Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2033/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant starszy specjalista – Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący R. D. pełnił zawodową służbę wojskową od [...] sierpnia 1992 r. i decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w G. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], przydzielono mu osobną kwaterę stałą w W. przy ul. [...], a przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej, uwzględniono żonę I. D., syna P. D. i córkę K. D..

W wyniku wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2001 r. o zmianę zajmowanej osobnej kwatery stałej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] przydzielono skarżącemu osobną kwaterę stałą w W. przy ul. [...] w decyzji tej uwzględniono żonę oraz syna P. przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery.

Następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...], który stał się prawomocny z dniem 17 grudnia 2009 r., orzeczono rozwód skarżącego R. D. i I. D.

Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], skarżący R. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2010 r. i z zaświadczenia nr [...] wydanego przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w P. wynika, że z dniem [...] lutego 2010 r., nabył on uprawnienie do emerytury wojskowej.

Z kolei w związku z powstałym zadłużeniem, wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. sygn. akt [...], nakazano skarżącemu R. D., I. D. i P. D., opróżnienie oraz opuszczenie i wydanie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej lokalu mieszkalnego położonego w W. przy [...] i w dniu [...] marca 2015 r. przejęto powyższy lokal mieszkalny. Niezależnie od powyższego na mocy wyroku uzyskał on prawo do lokalu socjalnego na terenie Gminy W. i tym samym utracił prawo do zakwaterowania.

W dniu 25 maja 2017 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w O. z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej ewentualnie o przywrócenie prawa zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego i w treści tego wniosku jako członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, podał żonę I. D. oraz dwóch synów P. i A. D. Do wyliczenia odprawy mieszkaniowej podał dzień 1 lipca 2002 r., kiedy zajmował stanowisko służbowe w stopniu etatowym starszego instruktora w [...] Brygadzie [...] w W.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w O., decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz.935) i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1456) oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.), odmówił skarżącemu wypłaty odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ze względu na fakt, że przydzielony skarżącemu lokal mieszkalny położony w W. przy ulicy [...], w dacie zwolnienia go ze służby wojskowej, nie posiadał statusu kwatery.

W odwołaniu z dnia 11 września 2017 r. do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, skarżący R. D. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 23 ust. 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jak również przyjęcie, że lokal przydzielony mu decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...], nie posiadał statusu kwatery. Ponadto zarzucił także błędną interpretację art. 23 ust. 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i przyjęcie, że decyzja nr [...] przyznająca mu prawo do "osobnej kwatery stałej" była decyzją o przyznaniu "lokalu mieszkalnego".

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP odprawa mieszkaniowa przysługuje m.in. żołnierzowi służby stałej:

a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy,

b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie wynika by wyżej wymienione przesłanki (warunkujące wypłatę odprawy) znalazły potwierdzenie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Skarżący otrzymał bowiem przydział lokalu na czas nieoznaczony, który w dacie zwolnienia ze służby nie był przeznaczony na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy. A zatem zgodnie z ustępem 2 art. 23 przysługiwało mu dalsze zamieszkiwanie w danym lokalu, z czego nie skorzystał, a wszelkie zdarzenia prawne mające miejsce po zwolnieniu ze służby dla oceny uprawnień skarżącego w zakresie wypłaty odprawy mieszkaniowej nie mają znaczenia. Ponadto zajmowany przez skarżącego lokal nie mógł posiadać statusu kwatery z uwagi na fakt, że lokal był przeznaczony do sprzedaży, o czym skarżący był wielokrotnie informowany pisemnie. Obowiązek Agencji Mienia Wojskowego w świetle uregulowań cytowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, sprowadza się do zapewnienia warunków mieszkaniowych żołnierzom. Stwierdzono, że normy dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej praktycznie dotyczą sytuacji, gdy żołnierz z uwagi na zakończenie zawodowej służby wojskowej, nie może zajmować danego lokalu, albo nie otrzymał lokalu od Agencji i wypłata odprawy mieszkaniowej w tych sytuacjach ma na celu pomoc w nabyciu lokalu na wolnym rynku po zakończeniu służby.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie:

przepisów prawa materialnego, a to poprzez naruszenie:

1. art. 23 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że lokal przyznany mu decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. nie posiadał statusu kwatery;

2. art. 23 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., przyznająca mu prawo do "osobnej kwatery stałej" była decyzją o przyznaniu "lokalu mieszkalnego"

Przepisów postępowania, których naruszenie miało wpływ na treść decyzji a to poprzez naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego tj. nie ustalenie, że w dacie zwolnienia ze służby posiadał prawo do "lokalu mieszkalnego."

