Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 727/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 62 poz 504
law: Ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
article: art. art. 124 § 1 pkt 5, art. 145 § 1 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1338/14 w sprawie ze skargi S. J. na orzeczenie K. S.A. w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1338/14 oddalił skargę S.J. na orzeczenie K. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Klub Piłkarski [...] orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] nałożył na skarżącego na okres od dnia 14 lutego 2014 r. do dnia 13 lutego 2016 r. klubowy zakaz stadionowy. Uzasadniając orzeczenie Klub wskazał, że w dniu 14 września 2013 r. podczas meczu piłki nożnej pomiędzy W. a C. skarżący przebywał w miejscu nieprzeznaczonym dla publiczności, tj. na schodach pomiędzy trybunami oraz nie wykonywał poleceń spikera, polegających na wezwaniu do opuszczenia ciągów komunikacyjnych – schodów pomiędzy trybunami, co spowodowało ich niedrożność. Powyższe mieści się w dyspozycji normy określonej w art. 54 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62 poz. 504 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa".

W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący wskazał, że zostało ono podpisane przez M. N., Dyrektora ds. Bezpieczeństwa W. S.A., który nie wykazał tytułu do wydania orzeczenia o zakazie klubowym (nie załączył pełnomocnictwa). Zarzucił ponadto błędne powołanie się na przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, niezałączenie Regulaminu Wewnętrznego Ekstraklasy w sprawie postępowania odwoławczego w sprawie zastosowania przez Klub Ekstraklasy zakazu stadionowego; nieudostępnienie materiału dowodowego; brak uzasadnienia decyzji i niewskazanie w jej treści przepisów regulaminu imprezy masowej lub regulaminu stadionu, które zostały przez S. J. naruszone; błędne uznanie, że schody są miejscem nieprzeznaczonym dla publiczności; błędne uznanie, że spikera zawodów można uznać za osobę wypełniającą zadania służby porządkowej; nadmierny wymiar zastosowanego zakazu klubowego w stosunku do stopnia naruszenia przepisów.

K. S.A. orzeczeniem z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy, zmieniła powyższe orzeczenie w ten sposób, że skróciła okres stosowania zakazu klubowego do dnia 13 lutego 2015 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazała, że Klub wykazał, iż Dyrektor ds. bezpieczeństwa decydując o nałożeniu zakazu klubowego działał na podstawie upoważnienia udzielonego przez Zarząd Klubu. Klub wskazał także, że poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a wydając zakaz stadionowy wziął pod uwagę fakt zajmowania przez skarżącego w trakcie spotkania miejsca na schodach oraz niewykonywania poleceń spikera, co wynika z analizy materiału dowodowego. Powyższe zachowanie stanowi naruszenie § 3 pkt 1 lit. d oraz § 4 pkt 2 lit. f i k Regulaminu Imprezy Masowej W. S.A., z którego wynika zakaz zajmowania miejsca innego niż określone na bilecie lub karnecie oraz zajmowania miejsca w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. Jednocześnie Komisja uznała, że materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, że skarżący dopuścił się naruszenia § 3 pkt 1 lit. f powyższego Regulaminu, brak jest udokumentowania faktu, że skarżący nie zastosował się do poleceń porządkowych spikera zawodów. Dodatkowo Komisja podkreśliła, że nie uznała za istotny materiał dowodowy informacji z karty rejestracyjnej podpisanej przez zastępcę Komendanta Miejskiego w B., że w sprawie skarżącego dotyczącego wykroczenia nie zapadło orzeczenie Sądu. Informacja o toczącym się postępowaniu, nie może być uznana za dowód w sprawie. Komisja postanowiła jednocześnie częściowo uwzględnić odwołanie skarżącego poprzez skrócenie okresu, na który orzeczono zakaz klubowy, z dwóch lat na jeden rok, uznając że stwierdzenie naruszenia Regulaminu nie miało charakteru rażącego.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, uzupełnionej pismem z dnia 19 maja 2014 r., skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia I i II instancji zarzucając organom: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w dniu 14 września 2013 r. obowiązywał Regulamin Imprezy Masowej; niezgodną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenę dowodu w postaci zdjęć przekazanych Komisji Ligi przez organizatora imprezy masowej; naruszenie § 4 pkt 2 lit. k oraz § 4 pkt 2 lit. f Regulaminu Imprezy Masowej przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zachowanie przejawiające się w zajęciu przez uczestnika imprezy masowej miejsca na schodach zawsze jest równoznaczne ze złamaniem Regulaminu Imprezy Masowej w ww. punktach; naruszenie art. 7 "Regulaminu Wewnętrznego [...] w sprawie postępowania odwoławczego od zastosowania przez Kluby Ekstraklasy zakazu klubowego" poprzez niedołączenie do informacji o zastosowaniu zakazu klubowego treści wymienionego regulaminu oraz nieudostępnieniu osobie ukaranej materiału dowodowego, na podstawie którego zastosowano zakaz klubowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Na wstępie Sąd wskazał, że nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z pism bliżej nieokreślonych zarówno co do daty, jak również osób ich sporządzających, które nie zostały również przedłożone przez stronę. Ustalenie natomiast, jakich pism wniosek dotyczy, spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, załączony do akt sprawy Regulamin nie budził ponadto wątpliwości w zakresie jego uchwalenia przez organizatora imprez masowych.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego orzeczenia Sąd podał, że instytucję tzw. zakazu klubowego reguluje art. 14 ustawy, przy czym postępowanie w tym przedmiocie nie jest regulowane przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), o czym wprost stanowi art. 4 ustawy. Jak wskazał przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1916/13, orzeczenie w przedmiocie zakazu klubowego nie jest decyzją w rozumieniu przepisów ww. Kodeksu. Stanowi natomiast inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W dalszej części uzasadnienia Sąd, przywołując treść art. 14 ust. 5 ustawy, wskazał na formę, tryb i termin złożenia odwołania od orzeczenia dotyczącego zakazu klubowego oraz na organy, które odwołanie takie rozpoznają.

