Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 476/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 188, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 11, § 13
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 363/21 w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia 1 lutego 2021 r. ,nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 lipca 2021r., sygn. akt I SA/Gl 363/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325, ze zm., obecnie Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę A.B. (dalej też: "strona", "skarżący") i uchylił postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. (dalej też: "DCOF", "wierzyciel") z 1 lutego 2021r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, orzekając o kosztach postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 4 stycznia 1996r. skarżący dokonał rejestracji odbiornika radiowego oraz telewizyjnego, co potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych uwierzytelniona kserokopia wniosku o zezwolenie na używanie urządzenia. W przedmiotowym dokumencie jako swoje miejsce zamieszkania skarżący wskazał mieszkanie położone przy ul. [...]1 w K.. Fakt rejestracji odbiorników nie był w toku postępowania kwestionowany.

Na podstawie zawiadomienia z 10 września 2008r. stronie nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...] - jako użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - w miejsce dotychczas posiadanej imiennej książeczki opłaty abonamentowej nr [...]. W treści zawiadomienia powołano się na rozporządzenie Ministra Transportu z 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342). Stosownie do treści wygenerowanego w dniu 1 marca 2021r. z systemu elektronicznego wierzyciela duplikatu, przedmiotowe zawiadomienie wysłano na adres skarżącego, który wskazał we wniosku z 4 stycznia 1996r.

W dniu 11 maja 2020r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od września 2017r. do sierpnia 2019r. w łącznej kwocie należności głównej 544,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

W dniu 8 lipca 2020r. skarżący przedłożył w placówce pocztowej zgłoszenie zmiany danych rejestracyjnych, w którym wskazał, że z uwagi na zaprzestanie używania odbiorników dokonuje ich wyrejestrowania. Zgłoszenie zostało przyjęte przez pracownika operatora wyznaczonego.

Pismem opatrzonym tą samą datą pełnomocnik zobowiązanego złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 11 maja 2020r., podnosząc nieistnienie obowiązku. Wskazał, że indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika został nadany na adres mieszkania, które w dniu 1 grudnia 2017r. zostało sprzedane. Nadto pismem z 3 października 2017r., skarżący zawiadomił wierzyciela, że nie używa żadnych odbiorników w lokalu przy ul. [...]1 w K., o czym uprzednio informował również w piśmie ze stycznia 2014r., wobec czego powinny one zostać wyrejestrowane. Pomimo tego opłata abonamentowa w dalszym ciągu jest naliczana. Do zarzutów dołączono m.in. pismo z października 2017r., adresowane do Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w B. wraz ze stosownym potwierdzeniem nadania przesyłki poleconej. Końcowo oświadczył, że zobowiązany pozostaje zameldowany w jego mieszkaniu przy ul. [...]2 w K. od 30 listopada 2017r. i w związku z tym zakwestionował zasadność dochodzenia należności wynikających z numeru identyfikacyjnego dotyczącego dawnego mieszkania skarżącego.

Pismem z 22 lipca 2020r. organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi pismo z 8 lipca 2020r. zawierające zarzuty celem zajęcia stanowiska i wydania postanowienia w przedmiotowej sprawie.

