Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 462/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi T.G.


UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2007 roku A. R. wniósł skargę na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej. Skarga została sporządzona przez ustanowionego przez stronę pełnomocnika w osobie adwokata.

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 roku Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że działający w imieniu strony adwokat nie opłacił należycie skargi przy jej wnoszeniu, mimo że skarga podlegała opłacie stałej – art. 221 ustawy.

W dniu 30 lipca 2007 roku działający w imieniu skarżącego adwokat J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 12 września 2007 roku Sąd odrzucił zażalenie.

W dniu 22 października 2007 roku A. R. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że prowadzenie swojej sprawy powierzył pełnomocnikowi, który popełnił błąd nie opłacając skargi o czym nie poinformował skarżącego. O odrzuceniu skargi A. R. uzyskał informację dopiero w dniu 17 października 2007 roku od pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu tego przepisu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy, przy czym uchybienie przez stronę terminowi spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Innymi słowy, dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy trzeba oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące pełnomocnika. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca powołuje się na okoliczność niekompetencji i nierzetelności pełnomocnika. Oczywistym jest, że okoliczności te nie mogą uzasadniać braku winy pełnomocnika, który wnosząc skargę objętą wpisem stałym, zaniechał uiszczenia tegoż wpisu. Jak już wyżej wskazano, dla oceny wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest odniesienie się do okoliczności związanych z osobą pełnomocnika, a z natury rzeczy niekompetencja czy nierzetelność zawodowego pełnomocnika (przy czym Sąd nie dokonuje tu oceny postępowania pełnomocnika, opierając się jedynie na argumentach podnoszonych przez stronę), wykluczają stwierdzenie, że pełnomocnik dołożył należytej staranności by uniknąć negatywnych konsekwencji niedopełnienia czynności procesowych. W szczególności uwzględnić trzeba fakt, że adwokatowi, a zatem podmiotowi fachowemu, stawia się wyższe wymagania niż innym podmiotom nieprofesjonalnym.

Stosownie do treści art. 34 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jeżeli jednak strona podejmie decyzję o powierzeniu prowadzenia sprawy zawodowemu pełnomocnikowi w osobie adwokata, to jednocześnie obciążają ją konsekwencję źle podjętego wyboru, przy czym chodzi tu oczywiście o konsekwencje w zakresie błędnie czy też nieterminowo dokonanych czynności procesowych przez działającego w imieniu i na rzecz strony pełnomocnika. Inną kwestią pozostaje odpowiedzialność pełnomocnika wobec strony wynikająca z odrębnych przepisów.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez jego winy i stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w postanowieniu.

T.G.