Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 124/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję personalną Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 94 ust. 2 i 3, art. 95 ust. 1 w związku z art. 57 ust. 1 oraz art. 218 ust. 1 pkt. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Z 2017 r., poz. 631 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. o zawieszeniu ppłk G. Z. z dniem [...] października 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. do dnia [...] stycznia 2018 r. z jednoczesnym zawieszeniem od [...] listopada 2017 r. wypłaty 50 % należnego uposażenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, a zgodnie z ust. 3, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Organ wskazał, że przesłanka formalno - prawna została spełniona, gdyż postanowieniem nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] września 2017 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko ppłk G. Z.. Mając na uwadze fakultatywność ww. regulacji dyrektor okręgowy Służby Więziennej w [...] uzasadnił decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych wskazując, że treść, charakter i rodzaj stawianych zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym powoduje, że nie będzie on w sposób właściwy wykonywał czynności służbowych. Ponadto zachodzi konieczność ochrony interesu Służby Więziennej w postaci czasowego odsunięcia od wykonywania obowiązków służbowych.

Organ wskazał, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] postawił ppłk G. Z. w postanowieniu nr [...] z dnia [...] września 2017r. wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, zarzuty następujące treści:

w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym

w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, swoim zachowaniem mógł wpłynąć na wynik prowadzonej kontroli, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4,11, art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w związku z § 1 regulaminu

nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy pracowników Służby Więziennej;

w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej, w trakcie której swoim postępowaniem zachował się w sposób nie odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, co naruszyło dobre imię Służby Więziennej jej społeczny wizerunek, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4, art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w związku z § 5 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy

i pracowników Służby Więziennej;

w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej w trakcie której swoim zachowaniem Dyrektor nie dał podwładnym przykładu nienagannego zachowania, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w zw. z § 15 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej;

4. w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej w trakcie której swoim zachowaniem doprowadził do zaakceptowania zachowania funkcjonariuszy, które naruszało zasady etyki zawodowej, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w zw. z § 13 Regulaminu nr 2/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Dokonując oceny wagi stawianych zarzutów Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazał m.in., że spotkanie jakie miało miejsce w dniu [...] września 2017r.

z udziałem ppłk G. Z. odbyło się w czasie trwania kontroli w Zakładzie Karnym w [...] przez funkcjonariusza Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...]. Organ podał, że ppłk Z. jako dyrektor kontrolowanej jednostki uczestniczył w spotkaniu, w którym wzięli udział: zastępca dyrektora jednostki, funkcjonariusze ZK w [...], którzy realizowali zadania, które podlegały aktualnie kontroli oraz osoba kontrolująca. Ani termin spotkania ani skład osób uczestniczących w spotkaniu, na którym spożywano alkohol, w ocenie organu II instancji nie był przypadkowy, a jego wydźwięk należy ocenić jednoznacznie negatywnie.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazał m.in., że zarzut naruszenia § 15 regulaminu dot. regulacji, zgodnie z którą przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie powinien nadużywać stanowiska i funkcji. Zarzut ten musi być szczególnie akcentowany, gdy dotyczy dyrektora jednostki organizacyjnej Służby Więziennej.