W dniu 1 grudnia 2020r. wierzyciel wydał postanowienie, w którym uznał za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, odwołał się do ustawowych przepisów kształtujących obowiązek uiszczania opłat abonamentowych za używanie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Zaznaczył, że obowiązek ten trwa od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji, do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania - w związku z zaprzestaniem korzystania z urządzeń - lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat, względnie uzyskano takie zwolnienie z mocy prawa. W dalszej kolejności organ stwierdził, iż zobowiązany dokonał formalności dotyczących rejestracji odbiorników, w związku z czym otrzymał książeczkę radiofoniczną, w której nadano mu indywidualny numer identyfikacyjny, z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu. Zawiadomienie o jego nadaniu stanowi przy tym obecnie jedyny i wyłączny dowód rejestracji w przypadku abonentów zarejestrowanych w chwili wejścia w życie ww. aktu wykonawczego. Następnie wierzyciel zaznaczył, że fakt korzystania z odbiorników nie jest związany z prawem własności lokalu czy konkretnym miejsce zamieszkania. Jednocześnie powołał się na wynikające z ustawy domniemanie, że osoba posiadająca odbiornik RTV w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów używa tego odbiornika. W przypadku zaś zaprzestania używania abonent ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia operatora wyznaczonego o tej okoliczności poprzez dokonanie formalnego zgłoszenia w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej. Dowodami dopełnienia formalności są: wydany przez pracownika operatora wyznaczonego, potwierdzony datownikiem i swoim podpisem dokument "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych", a także podpisane "Zawiadomienie o potwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych". W przypadku niedopełnienia procedury zachodzi konieczność dalszego uiszczania opłat abonamentowych. W dalszej części uzasadnienia wierzyciel potwierdził złożenie przez zobowiązanego pism z 16 stycznia 2014r. oraz z 3 października 2017r. w przedmiocie wyrejestrowania odbiorników, zaznaczając jednak, że w odpowiedzi na nie skarżącemu udzielono informacji o formalnościach, których należy dopełnić w celu dokonania skutecznego wyrejestrowania. Organ podkreślił przy tym, iż nie dysponuje dokumentem, który potwierdzałby dokonanie tychże czynności przez skarżącego w okresie, którego dotyczy kwestionowany tytuł wykonawczy. W takiej sytuacji to na zobowiązanym spoczywa ciężar udowodnienia, że dokonał wyrejestrowania odbiornika. Równocześnie wierzyciel uwzględnił, że 8 lipca 2020r. skarżący dokonał formalnego wyrejestrowania, wobec czego status abonenta zobligowanego do uiszczania opłat abonamentowych posiadał do 7 lipca 2020r. Końcowo wierzyciel wyjaśnił, że aktualny adres stałego pobytu zobowiązanego ustalony został na podstawie danych zgromadzonych w bazie PESEL, do czego był uprawniony na mocy przepisów ustawy abonamentowej. Jednocześnie zaznaczył, iż obowiązek aktualizacji danych adresowych spoczywa na użytkowniku odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Podkreślił też, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem pisma Poczty Polskiej S.A. z 30 stycznia 2014r. oraz z 7 listopada 2017r., stanowiące odpowiedzi na kolejne wnioski skarżącego o wyrejestrowanie odbiorników RTV. W obu przypadkach poinformowano stronę, że dokonanie formalnego wyrejestrowania wymaga złożenia odpowiedniego formularza w urzędzie pocztowym lub za pomocą strony internetowej operatora wyznaczonego.

W dniu 7 grudnia 2020r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na ww. postanowienie wierzyciela z 1 grudnia 2020r., kwestionując istnienie oraz wymagalność dochodzonego w ramach przedmiotowego postępowania egzekucyjnego obowiązku. W piśmie tym powtórzono dotychczas podnoszone argumenty o sprzedaży mieszkania przy ul. [...]1 w K. i zameldowaniu skarżącego w mieszkaniu przy ul. [...]2 w dniu poprzedzającym. Wyrażono również przekonanie, że skoro żona skarżącego, u której pozostaje aktualnie zameldowany, jest zwolniona z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z uwagi na status osoby bezrobotnej, to skarżący również takiemu zwolnieniu podlega, co oznacza nieistnienie obowiązku stwierdzonego spornym tytułem wykonawczym. Równocześnie podniesiono, iż wbrew twierdzeniom wierzyciela korzystanie z odbiorników jest związane z prawem do lokalu, gdyż w przeciwnym razie każdy mógłby dokonać rejestracji w mieszkaniu pełnomocnika skarżącego. Nadto ustalenie z urzędu aktualnego adresu zamieszkania abonenta przez organ uznano za dokonanie samowolnej zmiany adresu rejestracji.

Postanowieniem z 1 lutego 2021r., nr [...]. Dyrektor Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w B. z 1 grudnia 2020r., nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

Na wstępie wskazano, iż kwestia braku wymagalności obowiązku została podniesiona dopiero na etapie zażalenia, co wyklucza jej zbadanie przez organ w ramach postępowania w drugiej instancji. Z ostrożności wypowiedziano się w tym przedmiocie w końcowej części uzasadnienia ww. postanowienia, stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności mogące wpływać negatywnie na wymagalność należności, takie jak wstrzymanie wykonania aktu, odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności.

