Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 982/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 (pkt 2), art. 156 par. 2, art. 158 par. 2, art. 61a par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 i art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] [nr [...]] z dnia [...] 2009 r. znak [...], którą została ustalona lokalizacja inwestycji celu publicznego polegającej na regulacji cieku [...] (część [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z urządzeniem polderu zalewowego na oznaczonych działkach. Uzasadniając swoje stanowisko, Kolegium wskazało, że B. K. i J. J. domagali się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, podnosząc naruszenie prawa związanego z konsultacjami społecznymi i brakiem informacji o powstającej inwestycji. Powołując się na brzmienie art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowisko orzecznictwa, Kolegium stwierdziło, że 12-miesięczny termin ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności, który rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia przedmiotowej decyzji, został w niniejszej sprawie znacznie przekroczony. Ponadto Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się spełnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), które mogłyby skutkować stwierdzeniem, że decyzja lokalizacyjna została wydana z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa).

We wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy wyżej wymienione strony podniosły, że nie miały możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie oraz zadawania pytań w trybie jawnym. Ponadto podniosły, że Kolegium, wskazując w uzasadnieniu daty obwieszczeń, pominęło wynikający z ustawodawstwa polskiego i unijnego obowiązek konsultacji społecznych w przypadku, gdy planowana inwestycja zagraża środowisku naturalnemu, a niewątpliwe budowa polderów na cieku [...] jest taką inwestycją. Strony we wnioskach przedstawiły także szereg uchybień merytorycznych, które w ich ocenie świadczą o tym, że decyzja Prezydenta Miasta [...] rażąco narusza prawo.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak [...], [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa, Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ podniósł, że wnioskodawcy w pismach datowanych na [...] marca, [...] kwietnia i [...] kwietnia 2012 r. domagali się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz domagali się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, a wnioski te nie zawierały konkretnych zarzutów dotyczących kwestionowanej decyzji i nie wskazywały przesłanek, które były podstawą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Dalej wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wskazali na przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a ze względu na ograniczenia postępowania nadzorczego nie ma możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, gdyż w ramach tego postępowania dokonywana jest wyłącznie ocena danej decyzji pod kątem jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Organ doprecyzował, że w rozważanym przypadku kontrola ta ogranicza się jedynie do oceny, czy decyzja z dnia [...] 2009 r. rażąco naruszała przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie których została wydana.

Powołując się na treść art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) [aktualnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.] – u.p.z.p. oraz orzecznictwo, Kolegium stwierdziło, że żadne wady prawne decyzji po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia nie dają organom podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 kpa. Wskazując na daty doręczenia decyzji stronom postępowania oraz obwieszczenia z dnia 12 października 2009 r., Kolegium stwierdziło, że termin do stwierdzenia nieważności decyzji został przekroczony. W ocenie organu przesłanka z art. 53 ust. 7 u.p.z.p. jest wystarczającą przesłanką do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej.

Za niezasadne Kolegium uznało twierdzenia wnioskodawców dotyczące pozbawienia ich możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bowiem nie żądali oni umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto, powołując się na stanowisko orzecznictwa, Kolegium stwierdziło, że wnioskodawcy nie wskazali, jakiej konkretnie czynności procesowej nie podjęli poprzez niepowiadomienie ich o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz składania wniosków; co najważniejsze, nie wykazali, ze uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto Kolegium podtrzymało pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji co do niedopatrzenia się podstaw do stwierdzenia wydania decyzji lokalizacyjnej z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa).

W skardze wniesionej przez J. J. strona zażądała uchylenia – w całości, jako naruszających prawo – zaskarżonej decyzji z dnia 10 września 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 czerwca 2012 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2009 r.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił szereg zarzutów przeciwko decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2009 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa dotyczącego szczególnych zasad postępowania przy wydawaniu decyzji, w wyniku realizacji której może nastąpić: zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego, niebezpieczeństwo wystąpienia poważnych szkód w mieniu obywateli, narażenie budżetu miasta na wypłatę wielomilionowych odszkodowań w razie katastrofy budowlanej i zagrożenia sanitarno-epidemiologicznego, zagrożenie interesowi Państwa [zagrożenie przerwania wiaduktu, po którym biegnie droga krajowa].