2. art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego tj. błędne ustalenie, że przyznana mu "osobna kwatera stała", nie mogła mieć statusu "kwatery", gdyż nie została ujęta w wykazie kwater.

3. art. 7a ustawy k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie rozstrzygnięcie na korzyść strony pojawiających się w sprawie wątpliwości.

4. art. 35 § 3 k.p.a. poprzez jego naruszenie i wydanie decyzji przez organ II instancji z naruszeniem ustawowego terminu.

5. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego naruszenie i wydanie decyzji przez organ II instancji bez zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, a to bez umożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że wymóg ujęcia lokalu mieszkalnego w wykazie kwater, jako element definicji kwatery, wprowadzony został do ustawy od dnia 1 lipca 2010 r., tak więc w chwili zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej tj. w dniu [...] stycznia 2010 r., nie mogło być mowy o umieszczeniu przedmiotowej kwatery w wykazie kwater i organ stwierdził jedynie, iż lokal przyznany mu decyzją nr [...] jako osobna kwatera stała, nie został umieszczony na wykazie kwater zatwierdzanym przez prezesa WAM. Natomiast co do nie spełnienia przesłanek zawartych w art. 47 ust. 1 b ustawy stwierdził, że dokonując wykładni ww. przepisu, organ wyszedł poza brzmienie jego ustawowej definicji, bowiem z jego treścią odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym i w stosunku do niego, taka decyzja nigdy nie została wydana. Zatem nieuprawnionym jest twierdzenie, iż decyzja o przyznaniu wspólnej kwatery stałej jest tożsama z decyzją, o której mowa w art. 47 ust. 1b ustawy, bowiem ustawodawca w treści powyższego artykułu jasno wskazał na decyzję o przyznaniu lokalu mieszkalnego, której nie wydanie stanowi jedną z przesłanek przyznania uprawnionemu odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził ponadto, iż celem odprawy mieszkaniowej miało być w zamyśle ustawodawcy zrekompensowanie żołnierzowi negatywnych skutków związanych z rozwiązaniem stosunku służbowego. Organ uznał, iż przyznanie skarżącemu decyzją nr [...] "osobnej kwatery stałej" było formą ww. "rekompensaty" i w takim też znaczeniu organ odmówił skarżącemu wypłaty odprawy mieszkaniowej (...). W trakcie prowadzenia postępowania naruszono również wskazane już wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organy I i II instancji dopuściły się naruszenia art. 7 poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przyjmując, że w dacie zwolnienia ze służby posiadał prawo do "lokalu mieszkalnego", utożsamiającym z nim decyzję o przyznaniu "osobnej kwatery stałej". Organ błędnie ustalił również, że "osobna kwatera stała" przyznana mu, nie mogła mieć statusu "kwatery", gdyż nie została ujęta w wykazie kwater, podczas gdy w chwili zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej tj. [...] stycznia 2010 r., ustawodawca nie przewidywał obowiązku umieszczenia "kwatery" w wykazie kwater, jako przesłanki określającej status lokalu pozostającego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Bezspornym również pozostaje fakt, iż w przedmiotowej sprawie pojawiły się wątpliwości interpretacyjne zarówno w kwestii normy prawnej wynikającej z przepisu art. 23 ust 1 lit. a jak i normy wynikającej z przepisu art. 23 ust. 1 lit. b ustawy i w takim przypadku organ administracji powinien rozstrzygnąć wątpliwości na jego korzyść, czego nie uczynił. Ponadto organ II instancji wydając decyzję w wyniku złożonego przez niego odwołania, naruszył dyspozycję art. 35 § 3 k.p.a., bowiem odwołanie skarżącego zostało odebrane przez organ dnia 12 września 2017 r., zaś organ wydał decyzję z naruszeniem terminu jednego miesiąca. Niezależnie od powyższego organ II instancji nie uczynił również zadość obowiązkowi zapewnienia mu czynnego udziału w postępowanie, naruszając tym samym art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący nie został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z dokumentami dokumenty (protokołami) przejęcia mieszkania, zaś według jego wiedzy ani ojciec, ani jego macocha, nie byli świadkami takiego przejęcia.

