Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1315/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 119zw § 1, art. 119zv § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, , po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2770/19 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 22 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2770/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 22 listopada 2019 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "spółka" lub "skarżąca"). Orzeczenie zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 119zw § 1, art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2019, poz. 1292 ze zm.), art. 2 i art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o zastosowaniu nieproporcjonalnego w sprawie środka w postaci przedłużenia blokady rachunków bankowych oraz przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi uzasadniona obawa, że:

• podmiot kwalifikowany (spółka) nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, a także że

• skarżąca może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunków spółki jest konieczna, aby temu przeciwdziałać

- podczas gdy okoliczności i dotychczasowe zachowanie osób zarządzających spółką przeczyło ww. stwierdzeniom. Szef KAS, czego nie dostrzegł WSA w Warszawie, nie wziął pod uwagę w szczególności, że niektórzy właściciele spółki ([...]) prowadzą realną działalność gospodarczą od początku lat 90, będąc praktycznie od początku swojej zawodowej kariery związani z handlem tłuszczami zwierzęcymi, a sama spółka będąc tzw. dużym podatnikiem (obsługiwanym przez duży urząd skarbowy) terminowo reguluje swoje zobowiązania podatkowe, nie upłynnia majątku, prowadzi działalność na terenie rodzinnej posesji jej właścicieli, od początku 2019 r. zadeklarowała i zapłaciła 2.843.071 zł podatku od towarów i usług za okres styczeń-wrzesień 2019 r., czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia opłat podatku za miesiące styczeń-wrzesień 2019 r., deklaracje VAT-7 oraz urzędowe potwierdzenia złożenia deklaracji,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 122 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. przyjęcie koncepcji, że w postępowaniu dotyczącym blokady rachunku bankowego w ramach Systemu Teleinformatycznej Izby Rozliczeniowej (dalej: "STIR") postępowanie dowodowe prowadzi się jedynie pobieżnie, gdyż najważniejsze jest skuteczne i szybkie zapobieżenie wyłudzeniom skarbowym z wykorzystaniem rachunków bankowych. W efekcie w wyroku aprobowano zaskarżone postanowienie, pomimo braku rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie postanowienia co najmniej przedwcześnie, tj. przed wyjaśnieniem wątpliwości organu, a w konsekwencji naruszono wskazane przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie przede wszystkim zasady prawdy obiektywnej praż zasady zaufania poprzez uznanie, iż podmiot kwalifikowany ujął w ewidencjach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Szef KAS nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego popełnionego przez skarżącą (na s. 23 wyroku stwierdzono nawet, że "Wbrew sugestiom skargi organ nie stawia w nim tezy, że podmiotem dopuszczającym się wyłudzeń skarbowych jest skarżąca (...)" i że w danej konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki. Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął, iż blokada rachunku bankowego całkowicie paraliżuje (uniemożliwia) działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej o rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonych postanowień organu. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Występujący w imieniu organu podatkowego Dyrektor Departamentu w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ustalił, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie Szef KAS 5 listopada 2019 r. dokonał blokady dziewięciu rachunków bankowych spółki na okres 72 godzin. W wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka organ podatkowy uznał, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż spółka w swojej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2019 r. ujęła faktury VAT niedokumentujące faktycznych zdarzeń gospodarczych. Następnie postanowieniem z 8 listopada 2019 r. Szef KAS przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do 7 lutego 2020 r., do kwoty 4.592.051 zł, mając na względzie uzasadnioną obawę, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano ww. postanowienie. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez spółkę, organ podatkowy postanowieniem z 22 listopada 2019 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 8 listopada 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi spółki uznał ją za niezasadną. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko przedstawione przez Sąd pierwszej instancji.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych. Zdaniem organu podatkowego w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki zarówno do żądania blokady rachunku spółki na okres 72 godzin, jak i jej przedłużenia w drodze postanowienia na okres 3 miesięcy. Natomiast spółka wskazywała, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej umożliwiająca przedłużenie blokady rachunku bankowego, bowiem nie zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona zobowiązania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tak zarysowanym sporze rację w należy przyznać organowi podatkowemu, co też uczynił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Ordynacja podatkowa reguluje kwestię blokady rachunków bankowych. Podstawę wydania przedmiotowych postanowień umieszczono w Dziale IIIB – "Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych", Rozdziale 3 – "Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego". Dział ten został dodany do Ordynacji podatkowej przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2491, dalej: "ustawa STIR") zmieniającej Ordynację podatkową z dniem 13 stycznia 2018 r., natomiast przepisy Rozdziału 3 uprawniają Szefa KAS do blokowania rachunków bankowych podmiotom kwalifikowanym od 30 kwietnia 2018 r.

Stosownie do treści art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 Ordynacji podatkowej) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Zgodnie z art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote, według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Z kolei art. 119zw § 24 Ordynacji podatkowej przewiduje, iż żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.

Przepis art. 119zzb § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe.

Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji głównym celem ustawy STIR, jest uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. Jednym ze sposobów ułatwiających wykrywanie i ściganie wyłudzeń skarbowych ma być wymiana informacji i współpraca pomiędzy organami władzy publicznej, a podmiotami sektora finansowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie działanie organu odpowiadało przepisom postępowania. Szef KAS zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego.

Jak wynika z akt sprawy wydanie postanowienia zostało poprzedzone analizą ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Z treści tego przepisu nie można jednak wywodzić, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego muszą w każdym przypadku występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany. Oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. W świetle art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej wyłudzenia skarbowe nie muszą koniecznie występować w podmiocie kwalifikowanym, którego rachunki są blokowane, ale takie wyłudzenia mogą występować na etapach fakturowania poprzedzających podmiot kwalifikowany lub na tych etapach łańcucha fakturowania, które następują już po podmiocie kwalifikowanym.

