Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 184/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art.125 par.1 pkt 1, art.131;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w E. z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia Z. L. – na podstawie art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 90 ust.1, art. 91, art. 129 ust.1 i art.145 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie "[...]" o nr "[...]", poza kasynem gry, tj. w PUB "J." E., ul. O. "[...]" .

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Z. L., który zarzucił m.in. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. mimo, że przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie, ponieważ jako przepisy techniczne nie były notyfikowane oraz naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 , ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. w zakresie w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy Kodeks karny skarbowy są niezgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym zarzutem skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego dotyczącego tej kwestii w sprawie pytania prawnego WSA w Gliwicach zarejestrowanego pod sygnaturą P 32/12. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę zawieszenia postępowania, którego wynik zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest decyzja Ministra Finansów wydana na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych rozstrzygająca czy gra na automacie, którego dotyczy sprawa, jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych oraz naruszenie art. 2 ust. 3 u.g.h. poprzez zakwalifikowanie urządzenia jako wypełniającego przesłanki wymienione w tym przepisie, jak również naruszenie art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. poprzez błędną interpretację i uznanie, że występowanie w grze jakiegokolwiek elementu losowości wystarcza do stwierdzenia losowego charakteru gry.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wskazał, iż postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślając, że zapisy ustawy o grach hazardowych obowiązują w sposób w pełni legalny i prawnie obowiązujący, wobec czego organy nie mogą odmawiać stosowania prawa powszechnie obowiązującego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.

Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

W niniejszej sprawie zawieszenie postępowania sądowego uzasadnione jest w związku z zainicjowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym procedury pytania prawnego odnośnie konstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.). Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. w sprawie o sygn. III SA/Gl 1979/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy Kodeks karny skarbowy są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" Pytanie to zostało zarejestrowane pod sygnaturą P 32/12.

W związku z tym, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy wymierzenia osobie fizycznej kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, odpowiedź przez Trybunał Konstytucyjny na sformułowane pytanie co do zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych, w ocenie Sądu, ma istotne znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.