Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 372/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Notarialna
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. art 4 ust. 1 pkt 2, pkt 5, 13, 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2017 poz 2291
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na bezczynność Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Krajową Radę Notarialną do rozpoznania wniosku S. z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. w zakresie pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz pkt 5 w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz S. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2018 r. Stowarzyszenie S. (dalej również jako: "skarżący", "stowarzyszenie"), drogą elektroniczną, złożyło

do Krajowej Rady Notarialnej (dalej również jako: "KRN") wniosek o udostępnienie informacji publicznej:

1.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał prezes za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę

2.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał wiceprezes (lub otrzymali poszczególni wiceprezesi) za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

3.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał sekretarz za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

4.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymali pozostali poszczególni członkowie prezydium za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

5.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał rzecznik dyscyplinarny za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

6. Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał zastępca (lub otrzymali poszczególni zastępcy) rzecznika dyscyplinarnego za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

7.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał kierownik szkolenia aplikantów za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

8.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymał zastępca (lub otrzymali poszczególni zastępcy) kierownika szkolenia aplikantów za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

9.Informacji o kwocie, jaką w 2017 r. otrzymali poszczególni opiekunowie roku na aplikacji za pełnienie swoich obowiązków w Państwa Izbie z wyszczególnieniem jakie składniki wynagrodzenia składają się na tę kwotę?

Stowarzyszenie wnosiło o udostępnienie wskazanych informacji w formie elektronicznej, poprzez wysłanie ich na adres e-mail: [...]

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezes KRN poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U.

z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

KRN wyjaśniła, iż działalność majątkowa samorządu notarialnego realizowana jest w zakresie środków własnych, pochodzących ze składek notariuszy. Jak stanowi bowiem art. 23 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2291 ze zm.), notariusze opłacają, na potrzeby organów samorządu notarialnego, składki miesięczne, których wysokość ustala corocznie Krajowa Rada Notarialna. Co ważniejsze, to składki te są w istocie jedynym źródłem finansowym organów samorządu notarialnego i są konieczne dla realizowania zadań nałożonych na ten samorząd przepisami prawa o notariacie (por. wyrok SN z dnia 8 czerwca 2009 r., sygn. akt: SDI 4/09 oraz A. Oleszko, Prawo o notariacie. Komentarz. Tom 1. Ustrój notariatu, WK 2016). Z tych zatem powodów informacje dotyczące wydatkowania przez Krajową Radę Notarialną ww. składek nie stanowią w ocenie KRN informacji publicznej, nie dotyczą one bowiem majątku publicznego.

Ponadto Krajowa Rada Notarialna wyjaśniła, iż takie funkcje jak: zastępca rzecznika dyscyplinarnego, kierownik szkolenia aplikantów, opiekunowie roku na aplikacji i członkowie prezydium nie są w Krajowej Radzie Notarialnej sprawowane, wobec czego szersze odniesienie się do pytań oznaczonych numerem: 4, 6 oraz 7-9 nie jest możliwe, albowiem brak jest podmiotów, do których można byłoby odnieść treść Państwa pytań.

Kończąc, przytoczyła jeszcze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt: I OSK 2558/15: "(...) realizacja wniosku

o udostępnienie informacji publicznej polega bądź na czynności materialno-technicznej udzielenia żądanej informacji bądź na wystosowaniu do strony wnioskującej pisma informującego, że organ nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdy nie ma ona przymiotu informacji publicznej, organ nie dysponuje tą informacją, organ nie jest podmiotem, od którego można jej żądać lub też, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.".

Skargę na bezczynność Krajowej rady Notarialnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystosował skarżący. Stowarzyszenie przedmiotem skargi na bezczynność uczyniło nieudostępnienie informacji określonej w punktach

1-3 oraz 5 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] grudnia 2018 r.

