Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1842/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant: Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004r sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 maja 2001 r Nr [...] w przedm. stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Sygn. akt II S.A./Kr 1842

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2001r. nr Kol.Odw. [...] po rozpatrzeniu wniosku B. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] w [...] z dnia [...] 1959r. nr [...] dotyczącej przydziału lokalu nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] na rzecz T. W., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji B. S. podniosła, że decyzja ta rażąco narusza interes właścicieli oraz przy jej wydawaniu zastosowano przepisy dotyczące "szczególnego trybu najmu" podczas gdy w [...] tryb ten nie został skutecznie wprowadzony, co pozbawia ten dokument podstawy prawnej do jego wydania. Wnioskodawczyni podniosła, że zgodnie z treścią ustawą z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe, oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe, właściwa Rada Narodowa, a później Urząd Miasta mogły podjąć uchwałę o wprowadzeniu na swoim terenie szczególnego trybu najmu oraz zobligowane były ogłosić ją w Dzienniku Urzędowym. Treść stenogramów z posiedzeń Rady Miasta [...] jak również sprawdzenie uchwał ogłoszonych tak w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej M. [...] jak i Wojewódzkiej Rady Narodowej nie wskazuje, aby przedmiotowa uchwała została podjęta i ogłoszona z wola ustawodawcy. Z powyższego zdaniem Wnioskodawczyni wynika, "że przepisy szczególnego trybu najmu" nie mogą stanowić podstawy prawnej dla wydania decyzji przydziału lokalu stanowiącego własność osób fizycznych.

Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji uzasadniło swoje stanowisko w następujący sposób.

Na mocy art.2 ust. 1 dekretu z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami została m.in. w [...] wprowadzona publiczna gospodarka lokalami. Nadto na wniosek wojewódzkiej rady narodowej Rada Ministrów mogła wprowadzić w drodze rozporządzenia w całości lub w części publiczna gospodarkę lokalami w innych miastach i gminach. Powołany dekret został uchylony ustawą prawo lokalowe z dnia 30 stycznia 1959r., w której w art.28 wskazano nowe zasady wprowadzania publicznej gospodarki lokalami, i tak wojewódzka rada narodowa w poszczególnych miastach, osiedlach i gromadach, a rada narodowa miasta wyłączonego z województwa - na swoim terenie może wprowadzić publiczna gospodarkę lokalami. Uchwała o wprowadzeniu publicznej gospodarki lokalami podlegała ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej /rady narodowej miasta wyłączonego z województwa/ i wchodziła w życie z dniem ogłoszenia.

Natomiast w art.85 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. prawo lokalowe zamieszczono zapis, że wojewódzkie rady narodowe /rady narodowe miast wyłączonych z województw/ mogą w drodze uchwały znieść publiczną gospodarkę lokalami wprowadzoną na danym terenie. Przepis ten znajduje się w rozdziale XIV przepisy końcowe i przejściowe, a więc w rozdziale, który normuje pewne zagadnienia dotyczące regulacji prawnych związanych z wprowadzeniem nowej ustawy oraz już istniejących stosunków prawnych. Zatem zasadne jest przyjęcie, iż przepis ten odnosi się jedynie do możliwości zniesienia przez wojewódzkie rady narodowe /rady narodowe miast wyłączonych z województw/ w drodze uchwały publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej już wcześniej czy to bezpośrednio z art.2 ust.1 dekretu lub tez rozporządzeniem Rady Ministrów wydanym na podstawie tego dekretu. Ustawodawca przyjął więc co do zasady dalszą kontynuację publicznej gospodarki lokalami w miejscowościach, w których ja wprowadzono na zasadach określonych w dekrecie z dnia [...] 1945r., chyba że wojewódzka rada narodowa lub rada narodowa miasta wyłączonego z województwa zdecydowały się znieść na swoim terenie taką publiczną gospodarkę lokalami. W takim przypadku mogły to uczynić samodzielnie w drodze uchwały, jeżeli zaś później chciałyby ponownie wprowadzić publiczna gospodarkę lokalami to odbywałoby się to na zasadach ogólnych tj. art.28 ustawy prawo lokalowe z 30 stycznia 1959r., i dopiero wówczas miałby zastosowanie ten przepis do wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami na terenie takich miast jak m.in. [...],[...],[...] czy [...].

