Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 179/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 2 i 2a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 września 2006 roku K. W. zwrócił się do Starosty [...] z prośbą o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Do wniosku wnioskodawca załączył oryginały dokumentów w postaci:

- zaświadczenia Nr [...] o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz pojazdu zabytkowego, taksówki osobowej lub bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego wydane przez Polski Związek Motorowy – Okręgowy Zespół Działalności Gospodarczej Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.;

- zaświadczenia Nr [...] o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów w zakresie przeprowadzania badania technicznego autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h;

- zaświadczenia Nr [...] o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych;

- zaświadczenia Nr [...] o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów przystosowanych do zasilania gazem;

- zaświadczenia [...] o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów związanych z pierwszym badaniem technicznym pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą, pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, skierowanych na badania techniczne przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę ( ...);

- oraz zaświadczenia z dnia [...] wystawionego przez Jednostkę Wojskową Nr 4393 w Leźnicy Wielkiej potwierdzającego, że w latach 1996-2001 wnioskodawca pracował na stanowisku dowódcy drużyny jako starszy mechanik samochodowy, dyplom ukończenia Szkoły Chorążych, świadectwo dojrzałości i zaświadczenie z dnia 23 grudnia 2004 roku o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 246, poz. 2469) oraz art. 104 k.p.a. odmówił K. W. wydania uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być w szczególności osoba, która posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. Podstawą zaś ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów w myśl § 11 pkt 1 powołanego rozporządzenia jest zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego. W rozpoznawanej sprawie, pismem z dnia 22 września 2006 roku organ wezwał wnioskodawcę do przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego oraz do złożenia wyjaśnień w zakresie nabycia wymaganej praktyki. W odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia 2 października 2006 roku K. W. oświadczył, że zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej nabył praktykę w zakresie obsługi i naprawy pojazdów mechanicznych we własnym warsztacie samochodowym. Powołując się natomiast na treść § 14 powołanego rozporządzenia wskazał, iż w jego przypadku zaświadczenie potwierdzające złożenie egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego nie jest wymagane, ponieważ kurs diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów ukończył wcześniej. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, wobec nie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 84 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, organ odmówił wydania wnioskowanych uprawnień.

Od powyższej decyzji K. W. złożył odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art. 84 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazał, iż przedstawiając załączone do wniosku dokumenty wykazał, że spełnił wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Podniósł, iż posiada wykształcenie średnie techniczne o specjalności innej, niż samochodowa oraz udokumentowane 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów, a uprawnienia diagnosty nabył jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku, które obowiązywało do dnia 26 listopada 2004 roku. Zgodnie natomiast z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność, co oznacza, że załączone do wniosku zaświadczenia są ważne.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 84 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym podkreślił, iż starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie spełni łącznie cztery przesłanki: 1) posiada wymagane wykształcenie techniczne, 2) posiada wymaganą praktykę, 3) odbyła wymagane szkolenie i 4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Stosownie zaś do treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia diagnostów i diagnostów uzupełniających swoje uprawnienia odbywa się według programu szkolenia określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Warunkiem natomiast przystąpienia do egzaminu kwalifikacyjnego jest przedłożenie kserokopii zaświadczenia o ukończeniu szkolenia (§ 5 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia). Dopiero bowiem przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego złożenie egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest natomiast fakt, że wnioskodawca posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów, jednakże nie wyczerpują one zakresu programu szkolenia, o którym mowa w cytowanym rozporządzeniu. Przedłożone zaświadczenia zostały wydane w dniu 16 sierpnia 2004 roku przez Polski Związek Motorowy – Okręgowy Zespół Działalności Gospodarczej Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., a szkolenie zostało przeprowadzone według programu stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku w sprawie wymagań w stosunku do diagnostów, które utraciło swą moc z dniem 26 listopada 2004 roku. Odwołując się natomiast do treści § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, który stanowi, iż zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność, organ odwoławczy podkreślił, iż przedstawione przez wnioskodawcę zaświadczenia nie są kwestionowane, zachowują bowiem swoją ważność, jednakże nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wydania uprawnień w żądanym przez wnioskodawcę zakresie, gdyż zarówno w obecnym stanie prawnym, jak i pod rządami nieobowiązujących już przepisów prawa uprawnienia diagnosty nadawane są na podstawie decyzji. Odnosząc się natomiast do twierdzeń strony, że w dniu 8 września 2004 roku spełniał wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania uprawnienia diagnosty organ podkreślił, iż są one chybione, ponieważ strona nie legitymowała się pozytywnym wynikiem egzaminu kwalifikacyjnego. Żaden bowiem z przepisów przejściowych nie stanowi podstawy, aby uznać, iż egzamin przeprowadzony pod rządami nieobowiązujących już przepisów prawa przez jednostkę, która przeprowadzała szkolenie w tym zakresie był tożsamy z egzaminem kwalifikacyjnym przeprowadzanym przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 84 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu zaakcentował, że stosownie do treści § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność, a prawa nabyte na ich podstawie powinny być respektowane i powinny stanowić podstawę do wydania decyzji o przyznaniu uprawnień diagnosty. Odmienne natomiast rozumienie powołanego przepisu prowadziłoby do paradoksalnej i nieuzasadnionej prawnie sytuacji, w której osoba ubiegająca się o wydanie uprawnień diagnosty musiałaby dwukrotnie przystąpić do egzaminu; raz po odbyciu szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów i drugi raz w odrębnym trybie już po zakończeniu szkolenia na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 84 ust. 2 powołanej ustawy, starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (art. 82 ust. 2a ustawy). Szczegółowe natomiast wymagania w stosunku do diagnostów, program szkolenia diagnostów, zasady przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 84 ust. 2 oraz wysokość opłaty za egzamin określa wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 84a ust. 2 ustawy, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 246, poz. 2469). W myśl § 2 powołanego rozporządzenia diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być osoba, które spełnia jeden z następujących warunków: 1) posiada wyższe wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowane 2 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 2) posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 3) posiada wyższe wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów; 4) posiada średnie wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. Szkolenie zaś osób ubiegających się o uprawnienia diagnostów i diagnostów uzupełniających swoje uprawnienia odbywa się według programu szkolenia określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Po odbyciu szkolenia, o którym mowa w ust. 1, jego uczestnicy otrzymują zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badan technicznych pojazdów według wzoru określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przedłożenie kserokopii zaświadczenia o ukończeniu szkolenia jest natomiast w myśl § 5 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia warunkiem koniecznym dopuszczenia do egzaminu kwalifikacyjnego.