W odpowiedzi na skargę, Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że w ramach pojęcia "osobne kwatery stałe" (do 30 czerwca 2004 r.) funkcjonowały lokale mieszkalne o różnym przeznaczeniu tj.: kwatery sensu stricte czyli na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy (m.in. znajdujące się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych, przeznaczone na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej), kwatery funkcyjne. Wspólną cechą było wyłączenie ich ze sprzedaży, o czym stanowił art. 55 ust. 2 ustawy, niemniej nie wszystkie osobne kwatery stale zasiedlone przez żołnierzy nie podlegały prywatyzacji, co wynikało m.in. z art. 17 ust. 1, art. 19 ust. 2 pkt 2, 39. ust. 2 czy 58 ust. 1 ustawy w brzmieniu do 30 czerwca 2004 r. Innymi słowy "prawo do kwatery" realizowano do 30 czerwca 2004 r. przez przydział osobnych kwater stałych, które w zależności od przeznaczenia posiadały albo status kwatery na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy (wyłączone ze sprzedaży) albo status lokalu mieszkalnego podlegającego sprzedaży, wreszcie status kwatery nie wyłączonej ze sprzedaży ale też nie przeznaczonej jeszcze w planie sprzedaży do zbycia. Natomiast nowelą ustawy z 2004 r. wprowadzono instytucję odprawy mieszkaniowej, do której prawo żołnierz nabywa z dniem zwolnienia ze służby i której warunkiem otrzymania jest:

1. zajmowanie "kwatery" w dniu zwolnienia ze służby tj. lokalu mieszkalnego przeznaczonego na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy zawodowych (wyłączonego ze sprzedaży), obligujące żołnierza do zwrotu kwatery;

2. brak decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w dniu zwolnienia ze służby.

W okolicznościach niniejszej sprawy żadna z przesłanek nie miała miejsca, ponieważ:

1. skarżący nie zajmował kwatery, albowiem "kwatera" skarżącego nie znajdowała się na wykazie o jakim mowa w art. 23 ust. 4 w brzmieniu do 30 czerwca 2010 r. – znajdowała się natomiast w planie sprzedaży od 2006 r. i tym samym posiadała status lokalu mieszkalnego przeznaczonego do prywatyzacji. Skarżący nie tylko nie zwolnił lokalu (nie czuł obowiązku zwrotu), a wręcz go porzucił, zatem Agencja zrealizowała skarżącemu "prawo do kwatery", które to prawo swym działaniem skarżący sam utracił.

2. decyzje przydziału osobnych kwater stałych od wejścia w życie ustawy, tj. od 1 stycznia 1996 r. do 30 czerwca 2004 r. były bezterminowe zaś od 1 lipca 2004 r. terminowe (na czas pełnienia obowiązków na danym stanowisku, a od 1 lipca 2010 r. na czas pełnienia służby w danej miejscowości). Z kolei w przepisach przejściowych noweli ustawy z 2004 r. (Dz.U.2004, poz. 116), w art. 23 ust. 1 ustawodawca przewidział zachowanie uprawnień do zajmowanych lokali bez potrzeby wydawania kolejnych decyzji na ten sam lokal cyt.: "Osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery". Tymczasem skarżący posiadał w dacie zwolnienia ze służby ważny tytuł prawny do lokalu stąd, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy, nadal mógł go zajmować również bez potrzeby wydawania kolejnej decyzji na czas nieoznaczony. Reasumując, niezależnie od argumentacji organu w zakresie statusu osobnej kwatery stałej, skarżący skonsumował swoje "prawo do kwatery" w formie rzeczowej (art. 23 ust. 2 ustawy), zatem forma finansowa także z tej przyczyny nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.), odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi:

1) służby stałej:

a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy,

b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący R. D. rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2010 r. i z zaświadczenia nr [...] wydanego przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w P. wynika, że z dniem [...] lutego 2010 r., nabył on uprawnienie do emerytury wojskowej. Zatem została spełniona przesłanka "nabycia uprawnień do emerytury wojskowej".

Jednakże przed datą zwolnienia ze służby, Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] przydzielił skarżącemu osobną kwaterę stałą w W. przy ul. [...] i w decyzji tej uwzględniono żonę oraz syna P. przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery.

W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy, przez kwaterę należy rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Jednocześnie terminem "lokal mieszkalny" określono samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (pkt 1). Tymczasem lokal mieszkalny położony w W. przy ul. [...], nie posiadał statusu kwatery w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 1) lit. a. Z tego mianowicie powodu, że przydział skarżącemu osobnej kwatery stałej na podstawie powyższej decyzji nastąpił na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (tekst jedn. Dz. U. z 1989 r. Nr 52, poz. 309 ze zm.) i w świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, na zakwaterowanie stałe żołnierza zawodowego oraz jego rodziny były przeznaczane osobne kwatery stałe i mianem osobnych kwater stałych w dacie przydziału lokalu skarżącemu, określano lokale mieszkalne znajdujące się w zasobie wojskowych organów kwaterunkowych.