Jeżeli zatem rada Narodowa Miasta [...] nie podjęła uchwały o uchyleniu publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej dekretem z dnia [...] 1945r. na swoim terenie na podstawie art.85 ustawy prawo lokalowe z 30 stycznia 1959r. to publiczna gospodarka lokalami na terenie miasta [...] nie została zniesiona i nadal obowiązywała.

Jak podkreśla Kolegium Odwoławcze za taką interpretacja językową tych zapisów normatywnych przemawia również wykładnia systemowa. Nie można zgodzić się z interpretacja wnioskodawcy, iż art.85 ustawy odnosi się wyłącznie do nadania uprawnienia podmiotom, które wprowadziły na zasadzie art.28 cyt. ustawy publiczną gospodarkę lokalami do jej zniesienia. Wskazać bowiem należy, iż co do zasady organowi, któremu przydano kompetencje do wprowadzenia określonych regulacji na obszarze objętym jego właściwością przyznaje się kompetencje do zmiany lub zniesienia tych regulacji przy zastosowaniu tej samej procedury. Dopiero inne ustalenie zasad wprowadzenia i zniesienia określonych regulacji, korzystania z przyznanych kompetencji pociąga za sobą wyraźne unormowanie w akcie normatywnym. Zatem nie byłoby potrzeby zamieszczania w ustawie regulacji, która powtarzała zasady postępowania w tym zakresie. A jeżeli ustawodawca chciałby ja jasno uwypuklić dałby temu wyraz w art.28 cyt. ustawy, bądź też w odrębnym przepisie zamieszczonym w rozdziale V "publiczna gospodarka lokalami". Wprowadzenie takiego przepisu w rozd.XIV przepisy przejściowe i końcowe, który potwierdzałby oczywistą kompetencję wskazanych organów do zniesienia wprowadzonej przez te organy publicznej gospodarki lokalami nie miałoby sensu, byłoby sprzeczne z zasadami logiki i konstruowania aktów normatywnych, a w konsekwencji z zasada racjonalnej działalności ustawodawcy.

Ustawa z 10 kwietnia 1974r. prawo lokalowe w podobny sposób uregulowała to zagadnienie. Otóż w art.27 /rozdział III "szczególny tryb najmu lokali i budynków"/ wskazano zasady wprowadzenia lub zniesienia najmu lokali na podstawie decyzji administracyjnej. Natomiast w art.60 /rozd.VIII "przepisy przejściowe i końcowe"/ wskazano, iż w miejscowościach, w których na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie ustawy obowiązywała publiczna gospodarka lokalami, do najmu lokali stosuje się przepisy rozd.III . Zatem jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. prawo lokalowe obowiązywała w danej miejscowości na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów publiczna gospodarka lokalami, to nie było potrzeby wprowadzania w niej szczególnego trybu najmu na zasadach określonych w art.27 powołanej ustawy, lecz bezpośrednio miały zastosowanie postanowienia rozdziału III tej ustawy.

Podsumowując Kolegium Odwoławcze stwierdza, w [...] dekretem z dnia [...] 1945r. wprowadzona została publiczna gospodarka lokalami, która nie została zniesiona przez Radę Narodową Miasta [...] na zasadzie art.85 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. prawo lokalowe, a więc obowiązywała ona terenie miasta [...] w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. prawo lokalowe, w rozumieniu art.60 tej ustawy i dlatego też, aż do 1994r. miał zastosowanie rozdział III tejże ustawy o szczególnym trybie najmu lokali i budynków.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2001 r. B. S. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy /nazwany odwołaniem/. W wniosku podniosła, że wydana decyzja jest tendencyjna, że nie zostało udowodnione, iż po 1959r. obowiązywała na terenie miasta [...] publiczna gospodarka lokalami, że opiera się na wyjaśnieniach Urzędu Miasta [...].

