Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 688/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.


UZASADNIENIE

J.P. w dniu 31 marca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] cofającą zainteresowanemu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] został uznany winnym tego, że w dniu [...] marca 2007 r. w miejscowości M. kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,3 promila alkoholu we krwi, tj. popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk i skazany na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Dodatkowo Sąd orzekł środki karne w postaci świadczenia pieniężnego oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 2 lat. W toku postępowania organy Policji ustaliły także, że J.P. był już uprzednio, wyrokiem tego samego Sądu z dnia [...] grudnia 2004 r., sygn. akt [...] karany za to, że w dniu [...] września 2004 roku o godz. 11:00 w miejscowości W., droga nr 36 kierował samochodem osobowym marki [...]o nr rej. [...] będąc w stanie po spożyciu alkoholu - 0,13 mg/l w wydychanym powietrzu. W tym samym miejscu i czasie podczas wykonywania manewru skrętu w lewo nie udzielił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki [...] o nr rej. [...] T. K., który wykonywał manewr wyprzedzania i znajdował się na lewym pasie drogi, tj. za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 kw, przy czym skazanie za to wykroczenie uległo zatarciu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 cofnął J.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że prawo do posiadania broni ma charakter wyjątkowy i dlatego też podlega ścisłej reglamentacji. Wymaga bowiem zgody właściwego organu wyrażonej w formie decyzji administracyjnej. Organ podniósł, że obowiązkiem osoby, która uzyskała pozwolenie na broń jest przestrzeganie obowiązku prawnego. Organ I instancji uznał, iż zarówno fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., jak i fakt popełnienia wyżej wymienionego wykroczenia z art. 87 § 1 kw i art. 86 § 2 kw w pełni pozwalają na zakwalifikowanie J.P. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. (data stempla pocztowego ) J.P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez uchylenie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.

Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ podniósł, że strona, decydując się dwukrotnie na prowadzenie pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu, wykazała się skrajną nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Co więcej, nie wyciągnęła wniosków po popełnieniu wykroczenia po spożyciu alkoholu i ponownie popełniła czyn po spożyciu alkoholu - przestępstwo w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.). Podkreślić przy tym należy, że do czynu tego strona nie Przyznała się, a przedstawiona przez nią przed sądem wersja wydarzeń z dnia 13 marca 2007 r. miała na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Organ podniósł dalej, że powyższe okoliczności mają niewątpliwie znaczenie dla oceny postępowania J.P. w kontekście możliwości posiadania przez niego broni palnej. Zarówno bowiem wskazane wcześniej ustalenie organów Policji co do skazania go za przestępstwa z art. 178 a § 1 kk, jak i te dotyczące popełnienia przez niego w przeszłości wykroczenia z art. 86 § 2 kw w zw. z art. 87 § 1 kw dają podstawę do przyjęcia, że jego cechy charakteru, oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji..

Organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wskazuje dalej, że od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości, oraz w przeszłości wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji w stanie po spożyciu alkoholu takiej postawy nie wykazała. Ponadto, organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń porządku prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają takie przestępstwo, za jakie strona została skazana, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.P. do tutejszego Sądu.

Skarżonej decyzji J.P. zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego przez wyrażenie błędnego poglądu, że zainteresowany należy do osób, które stwarzają ryzyko i powodują zagrożenie bezpieczeństwa w posiadaniu broni spowodowanego skazaniem za czyn z art. 178 a §1 Kodeksu karnego oraz obrazę przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 75 oraz art. 80 kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji jako niezgodnych z prawem i wydanych z naruszeniem przepisów kpa i prawa materialnego i przekazanie do ponownego rozpoznania sprawy, oraz udzielenie wytycznych jakie organ administracji winien wziąć pod uwagę rozpoznając ponownie niniejszą sprawę. J.P. w skardze podniósł, iż od długich lat jest leśniczym i równocześnie myśliwym. W uzasadnieniu decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską organ I instancji przyjął, że wyrokiem z dnia [...] stycznia 2008r. Sąd uznał zainteresowanego winnym popełnienia czynu z art. 178 a § 1 kodeksu karnego i wymierzył karę grzywny w wysokości 1000 złotych, a także orzekł środek karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 2. W toku tego postępowania organ I instancji przeprowadził dowód z wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2004 r., na mocy którego skarżący został skazany za wykroczenie z art. 86 § 1 w związku z 87 § 1 kodeksu wykroczeń na karę grzywny w wysokości 400zł. J.P.ponadto w skardze podniósł, że od zdarzenia mającego charakter popełnionego przez niego przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego minęło już prawie 3 lata. Podnoszenie więc przez organ I i II instancji, że broń myśliwska w jego rękach może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego brzmi, cytując skarżącego, jak groteska. Od pory tamtego, jednorazowego naruszenia normy prawa karnego nic więcej o charakterze prawno-karnym nie wydarzyło się w życiu J.P..

