Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1771/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Pozostawiono pismo bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 432/17 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 21 lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok akademicki 2016/2017 na Studiach Doktoranckich Nauk Humanistycznych zarządza: pozostawić pismo P.T. z dnia 7 grudnia 2017 r. bez rozpoznania. POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 432/17 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 21 lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok akademicki 2016/2017 na Studiach Doktoranckich Nauk Humanistycznych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 432/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 21 lutego 2017 r. bez numeru w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok akademicki 2016/2017 na Studiach Doktoranckich Nauk Humanistycznych. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 lipca 2017 r. skarżący cofnął skargę. Nie stwierdzając przy tym, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub miałoby spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniósł P.T., załączając do niego oświadczenie o wycofaniu cofnięcia skargi.

Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. P.T. cofnął w/w zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 7 grudnia 2017 r. poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 stycznia 2018 r. Skarżący nie wykonał wezwania.

Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. skarżący wniósł kolejne pismo, w którym oświadczył, że cofa zażalenie, które również nie zostało podpisane.

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a.).

W związku z tym, iż skarżący nie wykonał wezwania Sądu, pismo z dnia 7 grudnia 2017 r. należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.

Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 8 lutego 2018 r., którym skarżący ponownie cofa zażalenie, należy stwierdzić, że nie stanowi ono prawidłowego wykonania wezwania z dnia 8 grudnia 2017 r., a zatem nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 432/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 21 lutego 2017 r. bez numeru w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej na rok akademicki 2016/2017 na Studiach Doktoranckich Nauk Humanistycznych. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 lipca 2017 r. skarżący cofnął skargę. Nie stwierdzając przy tym, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub miałoby spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniósł P.T., załączając do niego oświadczenie o wycofaniu cofnięcia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie może odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Jest to regulacja ustanawiająca wyjątek od ogólnej zasady związania sądu cofnięciem skargi i w związku z tym podlega wykładni ścieśniającej. Tym samym uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia przez sąd istnienia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to zarazem, że powody jakimi kieruje się skarżący cofając skargę nie mają znaczenia dla Sądu, chyba że cofnięcie skargi ma na celu obejście prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 26 lipca 2017 r., cofnął skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 21 lutego 2017 r. Żądanie cofnięcia skargi zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. Słusznie zatem, Sąd I instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a. Dla cofnięcia skargi wystarczające jest jednoznaczne oświadczenie woli o cofnięciu skargi, w formie pisemnej lub ustnie. Strona skarżąca jest uprawniona do skorzystania z instytucji cofnięcia skargi i nie jest wymagane uzasadnienie tej czynności. Motywy, jakimi kieruje się skarżący cofając skargę nie podlegają ocenie Sądu chyba, że cofnięcie ma na celu obejście prawa, co jednakże w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się natomiast do oświadczenia skarżącego zawartego w zażaleniu należy wyjaśnić, iż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierają w art. 60 regulację na podstawie której dopuszczalne jest jedynie cofnięcie skargi, ale brak przepisu dotyczącego cofnięcia takiego oświadczenia nie może być rozumiany jako jego niedopuszczalność. Zarówno cofniecie skargi jak i cofnięcie oświadczenia o cofnięciu skargi są czynnościami procesowymi. Podmiotem, decydującym o podjęciu takich czynności, jest skarżący, który do momentu rozpoznania skargi przez Sąd I instancji może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą. Z tego powodu, jeśli po cofnięciu skargi, ale przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania przez Sąd, skarżący zmieni zdanie i cofnie swoje wcześniejsze oświadczenie, to należy uznać taką czynność za prawnie dopuszczalną. Momentem granicznym jest w tym wypadku wydanie orzeczenia przez Sąd co do skargi (por. wyrok NSA z 19.04.2010 r., I OSK 50/10, LEX)

Wskazać w tym miejscu dodatkowo wypada, że cofnięcie środka procesowego, inicjującego postępowanie przed sądem, jak również dopuszczalność cofnięcia takiego oświadczenia jest znana także innym procedurom sądowym i to bardziej sformalizowanym niż procedura sądowoadministracyjna, choć procedury te poddają tę instytucję określonym rygorom ( vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1984 r. sygn. akt II CZ 103/84 niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt IV CK 110/07, LEX nr 488981 - dot. procedury cywilnej).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić trzeba, że skoro skarżący cofnął swoje oświadczenie o cofnięciu skargi po wydaniu przez Sąd I instancji postanowienia o umorzeniu postępowania, to oświadczenie to nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.