W uzasadnieniu wniosku B. S. podaje, iż bezspornym jest że dekret z dnia [...] 1945r. w art.2 ust. 1 wprowadza na terenie [...] publiczna gospodarkę lokalami. Natomiast ustawa prawo lokalowe z dnia 30 stycznia 1959r. art.89 znosi całkowicie dekret z 1945r., jednocześnie wprowadzając artykułem 28 nowy sposób wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami, zaś artykułem 82 sposób zniesienia publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej na podst.art.28. Skoro dekret z 1945r. nie normował wprost sposobu znoszenia publicznej gospodarki lokalami, należy zatem przyjąć, iż właściwym trybem dla zniesienia publicznej gospodarki lokalami powinien być tryb jej wprowadzenia, czyli przepis rangi ustawy. I dlatego ustawa prawo lokalowe z 30 stycznia 1959r. art.89 zniosła cały dekret.

Reasumując B. S. formułuje tezę, że począwszy od [...] 1959r. nie obowiązywała na terenie miasta [...] publiczna gospodarka lokalami, a także późniejszy szczególny tryb najmu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 16 maja 2001 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko i argumenty wyrażone w decyzji z dnia [...] 2001 r., a zarzuty podniesione przez skarżącą we wniosku uznało w świetle powyższych rozważań za bezzasadne.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła B. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale lokalu wydanej przez Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] w [...] z dnia [...] 1959r., jako wydanej bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała swoje wywody i argumenty zawarte w wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte uzasadnieniu decyzji.

W dniu [...] 2004r. skarżąca B. S. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] pismo nazwane "odpowiedź strony skarżącej na odpowiedź na skargę".

W uzasadnieniu pisma skarżąca jeszcze raz podtrzymała swoją tezę, że wydawanie decyzji o przydziale lokali, pomimo, iż Rada Narodowa Miasta [...] zrezygnowała z podjęcia uchwały o wprowadzeniu na terenie [...] publicznej gospodarki lokalami na podstawie art.28 ustawy było rażącym naruszeniem art.29 ust. 1 ustawy z 1959r., który wraz z art. 28 mógł stanowić jedyną podstawę materialnoprawną ich wydania. Art.29 ust. 1 ustawy z 1959r. stanowi, że od dnia wejścia w życie na danym terenie, uchwały wymienionej w art.28, stosunek najmu lokali mieszkalnych i użytkowych zawiązuje się na podstawie decyzji o przydziale. Nie dopuszcza on możliwości, a w sposób dorozumiany wręcz zakazuje wydawania decyzji o przydziale lokalu bez podjęcia uchwały wymienionej w art.28. wprowadzającej w danej miejscowości publiczną gospodarkę lokalami, a tym samym dowodzi, że stawiana przez Kolegium teza o ciągłości obowiązywania publicznej gospodarki lokalami jest nie tylko bezzasadna, ale wręcz sprzeczna z ustawą.

Nadto skarżąca podnosi, że art.92 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1959r. prawo lokalowe uchyla w całości dekret z 1945r., a wraz z nim jego art.2 ust. 1 mocą którego w sposób bezpośredni została wprowadzona na terenie [...] publiczna gospodarka lokalami. Zatem bezspornym jest, iż w dacie wejścia w życie ustawy z 1959r. przestała obowiązywać publiczna gospodarka lokalami.

