Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 557/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. M. kwotę 1.500 zł (tysiąc pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] , po rozpatrzeniu zażalenia T. M. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] listopada 2019 r., znak: [...]. We wskazanym akcie organ powiatowy nałożył na skarżącego karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania hotelu pracowniczego powstałego w wyniku przebudowy budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi, zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] oraz [...], w O..

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu 4 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył do powiatowego organu nadzoru budowlanego wniosek o przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "pr.bud."). Wniosek odnosił się do obiektów budowlanych realizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...] J., położonych przy ul. S. [...] w O.. Wniosek dotyczył kilku obiektów wśród, których znajdował się budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi, oznaczony na projekcie zagospodarowania działki numerem [...]. Potrzeba przeprowadzenia wnioskowanego postępowania wiązała się z faktem odstąpień od projektu budowlanego polegających na zmianie długości lub szerokości budynków, przekraczających o więcej niż 2% wymiary przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym.

W dniu 5 listopada 2019 r. organ powiatowy przeprowadzil kontrolę, podczas której stwierdzono przystąpienie do użytkowania obiektu objętego ww. wnioskiem bez uprzedniego uzyskania stosownej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

3. Biorąc pod uwagę ustalenia przyjęte w wyniku kontroli, PINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2019 r. nałożył na skarżącego karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania hotelu pracowniczego powstałego w wyniku przebudowy budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi, zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] oraz [...] w O..

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 57 ust. 7 i art. 59f pr.bud.

W uzasadnieniu PINB wskazał, że podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 5 listopada 2019 r. stwierdzono, że budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi użytkowany jest jako hotel pracowniczy dla osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącego. Ustalono to poprzez znalezienie we wszystkich pomieszczeniach socjalnych przedmiotów codziennego użytku domowego, należących do zakwaterowanych pracowników.

W związku z powyższymi ustaleniami, należało zastosować art. 57 ust. 7 pr.bud. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 pr.bud., organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wyjaśniając wysokość nałożonej kary PINB wskazał również sposób jej wyliczenia. Przyjął mianowicie stawkę opłaty (s) w wysokości 500 zł, współczynnik kategorii obiektu (k) właściwy dla przedmiotowego obiektu – kat. XIV (budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele itp.) wynoszący 15,0, a także współczynnik wielkości obiektu (w) wynoszący 1,0 (kubatura < 2500 m2). Jednocześnie zgodnie z powołanym przepisem stawka opłaty podlegała dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W konsekwencji wysokość kary należało ustalić na kwotę 75.000 zł. Przesądzało o tym równanie: (s) x (k) x (w) = 500 x 15,0 x 1,0 x 10 = 75.000 zł.

4. Pismem z 6 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie ww. postanowienia PINB. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że budynek, którego dotyczy postanowienie, nie jest hotelem turystycznym ani hotelem pracowniczym, ale budynkiem gospodarczym z pomieszczeniami socjalnymi. Nie jest on docelowo przeznaczony do świadczenia usług hotelarskich, z których skarżący miałby czerpać zyski. Skarżący nie prowadzi i nie zamierza prowadzić tego rodzaju usług. Uzyskał natomiast pozwolenie na budowę kilku budynków gospodarczych, spośród których budowa dwóch ma być dopiero rozpoczęta. Dlatego też skarżący zatrudnił osoby zamiejscowe do wykonania robót budowlanych na własnej posesji, zapewniając im noclegi oraz wyżywienie. Budynek gospodarczy z miejscami noclegowymi został wykonany w pierwszej kolejności w zakresie umożliwiającym używanie go jako zaplecza socjalnego budowy, z pomieszczeniami na nocleg, szatniami, umywalniami, jadalniami oraz zapleczem kuchennym dla zatrudnionej załogi.

5. Po rozpatrzeniu zażalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB nr [...].

Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud.

Organ odwoławczy ustalił, że inwestycja polegająca na przebudowie budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2007 r. Wydane wówczas pozwolenie na budowę budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi obejmowało również dodatkową wiatę gospodarczą, dodatkowy budynek gospodarczy, szklarnię, a także szambo szczelne.

Organ ustalił, że przystąpiono do użytkowania przedmiotowej inwestycji bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie [...] WINB organ powiatowy jednoznacznie ustalił fakt użytkowania przedmiotowej inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie.

