Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 541/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 (1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2013 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. (dalej: PPIS) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A.R. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, dalej: rozporządzenie RM z 2002 r.).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracyjny podniósł, że z obu kart oceny narażenia zawodowego sporządzonych w dniu 21 czerwca 2006 r. i 8 marca 2007 r., a także z treści pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 5 marca 2007 r. wynika, iż A.R. pracował: od 1973 do 1977 roku w Zakładach A w R. na stanowisku elektromontera, w roku 1977 w Przedsiębiorstwie B w G. na stanowisku elektromontera, od 1979 do 1981 r. w C S.A. "D" S.A. w G. na stanowisku elektromontera urządzeń stacyjnych oraz od 1981 do 2006 r. w Kopalni Węgla Kamiennego "E" w K. na stanowisku elektromontera pod ziemią i elektryka pod ziemią. W okresie od roku 1981 do 2006 był narażony na warunki stwarzające ryzyko powstania choroby narządu słuchu o charakterze zawodowym. Organ podkreślił, że okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż choroba taka nie została rozpoznana przez kompetentne jednostki służby zdrowia. W toku przeprowadzonego postępowania, stronę poddano badaniom słuchu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., który na ich podstawie wydał w dniu [...]r. orzeczenie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W odwołaniu od tej decyzji, kierowanego do PPIS, A.R. zakwestionował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wywodząc, iż jest ono dla niego krzywdzące. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił faktu, iż w trakcie wykonywanej pracy na różnych stanowiskach był narażony na hałas przekraczając normy bezpieczeństwa i higieny pracy, a stwierdzony u niego niedosłuch w obu uszach, przekraczający próg 50 dB, jak również obustronny niedosłuch odbiorczy - percepcyjny spełnia warunki wymagane do uznania jego schorzenia za chorobę zawodową.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej: PWIS) decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu podzielił ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy odwołującego w szczególności w zakresie oceny warunków istniejących w środowisku jego pracy, a także, co do stopnia narażenia zawodowego. Zaakcentował jednak, iż A.R. został poddany ponownym badaniom specjalistycznym, tym razem w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., co wynika z orzeczenia z dnia [...]r., nr [...] i stwierdzono u niego obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej - podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHZ wynoszące 30 dB dla ucha prawego i 29 dB dla ucha lewego, które nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu z uwagi na brak charakterystycznych cech klinicznych oraz na niespełnienie określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. kryterium ubytku słuchu wynoszącego, co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.R. dał wyraz swemu niezadowoleniu z treści decyzji organu odwoławczego oraz wniósł o stwierdzenie choroby zawodowej słuchu, ewentualnie o "poddanie wyników badań do ich interpretacji" lub przeprowadzenie dodatkowych badań przez placówkę medyczną mającą siedzibę w innym regionie.

W wyniku rozpatrzenia powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1162/07 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...]r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na rozbieżności, jakie istnieją pomiędzy wartościami podwyższenia progu słuchu u A.R., ustalonymi w orzeczeniach placówek diagnostycznych obu szczebli (odpowiednio na poziomie 29 dB i 45 dB dla ucha prawego oraz 30 dB i 46,6 dB dla ucha lewego - wynik badania ABR). Zdaniem Sądu, wyrażony przez organ odwoławczy pogląd, iż stwierdzone u skarżącego zmiany chorobowe nie mają charakteru ślimakowego nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem placówki diagnostyczne obu szczebli oparły swoją diagnozę wyłącznie na ogólnikowym sformułowaniu, że wykazały to badania obejmujące audiometrię progową tonalną, audiometrię nadprogową typu SISI i audiometrię impedancyjną oraz badanie słuchowych potencjałów z pnia mózgu ABR, a także próby lokalizacyjne. W obu orzeczeniach nie wyjaśniono, dlaczego wyniki wszystkich wskazanych badań świadczyć mają o pozaślimakowym typie schorzenia. Nie podano również, jakie dane ustalone w wyniku wspomnianych badań pozwalają na zróżnicowanie ślimakowego i pozaślimakowego charakteru niedosłuchu oraz nie uzasadniono, które z tych danych zdecydowały o tym, że obraz kliniczny istniejących u A.R. dolegliwości pozwala na ich zakwalifikowanie do typu pozaślimakowego. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, niezbędnym będzie uzupełnienie materiału dowodowego w szczególności zwrócenie się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia z dnia [...]r. w zakresie obejmującym kwestie związane z typem oraz wielkością stwierdzonego u A.R. niedosłuchu oraz wyjaśnienie, dlaczego wyniki przeprowadzonych badań świadczą o pozaślimakowym charakterze tego schorzenia w związku z tym wskazanie, jakie konkretne dane pozwalają na taką kwalifikację. Niezależnie od powyższego, uznał za konieczne wyjaśnienie okoliczności związanych z faktem, iż w treści pisma z dnia 16 maja 2007 r. (adresowanego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - karta nr 13 akt administracyjnych) użyte zostało nazwisko innej osoby (D.S.).

