Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1511/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2007 r. oraz od sierpnia do grudnia 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako Skarżący,) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o zabezpieczeniu na majątku M. K. należności w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2007r. oraz od sierpnia do grudnia 2007 r. w przybliżonej łącznej wysokości 904.628 zł oraz kwoty odsetek za zwłokę w wysokości 287.749 zł.

Z motywów decyzji wynika, że w toku postępowania kontrolnego stwierdzono, iż Skarżący nie posiada dokumentacji księgowej oraz że wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wnioskiem z dnia 16 lipca 2010 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z prośbą o wydanie decyzji o zabezpieczeniu na majątku Skarżącego zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2007r. oraz od sierpnia do grudnia 2007 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowił o zabezpieczeniu we wnioskowanym zakresie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił:

- naruszenie art 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p"

- wydanie na podstawie nieuzasadnionych przesłanek, tj. z naruszeniem art. 124 O.p.

- wydanie bez właściwego uzasadnienia, tj. z naruszeniem art. 33 § 2 i 4, art. 124 i art. 210 § 4 O.p.

- nadwyrężenia zaufania do organów podatkowych, tj. z naruszeniem art. 121 §1 O.p.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż jako jedyną przesłankę zabezpieczenia organ podatkowy przyjął domniemanie, że przybliżona wartość zaległości podatkowych określonych w toku kontroli znacznie przekracza wartość majątku trwałego i obrotowego. W ocenie odwołującego się bez przedstawienia konkretnych danych na podstawie, których określono przybliżoną wartość zobowiązań i sposobu ich wyliczenia niemożliwe jest wydanie decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego.

Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 § 1, 2 i 3 O.p., a następnie wyjaśnił w jakiej sytuacji, na gruncie regulacji zawartej w ww. przepisach możliwe jest zabezpieczenie zobowiązań.

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt sprawy wynika, iż:

- Prokuratura Okręgowa w W. prowadzi śledztwo o sygnaturze [...] i w związku z tym zwróciła się do Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w W. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej u M. K. w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r.

- pismem z dnia 24 maja 2010r. zażądano od Skarżącego dostarczenia dokumentacji księgowej za 2007 r. w szczególności rejestrów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług, deklaracji VAT-7, dokumentów źródłowych, dokumentów założycielskich oraz informacji o posiadanych rachunkach bankowych lub rachunkach oszczędnościowych, liczbie tych rachunków, obrotach i stanach tych rachunków lub upoważnienia instytucji finansowych do przekazania tych informacji.

- Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji. Również w trakcie przesłuchania Skarżący nie wskazał miejsca przechowywania dokumentacji podatkowej, kontrahentów na rzecz, których świadczył usługi (wskazał jako kontrahentów: T. B.), nie był też w stanie wyjaśnić czy w okresie objętym kontrolą zatrudniał pracowników i w jakiej liczbie.

- deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2007r. zostały złożone w Urzędzie Skarbowym W. w dniu 1 lutego 2008r. - w deklaracjach tych wykazano zerowe wartości transakcji podlegających opodatkowaniu.

- w dniu 19 sierpnia 2008 r. Skarżący dokonał korekty deklaracji VAT-7 za okresy od września do grudnia 2007 r., a w dniu 25 maja 2010 r. złożył korektę deklaracji VAT-7 za sierpień 2007 r.

- nie można ustalić podwykonawców, za pomocą których Skarżący miał świadczyć usługi.

- faktury wystawione dla R. oraz T. są dokumentami, które nie obrazują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż na podstawie operacji na rachunku bankowym Skarżącego ustalono podmioty, na rzecz których Skarżący wystawiał faktury. Do ustalonych ww. sposób kontrahentów kontrolujący zwrócili się o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii wystawionych dla nich faktur. Na podstawie przekazanych dokumentów ustalono, że w poszczególnych miesiącach 2007 r. Skarżący wystawił faktury VAT na kwotę netto 13.354.527,11 zł i podatek w kwocie 2.937.995,95 zł. W 2008 r.