W wyniku bezczynności organu zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zw. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.,

w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uzyskanie informacji publicznej o działalności organów samorządów zawodowych oraz że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku udostępnienia na zasadach

i w trybie określonych w ustawie informacji o działalności organu samorządu zawodowego, jakim jest Krajowa Rada Notarialna.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie KRN do rozpatrzenia wniosku stowarzyszenia z [...] grudnia

2018 r. w zakresie punktów 1-3 oraz 5,

2) zasądzenie od KRN na rzecz stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że zgodnie z art. 4 ust. 1

pkt 2 u.d.i.p., KRN jako organ samorządu zawodowego jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Wbrew udzielonej odpowiedzi, informacje

o udostępnienie których wnioskowało stowarzyszenie, są informacjami publicznymi

w rozumieniu art. 61 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.. Zwrócono uwagę, że mieszczą się one w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p.. Katalog z art. 6 u.d.i.p. jest otwartym katalogiem informacji publicznych podlegających udostępnieniu, zatem umieszczenie informacji w tym katalogu podkreśla wagę rozpatrywania powyższych informacji jako informacji publicznych.

Informacja, o udostępnienie której wnioskowało stowarzyszenie dotyczy wiedzy o majątku samorządu zawodowego, który realizuje zadania publiczne określone w Konstytucji RP oraz w przepisach ustawy z 14 lutego 1991 r. Prawo

o notariacie, w związku z czym nie powinno być istotne źródło finansowania tego majątku, a fakt, że wiąże się on z funkcjonowaniem i działalnością samorządu zawodowego w ramach powierzonych mu zadań publicznych, dlatego istotna jest kontrola tego, w jaki sposób majątek ten jest wykorzystywany.

Zagadnienie analogiczne do tego, które jest przedmiotem niniejszej sprawy, było przedmiotem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2017 r.

(I OSK 334/16) oraz wyrok NSA z 12.04.2016 r., I OSK 3415/15.

W odpowiedzi na skargę KRN wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała dotychczasową argumentacje w sprawie. Podkreśliła, że wypłacanie świadczeń poszczególnym osobom sprawującym funkcje w samorządzie KRN nie jest działaniem związanym z wykonywaniem zadań władzy publicznej

i gospodarowaniem majątkiem Skarbu Państwa i nie sposób uznać, iż informacja ta może stanowić informację publiczną. Powyższe potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 (sygn. akt II SAB/Wa 323/17), w którym zostało podniesione, że "Skoro więc fundusze jakimi dysponuje KRN, nie pochodzą od organów władzy publicznej, to jako oczywista jawi się konkluzja, iż dysponowanie tymi środkami przez Krajową Radę Notarialną, wyjęte jest spod zainteresowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie dotyczy bowiem dysponowania środkami publicznymi".

W związku z powyższym, wydana w przedmiotowej sprawie odpowiedź

o odmowie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji wydana przez Krajową Radę Notarialną była zasadna. W świetle powyższego, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zakwalifikował żądaną informację jako nieposiadającą charakteru informacji publicznej, a następnie poinformował o powyższym skarżącego uznać należy, iż nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę uznać należało za zasadną.

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać pytanemu organowi dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności.

W pierwszej kolejności ocenie należało poddać to, czy organ pytany jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Z przywołanej regulacji wynika, iż ustawodawca w zakresie obowiązku udzielania informacji publicznej, zrównał organy samorządów zawodowych i gospodarczych z władzami publicznymi.

Omawiany przepis wywodzi się bezpośrednio z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przywołany przepis Konstytucji RP potwierdza więc generalne uprawnienie obywateli do dostępu do informacji m.in.

o działalności organów samorządu zawodowego.

Z art. 61 ust. 1 Konstytucji nie sposób skutecznie wywieść, iż dostęp do omawianych informacji uzależniony jest od kumulatywnego spełnienia przez organ samorządu zawodowego dwóch przesłanek, tj. wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawodawca spełnienie ww. wymogów połączył jedynie z uprawnieniem do uzyskiwania informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych. Nie połączył ich zaś z uprawnieniem do uzyskiwania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego. Materia uregulowania dostępu do informacji o działalności ww. organów samorządowych została bowiem opisana

w pierwszej części drugiego zdania ust. 1 art. 61 Konstytucji RP. Zwrot użyty w tej części tj. "prawo to obejmuje również..." w sposób jednoznaczny wskazuje na intencję ustawodawcy zrównania problematyki dostępu do informacji o działalności organów samorządu zawodowego i gospodarczego z dostępem do informacji

o działalności organów władzy publicznej.