PWIS, po rozpatrzeniu odwołania, rozstrzygnięciem z dnia [...] r. nr [...] ponownie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ podzielił wcześniej dokonane ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy odwołującego, w szczególności w zakresie oceny warunków istniejących w środowisku jego pracy i stopnia narażenia zawodowego oraz oparł się na jednoznacznym stanowisku Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wyrażonym w uzupełniającym orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu. Podkreślił, że lekarze specjaliści po przeprowadzeniu badań audiologicznych (3-krotna audiometria tonalna, 2-krotna audiometria impedancyjna, badanie elektrofizjologiczne ABR, próba SISI i objaw Metza, tj. próby na ślimakową lokalizację niedosłuchu) rozpoznali u niego niedosłuch odbiorczy obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej (tzn. bez cech pohałasowego uszkodzenia komórek rzęsatych w narządzie Cortiego w obrębie ucha wewnętrznego) z ubytkami słuchu dla UP-29dB i UL-31dB. Dodatkowo organ wyjaśnił sprawę omyłkowego użycia nazwiska innej osoby (D.S.) w treści skierowania odwołującego na badania z dnia 16 maja 2007 r. Wskazał, że data urodzenia i opisany w skierowaniu przebieg pracy w latach 1973-2006 oraz przedstawione wyniki badań słuchu ucha prawego i ucha lewego w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. z dnia 10 stycznia 2007 r. jednoznacznie pozwalają na identyfikację A.R..

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.R. podniósł zarzut braku odniesienia się organu odwoławczego do różnic występujących w pomiarach ucha prawego i lewego w badaniach pierwszego oraz drugiego ośrodka, w tym również orzeczeniu uzupełniającym, a także nie uwzględnił wyników dodatkowych badań, które odbył w klinice w Z. Wskazał również na szereg innych uchybień procesowych, do jakich miało dojść w toku postępowania administracyjnego, w szczególności na pozbawienie go prawa dostępu do wyników badań i nie doręczeniem ich kserokopii. Poza tym nawiązał do okoliczności postępowania w kwestii choroby zawodowej w sprawie innej osoby (D.S.).

W wyniku rozpoznania przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09 uchylił kwestionowaną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż organy obu instancji, zarówno prowadząc postępowanie, jak i wydając decyzje stosowały art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz przepisy wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. (P 23/07, OTK-A 2008, Nr 5, poz. 82) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisu zawierające upoważnienie do wydania tego rozporządzenia, tj. art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, zdaniem Sądu, jeśli organ administracji odmawia uznania schorzenia za chorobę zawodową, powołując się na załącznik do niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia, stanowiących podstawę decyzji, zachodzą przesłanki do odmowy zastosowania tych przepisów. Sprawa powinna zostać rozpoznana na podstawie przepisów zgodnych z Konstytucją RP. Odmienne stanowisko byłoby sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawnego oraz godziłoby w zaufanie obywatela do postępowania organów administracji. Poza tym, jak zauważył, sąd administracyjny uchyla decyzję, jeśli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, a przesłanką taką, zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a. jest przypadek, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

PPIS, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił stwierdzenia u A.R. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869, dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.)

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania oraz podkreślono, iż zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dotyczy to zwłaszcza wydanych już orzeczeń lekarskich.

W trakcie postępowania wyjaśniającego, prowadzonego po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2009 r. uzyskano uzupełniające orzeczenie lekarskie, sporządzone przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r. nr [...] oraz kolejnie uzupełniające orzeczenie lekarskie, wystawione w trybie zaocznym, przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...]r. nr [...]. W obu przypadkach lekarze orzecznicy wskazali, że w oparciu o wyniki badań zawarte w dokumentacji medycznej nie stwierdzono u A.R. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo — nerwowego wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości arytmetycznych 1, 2 i 3 kHz. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna, obejmująca audiometrię progową tonalną audiometrię nadprogowa typu SISI (obustronnie 0% rozpoznanych krótkich przyrostów natężeń w zakresie badanych częstotliwości), audiometrię impedancyjną oraz badanie słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR, wykazała obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej. Średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2 i 3 kHz określająca podwyższenie progu słuchu w badaniach przeprowadzonych audiometrią progową tonalną ABR jest niepowtarzalna, co świadczy o występowaniu u niego obustronnego niedosłuchu fluktuacyjnego, a nie trwałego.

