Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1943/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia WSA del. Mariola Kowalska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 382/06 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody M. na rzecz T. K. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

II OSK 1943/06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez T. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...], którą to decyzją orzeczono o wymeldowaniu T. K. wraz z nieletnią N. K. z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż T. K. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, miejscem jego pobytu stałego jest miejscowość w USA, gdzie koncentruje się jego życie rodzinne i zawodowe. Pobyty natomiast w Polsce mają charakter okazjonalny.

W ocenie Sądu organy dokonały trafnej i wyczerpującej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżący opuścił miejsce swojego stałego pobytu, nie dokonując jednocześnie wymeldowania, a to wyczerpuje normę art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.).

Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej zwanej p.p.s.a.) skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. K., zaskarżając go w całości i opierając ją na zarzucie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 67 § 5 i art. 183 § 2 pkt. 5 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższy zarzut kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie pominął nakaz zawiadomienia i wezwania na termin rozprawy pełnomocnika skarżącego, co doprowadziło do braku udziału w sprawie skarżącego .

Autor kasacji podkreślił, iż T. K. dnia 30 maja 2006 r. ustanowił osobę do doręczeń w kraju swoją siostrę E. P., a następnie dnia 7 czerwca 2006 r. do WSA w Warszawie złożone zostało pismo informujące o powołaniu przez T. K. pełnomocnika – adw. M. S. - do występowania w przedmiotowej sprawie z prośbą o powiadamianie tegoż adwokata o terminach procesowych i przesyłanie właściwych pism na podany adres Kancelarii.

Jak się okazało rozprawę przeprowadzono i zakończyła się ona wydaniem wyroku, ale Sąd w ogóle zaniechał powiadomienia pełnomocnika o terminie rozprawy, a w protokole z rozprawy brak jest nawet informacji na temat osoby pełnomocnika T. K. i jego nieobecności.

Zdaniem skarżącego naruszono art. 67 § 5 p.p.s.a., a skutki tej wadliwości nie mogły być usunięte na następnych rozprawach z uwagi na fakt, iż zakończyło się ono wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie.

W ocenie strony wnoszącej kasację wskazane wyżej uchybienia wyczerpują dyspozycję art. 183 § 1 pkt 5 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie, gdyż trafny okazał się podniesiony w niej zarzut nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

Przyczyny nieważności postępowania określa w sposób wyczerpujący art. 183 § 2 p.p.s.a. wskazując między innymi sytuację, w której strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw (punkt 5).

W przedmiotowej sprawie w dniu 23 czerwca 2006 r. wydano zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy na dzień 2.08.2006 r. bez zawiadomienia pełnomocnika adw. M. S., mimo tego, że w dniu 12 czerwca 2006 r. (data prezentaty Sądu) wpłynęło do tegoż Sądu pismo z dnia 7 czerwca 2006 r. pełnomocnika skarżącego wraz z pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącego adwokatowi w dniu 6 czerwca 2006 r. Z treści protokołu rozprawy przeprowadzonej przed Sądem pierwszej instancji wynika, iż na rozprawie był obecny tylko pełnomocnik uczestniczki postępowania, zaś nieobecności pełnomocnika skarżącego nawet nieodnotowano.

Mając na względzie treść pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 7.06.2006 r., w którym wniósł on o powiadamianie go o terminach procesowych i przesyłaniu pism dla pełnomocnika skarżącego na adres Kancelarii, a także uwzględniając dyspozycję art. 67 § 5 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie o terminie zawiadomić pełnomocnika skarżącego adw. M. S., któremu on w dniu 6 czerwca 2006 r. udzielił pełnomocnictwa.

Trafnie wskazano we wniesionej kasacji, iż skutki przedstawionej wyżej wadliwości postępowania nie mogły być usunięte na następnych rozprawach z uwagi na fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się w dniu 2.08.2006 r. wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie.

Przytoczone wyżej względy upoważniają do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie przed Sądem pierwszej instancji dotknięte było wadą wskazaną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., bowiem skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw i wbrew swej woli faktycznie pozbawiono go możności działania.

W zaistniałych warunkach zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy 203 pkt 1 p.p.s.a.