Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 972/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Owsińska -Gwiazda, Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców biorąc za podstawę art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (DZ.U. z 2006 roku, nr 234, poz. 1694 ze zm. dalej jako ustawa o cudzoziemcach) oraz art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. nr 81, poz. 531) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania S. S. ur. [...] kwietnia [...] roku od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku orzekającej

o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych

i dokonanej ocenie prawnej.

W dniu [...] stycznia 2009 roku S. S. wystąpił do Wojewody [...]

z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Przedmiotowy wniosek uzasadniał prowadzeniem działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W dniu [...] sierpnia 2009 roku Wojewoda [...] wydał decyzję o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone i przekazane do ponownego rozstrzygnięcia decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku.

Organ uchylając decyzję nakazał organowi I Instancji uzupełnić materiał dowodowy

i zalecił:

1) wezwać S. S.do udokumentowania dochodu jaki osiągnął w 2009 roku;

2) ustalić, czy wnioskodawca zatrudnia obecnie pracowników, a jeśli tak to na jakich warunkach;

3) uwzględnić złożone w toku postępowania odwoławczego pismo z dnia

[...] października 2009 roku Burmistrza Miasta W. oraz pismo z dnia

[...] listopada 2009 roku Wicestarosty w Starostwie Powiatowym w G.;

4) uwzględnić materiał dowodowy zgromadzony w sprawach dotyczących udzielonych zainteresowanemu w przeszłości zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą;

5) w celu stwierdzenia, czy S. S. spełnia wymóg określony w art. 53b ust.1 pkt 2, z uwzględnieniem art. 53b ust. 5 i 5a ustawy o cudzoziemcach ustalić jakie są koszty eksploatacji lokalu, w którym zamieszkuje wnioskodawca razem z żoną, kierując postanowieniami art. 53b ust. 5a ustawy o cudzoziemcach.

Strona zaskarżyła decyzję organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, który oddalił skargę wyrokiem z dnia 30 września 2010 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 346/10.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ, pismami z dnia [...] lutego 2010 roku i [...] marca 2010 roku, wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego

o następujące dokumenty:

1) listy płac zatrudnionych pracowników wraz z deklaracjami ZUS i potwierdzeniem odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne własne i pracowników;

2) aktualne dokumenty potwierdzające wysokość kosztów zamieszkania;

3) dokumenty księgowe potwierdzające aktualny wynik finansowy i dokonane inwestycje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

4) PIT- 36 za 2009 rok. Ponadto strona została wezwana do stawiennictwa w celu złożenia wyjaśnień.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 roku pełnomocnik cudzoziemca ponownie został wezwany do uzupełnienia materiału dowodowego i osobistego stawiennictwa.

W odpowiedzi na powyższe pismo organ został poinformowany, że cudzoziemiec nie jest w stanie przedstawić innych dokumentów.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] lutego 2010 roku Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] ponownie orzekającą o odmowie udzielenia S. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jako podstawę prawną wskazano przepisy art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia stwierdzono, że działalność gospodarcza cudzoziemca nie jest korzystna dla gospodarki naszego kraju.

Odwołanie od decyzji organu I Instancji wniósł S. S..

W uzasadnieniu odwołania zarzucał, że organ nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności i decyzja została wydana z naruszeniem interesu strony i interesu społecznego.

Odwołujący wskazał, że organ nie wziął pod uwagę, iż skarżący:

1) rozwinął specjalistyczną działalność handlową;

2) zakupił środki trwałe w postaci wyposażenia komputerowego, teleinformatycznego, wyposażenia sklepu, samochodu spełniającego funkcje dostawcze;

3) opłacał składki ZUS w całym okresie prowadzenia działalności i nie korzystał ze świadczeń chorobowych w tym czasie oraz z innych świadczeń obciążających budżet państwa;

4) wystąpił do urzędu pracy o skierowanie do zatrudnienia przez cudzoziemca pracowników o określonych kwalifikacjach.

Nadto w odwołaniu podnoszono kwestie: - pominięcia korzyści dla miejscowej społeczności wynikających z pobytu skarżącego w Polsce, - poparcia jakie ten pobyt znajduje u lokalnych władz, - pominięcia faktu, że działalność cudzoziemca polega głównie na wykorzystywaniu własnych umiejętności i wiedzy na rzecz polskich obywateli – co zdaniem skarżącego jest korzystne dla społeczności lokalnej

i gospodarki narodowej.

Od 2004 roku S. S. przebywał w Polsce na podstawie [...] zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych mu przez Wojewodę [...]. [...] zezwolenie cudzoziemiec uzyskał na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy

o cudzoziemcach, a kolejne [...] zezwolenia zostały udzielone skarżącemu na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w ramach firmy ,,[...]‘’ S. S. - [...].

