Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 223/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 223/18

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2017r., nr [...], w sprawie określenia "A" S.A. w W. (dalej: spółka/skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r. w kwocie 12.316,00 zł.

Z uzasadnienia decyzji SKO oraz akt sprawy wynika, że na dzień 1 stycznia 2013r. spółka była właścicielem 46 położonych w R., wolnostojących tablic reklamowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o łącznej wartości początkowej 661 083,24 zł. Organ I instancji uznał, że wszystkie zadeklarowane przez spółkę tablice reklamowe stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) – niezależnie od konstrukcji tablic są one obiektami trwale związanymi z gruntem, a każda z nich posiada fundament w postaci stopy fundamentowej lub balastu fundamentowego. W związku z powyższym organ I instancji, opisaną na wstępie decyzją, określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego.

W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego oraz z oględzin konstrukcji tablic reklamowych, a także dokonanie dowolnej oceny dowodów przejawiającej się w nieuwzględnieniu faktu, że tablice reklamowe nie są trwale związane z gruntem, wobec czego nie stanowią budowli podlegających opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielił stanowisko tego organu, że przedmiotowe tablice reklamowe są konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość odpowiadającą cechom budowli. Wyjaśnił, że na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm. - dalej: Prawo budowlane) za budowlę należy w szczególności uznać wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowe tablice reklamowe są wolnostojącymi obiektami, trwale związanymi z gruntem, ponieważ ich posadowienie wymagało wykonania prac przygotowawczych związanych z przygotowaniem podłoża, na którym te tablice są usytuowane, a przeniesienie ich w inne miejsce wymagałoby ponownie przygotowania podłoża. Organ II instancji wskazał, że trwałość posadowienia obiektu i związane z nią zabezpieczenie przed czynnikami zewnętrznymi zostały potwierdzone w toku użytkowania obiektów, które - co nie było kwestionowane przez stronę - były wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem w różnych warunkach atmosferycznych. Twierdzenie o trwałym związku tablic reklamowych z gruntem w przyjętym ujęciu potwierdza materiał dowodowy przedłożony przez spółkę, w tym szczegółowy opis techniczny, wyliczenia statyczne i rysunki konstrukcyjne, zawarte w załączonych przez spółkę projektach budowlanych przedmiotowych tablic. Konstrukcja spornych nośników reklamowych uniemożliwia łatwe ich przesunięcie oraz przeniesienie w inne miejsce (konieczny jest wówczas demontaż przy użyciu specjalistycznego sprzętu), czy zniszczenie, np. przy silnych podmuchach wiatru i w odpowiedni techniczny sposób powiązana jest trwale z gruntem.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska spółki, że interpretując pojęcie "trwałego związania z gruntem" należy oprzeć się na cywilistycznym rozumieniu tego terminu. Zdaniem tego organu zasada superficies solo cedit, która przewiduje że obiekt związany z gruntem dzieli byt prawny nieruchomości, nie znajduje zastosowania, co powoduje, że podatnikiem podatku od budowli - tablic reklamowych, jest ich właściciel, a nie właściciel gruntów.

W ocenie tego organu trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem powinno być w niniejszej sprawie rozpatrywane jedynie w kontekście przepisów prawa budowlanego i prawa podatkowego – u.p.o.l. wskazuje wyłącznie na Prawo budowlane jako właściwe do ustalenia przedmiotu opodatkowania. Ustalając te okoliczność należy ocenić trwałość w odwołaniu do rzeczywistej trwałości umiejscowienia obiektu – o trwałym związku obiektu z gruntem świadczyć będzie to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom zewnętrznym; przy czym to, że określony obiekt budowlany można przestawić nie oznacza, że nie jest on "trwale związany z gruntem".

Odnosząc się do zarzutów spółki dotyczących naruszenia przepisów art. 197 § 1 i art. 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017r. poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.) przez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz dowodu z oględzin tablic reklamowych SKO wskazało, że spór czy przedmiotowe tablice reklamowe można uznać za budowle trwale związane z gruntem w zakresie podatku od nieruchomości był kwestią interpretacyjną i jego rozstrzygnięcie nie wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i oględzin.

