Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 586/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, lp. 2.11 zał. nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...]zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego

w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."), z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b w zw. z lp.2.11 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, G. D. decyzją z dnia [...] maja 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] lipca 2020 r. w T. przed dworcem kolejowym - T. Główny miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki "[...]". Kontrolowanym pojazdem kierował K. Ż., wykonując okazjonalny przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Z. P. prowadzącego działalność pod nazwą Z. P. [...]". Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] lipca 2020 r. W trakcie kontroli ustalono, że kierujący podczas przeprowadzonej kontroli nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnej licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Kierowca nie okazał podczas kontroli żadnego dokumentu potwierdzającego zawarcie pisemnej umowy z pasażerem i nie wydał także dowodu wniesienia opłaty za przejazd zarówno przed jak i po zakończeniu przewozu. Powyższe informacje potwierdził pasażer przesłuchany w trakcie przeprowadzonej kontroli drogowej. Podczas kontroli przesłuchano też K. Ż. w charakterze strony. Z jego zeznań wynikało, że przez aplikację BOLT otrzymał zlecenie na wykonanie przewozu osób na trasie z ul. [...] - [...] [...] w T. na [...] w T.. Kierowca oświadczył, że za wykonaną usługę, która według aplikacji BOLT opiewała na kwotę [...]zł, nie wystawił paragonu. Za w/w usługę zgodnie z aplikacją została pobrana kwota [...]zł z konta pasażera.

W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był przedsiębiorca Z. P.. Wskazuje na to fakt wykonywania usługi w zakresie przewozu osób przy użyciu aplikacji BOLT i zeznania kierowcy. Na podstawie zeznań kierowcy organ ustalił, iż skontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym. Zdaniem organu, aplikacja BOLT służy wyłącznie do zamawiania usług przewozu i bezgotówkowego inkasowania opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji kierowcy realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób pełnią rolę wykonawców przewozu.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 z załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką, na którą skarżący posiada licencję, organ odwoławczy stwierdził, że w/w zarzut jest bezzasadny, gdyż w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy, wykonywany przewóz w dniu kontroli był przewozem okazjonalnym. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Zdaniem organu odwoławczego z całokształtu materiału dowodowego, a przede wszystkim z okoliczności wykonywanego przewozu zamówionego za pomocą aplikacji BOLT, potwierdzonych protokołem kontroli oraz protokołami z przesłuchania świadka i strony, wynika w sposób bezsporny, że przewóz z dnia kontroli był przewozem zarobkowym.

W ocenie organu odwoławczego wykonywany przewóz w dniu kontroli nie był przewozem taxi, gdyż pojazd nie był taksówką co oznacza, że był to przewóz okazjonalny osób pojazdem niespełniającym przy tym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

GITD stwierdził, że bezspornym jest, iż przewóz miał charakter odpłatny. Organ zaznaczył, że istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji BOLT, która to aplikacja służy wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji BOLT kierowcy, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. W ocenie organu, bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019r w sprawie wspólnych zasad i dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełniania znamiona przewozu okazjonalnego, podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w u.t.d., wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwie osoby, organ odwoławczy stwierdził, iż jest on bezzasadny i nieznajdujący potwierdzenia w przepisach prawa ani orzecznictwie. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 11 u.t.d. definicja przewozu okazjonalnego nie zawiera pojęcia, iż przewóz okazjonalny jest wykonywany tylko wtedy, gdy są przewożone co najmniej dwie osoby.

W ocenie organu nie budzi zatem wątpliwości, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli. Nadto, nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.

Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera również żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Organ podkreślił, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c u.t.d. spoczywa na stronie postępowania, a nie na organie administracyjnym.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący zaskarżył ją do tut. Sądu w całości, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji BOLT, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę K. Ż., nie zaś przez skarżącego, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest BOLT;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 2.11 załącznika m 3 do u.t.d., w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;

6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] lipca 2020 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

7) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji Bolt;

10) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d., stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Z kolei w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł (art. 92a ust. 3 ut.d.). Z lp.2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika natomiast, że w przypadku wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. nakłada się kare pieniężna w wysokości 8.000 zł.

Ustalenia faktyczne organu nie są przedmiotem sporu. W dniu [...] lipca 2020 r. w T. przed dworcem kolejowym - T. Główny miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki "[...]", przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu 5 osób. Pojazdem tym był wykonywany przewóz osób (jednej osoby). Kontrolowanym pojazdem kierował K. Ż., wykonując przewóz osób w imieniu i na rzecz Z. P., prowadzącego działalność pod nazwą Z. P. [...]". Kierowca nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego zawarcie pisemnej umowy z pasażerem i nie wydał także dowodu wniesienia opłaty za przejazd zarówno przed, jak i po zakończeniu przewozu. Z zeznań kierowcy - K. Ż. wynika, że przez aplikację BOLT otrzymał zlecenie na wykonanie przewozu na trasie z ul. [...] -[...] [...] w T. na [...] w T.. Za w/w usługę za pomocą aplikacji BOLT została pobrana elektronicznie kwota [...]zł. Świadek stwierdził, że wszelkie rozliczenia kursów wykonalnych na podstawie aplikacji BOLT prowadzi Z. P., u którego jest zatrudniony jako kierowca. Organ przesłuchał w charakterze świadka także pasażera. Potwierdził on trasę, na której była świadczona usługa. Stwierdził też, że dokonał zamówienia usługi przewozu za pomocą aplikacji mobilnej BOLT i za pomocą tej aplikacji dokonano rozliczenia zrealizowanego przewozu, wnosząc elektronicznie opłatę w wysokości [...] zł, która została "pobrana z karty płatniczej". Z zeznania pasażera wynika, że nie otrzymał paragonu, ani innego potwierdzenia wniesienia opłaty. Nie zawierał żadnej umowy z kierowcą (por. protokół z kontroli drogowej – k. 16-18 akt adm., protokół przesłuchania kierowcy i pasażera – k. 12-15 akt adm.)