Następnie skarżąca wskazuje, że wszystkich miastach wyłączonych z województwa /w tym również w [...]/, publiczna gospodarka lokalami została wprowadzona przed wejściem w życie ustawy z 1959r. Skoro tak, to brak jest podstaw uznania ciągłości obowiązywania publicznej gospodarki lokalami na terenie [...], gdyż nieuzasadnionym logicznie byłoby nadawanie uprawnień do wprowadzenia obowiązującej już publicznej gospodarki lokalami. Artykuł 85 ustawy stanowi, że wojewódzkie rady narodowe /rady narodowe miast wyłączonych z województwa/ mogą w drodze uchwały znieść publiczną gospodarkę lokalami. Przepis ten został umieszczony jako pierwszy w rozdziale XIV zatytułowanym "Przepisy końcowe i przejściowe". Właśnie usytuowanie tego przepisu miałoby przemawiać za poglądem, że jest to przepis końcowy, a nie przejściowy. A zatem art.85 nie jest przepisem przejściowym regulującym stosunki prawne powstałe pod rządami dwóch różnych ustaw, lecz przepis końcowy. Odmiennie zagadnienie to zostało uregulowane w czasie obowiązywania ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. prawo lokalowe /Dz.U. z 1987 Nr 30, poz. 165 z zmianami/. Ustawa ta odmiennie niż poprzedzająca ją ustawa z 1959r. przyjmowała, co do zasady kontynuację publicznej gospodarki lokalami, a wyrazem tego był art.68, który stanowił, że w miejscowościach, w których na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie ustawy obowiązywała publiczna gospodarka lokalami, do najmu lokali stosuje się przepisy rozdział 3.

Reasumując skarżąca podnosi, że w świetle wyżej przedstawionych uwag, zasadne zdaje się być twierdzenie, że począwszy od dnia [...] 1959r. na terenie miasta [...] nie obowiązywała publiczna gospodarka lokalami, a także późniejszy szczególny tryb najmu lokali. Wobec niepodjęcia przez Radę Narodową Miasta [...] uchwały o wprowadzeniu na terenie [...] publicznej gospodarki lokalami określonej w art.28 ustawy z 1959r. zasadnym jest twierdzenie, że decyzje o przydziale lokalu na terenie miasta [...] datowane po dniu [...] 1959r. były wydawane bez podstawy prawnej a szczególnie materialno- prawnej, którą mógł stanowić jedynie art.29 ust. 1 w zw. z art. 28 tejże ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...] w dniu [...] 2001 r.

Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawarty w zaskarżonej decyzji jak również wywody i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji, oraz w odpowiedzi na skargę.

Zasadniczy i podstawowy problem prawny sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy po wejściu w życie ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe obowiązywała nadal na terenie miasta [...] publiczna gospodarka lokalami wprowadzona dekretem z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami, czy też dla wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami niezbędne było podjęcie uchwały przez Radę Narodową Miasta [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym po wejściu w życie ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe, na terenie [...] obowiązywała nadal publiczna gospodarka lokalami wprowadzona dekretem, a zatem bez potrzeby podejmowania uchwały przez Radę Narodową w sprawie wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami. Na uzasadnienie powyższego poglądu można wskazać następujące argumenty:

Przede wszystkim z art.89 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r., /w tekście pierwotnym artykuł ten był oznaczony jako 89, po zmianach jako art. 92/ który stanowił, że traci moc dekret z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami nie można automatycznie wnioskować, że utraciły moc prawną skutki wynikające z dekretu, do których należało wprowadzenie publicznej gospodarka lokalami w [...], a w konsekwencji nawiązywanie stosunku najmu lokalu na podstawie decyzji administracyjnych. Taki wniosek byłby o tyle niezasadny, że ustawa z dnia 30 stycznia 1959r. prawo lokalowe również reguluje instytucje publicznej gospodarki lokalami. Wejście w życie w dniu 12 lutego 1959r. ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe i utrata w tym dniu mocy przez dekret z dnia [...] 1945r. oznaczało, że zmienił się akt prawny regulujący publiczną gospodarkę lokalami, natomiast sama instytucja publicznej gospodarki lokalami nadal obowiązywała. O tym, iż uchylenie dekretu z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami nie spowodowało uchylenia instytucji publicznej gospodarki lokalami lecz poddanie tej instytucji regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe świadczą również inne rozwiązania zawarte w ustawie.