Organ podniósł, że w 2008 r. Skarżący uzyskał dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie 15.110 zł i z praw autorskich w kwocie 33,00 zł. W 2009 r. Skarżący uzyskał dochód w kwocie 22.665,00 zł. Podał, iż wobec majątku Skarżącego w okresie od kwietnia 2001 r. do maja 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. kilkakrotnie prowadził postępowania egzekucyjne. Podstawą tych postępowań były tytuły wykonawcze wystawione przez L. Urząd Wojewódzki (2 sztuki na kwoty 300,00 zł i 100,00 zł), P. Urząd Wojewódzki (2 sztuki – każdy na kwotę 100,00 zł) M. Urząd Wojewódzki (1 sztuka na kwotę 200,00 zł) - obejmujące zaległości z tytułu nieuregulowanych mandatów kredytowych oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na zaległość w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. w kwocie 103.592 zł. W zakresie ww. tytułów skuteczna okazała się jedynie egzekucja należności wynikająca z mandatu kredytowego wystawionego przez M. Urząd Wojewódzki (kwota 200,00 zł wyegzekwowana przez poborcę skarbowego w dniu 9 lutego 2005r.) - w pozostałych przypadkach tytuły na wniosek wierzycieli zostały zwrócone. Egzekucję z tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził w okresie od 21 kwietnia 2006 r. do 7 kwietnia 2008 r. i w tym czasie nie wyegzekwował żadnej kwoty – tytuł został wycofany przez wierzyciela w związku ze złożoną przez Skarżącego korektą deklaracji VAT-7. Obecna wartość nieruchomości mieszkalnej położonej w W. przy ul. [...] o powierzchni 95, 98 m2 wynosi w przybliżeniu 662.500,00 zł. Obecna wartość nieruchomości mieszkalnej położonej w Warszawie przy ul. [...] o powierzchni 33,08 m2 wynosi 291.000,00 zł. Obecna wartość nieruchomości mieszkalnej położonej w Warszawie przy ul. [...] 75 m 4 (spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego) o powierzchni 57,65 m2 wynosi 355.700 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjasnił, iż określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku Podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, podlegającego wpłacie do budżetu państwa. Te bowiem określa tzw. decyzja wymiarowa.

Organ wskazał na okoliczności powstania zadłużenia (wystawione przez Skarżącego faktury nie obrazują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych), nierzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania (wynikający z tych faktur podatek nie został ujawniony), wielkość wynikającego stąd zobowiązania oraz, że: dalsze czynności kontrolne u Skarżącego wykazały znaczny w stosunku do ustaleń przyjętych we wniosku z dnia 16 lipca 2010r. wzrost zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r. (z kwoty łącznej 934.286,00 zł do kwoty 2.937.995,95 zł, tj. o kwotę 2.003.709,95 zł). Zaznaczył, iż prowadzone względem Skarżącego postępowania egzekucyjne (nawet o niewielkie kwoty wynikajace z nieuregulownych mandatów kredytowych) nie prowadziły do zaspokojenia wierzycieli, zaś bieżąca sytuacja finansowa Skarżącego jest słaba (dochód za 2008 r. to 15.110,00 zł i 33, zł z tytułu praw autorskich, za 2009 r. - 22.665 zł).