Przechodząc zaś do wypowiedzenia się w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku, ponownie zwrócono uwagę na dokonanie przez skarżącego zgłoszenia rejestracji odbiorników RTV, a następnie nadanie mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Podkreślono, że rejestracja odbiorników jest przypisana do abonenta, a nie do adresu, w konsekwencji czego pozostaje bez związku z prawem własności lokalu. W przypadku zaś zmiany miejsca zamieszkania na użytkowniku spoczywa obowiązek zaktualizowania danych adresowych i kontynuowania opłat abonamentowych. Z kolei w razie zaprzestania korzystania z odbiorników abonent ma obowiązek dokonania niezwłocznego powiadomienia o tym fakcie w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego. Tylko podjęcie działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Następnie wierzyciel zaznaczył, że przepisy rozporządzenia w sposób wiążący wszystkich abonentów i operatora wyznaczonego ustalają zasady rejestracji odbiorników oraz zmian zgłoszonych wcześniej danych na specjalnych formularzach. W konsekwencji powołanie się przez zobowiązanego na pisemne wyrejestrowanie odbiorników w 2014r. zostało ocenione jako nieznajdujące uzasadnienia, szczególnie że w odpowiedzi na nadesłaną korespondencję skarżący uzyskał informacje na temat formalności koniecznych do dopełnienia w ramach procedury wyrejestrowania odbiorników. Tymczasem wierzyciel nie dysponuje dokumentem, który potwierdzałby dokonanie skutecznego wyrejestrowania przed datą 7 lipca 2020r., a skarżący nie przedłożył takich dowodów w toku postępowania. W kontekście podnoszonej w zażaleniu okoliczności, że żona skarżącego jest zwolniona z opłat abonamentowych, organ wyjaśnił, iż samo tylko zaistnienie przesłanek do zwolnienia nie powoduje co do zasady zmiany stanu prawnego. Konieczne jest bowiem zgłoszenie uprawnień przez abonenta w placówce pocztowej.

W analizowanym przypadku A. O. dopełniła formalności w związku ze zwolnieniem 6 września 2019r., w konsekwencji czego zwolnienie obowiązuje od października 2019r. Kwestionowany tytuł wykonawczy dotyczy zaś zaległości za okres od września 2017r. do sierpnia 2019r., dlatego też przysługujące pełnomocnikowi skarżącego uprawnienie pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę. Następnie wierzyciel stwierdził, iż na podstawie ustawy abonamentowej pozostaje uprawniony - jako operator wyznaczony - do otrzymywania danych z rejestru PESEL i z wykorzystaniem tej właśnie drogi uzyskał informacje na temat aktualnego adresu stałego pobytu zobowiązanego. Finalnie przyjęto, że zarzut nieistnienia obowiązku został w kontrolowanym postanowieniu z 1 grudnia 2020r. słusznie oceniony jako nieuzasadniony, w związku z czym rozstrzygnięcie to utrzymano w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę.

Na wstępie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie została złożona skarga na postanowienie wierzyciela oddalające zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przywołując art. 33 § 2 u.p.e.a., wskazał, że przedstawione w tym przepisie przesłanki stanowią katalog zamknięty, a zatem podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności tam wymienione, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej.

Podniósł, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, objętego tytułem wykonawczym z 11 maja 2020r. o numerze [...], a to z tego powodu, że po pierwsze indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika został nadany na adres mieszkania, które 1 grudnia 2017r. zostało sprzedane. Po drugie skarżący wskazywał, że pismem z 3 października 2017r., zawiadomił wierzyciela, że nie używa żadnych odbiorników w lokalu przy ul. [...]1 w K., o czym uprzednio informował również w piśmie ze stycznia 2014r., wobec czego powinny one zostać wyrejestrowane. Z kolei wierzyciel stanął na stanowisku, że po pierwsze skarżący zarejestrował odbiornik telewizyjny, a następnie nadano mu indywidualny numer identyfikacyjny. Jak podniósł, rejestracja odbiorników jest przypisana do abonenta, a nie do adresu, w konsekwencji czego pozostaje bez związku z prawem własności lokalu. W przypadku zaś zmiany miejsca zamieszkania na użytkowniku spoczywa obowiązek zaktualizowania danych adresowych i kontynuowania opłat abonamentowych. Z kolei w razie zaprzestania korzystania z odbiorników abonent ma obowiązek dokonania niezwłocznego powiadomienia o tym fakcie w placówce pocztowej lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego. Tylko podjęcie działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Zatem pismo skarżącego złożone w 2014r. w trybie zwykłym, nie zaś na formularzu, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, zwłaszcza, że skarżący uzyskał informacje na temat formalności koniecznych do dopełnienia w ramach procedury wyrejestrowania odbiorników.