A.R. nie stawił się w wyznaczonym terminie na badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (w dniu 17 stycznia 2011 r.), stąd orzeczenie uzupełniające z dnia [...]r. miało charakter zaoczny. Zostało ono wydane na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej, w wyniku której stwierdzono niedosłuch czuciowo-nerwowy obustronnie. Podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz wynosi UP-30 dB, UL-29dB. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem niedosłuch nie odpowiadał jednostce chorobowej określonej w pozycji 21 rozporządzenia RM z 2009 r.

W odwołaniu z dnia 4 kwietnia 2012 r. A.R. wniósł o stwierdzenie choroby zawodowej bądź też skierowania go na dodatkowe badania słuchu do jakiegokolwiek ośrodki medycyny pracy w Polsce, znajdującego się poza regionem [...]. Wykonane badania i orzeczenia ocenił jako nierzetelne, bowiem w toku postępowania:

1) nie wyjaśniono (mimo zaleceń WSA w Gliwicach) dlaczego w wynikach badań słuchu występują ta wielkie różnice ABR w UP- 45 dB, w UL 46,6 dB, w powtórzonych UP- 35 dB, UL- 35 dB ;

2) nie wyjaśniono dlaczego w powtórnych badaniach ABR w UP- 35dB, w UL- 35 dB Wynik jest idealnie symetryczny, co według specjalistów ORL nie zdarza się i nie m potwierdzenia w innych np. tonalnych badaniach;

3) nie wyjaśniono dlaczego w piśmie z dnia 16 maja 2007 r., adresowanym do IMPiZŚ w S. użyte zostało nazwisko innej osoby (D.S.);

4) nie wyjaśniono ( mimo zaleceń WSA w Gliwicach) dlaczego Inspektor Sanitarny nie wspomina w żadnej swojej decyzji o wynikach badań przeprowadzonych w niezależnej poradni audiometrycznej w Z. (celowo i świadomie ukrywa wyniki tych badań);

Ponadto, jak zauważył, jego miejscem zamieszkania jest W., a miejscem w którym wystąpiło narażenie zawodowe (hałas) również R. i G. (województwo [...]). Zgodnie z § 5 ust.4 rozporządzenia sprawie chorób zawodowych, przytoczonym w decyzji z dnia [...]r., jedyną właściwą jedyną jednostką nie jest Poradnia Chor Zawodowych w S. jak sugeruje to w decyzji PPIS w K..

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŚPWIS) decyzją z dnia [...]r. utrzymał kwestionowane rozstrzygnięcie w całości w mocy. W uzasadnieniu przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, zarzuty podnoszone w odwołaniu oraz stanowisko organu odwoławczego w tych sprawach.

W szczególności podkreślono, że uprawnione jednostki medyczne stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o nowy stan prawny ukształtowany rozporządzeniem RM z 2009r. Zgodnie z uzupełniającym orzeczeniu lekarskim sporządzonym przez lekarzy specjalistów z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r. nr [...], u A.R. rozpoznano nietrwały obustronny niedosłuch fluktuacyjny (zmienny, płynny) w granicach dla UP 23-62dB. dla UL 22-

73 dB. Natomiast wedle uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, wystawionego w trybie zaocznym, przez lekarzy specjalistów z Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...]r. nr [...], w oparciu o ponowną analizę zebranej dokumentacji i jej ocenę w oparciu o nowy stan prawny wynikający z rozporządzenia RM z .2009r. zdiagnozowano u strony niedosłuch czuciowo-nerwowy, z ubytkami słuchu UP-30dB" UL-29dB, nie spełniającymi wymogów do stwierdzenia choroby zawodowej (kryterium wielkości ubytku słuchu wynosi co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym).

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wyjaśniono, że :

1/ (ad. 1 i 2) - stan narządu słuchu A.R., zdaniem lekarzy specjalistów WOMP oraz IMPiZŚ w S., zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawnymi nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż stwierdzony niedosłuch nie miał cech klinicznych patologii wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, bowiem nie spełniał kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.

