Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 187/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 39, art. 37 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 15 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 września 2000 roku, nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2000 roku, wydaną w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazującą M. P. rozbiórkę samowolnie wykonanego budynku letniskowego znajdującego się na działce nr [...] w B. i nakazał jej rozebrać samowolnie wykonany obiekt budowlany o funkcji letniskowej, znajdujący się na działce nr [...] w B., w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.)

Pismem z dnia 4 listopada 2011 roku M. P. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o czasowe odroczenie terminu nakazu rozbiórki do dnia uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miejscowości B., w tym dla działki skarżącej, w którym jej działka zostanie przeznaczona na cele rekreacyjne. Wskazała, że umożliwi jej to staranie się o pozwolenia na budowę, po wcześniejszym rozebraniu obiektu. Wskazała też, że w przedmiotowym obiekcie budowlanym trzyma sprzęt gospodarstwa domowego oraz meble, których nie ma gdzie zabrać. Ponadto z uwagi na fakt, że sama nie może dokonać rozbiórki, musi rozpocząć oszczędzanie środków na wynajem odpowiedniej brygady, która dokona rozbiórki.

Na wniosek Stowarzyszenia A z siedzibą w C. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 roku, dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu, a następnie decyzją z dnia 30 grudnia 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, odmówił M. P. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskowana przez Stowarzyszenie data odroczenia rozbiórki - do końca 2010 roku, już upłynęła, zatem odmowę odroczenia uważa się za spójną z decyzjami wydanymi w toku postępowań prowadzonych na sąsiednich działkach. Organ zaznaczył przy tym, że musi opierać się na zebranych dokumentach i wydanych prawomocnych decyzjach.

Odwołanie od powyższej wniosła M. P. domagając się jej uchylenia. Skarżąca ponownie przytoczyła argumenty zawarte we wniosku i zarzuciła organowi, że ten podjął niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie bez dokonania wnikliwej oceny występujących w sprawie względów społecznych i gospodarczych przemawiających za pozostawieniem przedmiotowego obiektu budowlanego, jak i jej słusznego interesu przemawiającego za czasowym pozostawieniem obiektu budowlanego. Ponadto podkreśliła, że Stowarzyszenie wnioskowało o odroczenie rozbiórki do końca 2010 roku w sprawie dotyczącej innej nieruchomości. Wskazała przy tym, że przedmiotowy obiekt budowlany nie stanowi obecnie przeszkody w realizacji jakiegokolwiek innego przedsięwzięcia i nie grozi katastrofą budowlaną, a więc w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie musi być rozebrany, lecz może zostać usunięty chwilowo z działki, aby - po uzyskaniu pozwolenia na budowę, ponownie na nią powrócił. Zarzuciła również organowi naruszenie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej zwanej w skrócie "k.p.a.", wskazując, że informacja o braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku powinna zostać jej udzielona jeszcze przed wydaniem decyzji, aby strona mogła się na ten temat wypowiedzieć.

Odwołanie wniosło również Stowarzyszenie A z siedzibą w C. , przedstawiając argumentację analogiczną do stanowiska skarżącej.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 15 lutego 2012 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego jest ostateczna. Wskazał także, że po wznowieniu postępowania zakończonego tą decyzją na wniosek skarżącej - oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., również ostatecznie odmówiono uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane i stwierdził, że przepis ten nie definiuje przesłanek "społeczne lub gospodarcze", które stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o możliwości odroczenia rozbiórki, pozostawiając tę sprawę uznaniowości organu administracyjnego. W przypadku przedmiotowego obiektu budowlanego te przesłanki, w ocenie organu odwoławczego, nie występują. Jak wskazał bowiem organ odwoławczy, skoro obiekt budowlany, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny, zatem konieczność doprowadzenia tego terenu do pierwotnego, naturalnego stanu, utrzymywanego jako las, uzasadnia odmowę odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki znajdującego się tam obiektu, tym bardziej, że jest to teren Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego. Rozporządzenie Wojewody Pomorskiego z dnia 15 maja 2006 roku, nr 52/06 określa szczególne cele ochrony ww. Parku, zatem odmowa odroczenia terminu rozbiórki oraz nie zezwolenie skarżącej na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego są prawnie uzasadnione. Ponadto rozstrzyganie sprawy odbywa się według stanu prawnego obowiązującego w dniu orzekania, dlatego fakt, że aktualnie oczekuje się na uchwalenie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, tym bardziej, że odroczenie terminu rozbiórki nie jest przecież równoznaczne z legalizacją obiektu.