W niniejszej sprawie według WSA konieczna jest zatem ocena skutków (lub ich braku) złożenia przez skarżącego pisma z 16 stycznia 2014r.

WSA wskazał, że w 2014r. ustawa o opłatach abonamentowych zawierała regulacje dotyczące celu pobierania opłat abonamentowych (art. 1), powstania i zakresu obowiązku uiszczania opłat abonamentowych (art. 2), stawek i terminów uiszczania opłat abonamentowych (art. 3), osób zwolnionych od opłat abonamentowych (art. 4), rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dla celów pobierania opłat abonamentowych (art. 5) oraz poboru opłat abonamentowych (art. 6). Jednocześnie w żadnym z ww. przepisów (obowiązujących w 2014r.) nie zawarto uregulowań dotyczących zasad wyrejestrowania odbiornika, co nie oznacza, że w przypadku jego braku (np. na skutek zbycia) na abonencie miałby ciążyć obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Sprzeczne byłoby to z treścią art. 2 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy. Zatem zawiadomienie wierzyciela o braku odbiornika w formie pisemnej już tylko z tej przyczyny należało uznać za skuteczne.

W ocenie Sądu I instancji istotnym jest, że rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013r., poz. 1676 ze zm.) zostało wydane na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, który stanowił, że minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Zatem delegacja ustawowa nie zawierała upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia warunków wyrejestrowania odbiorników RTV. W opinii WSA pomimo braku upoważnienia ustawowego w § 11 rozporządzenia wskazano, że o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez: złożenie, w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika (pkt 1), przesłanie przesyłką listową, z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia (pkt 2). Jednocześnie w § 13 uregulowano tryb dokonywania zmian dotyczących abonentów poprzez stronę internetową jaką operator wyznaczony miał obowiązek udostępnić. Jednakże w ocenie WSA przepisy te nie mogą przesądzać o skuteczności bądź jej braku zgłoszenia wyrejestrowania ww. odbiornika w formie zwykłej pisemnej, bowiem regulacje te nie znajdują uzasadnienia ani w samych przepisach ustawy o opłatach abonamentowych, ani też w delegacji ustawowej. Co istotne, żaden w powołanych przepisów nie zawiera takiego rygoru odnoszącego się do formy wyrejestrowania odbiorników RTV. WSA zwrócił też uwagę, że nałożenie na abonentów obowiązku dokonywania czynności wyrejestrowania poprzez stronę internetową bądź osobiście, nie uwzględnia okoliczności, że dla osób "wykluczonych" technicznie (nie posiadających komputera czy dostępu do internetu, przy jednoczesnym braku ich zapewnienia przez Państwo, jak również osób z niepełnosprawnościami) jest niemożliwe. Wobec powyższego w ocenie Sądu I instancji wierzyciel w sposób nieprawidłowy ocenił kwestię zgłoszenia przez skarżącego okoliczności wyrejestrowania odbiornika, a tym samym zasadność zgłoszonego przez niego zarzutu.

W skardze kasacyjnej Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego zmianę w całości i oddalenie wniesionej skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego to jest:

1. przepisów ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych, a w szczególności art. 6 ust. 4, przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie zawiera delegacji ustawowej do określania warunków i trybu ,,wyrejestrowania'' odbiorników RTV a tym samym, że wydane na podstawie tej delegacji ustawowej przepisy rozporządzenia wskazane w pkt 2, a odnoszące się do zmiany danych w zgłoszeniu rejestracyjnym , w tym także co do faktu zaprzestania używania odbiorników RTV, określanego potocznie ,,wyrejestrowaniem odbiorników RTV'', zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej;

2. przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych a w szczególności § 11 i 13 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy rozporządzenia w zakresie określenia warunków wyrejestrowania odbiorników RTV'' zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust 4 ustawy o opłatach abonamentowych a tym samym ,,nie mogą przesądzić o skuteczności bądź jej braku zgłoszenia wyrejestrowania ww. odbiornika w formie zwykłej pisemnej, bowiem (...) regulacje te nie znajdują uzasadnienia ani w samych przepisach ustawy o opłatach abonamentowych, ani też w delegacji ustawowej.'', na przyjęciu że ustanowiony tam obowiązek zgłoszenia zmiany danych może być spełniony w każdy sposób, bez konieczności udania się do placówki pocztowej i bez konieczności wypełnienia formularza zgłoszenia którego wzór ustanowiono tym rozporządzeniem,

- mylne zrozumienie przez Sąd wymienionych przepisów, poprzez zastosowanie zawężającej wykładni, doprowadziło do błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, iż zobowiązany skutecznie '"wyrejestrował'' odbiorniki RTV, pismem z 16 stycznia 2014 roku i że nie był zobowiązany dla skutecznej zmiany danych w rejestrze abonentów, poprzez złożenie w najbliższej placówce pocztowej formularza Zgłoszenia rejestracji odbiorników o treści ustalonej rozporządzeniem, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienie przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia;

3. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i teIewizyjnych , a w szczególności § 11 i 13, przez brak ich zastosowania i błędne przyjęcie że na zobowiązanym nie ciążył obowiązek stosowania się do trybu zmiany danych określonego rozporządzeniem, w tym zł złożenia w placówce pocztowej zgłoszenia zmiany danych na formularzu wskazanym w rozporządzeniu i błędnym przyjęciu że pismem z 16 stycznia 2014 roku zobowiązany skutecznie wyrejestrował odbiornik, pomimo, że pismo to nie stanowi dowodu w sprawie,

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest :

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Poczty Polskiej S.A. z 1 lutego 2021 roku nr [...] jako naruszającego w inny sposób przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bez wskazania na czym polegało owo inne naruszenie przepisów postępowania i jakie przepisy naruszył wierzyciel wydając uchylone postanowienie, na czym polegał istotny wpływ tego innego naruszenia na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 11-13 rozporządzenia z 2013 roku poprzez przyjęcie że przepisy te nie istnieją bowiem zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych a na zobowiązanym nie ciążył obowiązek działania zgodnego z przepisami rozporządzenia z 2013 roku;

3. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że zobowiązany wyrejestrował odbiorniki pismem z 16 stycznia 2014 roku, które nie znajdowało się w aktach sprawy, a tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o błędnie ustalony stan faktyczny bowiem nie wynikający z akt sprawy w zw. z art. 106 § 3 poprzez brak jego zastosowania i nie wezwania zobowiązanego do przedłożenia tego pisma jako dowodu w sprawie;

4. art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ograniczenie się do wskazania w uzasadnieniu wyroku jedynie konkluzji w postaci uwzględnienia skargi przez jedynie proste powołanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bez wykazania na czym polegało inne naruszenie przepisów postępowania oraz na czym polegał istotny wpływ owego naruszenia na wynika sprawy; a co za tym idzie nie rozpoznanie istoty sprawy co mogło mieć wpływ na treść wyroku, ponieważ kompleksowa analiza zgłoszonych zarzutów a następnie ocena działania wierzyciela w świetle przedstawionych zastrzeżeń oraz przepisów prawa powinna doprowadzić do oddalenia skargi zobowiązanego przez WSA w Gliwicach a nie do jej uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w wyznaczonym terminie nie zażądała jej przeprowadzenia.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

W rozpatrywanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie.

Skarga kasacyjna wierzyciela ma usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które sprowadzają się do niezasadnego zdaniem organu uchylenia postanowienia z 1 lutego 2021r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym poprzez zastosowanie zawężającej wykładni rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a w szczególności § 11 i 13 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy rozporządzenia w zakresie określenia warunków wyrejestrowania odbiorników RTV'' zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust 4 ustawy o opłatach abonamentowych a tym samym ,,nie mogą przesądzić o skuteczności bądź jej braku zgłoszenia wyrejestrowania ww. odbiornika w formie zwykłej pisemnej, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zakreślając ramy materialnoprawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu z 29 grudnia 2020r.). Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1). Stosownie do art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości, w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (§ 2). Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (§ 3).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Oznacza to, że rozporządzenie musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy.