2/ (ad 3) - sprawa błędnie użytego nazwiska (D.S.) w piśmie kierującym w A.R. do IMPiZŚ w S. została rozważona przez WSA w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2009 r. Skład orzekający Sądu uznał, iż sprawę omyłkowego użycia przez PWIS w K. nazwiska innej osoby (D.S.) w treści skierowania na badania z dnia 16 maja 2007r. do IMPiZS w S. organ dostatecznie wyjaśnił. Data urodzenia i opisany w skierowaniu przebieg pracy oraz wyniki badań słuchu ucha prawego i ucha lewego z Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. z dnia 10 stycznia 2007r. jednoznacznie pozwalają na identyfikację osoby A.R..

3/ (ad 4) - jeśli wyniki badań słuchu niezależnej poradni audiometrycznej w Z., na które powołuje się A.R., znajdowały się w zebranym medycznym materiale dowodowym, to przy założeniu ich istotności w postępowaniu diagnostycznym znalazły swój wyraz w konkluzji wydanych orzeczeń lekarskich,

4/ (ad 5) - zarzut braku właściwości do orzekania w sprawie choroby zawodowej A.R. przez lekarzy Poradni Chorób Zawodowych w S. nie znajduje uzasadnienia z tej racji, ze do organów inspekcji sanitarne nie wpłynęła informacja o zmianie przez niego adresu, mimo prowadzenia postępowania przez wiele lat. Poza tym, korespondencja z zainteresowanym odbywała się bez żadnych przeszkód.

W skardze z dnia 6 czerwca 2012 r. A.R. wniósł o:

1) uchylenie decyzji ŚPWIS w K. nr [...]r. z dnia [...]r.;

2) uznanie choroby słuchu za chorobę zawodową lub wydanie zalecenia (nakazu sądowego) o skierowanie go na dodatkowe badania w ośrodku w innym regionie kraju;

3) uznanie okresu pracy zawodowej w Zakładach A R. w okresie od 1 sierpnia 1973 r. do 30 czerwca 1977 r. jako okresu narażenia zawodowego na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu.

W pierwszej części uzasadnienia skargi wskazuje na ilości wydanych w jego sprawie orzeczeń lekarskich (5), decyzji (5) oraz wyroków przez WSA w Gliwicach (3).

Dalej podnosi, iż organy orzecznicze nie wykonują w pełni zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu do wyroku sygn. akt. IV SA/GI 1162/07 z dnia 23 kwietnia 2008 r. Tak organ wydający decyzję w pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie ustosunkowały się do różnic występujących w pomiarach poziomu niedosłuchu w badaniu ABR w orzeczeniach oraz do wiarygodności orzeczeń lekarskich. W badaniach wykonanych tą sarną metodą ABR, podaje się wyniki UP-35dB UL-35dB, a w innych UP- 45 dB i UL- 46.8 dB. Metodą ABR, jak twierdzi, badania wykonuje się z dokładnością do dziesiątych części decybela. Ponadto, identyczny wynik poziomu niedosłuchu w obu uszach nie zdarza się.

W decyzji ŚPWIS podaje się wybiórczo wyniki tak niskie, że nie spełniają kryteriów choroby zawodowej. Natomiast w pierwszym orzeczeniu lekarskim IMPiZŚ w S. z dnia [...]r. wynosiły one 20 dB do 50 dB, a nawet do 70 dB, co przesądza o patologicznym charakter schorzenia. Jednocześnie poziom niedosłuchu spełnia kryteria konieczne do rozpoznania choroby zawodowej.

Również na to wskazują obiektywne badania potencjałów z nad pnia mózgu ABR: UP - 45dB i UL - 46,6dB, podawane przez pierwszą jednostkę orzeczniczą. Natomiast druga przyjmuje wynik UP- 35 dB UL-35dB, co nie jest wiarygodne, bowiem w ocenie specjalistów ORL identyczne wyniki dla obu uszu nie są możliwe.

Podobnie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r. nr [...] lekarze orzecznicy podają tylko najniższe wyniki badań tj. UP-30 dB, UL-29 dB. Nie przywołując innych wyników badań, wykonanych w dniach 26 czerwiec 2007 r., 6 lipiec 2007 r. i 26 lipiec 2007 r. świadczących o spełnieniu kryteriów choroby zawodowej: UP- 56 dB, UL- 63 dB oraz UP- 54 dB, UL- 56 dB. Dopiero w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] r. nr [...], wydanym w wyniku odwołania skarżącego wyniki te zostały ujawnione.