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzi obawa, że zobowiązanie, które zostanie określone po zakończeniu prowadzonego u Skarżącego postępowania kontrolnego nie zostanie wykonane. Za zasadne uznał zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych przez dokonanie na majątku Skarżącego zabezpieczenia. Zdaniem organu stanowisko takie uzasadnia również analiza sytuacji majątkowej Skarżącego w powiązaniu z wysokością zaległości podatkowych (także w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r.) i należnych od nich odsetek za zwłokę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi utrzymywał, iż nieprzedstawienie dokumentacji księgowej do kontroli nie stanowi wystarczających przesłanek do przyjęcia domniemania, że przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie zapłacone. Zdaniem Skarżącego zobowiązanie podatkowe nawet wyliczone w dużym przybliżeniu, będzie nieporównywalnie niższe od ustalonego w zaskarżanej decyzji, gdyż podjął działania mające na celu odtworzenie brakujących dokumentów. W związku z tym nie można przyjąć, że nie zostanie ono zapłacone. Podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana na określonym etapie postępowania i nie uwzględnia okoliczności po dniu wydania decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, iż udało się zidentyfikować dwóch najważniejszych kontrahentów, którzy byli jego podwykonawcami, od których otrzymał faktury kosztowe na kwotę bliską 8,5 mln zł netto. Wykazany w nich podatek VAT naliczony wyniósł blisko 2 mln zł. Faktur tych Urząd Kontroli Skarbowej nie zakwestionował. W związku z tym Skarżący stwierdził, iż kwoty powyższe należy włączyć do podstawy obliczenia ewentualnego przyszłego zobowiązania podatkowego podatku VAT. Uwzględnienie ich spowoduje, że zaskarżona decyzja stanie się praktycznie bezprzedmiotowa, ponieważ zaległego zobowiązania w podatku od towarów i usług w ogóle nie będzie. Zdaniem Skarżącego istnieje duże prawdopodobieństwo zidentyfikowania dalszych podwykonawców, co doprowadzi do nadpłaty podatku VAT.

Skarżący zakwestionował stanowisko organu, iż wystawione przeze niego faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wskazał, iż Urząd Kontroli Skarbowej zwrócił się pisemnie do kontrahentów, którym wystawiał faktury VAT, a których zidentyfikował na podstawie operacji na rachunku bankowym, aby potwierdzili czy świadczył dla nich usługi. Przeważająca część kontrahentów w odpowiedzi na wezwanie stwierdziła wykonywanie przez Skarżącego usług na ich rzecz.

W ocenie Skarżącego nierzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania nie przesądza o konieczności wydania zaskarżonej decyzji. W roku 2007 był poważnie chory i przy prowadzeniu ewidencji księgowej mógł popełnić poważne błędy.

Skarżący za bezprzedmiotowe uznał podnoszone przez organ okoliczności dotyczące nieskuteczności prowadzonych przeciwko niemu postępowań egzekucyjnych. Wskazał, iż Dyrektor Izby Skarbowej sam podniósł, że we wszystkich przypadkach tytuły egzekucyjne zostały wycofane przez wierzyciela. Powyższe zdaniem Skarżącego świadczy o dobrowolnej zapłacie zobowiązań. Ponadto, gdy tylko dowiedział się o błędach w obliczeniach w związku z postępowaniem egzekucyjnym poprawił błędy.

Skarżący zgodził się ze stwierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, iż jego kondycja finansowa jest słaba. Podniósł, że dotyczy ona tylko ostatniego okresu i spowodowana jest chorobą, po wyleczeniu której sytuacja na pewno ulegnie poprawie.

Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja w przypadku jej utrzymania w mocy może wyrządzić mu niepowetowwane szkody.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku Skarżącego. Decyzja ta wydana została w oparciu o uregulowania prawne zawarte w art. 33 O.p.

Przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania takiej decyzji określone zostały w § 1 powyższego artykułu, który to przepis (w zdaniu pierwszym) stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Zgodnie z art. 33 § 2 O.p. zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; określającej wysokość zobowiązania podatkowego; określającej wysokość zwrotu podatku. Według postanowień § 3 ww. artykułu zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, zaś stosownie do treści § 4 tegoż artykułu organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę.

Z powyższych regulacji wynika, że zasadniczą przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Posłużenie się terminem nieostrym i ocennym oznacza, że wyczerpanie dyspozycji przepisu może nastąpić przez rozmaite stany faktyczne, o ile uznać będzie można, że świadczą o wystąpieniu owej uzasadnionej obawy. Przyjęcie jednak, że obawa wystąpiła, musi zostać wykazane w postępowaniu podatkowym poprzez podanie konkretnych, rzeczywistych faktów, które skutkowały wywołaniem takiego przeświadczenia.