Problematyka przekroczenia przy wydawaniu rozporządzenia granic upoważnienia ustawowego była wielokrotnie przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego.

W wyroku z 31 maja 2010r. , sygn. akt U 4/09 OTK- A 2010/4/36 TK stwierdził, że " ... wzajemne relacje między ustawą a rozporządzeniem oparte są zawsze na założeniu, iż akt wykonawczy konkretyzuje przepisy ustawy. Wolą ustrojodawcy było zwiększenie rygoryzmu odnoszącego się do bezpośredniości związku między macierzystą ustawą i rozporządzeniem wykonawczym. Art. 92 Konstytucji nakłada na ustawodawcę obowiązek precyzyjnego i szczegółowego formułowania zakresu delegacji, a na organy upoważnione do wydawania rozporządzeń - obowiązek ścisłego wykonywania delegacji. Tym samym akt wykonawczy jest ściśle związany z wolą ustawodawcy, wyrażoną w delegacji ustawowej. Wynika z tego bezwzględny zakaz modyfikowania czy uzupełniania upoważnienia w trakcie jego wykonywania, nawet jeśli może się to wydawać z jakiegokolwiek punktu widzenia celowe. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach wykonawczych."

Art. 6 ust 4. ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych, (dalej: "ustawa abonamentowa") upoważniał Ministra właściwego do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Powołując przepis art. 6 ust 4. tejże ustawy Minister Administracji i Cyfryzacji wydał rozporządzenie z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (dalej : "rozporządzenie") w § 1 wskazując, iż określa ono warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W załączniku Nr 1 określono wzór formularza dotyczącego zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych. W pkt 3. "Pouczenia" do tego załącznika zawarto informację, że Użytkownik zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ma obowiązek niezwłocznie powiadomić placówkę operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zagubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. W takim przypadku należy wypełnić zgłoszenie w zakresie zmiany danych po uprzednim zaznaczeniu pola "Zmiana danych".

Zgodnie z § 5 rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2). Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust.3). Przepis art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe (od 4 maja 2019r. w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe). Z przepisów tych wynika, że po pierwsze, obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych jest adresowany do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Zgodnie z § 11 rozporządzenia o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez: 1) złożenie, w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika; 2) przesłanie przesyłką listową, z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia.

W myśl § 13 rozporządzenia operator wyznaczony umożliwia użytkownikowi powiadomienie o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, za pośrednictwem strony internetowej, przez udostępnienie elektronicznego formularza do wypełnienia tymi danymi i informacjami (ust 1). W przypadku, o którym mowa w § 11 pkt 2, użytkownik wypełnia, za pośrednictwem strony internetowej operatora wyznaczonego, elektroniczny formularz, podając dane niezbędne do sporządzenia zgłoszenia przez operatora po ich zmianie: 1) indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika; 2) imię, nazwisko lub nazwę; 3) miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres; 4) miejsce używania odbiorników; 5) rodzaj i liczbę odbiorników, przy czym osoba lub podmiot, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. a i b, w przypadku posiadania odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego wykazuje dla każdego z nich cyfrę 1, niezależnie od liczby używanych odbiorników danego rodzaju, a w przypadku ich braku - cyfrę 0; 6) zgubienie lub zniszczenie dowodu zarejestrowania; 7) zaprzestanie używania odbiorników - wyrejestrowanie odbiorników; 8) adres poczty elektronicznej; 9) adres do korespondencji (ust. 2). Operator wyznaczony potwierdza otrzymanie powiadomienia o zmianie danych, przesyłając niezwłocznie, na wskazany przez użytkownika adres poczty elektronicznej, informację o otrzymaniu powiadomienia. (ust 3). W terminie 4 dni roboczych od daty wypełnienia elektronicznego formularza operator wyznaczony wysyła przesyłką listową niebędącą rejestrowaną na wskazany przez użytkownika adres do korespondencji sporządzone zgłoszenie, w celu złożenia podpisu, wraz z kopertą zwrotną. (ust. 4). W terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia użytkownik odsyła nadawcy podpisane zgłoszenie. (ust. 5). W przypadku niedokonania przez użytkownika czynności, o których mowa w ust. 5, zmiana danych nie zostaje zatwierdzona. (ust. 6). W terminie 7 dni od dnia otrzymania podpisanego wniosku operator wyznaczony przesyła użytkownikowi zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych przesyłką listową niebędącą rejestrowaną. (ust. 7). Wzór zawiadomienia o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych, o którym mowa w § 12 ust. 3 i § 13 ust. 7, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. (§ 14 rozporządzenia).