W jego ocenie, przywołany w decyzji § 11 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009r., nie spowodował zmian w określeniu choroby zawodowej, zaś czynności dokonane w toku wszczętych postępowań, w tym badania słuchu, pozostają skuteczne.

Ponownie (podnosił to wcześniej w odwołaniu) wraca do kwestii użycia nazwiska D.S. w piśmie Inspektora Sanitarnego do Instytutu Medycyny Pracy w S. z dnia 16.maja 2007 r., w którym zawarte były wyniki badań. Wobec tego, jak twierdzi, zachodzi wątpliwość czy są to jego wyniki, czy też innej osoby.

Zwraca uwagę, iż ŚPWIS w K., pomimo uznania przez organy sanepidu w W. jego pracy w Zakładach A w R. za wykonywaną częściowo w warunkach stwarzających ryzyko przewlekłego urazu akustycznego, nie potraktował czasu pracy tam świadczonej jako okresu narażenia zawodowego na hałas, stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu.

W części końcowej skargi wyjaśnia przyczyny, z powodu których nie poddał się kolejnym badaniom w IMPiZŚ. Jak twierdzi, był wielokrotnie badany w tym ośrodku, a powtarzanie badań w nieskończoność w tej samej jednostce uważa za bezcelowe. Poza tym, czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Wnosił o skierowanie na badania w innym ośrodku medycyny pracy, jednakowoż do tego nie doszło ze względu na postawę organów orzekających w sprawie.

Wnosi o poddanie go badaniom w innym ośrodku w kraju, poza [...] oraz uznania okresu pracy zawodowej w Zakładach A w R. w okresie od 1 sierpnia 1973 r. do 30 czerwca 1977 r. jako okresu narażenia zawodowego na hałas, stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu. Informuje Sąd, że obecnym miejscem jego zamieszkania jest W., gdzie przebywa ze względu na konieczność sprawowania opieki nad matką.

W odpowiedzi na skargę ŚPWIS w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu swojej decyzji. Podkreślił w szczególności to, że opinie orzeczników WOMP w S. oraz IMPiZŚ w S. są spójne i wyczerpujące. Wykluczają one zawodową etiologię niedosłuchu, uzasadniając tym samym brak możliwości rozpoznania u A.R. choroby zawodowej. Wskazuje ponadto, na wyczerpanie dwustopniowego trybu orzeczniczego, przewidzianego przepisami rozporządzenia RM z 2009 r. Nie znajduje także podstaw do skierowania skarżącego na badania słuchu do innego ośrodka medycyny pracy.

Po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę A.R. złożył dwa pisma procesowe. W pierwszym z nich, z dnia 7 września 2012 r., podnosi iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w skardze. W szczególności chodzi o różnice, jakie występują pomiędzy wynikami badań słuchu przeprowadzonych przez jednostki medyczne oraz ukrywanie tych wyników przez organy orzekające w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 11 października 2013 r. A.R. podtrzymał swoje żądania zawarte w skardze z dnia 6 czerwca 2012 r., a ponadto podniósł zarzut braku obiektywnej i rzetelnej oceny wyników badań słuchu. Jak twierdzi, wyniki badań potwierdzające spełnienie kryteriów uznania jego dolegliwości za chorobę zawodową były ukrywane. W szczególności dotyczy to badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital Kliniczny- Przychodnia Chorób Zawodowych Poradni Otolaryngologii Zawodowej w S., przedstawione w orzeczeniu lekarskim uzupełniającym z dnia [...]r. tj. wyników badań z dnia 26 czerwca 2007 r. ( UP - 56 dB UL - 63 dB), z dnia 26 sierpnia 2007 r. ( UP-54 dB UL - 56 dB). Dotyczy to również ukrywania wyników badań wykonanych w dniu 19 września 2006r. w niezależnej jednostce - Szpital Specjalistyczny w Z., pracowni audiometrycznej (UP - 45 dB, UL- 46,6 dB).

Zauważa, iż przez lat siedem rzetelnie poddawał sie wszystkim zleconym badaniom lekarskim. Decyzje o odmowie przyznania choroby zawodowej słuchu wydawane były na podstawie wybiórczych badań lekarskich, uwzględniały tylko te wyniki badań, które nie świadczyły o spełnieniu wymogów koniecznych do stwierdzenia u niego choroby zawodowej słuchu.

