Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 486/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.3 ust.3 , art.3 ust.2 ,
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 1a ust.1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 ust.3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015r. sprawy ze skargi Spółki A. na indywidualną interpretację Burmistrza Miasta z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Burmistrza Miasta rzecz skarżącej spółki kwotę 457zł. (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 486/15

Uzasadnienie

W dniu "[...]". ."M." Spółka z o.o. złożyła wniosek o wydanie interpretacji w zakresie stosowania art.1a ust.1; art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Burmistrz Miasta M.działając na podstawie przepisów art. 14 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U z 2012 r. poz. 749 ze.zm. powoływana dalej jako Ordynacja podatkowa) wydał w dniu "[...]". interpretację indywidualną w zakresie podatku od nieruchomości, od której została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do Burmistrza Miasta M..

We wniosku skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny. M.spółka z o.o. z siedzibą w M. jest właścicielem myjni samochodowej bezdotykowej. Obiekt myjni posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem, dlatego możliwy jest demontaż myjni.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2. Czy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni bez wyposażenia techniczno- technologicznego?

Co do pytania pierwszego wnioskodawca stwierdził, że myjnię należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie bowiem z art.3 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, prawo budowlane (Dz.U. z 2011r. Nr 32,poz.159), pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno- użytkową. Budynek zaś w rozumieniu art.3 ust.2 Praw budowlanego musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale związany z gruntem, ale również posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian, wydzielających go z przestrzeni. Myjnia samochodowa należąca do wnioskodawcy nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ podatkowy uznał, że w zakresie pierwszego pytania stanowisko Spółki jest trafne i znajduje potwierdzenie w przepisach prawa. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2010r. Nr 95, poz. 615) opodatkowaniu podlega budowla (lub jej część) związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, definiowana dla celów podatku od nieruchomości jako obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenia budowlane, które umożliwiają użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Taki obiekt budowalny ma stanowić całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, aby budowla mogła być wykorzystywana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Co do drugiego pytania Spółka uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z art.,1a ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art.3. ust.3 i ust. 9 prawa budowlanego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy, stanowiące jedynie wyposażenie techniczne, nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a zatem brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zdaniem organu myjnia samochodowa wraz z wyposażeniem technicznym stanowi użytkową całość, przeznaczoną do mycia pojazdów samochodowych, a zatem jest budowlą w rozumieniu przepisów art.3 pkt 1 lit.b i pkt 3 Prawa budowlanego oraz art.1a ust.1 pkt 2 w związku z art.2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Całość techniczno-użytkowa dotyczy zdaniem organu wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane aby budowla mogła być wykorzystywana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu podatkowego nie ma uzasadnienia dla "rozdzielenia" budowli jaką jest myjnia samochodowa na poszczególne elementy, gdyż stanowią one całość jako budowla. Dlatego też od tej całości winien być naliczany podatek.

Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka zaskarżyła powyższą interpretację indywidualną w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyposażenia technicznego myjni to znaczy w zakresie jakim organ uznał stanowisko skarżącej wyrażone w jej wniosku o interpretację za nieprawidłowe.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art.1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 dalej jako u.o.p.l.) w związku z art.3 ust.3 pkt 9 Prawa budowlanego, poprze błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem technicznym. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w zaskarżonym zakresie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego na swoją rzecz. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem technicznym stanowi całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie będącym budową w rozumieniu prawa budowlanego nie powoduje, że stanowią one całość techniczno-użytkową. Zdaniem skarżącej części budowlane w postaci konstrukcji myjni pełnią jedynie rolę pomocniczą w stosunku do jej funkcji technicznych jaką sprawuje myjnia kontenerowa. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni zgodnie z jej przeznaczeniem nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących, gdyż mycie pojazdów samochodowych możliwe jest również przy użyciu innych urządzeń, a nawet bez dodatkowych urządzeń technicznych chociażby ręcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną.

Na wstępie należy wskazać, że uregulowana przepisami art.14 b – 14 p Ordynacji podatkowej instytucja interpretacji przepisów prawa podatkowego oznacza stosowanie tego prawa bez prowadzenia postępowania dowodowego przez organ uprawniony do wydania aktu administracyjnego. Stosownie do art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej na podmiocie ubiegającym się o interpretację ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast rola organu podatkowego sprowadza się, co do zasady, do zaakceptowania przedstawionej oceny bądź do jej zanegowania. W tym drugim przypadku powinnością organu jest dokonanie właściwej wykładni normy prawnej na którą powołuje się wnioskodawca oraz wskazanie czy i jakie skutki wynikają z jej zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego.- art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Pełni funkcję ochronną, jeżeli podatnik się do niej zastosuje. Jednocześnie wydana interpretacja nie wywołuje "powagi rzeczy osądzonej" co wynika z treści art.14e.

Na gruncie niniejszej sprawy zgodnie ze wskazanym przez skarżącą spółkę stanem faktycznym, powstał spór na tle rozumienia określenia "budowla stanowiąca całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami"

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowla to - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; Natomiast zgodnie z treścią przepisów prawa budowlanego (do którego odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) w słowniczku w art.3 pkt 3 i 9 wskazano, że ilekroć mowa o: obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; a gdy o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

Analizując powyższe przepisy należy uznać, że ustawodawca w przepisach prawa budowlanego odwołuje się do urządzeń technicznych będących wytworem procesu budowlanego, a więc do urządzeń budowlanych a nie do urządzeń technicznych, których zamontowanie w budynkach i budowlach nie wymaga zezwoleń.

Podkreślić należy, że pojęcie urządzenia techniczne jest pojęciem w swym zakresie szerszym niż pojęcie urządzenia budowlane. Każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, ale nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. Wskazać również należy, że obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, jest budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ale tylko w sytuacji gdy elementy te stanowią całość techniczno – użytkową. Całość techniczno – użytkową to znaczy, jeżeli występuje tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów, że stanowią one jedną całość – jeden obiekt budowlany – budowlę.

Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "całość techniczno-użytkowa". Odwołując się do wykładni językowej wskazać należy, że zgodnie z zapisami słownika całość to "wszystkie części czegoś", "wzięte razem, połączone ze sobą w samodzielną jednostkę". Całość techniczna wiąże się ze związkiem technicznym, odnoszącym się do spraw związanych ze sposobem wykonywania czegoś. (vide Uniwersalny słownik języka polskiego Wa-wa 2003r. pod redakcją S. Dubisza).

Innymi słowy całość to coś co nie może istnieć jedno bez drugiego, a istnienie jednego warunkuje prawidłowe działanie drugiego.

O tym, czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. Jeśli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować. (wyrok Sądu najwyższego 28.06.2002r. I CK5/02). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że zespół urządzeń nie mógłby funkcjonować zgodnie ze swym przeznaczeniem bez ulokowania części sterującej w budynku, podobnie jak budynek utraciłby przydatność, gdyby nie zamontowano w nim części sterującej. To stwierdzenie najpełniej oddaje pojęcie "całości techniczno – użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniem".

W stanie faktycznym niniejszej sprawy przyjąć należy, że aby uznać za całość część budowlaną myjni i jej wyposażenie, takie jak: moduł bazowy, panel komunikacyjny, elektroniczny system płatniczy, wymienniki ciepłej wody, przyłącze wewnętrznej instalacji c.o. i c.w. , szczotki na stanowiskach, demineralizator wody, pompy wody, zbiorniki na wodę sterowanie oświetleniem obiektu, zewnętrzny sygnalizator świetlny alarmu, zabudowa stanowiska mycia i inne urządzenia towarzyszące, przyjąć by należało, że wymienione powyżej (jak i we wniosku) urządzenia nie mogą działać poza wskazaną budowlą, a budowla bez tych urządzeń utraciłaby swoją przydatność.

Tymczasem urządzenia te mogły być zamontowane bez zezwolenia na budowli, mogą być w dowolnym czasie demontowane i zastępowane innymi, a budowla nie straci przez to swojej przydatności. Co więcej całkowity demontaż urządzeń i zastąpienie ich chociażby siłą mięśni ludzkich (myjnia ręczna) nie spowoduje, że budowla utraci charakter i przeznaczenie myjni samochodowej.

Reasumując należy uznać, że urządzenia myjni zostały połącznie ze sobą i z budowlą jedynie w celu przemijającego użytku co wynika stąd, że mogą być dowolnie demontowane i zastępowane innymi, przenoszone w inne miejsca bez utraty swojego charakteru i bez zmiany charakteru budowli.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w przypadku gdy istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami, a budowlą w postaci myjni opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana – podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 lipca 2013r. w sprawie I SA/Rz 420/13.

Z uwagi na powyższe zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu na podstawie przepisów art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania w kwocie 457 zł., na którą to kwotę składają się: uiszczony wpis w wysokości 200zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł. i opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.