Podkreślić też należy, że na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2005r. nr 141, poz. 1190) posiadacz imiennej książeczki radiofonicznej był zobowiązany powiadomić placówkę operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej (tj. Poczty Polskiej) o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia (§ 3). Zgłoszenia zaprzestania używania wszystkich odbiorników RTV należało dokonać po przedstawieniu w urzędzie pocztowym dwóch wypełnionych odcinków "W", stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Urząd pocztowy zatrzymywał okładkę książeczki, wraz z jednym odcinkiem "W", a pozostałą część książeczki, wraz z drugim odcinkiem "W", potwierdzonym podpisem pracownika poczty i odciskiem datownika, zwracał klientowi. Zasady postępowania w przypadku wyrejestrowania odbiorników RTV zawarte były w książeczce radiofonicznej. Natomiast zgodnie z § 4 obowiązującego od 13 grudnia 2007r. rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, o zaprzestaniu używania odbiorników RTV ich użytkownik był zobowiązany niezwłocznie powiadomić operatora publicznego (tj. Pocztę Polską), poprzez złożenie w placówce tego operatora "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór został określony w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia. Potwierdzeniem dokonania wyrejestrowania odbiorników RTV był wypełniony i podpisany przez użytkownika "Formularz" uzupełniony przez pracownika operatora publicznego o datę przyjęcia formularza, jego podpis i odcisk datownika oraz przekazany zgłaszającemu wyrejestrowanie odbiorników.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie dokonał, wyrejestrowania odbiorników RTV w formie przewidzianej wskazanymi przepisami prawa.

W kontekście przywołanych przepisów uznać należy, wbrew stanowisku Sądu I instancji, że rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z w żadnym aspekcie nie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego, bowiem w granicach delegacji ustawowej Minister Administracji i Cyfryzacji miał prawo określić sposób dokonania formalnego wyrejestrowania odbiorników w tym poprzez złożenie formularza w którym zawarte zostaną wymagane informacje.

Zauważyć należy, że wierzyciel potwierdził złożenie przez zobowiązanego pism z 16 stycznia 2014r. oraz 3 października 2017r. w przedmiocie wyrejestrowania odbiorników. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się też potwierdzone za zgodność z oryginałem pisma Poczty Polskiej S.A. z 30 stycznia 2014r. oraz z 7 listopada 2017r., stanowiące odpowiedzi na wnioski skarżącego o wyrejestrowanie odbiorników RTV. W obu przypadkach poinformowano, że dokonanie formalnego wyrejestrowania wymaga złożenia odpowiedniego formularza w urzędzie pocztowym lub za pomocą strony internetowej operatora wyznaczonego.

Tym samym zasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazane w pkt I. petitum skargi kasacyjnej oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. pkt II. ppkt 1. i 2. petitum skargi kasacyjnej

Niezasadne okazały się natomiast zarzuty naruszenia art. art. 133 § 1, art. 4. art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób wskazany w pkt II. ppkt 3. i 4. petitum skargi kasacyjnej.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" o jakim mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe jak i przestawione sądowi inne akta (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 3, Warszawa 2015, str. 567-569). Naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z 22 marca 2017r.,sygn. akt II GSK 1957/15). Żadna z powyższych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi. Także strona wnosząca skargę kasacyjną powyższych okoliczności nie wykazała.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd I instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w K. z 1 lutego 2021r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i przedmiot takiej właśnie sprawy został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016r., sygn. akt II GSK 1142/15). Sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 8 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1488/17).

W tym stanie rzeczy, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną wierzyciela uchylając zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę A. B. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w K. z 1 lutego 2021r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddalając ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadną.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zachodzi przypadek szczególny o którym mowa w tym przepisie.