestycji, lub argument do wydania odmowy udzielenia pozwolenia na wnioskowane przez inwestora zamierzenie budowlane. Realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie wprowadzi zmian w dotychczasowym użytkowaniu działek sąsiednich.

Wojewoda [...] zaznaczył też, że zgodność planowanego zamierzenia budowlanego badana była również przed [...] Konserwatorem Zabytków w [...], który zatwierdził pozytywnie wnioskowaną inwestycję we wskazanym przez inwestora obszarze.

Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących braku dostępu do istniejącej zieleni na działkach objętych inwestycją na skutek realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego, wskazano, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że nie będzie dostępu do istniejącej zieleni na ww. działkach. W ramach inwestycji planowana jest wycinka poszczególnych drzew zlokalizowanych w centralnej części terenu oraz wycięcie wąskich pasów w żywopłocie zlokalizowanym wzdłuż ogrodzenia od strony ulicy [...] zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z 9 kwietnia 2015 r., znak: [...].

W podsumowaniu organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku stron skarżących i uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie nie potwierdził zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji Starosty. Dokonana przez organ odwoławczy analiza całości akt sprawy wykazała, że wnioskowana inwestycja spełnia ustalenia § 26 dla obszaru 101 MN i strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej K2, określonymi w § 11 pkt 2ppkt l b, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka w zakresie projektowanej wysokości budynku, kształtu dachu, kąta jego nachylenia i sposobu doświetlenia dachu, miejsc postojowych, kształtu bryły rzutu budynku, materiałów wykończeniowych i ich kolorystyki oraz intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Podkreślić należy, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powyższe potwierdzają dołączone do projektu zaświadczenia o przynależności projektantów do izb samorządu zawodowego oraz złożone przez nich oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie zatem z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Uzasadniając kwestię częściowego umorzenia postepowania Wojewoda [...]i wskazał na wadliwość orzeczenia organu I instancji w zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego. Zauważona wadliwość polega na zatwierdzeniu w zaskarżonej decyzji Starosty [...] nr [...] projektu zagospodarowania terenu w sytuacji, kiedy projekt zagospodarowania całego terenu został zatwierdzony w decyzji nr [...] z dnia 17 czerwca 2016 r. Organ w tym zakresie przytoczył art. 33 ust.1 Prawa budowlanego, w którym postanowiono, że jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W niniejszym przypadku, przedłożony projekt zagospodarowania terenu dotyczył całego obszaru objętego zakresem inwestycji i przedstawiał czytelnie oznaczone III etapy planowanego zamierzenia budowlanego, w tym etap II.

W związku z powyższym Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego, obejmującej projekt zagospodarowania terenu i w tym zakresie, działając na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałym zakresie, zgodnie z 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się M. K., zaskarżając je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji. Nadto wniosła o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I Instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca zakwestionowanej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 28 ust. 1 w zw z art. 33 ust 2 pkt 1 oraz art 35 ust 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w [...] w zakresie dotyczącym działki nr [...], albowiem w przedłożonej do akt sprawy decyzji [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] o nr [...] z dnia [...] września 2015 r. znak. [...] nie ujęto przedmiotowej działki nr [...] pomimo, że zgodnie z § 11 pkt 2 ppkt 1b uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a to:

a) § 14 uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10.11.2010 r. zmienionej uchwałą nr XXVl/366/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19.12.2012 r. poprzez nie zobowiązanie inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska, w sytuacji gdy takowe stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym;

b) § 26 pkt 5 ppkt 1 w zw. z § 11 pkt 2 ppkt 1b uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10.11.2010 r. zmienionej uchwałą nr XXVI/366/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19.12.2012 r., albowiem została przekroczona dopuszczalna maksymalna powierzchnia zabudowy dla terenu objętego inwestycją, która w tym przypadku powinna wynosić 904,2 m2, a faktycznie wynosi 958,5 m2;

3) art 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) poprzez podzielenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego i wydanie osobnych pozwoleń na budowę na wybrane przez inwestora obiekty składające się odpowiednio na etap I, II i III planowanej inwestycji w sytuacji, gdy obiekty przyporządkowane do etapu II i III inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem.

II. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1) naruszenia art.15 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie sprawy merytorycznie przez organ II instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

2) naruszenia zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., to jest czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, przez nie zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, albowiem została pominięta inna opinia geologiczna z marca 1989 r., która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu świadczące o tym, że jest to teren osuwiskowy, który wg takich ocen winien być zaliczony do III kategorii geotechnicznej, bądź kategorii drugiej, lecz o złożonych warunkach gruntowych, które to wnioski różnią się od oceny zawartej w opinii geotechnicznej przedłożonej przez inwestora co doprowadziło do zaniechania nałożenia na inwestora obowiązku wyjaśnienia i ustosunkowania się do rozbieżności pomiędzy dwoma różnymi opiniami sporządzonymi przez osoby uprawnione do ich wydania;

4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a to wobec pominięcia wniosków wynikających z opinii "K." S.A. [...] z dnia [...] 06.2016 r. załączonej do pisma z dnia 13.06.2016 r. co doprowadziło do nie nałożenia na inwestora w wydanej decyzji na podstawie art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obowiązku wykonania prac mających na celu podparcie zbocza;

5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez:

– błędne przyjęcie i nie wzięcie pod uwagę informacji, iż błędnie oznaczono na schemacie obrazującym oddziaływanie projektowanych budynków na istniejący teren pomiędzy budynkami przy ul. [...] oraz [...] a planowaną inwestycją urządzenia oznaczonego jako "istniejący mur oporowy" w sytuacji gdy nie jest to mur oporowy, a jedynie ogrodzenie na wysokiej podmurówce płytko osadzone w ziemi, i bynajmniej jego fundamenty nie są poniżej poziomu fundamentów budynków przy ul [...] i [...];

– nie wzięcie pod uwagę przy analizie oddziaływania powstałej inwestycji na zachwianie oparcia w gruncie budynku zlokalizowanego na działce nr [...], a brak faktycznie istniejącego muru oporowego i poczynienie głębokich wykopów naruszających substancję geologiczną wpłynie także bezpośrednio na oparcie tegoż budynku;

6) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność polegającą na zapewnieniu dostępu światła do nieruchomości sąsiedniej, nieprzekroczenia maksymalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej; oparcie rozstrzygnięcia w sprawie przy braku rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący poprzez pominięcie immisji jakie będzie powodować wentylacja garażu usytuowana na dachu budynku usługowego nr [...] sytuowanego na wprost okien budynku skarżącej;

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie uznał, iż zostały spełnione minimalne wskaźniki zachowania norm w przedmiocie maksymalnej powierzchni zabudowy, w sytuacji, gdy z wyliczeń i danych wskazanych w zgromadzonym materiale dowodowym i podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji wynika, że wskaźniki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały zachowane;

8) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji i jej nieuchylenie.

W uzasadnieniu skargi powołano argumentację na poparcie wyżej przytoczonych zarzutów skargi.

W piśmie z dnia 11 kwietnia 2017 r. zatytułowanym "Uzupełnieni skargi" skarżąca dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji winien był samodzielnie, w sposób wyczerpujący i wszechstronny, zbadać i wyjaśnić zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w tym winien wziąć pod uwagę okoliczność, iż 10 dni po decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czyli 27 czerwca 2017 r. zmienił się stosunek własnościowy nieruchomości objętych inwestycją stanowiących działki o numerze [...], [...], [...] oraz [...], co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez wadliwe nieustalenie, że inwestor nie dysponuje oświadczeniem co do prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane wszystkich współwłaścicieli nieruchomości objętych inwestycją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. W dniu 6 kwietnia 2017 r. pismo – odpowiedź na skargę – wniósł także uczestnik A. D. w której podzielił argumentację Wojewody [...] zawartą w odpowiedzi na skargę oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia 29 listopada 2016 r. znak:[...], którą Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Wielickiego nr [...] z dnia 17 czerwca 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania terenu etap II i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I instancji, a w pozostałym zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "budowy dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych oraz budowę wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej - Etap II na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Wieliczce" – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 – dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka, a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest bardzo szczegółowe, spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym.