W skardze na powyższą decyzję M. P. oraz Stowarzyszenie A z siedzibą w C. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane oraz art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie przytoczyli argumenty zawarte w odwołaniach. Ponadto zarzucili, że uznanie organu, iż obiekt jest położony w lesie i wobec tego należy doprowadzić teren do stanu pierwotnego, nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego lecz ochrony środowiska, wiec argument ten nie powinien mieć zastosowania w decydowaniu o terminie dokonania rozbiórki. Wskazali, że istnieje możliwość czasowego odroczenia rozbiórki w przypadku braku kolizji sposobu wykorzystania terenu z ustaleniami planu miejscowego przy braku sprzeczności ze względami społecznymi (pogląd z komentarza INTE z 1977 r.). Podnieśli, że zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela ma ścisły związek z zasadą praworządności. Interes społeczny i słuszny interes obywatela, powinny być uwzględniane przy wykładni stosowanych norm prawnych, o ile jest to możliwe i dopuszczalne w myśl ogólnych zasad wykładni prawa, zwłaszcza gdy organ administracyjny stosuje pojęcia oceniające lub nieokreślone, albo gdy decyzja zależy od jego uznania. Zdaniem skarżących, naruszony został art. 10 k.p.a., gdyż w ich ocenie informacja od organu o poczynionych ustaleniach ma zostać udzielona stronie i strona ma prawo się z nią zapoznać tuż przed wydaniem decyzji. W ocenie skarżących, słuszny interes skarżącej - polegający na czasowym wykorzystaniu przedmiotowego obiektu budowlanego dla celów rekreacji indywidualnej, jest zgodny z interesem społecznym reprezentowanym przez rzecznika interesu społecznego - Stowarzyszenie A, polegającym na koniecznej ochronie istniejącego środowiska przez niechybną degradacją, mogącą powstać na skutek przedwczesnej rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego na terenie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, który - jako teren wymagający ochrony jego wartości na mocy odrębnych uregulowań, wymaga szczególnego traktowania, tym bardziej uzasadnia wydaną odmowę. Ponadto tolerowanie czasowego istnienia samowolnie wybudowanych masowo domków letniskowych na omawianym terenie prowadziłoby do dezorientacji prawnej społeczeństwa, szczególnie osób, do których skierowano nakazy rozbiórki obiektów letniskowych na działkach sąsiednich.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 roku, wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Stowarzyszenia A z siedzibą w C.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 roku, wydanej w sprawie o sygnaturze OPS 4/01 (opublikowanej w ONSA z 2002 roku, nr 2, poz. 58), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 roku i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 roku, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, może mieć zastosowanie przepis

art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, wyznaczającym jednocześnie granice jej rozpoznania, jest decyzja o odmowie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości B. W związku z tym, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 roku, należało uwzględnić art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 roku i rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 roku, w tym art. 39 tej ustawy.

Art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane stanowi, że właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji, jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Ostateczna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 września 2000 roku - nakazująca skarżącej rozbiórkę opisanego powyżej obiektu budowlanego, została wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane, zatem organy rozpatrujące przedmiotową sprawę, jako podstawę prawną decyzji zasadnie przyjęły art. 39 tej ustawy.

W przepisie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje na uznaniowy charakter podejmowanego przez organ rozstrzygnięcia. Organ podejmujący decyzję zobowiązany jest do dokładnego zbadania czy zaistniały w danej sprawie względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zmuszony do każdorazowego ich interpretowania w kontekście danej sprawy, co też - w ocenie Sądu - organ nadzoru budowlanego drugiej instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo uczynił.

Uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek może, ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 206/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07 - oba wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy przy tym podkreślić, iż przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane ma zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach zasługujących na szczególne uwzględnienie. By mógł bowiem zostać zastosowany muszą wystąpić przesłanki natury społecznej lub gospodarczej świadczące o tym, że realizacja celu, jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa, czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę nie sprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV SA 2603/01, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż "treść art. 39 wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi", np. gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 roku, II SA/Ol 751/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku

z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 206/07, wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu - zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą odroczenia terminu rozbiórki obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, nie narusza powołanego przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane. Organ odwoławczy zasadnie uznał bowiem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi jedyna przesłanka zastosowania tego przepisu (odroczenia rozbiórki), którą jest ustalenie, że względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania obiektu. Względy te muszą być przy tym oceniane według aktualnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1988 roku, sygn. SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72).

W niniejszej sprawie skarżąca wyjaśniła, w jaki sposób rozumie pojęcia "względy społeczne i gospodarcze". Zdaniem skarżącej, jej słuszny interes polega na czasowym wykorzystaniu do celów rekreacji indywidualnej przedmiotowego obiektu. W toku przedmiotowego postępowania Stowarzyszenie A podnosiło ponadto, że czasowe pozostawienie obiektu budowlanego zapobiegnie degradacji środowiska.

Organ odwoławczy również przedstawił swoje stanowisko co do interpretacji obu pojęć, wydając w niniejszej sprawie decyzję uzasadnioną zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej zwaną w skrócie "k.p.a.". Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji trafnie i przekonująco wyjaśnił, że ani względy społeczne, ani gospodarcze nie przemawiają za celowością dalszego, czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, znajdującego się na działce nr [...] w B. Sąd orzekający w niniejszej sprawie to stanowisko organu nadzoru budowlanego II instancji w pełni popiera.

Organ odwoławczy słusznie wskazał na charakter obiektu budowlanego, który ma być rozebrany, uznając, że jego funkcja nie przemawia za odroczeniem rozbiórki. Zdanie Sądu jest to pogląd w pełni uzasadniony. Przedmiotowy obiekt pełni bowiem funkcję rekreacji indywidualnej i z tego względu, skoro nie służy do zaspokajania innych - podstawowych potrzeb (mieszkaniowych, ekonomicznych) skarżącej, za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że obiekt ten jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny. Zasadnie organ odwoławczy przyjął przy tym, że fakt usytuowania obiektu o charakterze rekreacyjnym na działce stanowiącej teren leśny uzasadnia odmowę odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki, ponieważ istnieje konieczność doprowadzenia terenu, na jakim znajduje się obiekt, do jego pierwotnego, naturalnego stanu, utrzymywanego jako las, a można tego dokonać jedynie rozbierając przedmiotowy obiekt. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na otoczenie, w którym obiekt podlegający rozbiórce się znajduje, mając na uwadze twierdzenia stron dotyczące ochrony środowiska i słusznie uznał, że są to względy społeczne, które - przeciwnie niż domagają się tego skarżąca i Stowarzyszenie, przemawiają za rozbiórką obiektu. Trafnie organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, który jest chroniony, jednak twierdzenia organu zostały oparte o nieaktualny stan prawny. Cele ochrony terenu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego zostały bowiem obecnie określone w uchwale Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 roku, nr 145/VII/11 w sprawie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 66, poz. 1460), która weszła w życie w dniu 17 czerwca 2011 roku. Wskazana uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego uchyliła rozporządzenie Wojewody Pomorskiego z dnia 15 maja 2006 roku, nr 52/06 dotyczące przedmiotowego parku (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 58, poz. 1189), jednak powtarza ona w zasadzie postanowienia dotychczasowego rozporządzenia. W ocenie Sądu zatem, prawidłowo organ II instancji przyjął, że aby zachowane zostały przepisy prawa, zasady ochrony środowiska oraz gospodarki leśnej - wymagana jest niezwłoczna rozbiórka samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego skarżącej. Powyższe okoliczności wynikają przy tym bezpośrednio i jednoznacznie z treści ww. uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego. Z ogólnych zapisów tej uchwały, dotyczących całego Parku, wynika, że cały jego teren, w tym działka, na której znajduje się domek skarżącej, podlega szczególnej ochronie, dodatkowo uzasadniającej usunięcie przedmiotowej samowoli budowlanej. Już w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 15 czerwca 1983 roku, nr XIX/83/83 w sprawie utworzenia Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego

(Dz. Urz. Woj. Gd. z dnia 15 lipca 1983 roku, nr 13, poz. 63) wskazano na szczególną, ochronną funkcję lasów (§ 4 pkt 8 uchwały). W uchwale Sejmiku Województwa Pomorskiego nr 145/VII/11 również podkreślono wagę utrzymania spójności przestrzennej ekosystemów leśnych, znajdujących się na terenie Parku, wskazując dodatkowo w § 2 pkt 2 uchwały, że Park utworzono w celu renaturalizacji ekosystemów leśnych, czyli w celu przywrócenia środowisku leśnemu stanu naturalnego, możliwie bliskiego stanowi pierwotnemu sprzed wprowadzenia w nim zmian przez człowieka. Jako jeden z celów ochrony Parku wymieniono także oszczędne użytkowanie i planowe, kompleksowe kształtowanie przestrzeni uwzględniające ochronę walorów krajobrazowych, w tym lokalnego krajobrazu kulturowego (§ 2 pkt 9 uchwały).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył również, że - wbrew stanowisku skarżącej - dla zastosowania przesłanek określonych w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 roku nie ma znaczenia okoliczność, że obecnie na terenie wsi B. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Bez znaczenie również pozostaje, że w przyszłości uchwalony prawdopodobnie zostanie plan miejscowy tej wsi, którego ustalenia, powinny - w ocenie skarżącej - przewidywać, że teren, na którym doszło do samowoli budowlanej, przeznaczony będzie na cele rekreacyjne. Wyjaśnić bowiem należy skarżącej, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie inwestorowi (właścicielowi obiektu) dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Odroczenie terminu wykonania rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Ponadto czas, na jaki odroczona być może przymusowa rozbiórka, musi być wyraźnie w decyzji wskazany i uzasadniony konkretnymi względami społecznymi lub gospodarczymi, a nie zapisami przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może zatem uzasadniać odroczenia terminu wykonania rozbiórki, podobnie jak jego brak na danym terenie.

Należy również wskazać, że powoływany przez skarżącą komentarz INTE do Prawa budowlanego z 1974 roku i zawarte w nim poglądy z 1977 roku nie są wiążące dla organów administracji. Jest to jedynie opinia sprzed ponad 30 lat, która w żadnym wypadku nie związuje organów zawartymi w niej ustaleniami. Ponadto z przywoływanych przez skarżącą fragmentów tego komentarza wynika, że organy w niniejszej sprawie winny zbadać, czy samowolnie wybudowany obiekt nie koliduje z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Na terenie działki nr [...] w B. plan miejscowy nie obowiązuje, zatem pogląd ten również z tej przyczyny pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organ drugiej instancji administracji prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przepisie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane. Postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W wyniku tego postępowania prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez niezrealizowanie zasady zaufania obywatela do administracji oraz braku przekonywania strony do słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśnił swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierował. Przytaczane przez skarżącą wybiórcze stwierdzenia z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec prawidłowości przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania, zastosowania w niniejszej sprawie mieć nie mogą, odnoszą się bowiem do konkretnych okoliczności w innych sprawach, nieprzystających do niniejszej.

