Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 85/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 7 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. z/s w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

9Sygn. akt I SA/Bk 85/18

U Z A S A D N I E N I E

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], określającą B. Sp. z o.o. w S. (dalej powoływanej także jako: "Spółka") zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 rok.

2. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Spółka złożyła w Urzędzie Miasta S. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2011 - 2015 r., wyjaśniając, że błędnie deklarowała do opodatkowania budynki o łącznej powierzchni użytkowej 8.549,77 m2, które winny korzystać z ustawowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej; "u.p.o.l.), jako położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

W tych okolicznościach organ pierwszej instancji określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 rok na kwotę 220.179 zł. Organ obciążył podatkiem grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (30.472 rn2 - zgodnie z korektą deklaracji), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pow. użytk. 8.549,77m2 - zgodnie z "pierwotną" deklaracją za rok 2012 oraz jej korektą przesłaną w kwietniu 2012 r.) oraz budowle o wartości 1.820.156,75 zł (zgodnie z wyjaśnieniami oraz deklaracją z kwietnia 2012 r. i grudnia 2013 r.). Zdaniem organu podatkowego, sporne budynki nie były wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej, a część z nich posadowiona była na gruntach "Bi" (gdy tymczasem zwolnienie obejmuje budynki położone na terenie użytków rolnych tworzących gospodarstwo rolne).

3. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., § 2 rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji środków Trwałych oraz przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

4. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w sprawie poza sporem jest kwestia zasadności opodatkowania gruntów – gdy chodzi o tą kwestię, organy dopuściły jako dowód korektę deklaracji złożoną w dniu [...] stycznia 2017 r. Wartość budowli przyjęto natomiast w kwocie wynikającej z pierwotnej deklaracji skorygowanej w grudniu 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy aby stwierdzić, że organ I instancji dokonał prawidłowej klasyfikacji budynków położonych na działkach Skarżącej. Zdaniem organu, budynki usytuowane na działce o nr [...] nie korzystają ze zwolnienia, ponieważ grunt posiada klasyfikację Bi, a taki grunt nie może wchodzić w skład gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne mogą bowiem tworzyć wyłącznie grunty, które w ewidencji gruntów były sklasyfikowane jako użytki rolne. Fakt wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności rolniczej oraz fakt, że w istocie były to "budynki gospodarcze dla rolnictwa", nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania ustawowego zwolnienia.

Odnośnie pozostałych spornych budynków, wraz z częścią biurową, które są posadowione na użytkach rolnych (działka nr [...]: ,B-RIV", ,RIVa" i "RIVb") częściowo zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, organ uznał, że do nich również nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zauważono, że wprawdzie grunty działki nr [...] spełniały normę obszarową gospodarstwa rolnego (wraz z gruntami działki nr [...]), to jednak ich charakter wynikający z rejestru budynków uniemożliwiał korzystanie z omawianego zwolnienia.

Organ wskazał, że pozostające w posiadaniu Spółki budynki (inne niż wspomniany wyżej budynek nr [...]) w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane są jako: "magazynowe" (budynek opodatkowany od roku 2013), "inne niemieszkalne", "biurowe", "przemysłowe". Jako że dokumentacja urzędowa wskazuje na to, iż nie zakwalifikowano ich do budynków gospodarczych, nie podlegały one zwolnieniu uregulowanemu w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Ponadto organ zauważył, że budynki te nie są przeznaczone do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych, ani do przechowywania płodów rolnych służących mieszkańcom posesji, ani nie są położone w zabudowie zagrodowej.

Organ nie podzielił więc stanowiska Spółki, że posiadane przez nią obiekty podlegają zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l., wskazując, że Spółka nie figuruje w prowadzonym przez ARiMR rejestrze grup producentów rolnych.

