Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 181/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ar 13 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Maria Werpachowska, Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 107/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz Burmistrza D. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 107/11 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Stowarzyszenie [...] wnioskiem z dnia 1 września 2011 r. wystąpiło do Burmistrza D. o udostępnienie informacji publicznej – w formie skanów na płycie CD – w zakresie całości dokumentacji związanej z organizacją "Prezentacji D. w 2010 r." – regulaminów, umów, informacji, opinii prawnych, protokołów i innych.

Urząd Miasta D. pismem z dnia 14 września 2011 r. wezwał Stowarzyszenie do sprecyzowania wniosku, przez podanie, jakiego rodzaju umowy i informacje związane z organizacją "Prezentacji D. w 2010 r." mają być udostępnione oraz poinformował, że opłata za udostępnienie informacji na płycie CD wynosi 3 zł.

W odpowiedzi Stowarzyszenie pismem z dnia 28 września 2011 r. wskazało, że chodzi o wszystkie informacje, które w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.), stanowią informację publiczną oraz podało, że wniosek dotyczy wszystkich rodzajów umów.

Urząd Miasta D. pismem z dnia 5 października 2011 r. poinformował Stowarzyszenie, że na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużył termin na udzielenie odpowiedzi na złożony wniosek do dnia 1 listopada 2011 r. Wyjaśnił, że jest to spowodowane koniecznością przygotowania i zeskanowania wnioskowanych danych.

W dniu 11 października 2011 r. Stowarzyszenie [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 1 września 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wskazało, że zgodnie z art. 2 i art. 13 u.d.i.p. organ powinien udzielić informacji publicznej w terminie 14 dni. W związku z faktem, że żądana informacja nie została udzielona, wniosło o zobowiązanie Burmistrza D. do jej udostępnienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Burmistrz D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie pozostaje w bezczynności, gdyż określony w art. 13 u.d.i.p termin udostępnienia informacji publicznej został dotrzymany, a żądana informacja publiczna jest w trakcie przygotowywania. Z kolei w piśmie z dnia 4 kwietnia 2012 r. poinformował, że żądana informacja publiczna została stronie skarżącej udzielona w dniu 3 listopada 2011 r. na płycie CD ze skanami umów i zleceń związanych z organizacją "D. Prezentacji w 2010 r."

Stowarzyszenie w odpowiedzi na powyższe pismo zaprzeczyło, że organ przekazał mu wszystkie umowy dotyczące organizacji imprezy "D. Prezentacje w 2010 r.". Podało, iż nie otrzymało umów z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu, dostępu do mediów i innych.

Burmistrz D. w piśmie z dnia 21 maja 2012 r. wyjaśnił, że odnośnie imprezy "D. Prezentacje w 2010 r." nie były zawierane umowy z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu i dostępu do mediów. Udział w imprezie odbywał się na podstawie "Zgłoszenia uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r.". Dodatkowo poinformował, że pierwsze umowy dotyczące udziału w imprezie zostały zawarte odnośnie "D. Prezentacji w 2011 r.".

Stowarzyszenie w piśmie z dnia 13 lipca 2012 r. podało, że w jego ocenie pomiędzy stronami została zawarta umowa adhezyjna, a jej potwierdzeniem było tzw. zgłoszenie. Warunki tej umowy były określone przez regulamin. W konsekwencji stwierdziło, że organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, tłumacząc, że umowy nie były zawierane.

Burmistrz D. w piśmie z dnia 24 sierpnia 2012 r. podał, że udzielił skarżącemu Stowarzyszeniu pełnej informacji publicznej, o którą wnioskowało, bowiem otrzymało ono umowy dotyczące organizacji "D. Prezentacji w 2010 r.". Jego zdaniem, wniosek składany na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. winien zawierać treść żądanych informacji. Wniosek Stowarzyszenia dotyczył umów, czyli co najmniej dwustronnych czynności prawnych. Zgłoszenia nie były umowami wyszczególnionymi we wniosku, nie istniał również dokument w postaci regulaminu, w którym byłyby określone ich warunki. Wskazał, że w jego ocenie analiza, czy "Zgłoszenie uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r." jest, jak twierdzi skarżący, umową adhezyjną, przekracza zakres obowiązków organu wynikający z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.

W piśmie z dnia 13 września 2012 r. skarżące Stowarzyszenie podtrzymało stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach procesowych, twierdząc, że pomiędzy stronami została zawarta umowa adhezyjna, o czym dowiedziało się dopiero z odpowiedzi na skargę. A zatem organ, nie informując wnioskodawcy o stanie faktycznym sprawy, pozostawał bezczynny. Zdaniem skarżącego, nie forma, czy nazwa dokumentu decyduje o jego kwalifikacji, a treść stosunku prawnego, jaki jest przez dany dokument wywołany. Skoro dokument zgłoszenia uczestnictwa i jego akceptacja wywołały takie skutki jak zawarcie umowy, to podlegał on udostępnieniu przez organ jako informacja publiczna prosta.