Regulacja § 5 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej

z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, nakłada obowiązek na funkcjonariusza, który zarówno w służbie jak i poza służbą powinien zachowywać się w sposób praworządny (...) unikać zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię służby. Ppłk G. Z. dyrektor jednostki jako oficer z długoletnim stażem w służbie, jednocześnie zajmujący wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej powinien wykazać się wiedzą, że spotkanie we wskazanym gronie, na którym spożywano alkohol, może spowodować w stosunku do jego osoby zarzuty: wywierania wpływu na osobę kontrolującą, uczestniczenie oraz tolerowanie uczestniczenia innych podległych sobie funkcjonariuszy na spotkaniu w czasie kontroli, a tym samym postawienia zarzutów naruszenia ww. przepisów §§ 1, 5 i 15 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz § 13 ust. 1 regulaminu nr 2/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Organ podniósł, że niestety spotkanie towarzyskie jakie miało miejsce w dniu [...] września 2017r. zakończyło się tragicznym zdarzeniem w postaci zgonu jednego funkcjonariuszy uczestniczących w tym spotkaniu. To zdarzenie daje dodatkowy, inny wymiar i ocenę samego spotkania towarzyskiego, a z uwagi na medialne komentarze, stawia w niekorzystnym świetle osoby uczestniczące w spotkaniu i całą Służbę Więzienną. Zarzuty te muszą być szczególnie akcentowane, gdyż dotyczą dyrektora jednostki organizacyjnej Służby Więziennej.

W ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, jeżeli zarzuty

w postępowaniu dyscyplinarnym okażą się zasadne, to dyrektor Zakładu Karnego w [...] akceptując takie spotkanie, aktywnie uczestnicząc w spotkaniu osób, które formalnie były zainteresowane przebiegiem, ustaleniami i wynikiem trwającej w tym czasie kontroli w Zakładzie Karnym w [...], naruszając ww. przepisy prawa, zdyskredytował się jako dyrektor Zakładu Karnego w [...] oraz jako przełożony podległych sobie funkcjonariusz i pracowników.

Organ wskazał, że nie ma znaczenia w tym miejscu, czy zarzuty stawiane ppłk G. Z. potwierdzą się w toku postępowania dyscyplinarnego. Okoliczności w jakich doszło do naruszenia ww. przepisów prawa, dają argumenty do postawienia tezy o chęci wpływu na wynik trwającej kontroli.

Ustawa o Służbie Więziennej w art. 94 ust. 2 stanowi o fakcie wszczęcia postępowania, a wykładnia tego przepisu nakłada na organy wskazania przesłanek uzasadniających zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, mając na uwadze rodzaj stawianych zarzutów. W ocenie organu II instancji waga stawianych zarzutów, realna wątpliwość co do właściwego realizowania zadań służbowych przez skarżącego, oraz zagrożenie, że wykonując obowiązki służbowe będzie swoją osobą szkodził dobremu imieniu służby, w pełni uzasadniają zawieszenie w czynnościach służbowych ppłk G. Z. Organ podkreślił przy tym, że decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest nierozerwalnie związana z zawieszeniem od najbliższego terminu płatności 50 % należnego uposażenia.

Organ wskazał, że nadto, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017r. zostały zmienione zarzuty stawiane ppłk G. Z. w ten sposób, że do 4 ww. postawionych zarzutów dodano kolejny, 5 zarzut następującej treści:

5. w dniu [...] września 2017 r. w dniu trwającej kontroli w Zakładzie Karnym w [...] spotkał się z kontrolującym i podległymi sobie funkcjonariuszami na imprezie alkoholowej w trakcie której swoim postępowaniem akceptował, inicjował, tolerował oraz lekceważył zachowanie funkcjonariuszy naruszających prawo lub zasady etyki zawodowej, czym naruszył art. 230 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 4 art. 41 ust. 1, art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w zw. z § 18 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r.

w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej.

Organ podniósł, że zarzut ten wpisuje się w treść uzasadnienia niniejszej decyzji, co wzmacnia argumentację za uznaniem decyzji I instancji za prawidłową.

Decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi G. Z., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wniósł o:

zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie zgodnie z wnioskami skarżącego co do przywrócenia go do służby oraz przyznania uposażenia w pełnej wysokości, począwszy od pierwszego dnia ograniczenia jego wysokości;

uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem orzeczenia zgodnie z wnioskami skarżącego co do przywrócenia go do służby oraz przyznania uposażenia

w pełnej wysokości, począwszy od pierwszego dnia ograniczenia jego wysokości; zasądzenie na rzecz skarżącego od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

- art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, na podstawie których dokonano zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wskazywanie, iż medialne komentarze stawiają w niekorzystnym świetle skarżącego i całą Służbę Więzienną, co również daje dodatkowy, inny wymiar i ocenę samego spotkania towarzyskiego

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji spełniającego następujące wymogi- "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa"

- art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, iż spotkanie, które miało miejsce dnia [...] września 2017 roku z udziałem skarżącego nie było spotkaniem przypadkowym,

- art. 94 ust 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest fakultatywne, ale nie dowolne i w niniejszej sprawie nie zostało dostatecznie uzasadnione.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że pisemne uzasadnienie decyzji, jak również treść postawionych zarzutów wskazuje na to, iż na żadnym etapie postępowania organ nie starał się prowadzić ustaleń, tak aby w istocie prowadziły one do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w konsekwencji do wyjaśnienia okoliczności danej sprawy związanej z zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych. W konsekwencji spowodowało to, iż skarżącemu dość pochopnie i w sposób dostatecznie nieuzasadniony okolicznościami faktycznymi przypisano określone działania lub intencje, jakkolwiek żadne z nich nie wynikają z pełnych i wyczerpujących ustaleń poczynionych w toku postępowania.

Pełnomocnik podał, że organ nie wykazał w istocie z jakich przyczyn uznaje,

iż zawieszenie funkcjonariusza, jak również zawieszenie jego należnego uposażenia

są w danych okolicznościach nie tylko zasadne, ale wręcz konieczne. To uniemożliwia w znacznej mierze kontrolę przedmiotowej decyzji, czyniąc ją - już tylko z tej przyczyny - wadliwą i wskutek tego koniecznym staje się wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ przy wydawaniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych łamie zasadę bezstronności, ponieważ w obawie przed medialnymi komentarzami dotyczącymi funkcjonowania Służby Więziennej woli zawiesić skarżącego w czynnościach służbowych niż narazić się na ewentualne, późniejsze wyjaśnienia w mediach. Pełnomocnik wskazał przy tym, że jakiekolwiek insynuacje, iż skarżący miałby rzeczywisty zamiar wpłynięcia na przebieg kontroli, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, są całkowicie bezpodstawne. Nie ma w materiale sprawy, żadnego dowodu na to, iż celem działania skarżącego była chęć wpłynięcia na wyniki prowadzonej kontroli. Wskazał, że organ nie przedstawia dowodów, iż spotkanie z dnia [...] września 2017 r. było w jakikolwiek sposób powiązane z trwającą wówczas kontrolą w Zakładzie Karnym w [...]. Żadne z ustaleń faktycznych nie wskazuje choćby

w minimalnym zakresie, aby istotnie spotkanie towarzyskie, jakie się odbyło, miało lub mogło mieć jakikolwiek wpływ na prowadzoną kontrolę. Pełnomocnik podniósł,

że owszem, fakt przebywania skarżącego na kontroli w [...], był okazją do tego, aby umówić się na spotkanie po służbie, jednakże wszystkie osoby, które brały udział w tym spotkaniu, to funkcjonariusze z wieloletnim stażem, którzy zdają sobie doskonale sprawę z tego w jaki sposób należy oddzielić to co jest elementem służbowym od tego co jest prywatne i potrafią spotkać się na prywatnej stopie nie angażując w to w żadnej mierze spraw służbowych. Jako wieloletni znajomi mają wystarczającą ilość wspólnych tematów, by przy okazji tego typu spotkań nie poruszać spraw związanych z pracą.

