Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3220/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Inspektor Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. B. i M. B. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W trakcie kontroli działalności PPH [...], którego właścicielem był M. B., Urząd Kontroli Skarbowej stwierdził nieprawidłowości w działalności gospodarczej firmy przejawiające się w zaniżeniu dochodu podatnika. Urząd Kontroli Skarbowej wniósł zatem pismem z dnia 21 czerwca 2000r. o przeprowadzenie kontroli doraźnej zeznania rocznego za 1998r. złożonego przez małżonków M. i M. B.

W dniu 11 lipca 2000r. do Urzędu Skarbowego zostało złożone pełnomocnictwo, z którego wynikało, iż zostało udzielone przez M. B., jako właściciela uprawnionego do reprezentowania Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego [...], pracownikowi tego przedsiębiorstwa H. H., do wystąpienia w postępowaniu kontrolnym.

Organ podatkowy przyjął, iż złożone pełnomocnictwo nie dotyczy postępowania w sprawie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania Państwa M. i M. B. za 1998r., lecz odnosi się do postępowania kontrolnego działalności "PPH [...]". Organ podatkowy podjął bezskutecznie wielokrotnie próby wyjaśnienia zakresu udzielonego pełnomocnictwa oraz umocowania przez stronę (pisemnie i telefonicznie). W wyniku braku odpowiedzi od podatnika i pełnomocnika, w dniu 19 września 2000 r. organ kontrolujący poinformował M. B. oraz H. H., iż H. H. nie posiada umocowania do reprezentowania podatnika w postępowaniu kontrolnym dotyczącym zeznania podatkowego. Pisma pozostały bez odpowiedzi. W zaistniałej sytuacji organ podatkowy uznał, iż brak jest przesłanek do uznania H. H. pełnomocnikiem strony.

Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z [...] listopada 2000 r. określił M. i M. B. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok w wysokości 249.447, 40 zł, zaległość podatkową w wysokości 247.948, 10 zł odsetki za zwłokę w wysokości 153.612, 30 zł. Decyzja została skierowana do M. i M. B. i wysłana na ich adres. Jednocześnie z potwierdzeń odbiorów wynika, iż odmówili oni przyjęcia wskazanych decyzji.

Wnioskiem z dnia 3 listopada 2005r. H. H. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Inspektora Kontroli skarbowej z dnia [...] listopada 2000 r. Podniósł, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona Stronom, a przez to nie wywołuje skutków materialnych i procesowych ( art. 247 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz.60 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową). W jego ocenie decyzja wydana została przez organ niewłaściwy rzeczowo i funkcjonalnie oraz dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio inna decyzją ostateczną, a mianowicie decyzją wydaną w wyniku kontroli z dnia [...] czerwca 2000 r. Ponadto wskazał, iż decyzja ta jest dotknięta wadą z art. 247 § 3 Ordynacji podatkowej, czego dowodem jest jego zdaniem jest funkcjonujący w obrocie prawnym prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny w W. z dnia [...] lutego 2002 r. sygn. akt [...] wskazujący na rażące naruszenie prawa przez Inspektora Kontroli Skarbowej przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym za rok 1998. Podniósł również, iż M. B. uznana przez Inspektora Kontroli Skarbowej za Stronę postępowania nie z własnej winny nie brała udziału w żadnym etapie postępowania, z tego powodu też alternatywnie może oczekiwać wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją, z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Do wniosku załączył pełnomocnictwo udzielone mu przez M. i M. B. w dniu 5 lutego 2002 r., w którym podatnicy powołują się na pełnomocnictwo udzielone w dniu 1 marca 1989 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2000r. W uzasadnieniu stwierdził, iż decyzja z dnia [...] listopada 2000 r. została wysłana Stronom na adres miejsca zamieszkania podatników, a adresaci odmówili jej przyjęcia. Zgodnie z art. 153 Ordynacji podatkowej, decyzję uznano zatem za doręczoną prawidłowo. Natomiast na podstawie art. 249 Ordynacji podatkowej organ odmawia w formie decyzji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.

