Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 490/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzzzzn2,
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 162 § 1 i § 2, § 3,  art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 § 2 pkt 1, art. 12 § 1, art. 12 § 6 pkt 2 , art. 149, art. 120, art, 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 106 § 3, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 czerwca 2022 r., nr 3201-IOD2.4132.31.2022.3; 3201-IOD2.4132.66.2022 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie stwierdził wobec T. P. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 25 marca 2022 r., nr 3215-SEW-1.4132.50.2022 w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 228 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.").

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, powołaną decyzją organ I instancji odmówił Stronie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r. Z wydanym rozstrzygnięciem Strona nie zgodziła

się i zaskarżyła je odwołaniem.

Organ podatkowy wskazał, że wydaną wobec Strony ww. decyzję,

organ I instancji przesłał za pośrednictwem operatora pocztowego, na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika ogólnego, tj. do J. P., ul. [...], [...]. Podkreślił, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, która zawierała tę decyzję, operator pocztowy doręczył 30 marca 2022 r. korespondencję pełnoletniemu domownikowi - K. W..

Zdaniem organu w wydanej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o prawie

i trybie, w tym terminie, do złożenia odwołania. Organ stwierdził, że bieg 14-dniowego terminu do wniesienia przez Stronę odwołania od ww. decyzji rozpoczął się 31 marca 2022 r. i upłynął z końcem 13 kwietnia 2022 r. Natomiast pełnomocnik Strony odwołanie od ww. decyzji nadał w placówce pocztowej 29 kwietnia 2022 r. (data wpływu

do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie 4 maja 2022 r.), tj. już po upływie

14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Organ zwrócił uwagę, że w toku postępowania podatkowego organ I instancji przesyłał skutecznie, za pośrednictwem poczty, wszelką korespondencję (w aktach znajduje się m.in. zwrotne potwierdzenie doręczenia trzech pism J. P.),

przy czym pełnomocnik Strony nie zgłaszała jakichkolwiek problemów w kwestii doręczania tych pism.

Zdaniem organu odwołanie od ww. decyzji z 25 marca 2022 r. złożono z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Termin określony w art. 223 § 2 O.p. jest terminem zawitym, co oznacza że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, przesądza o konieczności stwierdzenia przez organ, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W dalszej kolejności organ podatkowy wskazał na art. 162 § 1 i § 2

O.p. oraz na art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 ze zm.; dalej: "ustawa o Covid-19"). W odniesieniu do tej ostatniej regulacji wyjaśnił, że w przypadku Strony, organ podatkowy nie był zobligowany do zawiadamiania o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ponieważ w sprawie Strona złożyła taki wniosek z własnej inicjatywy.

Ponadto organ wskazał, że w kwestii przywrócenia terminu do złożenia odwołania, Strona działając przez pełnomocnika złożyła 29 kwietnia 2022 r. (data wpływu do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie 4 maja 2022 r.) stosowny wniosek, który podlegał rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu (skarga w tym przedmiocie stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego przez tut. Sąd – uwaga Sądu).

Strona zaskarżyła ww. postanowienie w całości skargą wniesioną

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie w całości a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa. Ponadto na podstawie art 106 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł

o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z kserokopii książeczki żeglarskiej z danymi jej posiadacza oraz potwierdzeniem zamustrowania na statku w okresie od 3 marca 2022 r. do 6 kwietnia 2022 r.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 162 § 1 O.p. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania pomimo uprawdopodobnienia, iż uchybienie nastąpiło z przyczyn niezależnych od Skarżącego oraz pełnomocnika;

2) art. 120, art, 121 § 1, art. 122 O.p. poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań niezgodnych z przepisami prawa, stosowanie wykładni przepisów prawa krzywdzącej dla Skarżącego, łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario);

3) art 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 O.p. poprzez:

- nieuwzględnienie, jako dowodu w sprawie wyjaśnień przedstawionych przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania;

- wyprowadzenie nielogicznych wniosków przez organy podatkowe na skutek pseudointerpretacji przepisów prawa dokonanej na podstawie własnej oceny i uznania organów;