Pełnomocnik podkreślił, że nie wystarczy wskazać w decyzji, że treść postawionych w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów wskazuje, iż funkcjonariusz nie będzie w sposób właściwy wykonywał czynności służbowych, o ile taka konkluzja nie jest merytorycznie uzasadniona. Brak wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz szczegółowego i wnikliwego rozpoznania materiału dowodowego a także wiele przypuszczeń nie potwierdzonych żadnymi dowodami sprawia, iż w ocenie skarżącego decyzja z dnia [...] listopada 2017 r. jest wadliwa zarówno z przyczyn formalnych, jak

i merytorycznych.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia

[...] listopada 2017 r., jak również decyzja organu I instancji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu organ nie naruszył w tej sprawie art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 80 , czy art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., jak również nie naruszył przepisu prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów, funkcjonariusza można zawiesić

w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Stosownie zaś do art. 94 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia

w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia (art. 95 ust. 1 ustawy

o Służbie Więziennej).

Sąd nie podziela twierdzenia skargi, że zaskarżona decyzja i decyzja organu

I instancji nie poddają się kontroli Sądu ze względu na brak należytego uzasadnienia decyzji. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie uchybia przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. i pozwala na stwierdzenie, że organ dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepis art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

W sprawie jest bezsporne, że wobec skarżącego, pełniącego wówczas funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wszczął postępowanie dyscyplinarne. Organ w decyzji przedstawił zarzuty postawione funkcjonariuszowi i wskazał na ich znaczenie dla pełnionej służby.

Ocena organu, co do tego, że waga postawionych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów uzasadnia zawieszenie w czynnościach służbowych, jest trafna. Pamiętać przy tym należy, że zarzuty te postawione zostały osobie pełniącej funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], a zatem przełożonemu wielu funkcjonariuszy i pracowników.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że postępowanie

w sprawie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie jest postępowaniem, w którym organ dokonuje jakichkolwiek ustaleń, co do zasadności postawionych w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów. Organ w postępowaniu

w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych nie dokonuje także odrębnych

(od postępowania dyscyplinarnego) ustaleń, co do zdarzeń, czy okoliczności, w związku z którymi nastąpiło postawienie skarżącemu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący nie podważa swego udziału w spotkaniu, które odbyło się w dniu [...] września 2017 r. Zaznaczyć należy przy tym, że zaskarżona decyzja o zawieszeniu

w czynnościach służbowych nie przesądza w żadnym stopniu o winie skarżącego.

Na gruncie niniejszej sprawy istotny jest sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego i ta okoliczność jest bezsporna. Zaskarżona decyzja nie jest przy tym dowolna, albowiem organ nie oparł się tylko na wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, ale dokonał oceny postawionych skarżącemu zarzutów pod kątem możliwości właściwego realizowania przez niego zadań służbowych. Organ stwierdził, iż istnieje realna wątpliwość co do właściwego realizowania zadań służbowych przez skarżącego. Biorąc pod uwagę, że skarżący pełnił funkcję Dyrektora Zakładu Karnego w [...], brak jest podstaw, aby twierdzenia organu,

w kontekście postawionych zarzutów, uznać za dowolne. Zarzuty dotyczą bowiem funkcjonariusza zajmującego stanowisko kierownicze, a zatem osoby która wydaje polecenia podlegającym mu funkcjonariuszom. Organ był zatem uprawniony uwzględniając interes Służby Więziennej, jak również charakter i rodzaj zarzucanych czynów, o czym jest mowa w decyzji organu I instancji, zastosować przepis art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

Wskazania wymaga przy tym, iż z akt sprawy nie wynika także, aby organ

w postępowaniu w sprawie zawieszenia skarżącego w pełnieniu czynności służbowych na okres 3 miesięcy naruszył zasadę bezstronności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. Treść decyzji nie wskazuje, aby podjęta została w "obawie przed medialnymi komentarzami dotyczącymi funkcjonowania Służby Więziennej", co w skardze podniósł skarżący. Podstawa zaskarżonej decyzji i przesłanki, jakimi organ kierował

się podejmując decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych zostały w niej przedstawione w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do powodów zawieszenia w czynnościach służbowych.

W sprawie tej Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa materialnego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w wyroku.

-----------------------

9