Regulacja odnosząca się do innych osób oraz jednostek organizacyjnych, została zaś umiejscowiona w dalszej części zdania drugiego omawianego przepisu, po przecinku. Taki zabieg stylistyczny, w myśl zasad prawidłowej legislacji wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości na wolę ustawodawcy wyodrębnienia tej regulacji od unormowań odnoszących się do organów samorządu gospodarczego

i zawodowego.

Również ustawodawca tworząc ustawę o dostępie do informacji publicznej,

w sposób zgodny z powyższymi konkluzjami zinterpretował art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Dopiero bowiem w pkt 5 ust. 1 art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawarł uregulowania dotyczące innych osób lub jednostek organizacyjnych i połączył uprawnienie do uzyskania informacji o ich działalności od kumulatywnego spełnienia przesłanki wykonywania zadań publicznych i dysponowania majątkiem publicznym.

Stąd też art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie rozszerza ustalonego w Konstytucji RP zakresu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Ustawodawca tworząc omawianą ustawę nie przekroczył umocowania zawartego w art. 61 ust. 4 Konstytucji RP.

W świetle powyższego, w ocenie tutejszego Sądu przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest kompatybilny

z uregulowaniem zawartym w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Regulacje konstytucyjne zostały bowiem w pełni inkorporowane do ustawy o dostępie

do informacji publicznej.

Przechodząc zaś do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną było to, że Krajowa Rada Notarialna jest organem samorządu zawodowego. Okolicznością wynikającą z uregulowań prawnych, i nie kwestionowaną przez pytany podmiot było też to, że wykonuje on w pewnym zakresie zadania publiczne.

Powyższe przesądzało więc, iż Krajową Radę Notarialną, co do zasady, należy traktować jako podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej.

Kolejną kwestią wymagającą oceny było natomiast to, czy przedmiotem wniosku inicjującego niniejsze postępowanie jest w istocie informacja publiczna.

Rozpatrując ww. materię, w realiach faktycznych niniejszej sprawy, szczególny nacisk należało położyć na problematykę dysponowania mieniem publicznym, oraz na sferę wykonywania zadań publicznych.

W podobnej tematyce, która w ocenie składu orzekającego jest zbieżna

z niniejszym postępowaniem orzekał Naczelny Sad Administracyjny, który

w wyrokach o sygn. akt I OSK 334/16 i I OSK 3415/15 uznał, że informacja

o wysokości diet wypłacanych członkom prezydium rady adwokackiej jest informacja publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28).

Jak słusznie zauważa skarżący prawo obywateli do uzyskania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne przewidziano w Konstytucji RP w art. 61.Prawo obywateli do uzyskania informacji

o działalności organów nie tylko władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, ale i organów samorządów gospodarczych i zawodowych przewidziano także w 4 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, że obowiązane

do udzielania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności organy samorządów gospodarczych

i zawodowych. Czynności podejmowane przy realizacji tych zadań i dokumenty wytworzone w związku z nimi nie mogą mieć charakteru prywatnego. Na podstawie przepisów ustawy można wyróżnić dwie kategorie informacji informacje publiczne oraz informacje prywatne.

Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 175/15 "Informacja prywatna obejmuje sprawy niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne) a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste. Tym samym, jeśli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nawet jeśli znajduje się w aktach postępowania prowadzonego przez organ publiczny, to nie podlega ona udostępnieniu.".

Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji, samorządy zawodowe sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.

Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie

(t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 540 ze zm.) notariusze zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego zwanego dalej "Samorządem notarialnym". Zgodnie

z art. 38 Krajowa Rada Notarialna jest reprezentantem notariatu. Krajowa Rada Notarialna składa się z notariuszy wybranych przez walne zgromadzenia notariuszy izb notarialnych. Prezesem Krajowej Rady Notarialnej jest notariusz, wybrany

w drodze tajnego głosowania spośród jej członków (art.39). W art.40 wskazany jest zakresu działania Krajowej Rad Notarialnej należy do niego w szczególności:

1) uchwalanie regulaminu wewnętrznego urzędowania kancelarii;

2) przedstawianie opinii i propozycji w sprawach:

a) taksy notarialnej,

b) zmian przepisów dotyczących funkcjonowania notariatu;

3) współpraca z notariatami innych państw;

4) wyrażanie stanowiska w sprawach przedstawionych przez Ministra Sprawiedliwości lub inne organy samorządu notarialnego;