Zatem lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie posiada (i uprzednio nigdy nie posiadał) statusu kwatery w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. lokalu przeznaczonego na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy zawodowych. Nie został bowiem ujęty w wykazie kwater, przy czym przydziału "osobnej kwatery stałej" na podstawie decyzji [...] kwietnia 2001 r. nr [...] nie można utożsamiać z przydziałem "kwatery", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1) lit. a. Zatem nie została spełniona druga z wymienionych przesłanek do przyznania odprawy mieszkaniowej.

Wskazać w tym miejscu należy, że wymóg ujęcia lokalu mieszkalnego w wykazie kwater, jako element definicji kwatery, wprowadzony został do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP od dnia 1 lipca 2010 r. Zgodnie natomiast z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 116, poz. 777), określającego m.in. tryb opracowania wykazu kwater, dyrektor oddziału regionalnego Agencji uwzględniając faktyczne potrzeby żołnierzy zawodowych w garnizonie lub miejscowości, w której żołnierze zawodowi pełnią służbę oraz miejscowościach pobliskich, w cyklu półrocznym do dnia 30 czerwca i dnia 31 grudnia, przygotowuje wykaz kwater i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji. Wykaz kwater obowiązuje od dnia zatwierdzenia przez Prezesa Agencji (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast w przypadku braku zasadności dalszego przeznaczenia lokalu mieszkalnego na kwaterę dyrektor oddziału regionalnego Agencji może wnioskować o jego skreślenie z wykazu, uzasadniając przedstawiany wniosek (§ 3 ust. 4 rozporządzenia). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Agencji, a żołnierz zajmujący dany lokal mieszkalny nie ma wpływu na proces decyzyjny w zakresie przeznaczenia danego lokalu mieszkalnego na kwaterę. Bowiem ani przepisy ustawy, ani rozporządzenia nie wprowadzają przy tym obowiązku powiadamiania żołnierza o zaistniałych zmianach. Wskazać również należy, że o charakterze konkretnego lokalu mieszkalnego nie decyduje treść decyzji o przydziale do zamieszkania, lecz aktualne przeznaczenie.

W dalszej części stwierdzić należy, że realizacja wniosku skarżącego o wypłatę odprawy mieszkaniowej nie mogła także nastąpić w oparciu o przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem przepis ten odnosi się do żołnierzy, którzy nie zajmują żadnego lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Skarżący natomiast, na podstawie opisanej już wyżej decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej, uzyskał prawo do zamieszkiwania w lokalu położonym w W. przy ul. [...] i lokal ten zajmował po zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. Zauważyć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy, żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. Z powyższego wynika, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego były w dalszym ciągu zaspokojone i mógł on ów lokal nadal zajmować. Zatem skoro skarżący zrealizował swoje "prawo do kwatery" w formie rzeczowej, to forma finansowa w postaci odprawy mieszkaniowej – jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę – nie przysługuje. Ponadto skarżący był wielokrotnie informowany o możliwości wykupu zajmowanego lokalu.

Wobec powyższego skoro skarżącemu przyznano prawo do "osobnej kwatery stałej", a nie "kwatery" oraz zajmował on lokal mieszkalny, a ponadto skonsumował już swoje prawo do kwatery w formie rzeczowej, to w tej sytuacji nie przysługuje mu forma finansowa w postaci odprawy mieszkaniowej. W tej sytuacji zatem nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem stan faktyczny ustalono w sposób prawidłowy i nie ma w rozpoznawanej sprawie mowy o jakichkolwiek wątpliwościach.

Dodać również należy, że w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł odwołanie w dniu 11 września 2017 r., zaś organ wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] października

2017 r., z zatem przekraczając powyższy termin tylko o kilka dni, co – zdaniem Sądu – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Przyznać również należy rację skarżącemu, że organ naruszył art. 10 k.p.a. nie zapewniając mu zapoznanie się z aktami sprawy, lecz zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku przez wymienionego, gdyż nie wykazał on skutecznie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, co do których istnieje związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem tegoż przepisu, a wynikiem sprawy. Wszak – w ocenie Sądu – ustalenie, czy przejęcie mieszkania przez organ nastąpiło w obecności jego ojca i macochy, bądź bez ich obecności, nie ma żadnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.