Zainteresowany wyjaśnił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje [...] i [...], a rok temu otworzył sklep ([...], [...]). Nadto skarżący złożył zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w G. o złożeniu [...] ofert pracy na stanowiska [...] oraz [...]. Ze złożonej dokumentacji wynika, że od początku działalności firma nie zatrudnia pracowników. Na podstawie zeznania podatkowego PIT – 36 za rok 2008 skarżący jako przedsiębiorca osiągnął dochód [...] zł.

Skarżący nie załączył żądanego zeznania podatkowego za rok 2009. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 roku cudzoziemiec poinformował, że zlikwidował specjalistyczny sklep z [...] i [...].

Organ odwoławczy zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie

w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące.

Organ powołał się na argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2005 roku, sygn. akt OSK 201/05 gdzie Sąd powiedział, że ,,sam fakt wywiązywania się z obowiązków podatkowych, osiąganie dodatkowego wyniku finansowego czy długi czas prowadzenia działalności świadczą jedynie o kondycji podmiotu gospodarczego i nie są tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach ‘’.

W ocenie organu odwoławczego S. S. nie wykazał, że jego działalność gospodarcza spełnia aktualnie wymogi pozwalające uznać, iż jest ona korzystna dla gospodarki naszego kraju. Przede wszystkim strona nie przedstawiła żadnych dokumentów pozwalających ocenić prowadzoną działalność po 2008 roku. Strona miała możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, nawet na etapie postępowania odwoławczego, ale tego nie uczyniła.

Organ zauważył, że biorąc pod uwagę stan faktyczny z daty wydawania zaskarżonej decyzji to cudzoziemiec częściowo ograniczył prowadzoną działalność gospodarczą

(zlikwidował specjalistyczny sklep).

Strona nie wykazała, aby prowadzona przez nią działalność przynosiła po 2008 roku znaczące dochody i rezultaty podatkowe oraz, że dokonała znaczących inwestycji,

w szczególności przyczyniających się do transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.

Organ ocenił, że nie można uznać, iż płacenie przez cudzoziemca składek ZUS oraz niekorzystanie z pomocy społecznej świadczy o korzystności tej działalności dla gospodarki kraju.

Organ również uznał, że pisma władz lokalnych popierających prowadzoną przez niego działalność nie mogą uzasadniać przyznania wnioskowanego zezwolenia.

Organ nie zgodził się z zarzutami, że przeciągające się postępowanie w tej sprawie miało wpływ na sytuację ekonomiczną prowadzonej działalności, w tym likwidację prowadzonego sklepu.

Kolejnym argumentem przemawiającym za odmową udzielenia zezwolenia było, zdaniem organu, nie wykazanie przesłanki wynikającej z przepisu art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Według organu cudzoziemiec nie wykazał, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu, które będzie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania jego

i członków rodziny.

Na koniec organ wskazał, że cudzoziemiec może prowadzić działalność gospodarczą na podstawie stosownej długoterminowej wizy pobytowej. Z tego też względu decyzja odmawiająca mu wnioskowanego zezwolenia nie spowoduje, iż nie będzie mógł kontynuować prowadzonej działalności.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł S. S..

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

- naruszenie art. 140 k.p.a. w związku z art. 7- 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107

§ 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty wniesionego odwołania i niewzięcie pod uwagę wszystkich istotnych dla orzekania okoliczności, takich jak:

1) rozwinięcie działalności o specjalistyczną działalność handlową związaną

z profilem prowadzonej działalności;

2) zakup środków trwałych w postaci wyposażenia komputerowego, teleinformatycznego, wyposażenia sklepu czy samochodu spełniającego funkcje dostawcze;

3) opłacanie składek ZUS w całym okresie prowadzonej działalności gospodarczej

i niekorzystanie ze świadczeń chorobowych;

4) niekorzystanie ze świadczeń opieki społecznej, czy innych świadczeń na rzecz cudzoziemców, które obciążałyby budżet państwa;

- pominięcie, znanych organowi z urzędu w związku z wcześniejszą legalizacją pobytu, okoliczności dotyczących tego w jakim zakresie jego pobyt jest korzystny dla społeczności lokalnej i jakie poparcie dalszy pobyt znajduje u lokalnych władz samorządowych, czy wspólnot religijnych;

- rażące naruszenie zasad związanych z terminami załatwienia sprawy

i rozpoznawanie sprawy w sposób przewlekły;

- nie wzięcie pod uwagę tego, że jego działalność ma charakter wykorzystywania własnych umiejętności i wiedzy, które są wykorzystywane na rzecz polskich obywateli, co niewątpliwie jest korzystne dla lokalnej społeczności oraz gospodarki narodowej;

- niezasadne uznanie, iż do pogorszenia jego sytuacji nie przyczyniło się przewlekłe rozpoznawanie niniejszej sprawy;

- nie dokonanie oceny sytuacji skarżącego i korzyści płynących z jego pobytu

w Polsce, z uwzględnieniem specyfiki prowadzonej działalności i jej korzystności dla społeczności lokalnej, w której zamieszkuje z perspektywy blisko [...] lat nieprzerwanego pobytu w Polsce.