Wyniki badań spełniające kryteria ustawy o chorobie zawodowej z dnia 19 września 2006 r. oraz wyniki badań z dnia 26 czerwca 2007 r. i 26 sierpnia 2007r. nigdy nie zostały ujawnione i przedstawiono ich w żadnej z pięciu wydanych decyzji PPIS ani w żadnej z pięciu decyzji ŚPWPIS w K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: ŚWPIS) z dnia [...]r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS) z dnia [...]r. Nr [...], odmawiające stwierdzenia u A.R. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

W świetle powyższych regulacji stwierdzenie choroby zawodowej przez organowi inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych, przy czym czasami w rozporządzeniu określono czas w jakim może to nastąpić; po drugie- wykonywanie pracy w "narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy; po trzecie - ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

Przepis art. 237 § 1 upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: 1/ wykazu chorób zawodowych; 2/ okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; 3/sposobu i trybu postępowania dotyczącego zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz 4/ podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych

Organy inspekcji sanitarnej, uprawnione do stwierdzania chorób zawodowych, pozostają związane postanowieniami rozporządzenia, co do rodzaju (charakterystyki) chorób zawodowych, w kwestii trybu prowadzonego postępowania oraz podmiotów uprawnionych do rozpoznawania takich chorób.

Skarżący ubiegał się o stwierdzenie u niego choroby zawodowej, wskazanej z pozycji 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 20 czerwca 2009 r. (Dz.U. Nr 105, poz. 869, dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.). Jak wynika z zamieszczonego tam opisu, chorobą taką jest obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz.

Postępowanie dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej u A.R. toczy się od 2007 r., a zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia znajdują, w tym również zaskarżona decyzja ŚWPIS oraz poprzedzająca ją decyzja PPIS, zostały podjęte z wykorzystaniem materiału dowodowego zgromadzonego w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, dalej: rozporządzenie RM z 2002 r.). Wyjaśnienia, w związku z tym, wymagają dwie istotne kwestie: po pierwsze - jak należy ten materiał dowodowy, w tym orzeczenia lekarskie, traktować po wejściu w życie rozporządzenia RM z 2009 r.; po drugie- czy charakterystyka jednostki chorobowej (choroby słuchu) w nowym rozporządzeniu odpowiada charakterystyce zawartej w rozporządzeniu z 2002 r.

Stosownie do § 11 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009 r., z zastrzeżeniem ust. 2, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Zatem czynności dowodowe przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie przed 3 lipca 2009 r. (data wejścia w życie rozporządzenia) uznać trzeba za wiążące.

W załączniku do rozporządzenia RM z 2002 r.: "Wykaz chorób zawodowych", pod pozycją 21 znajduje się jednostka chorobowa określona jako "Obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz".

W załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r.: "Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym", pod pozycją 21 ujęto: "Obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz"

W obu przypadkach okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata.

Analiza definicji (opisu) choroby wskazuje, iż charakterystyka choroby jedynie w części różna: w rozporządzeniu RM z 2009 r. dodano nowy typ ubytku słuchu tj. czuciowo-nerwowy. Natomiast w pozostałym zakresie charakterystyki są identyczne.

Przywołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, podjęte na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 k.p., określiło wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

Rozpoznanie choroby zawodowej, jak wynika z analizy powinno przebiegać na zasadach i w trybie przewidzianym w tym rozporządzeniu.

Zgodnie z § 5 ust. 1 właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych oraz jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby (ust. 2 § 5). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy.

Lekarz, o którym mowa w § 5 ust., wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania ("orzeczenie lekarskie"), na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie, we wskazanym zakresie, do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz pracownika lub byłego pracownika .

Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia.

Po przeprowadzeniu postępowania wedle wskazanych wyżej zasad, organy inspekcji sanitarnej nie stwierdziły u A.R. choroby zawodowej. Podstawę zaskarżonej decyzji ŚPWIS, jak i organu I instancji, stanowiły orzeczenia lekarskie sporządzone przez uprawnione jednostki orzecznicze I i II stopnia tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K.-Poradnia Chorób Zawodowych w S. (dalej. WOMP) (z dnia [...]r. nr [...]; orzeczenie uzupełniające z dnia [...]r., nr [...]; kolejne orzeczenie uzupełniające z dnia [...], nr [...]) oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego – Przychodnia Chorób Zawodowych w S. (dalej: IMPiZŚ), (z dnia [...]r. nr [...]; orzeczenie uzupełniające z dnia [...]r., nr [...]).