Strona przedstawiła zarzuty przeciwko prawidłowości procedury zastosowanej przez Prezydenta Miasta [...], jak i dalsze wady, które kwalifikują tę decyzję do wzruszenia i stwierdzenia nieważności. Wydane przez Kolegium decyzje strona uznała za stronnicze i wspierające interes władz miasta, przy jednoczesnym zignorowaniu poważnych argumentów skarżących przeciw realizacji przedsięwzięcia, mimo że dopiero w czerwcu 2012 r., po protestach mieszkańców, organ I instancji "został zobowiązany do wykonania uwarunkowań z zakresu ochrony środowiska przez RDOŚ w Poznaniu". Ponadto podniósł, że Kolegium działało niejawnie, uniemożliwiając skarżącym zadawanie pytań i wgląd do dokumentacji zgromadzonej w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i dodatkowo podał, że decyzja, której stwierdzenia nieważności się domaga, została wydana bez konsultacji społecznych, uzgodnień środowiskowych, a nadto nie była podana do publicznej wiadomości, zaś mieszkańcy osiedla [...] nie zgadzają się z jej treścią. Uczestniczka postępowania – B. K. wniosła o uwzględnienie skargi, podnosząc, że wraz z innymi mieszkańcami osiedla nie brała udziału w postępowaniach przed wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący. Stwierdziła, że" (...) nie byłam uczestnikiem tego postępowania. Podtrzymuję wszystkie argumenty podane w uzasadnieniu skargi".

Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym postępowaniem umożliwiającym wzruszenie (tak ostatecznej, jak i nieostatecznej) decyzji administracyjnej. Podważenie zapadłego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w przypadku zaistnienia jednej z kwalifikowanych wad wynikających wprost z przepisów prawa, której wypełnienie umożliwia wszczęcie postępowania. Możliwość usuwania nieprawidłowości, jakie wystąpiły w trakcie trwania procesu administracyjnego, stanowi nadrzędny cel postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i usprawiedliwia podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Tryb ten służy zapewnieniu prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia oraz umożliwia realizację zasady sprawiedliwości proceduralnej, jak również podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Jednocześnie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji poddane jest określonemu rygorowi procesowemu, którego dochowanie jest obowiązkiem organu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie skarżący (podobnie jak uczestniczka postępowania) zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2009 r. lokalizującej inwestycję bliżej opisaną w części wstępnej uzasadnienia (SKO wskazało na pisma datowane na [...] marca, [...] kwietnia i [...] kwietnia 2012 r.). Kolegium w zaskarżonej decyzji podniosło, że wnioskodawcy domagali się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz domagali się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, a wnioski te nie zawierały konkretnych zarzutów dotyczących kwestionowanej decyzji i nie wskazywały przesłanek, które były podstawą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Stwierdzenie takie nie uwzględnia faktu, że skarżący we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy przedstawił szereg merytorycznych zarzutów przeciwko wydanej decyzji, natomiast uczestniczka postępowania zarzuty tego rodzaju przedstawiła we wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. W takiej sytuacji ocena, czy zarzuty te znajdują przełożenie na konkretne naruszenie przepisów prawa, jak i ewentualne oszacowanie wagi takich naruszeń, należały do podstawowych zadań Kolegium, jako organu orzekającego w przedmiocie nieważności postępowania. Tak sformułowane żądanie wyczerpuje, zdaniem Sądu, oparcie wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem zarzuca wydanie decyzji lokalizacyjnej z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie wspomnieć należy, że Kolegium spójnie uzasadniło podstawy, dla których wniosek skarżącego uznało nie za odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2009 r., lecz za wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Uwzględniając datę zastosowanego w sprawie obwieszczenia o wydaniu decyzji ([...] października 2009 r.), jak i datę ostatniego doręczenia decyzji w sprawie, co miało miejsce w dniu [...] stycznia 2010 r., należy uznać, że podanie skarżącego nie było odwołaniem, lecz wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, a skarżący, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium, w istocie jednoznacznie potwierdził swoje intencje procesowe oraz zasadność zastosowanego trybu.

Po pierwsze, w przypadku wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracji publicznej zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Odmowa wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, na podstawie określonej w art. 61a § 1 kpa może nastąpić jedynie w przypadku braku jednej z podmiotowych lub przedmiotowych przesłanek dopuszczalności wniosku, a więc gdy wniosek nie został złożony przez osobę będącą stroną w sprawie, gdy kwestionowana decyzja nie istnieje lub, gdy istnieją inne przeszkody prawne ustanowione w ustawach odrębnych, wykluczające prowadzenie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie (a w konsekwencji przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 kpa), poprzez rozstrzyganie w tym zakresie wątpliwości na korzyść jednostki wnoszącej podanie. Sprzeciwia się temu wynikający z art. 61a § 1 kpa zakaz wszczynania postępowania administracyjnego na żądanie podmiotu niebędącego stroną. Tym bardziej niedopuszczalne jest rozstrzyganie w ten sposób o przymiocie strony w stosunku do podmiotu żądającego wszczęcia postępowania zmierzającego do wzruszenie ostatecznej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA//Wa 359/12, LEX nr 1230532). Ocena, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od legitymowanego podmiotu, należy do organu administracji publicznej właściwego do przeprowadzenia tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Dostrzegając brak legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji przez konkretny podmiot niemający w nim statusu strony w rozumieniu art. 157 § 2 kpa, właściwy organ powinien odmówić wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na jego wniosek (aktualnie powinien zastosować art. 61a kpa i orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia). Równocześnie jednak, jeżeli istnieje podejrzenie występowania w decyzji którejś z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, organ ten może wszcząć z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, zapewniając możliwość udziału w nim wszystkim stronom (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I CSK 402/11, LEX nr 1169138). Innymi słowy, sytuacja, w której podmiot żądający wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie posiada przymiotu strony, prowadzić musi do wydania postanowienia o treści zdeterminowanej art. 61a § 1 kpa, a więc odmowy wszczęcia tego postępowania, z powodu zaistnienia przeszkody o charakterze podmiotowym.

Badanie zasadności złożonego wniosku, czyli stwierdzenie, czy w sprawie faktycznie zaistniały przesłanki nieważności określone w art. 156 § 1 kpa ma miejsce podczas merytorycznego rozpoznawania sprawy, nie może natomiast ono następować na wstępnym etapie badania dopuszczalności wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności. Dopiero stwierdzenie przez organy administracji, że nie zachodzą przesłanki skutkujące obowiązkiem odmowy wszczęcie tego postępowania, umożliwia merytoryczną ocenę wskazanych przez wnioskodawcę podstaw stwierdzenia nieważności.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Kolegium nie przedstawiło żadnych rozważań co do tego, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2009 r., a tym samym spełnione zostały kryteria podmiotowe wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Tymczasem na zakwestionowanie statusu skarżącego jako postępowania strona zwróciła uwagę sama strona, powołując się na pismo organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r. (znak [...] [...]), który w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków Miasta [...], stwierdził, że w dniu wydania decyzji skarżący nie był właścicielem lokalu w budynku mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...] usytuowanego w sąsiedztwie projektowanego polderu zalewowego w ciągu cieku [...], a w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. W konsekwencji, przyjęcie, że skarżący ma status strony postępowania i może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wymagało od Kolegium odpowiedniego uzasadnienia. Tymczasem Kolegium nie wyjaśniło okoliczności, od której zależy oceny, czy w ogóle miało podstawy do wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Sąd w tym miejscu podkreśla, że merytoryczna ocena wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a więc kontrola, czy w trakcie toczącego się postępowania zaistniała jedna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, może nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie.

Po drugie, obowiązek gruntownej kontroli, czy w trakcie postępowania administracyjnego zaistniała którakolwiek z kwalifikowanych wad określonych art. 156 § 1 kpa, spoczywa na organie administracji publicznej, będącym właściwym dla prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślenia wymaga, że organ w powyższym przypadku nie jest ograniczony żądaniem strony. W konsekwencji uzasadnienie decyzji wymaga nie tylko odniesienia się do zarzutów wnioskodawcy, ale również odpowiedniego umotywowania stanowiska co do tego, czy organ dostrzegł określone wady decyzji (naruszenia prawa przez organ wydający zaskarżony akt) oraz ocenił, czy wady te wyczerpują podstawy wskazane w art. 156 § 1 kpa, co w zakresie podstawy określonej jako wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) polega na rozstrzygnięciu, jaki charakter ma stwierdzone naruszenie konkretnego przepisu prawa.

Po trzecie, przepis art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy; ponadto przewiduje, że art. 158 § 2 kpa stosuje się odpowiednio. Przepis ten nie formułuje zatem przeszkody do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i rozważenia podstaw takiego stwierdzenia. Przepis ten jedynie ogranicza możliwość orzeczenia o nieważności kontrolowanego aktu ze względu na upływ określonego czasu od odpowiednio jego doręczenia lub ogłoszenia. W takiej sytuacji, w której ze względu na upływ 12 miesięcy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, zachodzi natomiast podstawa do stwierdzenia na podstawie art. 158 § 2 kpa wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności (dotyczy to również w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne – art. 156 § 2 kpa).

Powyższe okoliczności wskazują, że organ właściwy w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, po wstępnym zbadaniu dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania nadzwyczajnego, powinien W niniejszej sprawie, ze względu na lakoniczność merytorycznego uzasadnienia Kolegium, należy uznać, że w istocie poprzez odwołanie się do treści art. 53 ust. 7 u.p.z.p. uchyliło się ono od zbadania, czy w sprawie zachodzą podstawy nieważności wymienione w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności nie zbadało sprawy pod kątem oceny, czy zaskarżona decyzja lokalizacyjna została wydana z naruszeniem prawa i czy to naruszenie miało charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dopiero w razie jednoznacznego rozstrzygnięcia w tym zakresie organ mógł rozważyć, czy zachodzą podstawy do zastosowania art. 53 ust. 7 u.p.z.p. powiązanego z rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 158 § 2 kpa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na naruszenie przez Kolegium art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, bowiem nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy Kolegium przeprowadziło należycie postępowanie wyjaśniające przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wszczęło postępowanie nadzwyczajne na wniosek podmiotu, który jest stroną postępowania, jak i czy zaskarżona decyzja lokalizacyjna była obarczona określonymi wadami prawnymi i mogły one stanowić podstawę nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 kpa oraz czy zachodziły podstawy do zastosowania w sprawie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. i art. 158 § 2 kpa. Uchybienia Kolegium niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczą naruszenia przepisów, które determinują nie tylko kierunek merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ale formalną możliwość wszczęcia nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji.

Odnotować należy również uchybienie Kolegium w zakresie zastosowania art. 10 § 1 kpa, bowiem akta dotyczące postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej nie zawierają potwierdzenia, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji stronom zapewniono udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Uchybienie to samo w sobie nie mogło mieć wprawdzie wpływu na wynik sprawy, jednakże dopełnia obrazu naruszenia przepisów postępowania przez Kolegium.

Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium zobowiązane jest do odpowiedniego uzasadnienia, że podanie o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od strony, a następnie, w wyniku pozytywnej weryfikacji w wniosku w tym zakresie i zapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom, do przeprowadzenia postępowania w celu zbadania, czy zachodzą podstawy nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. W szczególności organ powinien zbadać, czy Prezydent Miasta [...], wydając decyzję z dnia [...] 2009 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, dopuścił się rażącego naruszenia procedury lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i przepisów prawa materialnego w zakresie ochrony środowiska. Dopiero w takiej sytuacji Kolegium będzie mogło rozstrzygnąć o zastosowaniu w sprawie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 158 § 2 kpa.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji (punkt I i III). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt II).