Na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. Stowarzyszenie oświadczyło, że nie posiada dokumentów potwierdzających istnienie zgłoszeń. Dodało, że wcześniej organ o takich okolicznościach go nie informował, a w jego ocenie zgłoszenie uczestnictwa jest chęcią zawarcia umowy cywilnej. Natomiast Burmistrz D., przedstawiając dokument: "Zgłoszenie uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r." oświadczył, że żadne umowy cywilne nie były zawierane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że w sprawie jest niesporne, iż Burmistrz D. w dniu 3 listopada 2012 r. przesłał skarżącemu Stowarzyszeniu informację na płycie CD, na której, zgodnie załączonym pismem przewodnim, znajdowały się informacje dotyczące:

1) utrzymania porządku publicznego i ochrony gospodarczej i kulturalnej części imprezy,

2) wydania Katalogu Wystawców,

3) transportu, montażu i demontażu stoisk wystawienniczych,

4) zabezpieczenia medycznego,

5) wydruku bonów sponsorskich,

6) oklejania reklamami samochodu osobowego (nagrody głównej),

7) nagłośnienia hali wystawienniczej oraz terenu przed halą,

8) wydruku plakatów,

9) przygotowania materiału filmowego,

10) organizacji Gali D. Prezentacji,

11) wykonania i montażu tablicy "[...] D. Prezentacji",

12) wykonania statuetek [...],

13) pokazu sztucznych ogni,

14) montażu i demontażu banerów promujących imprezę.

W rozpoznawanej sprawie istotna jest treść wniosku, zgodnie z którą skarżący wnosi o udzielenie informacji publicznej w zakresie całości dokumentacji związanej z organizacją imprezy masowej "Prezentacje D. w 2010 r." – regulaminów, umów, informacji, opinii prawnych, protokołów i innych. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ zareagował na żądanie wnioskującego i udzielił mu żądanych informacji, nie będąc przy tym w zwłoce. Nie można zatem uznać, że był w tej sprawie bezczynny. Pisma skierowane do skarżącego stanowią przejaw aktywności organu wobec jego żądania. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.i.d.p. miał on również prawo przedłużyć termin na udzielenie odpowiedzi na złożony wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że z analizy akt sprawy wynika, iż w związku z imprezą "D.Prezentacje w 2010 r." nie były zawierane umowy z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu i dostępu do mediów. Udział w imprezie, odbywał się na podstawie "Zgłoszenia uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r." Podkreślił, że wniosek o przyjęcie tego dokumentu został przez organ złożony na rozprawie, a Sąd uznał go za wiarygodny dowód w przedmiocie ustalenia podanych powyżej faktów. Ponadto wskazał, że Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na bezczynność Burmistrza D. następnego dnia po otrzymaniu zawiadomienia o przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek. Na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał zatem w bezczynności.

W ocenie Sądu pierwszej instancji za niezasadny uznać należy zarzut nieudostępnienia skarżącemu umów adhezyjnych, o których dowiedział się on z odpowiedzi na skargę. Należy bowiem traktować to jako nowe żądanie, niezawarte w pierwotnym wniosku. Kwestia ta była wyjaśniana po złożeniu skargi, tj. w piśmie organu z dnia 21 maja 2012 r., w którym stwierdzono, że przy organizacji imprezy "Prezentacje D. w 2010 r." nie były zawierane umowy z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu i dostępu do mediów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...], reprezentowane przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości, zarzuciło naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a to:

1) art. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p., poprzez uznanie za zasadne nieudzielenie skarżącemu przez organ informacji publicznej zgodnie z wnioskiem jedynie z powodu braku wiedzy skarżącego – na datę złożenia wniosku – o tytule (nazwie) konkretnych dokumentów, w sytuacji gdy z treści żądania zawartego we wniosku jednoznacznie wynika, iż wchodziły one w zakres żądanej dokumentacji, w szczególności poprzez sformułowanie "całość dokumentacji" oraz "i inne";

2) art. 10 ust. 1 u.i.d.p., poprzez uznanie, iż zgłoszony przez skarżącego zarzut nieotrzymania umów adhezyjnych traktować należy jako nowe żądanie, niezawarte w pierwotnym wniosku, podczas gdy z treści wniosku jednoznacznie wynika, iż skarżący wnosił o udostępnienie całej dokumentacji związanej z "Prezentacjami D. w 2010 r.", obejmującej także dokumenty będące podstawą stosunku umownego pomiędzy organizatorem imprezy a podmiotami w jakikolwiek sposób związanymi z organizacją imprezy, mające charakter tych umów, w tym zawierane z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu, dostępu do mediów i innych;