W ocenie Sądu, w świetle art. 14 ust. 1 ustawy przesłanką do nałożenia przez organizatora na daną osobę zakazu klubowego jest naruszenie przez tę osobę regulaminu imprezy masowej. Podmiotem umocowanym przez ustawodawcę do opracowania tego regulaminu jest sam organizator. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy organizator opracowuje i udostępnia osobom uczestniczącym w imprezie masowej regulamin obiektu (terenu) oraz regulamin imprezy masowej zawierający warunki uczestnictwa i zasady zachowania się osób na niej obecnych. Na podstawie ww. upoważnienia organizator meczów piłkarskich W. S.A. opracował Regulamin Imprezy Masowej meczów piłki nożnej organizowanych przez ten klub na terenie stadionu [...] B. przy ul. [...] w B. Przedmiotowy regulamin, wbrew zarzutom skargi, obowiązywał w dniu rozgrywania meczu, czyli 14 września 2013 r. Potwierdza to treść § 7 ust. 8 Regulaminu, z którego wynika, że obowiązuje on od 21 lipca 2013 r. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi w zakresie podmiotu uprawnionego do uchwalenia spornego Regulaminu. W myśl bowiem art. 6 ust. 3 ustawy obowiązek ten spoczywa na organizatorze imprezy masowej, a tym bez wątpienia była W. S.A.

Odnośnie do udostępniania regulaminów, Sąd zwrócił uwagę, że powinno to nastąpić w taki sposób, aby każdy z uczestników imprezy masowej mógł się z ich treścią swobodnie zapoznać. Wybór sposobu udostępnienia treści regulaminów należy do organizatora. Może to nastąpić np. w formie umieszczenia tablicy z treścią regulaminu przed wejściem do obiektu albo na teren imprezy masowej, w postaci stosownych komunikatów spikera zawodów sportowych, czy prowadzącego imprezę masową, na stronie internetowej organizatora, w jego siedzibie itd. Regulaminy są często obszerne treściowo, stąd praktykuje się również umieszczanie ich najważniejszych elementów jako swoistego wyciągu na bilecie wstępu w programach zawodów itd. Z akt sprawy wynika, że osoby odbierające identyfikatory oświadczały, że zapoznały się z Regulaminem imprezy masowej W. S.A. oraz z Regulaminem obiektu sportowego [...] (Regulamin dla osób odbierających identyfikatory z dnia 1 lipca 2013 r.). Oba Regulaminy znajdują się też na stronie internetowej W. S.A.