Z tych też względów wnosił on o uchylenie decyzji organów obu instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji.

W uzasadnieniu skargi S. S. podnosił, że organ nie rozpoznał sprawy wszechstronnie, z zachowaniem reguł wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. O pobieżności rozpoznania sprawy może świadczyć to, że

w decyzji Wojewody mówi się, że prowadził działalność jako ,,spółka’’, co nie odpowiada prawdzie ponieważ prowadził indywidualną działalność gospodarczą.

Skarżący zwracał uwagę, że działalność sklepu ze [...] była działalnością poboczną, która w warunkach małego miasteczka jakim jest W., była ryzykowna gospodarczo.

Jego zdaniem jedną z przyczyn likwidacji działalności w tym zakresie było nieudzielanie jego żonie właściwych wiz na czas postępowania.

W jego ocenie błędne jest zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że zakup wyposażenia techniczno – biurowego w postaci [...], niezbędnej przy [...], czy też samochodu niezbędnego do prowadzenia takiej działalności nie ma znaczenia dla ustalenia wydatków inwestycyjnych. Wydatki te wyniosły [...] zł, zostały udokumentowane fakturami, a organ nie dokonał oceny tego zdarzenia w kontekście spełniania wymagań do uzyskania zezwolenia na pobyt.

Skarżący wskazywał, że rozpoznawanie wniosku o wydanie zezwolenia trwało około [...] lat i domaganie się dostarczenia nowych dokumentów na okoliczności, które zostały już takowymi dokumentami potwierdzone należy uznać za bezpodstawne.

W uzasadnieniu skarżący zwracał również uwagę na aspekt długotrwałości jego pobytu w Polsce ([...] lat), w tym [...] lat pobytu opartego na pozwoleniach na zamieszkanie na czas oznaczony. Nadto zdaniem skarżącego należy zwrócić uwagę, że poprzez długoletni pobyt i prowadzenie działalności gospodarczej stał się potrzebny społeczności lokalnej o czym świadczą listy rekomendacyjne władz samorządowych różnych szczebli, wspólnot religijnych.

Skarżący zwracał uwagę, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z linią rządu

i zobowiązaniami Polski przyjmowanymi w ramach ochrony cudzoziemców. W dniu 26 sierpnia 2011 roku Prezydent RP podpisał ustawę legalizującą pobyt cudzoziemców przebywających w Polsce przed 1 stycznia 2007 roku. Motywy tej ustawy wywodzą się z racji humanitarnych, ale też z pragmatyki gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Zdaniem organu zarzuty skargi powielają podnoszone już w odwołaniu zarzuty w zakresie przeprowadzonego postępowania.

Organ zwracał uwagę, że ponowne wezwanie skarżącego do złożenia aktualnych dokumentów określających wysokość dochodów miało uzasadnienie w tym, że wysokość dochodów, odprowadzanych podatków jest jednym z elementów pozytywnego załatwienia wniosku o zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona pod względem jej zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że akt ten narusza prawo w sposób wskazany w skardze lub w inny skargą nie sygnalizowany, a który należałoby uwzględnić z urzędu stosownie do granic rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny zakreślonych w art. 134 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.).

Skarga i jej zarzuty skupiają się na zarzutach naruszenia prawa materialnego -przepisu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.

Przesłanka z tego przepisu jest przesłanką odrębną, niezależną od pozostałych, na podstawie której może być oparty wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2009 roku, sygn. akt V SA/Wa 11/09, LEX nr 562873).

Wniosek skarżącego z [...] stycznia 2009 roku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oparty był na podstawie – art. 53 ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach – prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Użyte w tym przepisie pojęcie ,,działalność korzystna dla gospodarki narodowej’’ nie zostało zdefiniowane, to wymienione przykładowo cechy tej działalności – przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy mogą stanowić wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2005 roku, sygn. akt

II OSK 201/05, ONSA i WSA 2006, nr 4, poz. 112: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2008 roku, sygn. akt V SA/Wa 784/08).

W niniejszej sprawie skarżący sam prowadzi działalność gospodarczą i nie zatrudnia innych pracowników. Fakt, iż złożył wniosek o zapotrzebowanie na [...] pracowników nie spowodował, iż doszło do faktycznego zatrudnienia.

