Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1169/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 144, art. 7, art. 77, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 6, art. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 67 par. 2 pkt 1, art. 67 par. 4, art. 18, art. 51 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. tytułu wykonawczego z [...] maja 2016 r. nr [...] obejmującego należności z tytułu kary pieniężnej w kwocie należności głównej 12.000 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, wszczął wobec H. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana spółką lub skarżącą) postępowanie egzekucyjne. Upomnienie zawierające wezwanie do wykonania przez spółkę przedmiotowego obowiązku, zostało doręczone skarżącej 27 kwietnia 2016 r.

Dyrektor Izby Celnej w W. zawiadomieniem z 1 czerwca 2016 r. zajął wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku S.A. Zawiadomienie doręczono Bankowi 10 czerwca 2016 r., zaś spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego 8 czerwca 2016 r. Dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że na rachunku bankowym dłużnika wystąpił zbieg egzekucji.

Spółka pismem z 10 czerwca 2016 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podniosła niedopuszczalność egzekucji ze względu na niedopełnienie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych przez Komisję Europejską, co powodowało konieczność zaniechania wszelkich czynności mających na celu przymusowe wykonanie art. 14 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471, dalej: ustawa o grach hazardowych). Ponadto zdaniem spółki, Dyrektor Izby Celnej w S. nie był uprawniony do występowania w sprawie w charakterze wierzyciela, więc tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów z art. 27 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Podobnie upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. naruszało art. 15 u.p.e.a.

W związku ze zgłoszonymi zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów.

Wierzyciel, Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z [...] lipca 2016 r. zajął stanowisko uznając zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie, wskutek którego rozpatrzenia Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z [...] września 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wierzyciel wskazał, że egzekwowany obowiązek wynika z decyzji ostatecznej pozostającej w obrocie prawnym i podlega egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 1 pkt 2 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają, między innymi, grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej. Nadto wierzyciel wskazał, że od 1 października 2015 r. na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 2015 r. (Dz. U. Z 2015 r., poz. 1494), zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela w zakresie obowiązków określonych w ww. rozporządzeniu dochodzonych na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.. wierzyciel wskazał, iż Dyrektor Izby Celnej w S. wystawił 22 kwietnia 2016 r. upomnienie nr [...] zawierające wezwanie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, które zostało doręczone spółce 27 kwietnia 2016 r.

Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu zarzutów, w oparciu o ostateczne stanowisko wierzyciela, oddalił zarzuty. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skoro więc w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja będąca podstawą obowiązku podlegającego egzekucji, to prowadzenie egzekucji na jej podstawie jest możliwe i dopuszczalne, gdyż egzekwowany obowiązek podlega egzekucji na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W odniesieniu do zarzutu, że Dyrektor Izby Celnej w S. nie jest uprawniony do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze wierzyciela, organ egzekucyjny wskazał, że od 1 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w S., pełni funkcję wierzyciela w stosunku do wszystkich należności celnych, dochodzonych na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Równocześnie wskazał, iż upomnienie nr [...] zawierające wezwanie do wykonania przez zobowiązanego przedmiotowego obowiązku zostało spółce doręczone, a tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. Z 2014r., poz. 650) i spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.

Skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Spółka zarzuciła naruszenie art. 34 § 4 oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez oddalenie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy zachodziła niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, jako zmierzającej do przymusowego wykonania nienotyfikowanego przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a także naruszenie art. 34 § 4 oraz art. 33 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a. poprzez oddalenie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy zachodziła niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, zainicjowanej tytułem wykonawczym wystawionym przez Dyrektora Izby Celnej w S., jako podmiotem nieuprawnionym. Spółka podtrzymała argumentację podniesioną w zarzutach.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji, jako zmierzającej do przymusowego wykonania art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a wynikającego z braku notyfikacji przez Komisję Europejską ww. regulacji, uznał że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności egzekucji. Podnoszone zarzuty w istocie odnosiły się do kwestii merytorycznych, które mogły być podnoszone przy ewentualnej weryfikacji decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaznaczył, że zarzuty przysługujące w trybie postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ odwoławczy wskazał, że egzekwowany obowiązek wynikał z decyzji ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym i podlegającej egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca spełniała również kryteria do uznania jej za zobowiązaną, która poddana jest jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ nie odnosił się do niej żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 u.p.e.a. Możliwe było więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego, także ze względów podmiotowych, więc podnoszony przez spółkę zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. był niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. tj. braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że - jak wynikało ze stanowiska wierzyciela, 22 kwietnia 2016 r. wystawiono upomnienie zawierające wezwanie do wykonania przedmiotowego obowiązku, które doręczono spółce 27 kwietnia 2016 r. Organ odwoławczy podkreślił, że związany był stanowiskiem wierzyciela, więc zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. uznał za bezzasadny. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Izby Celnej w S. wystawił tytuł wykonawczy stosownie do wymogów art. 27 u.p.e.a., poprzedzając go doręczeniem upomnienia, jako organ właściwy do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze wierzyciela.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że od 1 października 2015 r., zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia 15 września 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz.1494, dalej rozporządzenie MF), Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w zakresie obowiązków określonych w rozporządzeniu. Ponadto zgodnie z § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za niezasadny.