Zdaniem [...] WINB nie można było uznać, że stan przedmiotowego obiektu stwierdzony podczas czynności kontrolnych potwierdzał wykonanie prac adaptacyjnych mających na celu zagospodarowanie obiektu do przyszłego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Zarzuty podniesione w zażaleniu potwierdzają, że obiekt jest użytkowany w celu przebywania w nim pracowników zatrudnionych przez skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że PINB ustalił, że cały obiekt jest użytkowany jako hotel pracowniczy, trudno mówić zatem o podziale na część socjalną (zaplecze socjalne) i część gospodarczą. Fakt użytkowania jest w ocenie [...] WINB bezsporny, a przyczyny przystąpienia do użytkowania nie zmieniają faktu podjęcia takich zachowań.

Wobec powyższego, należy uznać, że nałożona kara znajduje uzasadnienie w stwierdzonym stanie faktycznym sprawy.

W związku z powyższym zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] listopada 2019 r.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 20 lutego 2020 r. (data wpływu do organu 21 lutego 2020 r.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia [...] WINB i poprzedzającego je postanowienia PINB. Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił rozstrzygnięciom organów nadzoru budowlanego naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego okoliczności mogące być podstawą nałożenia kary pieniężnej nie zostały udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości.

Skarżący zarzucił również organom naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1-2 i art. 59g pr.bud. poprzez błędne przyjęcie kategorii obiektu budowlanego, kategoria XIV – budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele, motele itp., a także arbitralne przyjęcie, że skarżący przystąpił do samowolnego użytkowania obiektu. Tymczasem, zdaniem skarżącego obiekt należy do kategorii II obiektów budowlanych – budynki służące gospodarce rolnej. W tym przypadku współczynnik kategorii obiektu wynosi 1,0, a więc kara za przystąpienie do użytkowania wynosiłaby maksimum 5.000 zł. Natomiast, gdyby zakwalifikować przedmiotowy obiekt jako hotel pracowniczy, wówczas zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane przedmiotowy obiekt powinien być zaliczony do kategorii XI obiektów budowlanych, w przypadku której współczynnik kategorii obiektu wynosi 4,0, a nie 15,0. Te kwalifikacje mają oczywisty wpływ na wysokość kary.

Dodatkowo, w dniu 26 lutego 2020 r. skarżący złożył kolejne pismo zatytułowane "skarga" i odnoszące się do domniemanego "nielegalnego użytkowania hotelu pracowniczego powstałego w wyniku przebudowy budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi (...)". Pismo to powtarzało ogólnie zarzuty skargi, a także zawierało wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia PINB nr [...].

W dniu 18 marca 2020 r. skarżący złożył pismo "wycofanie skargi" odnoszące się wprost do skargi z 26 lutego 2020 r. Intencja ograniczenia czynności polegającej na wycofaniu skargi jedynie do pisma z 26 lutego 2020 r., ale nie skargi z 20 lutego 2020 r., została dodatkowo potwierdzona przez skarżącego w piśmie z 11 września 2020 r.

7. Odpowiadając w dniu 29 marca 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

9. Sąd uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] stycznia 2020 r., a także poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] listopada 2019 r. uznając, że oba akty zostały wydane z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane.

W opinii Sądu nałożenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego dokonało się z ewidentnym naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, że stanowiący przedmiot postępowania budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi powinien być uznany za objęty kategorią XIV wskazaną w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Kategoria ta odnosi się do "budynków zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne". Organ powiatowy nie wziął jednak pod uwagę co najmniej trzech innych możliwych kategorii zakwalifikowania przedmiotowego budynku, a mianowicie:

- kategorii II – budynki służące gospodarce rolnej, jak produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe; w takim przypadku współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 1,0;

- kategorii III – inne niewielkie budynki, jak domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże dwóch stanowisko włącznie; w takim przypadku współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 1,0;

- kategorii XI – budynki służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, jak: szpitale, sanatoria, hospicja (...) schroniska dla bezdomnych oraz hotele robotnicze; w takim przypadku współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 4,0.

