Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 24/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.1,art.3§ 1, art.184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.7,10,77,79
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) NSA Jerzy Krupiński Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 852/05 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 września 2006r., sygn. akt II SA/Ke 852/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: decyzją z dnia [...] znak [...], na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58 z 2003r., poz. 515 z późn. zm.), § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 z późn. zm.), art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym(Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), Prezydent Miasta K. orzekł o cofnięciu diagnoście A. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Organ wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2004r. został zawiadomiony przez Urząd Celny w K. o przeprowadzeniu dochodzenia, w wyniku którego ujawniono nieprawidłowości związane z pracą diagnosty A. K., które to nieprawidłowości polegały na wydaniu przez niego zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym i wynikami badania technicznego wskazanego w tym piśmie pojazdu.

W dniu 20 września 2004r. organ pierwszej instancji otrzymał z Sądu Rejonowego w K. odpis prawomocnego postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...], z uzasadnienia którego wynika, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów A. K. dopuścił się przestępstwa skarbowego z art. 87 § 3 k.k.s. w związku z art. 18 § 3 k.k..

Po rozpatrzeniu odwołania A. K., decyzją z dnia [...], znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K..

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wskazując, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji błędnie przyjęły, iż wydał zaświadczenie dotyczące badania technicznego pojazdu niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem istniejące w pojeździe usterki nie dyskwalifikowały go od dopuszczenia do ruchu w świetle obowiązujących przepisów.

Skarżący zarzucił, że powołane prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w K. wydanego w sprawie o sygn. akt [...] nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a prowadzone w jego sprawie przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowanie przygotowawcze zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r.

Podniósł także, iż ekspertyza rzeczoznawców z dnia [...] grudnia 2003r. nie była przeprowadzona w jego obecności, jak również nie został zapoznany z jej treścią, tak więc nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do zawartych tam stwierdzeń. Dodał, że po pozbawieniu go uprawnień diagnosty nie będzie mógł znaleźć innej pracy z uwagi na wiek i stan zdrowia.

Wyrokiem z dnia 8 września 2006r., sygn. akt II SA/Ke 852/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], znak [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Sąd wskazał, że materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy wskazuje, iż skarżący w dniu [...] października 2003r. wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki [...] dopuszczając ten pojazd do ruchu. Podkreślono, że fakt wydania zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu niezgodnego ze stanem rzeczywistym, przyznał przede wszystkim sam skarżący nie tylko przed sądem powszechnym i organem celnym, ale również w pisemnym wyjaśnieniu z dnia 28 października 2004r. otrzymanym przez organ pierwszej instancji w dniu 29 października 2004r.

W ocenie Sądu wskazaną okoliczność potwierdza również ekspertyza przedmiotowego pojazdu przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2003r. przez rzeczoznawców na zlecenie Urzędu Celnego w K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały, że umorzenie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową w dniu [...] grudnia 2004r. w sprawie poświadczenia nieprawdy o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu, nie ma przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd podniósł także, iż dokonanie przez organy administracji publicznej innej oceny ustalonego stanu faktycznego, od oceny, jaką prezentuje skarżący, nie może być zakwalifikowane jako naruszenie zasady zaufania, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną złożył pełnomocnik A. K., radca prawny W. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez:

a) niezastosowanie art. 7 i 8 k.p.a. skutkującym nieuwzględnieniem ciążącego na organie obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

b) błędną wykładnię art. 10 k.p.a. w związku art. 79 k.p.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie miało miejsce zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w przypadku, gdy strona nie miała możliwości brać udział w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego;

c) błędną wykładnię art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego;

d) błędną wykładnię art. 79 k.p.a. poprzez uznanie, że przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy rzeczoznawców z dnia 23 grudnia 2003r. zostało przeprowadzone z uwzględnieniem prawa strony postępowania do udziału w nim,

2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7,10, 77, 79 k.p.a., poprzez uznanie w ramach przeprowadzonej kontroli, że organy administracyjne uczyniły zadość wskazanym uregulowaniom kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym prawidłowości postępowania dowodowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Prezydent Miasta K. nie przeprowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, lecz oparł się na ustaleniach dowodowych innego organu, czyli Urzędu Celnego w K., które to ustalenia stanowiły merytoryczną podstawę do wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Skarżący podniósł, że brak weryfikacji sposobu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego spowodowało, że całe dotychczasowe postępowanie w sprawie było wadliwe, bowiem dowód ten przeprowadzony został przez Urząd Celny w K. w sposób niespełniający podstawowych wymogów wynikających z art.79 k.p.a.

Podkreślono, że z uwagi na fakt, iż wydanie orzeczenia o stanie technicznym pojazdu, niezgodne ze stanem faktycznym, jest okolicznością powodującą obligatoryjne pozbawienie diagnosty uprawnień zawodowych, a więc skutek niezwykle dotkliwy dla strony, postępowanie dowodowe w tym zakresie powinno być przeprowadzone ze szczególną starannością i nie może być oparte na dowodach wątpliwych, przeprowadzonych wadliwie bądź domniemaniach. Natomiast w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, nie został on zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawców z dnia [...] grudnia 2003r. na siedem dni przed terminem, zatem nie miał możliwości uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodu, zadawania pytań i zgłaszania wniosków a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia przez stronę skarżącą. Skarga kasacyjna winna być zatem tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności powinna zawierać powołanie konkretnych przepisów prawa, którym Sąd uchybił, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, także wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji, dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne uregulowane jest w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tylko przepisy tej ustawy mają zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 powołanej ustawy może być jedynie naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów kodeksu postępowania adminsitracyjnego, wniesiony na podstawie art. 174 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest w rozumieniu tego przepisu zarzutem naruszenia prawa materialnego, w związku z czym Sąd uznał za błędnie sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Odnośnie wskazanych naruszeń przepisów postępowania, rozpoznawana skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 7, 10, 77, 79 k.p.a..

Wskazać należy, że powołane zarzuty odnoszą się do przepisów, które nie były w ogóle stosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a tym samym nie mogły być naruszone przez ten Sąd. Należy bowiem podkreślić, iż Sąd ten rozpoznając skargę nie stosował przepisów proceduralnych kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rolą sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (między innymi z przepisami k.p.a.), nie oznacza to jednak, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sądy stosują przepisy postępowania obowiązujące przed organami administracji publicznej. Prawidłowo sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy muszą zatem wskazywać na konkretne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których naruszenia dopuścił się Sąd pierwszej instancji.

Takim prawidłowo sformułowanym zarzutem naruszenia przepisów postępowania jest natomiast zarzut niniejszej skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 1 i art. 3 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając ten zarzut trzeba jednak stwierdzić, że kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się wyłącznie do oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego, wyjaśnienia sprawy i sposobu wyciągnięcia wniosków z ustalonego przez organ stanu faktycznego. Sądy administracyjne nie ustalają stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia, nie zastępują one bowiem organów administracji w merytorycznym załatwieniu sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa przyjmując, że organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy.

Podkreślić w tym miejscu należy, że odmienna ocena sprawy oraz sam fakt, że skarżący nie zgadza się z Sądem pierwszej instancji w zakresie dokonanej oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, nie może stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej.

W związku z tym uznać należy zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie za nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.