Jako szczególne przypadki skutkujące powstaniem stanu obawy ustawodawca potraktował trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wystąpienie tych okoliczności przesądza bowiem, że wobec podatnika istnieje uzasadniona obawa nieuiszczenia zobowiązań podatkowych.

Trzeba przy tym mieć na uwadze, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia.

Zwrócić też trzeba uwagę na zróżnicowany charakter przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia. Z jednej strony bowiem nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zabezpieczenia jest w każdym przypadku uznaniem organu podatkowego. Uznanie to obejmuje ocenę istnienia ustawowych przesłanek oraz przede wszystkim skorzystanie bądź nieskorzystanie z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. Zasadniczym celem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych.

Organ orzekający o zabezpieczeniu zobowiązany jest wymienić te elementy stanu faktycznego, które w jego ocenie wskazują na wystąpienie przesłanki z art. 33 § 1 O.p., tj. uzasadniające obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy wykazały, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona zobowiązań. I tak, wskazano, iż postępowanie kontrolne wobec Skarżącego zostało wszczęte na wniosek Prokuratury, która prowadzi śledztwo o sygnaturze [...]. W toku kontroli ustalono, iż Skarżący nie posiada dokumentacji podatkowej (rejestrów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług, deklaracji VAT-7, dokumentów źródłowych itd.), w trakcie przesłuchania Skarżący nie był w stanie wskazać kontrahentów (wskazał jedynie trzech), ani podać informacji, czy w okresie objętym kontrolą zatrudniał pracowników. Nie można było ustalić podwykonawców, przy pomocy których Skarżący miał świadczyć usługi. W złożonych 1 lutego 2008 r. deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r. Skarżący wykazał zerowe wartości transakcji podlegających opodatkowaniu, natomiast podatek należny za miesiące od września do grudnia 2007 r. wykazał w korektach deklaracji VAT-7 złożonych w sierpniu 2008 r., a za maj 2007 r. – w maju 2010 r. Faktury wystawione dla firm R. oraz T. są dokumentami, które nie obrazują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Na podstawie operacji na rachunku bankowym Skarżącego ustalono podmioty, na rzecz których Skarżący wystawiał faktury i na podstawie przekazanych przez tych kontrahentów dokumentów ustalono, że w poszczególnych miesiącach 2007 r. Skarżący wystawił faktury VAT na kwotę netto 13.354.527,11 zł i podatek w kwocie 2.937.995,95 zł. Wobec majątku Skarżącego w okresie od kwietnia 2001 r. do maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. kilkakrotnie prowadził postępowania egzekucyjne. Skuteczna okazała się jedynie egzekucja należności wynikająca z mandatu kredytowego wystawionego przez M. Urząd Wojewódzki (kwota 200,00 zł wyegzekwowana przez poborcę skarbowego w dniu 9 lutego 2005r.) - w pozostałych przypadkach tytuły na wniosek wierzycieli zostały zwrócone. Egzekucję z tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził w okresie od 21 kwietnia 2006 r. do 7 kwietnia 2008 r. i w tym czasie nie wyegzekwował żadnej kwoty (tytuł został wycofany przez wierzyciela w związku ze złożoną przez Skarżącego korektą deklaracji VAT-7). Dalsze czynności kontrolne u Skarżącego wykazały znaczny w stosunku do ustaleń przyjętych we wniosku z dnia 16 lipca 2010 r. wzrost zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. (z kwoty łącznej 934.286,00 zł do kwoty 2.937.995,95 zł, tj. o kwotę 2.003.709,95 zł). Bieżąca sytuacja finansowa Skarżącego jest słaba (dochód za 2008 r. to 15.110,00 zł i 33, zł z tytułu praw autorskich, za 2009 r. - 22.665 zł).