- niewyczerpujące i nierzetelne rozpatrzenie całego materiału dowodowego przedstawionego przez podatnika, w tym wydanie postanowienia przez organ podatkowy przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie;

- dokonanie przez organy podatkowe oceny dowodów w sposób dowolny, nielogiczny, nierzetelny i niespójny.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżący podtrzymał twierdzenie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu

I instancji nastąpiło bez jego winy, co powoduje, że w sprawie istnieją przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. - zgodnie z którym: "Sąd może z urzędu

lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli

jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." - sąd postanowił odmówić dopuszczenia dowodu z książeczki żeglarskiej z danymi jej posiadacza oraz potwierdzeniem zamustrowania na statku w okresie od 3 marca 2022 r. do 6 kwietnia 2022 r.

Sąd wskazuje bowiem, że dowód ten w rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem jest uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie jest niezbędny dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie w rozumieniu powyższego przepisu.

Według sądu, sposób sformułowania podniesionych w skardze zarzutów

i ich uzasadnienie - naruszenie przepisów postępowania przez stwierdzenie,

że w zaskarżonym postanowieniu organ wadliwie przyjął, że w sprawie nie ziściły

się przesłanki przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania

od ww. decyzji - wskazuje, że Skarżący wadliwie uznaje, iż kwestia przywrócenia

czy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest kwestią pierwszorzędną dla przesądzenia oceny legalności wydanego w sprawie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Jest dokładnie odwrotnie - to kwestia uprzedniego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania warunkuje konieczność następczego badania zaistnienia przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zagadnienie to było przedmiotem pogłębionej analizy przedstawionej w wyroku NSA z 8 sierpnia 2012 r., I FSK 1443/11, w którym wyrażono pogląd, że: "Wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) jest

na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ww. ustawy, niezależnie

od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie

z nim).". W wyroku tym wskazano także, że - zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p.- podanie o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu"

(o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło

do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się, powszechnie akceptowany w orzecznictwie, obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to nie powinno budzić większych i uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia

tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast, inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej,

a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych

oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne

dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia

art. 162 § 1 i § 2 w związku z § 3 O.p. Stwierdzenie więc uchybienia terminu,

co do zasady, podlega odmiennemu reżimowi prawnemu od sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Argumentem, niedostrzeganym w części judykatów, który należało uwzględnić

w rozważaniach jest też bezwarunkowy charakter art. 228 § 1 pkt 2 O.p., wynikający między innymi ze zwrotu: "Organ odwoławczy stwierdza". Dodać więc należy i to,

że stwierdzenie uchybienia terminu następuje w trybie działania z urzędu (aczkolwiek

w sensie sprawczym z impulsu wnioskodawczego w postaci wniesionego odwołania),

a przywrócenie terminu tylko na wniosek zainteresowanego.

Powyższy tok rozumowania został przyjęty w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z: 29 sierpnia 2017 r., II FSK 2288/15; 28 września 2018 r., II FSK 1206/18) Skład orzekający w sprawie w pełni go akceptuje i przyjmuje

za własny.

Zatem, wprawdzie zarzuty skargi sformułowane zostały nieprecyzyjnie, jednak

sąd administracyjny I instancji nie jest związany zarzutami skargi.

Sąd wskazuje zatem, że zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Sposób obliczania terminów określonych w dniach przewidziany jest w przepisie art. 12 § 1 O.p., który stanowi, że początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jednocześnie,

na podstawie przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2020.1041) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu

w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Odnosząc się do pierwszej w sprawie kwestii, tj. skuteczności doręczenia Skarżącemu decyzji organu podatkowego I instancji w przedmiocie odmowy Skarżącemu ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r., należy stwierdzić, że - jak prawidłowo ocenił to organ w zaskarżonym postanowieniu - decyzja ta weszła do obrotu prawnego. Decyzja ta została bowiem doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego, na adres ustanowionego

w sprawie pełnomocnika ogólnego, tj. do J. P., ul. [...], [...]. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, która zawierała

tę decyzję, operator pocztowy doręczył 30 marca 2022 r. korespondencję pełnoletniemu domownikowi - K. W. – zgodnie z art. 149 O.p. Jak zaś stanowi art. 149 O.p. w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem

do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu

lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie

o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń. Sąd podkreśla, że Skarżący okoliczności tych w istocie

nie kwestionuje i nie są one sporne w sprawie. Dodatkowo Sąd wskazuje,

że zgodnie ze stanowiskiem organu, w toku postępowania podatkowego organ

I instancji przesyłał skutecznie, za pośrednictwem poczty, wszelką korespondencję

