Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 45/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust.1, art. 4 ust.1, art.. 6  ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust.2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie NSA Bożena Popowska del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Tauron Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 46/13 w sprawie ze skargi A.B. na bezczynność Tauron Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 46/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.B. na bezczynność TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie w przedmiocie informacji publicznej zobowiązał Spółkę do wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności załatwiającej wniosek skarżącego z dnia 4 listopada 2014 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł na tle następującego stanu prawnego i faktycznego sprawy.

Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. A.B. wezwał TAURON Dystrybucja S.A. do podjęcia negocjacji w przedmiocie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości rolnej, będącej jego własnością, a stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w G., na której przebiegają linie energetyczne i posadowione są słupy wchodzące w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Spółkę. Ponadto, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych.

Pismem z dnia 23 marca 2012 r. Spółka ustosunkowała się do zawartych ww. piśmie żądań wnioskodawcy dotyczących ustalenia służebności przesyłu, nie odniosła się natomiast do zamieszczonego w tym piśmie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem, z dnia 18 kwietnia 2012 r., skarżący ponownie zwrócił się o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 4 listopada 2012 r., precyzując, że chodzi o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie (organ wydający, znak, data) dotyczących budowy lub przebudowy linii na nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto wniósł o wyjaśnienie, czy w odniesieniu do tej nieruchomości Spółka wypłacała kiedykolwiek jej właścicielowi odszkodowanie za straty spowodowane m.in. dojazdem do znajdujących się na niej urządzeń energetycznych celem przeprowadzenia zabiegów eksploatacyjnych, czy innych zniszczeń spowodowanych dostępem do tych urządzeń.

W odpowiedzi Spółka pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. poinformowała, że nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a informacje objęte wnioskiem nie mieszczą się w katalogu obowiązków operatora systemu dystrybucyjnego wymienionych w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 14/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę A.B. na bezczynność TAURON Dystrybucja S.A. w Krakowie Oddział w Opolu wskazując, iż osobowość prawną, a co za tym idzie zdolność sądową, posiada jedynie spółka akcyjna, zatem tylko TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie może być stroną w postępowaniu ze skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

A.B. złożył wówczas skargę na bezczynność TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie kierując ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił, że Spółka nie udostępniła informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka, wniosła o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz o oddalenie skargi. W odniesieniu do kwestii przekazania wskazano, iż wniosek skarżącego kierowany był do Oddziału Spółki w Opolu, jako do podmiotu, z którego terenem działalności Spółki wiąże się żądana informacja, natomiast Oddział wskazany jest w KRS jako właściwy do prowadzenia spraw z terenu województwa opolskiego, a zdolność do występowania oddziałów spółek przed sądami administracyjnymi potwierdzona została w wielu innych postępowaniach przed tymi sądami. Odnosząc się do żądania skargi Spółka podniosła, że stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ani cel, ani założenia tej ustawy nie uzasadniają zaliczenia Spółki do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania żądanej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 102/13, stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, jako sądowi miejscowo właściwemu.

Działając w warunkach wynikającego z art. 59 §1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związania postanowieniem o przekazaniu sprawy, WSA w Opolu rozpatrzył sprawę i w wyniku tego stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Jako kwestie kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd wskazał po pierwsze - ustalenie, czy żądane przez skarżącego dokumenty są informacją publiczną, po drugie - czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych kwestii WSA zauważył, że w świetle art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej fakt posiadania interesu w uzyskaniu informacji - związany z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych - nie wyłącza uprawnień do uzyskania informacji w trybie powołanej ustawy. Sąd wskazał ponadto, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Według art. 6 ust. 1 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych (pkt 4), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit. a tiret pierwsze). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Poza tym, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c informacją publiczną jest również treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego podmiotu i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez ten podmiot wytworzonych jak i tych, których podmiot ten używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od tegoż podmiotu. Oznacza to, iż wnioskujący nie mają obowiązku wystąpienia o żądane decyzje administracyjne do właściwych organów administracji publicznej, które decyzje te wydały. Możliwość uzyskania informacji publicznej od innego podmiotu nie stanowi bowiem podstawy do odmowy udzielenia informacji przez podmiot posiadający informację publiczną, który obowiązany jest do jej udzielenia nawet wówczas, gdy informacja ta nie została przez niego wytworzona.

