Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 13/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zobowiązującej do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego: - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku Komendant Główny Policji zobowiązał M. M. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 23 maja 2007 roku odrzucił ją z przyczyn formalnych.

W dniu 31 lipca 2007 r. M. M., na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 Kpa, wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonym decyzjom zarzucił obrazę przepisów ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku (t. j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) poprzez błędne zastosowanie art. 95 ust. 3 i 4 oraz art. 97 ust. 5. Podnosił, iż gdyby jego rodzice nie byli funkcjonariuszami, lecz zwykłymi obywatelami, to po ich śmierci, wstąpiłby w stosunek najmu przedmiotowego lokalu, w którym zamieszkiwał wraz z rodzicami od dziecka. Obecnie ma 52 lata i jego dochody uniemożliwiają mu zakupienie mieszkania. Kwestionował także zarzut nieużytkowania przedmiotowego lokalu przez ostatnich kilka lat, tłumacząc, iż jest pilotem wycieczek zagranicznych, stąd też często przebywał poza krajem, pracował także jakiś czas za granicą, jednakże jego ośrodek życiowy zawsze koncentrował się w tym właśnie lokalu.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., nie dopatrując się naruszenia prawa przy podjęciu tych decyzji.

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym M. M. w całości podtrzymał argumenty i zarzuty podniesione w piśmie inicjującym niniejszą sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, wynikającej z art. 16 Kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, na które powołuje się strona, ma miejsce, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1935/99).

W ocenie organu, brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji. Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydana została na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który stanowi, iż w przypadku zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego, wydaje się decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. M. M. zajmuje przedmiotowy lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Nie spełnia żadnej z przesłanek z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 z późn. zm.) uprawniającej do przydziału lokalu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. wniósł o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarzucając jej nieuwzględnienie okoliczności rażącego naruszenia prawa we wskazanych decyzjach z dnia [...] stycznia 2007 r. i z dnia [...] lutego 2007 r., polegające na obrazie art. 95 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi przytoczył argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 20 lutego 2007 r. i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie skarżącego fakt długotrwałego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu daje mu uprawnienia do uzyskania przydziału lokalu i organ powinien mu lokal ten przydzielić.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniach obu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] października 2007 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności wcześniejszych decyzji organu w przedmiocie opróżnienia lokalu jest prawidłowa. Sąd administracyjny nie dopatrzył się żadnych uchybień przy jej podjęciu mogących stanowić podstawę do jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności.

Skarżący, formułując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej mu opróżnienie lokalu, wskazał na jej rażące naruszenie przepisów art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji. Zarzut ten jest gołosłowny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych sposobów jej wzruszenia i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Podkreślić tu należy, iż zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nie każde naruszenie prawa, ale tylko rażące naruszenie prawa może stanowić przyczynę nieważności decyzji.

Cała argumentacja skarżącego sprowadza się do oceny przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji z punktu widzenia innego traktowania zstępnego funkcjonariusza, który posiadał prawo do zamieszkania w danym lokalu od zstępnego innej osoby cywilnej, która posiadała prawo najmu przedmiotowego lokalu, w przypadku śmierci osób posiadających prawo do lokalu.

Porównanie to jest chybione, albowiem dotyczy porównywania całkowicie innych stanów prawnych, innych uprawnień do korzystania z lokalu. Nie uwzględnia faktu, iż rodzice skarżącego posiadali administracyjny przydział lokalu mieszkalnego w związku ze służbą (wojsko, milicja). Takie uprawnienie do lokalu jest bardzo słabym tytułem, zaś przeniesienie tego uprawnienia na inne osoby jest ściśle określone (art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin). Skarżący nie neguje okoliczności, iż nie spełnia takich przesłanek, niezbędnych do uzyskania przydziału przedmiotowego lokalu, a swoje uprawnienia do lokalu wyprowadza z samego faktu wspólnego zamieszkiwania z rodzicami, którzy uprawnienia do korzystania z lokalu posiadali. Przesłanka ta nie może implikować przyznania prawa do zamieszkania w lokalu i co najistotniejsze w niniejszej sprawie, nie stanowi żadnego tytułu prawnego do dalszego zajmowania tego lokalu. W takiej sytuacji, organ miał wprost z treści art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji obowiązek wydania decyzji o opróżnieniu lokalu przez skarżącego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, iż wydana w takim stanie faktycznym i prawnym decyzja rażąco narusza prawo.

Odnosząc się do podnoszonego w skardze stwierdzenia, iż skarżący nie posiada innego mieszkania, należy podkreślić, że musiał on zdawać sobie sprawę ze statusu przedmiotowego lokalu i powinien mieć świadomość, iż po śmierci rodziców nie spełnia przesłanek umożliwiających mu uzyskanie przydziału przedmiotowego lokalu, a zatem już wcześniej powinien czynić starania w kierunku innego uregulowania swojej sytuacji mieszkaniowej.

Reasumując, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo rozpatrzył sprawę i zastosował wskazane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, a także w pełni podzielił zawartą w niej argumentację, natomiast wszystkie zarzuty podniesione w skardze są chybione i dlatego, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.