Dodatkowo Sąd chciałby podkreślić, że zasadnie, w odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w niniejszej sprawie "Tolerowanie czasowego istnienia samowolnie wybudowanych masowo domków letniskowych na omawianym terenie prowadziłoby do dezorientacji prawnej społeczeństwa, szczególnie osób, do których skierowano nakazy rozbiórki obiektów letniskowych na działkach sąsiednich". Sądowi z urzędu jest wiadome, że w B. zlokalizowanych jest przynajmniej kilkanaście domków letniskowych, co do których wydano ostateczne decyzji nakazujące ich rozbiórkę. Co do części z nich zgłoszono wnioski o czasowe odroczenie rozbiórki. Wnioski te nie zostały uwzględnione przez organy nadzoru budowlanego, a skargi na decyzje wydane w tym przedmiocie zostały prawomocnie oddalone. Przykładowo można wskazać na:

▪ prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2009 roku, wydany w sprawie II SA/Gd 837/08, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2008 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 lipca 2008 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr [...] w B.;

▪ prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2008 roku, wydany w sprawie II SA/Gd 455/07, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2007 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2006 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr [...] w B.;

▪ prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2008 roku, wydany w sprawie II SA/Gd 206/07, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2007 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2006 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.;

▪ prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2008 roku, wydany w sprawie II SA/Gd 77/08, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2007 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2007 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.;

▪ prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2005 roku, wydany w sprawie II SA/Gd 734/03, którym oddalono skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2003 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2002 roku, którą odmówiono wnioskodawcy odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolono na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B.;

- wszystkie wyroki dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, to zatem właśnie pozostawienie samowolnie wybudowanego, letniskowego domku skarżącej na terenie B., w sąsiedztwie ww. nieruchomości, stanowiłoby naruszenie art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. podnieść należało, że zarówno skarżąca, jak i Stowarzyszenie A, zostali zawiadomieni przez organ pierwszej instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei brak takiego zawiadomienia na etapie postępowania odwoławczego nie narusza art. 10 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem organ odwoławczy nie zgromadził żadnych dodatkowych dowodów. Wyjaśnić w tym miejscy również należy, że organ I instancji, podobnie jak organ odwoławczy, nie miał obowiązku powiadania skarżącej o tym, że zamierza wydać dla niej niekorzystne rozstrzygnięcie. Ponadto podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca w ogóle nie wyjaśniła w jaki sposób zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a zgodnie z akceptowanym w pełni przez tutejszy Sąd poglądem, wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 roku, wydanym w sprawie o sygn. II GSK 431/12 (Baza Orzeczeń LEX nr LEX nr 1145527), to skarżąca powinna wykazać, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 4 kwietnia 2012 roku, sygn. II SA/Lu 92/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1145818, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 roku, sygn. VII SA/Wa 212/11, Baza Orzeczeń LEX nr 996668).

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiada wymogom

art. 107 § 3 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie uzasadnił prawidłowo swojego rozstrzygnięcia. Nie wyjaśnił bowiem, dlaczego, w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do odroczenia terminu rozbiórki. Nie odniósł się również do twierdzeń zawartych we wniosku skarżącej, jak i piśmie dopuszczonego do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie. Organ II instancji prawidłowo jednak utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Mieć bowiem należy na uwadze, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje sprawę administracyjną co do istoty. Jego rola nie sprowadza się zatem wyłącznie do kontroli zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Z tego względu, w sytuacji gdy organ odwoławczy prawidłowo rozpozna sprawę i uzasadni rozstrzygnięcie zawarte w swej decyzji, dopuszczalne jest utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wówczas, gdy uchybia ona przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego o zasadach sporządzania uzasadnienia. Szczególnie w sytuacji, gdy rezultat postępowania w pierwszej instancji, wyrażony w rozstrzygnięciu organu, tak jak w przedmiotowej sprawie, jest zgodny z prawem. Gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji należy bowiem przyjąć, że przede wszystkim utrzymuje w mocy jej rozstrzygnięcie sformułowane przez organ pierwszej instancji. Dopuszczalne jest więc odmienne uzasadnienie orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 sierpnia 1985 roku, sygn. akt III SA 730/85, Baza Orzeczeń LEX nr 565450; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 roku, sygn. akt VII SA/Wa 546/06, Baza Orzeczeń LEX nr 258247). W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko odnośnie odmowy odroczenia terminu wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, zatem wadliwości uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga M. P. nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), skargę oddalił.