Sąd podał, że w § 4 Regulaminu zawarto katalog zakazów, obowiązujących na stadionie, skierowany do uczestników organizowanych tam imprez. W § 4 ust. 2 lit. f ustanowiono zakaz uporczywego stania poza miejscami w sektorach wskazanych przez Organizatora, natomiast w ust. 2 lit. k niniejszego paragrafu zakaz nieuzasadnionego zajmowania miejsc w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego, polegającego na zastosowaniu wobec skarżącego § 4 ust. 2 lit. f i lit. k. Analizowane postanowienia Regulaminu ustanawiają czytelny zakaz przebywania poza wyznaczonymi sektorami, a także zajmowania miejsca w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych.

Sąd podał, że w niniejszej sprawie miało miejsce jednoznaczne złamanie przez skarżącego przedmiotowego zakazu w sytuacji, w której skarżący świadomie pozostawał na schodach stanowiących ciągi komunikacyjne. Wprawdzie na zamieszczonych w aktach sprawy zdjęciach brak jest czasu ich wykonania, nie mniej jednak ich sekwencja wskazuje, że skarżący w miejscu niedozwolonym nie przebywał tylko dlatego, że nie mógł dotrzeć do swojego sektora. Ze zdjęć wręcz wynika, że skarżący stojąc na schodach oglądał mecz, a zatem nie zastosował się również do obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 1 lit. d Regulaminu, tj. nie zajął miejsca określonego w dokumencie uprawniającym go do wejścia na imprezę masową.

W konkluzji Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie nie nasuwa zastrzeżeń co do jego legalności. Nie ma podstaw upoważniających do stwierdzenia, że orzeczenie to wydano z naruszeniem właściwych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, czy też przepisów prawa materialnego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie upoważniał organ do poczynienia ustaleń faktycznych, istotnych z punktu widzenia jego rozstrzygnięcia i w efekcie do orzeczenia w stosunku do skarżącego o zakazie klubowym. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący nieumożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym i wskazał, że: po pierwsze do postępowania w przedmiocie orzekania zakazów stadionowych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a z przepisów dotyczących bezpieczeństwa imprez masowych obowiązku takiego wyprowadzić nie sposób; po drugie sam skarżący przyznał, że podczas posiedzenia Komisji materiał ten został mu udostępniony.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. wniósł S. J., reprezentowany przez adw. M. K., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy poprzez nieuchylenie zaskarżonego orzeczenia wydanego mimo braku przekonywujących dowodów, że w dniu 14 września 2013 r. skarżący S. J. złamał Regulamin Imprez Masowych klubu W.S.A.;

2) prawa materialnego w postaci art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) w zw. z art. 14 ustawy polegające na zastosowaniu przez Sąd art. 14 ustawy mimo sprzeczności wskazanej instytucji z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ww. Konwencji.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie wskazał, że zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy nie są opatrzone żadną datą ani godziną, co podważa ich wiarygodność oraz uniemożliwia kategoryczne stwierdzenie, że zostały wykonane na meczu rozgrywanym w dniu 14 września 2013 r. Nie sposób również określić, jak długi czas dzieli poszczególne sekwencje na fotografiach, wobec czego nie jest możliwym stwierdzenie, czy działanie skarżącego miało charakter uporczywy, czy też krótkotrwały. Ponadto zarówno Komisja Ligi, jak i Sąd nie zwróciły uwagi na okoliczność, że organizator meczu piłki nożnej nie wykazał, że część stadionu, w której przebywał skarżący, stanowiła ciąg komunikacyjny, czy też drogę ewakuacyjną i tak też została przez organizatora oznakowana. Ukaranie natomiast uczestnika imprezy masowej za naruszenie regulaminu z winy organizatora, pozostawałoby w rażącej sprzeczności z elementarnymi zasadami sprawiedliwości.