Organ przyjął, że Spółka jest przedsiębiorcą, w związku z czym posiadane przez nią budowle i budynki należało traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

5. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wywiódł pełnomocnik Spółki, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

– art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. poprzez uznanie, iż ww. zwolnienie nie dotyczy budynków posadowionych na działce gruntu o nr geodezyjnym [...] mimo iż ww. działka sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków pod symbolami "B-R VI, RIVa oraz RIVb" ani działki o nr geodezyjnym [...], mimo iż posadowione są na niej m.in. budynki charakterystyczne dla działek o charakterze rolniczym,

– § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanego na podstawie art. 7 - Prawa budowlanego, poprzez zastosowanie błędnej jego wykładni i uznanie, iż słowo "niezawodowego" dotyczy każdego z rodzaju wymienionych w tym przepisie działań a nie jedynie jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu "niezawodowego wykonywania prac warsztatowych";

– § 2 Rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych poprzez jego zastosowanie w sprawie niewskazanej w treści samego rozporządzenia jego stosowania, a tym samym złamanie zasad prawa podatkowego poprzez stosowanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika;

– przepisów dot. ewidencji gruntów i budynków a w szczególności § 31 ust. 4 w zw. z załącznikiem nr 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez oparcie się na błędnym zaklasyfikowaniu budynków i gruntów ujętym w ewidencji gruntów i oparcie decyzji administracyjnej o dokument zawierający wewnętrzne sprzeczności oraz z pominięciem ustaleń poczynionych podczas wizji lokalnej i z treścią dokumentów budowlanych w szczególności projektu oraz pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy dokument urzędowy budzi uzasadnione wątpliwości co do swojej treści;

– art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie, iż samo dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, niezależnie od tego, czego dotyczą i w jakiej części są one dokonywane, przesądza o wykonywaniu na terenie budynków objętych niniejszą skargą działalności innej niż rolnicza,

– art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez uznanie po przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, iż dowód ten jest mniej rzetelny niż dowód z dokumentu, co więcej uznanie, iż poczynione podczas oględzin spostrzeżenia poparte dokumentacją budowlaną załączoną do akt sprawy nie mogą w istocie stanowić dowodu, na którym można zgodnie ze stanem faktycznym oprzeć rozstrzygnięcie organu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podała, że wbrew treści decyzji, przedstawiła dowody na poparcie swoich twierdzeń – oględziny budynków oraz decyzję o pozwoleniu na budowę i użytkowanie, gdzie szczegółowo zostało opisane przeznaczenie budynków.

Spółka stoi na stanowisko, że sam fakt prowadzenia przez nią działalności gospodarczej nie może przesądzać o przemysłowym wykorzystaniu budynków posadowionych na jej gruntach. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, sam fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie jest przesłanką do uznania, że skarżąca nie może wnosić o stwierdzenie istnienia nadpłaty i nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. 8 u.p.o.l.

6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna.

4. Przedmiotem sporu jest kwestia opodatkowania budynków Spółki. Zdaniem Spółki opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc wg stawek najwyższych, winny podlegać budynki o powierzchni 387 m2, pozostałe zaś powinny być zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Organ stoi na stanowisku, że sporne budynki należące do Spółki nie korzystają ze zwolnień przewidzianych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

5. W sprawie ustalono, że Spółka jest właścicielem trzech działek o numerach geodezyjnych: [...] o łącznej powierzchni 5,6895 ha, w tym powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej to 3,0472 ha. Dwie z tych działek tj. działka [...] i działka [...] są zabudowane spornymi budynkami. Działka o nr [...] jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako B-RVI, RIVa, RIVb i znajdują się na niej budynki o funkcji użytkowej wg KŚT "budynki przemysłowe" o powierzchni 7883 m2, inne budynki mieszkalne o pow. 12 m2 oraz budynki biurowe o pow. 387 m2. Z kolei działka nr [...] o klasyfikacji w ewidencji rejestrów gruntów Bi jest zabudowana spornymi budynkami o pow. 683 m2 . Budynki te posiadają funkcję użytkową wg KŚT "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa".