Mianowicie art.87 /w tekście pierwotnym art. 87, po zmianach art. 90/ ustawy z 1959r. Prawo lokalowe reguluje przekształcenie dotychczasowych mieszkań zakładowych i służbowych w mieszkania służbowe w rozumieniu niniejszej ustawy, jeżeli podpadają pod postanowienia art. 63 /w tekście pierwotnym art. 63, po zmianach art. 64/. Natomiast dotychczasowe mieszkania zakładowe, służbowe i byłe pracownicze tracą ten charakter jeżeli nie odpowiadają warunkom określonym w niniejszej ustawie dla mieszkań służbowych i przechodzą do dyspozycji właściwych dla spraw lokalowych organów prezydiów rad narodowych. Dotychczasowe przydziały mieszkań o których mowa w poprzednim zdaniu, zachowują swą ważność i uważane będą za równoznaczne z prawomocnymi przydziałami lokalami o których mowa w art.29 ustawy /czyli decyzjami o przydziale wydawanymi w ramach publicznej gospodarki lokalami/. Rozwiązania zawarte w art.87 ustawy wskazują, że ustawodawca zmieniając dotychczasowy status prawny mieszkań służbowych poddaje je regulacji prawnej mieszkań służbowych zawartej w ustawie z 1959r. /art.63/ jeżeli spełniają wymagane przesłanki, natomiast te mieszkania które nie spełniają tych przesłanek traktowane są jak mieszkania uzyskane w trybie publicznej gospodarki lokalami. Gdyby przyjąć pogląd skarżącej, że wraz z uchyleniem dekretu z 1945r. uchylona została publiczna gospodarka lokalami, to to odesłanie do publicznej gospodarki lokalami zawarte w art.87 byłoby odesłaniem "pustym".