Z omówionych względów Sąd pierwszej instancji przyjął, iż informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 4 listopada 2011 r. w postaci kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających na działce nr [...], położonej w G., będącej jego własnością, stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. WSA dostrzegł przy tym, że w piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. wniosek ten sprecyzowano, żądając udostępnienia kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych w powyższym zakresie lub oznaczenie ich znaku, daty, organu wydającego.

Odnośnie do drugiego zagadnienia, dotyczącego ustalenia, czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, iż z odpowiedzi na skargę wynika, że Spółka nie dysponuje majątkiem publicznym, a Skarb Państwa jako udziałowiec nie ma w niej pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, jednak stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych WSA zwrócił uwagę, iż termin "zadania publiczne", którym posłużył się ustawodawca w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP. Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, gdyż sformułowanie "zadania publiczne" pomija element podmiotowy, co oznacza, że zadania tego rodzaju mogą być wykonywane przez różne podmioty, w tym też niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP i ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10. LEX nr 737513).

Sąd pierwszej instancji przytoczył również pogląd Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa - a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji RP (wyrok TK z 25 lipca 2006 r., P 24/05, OTK-A 2006 nr 7, poz. 87). W tym kontekście obowiązki operatora systemu dystrybucji, jakie zostały jednoznacznie określone w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059) pozwoliły - zdaniem Sądu pierwszej instancji - na przyjęcie, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie wskazanym w tym przepisie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne są "zadaniami publicznymi", natomiast pozostała działalność przedsiębiorstwa energetycznego, niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, objęta jest obowiązkiem udzielenia przez przedsiębiorstwo informacji jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przytoczone argumenty skutkowały przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że Spółka należy do kręgu podmiotów, na których ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej w trybie ustawy, stąd obowiązana była do rozpoznania wniosku skarżącego z 4 listopada 2011 r., sprecyzowanego dodatkowo w piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej.

Sąd zauważył następnie, iż bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zachodzi, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, że w ocenie podmiotu przedstawione żądania dotyczą interesu prywatnego, czy też wiążą się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skutkowało to stwierdzeniem w rozpoznawanej sprawie bezczynności Spółki w przedmiocie udzielenia wnioskowanej przez skarżących informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przy istniejących wątpliwościach dotyczących obowiązku stosowania przepisów ustawy na tle wykładni art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie udzielała skarżącemu pisemnych odpowiedzi.

Korzystając ze skargi kasacyjnej TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 i - pośrednio - niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 oraz błędną wykładnię - w istocie jej brak - i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, że dokumenty dotyczące lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej stanowią informację publiczną oraz, że strona przeciwna jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej strona argumentowała, że dystrybucja energii jest nie tyle zadaniem publicznym, co zadaniem mającym znaczenie publiczne. To jednak nie upoważnia do dalszej ingerencji w sprawy przedsiębiorstwa, przez nakładanie obowiązku udostępniania dokumentów inwestycyjnych, w tym dotyczących lokalizacji urządzeń. Zdaniem Spółki takie pojęcia jak zadania publiczne, cel publiczny, a także informacja publiczna nie odnoszą się do dokumentów z zakresu instalacji urządzeń, kwestie te są związane z uzyskaniem pozwoleń, regulowanym w wymaganych trybach administracyjnych. Ciążące na Spółce obowiązki w tym zakresie pozostają w sferze spraw tego przedsiębiorstwa nie stanowiących "sprawy publicznej" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony, o istnieniu obowiązku udzielenia informacji nie decyduje okoliczność, że dany podmiot wykonuje zadania publiczne, bądź zadania mające znaczenie publiczne tylko to, czy dana kwestia dotyczy tego zadania. Pytanie o dokumentację nie jest pytaniem o dystrybucję energii, czyli o zadanie publiczne.

