Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 838/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 39 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) decyzją z [...] lipca 2021 r., [...], po rozpoznaniu odwołania M. S. (dalej: Skarżący) od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. (dalej: MOPS) z [...] czerwca 2021 r., [...], przyznającej skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł na dofinansowanie do doładowania energii elektrycznej na licznik przedpłatowy wraz z opłatą abonamentową, dopełnienia butli gazowej, opłacenia rachunku za wodę i kanalizację, zakupu talerzy, garnków, patelni, szklanek, sztućców – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia.

Ww. decyzją z [...] czerwca 2021 r. MOPS przyznał Skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem dofinansowania do doładowania energii elektrycznej na licznik przedpłatowy wraz z opłatą abonamentową, dopełnienie butli gazowej, opłacenie rachunku za wodę i kanalizację, zakupu talerzy, garnków, patelni, szklanek, sztućców.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy, w związku z uchyleniem decyzji MOPS z [...] marca 2021 r., [...], decyzją SKO z [...] maja 2021 r., [...], przyznał Skarżącemu pomoc z uwagi na niepełnosprawność i spełnienie kryterium dochodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej [...] zł miesięcznie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie spawy.

SKO utrzymując zaskarżoną decyzję wskazało w uzasadnieniu, że jak wynika z akt sprawy w dniu [...] sierpnia 2018 r. Skarżący złożył do MOPS wniosek o przyznanie pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup:

a) energii elektrycznej do licznika przedpłatowego,

b) dopełnienie butli gazowej,

c) opłacenie rachunku za wodę i kanalizację, z określeniem nr faktury

d) przyznanie diety żywieniowo-zdrowotnej na okres jak w zaświadczeniu lekarskim z 13.07.2018 r. wraz z wymaganiami diety 3 razy dziennie,

e) podstawowych rzeczy, tj. talerzy, garnków, patelni, szklanek, sztućców.

Z przeprowadzonego [...] sierpnia 2018 r. wywiadu środowiskowego oraz zebranej w sprawie dokumentacji wynikało, że Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Strona nie posiadała żadnego źródła dochodu; utrzymywał się z przyznanego zasiłku stałego w wysokości [...] zł miesięcznie (stanowił on dochód w lipcu 2018 r., tj. miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie pomocy). Zgodnie ze stosownym orzeczeniem z [...] kwietnia 2018 r. skarżący został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym do [...] kwietnia 2023 r. i z tego tytułu posiadał uprawnienia do otrzymywania zasiłku stałego w pełnej wysokości. Skarżący nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej (634,00 zł), zatem spełniał przesłanki do przyznania zasiłku celowego. SKO odniosło się także do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i wskazało, że ma on charakter uznaniowy. Organ nie ma obowiązku spełniania każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż winno uwzględnić sytuację świadczeniobiorcy jak i możliwości finansowe organu pomocy. W tym zakresie odwołało się do orzecznictwa. Zaznaczyło także, że MOPS decyzją z [...] września 2018 r. przyznał Skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł. Kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do dopełnienia butli z gazem z uwagi na to, że dopełnienie butli gazowej wynosiło około [...] zł, kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do doładowania licznika energii elektrycznej ([...] marca 2018 r. strona dokonała doładowania licznika energii elektrycznej na kwotę [...]zł oraz [...] lipca 2018 r. na kwotę [...]zł, co w okresie [...] miesięcy stanowiło kwotę [...]zł), kwota [...]zł stanowiła dofinasowanie do opłacenia rachunku za wodę i ścieki wynoszącego [...] zł oraz do zakupu trzech sztuk talerzy, trzech sztuk garnków, jednej patelni, sześciu szklanek i kompletu sztućców dla trzech osób (w aktach sprawy znajdowały się oferty zakupu ww. przedmiotów, których koszt wynosił ok. [...] zł). Odnosząc się do pkt d z wniosku Skarżącego – decyzją z [...] września 2018 r. przyznano Skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności na okres od [...] stycznia 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie w ramach wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Organ podkreślił, że Skarżący od lat jest obejmowany systematyczną pomocą w formie zasiłku stałego, a także zasiłkami celowymi na potrzeby zgłaszane we wnioskach - od stycznia 2018 r. do lipca 2018 r. otrzymał pomoc finansową w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł, w formie zasiłków celowych na potrzeby zgłaszane we wnioskach w wysokości [...] zł oraz w formie zasiłku okresowego w wysokości [...] zł. Jego wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych ograniczają się do składania kolejnych wniosków o przyznanie zasiłków, które traktuje jako stałe źródło utrzymania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący wniósł o wyeliminowanie z obrotu prawnego obu decyzji i przyznanie prawa pomocy. Zarzucił naruszenie art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W jego ocenie organy arbitralnie zaniżyły znacznie kwotę zasiłku, odmawiając mu przyznania pomocy w 50% na zakup podstawowego sprzętu gospodarstwa domowego. Ponadto SKO nie poczyniło własnych ustaleń, lecz powieliło ustalenia organu I instancji. Organ zignorował wyroki WSA zapadłe w sprawie, w związku z czym zarzucił organom bezczynność. Końcowo zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11, 15, 35 § 1, art. 37 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.P.A.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z 05 października 2021 r., IV SPP/Po 167/21, skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i umorzono postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzupełnieniu skargi, reprezentujący skarżącego pełnomocnik, wniósł o uchylenie obu decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu. Podtrzymał stanowisko wyrażone przez Skarżącego, zarzucając nadto naruszenie art. 7, 11, 77 i 80 K.P.A. oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na założeniu, że organ pierwszej instancji zna sytuację majątkową skarżącego i prawidłowo ustalił stan faktyczny przyznając Skarżącemu zasiłek celowy w wysokości [...] zł podczas gdy z materiału zebranego w sprawie wynika, że znajduje się on w sytuacji niepozwalającej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych przy pomocy tej kwoty. Organ naruszył także art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez przyznanie skarżącemu zasiłku w zaniżonej wysokości w stosunku do realnych i wykazanych potrzeb Skarżącego. W uzasadnieniu rozwinął argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2315, dalej P.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Przy czym wskazać należy, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną.