Ponadto gdyby przyjąć pogląd skarżącej, że wraz z utratą mocy prawnej dekretu z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami nastąpiło uchylenie publicznej gospodarki lokalami w miastach w których ona obowiązywała ustawodawca zapewne zamieścił by stosowne regulacje dotyczące najemców, którzy z dnia na dzień zostaliby pozbawieni tytułu prawnego do lokali, które zajmowali skutkiem czego byłoby zajmowanie przez nich lokali bez tytułu prawnego. Ustawodawca likwidując dotychczasowy status prawny mieszkań służbowych w art.87 ustawy z 1959r. równocześnie uregulował ich nowy status prawny poddając je nowej regulacji dotyczącej mieszkań służbowych /art.64 ustawy/ albo traktując je jako mieszkania objęte publiczną gospodarką lokalami /art.29 ustawy/, tym samym trudno byłoby przyjąć, że ustawodawca z mocy ustawy uchyla obowiązywanie publicznej gospodarki lokalami i nie zawiera żadnych przepisów przejściowych dotyczących ochrony i statusu prawnego najemców, którzy pozbawieni zostali tytułu prawnego do lokalu, a czyni to wobec znacznie węższej grupy osób jaką byli najemcy mieszkań służbowych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] pogląd skarżącej, że art.82 /w tekście pierwotnym art. 82, po zmianach art. 85/ ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe stanowiący, że wojewódzkie rady narodowe /rady narodowe miast wyłączonych z województw/ mogą w drodze uchwały znieść publiczną gospodarkę lokalami wprowadzoną na danym terenie, dotyczy wyłącznie tych przypadków gdy publiczna gospodarka lokalami została wprowadzona na podstawie uchwały podjętej zgodnie z art.28 ustawy z 1959r. jest niezasadny. Sąd podziela w pełni poglądy Kolegium Odwoławczego dotyczące interpretacji i zakresu art.82 ustawy, zgodnie z którymi na podstawie tego przepisu można było znieść publiczną gospodarkę lokalami wprowadzoną na danym terenie na podstawie dekretu z [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami. Z uwagi, że na podstawie dekretu z 1945r. publiczna gospodarka lokalami, albo obowiązywała wprost z dekretu /art.2 ust.1/ tak jak to miało miejsce m.in. w [...], albo na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów /art.2 ust.2/, aby można było znieść publiczną gospodarkę lokalami w innym trybie niż tryb w jakim została wprowadzona konieczne było wprowadzenie takiego trybu, takiej możliwości w formie ustawy. I właśnie art.82 ustawy z 1959 r. zawierał taką możliwość, czyli pozwalał na podjęcie uchwały o zniesieniu publicznej gospodarki lokalami, w sytuacji gdy publiczna gospodarka lokalami została wprowadzona wprost na podstawie dekretu, albo na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów wydanego w oparciu o dekret. O tym, że art.82 ustawy z 1959r. dotyczył publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej na podstawie dekretu z 1945r., a nie publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej na podstawie art. 28, 29 ustawy z 1959r. świadczy m.in. umieszczenie tego przepisu w rozdz. XIV ustawy przepisy końcowe i przejściowe, a nie w rozdz. V ustawy dotyczącym publicznej gospodarki lokalami. A ponadto przyjęcie w ustawie z 1959r. w art.28, 29 zasady, że publiczna gospodarka lokalami może być wprowadzona na podstawie uchwały wojewódzkiej rady narodowej /lub rady narodowej miasta wyłączonego z województwa/ czyli wojewódzkie rady narodowe nie miały obowiązku wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami, a tylko taką możliwość tym bardziej uzasadnia pogląd, iż w tym samym trybie czyli w formie uchwały mogły znieść publiczną gospodarkę lokalami. Nadto skarżąca podnosi, że gdyby przyjąć takie twierdzenie, iż uchylenie dekretu z 1945r. nie spowodowałoby uchylenia publicznej gospodarki lokalami to zbędne byłoby określanie przez ustawodawcą w art.28 ustawy z 1959r. prawo lokalowe zasady zgodnie z którą w przypadku miast wyłączonych z województwa uchwałę o wprowadzeniu publicznej gospodarki lokalami podejmowałaby rada narodowa miasta wyłączonego z województwa, a nie wojewódzka rada narodowa, albowiem we wszystkich miastach wyłączonych z województwa publiczna gospodarka lokalami już obowiązywała. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podkreślić, że każda ustawa powinna zawierać i wskazywać ogólne zasady dotyczące rozwiązania danego problemu w tym przypadku jest to wskazanie w sposób ogólny właściwej rady, która mogła podjąć uchwałę o wprowadzeniu publicznej gospodarki lokalami . Fakt, iż w miastach wówczas wyłączonych z województwa publiczna gospodarka lokalami już obowiązywała nie ma prawnego znaczenia, albowiem ustawa powinna zawierać pewne typowe rozwiązania, które mogłyby być stosowane np. wówczas gdy inne miasta uzyskałyby status miasta wyłączonego z województwa. Brak takiego rozwiązania o charakterze ogólnym powodowałby wątpliwości co do tego jaka rada jest właściwa do podjęcia uchwały o wprowadzeniu publicznej gospodarki lokalami. Ponadto wprowadzenie w art.28 ustawy wyraźnego zapisu, że możliwość wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami w miastach wyłączonych z województwa należy do rad narodowych miasta wyłączonego, eliminowało problem dotyczący jaka rada byłaby właściwa do podjęcia uchwały o zniesieniu publicznej gospodarki lokalami.