Zdaniem sądu organ prawidłowo uznał, że niewywiązanie się skarżącego

z nałożonego obowiązku uzupełnienia aktualnych dokumentów określających jego aktualną sytuację materialną, do dostarczenia których został zobowiązany pismami

z [...] lutego i [...] marca 2010 roku, mogło mieć negatywne konsekwencje dla skarżącego.

Na skarżącym ciążył obowiązek wykazania przesłanek, iż prowadzona działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej.

Istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest wysokość dochodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej i tym samym wysokość podatku odprowadzanego do budżetu państwa.

Zasadnym powinno być promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczne korzyści finansowe.

Prowadzona działalność musi być korzystna dla gospodarki narodowej, a nie tylko dla cudzoziemca.

Zarzut skarżącego, że żądano od niego dokumentów, które już składał w toku postępowania i w związku z przewlekłym prowadzeniem musiałby ciągle składać nowe – aktualne, należy uznać za chybiony.

Organ odwoławczy w dniu [...] stycznia 2010 roku uchylając decyzję wskazał, aby organ I Instancji ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił materiał dowodowy o te dokumenty. Miało to na celu zapoznanie się z aktualną sytuacją finansową cudzoziemca, rozmiarem prowadzonej działalności gospodarczej.

To na skarżącym ciążyły obowiązki wykazania, iż spełnia przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Fakt, iż poprzednio wydawane były decyzje zezwalające skarżącemu na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mogą przesądzać, iż kolejny wniosek złożony przez skarżącego niejako ,,automatycznie’’ powinien być uwzględniony. Podstawą uwzględnienia wniosku musi być spełnianie przesłanek zawartych w danym przepisie prawnym.

Powoływanie się przez skarżącego na pozytywne opinie, rekomendacje przedstawicieli władzy samorządowej, przedstawicieli kościoła [...] co do pozytywnego wpływu prowadzonej działalności gospodarczej na zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej nie może przesądzać o zasadności złożonego wniosku.

Nie każda prowadzona działalność gospodarcza daje podstawy do uzyskania zezwolenia na pobyt na czas określony.

Fakt wywiązywania się z obowiązku zapłaty danin publicznych jest podstawowym obowiązkiem ciążącym na każdym podmiocie prowadzonym działalność gospodarczą w Polsce, i fakt ten nie może być uznany za argument, który ma przemawiać za udzieleniem wnioskowanego zezwolenia.

Tak samo należy odnieść się do zarzutu, iż organ nie wziął pod uwagę wydatków poniesionych na zakup środków trwałych w postaci wyposażenia komputerowego, teleinformatycznego, wyposażenia sklepu, samochodu dostawczego.

Inwestowanie i zakup środków trwałych niezbędnych dla prowadzenia działalności gospodarczej jest normalnym następstwem podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej. Z tego faktu skarżący wyciąga zbyt daleko idące wnioski, które nie mogą prowadzić do podważenia oceny prawnej dokonanej przez organ.

Powoływanie się przez skarżącego na fakt, jego zdaniem, ,,przewlekłego’’ prowadzenia postępowania administracyjnego i negatywnych konsekwencji z tego wynikających dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie znajduje swojego potwierdzenia.

Sąd rozpoznając skargę na decyzję odmawiającą udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas określony nie wypowiada się w zakresie przewlekłości.

Jednocześnie nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, że długość prowadzonego postępowania miała wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą, a tym samym na wydaną decyzję przez organ.

Zdaniem sądu zarzuty błędnego przeprowadzenia postępowania i naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 140, art. 7 - 10, art. 77 § 1, art. 107 § 3) nie znajdują potwierdzenia.

Fakt, że organ wyciąga odmienne wnioski z niewadliwie poczynionych ustaleń faktycznych nie może stanowić podstawy do stawiania organowi z tego tytułu zarzutów. Na pewno nie można postawić organowi zarzutu, iż nie rozpoznał ,,istoty sprawy’’. Organ zgromadził materiał dowodowy w sprawie. W tym zakresie, to skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów.

Następnie organ dokonał oceny tego materiału w świetle przesłanek wynikających

z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Ocena mocy i wiarygodności dowodów przeprowadzona w pisemnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, mogłaby być skutecznie podważona w postępowaniu odwoławczym tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że zawiera błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności, jest niepełna.

Sporządzone przez organ uzasadnienie zawiera elementy wymagane zarówno

w zakresie ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej.

W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył prawa materialnego – art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ani przez błędną jego wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie.

Organ prawidłowo odniósł wyżej powołaną normę prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.