3) art. 13 ust. 1 u.i.d.p., poprzez uznanie, iż organ dokonał wszystkich niezbędnych czynności i nie pozostawał w bezczynności w sytuacji, gdy nie udzielił on skarżącemu w przewidzianym przepisem terminie żądanej informacji publicznej;

4) art. 13 ust. 2 u.i.d.p., poprzez uznanie, iż organ miał prawo przedłużyć termin na udzielenie odpowiedzi w sytuacji, gdy przedłużenie to dokonane przy piśmie z dnia 5 października 2011 r. wobec wniosku złożonego w dniu 1 września 2011 r. nie zostało dokonane w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ww. ustawy;

II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, w tym:

1) art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku i w konsekwencji doprowadziło do sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego doszło do błędnej oceny stanu faktycznego, w szczególności poprzez:

- uznanie dokumentu "Zgłoszenie uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r." za wiarygodny dowód w przedmiocie ustalenia zgłoszonego przez organ twierdzenia, iż co do imprezy "D. Prezentacje w 2010 r." nie były zawierane umowy z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia ternu, dostępu do mediów i inne, w sytuacji, gdy taka forma dokumentu stanowiła podstawę umownego stosunku prawnego pomiędzy organizatorem oraz podmiotami biorącymi udział w związku z organizacją imprezy, jako umowa adhezyjna;

- uznanie, iż wniosek skarżącego nie obejmował formularzy "Zgłoszenie uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r." jako stanowiących podstawę umów adhezyjnych zawieranych w związku z organizacją imprezy w sytuacji, gdy z literalnego brzmienia wniosku "całość dokumentacji związanej z organizacją imprezy masowej Prezentacje D. w 2010 r. – regulaminy, umowy, informacje, opinie prawne, protokoły i inne" jednoznacznie wynika, iż skarżący wnioskował o wszystkie dokumenty związane z organizacją imprezy, bez względu na nazwę i formę;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niespełnienie wymagań metodologicznej poprawności, brak dostatecznego stopnia precyzji, uniemożliwiającego kontrolę instancyjną, brak przeprowadzenia jakiegokolwiek merytorycznego wywodu co do przesłanek, których wystąpienie warunkuje i uzasadnia uznanie Sądu, iż skoro udział w imprezie odbywał się na podstawie "Zgłoszenia uczestnictwa do udziału w D. Prezentacjach w 2010 r.", to w związku z tą imprezą nie były zawierane umowy z wystawcami, komitetami wyborczymi prowadzącymi działalność reklamową w czasie imprezy, wynajęcia terenu, dostępu do mediów i inne, polegające na ograniczeniu się przez Sąd, jedynie do stwierdzenia, iż dokument taki został złożony na rozprawie oraz że Sąd uznaje go za dowód wiarygodny na powyższą okoliczność.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Stowarzyszenie wniosło o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uwzględnienie skargi i zobowiązanie Burmistrza D. do udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o zwolnienie z kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Stosownie do treści art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Istota sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy w dacie wniesienia skargi przez Stowarzyszenie "[...] Burmistrz D. pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że został w niej spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz D. jest bowiem organem zobowiązanym do udzielenia posiadanej informacji publicznej, zaś żądana przez skarżące Stowarzyszenie informacja ma charakter informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.i.d.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do treści ust. 2 art. 13 u.i.d.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej ma nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że istnieją powody, które uniemożliwiają udzielenie informacji publicznej bez nieuzasadnionej zwłoki. W takim przypadku podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, powiadamia wnioskodawcę w terminie 14 dni o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy przyjąć, że z chwilą doręczenia powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.i.d.p, wyznaczony w nim termin na realizację wniosku, mieszczący się w terminie 2 miesięcy, w tym czasie uwalnia dysponenta informacji publicznej od zarzutu bezczynności. Powiadomienie wnioskodawcy wskazuje bowiem, że dysponent informacji publicznej proceduje w kierunku rozpatrzenia wniosku, które z przyczyn przez niego podanych nie może jednak nastąpić niezwłocznie. Powinno być ono kwalifikowane w kategoriach czynności materialno – technicznej, poprzedzającej samo udzielenie informacji publicznej, jako że bezpośrednio zmierza do jej udostępnienia. Skierowanie do wnioskodawcy powiadomienia o wydłużeniu terminu realizacji jego wniosku o dostęp do informacji publicznej świadczy zatem o braku bezczynności podmiotu zobowiązanego. Dopiero ewentualny bezskuteczny upływ wyznaczonego w powiadomieniu terminu i nieudzielenie informacji publicznej przez dysponenta informacji może świadczyć o jego zwłoce w zakresie rozpatrzenia wniosku i stanowić podstawę do złożenia skargi na bezczynność.