W sprawie ustalono ponadto, że budynki położone na działce o nr [...] są ujęte w ewidencji środków trwałych, są od nich dokonywane odpisy amortyzacyjne, a wydatki dotyczące tych budynków są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

6. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają natomiast użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Spółka uważa, że część budynków podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zgodnie z tą regulacją, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Warunkami zastosowania wskazanego zwolnienia budynków jest spełnienie kumulatywnie następujących przesłanek:

- budynek ma charakter gospodarczy;

- jest położony na gruntach gospodarstw rolnych;

- służy wyłącznie działalności rolniczej.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że budynki usytuowane na działce nr [...] nie korzystają ze zwolnienia, ponieważ grunt ten posiada klasyfikację "Bi" i jako taki nie może stanowić gospodarstwa rolnego.

Pojęcie gruntu gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016r., poz. 617 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Z kolei według art. 2 ust. 1 tej u.p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej.

Istotny w sprawie jest także przepis art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ warunek położenia budynków na gruntach gospodarstw rolnych, czyli również sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, w niniejszej sprawie nie został spełniony, zatem wykluczona jest możliwość zastosowania omawianego zwolnienia. Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie, gdzie przyjmuje się, że nawet budynki typowego rolnika położone na gruntach niesklasyfikowanych jako użytki rolne nie mogą być zwolnione od podatku od nieruchomości. Muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne, którego definicja jest zawarta w art. 2 ust. 1 u.p.r. (zob. L. Etel, Komentarz do art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Lex). W okolicznościach tej sprawy oznacza to, że budynki na nim posadowione, nie są położone na gruntach gospodarstw rolnych i nie mogą korzystać ze zwolnienia.

7. W zakresie budynku o powierzchni 7883 m2 położonego na działce nr [...] o klasyfikacji w ewidencji rejestrów gruntów B-RIV, RIVa, RIVb, Sąd potwierdza stanowisko organu odwoławczego, że budynek ten, chociaż jest położony na gruntach rolnych, to nie spełnia warunków zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

Sąd podziela stanowisko organu, że decydujące znaczenie, zarówno w zakresie dotyczącym określenia przedmiotu opodatkowania, jak i możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego, mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to również z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W konsekwencji należy przyjąć, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych co do klasyfikacji określonych gruntów jak i budynków (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012r. o sygn. akt II FSK 1815/10 Lex nr 1137605), tym bardziej, gdy tak jak w niniejszej sprawie, strona nie przedłożyła żadnego dowodu, umożliwiającego ewentualne przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej.

Spółka nie zdołała skutecznie podważyć danych wynikających z dokumentu urzędowego. Dopóki dane w Ewidencji nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania czy korygowania zapisów wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Organem właściwym do dokonywania zmian w tym zakresie jest Starosta - jako organ prowadzący ewidencję.

Z akt sprawy wynika, że w ewidencji gruntów i budynków budynki na działce nr [...], o pow. 8.549,77 m2 zostały oznaczone jako "budynki przemysłowe" i "budynki biurowe". Działka o nr [...] to grunty rolne zabudowane i grunty orne, oznaczone jako B-RVI, RIVa i RIVb. Jak zauważył organ, grunty tej działki spełniają normę obszarową gospodarstwa rolnego, to jednak klasyfikacja budynków w ewidencji uniemożliwia zastosowanie do nich zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

Z decyzji Starosty S. z [...] sierpnia 2010 r. w sprawie pozwolenia na budowę wynika, że budynek został zaprojektowany jako służący do przechowywania świeżych owoców i warzyw z pomieszczeniem do sortowania i pakowania, należy do kategorii budynki usługowe, inne budowle, place postojowe, parkingi. Oględziny budynków przeprowadzone w dniu [...] listopada 2016 r. również potwierdzają przemysłowe wykorzystywanie budynku: przechowywanie, sortowanie, część brudna, wstępne mycie, 6 komór na magazynowanie. Nie ma zatem podstaw aby omawiany budynek mógł być potraktowany jako budynek mający charakter gospodarczy, służący wyłącznie działalności rolniczej.

