Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1170/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. z siedzibą w R., Francja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

W dniu 27 grudnia 2013r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw D.z siedzibą w R., Francja wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy ADMART o numerze [...] na rzecz D. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w W.. Wnoszący sprzeciw wskazał że jest uprawnionym z rejestracji dwóch wspólnotowych znaków towarowych DAMART o numerach [...] i [...] oraz międzynarodowego znaku towarowego DAMART [...], którego ochrona został uznana na terytorium Unii Europejskiej w zakresie towarów i usług z klas 25 i 35.

Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Podniósł, że towary i usługi do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe są jednorodne względem siebie i komplementarne. Także same oznaczenia są podobne pod względem wizualnym, fonetycznym i konceptualnym w takim stopniu, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Podniósł również, że funkcjonowanie na polskim rynku spornego znaku towarowego prowadzić będzie do osłabienia zdolności odróżniającej i siły atrakcyjnej oznaczenia DAMART, tj. do jego rozwodnienia.

W odpowiedzi z dnia 2 kwietnia 2014 r. uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego. Wskazał, że porównywane znaki towarowe nie są do siebie podobne oraz, że wnoszący sprzeciw nie wskazał żadnych materiałów dowodowych świadczących o istnieniu renomy znaków przeciwstawionych. Podniósł, że porównywane znaki towarowe składają się z dwóch sylab - pierwszej nadającej obu wyrazom charakter odróżniający tj. odpowiednio DA i AD oraz drugiej MART, która w wolnym tłumaczeniu oznacza rynek. Uprawniony stwierdził również, że człon słowny MART jest często używany w kontekście handlu i obrotu towarami, zaś w bazie OHIM można znaleźć 75 zgłoszeń znaków zawierających wyraz MART. Wskazał również, że sporny znak towarowy jest używany w postaci odmiennej od znaków przeciwstawionych. Stwierdził także, że znaki przeciwstawione nie są przeznaczone do oznaczania takich towarów jak czapki, kapelusze, kominy, szale, rękawiczki. Podniósł ponadto, że nazwa przedsiębiorstwa uprawnionego pochodzi od imion jego córek – A. i M.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2014 r. strony podtrzymały swoje argumenty. Wnoszący sprzeciw przedłożył dowody na okoliczność istnienia renomy znaków przeciwstawionych. Podkreślił podobieństwo porównywanych oznaczeń i towarów. Uprawniony podniósł, że z załączonych materiałów dowodowych nie wynika renoma znaku przeciwstawionego oraz, że porównywane znaki nie są do siebie podobne. Wskazał, że towary oznaczane znakami przeciwstawionymi nie są dostępne w Polsce. Podkreślił, że materiały przedłożone przez wnoszącego sprzeciw nie pochodzą z prasy polskiej, tylko głównie francuskiej, część artykułów robi wrażenie sponsorowanych, zaś część artykułów nie zawiera pochlebnych informacji dla firmy D. W związku z powyższym, w jego ocenie, nie można mówić o renomie, która kojarzy się z czymś pozytywnym. Ponadto uprawniony podniósł, że wnoszący sprzeciw nie wykazał istnienia renomy ani w Polsce ani w innych krajach Unii Europejskiej. Podkreślił także, że wprowadza na rynek towary z przędzy, podczas gdy wnoszący sprzeciw wprowadza na rynek odzież termiczną dla osób starszych.

W piśmie z dnia 29 lipca 2014r. wnoszący sprzeciw podkreślił podobieństwo i identyczność towarów i usług do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe oraz podobieństwo samych znaków. Stwierdził także, że znaki przeciwstawione tworzą rodzinę znaków. Podniósł także, że istnienie renomy znaków przeciwstawionych zostało wykazane, jak również, że w przedmiotowej sprawie zachodzą pozostałe przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Jednocześnie stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego znaki towarowe DAMART są znane więcej niż połowie dorosłych konsumentów z Francji, Wielkiej Brytanii i Belgii, są one obecne na rynku francuskim od ponad 50 lat, są wiodącą marką w sektorze odzieży dla seniorów i uważane za lidera w tej branży, są one intensywnie używane i reklamowane. Towary oznaczane tymi znakami są wysokiej jakości i cieszą się uznaniem klientów. Firma D. zaangażowana jest w akcje promujące zdrowy styl życia. Podniósł również, że pomiędzy porównywanymi znakami istnieje bardzo wysokie ryzyko skojarzenia ze względu na wysoką zdolność odróżniającą oraz renomę znaków DAMART oraz ryzyko konfuzji. Stwierdził także, że rejestracja znaku spornego ADMART może działać na szkodę charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych DAMART. Ponadto wnoszący sprzeciw wskazał że element słowny MART występujący w porównywanych znakach towarowych nie może być uznany za element o niskiej dystynktywności.

