Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 519/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 1,13, 14
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi S. w O. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa B. w przedmiocie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3. zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa B. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 20 listopada 2022 r. S w O. (dalej: Skarżący) złożyło skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa B. (dalej: organ) w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie Informacji publicznej.

Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 28 maja 2022 r. Skarżący wystosował do organu, za pośrednictwem platformy ePUAP, wniosek o udzielenie informacji publicznej:

1.skanu przygotowanej przez Nadleśnictwo B. lokalnej polityki mieszkaniowej (wraz ze sporządzonymi do niej wykazami lokali) zatwierdzonej do dnia 31 grudnia 2012 r. przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o której mowa w piśmie dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 25 października 2012 r. (zn. [...]),

2. skanu opracowanej przez Nadleśnictwo B. do dnia 31 sierpnia 2015 r. Polityki Mieszkaniowej (wraz ze sporządzonymi do niej wykazami lokali), zatwierdzonej przez dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o której mowa w Zarządzeniu nr 48 dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 19 czerwca 2015 r. w sprawie wprowadzenia "Wytycznych do Zaktualizowanych Polityk Mieszkaniowych dla jednostek Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe na lata 2015-2030" (zn. [...]),

3.skanu opracowanego przez Nadleśnictwo B. Programu Gospodarowania Zasobami Lokalowymi (wraz ze sporządzonymi do niego wykazami lokali), zatwierdzonego przez dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o którym mowa w Zarządzeniu nr 53 dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 30 lipca 2018 r. w sprawie wprowadzenia do wykorzystania w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych "Wytycznych do Programu Gospodarowania Zasobami Lokalowymi w jednostkach organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe" (zn. [...]),

4. skanu zanonimizowanego aktu notarialnego dokumentującego dokonaną w 2020 r. przez Skarb Państwa - Nadleśnictwo B. sprzedaż osady leśnej (zasiedlonego, jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W.,

5.skanów zanonimizowanych umów najmu, którymi dokumentował się nabywca osady leśnej położonej pod adresem ul. [...], [...] W., w chwili zawierania ze Skarbem Państwa - Nadleśnictwem B. ww. aktu notarialnego,

6. skanu sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W.,

7.skanu sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z dwoma budynkami gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] T. (poprzedni adres: ul. [...]; [...] T.),

Ponadto Skarżący wystąpił o podanie:

1.wartości księgowej netto sprzedanej ówczesnemu inżynierowi nadzoru a obecnemu p.o. dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., Panu D.S., osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. T., [...] W., na dzień:

a/ 01 kwietnia 2018 r.;

b/ wystosowania przez Nadleśnictwo B. wniosku o sprzedaż osady leśnej (zasiedlonego, jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W. ;

c/ 22 października 2019 r.;

Skarżący wskazał, aby żądana informacja przekazana została na adres e-mail biuro.splpl@qmail.com

Do dnia złożenia skargi Skarżący nie uzyskał żadnej odpowiedzi.