Spółka złożyła skargę, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, w trybie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Celnej w S. utrzymujące w mocy postanowienie o uznaniu zgłoszonych zarzutów za niezasadne oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu jako organu pierwszej instancji o uznaniu zgłoszonych zarzutów za niezasadne oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 16 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 33 § 1 pkt 6, 7 i 10 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej jako zainicjowanej tytułem wykonawczym, wystawionym przez Dyrektora Izby Celnej w S. jako organu, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co skutkuje uznaniem, że tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nie wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. tj. został wystawiony przez nieuprawiony podmiot, nie określa w sposób prawidłowy wierzyciela oraz brak w nim oznaczenia uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela;

2) naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia na treści § 1c rozporządzenia MF, z którego organ odwoławczy wyprowadził w ślad za organem pierwszej instancji wniosek, że wierzycielem w stosunku do dochodzonego w egzekucji obowiązku jest Dyrektor Izby Celnej w S., podczas gdy wskazany akt wykonawczy w sposób nieuprawniony modyfikuje postanowienia aktu wyższej rangi i to bez wyraźnej delegacji ustawowej zawartej w ustawie o egzekucji w administracji, która uprawniałaby do wyznaczenia jednego dyrektora izby celnej do pełnienia roli wierzyciela w stosunku do określonych obowiązków, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia naczelnej zasady praworządności;

3) naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy organ winien uchylić w całości zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie egzekucyjne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz powtórzył przedstawioną w nim argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl regulacji zawartej w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., w celu weryfikacji działań organów egzekucyjnych zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów. "Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej (wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1680/12). Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze spółka zarzuciła przede wszystkim niedopuszczalność egzekucji administracyjnej jako zainicjowanej tytułem wykonawczym, wystawionym przez Dyrektora Izby Celnej w S., tj. organ, który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym. Zdaniem spółki tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono, nie wypełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., tj. został wystawiony przez nieuprawiony podmiot, nie określa w sposób prawidłowy wierzyciela oraz brak w nim oznaczenia uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, bowiem upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że organ odwoławczy trafnie wyjaśnił, że z 1 października 2015 r., mocą rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 2015 r. (Dz. U. Z 2015 r., poz. 1494), zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w zakresie obowiązków określonych w rozporządzeniu. Ponadto zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy.

Powyższe rozporządzenie zmieniło rozporządzenie Ministra Finansów z 15 maja 2012 r. w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. Z 2012 r. poz 565), które stanowiło wykonanie upoważnienia z art. 9 ust. 2a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Wprowadzona rozporządzeniem Ministra Finansów z 15 września 2015 r. centralizacja zadań wierzyciela wiąże się ze zmianą właściwości miejscowej wierzyciela, którym nie jest już dyrektor izby celnej właściwy dla danego naczelnika urzędu celnego, lecz jeden dyrektor izby celnej, tj. Dyrektor Izby Celnej w S., na terytorium całego kraju.

W tej sytuacji w tytule wykonawczym prawidłowo został wskazany jako wierzyciel Dyrektor Izby Celnej w S..

Ponadto powyższe rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową. Mianowicie, taką podstawę stanowił art. 9 ust. 2a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 990 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Z powołanego przepisu ustawy wynikało zatem uprawnienie ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej, jak i określenia terytorialnego zasięgu jego działania.

Tym samym zarzuty naruszenia art. 92 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. były chybione.