Starosta Wielicki w toku postępowania w pierwszej instancji stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A", zatwierdzonym Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionym Uchwałą Nr XXVI/336/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19 grudnia 2012 r., zmienionym Uchwałą Nr XLV/6003/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr W48/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 marca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr X/112/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2015 r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w strefie oznaczonej w planie jako K2, czyli strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej. Inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na wyżej wymienionym obszarze oraz pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie badań archeologicznych. Starosta stwierdził również, że inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami i nie narusza interesu osób trzecich w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył też oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Te kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, za prawidłowe uznał Wojewoda [...], odnosząc się także do wymogów planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka w zakresie projektowanej wysokości budynku, kształtu dachu, kąta jego nachylenia i sposobu doświetlenia dachu, miejsc postojowych, kształtu bryły rzutu budynku, materiałów wykończeniowych i ich kolorystyki oraz intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Również w ocenie Sądu ustalenia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera rozstrzygnięcie merytoryczne.

Jako prawidłowe należy ocenić również rozstrzygnięcie Wojewody [...] dotyczące umorzenia postępowania w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego projekt zagospodarowania terenu – etap II. Słusznie organ odwoławczy dostrzegł wadliwość decyzji Starosty [...] o nr [...] polegającą na zatwierdzeniu projektu zagospodarowania odnośnego terenu w sytuacji, kiedy projekt zagospodarowania całego terenu został zatwierdzony w decyzji nr [...] z dnia 17 czerwca 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 Pr.bud. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W niniejszej sprawie, przedłożony projekt zagospodarowania terenu dotyczył całego obszaru objętego zakresem inwestycji i przedstawiał czytelnie oznaczone wszystkie trzy etapy planowanego zamierzenia budowlanego, w tym etap II. W tej sytuacji znajdował zastosowanie art. 105 k.p.a. wobec bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie, która istniała od początku postępowania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze, wskazać należy, co następuje.

Zarzut braku wymaganej przepisami decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w [...] w zakresie dotyczącym działki nr [...] jawi się jako niezasadny, ponieważ – jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę – na działce tej zlokalizowane są elementy infrastruktury podziemnej oraz fragmenty dojść i dojazdów do budynku, wobec czego decyzja te nie była wymagana.

Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§14) przez niezobowiązanie inwestora do przedłożenia precyzyjnej opinii geotechnicznej, należy wskazać na stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które – w ocenie Sądu – jest przekonywujące. Dokumentacja projektowa przedstawia wyczerpujące informacje, wskazujące na prawidłowość przyjętych rozwiązań w powyższym zakresie. Projekt budowlany zawiera wymaganą przepisami opinię geotechniczną, w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia co do prawidłowego postępowania w przypadku faktycznej budowy projektowanych budynków. Określone zostały normy, niezbędne do wykonywania ww. robót budowlanych. Sama realizacja i prawidłowość powadzenia robót budowlanych, w oparciu o przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe oraz ewentualne przyszłe zdarzenia na terenie budowy, nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Powtórzyć należy, że w decyzji Starosty Wielickiego, w pkt 1 ppkt 2, został nałożony na inwestora obowiązek, zgodnie z którym roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, ze sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi normami. Kwestia zabezpieczenia mas ziemnych przed ewentualnym osuwaniem się gruntu z działek sąsiednich (II i III etap inwestycji), została rozwiązana poprzez odpowiednio zaprojektowaną kondygnację parteru budynków nr 4, 5 i 6. Projekt budowlany przedstawia monolityczne żelbetowe skrzynie, co, jak wyjaśnił projektant, na etapie eksploatacji ww. budynków ma zneutralizować parcie od gruntu znajdującego się za projektowanymi budynkami. Żelbetowa ściana fundamentowa ma przeciwdziałać ewentualnym ruchom zbocza. Projekt budowlany przewiduje niwelację terenu, tj. istniejącego spadku terenu poprzez nadsypanie i zagęszczenie ziemi od północnej strony projektowanych budynków, co ma zwiększyć stabilność gruntu. Na rysunku nr 71D projektu budowlanego projektant przedstawił przekrój A-A przez teren inwestycji z uwzględnieniem budynków przy ul. [...] i [...], który obrazuje projektowane ukształtowanie terenu i poziom terenu istniejącego. Kwestia zabezpieczenia zbocza winna być opracowana i kontrolowana przez kierownika budowy na etapie przygotowania do robót budowlanych. Nadto projektant wyjaśnił, że sporna budowla (podmurówka jak twierdzą strony) pełni funkcję muru oporowego, ponieważ zapobiega przed niekontrolowanym osuwaniem się mas ziemnych na działkę inwestora. W tym kontekście warto też zaznaczyć, że nieuzasadniony jest zarzut pominięcia opinii geologicznej z marca 1989 r. i tym samym naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., a także zarzut kwalifikacji muru oporowego i tym samym naruszania art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – w ocenie Sądu organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekonująco i wyczerpująco przedstawił swoje stanowisko w tej mierze (strona 8 uzasadnienia decyzji).

W ocenie Sądu niezasadny już również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§26 pkt 5 ppkt 1 w zw. z § 11 pkt 2 ppkt 1b) przez przekroczenie dopuszczalnej maksymalnej powierzchni zabudowy dla terenu objętego inwestycją, a także zrelatywizowany do tej kwestii zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ formułuje przekonującą argumentację i konkluzję w tym zakresie na stronie 6 uzasadnienia, wskazując, że wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy zostały spełnione i są zgodne z wymogami § 11 pkt 2 ppkt 1b miejscowego planu, dla obszaru K2. Zauważyć też trzeba, że obszerne wyjaśnienia co do tej kwestii zawarte są w piśmie sporządzonym przez arch. M. K. z dnia 17 sierpnia 2016 r. (k. 81 i n. akt organu odwoławczego).

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pr.bud. W ocenie Sądu, zasadna jest ocena Wojewody [...] , że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi wynikające z powołanego przepisu zostały spełnione. Przekonujące argumenty w tej mierze, w nawiązaniu do dokumentacji projektowej, zostały sformułowane na stronie 4 uzasadnienia decyzji

Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art.10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 7 i 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 i 2 k.p.a. O niektórych z nich była już mowa wyżej (w kontekście opinii geologicznej, muru oporowego tudzież maksymalnej powierzchni zabudowy). W tym miejscu podkreślić w szczególności należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. II SA/Bd 787/16, LEX nr 2152094). Stawiając ten zarzut, skarżąca podała, że nie została zawiadomiona przez organ o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań, co przyczyniło się do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w ten sposób, że materiał dowodowy, na którym organ II instancji oparł rozstrzygnięcie nie został wzbogacony o dodatkowe dowody, takie jak chociażby opinia biegłego, która mogłaby ostatecznie usunąć powstałe wątpliwości dotyczące oceny materiału dowodowego. Skarżąca nie wskazała jednak jakie dowody miała zamiar powołać i jaki byłby ich wpływ na wynik sprawy. Samo podanie, że chodzi o dowody "takie jak chociażby opinia biegłego" nie spełnia wyżej wskazanych warunków do uznania odnośnego zarzutu za uzasadniony.

