Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 308/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1, art. 87 § 2, art. 87 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., doręczonym stronie [...] r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] odrzucił skargę złożoną przez T.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.

W dniu [...] r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku tym podał, że jest osobą niepełnosprawną, nie zawsze jest w stanie wykonywać czynności wymagające przemieszczania się. Jako osoba niepełnosprawna nie brał też pod uwagę, że jeden miesiąc ma 30,

a drugi 31 dni. Zaskarżone postanowienie otrzymał [...] r. i w terminie miesięcznym tj. [...] r. wniósł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi

o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo

z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.).

W sprawie bezsporne jest, że skarżący uchybił terminowi

do wniesienia skargi. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie,

o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy p.p.s.a. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem [...] r. (doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi),

a wniosek został złożony [...] r. (data nadania). Wnioskodawca ponadto przedłożył skargę.

W sprawie, nie budzi więc zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu.

Przytoczone przez stronę argumenty wskazują, że przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu jest niepełnosprawność skarżącego,

jego nieświadomość, iż jeden miesiąc ma 30 dni a drugi 31 oraz przekonanie,

że wniesienie skargi miało nastąpić w ciągu miesiąca.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych za brakiem winy w uchybieniu terminu, może przemawiać choroba, ale nie każda, a wyłącznie taka, która miała nagły i obłożny charakter, obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań albo wyręczenie się inną osobą. Sam fakt niepełnosprawności, choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z [...] r. sygn. akt [...], lex nr [...], z 24 lutego 2012 r. sygn. akt [...], lex nr [...], z [...] r. sygn. akt [...], lex nr [...]

i z [...] r., sygn. akt [...], lex nr [...]).

W świetle przedstawionych argumentacji Sąd stwierdził, że powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają braku jego winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi.

Wprawdzie z wniosku wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną

to jednak fakt ten nie miał charakteru nagłego i nie uniemożliwiał wyręczenia się inną osobą. Podkreślić należy, że od strony postępowania sądowego wymaga

się należytej staranności, zapobiegliwości i przezorności w jego prowadzeniu. Dlatego też jeżeli strona skarżąca, pomimo swojego stanu zdrowia zdecydowała

się na wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, to powinna zabezpieczyć prawidłowy jego przebieg, co w niniejszym przypadku sprowadzało

się do ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia jej sprawy lub posłużenia

się osobami (członkami rodziny, znajomymi, sąsiadami), które prawidłowo potrafią policzyć kiedy mija trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Dopuszczenie przez stronę skarżącą do sytuacji, w której czynności, z którymi mogą łączyć

się określone skutki procesowe dokonywała samodzielnie, choć miała świadomość swojego stanu zdrowia i obniżonej sprawności intelektualnej i fizycznej, nie może być uznane za okoliczność świadczącą o braku winy strony w uchybieniu terminu. Dodać także należy, że przywrócenie terminu z powodu błędu strony spowodowanego stanem zdrowia otwierałoby możliwość każdorazowego powoływania się na takie zaniedbania w przypadku naruszania terminów procesowych. Do przywrócenia uchybionego terminu może bowiem dojść tylko w razie wykazania braku winy

w uchybieniu terminowi.

Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie,

że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.