Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 267/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. sprzeciwu S. L. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 maja 2018 r. sygn. I SA/Rz 267/18 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. - p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 267/18

Uzasadnienie

S. L. reprezentowany przez radcę prawnego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Ponieważ w złożonym urzędowym formularzy PPF wniosku z dnia 13 marca 2018 r. stwierdzono braki formalne, w związku z powyższym wezwaniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy w pkt I. wezwał pełnomocnika skarżącego, do ich uzupełnienia poprzez określenie zakresu żądanego prawa pomocy - wypełnienie rubryk pól formularza PPF oznaczonych numerami 4.1 i 4.2, zgodnie z punktem 3 pouczenia zawartego na ostatniej stronie druku, przy uwzględnieniu pola 12, które nie zostały dotychczas zakreślone, a także podpisanie wniosku przez wnioskodawcę lub pełnomocnika, ponieważ złożone dotychczas znaki graficzne nie pozwalały na ustalenie tożsamości osoby, która je zamieściła na formularzu (względnie oświadczenie, kto złożył taki podpis).

Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni licząc o dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie w pkt II. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym oraz dokumentów. Wezwanie doręczono radcy prawnemu reprezentującego skarżącego w dniu 26 kwietnia 2018 r. (k. 34 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu nie uzupełniono ww. braków formalnych wniosku. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 maja 2018 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Od tego zarządzenia skarżący zastępowany przez radcę prawnego złożył sprzeciw wnosząc o jego uchylenie, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy i udzielenie skarżącemu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 258 § 2 pkt 2, pkt 6 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, mimo, że nie zachodziły do tego przesłanki.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego nie zgodził się ze stanowiskiem referendarza sądowego i podniósł, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania było bezzasadne. Wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jednakże wezwanie to było bezzasadne, gdyż informacje zawarte w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy były wystarczające do rozpoznania wniosku, więc w rzeczywistości braki formalne nie istniały. Uzupełnienie wniosku nie było zatem konieczne, a wezwanie było bezcelowe i dotyczyło danych wrażliwych skarżącego, do których udostępnienia nie był on zobowiązany składając wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Z treści art. 257 P.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Słusznie zauważył referendarz sądowy, że pełnomocnik skarżącego był wzywany o uzupełnienie braków formalnych wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF i mimo pouczenia o skutkach nie zastosowania się do jego treści nie uzupełnił on ww. braków formalnych. W konsekwencji powyższego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 maja 2018 r. - zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Nie mogą zyskać akceptacji Sądu stawiane w sprzeciwie zarzuty dotyczące bezzasadności wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku o prawo pomocy. Wbrew ocenie pełnomocnika skarżącego informacje zawarte we wniosku nie były wystarczające do jego rozpoznania. Istniały wątpliwości dotyczące zakresu żądanego prawa pomocy, dlatego też referendarz sądowy prawidłowo wezwał o uzupełnienie ww. braków formalnych wniosku (pkt I. a) wezwania). Trafnie zauważył również referendarz, że nie wiadomo kto podpisał wniosek, gdyż znaki graficzne nie pozwalają na ustalenie tożsamość osoby, która je zamieściła. W związku z powyższym w tym zakresie wezwano o podpisanie wniosku przez wnioskodawcę lub pełnomocnika, względnie oświadczenie, kto go złożył (pkt I. b) wezwania).

Nadmienić należy, że ocena pełnomocnika w zakresie zasadności wezwania referendarza sądowego o uzupełnienie opisanych powyżej braków formalnych wniosku o prawo pomocy - nie zwalania pełnomocnika skarżącego od uzupełnienia tych braków, w zakreślonym w wezwaniu terminie, o czym reprezentujący skarżącego radca prawny, jako profesjonalny pełnomocnik powinien był wiedzieć.

Mając powyższe na względzie, Sąd postanowił - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a.