Oceniając zarzut dotyczący naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy merytorycznie przez organ II instancji, co zdaniem skarżącej doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że również okazał się on bezzasadny. Skarżąca podniosła, że organ II instancji nie rozpoznał sprawy merytorycznie, a rozstrzygniecie swe oparł jedynie na ustaleniach organu I instancji. Organ II instancji w wyniku wniesionego odwołania powinien był rozpoznać sprawę na nowo, przeprowadzając odpowiednie postępowanie wyjaśniające, nie ograniczając się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że Wojewoda [...] rozpoznał sprawę od nowa, podzielając jednocześnie ustalenia organu I instancji i przyjmując je za własne. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie musi przeprowadzać własnego postępowania dowodowego. Organ doszedł bowiem do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi ani taka konieczność, ani potrzeba, gdyż na etapie odwołania nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które wymagałby wyjaśnienia, a organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do zbadania sprawy i wydania decyzji.

Jak wynika z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy. W ocenie organu, podzielanej przez Sąd, przedstawiona przez inwestora opinia z dnia [...] listopada 2013 r. sporządzona przez uprawnionego geologa jest prawidłowa i wystarczająca na potrzeby realizacji niniejszej inwestycji. Nadto inwestor przedłożył opinię o warunkach geologiczno-górniczych z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] , wydaną przez "K." S.A. Z jej treści wynika, że na potrzeby wnioskowanej inwestycji została przeprowadzona analiza terenu w odniesieniu do wszystkich etapów planowanej budowy, pod kątem warunków geologicznych i warunków górniczych.

Nadto skarżąca zarzuciła, że organ pominął opinię z marca 1989 r., która zawierała odmienne wnioski i oceny co do uwarunkowań geologicznych. Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu skarżącej organ nie pominął tej opinii. Odniósł się do niej w uzasadnieniu decyzji. Uznał jednakże, że opinie przedłożone przez inwestora z dnia [...] listopada 2013 r. i z dnia [...] czerwca 2016 r., są bardziej miarodajne i przede wszystkim aktualne w porównaniu z opinią z marca 1989 r., a stanowisko to podziela także Sąd. Wymieniona opinia opracowana przez dr inż. S. W., m.in. na podstawie badań i dokumentacji z lat 70-80 ubiegłego stulecia, wydaje się być nieaktualna w świetle opinii z dnia [...] listopada 2013 r. i z dnia [...] czerwca 2016 r. Nie odnosi się do obecnego stanu faktycznego w terenie objętym inwestycją (działek inwestycyjnych), co uwzględnia natomiast opinia geotechniczna wraz projektem geotechnicznym z [...] listopada 2013 r. Z dokumentu sporządzonego w marcu 1989 r. wynika, że opinia ta została sporządzona dla ustalenia czy i w jakim zakresie roboty górnicze prowadzone w "K." w W. miały wpływ na uszkodzenia obiektu użytkowanego pod ww. adresem przez 38 lat, (a w przypadku ich braku oceny pod kątem innych kwestii). Z kolei opinia budowlana z [...] maja 1989 r. znak: [...], dołączona przez skarżące, nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, dlatego również nie została uwzględniona. Wbrew zarzutom skargi organ nie pominął też opinii "K." S.A. z dnia[...] czerwca 2016 r. (strona 7 uzasadnienia decyzji).

Wojewoda [...], wbrew zarzutom skargi, rozważył także wszystkie inne istotne w sprawie okoliczności faktyczne, w tym okoliczności związane z ewentualnym naruszeniem interesów osób trzecich (strona 8 i 9 uzasadnienia decyzji). W szczególności – gdy idzie o kwestię zapewnienia dostępu światła do nieruchomości sąsiedniej – zauważyć trzeba, że w aktach znajduje się analiza nasłonecznienia, z której wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. [...] w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji.

Nawiązując do podniesionej przez skarżącą okoliczności zbycia – po decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę – działek o numerach [...], [...], [...] oraz [...] objętych terenem inwestycji, należy wyjaśnić, że okoliczność ta nie jest wykazana, a poza tym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z punktu widzenia wchodzących w rachubę przepisów liczy się oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nie samo prawo własności. Inwestor, beneficjent pozwolenia na budowę, nie musi być właścicielem odnośnej nieruchomości.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.