Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 745/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 lit.a,c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 8, art. 11, art. 77, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" przy ulicy A. 7/13 w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej "A" przy ulicy A. 7/13 w Ł. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tyłem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w związku z art. 149 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej A , odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej czterostanowiskowej z instalacjami wewnętrznymi, kontenera technicznego, stanowisk postojowych, wewnętrznego układu drogowego oraz przyłączy, na działce nr [...] przy ul. A [...] w Ł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu 14 września 2010r. wpłynął wniosek G. K., reprezentującej Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej A, w sprawie ponownego wstrzymania budowy i rozpoczęcia procedur wydania pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, jednakże na skutek rozpatrzenia odwołania, w dniu [...]r. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania.

Mając na uwadze wytyczne organu odwoławczego Prezydent Miasta Ł. wezwał wnioskodawcę do dokonania niezbędnych uzupełnień i w następstwie rozstrzygnął o wznowieniu postępowania. Przystępując do ustalenia, czy zaistniała przesłanka wznowienia, zatem ustalając czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, organ wskazał, iż stosownie do art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym mieć interes prawny znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami innej osoby. Organ zauważył, iż jak wynika z akt sprawy, w szczególności z mapy będącej załącznikiem do wydanej decyzji działka, na której znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny nie graniczy z oznaczonym na mapie terenem inwestycji. Odległość tego budynku, znajdującego się po przeciwnej stronie ulicy, do granicy działki inwestycyjnej wynosi około 15m, a odległość do stanowisk myjni około 25m. Mając na uwadze te ustalenia organ stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka z art. 145 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ wnioskodawca nie jest stroną postępowania. Zasadne było zatem orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji na podstawie art. 151 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W terminie prawem przewidzianym Wspólnota Mieszkaniowa A wniosła odwołanie. Strona podniosła, iż organ I instancji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie z dnia [...]r., m.in. iż bezpośrednie sąsiedztwo z myjnią samochodową zakłóca spokój i wypływa na komfort życia mieszkańców. Odmawiając prawidłowości stanowisku, iż Wspólnocie nie przysługiwał przymiot strony, reprezentująca Wspólnotę G. K. zauważyła, iż aby mieć przymiot strony nie zawsze wystarczy samo bezpośrednie sąsiedztwo z nieruchomością inwestycyjną. Stronami są bowiem również osoby władające wszystkich nieruchomości, których mogą dotknąć skutki decyzji. Stosownie do art. 6 ustawy o własności lokali, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, zatem Wspólnota ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie strony organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie zapewnił ochrony interesów właścicieli działek sąsiednich i uzasadnionych interesów właścicieli działek położnych dalej. Odwołująca dodała, iż w dniu [...]r. nastąpiło otwarcie myjni, co za tym natężenie ruchu oraz hałas uniemożliwiają normalne funkcjonowanie mieszkańcom nawet przy lekko uchylonym oknie. Uzasadniony jest tym samym ponowny wniosek o przeprowadzenie pomiarów weryfikujących negatywne oddziaływanie myjni na środowisko w zakresie hałasu.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał dotychczasowy przebieg postępowania. Mając na uwadze argumenty odwołania wyjaśnił, iż w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Podkreślił, iż przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest lex specialis do art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Dalej, iż za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Przy czym właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wyprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Jak wynika z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Wojewoda wskazał, iż analiza akt sprawy potwierdza, iż nieruchomość Wspólnoty nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, z mapy wynika, iż nieruchomość ta znajdująca się po przeciwnej stronie ulicy, odległa jest od granicy działki inwestycyjnej o około 15m. Nadto między nieruchomością inwestycyjną a działką Wspólnoty znajduje się pas drogowy – ulica A. Z dokumentów sprawy wynika także, iż uzyskane w drodze obliczeń wyniki poziomów dźwięku w środowisku wskazują na brak przekroczeń wartości kryterialnych na granicy najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz na elewacjach budynków mieszkalnych. Funkcjonowanie myjni nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Nadto w ocenie organu strona nie udowodnił że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki Wspólnoty oraz powoduje ograniczenie w korzystania z ich uprawnień z powołaniem precyzyjnie określonego przepisu prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. wskazując na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 7, art. 107 §3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona zwróciła uwagę, iż organ niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, nie uwzględnił słusznego interesu strony i nie ustosunkował się do wszystkich jej zarzutów.