Treść wszystkich orzeczeń jest analogiczna; jednostki medyczne nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, mimo istnienia narażenia zawodowego. W orzeczeniach lekarskich, wydanych przed wejściem w życie rozporządzenia RM z 2009 r., tj. orzeczeniu WOMP z dnia [...]r. nr [...]; oraz w orzeczeniach IMPiZŚ z dnia [...]r. nr [...], a także w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...]r., nr [...] (wydanym już w nowym stanie prawnym) uznano, iż u skarżącego stwierdzono niedosłuch odbiorczy typu "pozaślimakowego" (bez cech lokalizacji ślimakowej). W tym ostatnim, na podstawie wyników badań przeprowadzonych przy zastosowaniu audiometrii progowej tonalnej, oraz ABR (UP-47 dB, 25 dB, 62 dB, 23 dB i ABR 45 dB; UL-50 dB, 27 dB, 73 dB, 22 dB i ABR 46,6, dB) stwierdzono, iż świadczy to o występowaniu u A.R. obustronnego niedosłuchu fluktuacyjnego (nie trwałego).

Podkreślenia wymaga fakt, iż organ II instancji został zobligowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1162/07 do wyjaśnienia rozbieżności, jakie istnieją pomiędzy wartościami podwyższenia progu słuchu u A.R., ustalonymi w orzeczeniach placówek diagnostycznych obu szczebli. Ponadto Sąd zalecił wyjaśnienie kwestii pozaślimakowego charakteru niedosłuchu ze względu na brak dostatecznego oparcia tej tezy w zgromadzonym materiale dowodowym (placówki diagnostyczne obu szczebli oparły swoją diagnozę wyłącznie na ogólnikowym sformułowaniu). W orzeczeniach lekarskich nie wyjaśniono, dlaczego wyniki wszystkich badań świadczyć mają o pozaślimakowym typie schorzenia. Nie podano również, jakie dane ustalone w wyniku wspomnianych badań pozwalają na zróżnicowanie ślimakowego i pozaślimakowego charakteru niedosłuchu oraz nie uzasadniono, które z tych danych zdecydowały o tym, że obraz kliniczny istniejących u A.R. dolegliwości pozwala na ich zakwalifikowanie do typu pozaślimakowego.

Sąd zobowiązał organy orzekające do tego, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełniły materiał dowodowy, w szczególności poprzez zwrócenie się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia z dnia [...]r. w zakresie obejmującym kwestie związane z typem oraz wielkością stwierdzonego u A.R. niedosłuchu oraz wyjaśnienie, dlaczego wyniki przeprowadzonych badań świadczą o pozaślimakowym charakterze tego schorzenia w związku z tym wskazanie, jakie konkretne dane pozwalają na taką kwalifikację. Zalecił także wyjaśnienie okoliczności związanych z faktem, iż w treści pisma z dnia 16 maja 2007 r. (adresowanego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - karta nr 13 akt administracyjnych) użyte zostało nazwisko innej osoby (D.S.).

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zdaniem składu orzekającego organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji, uwzględniły wskazania co do dalszego postępowania wynikające z tego wyroku.

PPIS w K. pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. zwrócił się do IMPiZŚW o wykonanie dodatkowych badań, które powinny wyjaśnić kwestię aktualnego poziomu niedosłuchu u skarżącego oraz doprecyzowanie orzeczenia IMPiZŚ z dnia [...]r. w zakresie obejmującym kwestie związane z typem niedosłuchu stwierdzonego u A.R.. W szczególności zwrócono uwagę na konieczność wyjaśnienia z jakich przyczyn wyniki przeprowadzonych badań świadczą o pozaślimakowym charakterze tego schorzenia i jakie badania pozwalają na dokonanie takiej kwalifikacji.

W orzeczeniu uzupełniającym IMPiZŚ z dnia [...]r. nr [...] lekarze specjaliści po przeprowadzeniu badań audiologicznych rozpoznali u odwołującego niedosłuch odbiorczy obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej. Diagnoza oparta została na założeniu, że hałas działając na narząd słuchu powoduje określone skutki biologiczne pod postacią niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej, polegające na uszkodzeniu komórek rzęsa tych w narządzie Cortiego w obrębie ucha wewnętrznego. W celu dokonania stosownych ustaleń przeprowadzono szereg badań (w dniach 26 czerwiec 2007 r., 6 lipiec 2007 r. oraz 26 lipiec 2007 r.),w tym: 3-krotną audiometrię tonalną, 2-krotną audiometrię impedancyjną, badanie elektrofizjologiczne ABR, próbę SISI i objaw Metza, tj. próby na ślimakową lokalizację niedosłuchu. Wyniki uzyskane w audiometrii tonalnej w kolejnych badaniach wynosiły: UP-36dB, UL-63-dB; UP-30dB, UL-29-dB; UP-54dB, UL-56-dB. Jak wyjaśniono w orzeczeniu, płaski przebieg krzywych przewodnictwa powietrznego i kostnego w zakresie niższych częstotliwości nie jest charakterystycznych dla skutków działania hałasu. Badanie elektrofizjologiczne ABR wykazały niedosłuch na poziomie UP-35dB, UL-35dB. Audiometria impedancyjna, badanie elektrofizjologiczne ABR, próba SISI i objaw Metza nie wykazały ślimakowej lokalizacji niedosłuchu. W celu weryfikacji tych wyników zostały przeprowadzone badania kontrolne w dniu 20 listopada 2008 r., które także nie potwierdziły ślimakowej lokalizacji niedosłuchu.