Dokonawszy tak określonej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 poz. 1876 – aktualnie Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 – dalej: u.p.s.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 – aktualnie Dz.U. z 2021 r. poz. 735 – dalej: K.P.A.), a w szczególności art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w myśl którego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, że Skarżący słusznie podniósł znaczenie przepisów 153 i 170 P.p.s.a.

W myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 P.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 P.p.s.a. zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 9 do art. 153).

Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sadów administracyjnych, w myśl którego istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu określona w art. 170 P.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo że opisany stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (por. wyrok NSA z 13.10.2016 r., II OSK 2164/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej w skrócie "CBOSA"). Innymi słowy, choć co do zasady mocą wiążącą objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie, to jednak powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu (zob. np. wyroki NSA: z 30.06.2020 r., II FSK 799/20; z 25.11.2020 r., II FSK 1935/18; z 11.02.2021 r., II OSK 3450/19 – CBOSA). W szczególności moc wiążąca danego orzeczenia może więc pośrednio rozciągać się także na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (tzw. prekluzja faktów tudzież prekluzja stanu faktycznego sprawy). Albowiem ograniczenie mocy wiążącej orzeczenia tylko do wąsko rozumianego związania treścią jego sentencji, z pominięciem efektów rozumowania sądu przedstawionych w uzasadnieniu, zubażałoby omawianą instytucję, prowadząc do zatracenia jej właściwości i szerokiego pola oddziaływania (tak trafnie W. Piątek, Glosa do wyroku NSA z dnia 25 marca 2013 r., II GSK 2322/11, OSP 2015, nr 9, poz. 88; por. też wyrok NSA z 16.05.2017 r., II OSK 2326/15, CBOSA).

W konsekwencji w sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. wyroki NSA: z 25.02.2014 r., II GSK 1939/12; z 17.11.2015 r., II OSK 575/14; z 14.09.2016 r., I FSK 328/15; z 10.05.2019 r., I OSK 1651/17; z 30.06.2020 r., II FSK 799/20; z 14.07.2020 r., I OSK 2904/19 – CBOSA).

W świetle powyższych uwag moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, określona w przepisie art. 170 P.p.s.a., w odniesieniu do sądów i organów administracji publicznej oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna (tj. kwestia mająca w danej sprawie znaczenie prawne) kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyroki NSA: z 12.01.2017 r., II GSK 2380/15; z 30.06.2020 r., II FSK 799/20 – CBOSA; por. także J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. o sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63).