Uzasadniając zarzut niekonstytucyjności przepisu art. 14 ustawy, skarżący kasacyjnie wskazał, że przewidziany w tym przepisie zakaz klubowy wykazuje podobieństwo ze środkiem karnym zakazu wstępu na imprezę masową z art. 39 pkt 2c Kodeksu karnego. Jednostka, na którą może zostać nałożony zakaz wstępu na imprezę masową ma jednak możliwość obrony swoich praw na gruncie uregulowań procedury karnej (np. powoływanie świadków, wnioskowanie dowodów, skorzystania z wiedzy specjalistycznej biegłego), podczas gdy osoba ukarana klubowym zakazem stadionowym takich możliwości nie posiada, bowiem procedura sądowoadministracyjna nie jest dostosowana do tego typu spraw. Nałożona na skarżącego kara jest ponadto środkiem penalnym, a nie sankcją administracyjną. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji winien był zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, w związku z tym kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego musiała ograniczyć się wyłącznie do zbadania zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres kontroli instancyjnej. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna została w sprawie oparta na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z pkt 1 skarżący kasacyjnie wskazał art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (...). W niniejszej sprawie kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie objęty był zakaz klubowy wydany na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy. Formą, w ramach której orzeka się o zakazie klubowym, jest orzeczenie. Do postępowania w przedmiocie zakazu klubowego, zgodnie z art. 4 ustawy, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Orzeczenie to nie jest zatem decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi inny, niż określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a., akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (postanowienie NSA z 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2220/12). W sytuacji, gdy organ administracji publicznej konkretyzuje przepis prawa w sprawie indywidualnej, jednak czyni to w innej formie niż decyzja lub postanowienie, sąd administracyjny nie stosuje przepisów art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Formy wyroku uwzględniającego skargę na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., określa art. 146 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd, uwzględniając skargę, uchyla dany akt lub stwierdza jego bezskuteczność. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji skargi nie uwzględnił i orzekał na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Zarzut naruszenia zatem art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie mógł odnieść skutku, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, a zarzutu naruszenia art. 146 § 1 lub art. 151 P.p.s.a. nie postawiono.