Blokada rachunków bankowych ma, z jednej strony, służyć natychmiastowemu przerwaniu transferu pieniędzy w mechanizmie oszustwa podatkowego (krótka blokada), a z drugiej strony ma zabezpieczyć środki pieniężne na zaspokojenie zobowiązania podatkowego (blokada 3-miesięczna) w podmiocie kwalifikowanym, w związku z powstaniem u niego konsekwencji podatkowych uwikłania się w to oszustwo.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera szczegółową analizę dotyczącą kontrahentów skarżącej spółki występujących jako wystawcy faktur na jej rzecz. Słusznie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że cechy podmiotowe kontrahentów skarżącej świadczą o tym, że podmioty te mogły uczestniczyć w oszustwach podatkowych, same mogły dopuszczać się wyłudzeń skarbowych lub pomagać w tym innym podmiotom, unikając zapłaty podatku należnego. Nie można wykluczyć, że te podmioty wprost pełniły rolę tzw. znikających podatników lub pełniły rolę buforów sztucznie wydłużających łańcuch dostaw, a znikającymi podatnikami były podmioty występujące przed nimi w łańcuchu fakturowania.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji i Szefa KAS, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że ujęte przez skarżącą w jej rozliczeniach podatkowych faktury VAT zakupu wystawione przez B. sp. z o.o. oraz M. sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ich celem mogło być wyłącznie obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikających z tych faktur. Okoliczności te mogą mieć wpływ na prawo skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

Dokładne ustalenie, kto dopuszczał się wyłudzeń skarbowych, w jaki sposób i w jakim zakresie nie mieści się w zakresie postępowania STIR, a szczególnie w ramach postępowania poprzedzającego krótką blokadę. Na tym etapie było wystarczające stwierdzenie organu podatkowego, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia). Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie jest finalne wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione na rzecz skarżącej przez wskazane podmioty dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawców faktur. Dotyczy to także kwestii dobrej wiary oraz należytej staranności spółki, czy procedur weryfikacji tych podmiotów jako mogących mieć wpływ na ewentualne naruszenia w zakresie prawidłowości rozliczeń spółki w podatku od towarów i usług. Te kwestie będą badane w odrębnym postępowaniu podatkowym. podjęcie przez Szefa KAS w niniejszym postępowaniu działań w postaci badania świadomości strony, czy też zachowania należytej staranności, wkraczających w kompetencje organów kontrolnych i podatkowych, stanowiłoby naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej organów administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie organ, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału zasadnie uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, którego szacowana kwota 4.592.051 zł przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski.

Kapitał zakładowy spółki wynosi 100.000 zł. Skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości. Posiada tylko jeden pojazd o wartości 80.000 zł. Według sprawozdania finansowego za 2018 r. spółka posiada środki trwałe o łącznej wartości 574.516,48 zł. Z kolei w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. wykazała zakupy środków trwałych na łączną wartość netto 481.238 zł.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. wskazane okoliczności wypełniają przesłanki wynikające z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem zastosowanie blokady było w pełni uzasadnione i konieczne dla zabezpieczenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa

Zauważyć również należy, że podnoszony przez spółkę zarzut skargi kasacyjnej dotyczący prowadzenia przez niektórych właścicieli spółki ([...]) realnej działalność gospodarczej od początku lat 90, terminowego regulowania przez spółkę swoich zobowiązań podatkowych, nie upłynniania majątku, prowadzenia działalność na terenie rodzinnej posesji jej właścicieli i deklarowanie oraz zapłacenie 2.843.071 zł podatku od towarów i usług za okres styczeń-wrzesień 2019 r. nie może zmienić oceny co do konieczności zastosowania blokady rachunków bankowych skarżącej spółki, gdyż przesłanki do dokonania blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego i jej przedłużenia zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, a powyższe okoliczności nie mają wpływu na ich zastosowanie (blokada została dokonana na kwotę 4.592.051 zł, zatem jest ona jest na tyle duża, że biorąc pod uwagę sytuację majątkową i finansową spółki, istnieje realna obawa niewykonania zobowiązania podatkowego).

Odnosząc się natomiast do argumentacji przytoczonej przez spółkę w skardze kasacyjnej dotyczącej wykazania, że prowadzi ona rzeczywistą działalność gospodarczą, należy wskazać, że Szef KAS nie kwestionował w niniejszej sprawie w zaskarżonym postanowieniu faktu prowadzenia przez spółkę rzeczywistej działalności gospodarczej. Organ biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy ryzyka uznał, że wykazane przez nią faktury zakupu od B. sp. z o.o. i M. sp. z o.o. z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Powyższe w żaden sposób nie oznacza zaprzeczenia przez organ podatkowy faktowi prowadzenia przez skarżącą rzeczywistej działalności gospodarczej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Szef KAS dokonuje w ramach swoich kompetencji analizy ryzyka wykorzystywania przez podmiot kwalifikowany działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs Ordynacji podatkowej. Wyniki tej analizy ryzyka mogą być podstawą do dokonania blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego w szczególności gdy wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Aby temu przeciwdziałać Szef KAS działając w oparciu o art. 119zn § 1 Ordynacji podatkowej, przeprowadził w niniejszej sprawie analizę ryzyka dotyczącą skarżącej. Na podstawie analizy ryzyka i przeprowadzonych działań ustalił, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż skarżąca mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zarzutami skargi kasacyjnej nie podważono skutecznie prawidłowości ustaleń w tym zakresie.

Wobec całkowitej bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zbigniew Łoboda Bartosz Wojciechowski Danuta Oleś (spr.)