Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1064/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 10 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. C. (dalej także jako: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika – Z. M. Ł., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 10 września 2020 r. (nr [...]) stwierdzającego po stronie skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

Do skargi załączono kserokopię pisma datowanego na dzień 22 listopada 2019 r., w którym skarżący (powołując się na art. 33 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego) udzielił pełnomocnictwa Z. M. Ł. w zakresie pozyskania (wydania) dokumentu prawa jazdy kat. B.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2020 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") oraz wykazania, że pełnomocnik skarżącego spełnia wymogi art. 35 § 1 p.p.s.a.,

w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 listopada 2020 r. (k. 26 akt sądowych). Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

Art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Zatem wykazanie spełnienia wymogów określonych w art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest konieczne dla przyjęcia prawidłowej reprezentacji skarżącego przez pełnomocnika przed tut. Sądem i jego uprawnienia do podejmowania czynności w imieniu skarżącego.

Wymienione dokumenty stanowią wymogi formalne pisma (skargi)

w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli na wezwanie przewodniczącego w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie takiego braku poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu

w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenie pełnomocnictwa procesowego i wykazanie spełnienia wymogów art. 35 § 1 p.p.s.a., został również pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierające pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesłana na prawidłowy adres pełnomocnika skarżącego, została doręczona pełnomocnikowi w dniu 12 listopada 2020 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 19 listopada 2020 r., nie uzupełniono braków formalnych skargi. Pełnomocnik skarżącego, bowiem nie przedłożył oryginału ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, nie wykazał również spełnienia wymogów określonych w art. 35 § 1 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego skarga podlega odrzuceniu, gdyż zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Z cyt. powyżej przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych (inaczej niż właściwość sądów powszechnych) nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 9 września 2020 r. (nr [...]) stwierdzające u niego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w sposób jednolity - i stanowisko to w pełni podziela także Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie - że tego rodzaju orzeczenie nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w 3 § 2 p.p.s.a., w tym w szczególności nie należy do kategorii decyzji administracyjnych, postanowień, czy też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczycących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. w tej materii m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie

z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 956/16; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 859/16; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 837/11; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Orzeczenie jednostki przeprowadzającej badanie lekarskie o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie przesądza bowiem samo w sobie o prawach i obowiązkach osoby badanej wynikających z przepisów prawa. Dopiero decyzja administracyjna wydana na podstawie takiego orzeczenia przez organ administracji publicznej ma charakter władczy i rozstrzygający. Orzeczenie wydane

w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych nie rozstrzyga tym samym żadnej sprawy administracyjnej i musi być postrzegane jako środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), a zatem podlegający ocenie właściwej dla dokumentów urzędowych dokonywanej przez właściwe organy w ramach ewentualnych postępowań administracyjnych

o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami.

Skoro zatem zaskarżone orzeczenie nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w treści art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegają kontroli ze strony sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy zainicjowana taką skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.