W uzasadnieniu Skarżący powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 61 Konstytucji RP oraz orzecznictwo sądowe wskazał na szerokie uprawnienie obywateli w dostępie do informacji publicznej, obejmującą także dokumenty wewnętrzne organu. Podkreślił także, że polityki mieszkaniowe i programy gospodarowania zasobami lokalowymi w Nadleśnictwie B. zatwierdzali funkcjonariusze publiczni. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe jest podmiotem publicznym, zarządzającym mieniem państwowym, zaś informacja o sposobie gospodarowania mieniem państwowym przez podmiot publiczny stanowi informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Lasy Państwowe to, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o lasach, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentująca Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Mienie państwowe z kolei służy wykonywaniu zadań publicznych i zarządza nim zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, z zachowaniem szczególnej staranności, o czym stanowi art. 4 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Lasy Państwowe są zatem zobowiązane zarządzać mieniem państwowym zgodnie z powyższymi zasadami i jako podmiot reprezentujący Skarb Państwa są również zobowiązane do udostępniania informacji publicznej z tym związanej, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wobec braku odpowiedzi na złożony wniosek skarga stała się konieczna i jest w pełni uzasadniona. Jednocześnie Skarżący domagał się zobowiązania organu do dokonania czynności w zakresie wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 maja 2022 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem żądane informacje nie są informacją publiczną. Przedmiot spornych pytań wniosku Skarżącego nie dotyczy informacji publicznej skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Odnosząc się do argumentów Skarżącego organ podniósł, że powołane przez niego orzecznictwo dotyczące funkcjonariuszy publicznych nie znajduje zastosowania w sprawie. Skarżący za pomocą wniesionej skargi próbuje dokonać nadużycia prawa do informacji, poprzez skorzystanie z prawa dostępu do informacji publicznej w celu innym niż rzeczywiście deklarowany. W pierwszym kwartale roku Skarżący wysłał kilka zapytań o identycznej treści, następnie nieusatysfakcjonowany odpowiedzią organu złożył skargi na bezczynność w udzieleniu informacji, a następnie wnioski o ukaranie grzywną w sytuacji, w której odpowiedź wraz z skargą została przekazana w ustawowym terminie. Są to działania w znacznym stopniu utrudniające prawidłowe funkcjonowanie organu, wymagające dużego zaangażowania czasowego, nakierowanie na wprowadzenie zamętu informacyjnego i wykorzystanie ewentualnych błędów z tego płynących, a w efekcie pozwalające przypuszczać, że wnioskodawcy nie zależy na dobru publicznym. Skarżący domaga się skanów dokumentów z szerokiego przedziału czasowego, sięgających kilka lat wstecz. Organ musi poświęcić niezbędny czas na odnalezienie dokumentów, zapoznanie się z nimi oraz ich zanonimizowanie, a działanie takie wymaga od organu zaangażowania odpowiednich osób, które na rzecz czynności mających umożliwić udostępnienie informacji publicznej będą musiały zrezygnować z wykonywanych przez siebie obowiązków i zająć się wyłącznie tymi czynnościami. Treść i ilość złożonych wniosków, które wymagają podania informacji obszernej i szczegółowej, a także koincydencja czasowa pomiędzy kolejnymi wnioskami prowadzi do konkluzji, iż wnioski mają na celu wywołanie dolegliwości organu i utrudnienie jego funkcjonowania. Całokształt okoliczności wskazuje na to, że przedmiotowy wniosek obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania organu wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego dokuczliwość. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. To nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Niniejszy przypadek wyczerpuje znamiona nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, w związku z czym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z najdalej idącej ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia powyższych argumentów, należy wskazać, że ewentualna bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku Skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.).

Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.).

W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gliwicach z 21.05.2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, W. 2005). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

Sąd wskazał, że dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (por. art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć – na co zwrócił uwagę NSA - że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, iż w grę wchodzi tak przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej a organ pozostaje w zwłoce (wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06).

Wymaga podkreślenia, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2176; dalej: u.d.i.p.) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 104/11).

Analiza treści skargi oraz odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dowodów wskazuje, że pomiędzy stronami nie ma sporu, co do okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy. W analizowanej sprawie Skarżący domagał się informacji w trybie u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami prawa.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości, że Nadleśniczy Nadleśnictwa B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Struktura Lasów Państwowych wyznaczona została w art. 32 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz.672). Stosownie zatem do jego ust. 1 Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Natomiast według art. 32 ust. 2 pkt. 3 w/w ustawy w skład Lasów Państwowych wchodzą nadleśnictwa. Z zakresu wyznaczonych w art. 35 ust. 1 w/w ustawy kompetencji i zadań nadleśniczego wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności nadleśniczy: 1) reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania; 2) kieruje nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych; 2a) bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych; 2c) inicjuje, koordynuje oraz nadzoruje działalność pracowników nadleśnictwa; 3) ustala organizację nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnia i zwalnia pracowników nadleśnictwa; 4) organizuje ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. W rozpatrywanej sprawie Skarżący domagał się w piśmie z 28 maja 2022 r. udostępnienia następujących informacji publicznych:

1.skanu przygotowanej przez Nadleśnictwo B. lokalnej polityki mieszkaniowej (wraz ze sporządzonymi do niej wykazami lokali), zatwierdzonej do dnia 31 grudnia 2012 r. przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o której mowa w piśmie dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 25 października 2012 r. (zn. [...]),