Podniesiono ponadto, że TAURON Dystrybucja S.A. jest osobą prawną, samodzielnym podmiotem prawa handlowego, nie organem władzy czy administracji, ani podmiotem reprezentującym takie organy, czy "inne osoby" bądź "jednostki organizacyjne" (wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym). Spółka nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, nie mieści się również w grupie podmiotów wymienionych w pkt 5. Spółka nie gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa ani mieniem komunalnym, tj. majątkiem publicznym. Majątek TAURON Dystrybucja S.A. to majątek prywatnej osoby prawnej, a wielkość udziału Skarbu Państwa w majątku Spółki eliminuje możliwość jej zakwalifikowania do podmiotów zobowiązanych z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W TAURON Dystrybucja S.A. 99,51 % akcji posiada TAURON Polska Energia S.A. z siedzibą w Katowicach pozostali akcjonariusze posiadają 0,49 % akcji, przy czym w Spółce TAURON Polska Energia, Skarb Państwa posiada 30,06 % akcji.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (powoływana jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej.

Zarzuty te sprowadzają się w istocie do kwestionowania poglądu Sądu I instancji, iż dokumenty dotyczące lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej stanowią informację publiczną oraz, że TAURON Dystrybucja S.A. z siedzibą w Krakowie jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

W pierwszej kolejności przypomnieć zatem trzeba, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 (powoływana jako: u.d.i.p.) do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z treści art. 4 ust. 1-5 u.d.i.p., a zwłaszcza z użytego w jego konstrukcji sformułowania "w szczególności" wynika, że dokonane przez ustawodawcę wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru wyczerpującego. W powyższej regulacji elementem decydującym o tym, że określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje on zadania publiczne. Uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do określonych podmiotów. Regulacja ta nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie ma zatem decydującego znaczenia.

Ustawodawca posługując się w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminem "zadania publiczne" nie zdefiniował tego pojęcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest jednak pogląd (aprobowany również przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę), w myśl którego po pierwsze, pojęcie użyte w art. 4 u.d.i.p. ma znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP, a po drugie, jeśli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to niepodobna odmówić im przymiotu zadań publicznych w rozumieniu u.d.i.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1680/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl ). W orzecznictwie tym do zadań publicznych zalicza się między innymi wykonywanie funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego (por. wyroki NSA z dnia18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I OSK 831/13 - dostępne w CBOSA). W związku z powyższym bez względu na to, czy przedsiębiorstwo energetyczne wykonuje zadania w zakresie produkcji energii, czy jej przesyłania, obrotu, czy wreszcie dystrybucji, albo sprzedaży, mimo że zadania te zostały odrębnie ujęte w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), bo tak wynika z art. 3 pkt 4, 4a, 5, 6, 6a tej ustawy, powinno być traktowane jako wykonujące zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Powoduje to, iż zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okazał się chybiony.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ust.1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p. punktem wyjścia jest ustalenie znaczenia pojęcia "informacji publiczna". Ustawodawca wskazał, że informacją tą jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne, czy też gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanych przepisów u.d.i.p. oraz Konstytucji RP pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio.

WSA w Opolu zasadnie uznał, że decyzje administracyjne dotyczące budowy linii elektroenergetycznych, z których to decyzji Spółka wywodzi swoje prawa do linii elektroenergetycznej znajdującej się na nieruchomości wnioskodawcy, są w rozumieniu u.d.i.p. informacjami publicznymi, do udostępnienia których zastosowanie ma tryb przewidziany w tej ustawie.

Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że żądane dokumenty mogą być wykorzystane w dochodzeniu roszczeń cywilnych. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust.1 u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.