Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 97/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.).

Przepis art. 37 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 25 listopada 2016 r., pismem z dnia 1 grudnia 2016 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona w piśmie z dnia 6 grudnia 2016 r. wskazała, iż nie wniosła zażalenia.

Wobec powyższego uznać należy, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała trybu postępowania określonego w art. 37 § 1 k.p.a.

To zaś skutkuje, że skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.

Na marginesie Sąd wskazuje, że skarżąca ww. piśmie z dnia 6 grudnia 2016 r. cofnęła skargę. Jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowo-administracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Wobec okoliczności, że skarga jest niedopuszczalna, cofnięcie skargi nie było skuteczne, zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania.

Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.