W uzasadnieniu skargi strona przywołała argumenty odwołania wywodząc, iż niewątpliwie Wspólnota ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona dodała, iż Zarząd jest reprezentantem wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku Wspólnoty. Podtrzymała stanowisko, iż bezpośrednie sąsiedztwo z myjnią samochodową zakłóca spokój i wpływa na komfort życia mieszkańców. W ocenie strony organ powinien był zapewnić ochronę uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych w otoczeniu myjni. Przedstawione przez inwestora obliczenia zasięgu oddziaływania akustycznego nie są miarodajne, gdyż zostały sporządzone przed otwarciem myjni, zatem nie odzwierciedlają rzeczywistego natężenia hałasu, na który narażeni są mieszkańcy. Strona zakwestionowała również ustaloną przez organ odległość myjni od budynku Wspólnoty, ponieważ pas drogowy oddzielający te punkty jest na tyle wąski, że samochody poruszające się w przeciwległych kierunkach mają poważne problemy z przejechaniem obok siebie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 16 listopada 2011r. pełnomocnik skarżącej popierając skargę wyjaśnił, że w myjni ręcznej znajdującej się w Z. zainstalowane są inne urządzenia. W przedmiotowym kompleksie funkcjonują odkurzacze, które emitują dodatkowy hałas oraz znajdują się 4 stanowiska do parkowania dla pojazdów, które oczekując na umycie również emitują hałas. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wszystkie czynniki powinny być uwzględnione przy ocenie dopuszczalnych norm hałasu. Oświadczył, że wniosek do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. o przeprowadzenie badań w zakresie emisji hałasu został złożony po zakończeniu postępowania.

Z kolei uczestnik postępowania M. K. wnosi o oddalenie skargi. Oświadcza, że badania poziomu hałasu były przeprowadzone na wniosek skarżącej. Ma zastrzeżenia do rzetelności przeprowadzonych badań oraz kwestionuje ich wyniki. Złożył szereg zastrzeżeń do przeprowadzonych badań oraz podkreśla, że do tej pory nie została wydana decyzja w sprawie emisji hałasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem.

Mając na względzie tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, iż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., którą to odmówił stronie skarżącej, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej czterostanowiskowej z instalacjami wewnętrznymi, kontenera technicznego, stanowisk postojowych, wewnętrznego układu drogowego oraz przyłączy, na działce nr [...] przy ul. A [...] w Ł.

W pierwszej kolejności warto zauważyć, iż badanie interesu prawnego strony skarżącej winno odbywać się poprzez analizę przesłanek przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243, poz. 1623). Nie jak uczynił to organ I instancji wskazując jako podstawę prawną na przepis art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wykształcone w tej mierze stanowisko judykatury nie pozostawia wątpliwości, iż przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym również w przypadku spraw o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, lecz nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA z dnia 22 października 2009r., sygn.akt IV SA/Po 305/09, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 574088; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010r., sygn.akt II OSK 1771/10, niepubl., dostępny Lex 746782).

Uwaga powyższa jest o tyle istotna, że organ I instancji rozstrzygnięcie swe oparł na przepisie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei organ odwoławczy prawidłowo wskazywał na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jednocześnie jednak nie wyjaśniając stronie, w sposób dostateczny różnicy między tymi unormowaniami a przy tym nie dając wyrazu, iż organ I instancji przyjął niewłaściwą podstawę. Konsekwencją jest, iż strona skarżąca w skardze sformułowała zarzut naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując, w ocenie Sądu organ zbudował swoje rozstrzygnięcie z naruszeniem podstawowych zasad procedury administracyjnej, sformułowanych w przepisach art. 6, art. 8, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uchybienia powyższe nie stanowiły jednakże zasadniczego powodu wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Analizując zgromadzone w sprawie materiały nie sposób nie dostrzec, iż postępowanie w kierunku ustalenia interesu prawnego strony skarżącej nie zostało przeprowadzone w sposób należyty. Organ odwoławczy wskazał wprawdzie na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jednakże nie rozważył istnienia interesu prawnego strony skarżącej w świetle przepisu 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Stanowi on natomiast, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Judykatura wskazuje natomiast, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmuje w szczególności:

1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej,

2) ochronę przed pozbawieniem:

a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności,

b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,

3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie,

4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby (wyrok WSA z dnia 1 lutego 2006r., VII SA/Wa 1592/05, dostępny Lex nr 203686). Niewątpliwie pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie.