W świetle powyższych rozważań, za niezasadny uznać należało także zarzut art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., bowiem Dyrektor Izby Celnej w S., który wystawił tytuł wykonawczy stosownie do wymogów art. 27 u.p.e.a., poprzedzając go doręczeniem upomnienia jest organem właściwym do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze wierzyciela. Przepis art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowi w tym zakresie, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a., jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin – właściwy dyrektor izby celnej. Jak wskazano powyżej, z 1 października 2015 r., mocą powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 2015 r., Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony organem właściwym do wykonywania zadań wierzyciela na terytorium całego kraju w zakresie obowiązków określonych w tym rozporządzeniu.

Pokreślić należy też, że w niniejszej sprawie strona argumentowała, iż upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. nie może zostać uznane za upomnienie wierzyciela, nie kwestionowała, że upomnienie wystosowane przez Dyrektora Izby Celnej w S. zostało jej doręczone.

Trafnie też Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. należy rozpatrywać biorąc pod uwagę względy formalne, a nie merytoryczne, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Inaczej rzecz ujmując, niedopuszczalność ta musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Tak więc odnosząc się do wskazanego przez skarżącą zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, jako zmierzającej do przymusowego wykonania przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a wynikającego z braku notyfikacji przez Komisję Europejską ww. regulacji, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, gdyż podnoszone zarzuty w istocie dotyczą kwestii merytorycznych, a te mogą być podnoszone przy ewentualnej weryfikacji decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku. Dlatego też zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana, bądź uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a., bądź w Ordynacji podatkowej (tak np. wyrok NSA z 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1553/13, wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 210/16). Powtórzyć należy, że organem odwoławczym, że skoro wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny, należy przyjąć, że nie można jej uznać za przesłankę dopuszczalności wszczęcia egzekucji, o której mowa w art. 29 § 1 u.p.e.a.

Podnoszona przez spółkę w postępowaniu instancyjnym kwestia braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W postępowaniu egzekucyjnym ww. kwestia nie ma znaczenia i nie może być oceniana. Celem postępowania egzekucyjnego jest przymusowe wyegzekwowanie zaległości, także podatkowych. Nie służy ono natomiast ocenie obowiązujących przepisów prawa podatkowego oraz ich skuteczności bądź też wykładni. Argumentacja spółki w omawianym zakresie mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości zadeklarowanego podatku od gier i ewentualny jego wymiar. Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. w sposób kategoryczny zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, stwierdzając iż organ egzekucyjny nie jest do tego uprawniony. Unormowanie to zapobiega przeniesieniu sporu co do powstania i wysokości należnego podatku na grunt postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy niniejszej wynikało, że podstawą obowiązku podlegającego egzekucji jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. z [...] sierpnia 2015 r., która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] marca 2016 r., tak więc obowiązek jest wykonywany na podstawie decyzji ostatecznej. Wierzyciel w tytule wykonawczym oświadczył, że obowiązek w nim określony jest wymagalny. To oświadczenie wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego.

Ponadto skarżąca spełniała kryteria do uznania jej za zobowiązaną, która poddana jest jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, jako że nie odnosił się do niej żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 u.p.e.a. Możliwe było więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego, także ze względów podmiotowych.

Tak więc podnoszony przez spółkę zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. należało uznać za niezasadny.

Wskazać należy, że z wiążącego dla organu egzekucyjnego w tym zakresie stanowiska wierzyciela, wyrażonego w ostatecznym postanowieniu z [...] września 2016 r. wynikało, że Dyrektor Izby Celnej w S. wystawił 22 kwietnia 2016 r. upomnienie wzywające do uregulowania należności, które zostało doręczone spółce 27 kwietnia 2016 r. Zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami prawnymi, Dyrektor Izby Celnej w S. występujący w roli wierzyciela był upoważniony do wystawienia upomnienia w niniejszej sprawie. W przedmiotowym tytule wykonawczym w sposób prawidłowy określono wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S. oraz wskazano w nim datę doręczenia upomnienia (k.3v akt administracyjnych). Z tych względów zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. okazał się również niezasadny.

W tym stanie sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że Dyrektor Izby Celnej w S. był podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie aktu administracyjnego powołanego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] maja 2016 r. Tym samym był uprawniony do wystosowania upomnienia poprzedzającego wszczęcie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.

Z przyczyn wskazanych powyżej, wszystkie zarzuty podniesione w skardze uznać należało za bezzasadne. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podstawę rozpoznania skargi w trybie uproszczonym stanowił art. 119 pkt 3 p.p.s.a.