Ponadto zauważył, iż w związku z załączonym do przedmiotowego wniosku oryginałem pełnomocnictwa udzielonego H.H. przez M. i M. B. w dniu 5 lutego 2002 r. , w którym Skarżący powołują się na pełnomocnictwo z dnia 1 marca 1989 r. złożone w Urzędzie Skarbowym, brak jest w aktach kontroli oryginału, jak też fotokopii takiego pełnomocnictwa. Tym samym wskazał, iż znajdująca się fotokopia pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącą H. H. do występowania w jej imieniu i zastępstwie w postępowaniu podatkowym przed organami skarbowymi, została przesłana do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przy piśmie z Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2000r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2000r.

W związku z decyzją Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej pełnomocnik złożył w dniu 28 kwietnia 2006 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc między innymi, że organ podatkowy pominął okoliczność, iż decyzja będąca przedmiotem wniosku zawiera wszystkie wady procesowe i materialne wskazane w piśmie z dnia 3 listopada 2005 r. Tym samym, w jego ocenie, nie mogła wywołać skutków procesowych, takich jak rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie została doręczona prawidłowo ustanowionemu przez Strony pełnomocnikowi, co naruszyło art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem stwierdził, iż przedmiotowy wniosek jest uprawniony i procesowo konieczny.

Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2000r. utrzymał w mocy swoją decyzję wydaną w pierwszej instancji. Wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisu art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387, dalej ustawa o zmianie Ordynacji podatkowej), gdyż podanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, która została wydana przed 1 stycznia 2003 r. nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie roku od daty jej doręczenia. Ponownie wskazał, iż decyzja z dnia [...] listopada 2000 r. wysłana Stronom postępowania, lecz odmówiły one jej odbioru. Tym samym stwierdził, iż nadesłanie dopiero przy piśmie z dnia 24 lutego 2006r. pełnomocnictwa z dnia 1 marca 1989r. złożonego w Urzędzie Skarbowym w W., potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez notariusza w dniu 27 lutego 2006 r., nie może mieć znaczenia, gdyż pełnomocnictwo powinno być doręczone właściwemu organowi w trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 137 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Podsumowując wyjaśnił, iż wniosek, który został złożony po upływie roku od dnia doręczenia decyzji nie może wywoływać skutków procesowych, a rozpatrujący go organ nie ma obowiązku dokonywania oceny, czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności.

Na decyzję ostateczną Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej Państwo M. i M. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o "objęcie kontrolą legalności decyzji z dnia [...] marca 2006 r." W skardze podnieśli zarzuty naruszenia przepisów postępowania:

- art. 12 § 6 pkt 2, art.120, art. 122, art. 145 § 2, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 249 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przez brak dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, niewyjaśnienie okoliczności pominięcia złożonego pełnomocnictwa procesowego i skutków procesowych niedoręczenia osobie uprawnionej orzeczenia, na które został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności, brak wyczerpującego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia całego materiału dowodowego wskazanego przez Stronę i zebranego przez organ orzekający,

- naruszenie art. 24 § 1 ustawy o zmianie Ordynacji podatkowej przez jego nadużycie i niewłaściwe zastosowanie.

Ponadto w uzasadnieniu zarzucili, iż organ podatkowy nie ustalił w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej daty doręczenia zastępczego decyzji z dnia [...] listopada 2000r. oraz nie doręczył skutecznie ww. decyzji, gdyż w ich ocenie został skutecznie ustanowiony pełnomocnik w sprawie. Ponadto Skarżący uznali za sprzeczne z dowodami zebranymi w sprawie stanowisko Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej wyrażone w zaskarżonej decyzji w zakresie przesłania w dniu 7 marca 2006 r. za pismem z dnia 24 lutego 2006 r. skierowanym do Ministra Finansów pełnomocnictwa z dnia 1 marca 1989 r. Wskazali, iż organ podatkowy naruszył zasadę "oficjalności" doręczeń, wskutek niezgodności działań z przepisami o doręczeniach.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, na każdym etapie postępowania wszystkie okoliczności sprawy były wszechstronnie badane i analizowane, zaś kontrolowani podatnicy odmawiali brania udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

I) Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy organy zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2000 r.