W piśmie z dnia 5 września 2014 r. uprawniony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do braku podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi oraz braku ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Podkreślił, że używanie znaku DAMART nie powoduje przeniesienia pozytywnych wyobrażeń na towar oznaczany tym znakiem, bowiem firma D. nie działa na polskim rynku. Wskazał na 20 letnią historię działalności gospodarczej uprawnionego oraz na to, że przez ten czas zdobył licznych klientów, poniósł znaczne nakłady na reklamę i promocję znaku, a do dnia otrzymania pisma od wnoszącego sprzeciw nie wiedział o istnieniu firmy D. Tym samym uprawniony nie mógł spowodować rozwadniania marki DAMART. Nie może więc być mowy o działalności pasożytniczej uprawnionego. Podtrzymał swoje stanowisko, że wnoszący sprzeciw nie wykazał istnienia renomy należących do niego znaków towarowych. Podniósł, że badania znajomości marki nie były prowadzone na reprezentatywnej grupie odbiorców tj. 18 + ale 50+, oraz wykazał na negatywne artykuły w prasie. Ponadto stwierdził, że człon "Mart" jest członem często występującym w znakach towarowych, więc należy uznać, że odznacza się on niską dystynktywnością. Wykorzystywany jest on bowiem w wielu znakach towarowych przez różnych przedsiębiorców, niepowiązanych ze sobą gospodarczo. Wskazał również w jaki sposób sporne oznaczenie jest używane w obrocie.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2014r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że przedmiotem oceny powinny być znaki w postaci zarejestrowanej a nie używanej oraz, że nie ma jakiegokolwiek wymogu używania i wykazania renomy wspólnotowego znaku towarowego na terytorium Polski. Ponadto podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zarzuca uprawnionej jedynie szkodliwość dla odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego. Uprawniony podniósł, że obecnie w OHIM jest zarejestrowanych ponad 2500 znaków towarowych zawierających człon "Mart" przeznaczonych m.in. do oznaczania towarów z klasy 25 i usług z klasy 35. Z powyższego wynika, że wnoszący sprzeciw nie jest jedyną firmą używającą tego członu. Ponownie podkreślił, że wnoszący sprzeciw nie przestawił dowodów na renomę swoich znaków towarowych oraz to, że porównywane znaki towarowe nie są podobne. Ponadto stwierdził, że wobec braku przeciwstawionych znaków na polskim rynku nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Podniósł również, że wnoszący sprzeciw nie przeprowadził dowodu na szkodliwość dla odróżniającego charakteru wcześniejszych znaków towarowych.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. [...] Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy ADMART o numerze [...], udzielonego na rzecz D. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w W., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez D. SA z siedzibą w R., Francja na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił sprzeciw i przyznał D. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. w W. od D. SA z siedzibą w R., Francja kwotę w wysokości 1600 zł (słownie: jeden tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszej kolejności, że w myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Wnoszący sprzeciw zarzucił, że sporny znak jest podobny w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd do trzech następujących należących do niego znaków towarowych: dwóch słowno-graficznych DAMART o numerach [...] i [...] oraz jednego słownego DAMART o numerze [...].

Dokonując porównania towarów i usług dla których przeciwstawione znaki są zarejestrowane, organ uznał że z dokonanego zestawienia wynika, że znak sporny i przeciwstawione służą do oznaczania identycznych towarów takich jak odzież i nakrycia głowy, a także identycznych usług jakimi w ogólności są usługi sprzedaży odzieży i nakryć głowy.

Mając na uwadze powyższe Urząd RP dokonał podobieństwa oznaczeń w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi.

Organ wskazał, że sporny znak towarowy [...] jest oznaczeniem słownym składającym się z jednego słowa ADMART. Przeciwstawiony znak towarowy [...] jest oznaczeniem słowno-graficznym składającym się ze słowa DAMART zapisanego granatowymi, drukowanymi literami oraz czerwonego motywu graficznego przypominającego kształtem błyskawicę, wpisanego w literę "D".

Przeciwstawiony znak towarowy [...] jest oznaczeniem słownym składającym się z jednego słowa DAMART.

Przeciwstawiony znak towarowy [...] jest oznaczeniem słowno-graficznym składającym się ze słowa DAMART zapisanego szarymi, drukowanymi literami oraz czerwonego motywu graficznego przypominającego kształtem błyskawicę, wpisanego w literę "D".

Zdaniem organu z powyższego zestawienia wynika, że porównywane znaki posiadają wspólny element jakim jest człon słowny "mart". Ww. identyczny człon słowny to jednak za mało aby uznać, że znaki te są podobne do siebie w stopniu powodującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych.

Urząd podkreślił, że o podobieństwie znaków decyduje ogólne wrażenie jakie znaki te wywołują na odbiorcach, a porównywane znaki towarowe pomimo ww. wspólnego elementu różnią się w takim stopniu, że jako całość wywierają odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach.

Porównując znak sporny ze znakami przeciwstawionymi w warstwie wizualnej, Kolegium stwierdziło, że znaki te, jak wskazano powyżej posiadają identyczny człon słowny MART stanowiący końcowy element tych znaków. Jednakże wszystkie porównywane oznaczenia różnią się początkowymi elementami, które tworzą litery AD w znaku spornym i DA w znakach przeciwstawionych.

Również porównując znaki w warstwie fonetycznej Kolegium Orzekające stwierdziło, że znak sporny i przeciwstawione są wymawiane w sposób odmienny. Oceniając porównywane znaki w warstwie znaczeniowej Kolegium Orzekające uznało, że znaki te oceniane jako całość są oznaczeniami fantazyjnymi, które nie posiadają znaczenia w żadnym z języków. Zatem nie można mówić o jakimkolwiek podobieństwie bądź różnicach pomiędzy porównywanymi znakami w warstwie znaczeniowej.

Podsumowując, Kolegium Orzekające uznało, że porównywane znaki towarowe nie są do siebie podobne na żadnej z płaszczyzn postrzegania, podkreślając, że znaki towarowe podlegają ocenie jako całość, a nie jedynie ich określone fragmenty w oderwaniu od ogólnego wrażenia jakie te znaki wywierają na odbiorcach. Sporny znak towarowy jako całość, co zostało wykazane powyżej, różni się istotnie od przeciwstawionych znaków nie tylko pod względem wizualnym, ale także fonetycznym. W związku z powyższym Kolegium Orzekające uznało, że sporny znak towarowy ADMART [...] i przeciwstawione mu znaki towarowe DAMART [...] i [...] nie są do siebie podobne w stopniu wywołującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.

W związku z tym, że porównywane znaki towarowe nie są do siebie podobne, gdyż jako całość wywierają odmienne ogólne wrażenie w warstwie fonetycznej ani wizualnej Kolegium Orzekające stwierdziło, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakiem przeciwstawionym. Co prawda towary i usługi do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe można nabyć w tych samych miejscach, a mianowicie sklepach z odzieżą i nakryciami głowy, jak również w sklepach wielkopowierzchniowych, to jednak zdaniem Kolegium Orzekającego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi jednak ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia tych towarów z uwagi na wskazany powyżej brak podobieństwa znaków towarowych przeznaczonych do ich oznaczania. Odbiorcami towarów oznaczanych porównywanymi znakami są przeciętni polscy konsumenci.

Mając na uwadze powyższe Kolegium Orzekające uznało, że postawiony w sprawie zarzut udzielenia prawa ochronnego z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie zasługuje na uwzględnienie.

W dalszej kolejności Kolegium oceniło zasadność zarzutu udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Kolegium uznało, że porównywane znaki, pomimo wspólnego członu słownego "mart" różnią się tak w warstwie wizualnej jak i fonetycznej w takim stopniu, że jako całość wywierają odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach, a ponadto wnoszący sprzeciw nie wykazał renomy swoich znaków towarowych na terytorium Polski przed ani w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego.

Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wnoszący sprzeciw przedłożył następujący materiał dowodowy na okoliczność renomy znaków towarowych DAMART:

1. kopie artykułów prasowych w językach obcych wraz z tłumaczeniem przysięgłym z lat 1996, 1998, 2003, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013;

2. kopie artykułów prasowych w języku obcym dotyczące ilości sklepów z towarami oznaczanymi znakami DAMART we Francji, Belgii, Wielkiej Brytanii, Australii, Japonii, Luksemburgu i Szwajcarii;

3. kserokopie reklam produktów oznaczanych znakami DAMART;

4. katalogi z ofertą sprzedaży produktów przedsiębiorstwa DAMART;

5. wyniki badań świadomości marki DAMART;

6. zdjęcia z reklam telewizyjnych produktów oznaczanych znakami DAMART

7. notatki prasowe dotyczące otwarcia nowych sklepów przedsiębiorstwa DAMART we Francji;

8. artykuły prasowe o markach we Francji;

9. prasowe artykuły promocyjne;

10. wydruki z Internetu zawierające wzmianki o produktach przedsiębiorstwa DAMART;

11. fragment kserokopii książki o markach we Francji;

12. decyzja Hiszpańskiego Urzędu Patentowego z dnia 8 maja 2013r. odmawiająca udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy DEMAR CREACIONES ze względu na podobieństwo do znaków DAMART.

Organ zauważył, że cały materiał dowodowy stanowią dokumenty sporządzone w językach francuskim, holenderskim i angielskim, zaś dowód wymieniony w pkt 12 w języku hiszpańskim, do których zostało dołączone stosowne tłumaczenie przysięgłe. Materiał ten nie dotyczy terytorium Polski. Organ stwierdził, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa strona musi wskazać dowody potwierdzające renomę na terytorium Polski, przy czym renoma ta musi istnieć przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia zarówno z materiałem dowodowym sprzed dniem 18 listopada 2011r. (data zgłoszenia spornego znaku towarowego) jak i późniejsze. Dowody na okoliczność renomy pochodzące z okresu po dacie zgłoszenia znaku spornego mogą stanowić jedynie dowody uzupełniające potwierdzające istnienie ewentualnej renomy, która powinna zostać przez wnoszącego sprzeciw udowodniona zgodnie z przyjętymi w tym zakresie przez judykaturę sposobami.

Organ podkreślił, że wnoszący sprzeciw nie przedłożył żadnych materiałów dowodowych, które wskazywałyby na udział w polskim rynku towarów oznaczonych znakiem DAMART, zasięgu i długotrwałości reklamy produktu sygnowanego tym oznaczeniem w Polsce, ilości udzielonych licencji, rozmiaru nakładów poniesionych w związku z promocją tego znaku w Polsce ani też relacji cenowej w stosunku do towarów substytucyjnych. Z orzecznictwa wspólnotowego wynika, że uprawniony z wcześniejszego prawa ochronnego musi wykazać, że zaistniała po stronie uprawnionego ze spornego znaku towarowego sytuacja uzyskania nienależnej korzyści, bądź też szkodliwość dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku wcześniejszego. M.in. w wyroku Sądu (dawniej: Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 22 maja 2012 r. (sygn. akt T-570/10) wskazano, że to "właściciel wcześniejszego znaku towarowego musi przedstawić dowody pozwalające na ustalenie prima facie realnego przyszłego zagrożenia wystąpienia działania na szkodę znaku. Ustalenie to może zostać dokonane w szczególności w drodze logicznej dedukcji na podstawie wyników analizy prawdopodobieństwa oraz przy uwzględnieniu praktyk przyjętych w danym sektorze handlu, a także wszystkich pozostałych okoliczności danej sprawy. Nie można jednak wymagać, by oprócz tych dowodów właściciel wcześniejszego znaku towarowego musiał wykazywać dodatkowo wpływ późniejszego znaku towarowego na rynkowe zachowanie przeciętnego konsumenta towarów lub usług, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany".

Mając na uwadze powyższe Kolegium Orzekające uznało, że postawione w sprawie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium Orzekające ustaliło w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. i § 8 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003r., Nr 212, poz. 2076 z późniejszymi zmianami). W związku z faktem, że strona wygrywająca w rozpatrywanej sprawie była reprezentowana przez pełnomocnika - rzecznika patentowego Kolegium uznało za zasadne przyznanie uprawnionemu kwoty w wysokości 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa kwota obejmuje koszt zastępstwa procesowego.

Pismem z dnia 26 marca 2015 r. D. (S.) z siedzibą w R., Francja reprezentowany przez rzecznika patentowego B. W., wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez wadliwą wykładnię, polegającą na:

- przyjęciu niewłaściwych kryteriów oceny podobieństwa oznaczeń i odstąpienie od zasady oceny oznaczeń w ujęciu całościowym;

- przyjęciu wadliwych kryteriów oceny modelu przeciętnego odbiorcy oraz stopnia jego uwagi w odniesieniu do nabywanych towarów;

- przyjęciu niewłaściwych kryteriów oceny ryzyka konfuzji;

- braku wzięcia pod uwagę, że seria znaków towarowych ma wpływ na ustalenie ryzyka konfuzji;

2) art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez niezastosowanie normy tego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, będące wynikiem dokonania wadliwej oceny podobieństwa znaków towarowych DAMART i ADMART oraz ustalenia, że nie występuje ryzyko wprowadzenia przeciętnych odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia towarów i usług, a także braku uwzględnienia serii znaków towarowych z elementem DAMART;

3) art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez wadliwą wykładnię polegającą na:

- przyjęciu błędnych kryteriów oceny podobieństwa znaków towarowych przy dochodzeniu ochrony znaku towarowego renomowanego;

- błędnym uznaniu, że stwierdzenie renomy wspólnotowych znaków towarowych wymaga przedstawienia dowodów potwierdzających renomę tego znaku na terytorium Polski;

- wadliwym rozumieniu przesłanek naruszenia renomy znaku towarowego, tj.: działania na szkodę charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego, działania na szkodę renomy wcześniejszego znaku towarowego, uzyskania nienależnej korzyści;

4) art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez niezastosowanie normy tego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w sytuacji występowania pomiędzy znakami towarowymi wystarczającego stopnia podobieństwa, renomy znaków towarowych DAMART oraz podstaw do stwierdzenia naruszenia renomowanego charakteru znaków towarowych DAMART;

II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a., a także art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, zaniechaniu odniesienia się do całości materiału dowodowego, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności braku odniesienia się do argumentów i dowodów złożonych przez Skarżącego na okoliczność renomy znaków towarowych DAMART, działania na szkodę ich charakteru odróżniającego oraz serii znaków DAMART, co również miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako wydanej niezgodnie z prawem, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty podkreślając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w petitum skargi. Zdaniem strony skarżącej Urząd Patentowy RP wadliwie ocenił podobieństwo znaków towarowych, dokonując dowolnego podziału znaków jednoelementowych na mniejsze człony i oceniając ich podobieństwo według kryteriów oceny przyjętych dla znaków złożonych z kilku elementów słownych. W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt, że przedmiotem badania na podobieństwo były znaki jednowyrazowe DAMART i ADMART, nie było podstaw do dokonania ich podziału na mniejsze elementy i przypisania im samodzielnej funkcji w tych znakach towarowych. Tak dokonana ocena podobieństwa została przeprowadzona z naruszeniem zasady oceny oznaczeń w ujęciu całościowym.

Ponadto, w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy wadliwie ustalił model przeciętnego odbiorcy oraz poziom jego uwagi przyjmując, że odbiorca tej kategorii towarów dobrze zna znaki towarowe. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem odbiorca tej kategorii towarów, jaką jest odzież, skarpety, wyroby pończosznicze, przywiązuje do tych towarów raczej niewielką uwagę, bowiem są to przedmioty codziennego użytku i stosunkowo niedrogie (por. wyrok Sądu UE z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-547/08, pkt 43).

Urząd Patentowy wydając zaskarżona decyzję nie wziął również pod uwagę, że skarżący legitymuje się prawem do serii znaków towarowych opartej na wspólnym elemencie DAMART i używanych na rynku UE. W sytuacji, gdy istnieje seria znaków towarowych, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może wynikać z możliwości skojarzenia znaku zgłoszonego z należącymi do danej serii wcześniejszymi znakami, jeśli występują między nimi podobieństwa mogące skłonić konsumenta do uznania, że zgłoszony znak towarowy należy do tej samej serii, oraz, że oznaczane nim towary mają to samo pochodzenie handlowe, co towary oznaczane znakami wcześniejszymi, lub pochodzenie zbliżone. Tego rodzaju prawdopodobieństwo skojarzenia znaku zgłoszonego z wcześniejszymi seryjnymi znakami towarowymi, mogące spowodować niejasność co do pochodzenia handlowego towarów oznaczanych kolidującymi ze sobą oznaczeniami może występować również wtedy, gdy na podstawie porównania znaku zgłoszonego z każdym ze znaków wcześniejszych z osobna nie da się stwierdzić istnienia bezpośredniego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (por. wyrok Sądu UE z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 /Bainbridge/, par. 124). Gdyby zatem Urząd Patentowy rozpoznał sprawę w sposób wnikliwy oraz uwzględnił wszystkie przedkładane przez Skarżącego dowody i argumenty, winien był wziąć pod uwagę, że seria znaków DAMART używana w obrocie ma istotny wpływ na ustalenie niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd w związku z późniejszym znakiem ADMART.

Wadliwe ustalenia w zakresie powyższych okoliczności spowodowały, że organ błędnie ocenił konfuzyjne podobieństwo znaków towarowych, a także wadliwie ustalił model przeciętnego odbiorcy towarów i usług oraz jego stopień uwagi, a także nie wziął pod uwagę serii znaków przy ocenie ryzyka konfuzji i w konsekwencji nie zastosował art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., co miało wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. skarżący wskazał, że oceniając podobieństwo znaku późniejszego do wcześniejszego znaku renomowanego, organ błędnie zastosował surowsze kryteria oceny w tym zakresie tj. takie, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Natomiast z brzmienia art. 132 ust. 3 p.w.p. wynika, że aby zachodziła podstawa do uznania podobieństwa w rozumieniu tego przepisu wystarczy wystąpienie tzw. możliwości skojarzenia pomiędzy znakami, rozumianej jako przywołanie w świadomości odbiorcy znaku wcześniejszego znaku wcześniejszego w efekcie dokonanej percepcji znaku późniejszego.