Po kolejnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 261/09, uchylającym decyzję ŚPWIS oraz decyzje pierwszo instancyjną PPIS ze względu na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność podstawy prawnej rozporządzenia RM z 2002 r. (tj. art. 237 § 1 k.p.) z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP ( z powodu braku wytycznych dotyczących treści rozporządzenia w przepisie zawierającym upoważnię nie do jego wydania) PPIS w K. pismem z dnia 17 marca 2010 r. zwrócił się do IMPiZŚ o wydanie kolejnego orzeczenia uzupełniającego ze względu na nowy stan prawny ukształtowany rozporządzeniem RM z 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...]r. lekarze specjaliści IMPiZŚ, po przeprowadzeniu analizy dokumentacji medycznej potwierdzili, że wyniki badań prowadzonych różnymi metodami ( audiometria tonalna, audiometria impedancyjna, badanie elektrofizjologiczne ABR, próba SISI i objaw Metza) wskazują na niedosłuch odbiorczy o lokalizacji pozaślimakowej. Poza tym, średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3, kHz uzyskana w wyniku badan przeprowadzonych audiometrią tonalną i ABR jest niepowtarzalna, co świadczy o występowaniu u A.R. obustronnego niedosłuchu fluktuacyjnego, a nie trwałego. Jak stwierdzono w konkluzji, na podstawie obowiązujących przepisów brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

W ocenie Sądu, nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy omyłkowego użycia nazwiska innej osoby (D.S.) w treści skierowania odwołującego na badania z dnia 16 maja 2007 r. W piśmie tym jest wyraźnie wskazany A.R. (trzykrotnie), natomiast w jednym miejscu pojawia się rzeczywiście nazwisko innej osoby. Nie pozostawia jednak żadnych wątpliwości, ze względu na podanie w jego treści tak imienia i nazwiska skarżącego, jak i okoliczności, które dotyczą wyłącznie jego (m.in. miejsca pracy i okresy zatrudnienia), że jest to zwykła pomyłka, nie mająca wpływu na ustalenia poczynione w trakcie postępowania.

W tym miejscu należy podkreślić, ze Sąd nie dopatrzył się podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki medycznej. Każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, podjęte przez uprawnionego lekarza jednostki orzeczniczej I i II stopnia, ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 12 maja 2010 r. , I OSK 335/10 (LEX nr 597546): "Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej."

Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ocenie dowodowej w zakresie zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponują środkami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć.

W ocenie składu orzekającego postępowanie prowadzone prze organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji po obu wyrokach WSA w Gliwicach zapadłych w przedmiotowej sprawie, było prowadzone zgodnie z oceną prawną oraz zaleceniami z nich wynikającymi. W szczególności wyjaśniono problem rozbieżności między wynikami badan słuchu u A.R., rozpoznając fluktuacyjny charakter niedosłuchu. W orzeczeniu uzupełniającym IMPiZŚ z dnia [...]r. nr [...] wyjaśniono także kwestię "pozaślimakowego" charakteru niedosłuchu, co wiąże się z powodowaniem przez hałas określonych skutków biologicznych polegających na uszkodzeniu komórek rzęsatych w narządzie Cortiego w obrębie ucha wewnętrznego. Te uszkodzenia przejawiają się pod postacią niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Przeprowadzone badania, przy użyciu różnych metod, nie wykazały tego rodzaju uszkodzeń komórek rzęsatych, tym samym nie potwierdziły lokalizacji ślimakowej niedosłuchu u A.R.

Wobec powyższego Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze oraz w kolejnych pismach procesowych A.R., odnoszących się do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz nieuwzględniania wytycznych wynikających ze wskazanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.