2. skanu opracowanej przez Nadleśnictwo B. do dnia 31 sierpnia 2015 r. Polityki Mieszkaniowej (wraz ze sporządzonymi do niej wykazami lokali), zatwierdzonej przez dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o której mowa w Zarządzeniu nr 48 dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 19 czerwca 2015 r. w sprawie wprowadzenia "Wytycznych do Zaktualizowana Wytycznych do Polityk Mieszkaniowych Zaktualizowanych Polityk Mieszkaniowych dla jednostek Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe na lata 2015-2030" (zn. [...]),

3.skanu opracowanego przez Nadleśnictwo B. Programu Gospodarowania Zasobami Lokalowymi (wraz ze sporządzonymi do niego wykazami lokali), zatwierdzonego przez dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., o którym mowa w Zarządzeniu nr 53 dyrektora generalnego Lasów Państwowych z dnia 30 lipca 2018 r. w sprawie wprowadzenia do wykorzystania w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych "Wytycznych do opracowania Programu Gospodarstwa Zasobami Lokalowymi w jednostkach organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe." (zn. OB. 160.1.2018),

4. skanu zanonimizowanego aktu notarialnego dokumentującego dokonaną w 2020 r. przez Skarb Państwa - Nadleśnictwo B. sprzedaż osady leśnej (zasiedlonego, jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W.,

5.skanów zanonimizowanych umów najmu, którymi dokumentował się nabywca osady leśnej położonej pod adresem ul. [...], [...] W., w chwili zawierania ze Skarbem Państwa - Nadleśnictwem B. ww. aktu notarialnego,

6. skanu sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W.,

7.skanu sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu szacunkowego osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z dwoma budynkami gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] T. (poprzedni adres: ul. [...]; [...] T.),

Ponadto Skarżący wystąpił o podanie:

1.wartości księgowej netto sprzedanej ówczesnemu inżynierowi nadzoru a obecnemu p.o. dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., Panu D.S., osady leśnej (jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] W., na dzień:

a/ 01 kwietnia 2018 r.;

b/ wystosowania przez Nadleśnictwo B. wniosku o sprzedaż osady leśnej (zasiedlonego, jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczymi) położonej pod adresem ul. [...], [...] T. ;

c/ 22 października 2019 r.;

Wnioskowane przez Skarżącego informacje należy zakwalifikować jako informacje publiczne o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p. oraz majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.

Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi w kontrolowanej sprawie o bezczynność stwierdzić należy, że ocena działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia zarzut jego bezczynności.

Ustawodawca ustalił, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei według art. 17 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Mając na uwadze powyższe o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15; wyrok WSA w Białymstoku z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 60/22). Warto zauważyć naruszenie tych obowiązków prowadzi do stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4455/21). Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2512/15; wyrok WSA we Wrocławiu z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 160/22).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, co bezspornie wynika z akt, że organ nie podjął, w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 28 maja 2022 r. przypisanego regulacjami u.d.i.p. działania.

Na ocenę powstania stanu bezczynności organu oraz jej charakteru nie mają wpływu przywoływana przez organ okoliczność nadużywania przez Skarżącego prawa do informacji publicznej. Argumentacja organu nie może być uznana przez Sąd z dwóch powodów. Po pierwsze, fakt nadużywania przez Skarżącego prawa do informacji jest gołosłowny, nie poparty żadnymi danymi ani dodatkowymi informacjami co do jego charakteru czy rozmiarów. Organ nie wykazał w sposób przekonywujący, że w rozpatrywanej sprawie można przypisać Skarżącemu nadużywanie prawa do informacji publicznej. Jest to o tyle istotne, ponieważ u.d.i.p. nie uznaje takiej podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej." Koncepcja nadużycia prawa do informacji powstała w doktrynie i orzecznictwie jako odpowiedź na realne sytuacje, z którymi musiały mierzyć się sądy administracyjne (wyrok WSA w Poznaniu z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 21/21). Po drugie zaś, właściwą formą odmowy udostępnienia informacji publicznej jest decyzja administracyjna, której organ nie zastosował.

Z tych względów należy stwierdzić, że organ jako podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżących, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie załatwił go we właściwej prawnej formie przewidzianej w u.d.i.p.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że bezczynność miała charakter rażący. Stan ten ma miejsce wtedy, gdy bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12).

Sąd stwierdził, że organ nie udzielając informacji w sposób prawem określony pozostawał i nadal pozostaje w bezczynności i zobowiązał organ do udzielenia informacji w żądanym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. W związku z tym Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł.