Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1433/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 , art. 83 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWINB) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej ustawą po rozpatrzeniu odwołania J. P, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], nakazującej J. P. rozbiórkę tymczasowego obiektu handlowego – sprzedaż pieczywa, o wymiarach 2,0 m x 2,80 m, posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] bez pozwolenia właściwego organu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym :

Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie posadowienia obiektów tymczasowych na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] bez zezwolenia właściwego organu.

W dniu 02 lipca 2015r. w obecności I. K., współwłaścicielki działki przeprowadzono kontrolę. I. K. poinformowała, że tymczasowy obiekt handlowy - sprzedaż pieczywa został postawiony przez dzierżawcę terenu, J. P.

Pismem - znak [....] z dnia 06 lipca 2015r. powiadomiono strony, dzierżawcę terenu i zarazem inwestora obiektu, pana J. P. oraz współwłaścicieli działki o możliwości zapoznania się z zebranymi dokumentami w sprawie. W dniu 10 lipca 2015r. upoważniony przez inwestora, pan W. B. zapoznał się z zebranym materiałem, z którego sporządził dokumentację fotograficzną. Dnia 17 lipca 2015r. wpłynęły wyjaśnienia pana J. P., który wskazał, że tymczasowy obiekt handlowy w stosunku do którego tut. organ prowadzi postępowanie jest przyczepą gastronomiczną i na dowód tego przesłał kserokopię dowodu rejestracyjnego wraz z ubezpieczeniem OC. Dodatkowo dołączył pisma różnych organów w tym : pismo Urzędu Miasta znak [...] z dnia 04.11.2003r., pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego znak [...] z dnia 18.12.2001r., decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlane znak [...] z dnia 11.08.2006r., decyzję Wojewody znale [...] z dnia 30.11.2004r. oraz opinię rzeczoznawcy budowlanego dr inż. arch. S. N. z dnia 11.10.2006r. z których miało wynikać, że przyczepa gastronomiczna nie jest obiektem budowlanym.

Organ I instancji powołał się na art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy, które określają budowa jakich obiektów i wykonanie jakich robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę oraz które spośród wymienionych można rozpocząć dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, o ile ten nie wniesie sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Nadto na art. 3 pkt 5 ustawy przez tymczasowy obiekt budowlany rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Organ uznał, że inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru postawienia tymczasowego obiektu handlowego przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych, w związku z tym w/w obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, do których zastosowanie mają przepisy art. 48 Prawa budowlanego.

Dla obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość legalizacji pod warunkiem spełnienia łącznie dwóch warunków, o których mowa w art. 48 ust. 2 ww. ustawy, tj. : zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność budowy z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

W związku z tym, że zachodzi niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu Ustronie Morskie i części obrębów Wieniotowo i Gwizd uchwalonego uchwałą Nr XLIV/3 06/2010 Rady Gminy w Ustroniu Morskim z dnia 05.11.2010r. (ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 135, poz. 2707 z dnia 30.12.2010r.), który w § 11 wprowadził zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych, w ocenie organu brak jest możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.

Wobec powyższego zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy organ nadzoru budowlanego nakazał J. P. rozbiórkę tymczasowego obiektu handlowego – sprzedaż pieczywa – o wymiarach 2,00 m x 2,80 m posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] bez pozwolenia właściwego organu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. P. zarzucając organowi naruszenie :

1. naruszenie przepisów art. 3 ust. 1-3 oraz art. 3 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 1409, ze zm.) prawo budowlane, polegające na uznaniu, iż przyczepa stanowiąca pojazd w rozumieniu art. 2 ust. 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) stanowi obiekt budowlany, a jego posadowienie na gruncie stanowi budowę,

2. naruszenie przepisu art. 48 ust. 3 prawa budowlanego polegający na jego zastosowaniu do pojazdu, nie będącego obiektem budowlanym,

3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art.75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 89 k.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia, czy przyczepa, znajdująca się na działce nr [...] w [...], wykorzystywana jest do celów stacjonarnej sprzedaży stale, czy też tymczasowo.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania.

Skarżący stoi na stanowisku, że ponieważ przyczepa będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest dopuszczona do ruchu i zarejestrowana, posiada aktualne badania techniczne, stanowi więc pojazd w rozumieniu art. 2 pkt. 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, dlatego chybione są argumenty organu I instancji, iż o tym, czy dany przedmiot stanowi obiekt budowlany czy pojazd, w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym świadczy sposób jego wykorzystywania.

W niniejszej sprawie zmiana przeznaczenia przyczepy nie ma charakteru trwałego (nie jest ona pozbawiona cech jezdności - ma koła, jest zarejestrowana, ubezpieczona, posiada badania techniczne, może się poruszać) a organ I instancji nie podjął pełnych i wiarygodnych ustaleń, czy przyczepa przez cały czas, tj. od 6 lipca 2015 r. była wykorzystywana w taki sposób (czy przez cały czas prowadzona jest z niej sprzedaż). Strona twierdzi, iż przeciwnie, z przyczepy tej nie prowadzi sprzedaży stale, bywa ona zamknięta i nie używana, jak również ulega ona przemieszczaniu, wobec czego nie można mówić o stałej i trwałej zmianie jej funkcji i przeznaczenia.

Odmienna ocena stanu faktycznego i prawnego dokonana zaś przez organ I instancji prowadzi, zdaniem skarżącego, do naruszenia zarówno wskazanych przepisów prawa budowlanego, prawa o ruchu drogowym, a nadto byłaby sprzeczna z cytowanym orzecznictwem organów administracji budowlanej oraz WSA, jak również skutkuje sprzecznością poglądów wyrażanych w ramach tego samego stanu faktycznego przez tenże sam organ administracji, tj. PINB .

Do odwołania skarżący załączył kopie skierowanych do niego pism: decyzji WINB z dnia [...] r., znak: [...], decyzji Wojewody z dnia [...] r., znak:[...], pisma UM z dnia 4 listopada 2003 r., pisma PINB z dnia [...] r., opinii architektoniczno-budowlanej dr inż. arch. S. N. z dnia 11.10.2006 r., swojego pisma do PINB z dnia 14.07.2015 r., opłaty OC oraz dowodu rejestracyjnego przyczepy.

Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, przyczepa specjalistyczna, przeznaczona i wykorzystywana na cele działalności gastronomicznej jako stacjonarny punkt "małej gastronomii" - punkt sprzedaży pieczywa, bez względu na to, czy posiada dokumenty dopuszczające ją do udziału w ruchu drogowym, spełnia pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany. Organ uznał, że stanowisko takie jest zgodne z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych i zostało wyrażone np. w prawomocnym wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt: II OSK 1389/11. Ponadto wskazał, że obiekt ten, ustawiony na działce nr [...] ok. czerwca 2015 r., stoi w tym miejscu nieprzerwanie, przyczepa nie jest zaopatrzona w koła ani w tablicę rejestracyjną.

Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, działka nr [...] przy ul. [...] w [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, znajduje się na terenie, objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu [...] i części obrębów [...] i [...], uchwalonym uchwałą Rady Gminy w Ustroniu Morskim z dnia 5 listopada 2010 r., nr XLIV/306/2010, który w § 11 ust. 1 zakazuje lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, z wyjątkiem lokalizacji zapleczy budowy w rozumieniu właściwych przepisów budowlanych. Lokalizacja tymczasowych obiektów budowlanych, np. punkty gastronomiczne, handlowe, wypożyczalnie sprzętu pływającego, obiekty i urządzenia rekreacyjne, obiekty i urządzenia sanitarne zgodne ze szczegółowym planem zagospodarowania plaży zatwierdzanym przez urząd morski, dozwolona jest w myśl przepisu § 11 ust. 2, jedynie w granicach terenu oznaczonego symbolem 1UTp, 2UTp, 3UTp, 4UTp, 5UTp, 6UTp, 7UTp, 8UTp, 9UTp i 10UTp. Działka nr [...] nie znajduje się w granicach żadnego z tych terenów. Inwestor, J. P., na ustawienie przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego nie uzyskał stosownej decyzji właściwego organu administracji architektonicznej ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru jego ustawienia.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, tymczasowy obiekt budowlany, to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Przedmiotowy obiekt budowlany (pawilon sprzedaży ulicznej), spełnia wymogi ww. definicji. Nie jest on również obiektem zaplecza budowy, zatem jego lokalizacja objęta jest zakazem lokalizacji zawartym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego.

W myśl przepisu art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przewidziana w ust. 2 legalizacja takiego obiektu jest niedopuszczalna m.in. w przypadku niezgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. P. zarzucając naruszenie :

1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. polegające na nie wskazaniu w treści sentencji zaskarżonej decyzji pełnej podstawy prawnej wydanego orzeczenia,

2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 89 k.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia, czy przyczepa, znajdująca się na działce nr [...] w [...], wykorzystywana jest do celów stacjonarnej sprzedaży pieczywa stale, czy też tymczasowo i czy rzeczywiście w przedmiotowej lokalizacji była i w jakim okresie.

3. naruszenie przepisów art. 3 ust. 1-3a, 5 oraz art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 1409, ze zm.) prawo budowlane, polegające na uznaniu, iż przyczepa stanowiąca pojazd w rozumieniu art. 2 ust. 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) stanowi obiekt budowlany, a jego pozostawienie na gruncie stanowi budowę

4. naruszenie przepisu art. 48 ust. 1 i 4 prawa budowlanego polegający na jego zastosowaniu do pojazdu, nie będącego obiektem budowlanym,

5. naruszenie przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w swych rozważaniach do formułowanych przez stronę argumentów, mających w ocenie strony istotne znaczenie dla wydania orzeczenia,

6. naruszenie art. 2 pkt 50 art. 71 ust. 1 i 2 oraz Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości.

W uzasadnieniu decyzji skarżący podtrzymał argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Nadto wskazał, że w sierpniu 2015 r. przedmiotowa przyczepa odjechała z działki, na której stała i do chwili obecnej na niej się nie znajduje.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DzU Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonych aktów organów administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 103, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1-3a, 5, 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, że przyczepa stanowi tymczasowy obiekt budowlany, podczas gdy jest pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.).

Stosownie do art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym przyczepą jest pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem.

Istota sporu sprowadza się do tego, czy przyczepa, zarejestrowana jako pojazd bez silnika w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, może być jednocześnie traktowana jako tymczasowym obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu oraz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA i WSA przyczepa specjalistyczna przeznaczona i wykorzystywana na cele działalności gastronomicznej jako stacjonarny punkt "małej gastronomii" spełnia pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany.

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowić musi fakt, iż przyczepa będą przedmiotem sprawy nie jest przyczepą kempingową jak to stwierdził autor skargi kasacyjnej.

Z przedstawionej przez skarżącego opinii architektoniczno - budowlanej z dnia 11 października 2006 r., sporządzonej przez dr. inż. arch. S. N. oraz dowodu rejestracyjnego wynika, że przyczepa jest przyczepą specjalistyczną typu SAM, przeznaczoną konstrukcyjnie i funkcjonalnie do prowadzenia działalności gastronomicznej.

Z treści oceny technicznej wynika również, że przyczepa, będąc faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gastronomicznej, ma zdemontowane koła. Również dokumentacja fotograficzna, znajdująca się w aktach administracyjnych, wskazuje, że przyczepa wykorzystywana na cele działalności handlowej, ma wywieszoną reklamę została pozbawiona zewnętrznych elementów charakterystycznych dla przyczep.

Analiza cech funkcjonalnych przyczepy, znajdujących potwierdzenie zarówno w ocenie technicznej (konstrukcja i przeznaczenie przyczepy), jak i w sposobie faktycznego wykorzystywania wskazuje, że przyczepa pełni funkcję obiektu "małej gastronomii" typu kiosk. Co więcej, obiekt ten nie odróżnia się pod względem wizualnym od kiosków służących działalności handlowej, które statusu przyczepy nie posiadają. Nie sposób zatem uznać, aby obiekt, który wygląda jak kiosk i pełni podobne funkcje jak kiosk, nie był traktowany jak kiosk. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że poprzez zamontowanie kół istnieje możliwość jego przemieszczenia poprzez przyłączenie do pojazdu samochodowego. Posiadanie elementów ruchomych w postaci kół nie stanowi jednak cech istotnych, odróżniających przyczepę od kiosku, skoro elementy te pozostają bez związku z funkcją, jaką pełnią oba te obiekty, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę fakt, iż sporna przyczepa pełni rolę obiektu stacjonarnego.

Jeśli zaś idzie o fakt rejestracji przyczepy, to podzielić należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r., II SA/Wr 574/09, CBOSA), że zarejestrowanie przyczepy stanowi jedynie jej dodatkową cechę, istniejącą z woli jej właściciela, która umożliwia legalne poruszanie się po drogach publicznych. Potencjalny sposób przemieszczania różni sporny obiekt od innych kiosków, w których prowadzona jest działalność handlowa, jednak cecha ta w żaden sposób nie wpływa na realizację podstawowej funkcji, jaką jest działalność gastronomiczna.

Reasumując należy stwierdzić, że organy zasadnie przyjęły, że przedmiotowa przyczepa specjalistyczna służąca działalności gastronomicznej może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, a tym samym skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 i 2 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego : 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Ust. 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 :

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego – właściwy organ wstrzymuje postanowienie prowadzenia robót budowlanych.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia wdrożenie procedury legalizacyjnej i wobec wyżej wskazanych argumentów należało uznać, że przedmiotowa przyczepa zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany podlega rozbiórce. Należy dodać, że wykonanie rozbiórki nie musi polegać wyłącznie na rozebraniu obiektu na poszczególne elementy lecz może polegać na usunięciu obiektu z określonego miejsca.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.