Art. 24. § 1 ustawy o zmianie Ordynacji podatkowej stanowi, iż żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Z powyższego wynika, iż jeżeli decyzję doręczono stronie przed wejściem w życie ustawy o zmianie Ordynacji podatkowej, tj. przed 1 stycznia 2003 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej – Ordynacji podatkowej, stanowiącej w art. 249 § 1, iż organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Natomiast jeżeli decyzji nie doręczono przed tym terminem stosuje się przepisy ustawy zmieniającej przewidującej okres nie roczny, lecz 5 letni.

Ustalenie zatem, czy decyzja z dnia [...] listopada 2000r. została doręczona prawidłowo, spowoduje także konsekwencje w zakresie stosowania ustawy zmienianej lub zmieniającej.

Decyzja z dnia [...] listopada 2000r. została wysłana na adres miejsca zamieszkania podatników M. i M. B., adresaci odmówili jej przyjęcia. Zgodnie z art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej: jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma, tj. decyzji z [...] listopada 2000r. wynika, iż w dniu 21 listopada 2000r. adresaci odmówili przyjęcia pisma, co potwierdza adnotacja listonosza. Nie budzi zatem wątpliwości, iż pismo należałoby uznać za doręczone w dniu 21 listopada 2000r.

Strona czyni zarzut, iż niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2000 r., gdyż zgodnie z art. 145. § 1. Ordynacji podatkowej, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Zakładając, zgodnie z argumentacją Skarżących, iż w niniejszej sprawie adresatem pism kierowanych do Strony winien być pełnomocnik, to pominięcie tego pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony i uzasadnia wznowienie postępowania. Jednakże nawet w tej sytuacji, nie można było by uznać, iż decyzji w ogóle nie doręczono. Należy podzielić pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt III SA 1895/02 (LEX nr 113584), w którym stwierdzono, iż w przypadku, gdy "decyzja została doręczona podatnikom (poprzez doręczenie zastępcze), to tym samym zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który ją wydał, jest nią związany i funkcjonuje ona w obiegu prawnym. Okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem strony ustanowiły w postępowaniu przed organem pierwszej instancji pełnomocnika, którego pominięto przy doręczaniu, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia".

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej nie doszło do pominięcia pełnomocnika, gdyż nie był on prawidłowo ustanowiony (o czym przedstawiona będzie argumentacja poniżej), natomiast nawet przyjmując, iż pełnomocnik był ustanowiony to i tak w dacie złożenia wniosku, tj. w dniu 10 listopada 2005r. upłynął roczny termin do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż decyzja została doręczona stronie 21 listopada 2000r. (art. 249 Ordynacji podatkowej obowiązującej w przedmiotowej sprawie).

II) W aktach sprawy znajduje się pismo M. B. z dnia 1 marca 1998r. udzielające pełnomocnictwa H. H. do występowania w jej imieniu i zastępstwie w postępowaniu podatkowym. Pod pismem tym znajdują się podpisy M. B. i M. B.

Z informacji organu wynika, iż "w aktach kontroli brak jest oryginału lub fotokopii powyższego pełnomocnictwa. Znajduje się natomiast fotokopia pełnomocnictwa udzielonego 1 marca 1998 r., które zostało przesłane do Urzędu Kontroli Skarbowej przy piśmie Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2000r., a więc po wydaniu decyzji z [...] listopada 2000r".

W ocenie Skarżących, doręczenie pełnomocnictwa z dnia 1 marca 1998r. do Urzędu Skarbowego w W. w dniu 30 czerwca 1998 r. oznacza, że pełnomocnictwo to istniało i obowiązywało w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2000 r., gdyż nie zostało cofnięte.