Nie przesądzając w tym miejscu o właściwej kategorii, do której powinien być zakwalifikowany przedmiotowy obiekt należy wziąć pod uwagę zgromadzone w aktach dokumenty, które precyzyjnie pozwalałyby na zakwalifikowanie obiektu w kategoriach prawa budowlanego. W szczególności w aktach sądowych znajduje się kopia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. nr [...] o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2007 r., która przewidywała rozbudowę istniejącego siedliska o: budowę budynku gospodarczego, budowę budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi, budynku magazynowego, szklarni, wiaty gospodarczej oraz szamba szczelnego (k. 24-28 akt sądowych). Do wskazanej kopii decyzji o warunkach zabudowy nie został dołączony rysunkowy plan zagospodarowania działek inwestycyjnych. Nie może jednak budzić wątpliwości fakt, że całościowa inwestycja obejmuje kilka obiektów, w tym jednoznacznie "budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi".

Dodatkowo, skarżący złożył również do Sądu kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2007 r. W decyzji tej Starosta dokonał zmiany oryginalnej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu obiektów na działce nr ewid. [...] przy ul. S. w O., w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt budowlany obejmujący między innymi "dodatkowy budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi". Jednocześnie Starosta uznał, że wszystkie wymienione w decyzji budynki należą do kategorii II – budynki służące gospodarce rolnej, jak produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe (k. 29-30 akt sądowych).

Wśród dokumentów złożonych przez skarżącego znajdują się również fragmenty projektu budowlanego z czerwca 2007 r., w skali 1:100, zatwierdzonego przez Starostę w ww. decyzji nr [...] z [...] września 2007 r. Fragmenty te obejmują: rzut przyziemia "projektowanego budynku gospodarczego z pom. socjalnymi" wraz z opisem technicznym oraz rzut piętra tego samego budynku gospodarczego również z opisem technicznym. Rzut przyziemia obejmuje projekt dwóch garaży na sprzęt rolniczy, każdego o powierzchni 53,6 m2, a także czterech pomieszczeń techniczno-gospodarczych o powierzchni 34,2 m2, 23,1 m2, 22,2 m2 i 6,2 m2. Łączna powierzchnia przyziemia budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi wynosi 210,2 m2.

Natomiast rzut piętra projektowanego budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi obejmuje projekt pomieszczeń socjalnych, sanitariatów, szatni i korytarzy (komunikacja) o tym samym obrysie ścian zewnętrznych co w przypadku rzutu przyziemia. Na część socjalną składa się więc sześć pokoi socjalnych o powierzchni 16,1 m2 z posadzką wyłożoną klepką drewnianą i jeden pokój socjalny o powierzchni 14,5 m2 z posadzką wykonaną z terrakoty, mający spełniać funkcje kuchni i jadalni. Zaprojektowane pomieszczenia sanitariatów, umywalek, natrysków, szatni i pomieszczeń porządkowych oraz ciągów komunikacyjnych posiadają powierzchnię i wyposażenie typowe dla takich pomieszczeń.

Wymienione wyżej dokumenty skarżący złożył bezpośrednio do Sądu jako załączniki do pisma z 11 września 2020 r. Z pewnością posiadał więc je wcześniej. Trudno zatem zrozumieć dlaczego przedstawiciele PINB nie zbadali i nie odnieśli się do tych dokumentów, choć byli poinformowani o wykonywaniu prac budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę z 2007 r. Dokumenty te mógł przedstawić skarżący w trakcie kontroli. Przede wszystkim należy pamiętać, że organ powiatowy nadzoru budowlanego posiada te dokumenty w swoich archiwach. Starosta udzielając pozwolenia na budowę z urzędu przesyła bowiem kopię zatwierdzonego projektu do właściwego terytorialnie inspektora nadzoru budowlanego.

W tym stanie rzeczy zakwalifikowanie przedmiotowego budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi do kategorii XIV obiektów budowlanych jest oczywiście błędne. Wykładnia systemowa załącznika do ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. prowadzi do wniosku, że poszczególne typy obiektów wyróżnione są ze względu na funkcje, jakie spełniają. Nie było zatem najmniejszej podstawy do traktowania pomieszczeń socjalnych stanowiących część (piętro) budynku gospodarczego, obejmującego garaże na sprzęt rolniczy oraz pomieszczenia techniczne (warsztaty) i pomieszczenia magazynowe, jako przypadek budynku zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego. Sugestia, że przedmiotowe pokoje socjalne, w których mogą przebywać pracownicy zamiejscowi zatrudnieni przez skarżącego, pełnią rolę analogiczną do pensjonatów i domów wypoczynkowych, brzmi zdecydowanie nieprzekonująco.