Organ I instancji dodatkowo wskazał, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422) na definicję budynku gospodarczego. Zgodnie z tą definicją budynkiem gospodarczym jest budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 Rozporządzenia). Definicja budynku gospodarczego wskazuje więc, że jest to budynek zasadniczo przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania różnego rodzaju sprzętów i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze nie można przyjąć, w szczególności w kontekście przeprowadzonych dowodów z dokumentów i oględzin a także charakteru prowadzonej przez Spółkę działalności, że opisywany budynek usytuowany na działce nr [...] służy wyłącznie działalności rolniczej. Nie można przyjąć, że budynek, który - tak jak w tej sprawie – służy działalności polegającej na przygotowywaniu i przetwarzaniu produktów w sposób przemysłowy spełnia kryterium "budynku służącego wyłącznie działalności rolniczej". Z tych powodów organy obu instancji zasadnie ustaliły, że nie jest możliwe uznanie, że budynki te korzystają ze zwolnienia ustawowego.

Sąd przyznaje rację Skarżącej, że zawarte w cyt. definicji budynku gospodarczego słowo "niezawodowego" odnosi się do wykonywania prac warsztatowych, jednak to nie zmienia prawidłowości oceny, że sporny budynek Spółki nie spełnia przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l.

8. W ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. Zgodnie z tą regulacją, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną do rejestru tych grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. poz. 983, z późn. zm.), zgodnie z jej aktem założycielskim.

Jak słusznie zauważa organ, utrwalona jest linia orzecznicza, że wskazane zwolnienie dotyczy wyłącznie grup producentów rolnych wpisanych do rejestru tych grup na podstawie wskazanej w przepisie ustawy. Również w doktrynie wskazywane jest, że zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może być stosowane do producentów owoców i warzyw jedynie w przypadku, gdy działają oni jako grupa producentów rolnych, wpisana do rejestru grup na podstawie ustawy o grupach producentów rolnych przed 1 maja 2004 r. Jeśli działają na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70) jako wstępnie uznane grupy producentów owoców i warzyw bądź uznane organizacje producentów owoców i warzyw i są zarejestrowane na podstawie art. 2b tej ustawy, korzystają jedynie z instrumentów wsparcia określonych w tej ustawie" – L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, opubl. Lex 2012.

Organy ustaliły natomiast, że Spółka w tym rejestrze nie figuruje. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja wstępnie uznająca grupę producentów owoców i warzyw oraz decyzja o uznaniu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw nie spełniają tego kryterium, gdyż nie zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Mając powyższe na uwadze, niesłuszne są zarzuty dot. naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b oraz art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l.

9. W zakresie naruszenia § 31 ust. 4 w zw. z załącznikiem nr 2 rozporządzenia MRRiB z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Sąd jeszcze raz podkreśla, że wypisy z ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe i są dla organów dokonujących wymiaru podatku od nieruchomości dokumentami wiążącymi, aż do czasu przedstawienia przeciwdowodu lub zmiany zapisów. W omawianej sprawie nie przedstawiono przeciwdowodu. Nie zmieniono też zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie nie można przyjąć, że w sprawie nie pomięto dowód z oględzin, gdyż zapisy z protokołu oględzin potwierdzają przemysłowe wykorzystanie budynków.

10. W ocenie Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepisy tej ustawy nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji, lecz przywołano je tylko w celu wykazania, że skoro Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od omawianych budynków, to oznacza to, że podlega podatkowi od osób prawnych a budynki nie służą wyłącznie działalności rolniczej, lecz wykorzystywane są do innej działalności gospodarczej - sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, przetwórstwo.

11. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 kpa, gdyż wbrew zarzutom skargi organ nie doszedł do wniosku, że dowód z oględzin nieruchomości jest mniej rzetelny niż dowód z dokumentu. Ustalenia z oględzin korespondują z całością zgromadzonego materiału w sprawie, Strona nie wskazuje, jakie dokumenty jej zdaniem zostały pominięte jako dowód w sprawie.

12. Odnośnie zarzutu naruszenia § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) Sąd zauważa, że treść tego przepisu jest następująca "Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317, z 2002 r. Nr 18, poz. 169 oraz z 2004 r. Nr 260, poz. 2589). Treść zarzutu skargi nie pozwala stwierdzić, w czym pełnomocnik Spółki upatruje naruszenie tego przepisu. W konsekwencji Sąd nie może odnieść się do tego zarzutu.

13. Ze względu na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.