Z akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie [...] wnioskiem z dnia 1 września 2011 r. wystąpiło do Burmistrza D. o udostępnienie informacji publicznej – w formie skanów na płycie CD – w zakresie całości dokumentacji związanej z organizacją "Prezentacji D. w 2010 r." – regulaminów, umów, informacji, opinii prawnych, protokołów i innych. Organ w dniu 14 września 2011 r. – a więc w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – wezwał Stowarzyszenie o sprecyzowanie, jakiego rodzaju umowy i informacje związane z organizacją "Prezentacji D. w 2010 r." mają być udostępnione oraz podał, że wysokość opłaty za udostępnienie informacji w żądanej formie wynosi 3 zł. Stowarzyszenie pismem z dnia 28 września 2011 r. sprecyzowało, że chodzi mu o wszystkie informacje, które stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz podało, że wniosek dotyczy wszystkich rodzajów umów.

Wobec powyższego, organ pismem z dnia 5 października 2011 r. poinformował Stowarzyszenie, że na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużył termin na udzielenie odpowiedzi na złożony wniosek do dnia 1 listopada 2011 r. Wyjaśnił, że jest to spowodowane koniecznością przygotowania i zeskanowania wnioskowanych danych.

Stowarzyszenie [...], przed upływem wyznaczonego przez organ terminu na udostępnienie informacji publicznej, już w dniu 11 października 2011 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie rozpatrzenia ich wniosku z dnia 1 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogólnikowa treść wniosku Stowarzyszenia z dnia 1 września 2011 r. uprawniała organ do wezwania wnioskodawcy o jego sprecyzowanie w części dotyczącej umów i innych informacji związanych z organizacją "Prezentacji D. w 2010 r." Uczynił to w terminie, określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a więc w terminie 14 dni. Następnie, po sprecyzowaniu przez wnioskodawcę wniosku i stwierdzeniu, że z uwagi na obszerny zakres materiału podlegający udostępnieniu, udzielenie odpowiedzi nie będzie możliwe niezwłocznie, jak również w terminie 14 dni, organ prawidłowo w piśmie z dnia 5 października 2011 r. – w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. – poinformował Stowarzyszenie, iż wnioskowane informacje publiczne zostaną udostępnione do dnia 1 listopada 2011 r. (tj. w okresie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku), podając przyczyny tego opóźnienia. Jako nietrafne uznać należy stwierdzenie autora skargi kasacyjnej, że organ, przedłużając termin rozpatrzenia wniosku dopiero przy drugim piśmie do strony, tj. w piśmie z dnia 5 października 2011 r., pozostawał już w bezczynności, bowiem w pierwszej kolejności należało ustalić dokładny zakres żądania Stowarzyszenia przedstawiony we wniosku z dnia 1 września 2011 r. (a więc wezwać stronę do sprecyzowania wniosku), gdyż dopiero wówczas można było ustalić, czy wnioskowane informacje będą mogły być udostępnione w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., czy też w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut naruszenia art. 13 ust.1 i 2 u.d.i.p., przez błędną wykładnię, jest niezasadny.

Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonywał oceny istnienia bezczynności organu w sytuacji, gdy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została wniesiona przed upływem terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak wyżej wskazano, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin ten został prawidłowo przedłużony do dnia 1 listopada 2011r., zaś skarga Stowarzyszenia na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej została złożona już w dniu 11 października 2011 r. W przypadku, gdy w chwili składania skargi na bezczynność Sąd pierwszej instancji ustali, że termin do rozpoznania sprawy jeszcze nie upłynął (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo został zasadnie przedłużony (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), tzn., iż organ nie dopuścił się bezczynności, zobowiązany będzie do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08 ONSA i WSA 2009/4/63). W niniejszej sprawie w tym okresie organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż miał jeszcze wyznaczony czasokres na realizację żądania. W związku z tym uznać należy, iż skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, lecz z innej przyczyny niż wskazana przez Sąd pierwszej instancji.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż z tego względu ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej byłaby przedwczesna.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. O obowiązku zwrotu przez Stowarzyszenie "[...] na rzecz Burmistrza D. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i § 3 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Odnosząc się do wniosku skarżącego kasacyjnie o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazać należy, iż oprócz wpisu od skargi kasacyjnej, który został przez niego uiszczony, w niniejszej sprawie nie ma on obowiązku ponoszenia innych kosztów sądowych, które podlegałyby zwolnieniu, a ewentualne postanowienie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych miałoby skutek dopiero od chwili jego uprawomocnienia i nie powodowałoby zwrotu uiszczonego już wpisu od skargi kasacyjnej. Ponadto, zgodnie z art. 248 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów postępowania, jeżeli obowiązek taki wynika z innych przepisów.