Na decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1. prawa procesowego tj.:

a) art. 122 O.p, w zw. z 180 Op. i 192 Op. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania i uznanie, że urządzenie reklamowe jest trwale z gruntem związane, nawet jeżeli zostało umocowane na fundamencie, który nie jest trwale związany z gruntem.

b) art. 122 O.p w zw. z art. 180 § 1 O.p. przejawiające się pominięciem przez SKO podczas wydawania zaskarżonej decyzji treści projektów budowlanych tablic reklamowych użytkowanych przez skarżącą, co w konsekwencji skutkowało uznaniem przez SKO, że:

tablice reklamowe użytkowane przez skarżącą są trwale związane z gruntem, podczas gdy projekty budowlane wprost wskazują, że tablice reklamowe są posadowione na fundamentach, które nie są trwale związane z gruntem ;

w projekcie tablicy typu NBB18 w części "Założenia projektowe" projektant wprost wskazał, że: "Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, obiekt zakwalifikowano jako tymczasowy, nietrwale związany z gruntem, tzn. dolna płaszczyzna fundamentu (podstawy balastującej) znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonywaniem robót ziemnych. Możliwy jest demontaż nośnika, jak i przetransportowanie podstawy w inne miejsce bez naruszenia struktury gruntu i bez uszkodzenia konstrukcji nośnika;

brak trwałego związku z gruntem prowadziłby do tego, że tablica reklamowa mogłaby się przewrócić, co z uwagi na jej rozmiar i masę stanowiłoby istotne zagrożenie, pomimo że z projektów budowlanych wynika, że konstrukcja tablicy i jej fundament nie są trwale związane z gruntem, a dołączone do projektu, wyliczenia statyczne potwierdzają bezpieczeństwo konstrukcji.

c) art. 122, art. 180§1 Op. oraz art. 187 §1 Op. i art. 197§1 Op. poprzez brak dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność związania z gruntem tablic reklamowych,

2. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że tablice reklamowe użytkowane przez skarżącą stanowią budowle, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

b) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że tablica reklamowa wyposażona w fundament nietrwale związany z gruntem może być uznana za trwale związaną z gruntem;

c) art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez dokonanie błędnej wykładni zwrotu "trwałego związania z gruntem", a w efekcie nieprawidłowego przyjęcia, że "trwale związanym z gruntem" jest obiekt, którego konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru, pomimo że z najnowszego orzecznictwo sądów administracyjnych, wynika że:

- obiekty budowlane (np. kontenery, hale namiotowe, pawilony handlowe, garaże) posadowione na betonowych fundamentach lub podstawach, których konstrukcja uniemożliwia łatwe przesunięcie i opiera się podmuchom wiatru nie są "trwale związane z gruntem", w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego,

- posiadanie fundamentu nie jest równoznaczne z trwałym związaniem z gruntem,

- obiekt budowlany postawiony za pomocą fundamentu lub betonowej podstawy i zamocowany do nich za pomocą kotew, który może zostać usunięty bez trwałego uszkodzenia obiektu lub gruntu nie jest "trwale związany z gruntem", w rozumieniu art. 3 u.p.o.l., a zasadność zastosowania wykładni powołanej przez skarżącą w odniesieniu do tablic reklamowych potwierdza wykładnia odwołująca się do innych przepisów prawa posługujących się pojęciem "trwałego związania z gruntem", w tym w szczególności art. 3 pkt 2 i pkt 5 Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. z 2010 r. Nr 242, poz. 1622 - dalej: rozporządzenie KŚT).

W uzasadnieniu skargi skarżąca, przytaczając tezy szeregu orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących przesłanki trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem, podkreśliła że do przesłanki tej odnosi się zarówno art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jak również inne punkty tego artykułu, przy czym zauważyła że przesłanka ta jest w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych interpretowana odmiennie, aniżeli zrobił to organ w treści zaskarżonej decyzji w odniesieniu do przesłanki trwałego związania z gruntem tablicy reklamowej.