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń myśliwską.

Zgodnie z treścią art.15 ust 1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej w myśl regulacji zawartej w art.18 ust.1 pkt.2 wyżej wymienionej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za wyżej wymienione przestępstwa albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw lub też sposób postępowania, czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza broni, czy też fakt skazania, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należałoby więc poddać badaniu ten czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni, czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem taka analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwi realną ocenę istnienia omawianej obawy.

Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30.10.2008r. sygn. akt II OSK 1296/07).

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt skazania skarżącego w 2008 r. prawomocnym wyrokiem Sądu, za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu.

Poza sporem pozostaje też fakt ukarania skarżącego w 2004 r. grzywną za prowadzenie samochodu w stanie po spożyciu alkoholu.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych. Mimo oczywistego i niekwestionowanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod wpływem alkoholu, oceniana osoba dopuściła się już dwukrotnie takiego czynu. Mimo, iż w roku 2004 skarżący był już karany za tego typu zachowanie, nie wyciągnął wniosków z tego zdarzenia i ponownie usiadł za kierownicą pojazdu w stanie nietrzeźwości. Chronologia zdarzeń może więc wskazywać na to, iż zamiast poprawy zachowania, tj. przestrzegania zakazów ustawowych, po stronie skarżącego daje się zauważyć zjawisko wręcz odwrotne. O ile bowiem zdarzenie, za które oceniany był ukarany w 2004 r. dotyczyło jedynie występku zagrożonego karą grzywny, o tyle zdarzenie, za które skarżący został skazany w 2008 r. związane było z zachowaniem polegającym na prowadzeniu pojazdu w stanie, niemalże upojenia alkoholowego ( 2,3 promila alkoholu w wydychanym powietrzu ).

Oprócz kwestii lekceważenia podstawowych norm prawnych, należy również wziąć pod uwagę charakter czynów, których dopuszczał się skarżący. Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała czy też nawet śmierci. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniejsze niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie.

Podobne stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2021.09 stwierdzając, iż "prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie lub mienie, nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Powyższe sprawia, iż skarżącego należy oceniać jako osobę, której cechy charakteru i wynikające z nich postępowanie budzą wątpliwości co do tego, czy będzie w stanie używać posiadanej broni w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem popełnione czyny wskazują na brak odpowiedzialności przy używaniu środków transportu, to pojawia się wątpliwość, czy takim brakiem odpowiedzialności skarżący nie wykaże się używając broni. W sytuacji zaś istnienia choćby cienia wątpliwości co do tego, czy nieodpowiedzialności kierowcy skarżący nie przeniesie na niwę korzystania z broni palnej, za prawidłowe należy uznać postępowanie organu administracji, który działając prewencyjnie, wydał skarżoną decyzję.

Przedmiotowych konkluzji nie zmienia fakt, iż jak wynika z oświadczenia skarżącego, dysponuje on ponownie prawem jazdy. Kwestie uzasadniające odzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi są bowiem odmienne od tych, które świadczą o posiadaniu przez skarżącego cech charakteru, wskazujących iż daje on rękojmie prawidłowego i bezpiecznego obchodzenia się z bronią palną.

Bez wpływu na poprawność skarżonej decyzji pozostaje też legitymowanie się przez skarżącego pozytywnymi opiniami środowiskowymi. Posiadanie takich opinii nie niweluje bowiem faktu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu w 2008 r. Organ administracji wydający skarżoną decyzję, jak również tutejszy Sąd nie posiadają zaś możliwości weryfikacji poprawności powyższego wyroku. Ustalenia dokonane przez Sąd karny w prawomocnym wyroku są bowiem wiążące erga omnes.

Na marginesie podnieść również należy, iż mimo zatarcia ukarania które miało miejsce w roku 2004, organ przy ocenie możliwości posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń mógł brać pod uwagę także takie "zatarte" skazanie. W przedmiotowej materii istnieje bowiem ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszczające dokonywanie oceny istnienia rękojmi prawidłowego tj. zgodnego z prawem używania broni, także w oparciu o wyroki skazujące, które uległy już zatarciu. Sam bowiem fakt popełnienia czynu przestępnego świadczy o sposobie przestrzegania przez daną osobę porządku prawnego. Z tego zaś można następnie wysnuć wnioski co do istnienia przesłanek uzasadniających decyzję w sprawie prawa do posiadania broni.

W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)