Powyższy zarzut naruszenia przepisów postępowania powiązany został przez autora skargi kasacyjnej z zarzutem naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy. Przede wszystkim, zauważyć należy, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy jest przepisem prawa materialnego a nie przepisem postępowania, jak określa go skarżący kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, będąc związany uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, miał obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych rozumianych jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy organizator meczu piłki nożnej może stosować zakaz klubowy, polegający na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładany przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej. Prawidłowo Sąd ocenił, że w sprawie w sposób uprawniony zastosowano zakaz klubowy. Spełniona bowiem jest przesłanka naruszenia regulaminu obiektu i regulaminu imprezy masowej. Organizator meczów piłki nożnej W.S.A. opracował Regulamin Imprezy Masowej – meczu piłki nożnej obowiązujący od dnia 1 lipca 2013 r. oraz Regulamin obiektu sportowego [...]. Zgodnie z § 4 ust. 2 lit f i k Regulaminu Imprezy Masowej podczas imprezy masowej zabrania się w szczególności uporczywego stania poza miejscami w sektorach wskazanych przez Organizatora oraz nieuzasadnionego zajmowania miejsc w ciągach komunikacyjnych oraz na drogach ewakuacyjnych. Przyjęte ustalenia co do naruszenia Regulaminu Sąd oparł na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w szczególności na zdjęciach wykonanych w czasie meczu w dniu 14 września 2013 r. Skarżący kasacyjnie podważa walor dowodowy zgromadzonych zdjęć wskazując, że nie zostały opatrzone datą ani godziną, co uniemożliwia kategoryczne stwierdzenie, że zostały wykonane na meczu rozgrywanym w dniu 14 września 2013 r. Nie jest przy tym kwestionowany fakt, że skarżący uczestniczył w imprezie sportowej w tym dniu. W istocie na zdjęciach załączonych do akt sprawy nie ma wskazania ani czasu ani miejsca ich wykonania, co zostało zauważone przez Sąd I instancji. Jednakże w aktach sprawy znajduje się inny dowód potwierdzający uczestnictwo skarżącego kasacyjnie w imprezie sportowej w dniu 14 września 2013 r. W piśmie Dyrektora ds. Bezpieczeństwa W. S.A. z dnia 7 marca 2014 r. stanowiącym odpowiedź na odwołanie wskazano, że zakaz klubowy orzeczono na podstawie materiału dowodowego uzyskanego od Policji w postaci kompletu (serii) zdjęć odwołującego się, dokumentujących naruszenie przez niego regulaminu imprezy masowej, tj. nieuzasadnionego zajmowania ciągów komunikacyjnych. Wskazano także, że "ze zdjęć wprost wynika, że odwołujący się nie przemieszcza się, z zajmowanego miejsca obserwuje mecz" (k 43-45 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się także karta rejestracyjna sporządzona przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w dniu 27 stycznia 2014 r. [...] stanowiąca informację dotyczącą bezpieczeństwa imprez masowych. Z karty tej wynika, że "J. S. w trakcie meczu w dniu 14 września 2013 r. pomiędzy zespołami Z.– C.przebywał w miejscu nieprzeznaczonym publiczności, tj. na schodach pomiędzy trybunami (...)" (k-39 akt administracyjnych). A zatem nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że zaakceptował ustalenia K. S.A. w W.co do zaistnienia przesłanki zastosowania zakazu klubowego i dokonał błędnej oceny materiału dowodowego. Prawidłowe również pozostają twierdzenia Sądu I instancji, iż sekwencja zdjęć wskazuje, że skarżący kasacyjnie w miejscu niedozwolonym przebywał nie tylko dlatego, że nie mógł dotrzeć do swojego sektora, ale dlatego, że stojąc na schodach oglądał mecz. W aktach sprawy znajduje potwierdzenie ocena Sądu I instancji co do tego, że zebrany materiał dowodowy upoważniał organ do poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia i orzeczenia w stosunku do skarżącego o zakazie klubowym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. w zw. z art. 14 ustawy poprzez zastosowanie przez Sąd art. 14 ustawy, pomimo sprzeczności instytucji zakazu klubowego ze wskazanymi przepisami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest on niezasadny. Argumenty na poparcie wskazanego zarzutu skargi kasacyjnej akcentują prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, a co za tym idzie zmierzają w istocie do kwestionowania dopuszczalności skargi na orzeczenie stanowiące zakaz klubowy do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, począwszy od wspomnianego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2220/12, nie budzi wątpliwości możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego orzeczenia w przedmiocie zakazu klubowego. Jednolicie wskazuje się, że jest to akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (postanowienie NSA z 12 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1916/13, wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2390/13, wyrok WSA w Warszawie z 12 listopada 2014 r. sygn. akt . IV SA/Wa 1334/14). Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że wbrew art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, sprawa nie została rozpatrzona w warunkach przewidzianych w tym przepisie, tj. przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2002 r. sygn. akt P 12/01, to jaki sąd orzeka w konkretnych sprawach, jest kwestią wyborów o charakterze ustrojowo-organizacyjnym, a nie materialnoprawnym (...). Z treści art. 45 ust. 1 Konstytucji nie wynika, że w odniesieniu do wszelkich spraw istnieje możliwość czy też konieczność automatycznego podporządkowania ich kognicji konkretnego rodzaju sądu. Rozstrzygnięcie tego problemu należy bez wątpienia do kompetencji ustawodawcy. W innym zaś wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 83 Konstytucji nakłada na każdego obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Można zatem przyjąć, że w granicach zakreślonych przez Konstytucję ustawodawcy przysługuje swoboda określenia sankcji związanych z niedopełnieniem obowiązku (z uzasadnienia wyroku z 12 stycznia 1999 r., P 2/98). Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie dotyczącym zgodności kwestionowanego przepisu z art. 45 ust. 1 Konstytucji w istotnym stopniu przesądza także o braku naruszenia art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazał także, że zważywszy na charakter prawny zakazu klubowego, który przejawia przewagę cech charakterystycznych dla sankcji karnej a nie sankcji administracyjnej, Sąd I instancji powinien zwrócić się z odpowiednim pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Zgodzić należy się z tym, że Sąd, który sprawę rozstrzyga ma obowiązek rozważenia czy przepis, który ma być zastosowany, jest zgodny z Konstytucją, a w razie wątpliwości w tym zakresie powinien wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym wnioskiem - co istotnie skutkowałoby koniecznością zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, iż to wątpliwości sądu, a nie strony, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.