(w aktach znajduje się m.in. zwrotne potwierdzenie doręczenia trzech pism J. P.), przy czym pełnomocnik Strony nie zgłaszała jakichkolwiek problemów w kwestii doręczania tych pism. Również to stanowisko organu nie jest kwestionowane przez Skarżącego.

W tej sytuacji, skoro Skarżący został pouczony w decyzji o brzmieniu art. 223 § 1 i 2 pkt 1 O.p., zaś decyzja została doręczona w sposób prawidłowy (potwierdzenie odbioru w aktach), to oznacza, że 31 marca 2022 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin

do złożenia odwołania, który zakończył się 13 kwietnia 2022 r. (środa). Tymczasem, Skarżący złożył odwołanie z 29 kwietnia 2022 r. w dniu 29 kwietnia 2022 r.

za pośrednictwem operatora pocztowego, tj. po dniu 13 kwietnia 2022 r., czyli

z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Sąd wskazuje, że termin wniesienia ww. odwołania nie jest sporny w sprawie.

Zatem, w ocenie sądu, przywołany w sprawie przez organ przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stanowiący, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli odwołanie zostało wniesione

z uchybieniem terminu 14 dni, został prawidłowo zastosowany w sprawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy w rozpoznawanej sprawie, której przedmiot - co należy ponownie zaakcentować nie obejmuje przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wskazanych

w zarzutach skargi, ani prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreśla ponadto, że zarzuty skargi odnoszące się do prawidłowości odmowy przez organ przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia ww. odwołania nie mogły odnieść skutku w rozpoznawanej sprawie jako, że sprawa ta nie stanowi sprawy

w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Tym samym Sąd uznał, że niezasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ przepisów art. 162 § 1 O.p. (poprzez nieprzywrócenie terminu

do wniesienia odwołania pomimo uprawdopodobnienia, iż uchybienie nastąpiło

z przyczyn niezależnych od Skarżącego oraz pełnomocnika) jak i art. 120, art, 121 § 1, art. 122 O.p., art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. z art. 191 O.p.

Sąd wskazuje bowiem, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 187 O.p. nakładają

na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Przy czym, zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak stanowi art. 191 O.p., wyłącznie w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie

o prawach strony. Stosownie zaś do art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Jak z kolei stanowi art. 120 O.p. organy działają na podstawie przepisów prawa.

W ocenie składu orzekającego w sprawie, organy w rozpoznawanej sprawie sprostały wskazanym wymogom, nie naruszając żadnego z przywołanych przepisów postępowania. Organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego

dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumcji i oceniły ten materiał, zgodnie

z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Dowody z dokumentów nie były przy tym kwestionowane, w tym w zakresie dotyczący prawidłowości i daty doręczenia ww. decyzji jak i terminu wniesienia od niej odwołania.

Zatem, w kontrolowanym postępowaniu nie można dopatrzyć się zarzucanego

w skardze naruszenia przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wskazanych w zarzutach skargi.

Odnosząc się z kolei do art. 2a O.p., jak trafnie wskazał organ podatkowy

w odpowiedzi na skargę, wyrażona w nim zasadna "in dubio pro tributario" nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie, albowiem wykładnia przepisów prawa, która stanowiły podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, nie pozostawia rzeczywistych, uzasadnionych wątpliwości.

Dodatkowo należy wskazać, że przepis art.15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 ze zm.), dodany ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r.

o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych

oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255 ze zm.), który wszedł w życie 16 grudnia 2020 r. (art. 10), a który

z założenia ma stanowić dodatkową ochronę prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie określonych terminów,

nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania, który został przez organ oceniony jako złożony

w terminie i rozpoznany na podstawie art. 162 O.p.

W tej sytuacji, sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.