Dodatkowo, ignorując zatwierdzony przez Starostę projekt budowlany budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi, powiatowy organ nadzoru budowlanego pominął informację, że wszystkie te budynki zostały zakwalifikowane do kategorii II jako budynki służące gospodarce rolnej. Nie ma bowiem wątpliwości, że przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego jest uprawa roślin ogrodowych i kwiatów. Skarżący podkreślał też w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji, że nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności hotelowej, czyli odpłatnego zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego.

Co więcej, organ powiatowy dokonał również błędnej wykładni art. 57 ust. 7 pr.bud., a organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie oparte na tak dokonanej interpretacji prawa. Mianowicie, wskazany przepis przewiduje wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 pr.bud. Tymczasem, art. 54 pr.bud. przewiduje, że powiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy lub zgłoszenie budowy powinno nastąpić z zastrzeżeniem art. 55 pr.bud. Ostatni z wymienionych przepisów przewiduje jednocześnie, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i [jednocześnie] jest on zaliczony do kategorii obiektów budowlanych wymienionych w podpunktach a-h powołanego art. 55 pr.bud. Oznacza to, że jeśli w rozpatrywanej sprawie zostanie ustalona kwalifikacja przedmiotowego obiektu jako kategorii II, to uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie jest wymagane. Art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. a) nie obejmuje bowiem kategorii I-IV jako wymagających uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W tym stanie prawnym należało stwierdzić, że skarżący przystąpił do użytkowania budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi niezgodnie z przepisami, ponieważ nie skierował do właściwego organu zawiadomienia o zakończeniu budowy. Z akt sprawy wynika, że skarżący faktycznie nie mógł zawiadomić organu o zakończeniu budowy zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż dokonał istotnych odstąpień od projektu. Dlatego też 4 listopada 2019 r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 pr.bud. Niewątpliwie wszakże skarżący przed dopełnieniem wszystkich formalności wymaganych przez prawo nie był upoważniony do zakwaterowania pracowników w przeznaczonych dla nich pomieszczaniach socjalnych.

W świetle powyższych ustaleń faktycznych oraz analizy obowiązujących przepisów postawiony skarżącemu przez PINB zarzut nieprawidłowego przystąpienia do użytkowania obiektu należało uznać za zasadny w części. Natomiast ustalenie kategorii obiektu było błędne i tym samym nieprawidłowo obliczono wysokość kary, która powinna być wymierzona na podstawie art. 57 ust. 7 pr.bud. Każdej kategorii obiektu budowlanego przypisany jest odpowiedni współczynnik (k), który stanowi jeden z czynników iloczynu służącego obliczeniu wysokości kary pieniężnej.

10. W kontynuowanym postępowaniu nadzorczym powiatowy inspektor nadzoru budowlanego dokona powtórnej analizy stanu faktycznego sprawy oraz dokumentów odnoszących się do nowowybudowanego budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi. Na tej podstawie organ ustali kategorię obiektu budowlanego właściwą dla przedmiotowego budynku. Równocześnie organ zbada okoliczności faktyczne sprawy, aby przesądzić ponad wszelką wątpliwość o tym, czy doszło do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów prawa. Dopiero po wskazanych ustaleniach organ zdecyduje, czy w rozpatrywanym przypadku powinna być zastosowana kara przewidziana w art. 57 ust. 7 pr.bud. w związku z art. 59f ust. 1 pr.bud.

Dla uniknięcia wątpliwości Sąd wyjaśnia, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Ustawa zmieniająca uchyliła art. 57 ust. 7 pr.bud. Jednocześnie jednak przepis przejściowy, to znaczy art. 25 ustawy zmieniającej, przewiduje, że do spraw uregulowanych ustawą zmienioną w art. 1 [ustawą Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r.], wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w brzmieniu dotychczasowym.

11. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji.

O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 1.500 zł obliczonego od wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej 75.000 zł na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm., orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.