W świetle § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, uczestnicy egzaminu otrzymują, w terminie 30 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu kwalifikacyjnego, zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu wydane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego albo pismo informujące o wynikach z poszczególnych części egzaminu kwalifikacyjnego. Wzór zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu kwalifikacyjnego określa załącznik nr 4 do rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia, dopiero przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu kwalifikacyjnego stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Wzór uprawnienia diagnosty określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów, które wydane zostały w dniu 16 sierpnia 2004 roku przez Polski Związek Motorowy – Okręgowy Zespół Działalności Gospodarczej Spółkę z o.o. z siedzibą w Ł., a szkolenia odbyły się według programu szkolenia stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 1769. Powyższe rozporządzenie utraciło jednak swą moc z dniem 26 listopada 2004 roku,

W dniu 21 sierpnia 2004 r weszła w życie zmiana treści art. 84 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym.

Z dotychczasowej treści ust. 2 tego przepisu wynikało, że do otrzymania uprawnień diagnosty wystarczyło odbycie szkolenia zakończone egzaminem z wynikiem pozytywnym oraz wymagane wykształcenie i praktyka. Szkolenie zatem, tak jak to było w przypadku skarżącego, połączone było z egzaminem, który odbywał się na zakończenie szkolenia, w ramach tegoż szkolenia. Skarżący nie mógł jednak w tym czasie uzyskać uprawnień diagnosty, bowiem nie spełniał wtedy wszystkich przesłanek wymaganych tym przepisem – brakowało mu odpowiedniej ilości lat praktyki.

Od dnia 21 sierpnia 2004 r. zgodnie z art. 84 ust. 2 cyt. ustawy – egzamin nie odbywał się w ramach szkolenia. W myśl ust. 2a – był odpłatny i przeprowadzony przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

W świetle obowiązującego od dnia 26 listopada 2004 roku, § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 246, poz. 2469), zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność. Oznacza to zatem, że jedynie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla diagnostów, którymi legitymuje się skarżący zachowują swoją ważność. Nie zachowuje ważności egzamin zdany przez skarżącego w ramach tego szkolenia.

Jednakże zarówno pod rządami nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, jak i w obecnym stanie prawnym zaświadczenie o ukończeniu szkolenia nie stanowi samodzielnej podstawy do ubiegania się o wydanie uprawnień diagnosty. Aby uzyskać takie uprawnienia trzeba spełniać jednocześnie wszystkie przesłanki wymagane obowiązującymi przepisami - a więc wykształcenie, lata praktyki, szkolenie i od 21 sierpnia 2004 r. - egzamin zdany przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż w dniu 8 września 2004 roku spełniał wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania uprawnień diagnosty. Skarżący posiadał już wprawdzie odpowiednią ilość lat praktyki zawodowej, ale w tym momencie – jak wyżej wykazano - nie spełniał przesłanki zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Podkreślić jednocześnie należy, iż "wydanie uprawnienia" przez starostę następuje w postaci decyzji.

Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, iż obowiązek organów administracji publicznej do stosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji wynika z konstytucyjnej zasady praworządności. Od reguły tej mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, ograniczającymi moc przepisów prawa w czasie, przez wyłączenie ich zastosowania do zdarzeń prawnych mających miejsce przed ich wejściem w życie.( np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. I OSK 942/05 nie publikowany ).

Wydając decyzję starosta musiał więc ocenić spełnienie przesłanek wynikających z przepisów obowiązujących w dniu wydania tej decyzji z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, a żaden z obowiązujących przepisów przejściowych nie stanowi podstawy do uznania, iż egzamin przeprowadzony pod rządami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku przez jednostkę, która prowadziła szkolenie, w ramach tego szkolenia - zachowuje ważność.

Na tle przedstawionych okoliczności faktycznych wskazać zatem należy, iż zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów, którymi legitymuje się skarżący zachowują swoją ważność, stosownie do treści § 14 obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku. Kopie tych zaświadczeń przedstawione właściwemu organowi są natomiast warunkiem koniecznym dopuszczenia do egzaminu kwalifikacyjnego przeprowadzanego przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zakończonego wydaniem zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu i dopiero legitymowanie się zaświadczeniem potwierdzającym zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przed powołaną komisją stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Zarzuty skarżącego nie są zasadne. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego dotyczącej interpretacji wyżej wymienionych przepisów. Wskazać przede wszystkim należy, iż skarżący poprzez ukończenie szkolenia nie nabył żadnych praw. Spełnił jedynie jedną z przesłanek wynikającą z obowiązujących przepisów. Skarżący nabędzie prawo z chwilą, gdy decyzja starosty nadająca uprawnienia diagnosty stanie się ostateczna.

Konkludując przedstawione rozważania należy podnieść, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

A.Ł.