Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 336/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i  art. 119 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z.B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za grunt położny w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. "Działka nr [...] z nieruchomości [...]", w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej Z.B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z.B. reprezentowana przez adwokata W.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku H.Ż., Z.B., J.T. i E.T. z dnia 16 marca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za grunt położony przy ul. [...] w W. ozn. nr hip. "[...]" na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organowi, skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 35 kpa przez przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy oraz art. 37 § 2 kpa poprzez niezakończenie postępowania w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] tj. do dnia 31 lipca 2011 r.

Pomimo upływu powyższego terminu organ nie rozpoznał sprawy merytorycznie i nie wydał orzeczenia.

Natomiast pismem z dnia 23 maja 2011 r. organ wskazał skarżącej nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2011 r. pomimo, iż cały niezbędny do załatwienia przedmiotowej sprawy materiał dowodowy został zgromadzony i znajduje się w aktach sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że materiał dokumentacyjny został zgromadzony, wykonany został też operat szacunkowy określający wartość nieruchomości, a w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.

W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art.. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.

Podkreślić należy, ze w trybie wskazanego art. 149 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności, a poza sporem jest, że przekroczył on termin określony w art. 35 § 3 kpa i do dnia orzekania nie wydał orzeczenia w przedmiotowej sprawie.

Istotnym w sprawie jest także to, że organ nie rozpoznał merytorycznie sprawy w terminie, który wyznaczył mu Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. tj. do dnia 31 lipca 2011 r., a także do dnia 22 września 2011 r., chociaż jak sam przyznał w odpowiedzi na skargę posiada już cały niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy w tym sporządzony w dniu 23 lutego 2011 r. operat szacunkowy, dlatego też Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta [...] za zasadną.

Organ nie może skutecznie bronić się twierdzeniem, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż podejmuje systematycznie działania w sprawie. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.

Poza tym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia to, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana.

Z tych względów organ nie może skutecznie bronić się tym, że postępowanie w sprawie jest skomplikowane i nie mogło być załatwione ani w terminie wskazanym przez Wojewodę [...], ani też w terminie do 22 września 2011 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.