Należy zatem podkreślić, że w sprawie, na co wskazywał sam Skarżący, zapadł uprzednio wyrok WSA w Poznaniu z 06 listopada 2020 r., IV SA/Po 603/20. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, że organ I instancji zweryfikował kwoty przyznanych zasiłków celowych, na zgłaszane przez stronę potrzeby i wskazał, że na przyznany zasiłek celowy składa się: [...] zł - dofinansowanie do dopełnienia butli gazowej, gdyż dopełnienie butli gazowej wynosi około [...] zł, [...] zł - dofinansowanie do doładowania licznika energii elektrycznej, gdyż zgodnie z dokumentacją będącą w posiadaniu organu strona w 2018 r. dokonała doładowania licznika energii elektrycznej w dniu [...] marca 2018 r. na kwotę [...]zł oraz w dniu [...] lipca 2018 r. na kwotę [...]zł co w okresie [...] miesięcy tj. od stycznia do lipca 2018 r. stanowi kwotę [...]zł miesięcznie, [...] zł - dofinansowanie do opłacenia rachunku za wodę i ścieki, który wynosi [...] zł oraz do zakupu talerzy ([...] sztuki), garnków (3 sztuki), jednej patelni, 6 szklanek i kompletu sztućców dla 3 osób, których koszt kształtuje się w kwocie ok [...] zł. Powyższe kwoty ustalono w oparciu o ofertę sklepów A. M. i C. , która znajduje się w aktach sprawy (karty nieponumerowane). Faktycznie suma ww. kwot daje łącznie [...] zł i jest spójna z sentencją decyzji. W powyższym zakresie więc organ wskazał i uzasadnił przyznane kwoty zasiłku, które pokrywają zgłaszane przez stronę potrzeby. Jednak organy obu instancji pominęły w swoich rozważaniach kwestię zasiłku celowego na specjalną dietę żywnościową. Organy ograniczyły się do wskazania, że w ramach tego programu przyznano stronie [...] zł miesięcznie, na przygotowanie posiłków w domu. Trudno jednak uznać aby powyższe stanowiło o rozpoznaniu wniosku skarżącego. Z uwagi na tę kwestię Sąd uchylił decyzję SKO z 04 marca 2020 r., [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2019 r., [...], w przedmiocie przyznania Skarżącemu zasiłku celowego na jego wniosek z [...] sierpnia 2018 r.

Jakkolwiek organy nie odniosły się wprost do zapadłych w sprawie wyroków WSA w Poznaniu – organ I instancji stwierdził jedynie, że "sprawa była już kilkukrotnie rozpatrywana. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylał decyzje pierwszej jak i drugiej instancji" – tak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wytyczne zawarte w wyrokach zostały wykonane. Powtórzyć przy tym należy za Sądem orzekającym uprzednio w ww. wyroku, że "[r]olą Sądu jest więc ocena czy organy obu instancji, rozpoznając ponownie wniosek M. S. w pełni zastosowały się do oceny i wskazań zawartych w powyższym wyroku [...] – stosownie do art. 153 p.p.s.a.". Organy wyraźnie bowiem wskazały, że kwestia pkt d z wniosku strony została załatwiona decyzją z [...] września 2018 r., [...], przyznającą Skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności na okres od [...].08.2018r. do [...].12.2018r. w wysokości [...] zł miesięcznie w ramach wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i odniosły się w tym zakresie do podstaw prawnych, jak i faktycznych, wydania tejże decyzji.

Z uwagi na powyższe nie mogą zasługiwać na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania podnoszone przez Skarżącego i jego pełnomocnika, zmierzające do podważenia ustaleń faktycznych organów, które to zostały zaaprobowane uprzednio przez Sąd w prawomocnym orzeczeniu.

Sąd wskazuje, że wbrew tezie Skarżącego SKO nie podało, że Skarżącemu przyznano [...] zł, lecz że spełnił on kryterium dochodowe wynoszące dla osoby samotnie gospodarującej [...] zł miesięcznie. Uzasadnienie decyzji, jakkolwiek lakoniczne, pozwala w niniejszej sprawie prześledzić tok rozumowania organu, fakty, które organ uznał za udowodnione i motywy, które stały za rozstrzygnięciem. Dlatego zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.P.A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy także zauważyć, że decyzja SKO, jakkolwiek w dużej mierze zbieżna z decyzją organu I instancji, w szczególności wobec związania zapadłymi w sprawie wyrokami, w tym przytoczonymi powyżej ustaleniami Sądu w wyroku z 06 listopada 2020 r., IV SA/Po 603/20, w ocenie Sądu nie narusza przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd zauważa także, że w skardze na decyzję nie dokonuje oceny ew. bezczynności organu. Na marginesie przy tym zaznacza, że skarga na bezczynność organu wniesiona po jej ustaniu, tj. jak w niniejszej sprawie – wydaniu decyzji – jest niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

O zawnioskowanym przez pełnomocnika z urzędu w uzupełnieniu skargi zwrocie kosztów postępowania Sąd nie orzekł, ponieważ wnosząc skargę Strona korzystała z ustawowego zwolnienia od wpisu i innych kosztów sądowych – zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w myśl którego w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – a nie wykazała poniesienia innego rodzaju "kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw" w rozumieniu art. 200 p.p.s.a.

Odnośnie wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wskazać należy, iż orzeczenie w tym zakresie zostanie wydane odrębnie przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Końcowo Sąd wskazuje, że rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).