Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 262/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Towarzystwa [...] w [...] na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

[...] Towarzystwo [...] z siedzibą w [...], złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Zarządzeniem z dnia 6 maja 2016 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych wymienionej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez: podpisanie skargi, nadesłanie kopii przedmiotowego wniosku o dostęp do informacji publicznej (z dnia 25 października 2015 r. godz. 19.30), złożenie dokumentów określających sposób reprezentacji strony skarżącej (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 18 maja 2016 r.

W dniu 9 maja 2016 r. [...] Towarzystwo [...] z siedzibą w [...] nadesłało skargę podpisaną przez radcę prawnego B. B., dołączając do niej wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25 października 2015 r., regulamin Stowarzyszenia, pełnomocnictwo do reprezentowania przed sądami administracyjnymi podpisane przez 3 członków Stowarzyszenia oraz listę członków z dnia 5 czerwca 2013 r.

Zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. Sąd wezwał radcę prawnego B. B., do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie: listy członków aktualnej na dzień wniesienia skargi oraz pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia.

Odpis powyższego wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 30 maja 2016 r.

Przy piśmie z dnia 30 maja 2016 r. radca prawny B. B., wskazał, że do akt sprawy załącza listę członków skarżącego Stowarzyszenia na dzień wniesienia skargi oraz pełnomocnictwo procesowe podpisane przez wszystkich członków strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jednocześnie zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe wykonanie. Każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi, również w zakresie dotyczącym pełnomocnictwa, skutkuje jej odrzuceniem (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2800/15, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższej konkluzji, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Z samej istoty przedstawicielstwa, którego formą jest pełnomocnictwo wynika, że czynności prawne materialne i procesowe dokonywane są w imieniu innej osoby i z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niej. Czynność prawna dokonana przez pełnomocnika i w zakresie jego umocowania powoduje powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13).

Jak wynika z nadesłanej przy piśmie z dnia 9 maja 2016 r. i z dnia 30 maja 2016 r. przez radcę prawnego B. B. dokumentacji [...] Towarzystwo [...] składa się z 4 członków, tj. L. W., J. K., K. K. oraz B. B. Skarga została podpisana przez radcę prawnego B. B., który jest członkiem Stowarzyszenia.

Nadesłane przy pismach z dnia 9 maja 2016 r. i z dnia 30 maja 2016 r. pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi zostało podpisane jedynie przez 3 członków.

Dla uznania, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona skutecznie, wymagane było złożenie dokumentu wykazującego, iż osoba podpisująca skargę w imieniu strony skarżącej została do tego prawidłowo umocowana.

W przypadku stowarzyszenia rejestrowego (art. 9 i następne ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach - t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1393 ze zm.) dokumentem takim może być odpis z Krajowego Rejestru Sądowego bądź statut stowarzyszenia. Natomiast w przypadku stowarzyszenia zwykłego, jakim jest [...] Towarzystwo [...] z siedzibą w [...] (art. 40 i następne ustawy – Prawo o stowarzyszeniach), wymagane jest podpisanie skargi przez wszystkich członków stowarzyszenia, albo też wykazanie się przez osobę wnoszącą skargę pełnomocnictwem udzielonym przez wszystkich członków stowarzyszenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2966/12).

Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2525/12, skoro stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej to, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, legitymację procesową posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. Natomiast właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego li tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego.

W rozpatrywanej sprawie pomimo wezwania Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi podpisanego przez wszystkich członków [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] oraz listy członków aktualnej na dzień wniesienia skargi nie zostały one w prawidłowy sposób spełnione. Pełnomocnik strony skarżącej w odpowiedzi na wezwanie załączył jedynie odpisy tych samych dokumentów nadesłanych wcześniej przy piśmie z dnia 9 maja 2016 r.

W ocenie Sądu nie zostały spełnione opisane wyżej wymogi wynikające z art. 37 § 1 P.p.s.a. co oznacza, że braku formalnego skargi nie uzupełniono w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.