W art. 136 Ordynacji podatkowej ustanowiono zasadę o możliwości działania strony przez pełnomocnika w zakresie tych wszystkich spraw, które nie wymagają osobistego działania samej strony. A zatem każda strona, w tym osoba fizyczna, może działać w sprawie przez pełnomocnika. Jednakże dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie (złożenie do akt sprawy) dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Wymaganie to jednoznacznie zostało określone w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, który nakazuje dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, przy czym doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Dopiero od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie, pełnomocnik ten powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż to zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. W orzecznictwie NSA dotyczącym omawianego zagadnienia, akcentowane jest rygorystyczne wymaganie zapewnienia udziału pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu, jednakże w swych licznych orzeczeniach NSA podkreśla, iż obowiązek przestrzegania przez organy prowadzące postępowanie tej kardynalnej zasady postępowania dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnictwo zostało złożone do akt. Przykładem rozstrzygnięcia w ten sposób kwestii skutecznego zgłoszenia przez pełnomocnika swego udziału w sprawie może być wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998r. sygn. akt IV SA 1044/96, w którym stwierdzono, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost, a nie może być domniemane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w zupełności pogląd wypowiedziany przez NSA w wyroku z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 2034/97, z którego jednoznacznie wynika obowiązek organu doręczania pism pełnomocnikowi, jednakże dopiero od momentu, w którym dokument pełnomocnictwa został organowi doręczony. Takie samo stanowisko w tej kwestii zajął NSA w innym wyroku - z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 1533/98, w którym również wyrażono pogląd o obowiązku respektowania przez organ udziału pełnomocnika, ale od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa. Istotne znaczenie ma przede wszystkim okoliczność, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości zostało udzielone dla sprawy, do której akt zostało dołączone, i jaki jest jego zakres. Z treści uzasadnienia tego wyroku również bezspornie wynika, że w pierwszej kolejności pełnomocnictwo powinno być dołączone do akt sprawy i od tej chwili może być poddane ocenie co do jego skuteczności, jak również rodzi obowiązek po stronie organu podatkowego uwzględniania udziału pełnomocnika. W orzecznictwie tego Sądu, dotyczącym pełnomocnictwa w sprawach podatkowych, sformułowano także pogląd, że "urząd skarbowy nie ma obowiązku zawiadamiania o wszczęciu postępowania wymiarowego pełnomocnika ustanowionego w toku czynności sprawdzających zeznanie podatkowe. Wszczęcie postępowania wymiarowego, będącego odrębnym postępowaniem, zawsze obliguje najpierw do zawiadomienia strony wprost. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona może ustanowić pełnomocnika, który w toku postępowania nie może być pominięty" (wyrok NSA z dnia 31 maja 1996 r. sygn. akt SA/Sz 1757/95).

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik (ani też sama Strona) nie złożył w Urzędzie Kontroli Skarbowej pełnomocnictwa (kopii) w trakcie trwania kontroli, ani po jej zakończeniu i wydaniu decyzji z [...] listopada 2002r.

Pełnomocnictwo z dnia 1 marca 1989r. zostało złożone w trakcie postępowania przed Urzędem Skarbowym w 1989r., czyli na 11 lat przed wszczęciem postępowania kontrolnego. Było to odrębne postępowanie od będącego przedmiotem niniejszej sprawy, prowadzone przez inne organy niż ten, który wszczął postępowanie w niniejszej sprawie.

Z treści analizowanego w sprawie przepisu art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, że dołączenie do akt oryginału lub urzędowego poświadczenia odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika. Organ zatem nie ma obowiązku podejmowania wyprzedzających poszukiwań i sprawdzeń, czy ewentualnie pełnomocnictwo strony nie zostało złożone innym organom.

Nie można zaakceptować poglądu, że organ ten musi uwzględniać fakt udzielenia pełnomocnictwa nawet wówczas, gdy ujawni się on w późniejszym okresie. Pod względem materialnym takie umocowanie nawet mogło istnieć, jednakże dopóki o jego istnieniu nie powziął wiadomości organ prowadzący postępowanie, dopóty czynności przeprowadzone bez udziału pełnomocnika nie mogą być uznane za naruszające prawa strony. Akceptacja poglądu prezentowanego w skardze oznaczałaby ogromną niepewność w czasie, co do poprawności przeprowadzonego postępowania, albowiem w każdej chwili Strona mogłaby postawić zarzut wcześniejszego ustanowienia pełnomocnika.

Należy podzielić także argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji odnośnie skuteczności pełnomocnictwa z dnia 11 lipca 2000r. w przedmiotowym postępowaniu, bez potrzeby ich powtarzania zwłaszcza, iż Skarżący nie podnosi tego zarzutu w skardze.

Powyższy stan sprawy skłania do przyjęcia, iż nie doszło do uchybień proceduralnych w postaci pominięcia udziału pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym przez organ instancji. Zarzuty skargi w tej mierze są bezzasadne.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności sprawy, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.