Podkreśliła również, że nie ma podstaw prawnych aby względy bezpieczeństwa traktować jako podstawę do uznania obiektu budowlanego za trwale związany z gruntem. Każdy bowiem obiekt budowlany musi być posadowiony na gruncie w sposób na tyle stabilny, aby mógł się opierać porywom wiatru, co jednak w ocenie skarżącej nie jest tożsame z koniecznością trwałego związania z gruntem takiego obiektu. Istnieje bowiem wiele obiektów nie związanych trwale z gruntem, a mimo to spełniających względy bezpieczeństwa. Skarżąca zarzuciła zatem, że stanowisko SKO pozostaje w sprzeczności z wywodami Trybunału Konstytucyjnego z których wynika, że wykładnia pojęcia budowli na potrzeby ustawy podatkowej nie może być prostym przeniesieniem wykładni prawa budowlanego stosowanej w procesie budowlanym. W ocenie skarżącej organ podatkowy nie może bez podstawy wynikającej z tekstu ustawy podatkowej odwoływać się do wypracowanego na potrzeby innych przepisów nieostrego kryterium gabarytów i stopnia odporności obiektu na działanie wiatru. Nie ma żadnych dostępnych źródeł pozwalających podatnikowi na określenie, kiedy urządzenie reklamowe jest na tyle duże, że jego posadowienie wymagałoby opisanego przez SKO trwałego związania z gruntem.

Skarżąca podniosła również, że załącznik do rozporządzenia KŚT wskazuje, że "tablice reklamowe na słupach trwale połączone z gruntem" zaliczane są do rodzaju 291 KŚT - "Pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej niesklasyfikowane". Przedstawiony w rozporządzeniu KŚT opis klasyfikacji wprost wskazuje, że do tej kategorii nie zalicza się "tablic reklamowych ustawionych na powierzchni gruntu (tzn. niepołączonych na stałe z gruntem), sklasyfikowanych w rodzaju 806". W ocenie strony z rozporządzenia KŚT wynika, że postawienie tablicy reklamowej na powierzchni gruntu wyklucza możliwość uznania jej za tablicę reklamową trwale związaną z gruntem.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że SKO w zaskarżonej decyzji nie odniosło się w szczególności do jednoznacznych zapisów Projektu NBB18, z którego wynika że tablice reklamowe "NBB 18" zostały posadowione na fundamencie nietrwale związanym z gruntem oraz że do ich przemieszczenia i posadowienia nie jest niezbędny specjalistyczny sprzęt. W ocenie skarżącej, o charakterze związania tablic reklamowych z gruntem powinien wypowiedzieć się biegły mający w tym zakresie widomości specjalne, ponieważ opinia biegłego jest niezbędna do prawnopodatkowej kwalifikacji tablic reklamowych dokonywanej przez organy podatkowe.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2013 rok 46 tablic reklamowych należących w tym okresie do skarżącej spółki i związanych z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z uwzględnieniem regulacji zawartych

w przepisach ustawy - Prawo budowlane (por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2006r., FSK 2316/04, Mon. Pod. 2006 Nr 6, poz. 44).

W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez budowlę należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego za budowlę należy w szczególności uznać wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Z przepisu tego wynika, że za budowle mogą zostać uznane jedynie takie urządzenia reklamowe, które są wolno stojące i jednocześnie trwale związane z gruntem.

Budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich (m.in. wyrok NSA z 7 października 2009 r., II FSK 635/08 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011r., P 33/2009).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowe tablice reklamowe miały charakter obiektów wolno stojących. Spór koncentruje się na ustaleniu, czy przedmiotowe tablice reklamowe można uznać za obiekty trwale związane

z gruntem.

Przepisy u.p.o.l., ani przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia trwałego związania z gruntem.

Kwestia ta była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, które uznały że o związaniu urządzenia reklamowego z gruntem w sposób trwały można mówić w sytuacji, gdy jest ono posadowione na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną konstrukcję. W wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 317/12, NSA orzekł, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce.

O tym zaś, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje w danej sprawie jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok NSA z 4 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1361/08).

Sądy administracyjne w swoich orzeczeniach podkreślają, że okoliczność iż nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce nie ma istotnego znaczenia dla uznania go za trwale związany z gruntem. Innymi słowy to, że określony obiekt budowlany można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem.

Z powołanych orzeczeń wynika, że jeżeli do posadowienia urządzenia reklamowego w inne miejsce wymagane jest dostosowanie tego miejsca, użycie specjalistycznego sprzętu, a działanie to ma na celu umożliwienie użytkowania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem i wymagają tego zasady bezpieczeństwa, to tego typu urządzenie ma cechy pozwalające na uznanie go za trwale związane z gruntem. W takim przypadku podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Prezentowane wyżej stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje.

Zdaniem Sądu, sporne obiekty należy uznać za wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że każdy z trzech rodzajów tablic reklamowych wykazywał trwały związek z gruntem, ponieważ posiadał fundament w postaci stopy fundamentowej lub balastu fundamentowego, posadowienie obiektów wymagało wykonania prac przygotowawczych, związanych z przygotowaniem podłoża, na którym zostały one usytuowane, a przeniesienie obiektów w inne miejsce wymagałoby ponownego przygotowania podłoża. Konstrukcja przedmiotowych obiektów uniemożliwiła łatwe ich przesunięcie - do ich demontażu konieczne byłoby użycie specjalistycznego sprzętu, a także zabezpieczała obiekty przed zniszczeniem np. przy silnych podmuchach wiatru. Z uwagi na wielkość spornych obiektów, ich konstrukcję i przeznaczenie, wymagały one - ze względów bezpieczeństwa - trwałego związania z gruntem.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że interpretując pojęcie "trwałego związania z gruntem" należy oprzeć się na cywilistycznym rozumieniu tego pojęcia oraz że należy wziąć pod uwagę regulacje zawarte w KŚT.

W ocenie Sądu, prawidłowo uznały orzekające w niniejszej sprawie organy podatkowe, że pojęcie to powinno być rozpatrywane wyłącznie na podstawie przepisów prawa podatkowego oraz Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że przepisy u.p.o.l. w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania objętego niniejszą sprawą wskazują wyłącznie na Prawo budowlane jako właściwe do ustalenia przedmiotu opodatkowania. Z przedstawionych względów powoływane przez skarżącą regulacje zawarte w KŚT, przyjmujące odmienną niż dla celów podatku od nieruchomości cechę "trwałego związania z gruntem", nie mają zastosowania przy ustalaniu przedmiotu opodatkowania w niniejszej sprawie.

Pogląd o zaliczaniu tablic reklamowych do kategorii budowli wolnostojących trwale związanych z gruntem bez względu na sposób umocowania do podłoża jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (np. wyroki NSA z 27 maja 2015r., II FSK 1246/14, z 24 listopada 2016r., II FSK 2968/14, z 4 lutego 2014.,

II FSK 317/12). Natomiast powołane przez skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych nie dotyczą tablic reklamowych, lecz innych obiektów.

Z przedstawionych względów za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 O.p. Przepis art. 197 § 1 O.p. stanowi, że w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Z kolei w myśl art. 198 § 1 O.p. organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Z powołanych przepisów wynika, że zarówno kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, jak i przeprowadzenia oględzin została pozostawiona ocenie organu podatkowego, na co wskazuje użyte w nich słowo "może".

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że w sprawie nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, ani oględzin spornych obiektów, ponieważ dysponowały w tym zakresie wystarczającymi dowodami pozwalającymi na ustalenie istotnych dla sprawy faktów. Cechy konstrukcyjne spornych urządzeń reklamowych zostały opisane w przedłożonych przez skarżącą projektach budowlanych, zawierających m.in. szczegółowe dane dotyczące mocowania obiektów do podłoża.

Podkreślenia wymaga, że ustalenia faktyczne organów podatkowych w kwestii budowlano-technicznego sposobu i szczegółów dotyczących związania urządzenia reklamowego z gruntem nie były przez skarżącą kwestionowane, natomiast dokonanie oceny, czy związanie to ma charakter trwały

w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należało wyłącznie do kompetencji organu podatkowego.

Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia art. 122 O.p w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez pominięcie przez SKO treści projektów budowlanych przedłożonych przez skarżącą. Zawarte w tych dokumentach informacje techniczne na temat sposobu łączenia elementów tablic reklamowych zostały przez organy podatkowe uwzględnione przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, natomiast ocena przesłanki "trwałego związania z gruntem" spornych obiektów, która wiązała się z interpretacją przepisów prawa, należała do kompetencji organów podatkowych i została przez Sąd uznana za prawidłową.

Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369), Sąd orzekł jak w sentencji.