Jednocześnie ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą nie tylko rozporządzenia określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. Przy czym za sąsiednie działki można także uznać nieruchomości niegraniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym. Wyjaśniając ponadto krąg osób posiadających interes prawny należy mieć na względzie czy są one uprawnione do żądania zapewnienia im ochrony uzasadnionych interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, iż organ administracji badając interes prawny strony skarżącej winien uwzględnić potencjalne negatywne oddziaływanie powodowane hałasem związanym z funkcjonowaniem spornej myjni samochodowej. Takich ustaleń organ nie poczynił. Ograniczając się do analizy materiału dowodowego, w szczególności dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę opinii co do oddziaływania inwestycji na środowisko nie odniósł się w żaden sposób do składanego przez stronę skarżącą wniosku dowodowego w odwołaniu od decyzji pierwszo instancyjnej z dnia [...]r. Stwierdzić należy, iż organ bezpodstawnie przeszedł nad nim do porządku dziennego, gdy tym czasem został on złożony już po uruchomieniu myjni. Co oznacza, iż wyniki takiego badania byłyby miarodajne i odzwierciedlałyby rzeczywiste oddziaływanie inwestycji. W sytuacji, gdy opinia złożona przez inwestora wykonana została wyłącznie w oparciu o podobną, działającą myjnię, nie budzi wątpliwości, iż rzetelna byłaby jednak ocena wykonana dla spornej myjni, tym bardziej, iż od dnia 2 lutego 2011r. myjnia działa w pełnym wymiarze. W ocenie Sądu pominięcie tak istotnego dowodu prowadzi do wniosku, iż w istocie obszar oddziaływania na jaki wskazuje organ nie jest miarodajny i nie może być podstawą do ustalenia kręgu stron postępowania. Konsekwencją jest, iż zasadniczo stan faktyczny ustalony przez organ w ramach postępowania wyjaśniającego nie został ustalony w sposób należyty i nie odzwierciedla rzeczywistego stanu sprawy. Organ dysponując możliwościami przeprowadzenia dowodu odstąpił od zbadania poziomu akustycznego, nie uwzględnił brzmienia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Jednocześnie w żaden sposób nie uzasadnił odstąpienia od przeprowadzenia zgłoszonego przez stronę skarżąca wniosku dowodowego. Przepis art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje jednoznacznie, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. I co istotne żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 §1 w/w ustawy).

Jeżeli zatem strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być przeprowadzony przez organ. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (por. wyrok WSA z dnia 17 listopada 2009r., sygn.akt III SA/Wa 325/09, dostępny Lex nr 589381).

W ranach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśnienia wymagać będzie również kwestia podnoszona, wprawdzie na etapie skargi, a mianowicie rozpytania tak zwanego "aerozolu" powstającego z oparów wody z płynem do mycia i sprężonego powietrza, który według skarżącego osadza się na oknach bloków mieszkalnych Wspólnoty. Bez wątpienia, ta okoliczność rzutuje też na krąg podmiotów legitymowanych do występowania w tym postępowaniu, oraz możliwość, bądź sposób lokalizacji inwestycji.

Reasumując, w toku ponownie prowadzonego postępowania organy winny kierować się powyższymi uwagami, mając na względzie dążenie do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, z poszanowaniem interesów wszystkich stron postępowania. Przeprowadzić postępowanie dowodowe w stopniu umożliwiającym rzetelne ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, gdyż dopiero wówczas możliwe będzie ustalenie kręgu stron postępowania. I począwszy od pierwszej czynności podjętej w sprawie organ winien mieć na uwadze zasady postępowania administracyjnego określone w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, których przestrzegać organ obowiązany jest z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a, i lit c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

ar