Zarzuty zawarte w złożonej skardze skupiają się na zakwestionowaniu wykonywania przez stronę transportu drogowego oraz zakwalifikowania przewozu jako przewozu okazjonalnego. W ocenie strony brak jest możliwości nałożenia na nią kary w związku z naruszeniami określonymi w Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem natomiast organu skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Dlatego wymierzenie mu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, wynikającej z w Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., było uzasadnione.

Zdaniem Sądu w sporze tym rację należy przyznać organowi. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut, że skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., gdyż dokonał jednorazowego przewozu i nie otrzymał wynagrodzenia od pasażera. Podkreślenia wymaga, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Z. P. [...]". Z zeznań złożonych przez kierowcę – K. Ż. wynika, że przewozy drogowe za pomocą aplikacji BOLT rozpoczął wykonywać w dniu [...] lipca 2020 r. na rzecz przedsiębiorcy Z. P.. Zatem usługa przewozu pasażera w dniu [...] lipca 2020 r. była świadczona w ramach prowadzonej przez Z. P. działalności gospodarczej. Okoliczność, że zapłata nastąpiła za pośrednictwem aplikacji BOLT nie oznacza, że skarżący nie otrzymał z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Jak zeznał K. Ż. wszelkie rozliczenia kursów wykonalnych na podstawie aplikacji BOLT prowadzi Z. P.. Trudno przyjąć, aby skarżący godził się na wykonywanie przewozu nieodpłatnie. Zdaniem Sądu, skarżący realizował usługę w celu uzyskania korzyści majątkowej.

Nadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarcze, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Op 529/12; wyrok WSA w Poznaniu z 15 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 422/16).

Nie sposób także zgodzić się z twierdzeniem, że podmiotem wykonującym transport, a więc naruszającym przepisy ustawy był kierujący pojazdem – K. Ż.. Jak już wskazano wyżej wymieniony był jedynie zatrudniony u Z. P. na podstawie umowy zlecenia jako kierowca i wykonywał przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy.

Organy zasadnie również przyjęły, że stwierdzony podczas kontroli przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego. Przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 149/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 271/19; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 900/17). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdyż usługa przewozowa została zainicjowana przez pasażera, który zamówił przejazd za pomocą aplikacji. Kierowca oraz pasażer nie znali się, po raz pierwszy zetknęli się podczas przewozu. Zostali "skojarzeni", w związku z nadarzająca się okazją, za pomocą aplikacji BOLT.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma przesądzającego znaczenia liczba przewożonych pasażerów. Twierdząc, że przewóz taki powinien dotyczyć grupy pasażerów (co najmniej dwóch), strona powołuje się w skardze na art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) 561/2006. Podkreślić jednak należy, że przedmiotem kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2020 r. nie był międzynarodowy przewóz drogowy osób wykonywany autobusem (autokarem). Przewozy okazjonalne, o których mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d. mogą być wykonywane zarówno pojazdami osobowymi, jak i autobusami (autokarami). W rozpoznawanej sprawie przewóz okazjonalny był wykonywany samochodem osobowym i do takich przewozów nie można odnosić wymogu przewozu grupy pasażerów.

Zdaniem Sądu nie budzi też wątpliwości, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, za wyjątkiem przewozów spełniających wymogi z art. 18 ust. 4b u.t.d. Stosownie do art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 k.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z przytoczonym art. 781 k.c do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§ 1). Oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej (§ 2).

Warunki wymienione w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. powinny być spełnione łącznie. W rozpatrywanej sprawie przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji BOLT, co wyklucza zawarcie z umowy klientem w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Z zeznań pasażera i kierowcy nie wynika też, aby oświadczenia woli były opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (zob. też zdjęcie telefonu komórkowego - k. 9 akt adm.). Zatem kontrolowany przewóz nie spełniał wymogów wynikających z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący wykonywał transport drogowy mający charakter okazjonalnego przewozu osób, pojazdem niespełniającym wymagań konstrukcyjnych do wykonywania takiego transportu, gdyż pojazd ten posiadał tylko pięć miejsc siedzących. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zachodziły zatem podstawy do nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary. Tym samym brak jest też podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza też art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. To, że decyzja ta nie spełnia oczekiwań strony, nie oznacza, iż została naruszona zasada prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.