5) wybór spośród członków rady rzecznika dyscyplinarnego;

6) uchwalanie regulaminu swego urzędowania;

7) wypowiadanie się w sprawie zasad etyki zawodowej notariuszy;

8) ustalanie wysokości składek miesięcznych notariuszy na potrzeby samorządu notarialnego oraz zasad ich wydatkowania;

8a) uchwalanie zasad zwalniania aplikantów od ponoszenia w

całości lub w części opłaty rocznej, a także odraczania jej płatności lub rozkładania jej na raty;

9) ustalanie programu aplikacji notarialnej oraz nadzór nad szkoleniem aplikantów;

10) ustalanie zasad i trybu zwoływania kongresu notariuszy.

Ponadto Krajowa Rada Notarialna składa do dnia 30 kwietnia każdego roku

Ministrowi Sprawiedliwości sprawozdanie i ocenę stanu notariatu. Sprawozdanie

w szczególności zawiera dane dotyczące liczby sporządzonych czynności notarialnych, dane dotyczące odprowadzonych podatków i opłat sądowych, w tym odprowadzonego podatku VAT, dane dotyczące działalności nadzorczej izb notarialnych i Krajowej Rady Notarialnej. Krajowa Rada Notarialna prowadzi także listę notariuszy i kancelarii notarialnych.

Z powyższych regulacji wynika zatem, że pełnienie funkcji członka Krajowej Rady Notarialnej nie jest objęte sferą niepubliczną (prywatną), lecz stanowi realizację ustawowego zadania tego samorządu zawodowego, wynikającego z art. 38 ustawy Prawo o notariacie w związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Samorząd zawodowy wykonuje zatem w tym zakresie zadania publiczne także poprzez wyodrębniony na mocy art. 39 ustawy Prawo o notariacie organ wewnętrzny o charakterze wykonawczym w postaci Krajowej Rady Notarialnej i jej Prezesa. Członkowie Krajowej Rady Notarialnej dostają wynagrodzenie za pełnienie obowiązków, wypłacane z majątku samorządu zawodowego. Zatem żądana informacja co do faktu wysokości kwot jakie otrzymali za pełnienie swoich obowiązków członkowie KRN jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. jako wiedza

o majątku publicznym majątku samorządu zawodowego. Informacja ta bowiem wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania tego samorządu zawodowego, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 jest "innym podmiotem wykonującym zadania publiczne". Wiedza o jego działalności jest niewątpliwie informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. Zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy nie tylko ze względu użyteczność dla ogółu, a także z uwagi sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji.

Domaganie się zatem przez skarżącego dostępu do informacji o wysokości kwot jakie otrzymali za pełnienie swoich obowiązków członkowie KRN, które stanowiły informację publiczną, powodowało, że organ dysponujący nią miał obowiązek jej udostępnienia, bądź odmowy udostępnienia, jeżeli jego zdaniem stały temu na przeszkodzie przepisy prawa (art. 5 ustawy).

Jednak odmowa udostępnienia informacji publicznej musi przybrać formę decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Natomiast ocena dotychczasowych działań adresata wniosku, podjętych w celu załatwienia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzut jego bezczynności. Podkreślić należy, że z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej

w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, czy też nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Wprawdzie

w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do uprawnionego informacyjnie pismo z dnia [...] grudnia 2018 r. zawiadamiające o tym, że żądane przez niego informacje nie mają waloru informacji publicznej. Treść wspomnianego pisma jednoznacznie wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek strony złożony w trybie i na zasadach określonych

w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z jego treści wynika wprost, że adresat wniosku dokonał kwalifikacji prawnej żądanych przez stronę skarżącą informacji wskazując, że nie stanowią one informacji publicznej. Jeśli bowiem według oceny podmiotu zobowiązanego (KRN), informacja, której domaga się wnioskodawca nie ma takiego waloru, to odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej powinna nastąpić w formie pisma informacyjnego. Jak wykazano to wcześniej podmiot zobowiązany dokonał błędnej kwalifikacji żądanej informacji. Natomiast nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie jest do zaakceptowania bowiem stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji wyklucza zarzut bezczynności.

Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje

w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r., bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie,

tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając,

że informacja – z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej nie może być udzielona – nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Jednocześnie w ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku strony skarżącej nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło

o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych

w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.