Ponadto, Urząd Patentowy wadliwie przyjął, że stwierdzenie renomy wspólnotowych znaków towarowych wymaga przedstawienia dowodów potwierdzających renomę tego znaku w odniesieniu do terytorium Polski. Wykazanie używania wspólnotowych znaków towarowych DAMART bezpośrednio na terytorium Polski nie stanowi warunku koniecznego do stwierdzenia ich renomy. W myśl najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyznanie rozszerzonej ochrony dla znaku wspólnotowego wymaga wykazania jego renomy na "istotnej jego części" terytorium UE (por. wyrok z dnia 06 października 2009 r. w sprawie C-301/07 /Pago/).

Zdaniem strony skarżącej dokonanie przez organ wadliwej wykładni art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. doprowadziło w konsekwencji do niezastosowania tego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy pomiędzy znakami towarowymi DAMART i ADMART występował wystarczający stopnia podobieństwa oraz gdy istniały podstawy do uznania renomy znaków towarowych DAMART, a także do stwierdzenia naruszenia ich renomowanego charakteru .

W świetle powyższych argumentów uznać należy, że organ dokonał wadliwej wykładni kryteriów oceny renomy wspólnotowego znaku towarowego oraz wadliwie nie zastosował tego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy skarżący podniósł, że Urząd Patentowy dokonał wybiórczej i ogólnikowej analizy materiału dowodowego złożonego w sprawie, w szczególności nie odniósł się do argumentów i dowodów złożonych przez skarżącego na okoliczność renomy wspólnotowych znaków towarowych DAMART, a także działania na szkodę ich charakteru odróżniającego oraz prawa do serii znaków DAMART. Dokonanie przez organ niewłaściwych ustaleń faktycznych skutkowało naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art.11, art. 77 § 1 k.p.a., nakazujących organom dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozpatrywania spraw w sposób wnikliwy i wyczerpujący.

Dodatkowo swoje stanowisko, strona skarżąca przedstawiła w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.).

Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 poz. 1410), każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle cytowanego wyżej przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu postępowania.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego RP oddalająca w całości sprzeciw strony skarżącej wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy ADMART nr [...]. Organ uznał, że sporny znak towarowy nie jest podobny do wcześniejszych znaków towarowych DAMART - wspólnotowych: [...] oraz [...] oraz międzynarodowej rejestracji wyznaczonej na UE nr [...] w stopniu rodzącym ryzyko konfuzji wśród przeciętnych odbiorców oraz, że skarżący nie przedstawił dowodów pozwalających na uznanie renomy znaków towarowych DAMART na terenie RP.

W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Jako podstawę prawną wniosku o unieważnienie prawa ochronnego w pierwszej kolejności wnioskodawca wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Wnoszący sprzeciw zarzucił, że sporny znak jest podobny w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd do trzech następujących należących do niego znaków towarowych: dwóch słowno-graficznych DAMART o numerach [...] i [...] oraz jednego słownego DAMART o numerze [...].

Celem przepisu jest uniemożliwienie kolizji z prawami ochronnymi do znaków towarowych identycznych lub podobnych udzielonymi z wcześniejszym pierwszeństwem, a przeszkoda udzielenia prawa ochronnego zachodzi w razie łącznego spełnienia przesłanek tzn.:

1) gdy badane znaki są identyczne i służą do oznaczania towarów podobnych lub są podobne i służą do oznaczania towarów identycznych, lub są podobne i służą do oznaczania podobnych towarów oraz

2) gdy we wskazanych wyżej sytuacjach zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

W pierwszej kolejności organ dokonał oceny podobieństwa towarów i usług do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki, stwierdzając że znak sporny i przeciwstawione służą do oznaczania identycznych towarów takich jak odzież i nakrycia głowy, a także identycznych usług jakimi w ogólności są usługi sprzedaży odzieży i nakryć głowy.

Następnie zgodnie z ustaloną praktyką oraz orzecznictwem organ dokonał porównania przeciwstawionych znaków, oceniając je jako całość. Oceny porównawczej organ dokonał na trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi.

Sporny znak towarowy [...] jest oznaczeniem słownym składającym się z jednego słowa ADMART, natomiast przeciwstawione znaki towarowe są oznaczeniem słownym i słowno – graficznym. Znak [...] jest oznaczeniem słowno-graficznym składającym się ze słowa DAMART zapisanego granatowymi, drukowanymi literami oraz czerwonego motywu graficznego przypominającego kształtem błyskawicę, wpisanego w literę "D". Przeciwstawiony znak towarowy [...] jest oznaczeniem słownym składającym się z jednego słowa DAMART. Z kolei znak towarowy [...] jest oznaczeniem słowno-graficznym składającym się ze słowa DAMART zapisanego szarymi, drukowanymi literami oraz czerwonego motywu graficznego przypominającego kształtem błyskawicę, wpisanego w literę "D".

Jak słusznie zauważył Urząd z powyższego zestawienia wynika, że porównywane znaki posiadają wspólny element jakim jest człon słowny "mart". Ww. identyczny człon słowny to jednak za mało aby uznać, że znaki te są podobne do siebie w stopniu powodującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. O podobieństwie znaków decyduje bowiem ogólne wrażenie jakie znaki te wywołują na odbiorcach, a porównywane znaki towarowe pomimo ww. wspólnego elementu różnią się w takim stopniu, że jako całość wywierają odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach.

Kolegium, zauważyło że znaki te, posiadają identyczny człon słowny MART stanowiący końcowy element tych znaków, jednakże wszystkie porównywane oznaczenia różnią się początkowymi elementami, które tworzą litery AD w znaku spornym i DA w znakach przeciwstawionych. W związku z tym, że różnice te dotyczą początkowych elementów porównywanych znaków bez wątpienia zostaną one dostrzeżone przez odbiorców, ponieważ odbiorcy zwracają większą uwagę na pierwsze człony znaków, a mniejszą na końcowe ich fragmenty. Wizualnie pierwsze litery i sylaby przyciągają bowiem ich największą uwagę i są zapamiętywane (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014r. w sprawie II GSK 2100/12). Pierwsze zaś człony, tj. DA w znakach przeciwstawionych i AD w znaku spornym, pomimo tego że utworzone są przez te same litery, ale umieszczone w innej kolejności, co powoduje, że znaki te jako całość wywołują odmienne wrażenie w warstwie wizualnej. Ponadto znaki przeciwstawione słowno-graficzne [...] oraz [...] posiadają dodatkowo grafikę na którą oprócz napisu DAMART składa się czerwony motyw graficzny przypominający kształtem błyskawicę wpisany w literę D, który dzięki zastosowaniu silnego koloru czerwonego jest elementem rzucającym się w oczy. Co dodatkowo różnicuje znak sporny oraz dwa przeciwstawione mu znaki towarowe [...] i [...] w warstwie wizualnej.

Porównując znaki w warstwie fonetycznej Kolegium Orzekające stwierdziło, że znak sporny i przeciwstawione są wymawiane w sposób odmienny. Są to znaki dwusylabowe, gdzie druga sylaba jest identyczna. Jednakże znaki te posiadają odmiennie wymawiane pierwsze sylaby, co wpływa na odmienną fonetykę całych słów. Znaki te będą wymawiane zgodnie z ich zapisem, tj. DAMART (znaki przeciwstawione) i ADMART (znak sporny). Różnicę w wymowie widać wyraźnie w układzie sylabicznych tych znaków: AD-MART i DA-MART. Znak sporny składa się z dwóch sylab AD i MART, z których każda jest wymawiana krótko, podczas gdy w znakach przeciwstawionych pierwsza sylaba DA jest wymawiana długo. Wynika to chociażby z ogólnych zasad fonetyki, zgodnie z którymi jeżeli samogłoska poprzedza spółgłoskę taka sylaba wymawiana jest krótko, natomiast jeżeli to spółgłoska poprzedza samogłoskę, taka sylaba jest wymawiana dłużej. W związku powyższym należy stwierdzić, że porównywane znaki towarowe dzięki różnym pierwszym sylabom są odmiennie wymawiane. Te różnice są tym bardziej zauważone, że są to znaki jedynie dwusylabowe. W ocenie Kolegium Orzekającego nie można mówić o podobieństwie znaków towarowych tylko na takiej podstawie, że przestawiona została kolejność liter w sylabach w sytuacji gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie powoduje to odmienną wymowę tych znaków. Ponadto nabywcy towarów podczas ich zakupów nie dokonują analizy leksykalnej oznaczeń, jak również nie badają jak brzmi dany wyraz czytany z przestawionymi literami w sylabach.

Z kolei oceniając porównywane znaki w warstwie znaczeniowej Kolegium Orzekające uznało, że znaki te oceniane jako całość są oznaczeniami fantazyjnymi, które nie posiadają znaczenia w żadnym z języków. Zatem nie można mówić o jakimkolwiek podobieństwie bądź różnicach pomiędzy porównywanymi znakami w warstwie znaczeniowej. Na odmienną ocenę Kolegium w tym zakresie nie mogło wpłynąć to, iż jeden z członów tworzących te znaki towarowe posiada znaczenie w łacinie i języku angielskim. Mianowicie człon MART oznacza w tych językach rynek, targowisko. Dla osób znających dobrze łacinę i dobrze język angielski może ten fragment porównywanych znaków towarowych budzić skojarzenia z rynkiem, ale nie musi, bowiem człon "Mart" jest jedynie fragmentem całości wyrazów tworzących znak sporny ADMART i znaki przeciwstawione DAMART.

Mając na uwadze dokonane przez organ porównanie spornych znaków w ocenie Sądu, Kolegium Orzekającego, zasadnie uznało, że przeciwstawione znaki towarowe nie są do siebie podobne na żadnej z płaszczyzn postrzegania, a sporny znak towarowy jako całość, różni się istotnie od przeciwstawionych znaków nie tylko pod względem wizualnym, ale także fonetycznym. Organ prawidłowo uznał, że sporny znak towarowy ADMART [...] i przeciwstawione mu znaki towarowe DAMART [...],[...] i [...] nie są do siebie podobne w stopniu wywołującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.

Za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Z powyższego porównania znaków wynika, że wbrew zarzutom skargi, organ przyjął właściwe kryteria oceny podobieństwa oznaczeń, oceniając jako całość, zwracając uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalność i sposób postrzegania, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte.

Znaki te, jak zostało to powyżej wykazane oceniane jako całość wywołują całkowicie odmienne wrażenie na odbiorcach. Za bezpodstawny uznać należy zarzut skargi, że organ przyjął wadliwe kryteriów oceny modelu przeciętnego odbiorcy oraz stopnia jego uwagi w odniesieniu do nabywanych towarów. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że pomimo, iż towary i usługi do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe można nabyć w tych samych miejscach, a mianowicie sklepach z odzieżą i nakryciami głowy, jak również w sklepach wielkopowierzchniowych, to jednak nie zachodzi jednak ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia tych towarów z uwagi na wskazany powyżej brak podobieństwa znaków towarowych przeznaczonych do ich oznaczania. Kolegium uwzględniło model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji, który stanowi osoba należycie dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna, uwzględniając, że nabywcy towarów takich jak odzież, nakrycia głowy i usług związanych z ich sprzedażą to osoby które, dobrze znają znaki towarowe używane do ich oznaczania.

Zdaniem Sądu mając na uwadze, że porównywane znaki towarowe nie są do siebie podobne, gdyż jako całość wywierają odmienne ogólne wrażenie w warstwie fonetycznej oraz wizualnej, stwierdzić należy, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakami przeciwstawionymi.

Wnoszący sprzeciw wskazał także, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Z powyższego wprost wynika, że ww. przepis ma zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostały trzy przesłanki:

1. podobieństwo lub identyczność oznaczeń,

2. renoma znaku wcześniejszego,

3. uzyskanie przez zgłaszającego nienależnej korzyści lub szkodliwość dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Tylko łączne spełnienie ww. przesłanek uzasadnia zastosowanie w sprawie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.

W ocenie Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. albowiem strona skarżąca nie wykazała renomy przeciwstawionych znaków towarowych ani na terytorium Polski, ani jak podnosi chociażby na części terytorium Unii Europejskiej.

Organ szczegółowo odniósł się do przedstawionego przez stronę materiału dowodowego. Z analizy całokształtu ww. materiału dowodowego wynika, że produkty oznaczane znakami DAMART są dostępne we Francji, Belgii, Wielkiej Brytanii, Australii, Japonii, Luksemburgu i Szwajcarii, nie są zaś ani nie były one dostępne na terytorium Polski. Z badań świadomości marki również nie wynika znajomość znaków DAMART na terytorium Polski. Większość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczy terytorium Francji i nie odnosi się w żaden sposób do Polski. Ponadto materiał dowodowy wskazany w pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 9 i 10 stanowią głównie materiały promocyjne i reklamowe. Z materiału wskazanego w pkt 5 wynika stopień znajomości znaków DAMART we Francji, Wielkiej Brytanii i Belgii. W materiale wymienionym w pkt 11 podano krótką historię i opis działalności przedsiębiorstwa DAMART.

W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Urzędu, że na podstawie ww. materiału dowodowego nie sposób uznać aby znaki towarowe DAMART cieszyły się renomą na terytorium Polski w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Materiały te nie potwierdzają również, że znaki towarowe DAMART cieszą się renomą chociażby na części terytorium Unii Europejskiej.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.