Podniesione przez Dyrektora Izby Skarbowej ww. okoliczności, znajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, wskazują, iż organy podatkowe mogły powziąć uzasadnioną obawę, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Zobowiązanie za wskazane w zaskarżonej decyzji miesiące 2007 r. nie zostało zapłacone do dnia wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych, Skarżący nie posiada dokumentacji podatkowej, zatem nie wywiązuje się z obowiązków nałożonych przepisami prawa podatkowego. Słusznie organ odwoławczy wskazał na nierzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania. W pierwotnych deklaracjach, złożonych ze znacznym przekroczeniem terminu, Skarżący wykazał zerowe wartości transakcji podlegających opodatkowaniu, w korektach deklaracji wykazał kwoty do opodatkowania, jednak dalsze czynności kontrolne wykazują znacząco wyższe zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. niż zostały wskazane we wniosku o zabezpieczenie zobowiązań (we wniosku wskazano kwotę łączną 934.286,00 zł, według dalszych ustaleń zobowiązania wzrosły o kwotę 2.003.709,95 zł). Istnieją też, aczkolwiek jeszcze potencjalne zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

Mając na uwadze powyższe oraz to, że bieżąca sytuacja finansowa Skarżącego jest słaba, co przyznaje sam Skarżący w skardze, zobowiązania podatkowe są wysokie, dotychczas prowadzone egzekucje były nieskuteczne, Skarżący powielekroć wykazał się lekceważeniem obowiązków podatkowych i nierzetelnością wobec Skarbu Państwa, stwierdzić należy, iż zasadnie organy podatkowe zastosowały instytucję zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, przy czym decyzje w tej sprawie należycie uzasadniły.

Skarżący w skardze wskazał, iż nierzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania była spowodowana chorobą Skarżącego w 2007 r. W świetle takich wyjaśnień pozostaje zauważyć, że skoro choroba nie przeszkodziła Skarżącemu w prowadzeniu działalności, która pozwoliła na wystawienie faktur na kilkanaście milionów złotych, to trudno przyjąć za wiarygodne tłumaczenie, iż przeszkodziła w prawidłowym wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych. Poza tym istnieją wyspecjalizowane biura (kancelarie), doradcy podatkowi itd., którym można zlecić prowadzenie dokumentacji podatkowej i rozliczenia z fiskusem.

Oceny sytuacji nie zmienia podniesiony przez Skarżącego argument, iż niektórzy wierzyciele wycofali tytuły egzekucyjne. Istotne jest bowiem, iż mimo wielości tytułów egzekucyjnych i prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez długie okresy czasu (od kwietnia 2001 r. do maja 2008 r.) wyegzekwowano tylko niewielką kwotę (200 zł). Wskazać jako przykład można, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. prowadzone było przez dwa lata i przez ten czas organ nie wyegzekwował żadnej kwoty. W tym przypadku wierzyciel wycofał tytuł wykonawczy, ale sam fakt, iż przez dwa lata egzekucja była nieskuteczna świadczy co najmniej o braku majątku (ruchomości), z którego w miarę szybko można wyegzekwować należność. Poza tym ilość prowadzonych wobec majątku Skarżącego postępowań egzekucyjnych wskazuje, iż Skarżący nie wywiązuje się rzetelnie ze swoich zobowiązań, co z kolei może być dodatkowym argumentem, iż obawa organów, że nie wywiąże się on z zobowiązań podatkowych była uzasadniona.

W skardze Skarżący podniósł, iż pracuje nad odtworzeniem dokumentacji i niektóre dokumenty udało mu się pozyskać. Zdaniem Sądu, te działania Skarżącego nie mogą być przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Jak już to wcześniej powiedziano, celem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jeśli zatem Skarżący w toku postępowania podatkowego przedłoży dowody, iż wywiązał się ze wszystkich zobowiązań podatkowych, bądź udowodni, że zobowiązania w ogóle nie powstały, wówczas nie poniesie żadnych konsekwencji u podłoża, których leży decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań. W niniejszej sprawie istotne jest, że w dacie wydania decyzji o zabezpieczeniu występowały okoliczności uprawniające organ do wydania tej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.