Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3843/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1 pkt 1 i 2; art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na działanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu grzywny postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatytułowane "Odwołanie", w którym zwrócił się o rozłożenia na raty należności w wysokości 300 zł z tytułu nałożonego mandatu karnego.

Korespondencja obejmująca przedmiotowe pismo została przesłana przez skarżącego na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który przekazał ją do Sądu jako skargę na własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego.

Zarządzeniem z dnia 1 października 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji; postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.

Wezwanie sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 października 2015 r. (potwierdzenie na k. 14 akt sądowych), jednakże pozostało ono bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż pismo P. K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie zawierało ani wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności ani też oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczyła. Zatem pismo to nie spełniało wymogów formalnych, przewidzianych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Wobec powyższego zasadnym stało się wezwanie skarżącego, do uzupełnienia braków formalnych skargi, by czyniła ona zadość wymogom przewidzianym w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Wskazać również należy, iż Sąd nie był związany stanowiskiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę – w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. – jakoby pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r. stanowiło skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2015 r. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, żądanie wszczęcia postępowania określa jego przedmiot, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok NSA z 11.06.1990 r., sygn. akt I SA 367/90; ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47).

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 października 2015 r., a zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 16 października 2015 r.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W tym miejscu wskazać należy, iż pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. zostało skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i mimo wskazanych braków formalnych, zostało uznane za skargę do sądu administracyjnego. Ponadto, z uwagi na to, że pismo to zostało przesłane za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego i dotyczyło ponownej prośby o rozłożenie należności na raty, w ocenie Sądu zasadnym stało się potraktowanie pisma jako skargi na działanie tego organu.

Jednakże mając na uwadze, iż brak formalny skargi w postaci niewskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a), nie został – mimo wezwania Sądu – uzupełniony w zakreślonym terminie, Sąd zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.