Skarżąca wskazuje ponadto, że art.82 ustawy z 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe zamieszczony został jako pierwszy w rozd.IV zatytułowanym "Przepisy końcowe i przejściowe", a zatem jest to przepis końcowy, a nie przepis przejściowy. Jako przykład odmiennej regulacji wskazuje art.60 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe, który stanowił "w miejscowościach, w których na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie ustawy obowiązywała publiczna gospodarka lokalami, do najmu lokali stosuje się przepisy rozdziału 3" /rozd. 3 regulował szczególny tryb najmu lokali i budynków/. Artykuł 60 został zamieszczony jako pierwszy w rozdziale 8 ustawy zatytułowanym "Przepisy przejściowe i końcowe". Artykuł 60 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe jest zdaniem skarżącej przepisem przejściowym, o czym ma świadczyć odesłanie do stosowania przepisów o szczególnym trybie najmu do najmu lokali, który objęty był publiczną gospodarką lokalami, a także nazwa rozdziału ustawy, w której został zamieszczony, w przeciwieństwie do art.82 ustawy z 30 stycznia 1959r., który jest przepisem końcowym.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] nie można oceniać jaki jest charakter danego przepisu, a więc czy jest to przepis przejściowy czy końcowy na podstawie nazwy rozdziału ustawy w którym został zamieszczony, albowiem nazwy te nie zawsze są zgodne z prawidłowymi zasadami techniki prawodawczej. Zasady techniki prawodawczej pomyślane są jako zbiór dyrektyw sporządzania tekstu aktów normatywnych w praktyce okazały się bardzo istotnym wyznacznikiem reguł interpretowania tekstów prawnych. Najdotkliwszą konsekwencja ich naruszenia stają się konsekwencje dla rozumienia teksu. Stąd też o charakterze danego przepisu powinna decydować jego treść. Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, aktualnie obowiązujące zasady techniki prawodawczej zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. /Dz.U. Nr 100, poz.908/ w przepisach końcowych nie zamieszcza się innych przepisów niż; przepisy uchylające, przepisy o wejściu w życie ustawy, w razie potrzeby przepisy o wygaśnięciu mocy ustawy. A zatem tylko przepisy regulujące wskazane zagadnienia są przepisami końcowymi, w ustawie z 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe przepisami końcowymi są artykuły 89 i 90, natomiast nie jest przepisem końcowym art. 82 ustawy. Z kolei zgodnie z zasadami techniki prawodawczej w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych, a w szczególności: czy zachowuje się uprawnienia i obowiązki oraz kompetencje powstałe w czasie obowiązywania uchylanych albo wcześniej uchylonych przepisów oraz czy skuteczne są czynności dokonane w czasie obowiązywania tych przepisów; sprawy te reguluje się tylko w przypadku, gdy nie chce się zachować powstałych uprawnień, obowiązków lub kompetencji albo chce się je zmienić albo też gdy chce się uznać dokonane czynności za bezskuteczne. W przepisach przejściowych reguluje się również w jakim zakresie utrzymuje się w mocy przepisy wykonawcze wydane na podstawie dotychczasowych przepisów upoważniających. W świetle powyższych reguł art.82 ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. prawo lokalowe, podobnie jak dalsze artykuły od 83 do 87 jest przepisem przejściowym. Taki też charakter ma przepis art.60 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe, a fakt odwołania się w nim do stosowania rozd.3 do najmu lokali dotychczas objętych publiczną gospodarką lokalami i brak podobnego odesłania w ustawie z 1959r. można uzasadnić w ten sposób: Publiczna gospodarka lokalami wprowadzona na podstawie dekretu z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami, a następnie kontynuowana na podstawie ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. została zastąpiona szczególnym trybem najmu lokali wprowadzonym ustawą z dnia 10 kwietnia 1974r. Mając na uwadze, iż regulacja dotycząca instytucji szczególnego trybu najmu nie była tożsama z poprzedzającą ją regulacją publicznej gospodarki lokalami, mimo niewątpliwie istniejących podobieństw co do reglamentacyjnego charakteru, powstawania stosunku najmu na podstawie decyzji administracyjnej, zasadnym było odwołanie się przez ustawodawcę w art.60 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe do stosowania przepisów o szczególnym trybie najmu lokali do najmu lokali powstałego na podstawie publicznej gospodarki lokalami. Takiej potrzeby nie było przy wprowadzaniu w życie ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe, która podobnie jak dekret z [...] 1945r. regulowała publiczną gospodarkę lokalami.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, że uchylenie dekretu z dnia [...] 1945r. o publicznej gospodarce lokalami, nie spowodowało uchylenia publicznej gospodarki lokalami w tych miejscowościach w których została ona wprowadzona. W takich przypadkach do publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej na podstawie dekretu należało stosować przepisy ustawy z dnia 30 stycznia 1959r. Prawo lokalowe dotyczące publicznej gospodarki lokalami. Ustawa z 1959r. pozwalała na zniesienie publicznej gospodarki lokalami wprowadzonej na podstawie dekretu, poprzez podjęcie stosownej uchwały przez właściwą radę narodową. W [...] taka uchwała o zniesieniu publicznej gospodarki lokalami nie została podjęta, stąd też publiczna gospodarka lokalami nadal obowiązywała przekształcając się w 1974r. w szczególny tryb najmu lokali.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niezasadna i zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalił.