Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1090/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "P." w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierzęcia 1. uchyla zaskarżoną decyzje; 2. zasądza od organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Stowarzyszenia "P." w Trzciance kwotę (...) zł ((...)) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Burmistrz Gminy M. wydaną na podstawie art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2013 r. poz. 856) zwanej dalej jako "u.o.z." odmówił czasowego odebrania zwierząt – siedmiu królików utrzymywanych przez F. i A. G. i orzekł o zwrocie F. i A. G. siedmiu królików odebranych w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. przez "Stowarzyszenie A" (zwane dalej również jako "Stowarzyszenie"). W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 6 ust. 2 u.o.z.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr [...] na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. SKO uznało, że organ I instancji nie zawiadomił wszystkich stron o wszczęciu postępowania oraz, że decyzja organu I instancji wydana została bez niezbędnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 10 oraz art. 7 ust. 3 u.o.z. ponownie odmówił czasowego odebrania zwierząt – siedmiu królików utrzymywanych przez F. i A. G. i orzekł o zwrocie F. i A. G. siedmiu królików odebranych w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. przez "Stowarzyszenie A". W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. możliwe jest jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 tej ustawy. Organ I instancji przytoczył zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. A. G. i F. G. - właściciele zwierząt zeznali, że zwierzęta były hodowane w celach konsumpcyjnych i przebywały w dobrych warunkach. Dodali również, że przedstawiciele Stowarzyszenia weszli do mieszkania, a królików szukali nawet w szafach z naczyniami. J.B. – lekarza weterynarii zeznał, że opiekował się królikami, u trzech z nich stwierdził chorobę – maksymatozę. Króliki były szczepione, jednak podejrzewa, że okres szczepienia przypadł na okres inkubacji choroby, kiedy klinicznie króliki były zdrowe lub szczepionka nie była w pełni skuteczna. Wprawdzie nie był w miejscu przetrzymywania królików, ale z informacji jakie posiada wynika, że stan królików jak i odżywianie były dobre, jednak warunki bytowania królików były niezadowalające. W. W. – technik weterynarii, sprawował opiekę na królikami, wykonywał coroczne szczepienia, wskazał, że króliki były pod stałą opieką weterynaryjną, a ich stan zdrowotny był dobry. G. B. – prezes Stowarzyszenia, który stwierdził, iż z posiadanych przez niego informacji wynika, że warunki przetrzymywania królików były rażące, nie miały one dostępu do wody, były chore, poranione, nie udzielono im pomocy weterynaryjnej. Zeznał również, że lekarz fundacji A, który na drugi dzień zbadał króliki, stwierdził u nich wychudzenie, znaczne zmiany na skórze, obrzęki, strupy, zapalenie górnych i dolnych dróg oddechowych.

Organ I instancji przytoczył również zeznania funkcjonariuszy Policji obecnych przy odbieraniu zwierząt, którzy zeznali, że zwierzęta przebywały w klatkach, w których zalegał obornik, a same zwierzęta były schorowane.

Ponadto organ wyjaśnił, że przesłuchał również przedstawicieli Stowarzyszenia, którzy uczestniczyli w odbiorze zwierząt. Wskazał, że zeznali oni, iż w klatkach w których przebywały zwierzęta było dużo obornika, brakowało pożywienia, wody. Warunki bytowania zwierząt były rażąco niechlujne i nieodpowiednie, a ich stan daleki od dobrego.

W dalszej części decyzji organ I instancji stwierdził, że pracownicy Stowarzyszenia weszli na posesje właścicieli zwierząt bez ich wiedzy. Pracownicy ci nie posiadali wykształcenia weterynaryjnego, a w czasie interwencji dopuścili się rewizji w mieszkaniu właścicieli zwierząt. Organ zaznaczył również, że poważne wątpliwości budzi fakt, niesporządzenia przez pracowników Stowarzyszenia protokołu z przeprowadzonej interwencji.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Burmistrz uznał, że brak jest podstaw do uznania, że zwierzęta były przetrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania. Organ zauważył, że Stowarzyszenie dokonało odebrania zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., którego zastosowanie możliwe jest tylko w sytuacjach niecierpiących zwłoki. Zdaniem Burmistrza w sprawie nie zachodziły przesłanki określone w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., nie było zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 u.o.z., a tym bardziej trybu określonego w art. 7 ust. 3 u.o.z.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów:

- art. 50 § 1 i 75 § 1 k.p.a. poprzez brak przesłuchania lekarza weterynarii, który badał zwierzęta po odebraniu;

- art. 79 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 7 ust. 3 u.o.z. poprzez nieuwzględnienie trybu szczególnego odbioru zwierząt;

-art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność tj. znęcanie nad zwierzętami zostało udowodnione.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją nr [...] na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 2 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy, jednocześnie wskazując na jakiej podstawie uznał, że nie doszło do okoliczności, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. Organ I instancji wnikliwie przeprowadzając postępowanie dowodowe wykazał w sposób przekonujący, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do faktu znęcania się nad zwierzętami przez właścicieli, ani tym bardziej do tego, aby dalszy pobyt królików w dotychczasowym miejscy zagrażał ich zdrowiu czy życiu.

Organ podkreślając znaczenie przepisów art. 7, 77,80 i 107 § 1 k.p.a. wskazał, że materiał dowodowy, w oparciu o który została wydana zaskarżona decyzja został zebrany właściwie, a następnie rozpatrzony w sposób wyczerpujący.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że zwierzę które jest źle traktowane, może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi. Zdaniem Kolegium w aktach znajduje się opinię weterynaryjna, z której nie wynika aby w niniejszej sprawie dochodziło do aktów znęcania się nad zwierzętami. Wprawdzie z jednej z opinii wynika, że zwierzęta chorowały na maksymatozę, nie świadczy to jeszcze o niewłaściwym traktowaniu. W drugiej opinii stwierdza się natomiast, że zwierzęta były w dobrym stanie, co zdaniem Kolegium potwierdza również załączona jako materiał dowodowy dokumentacja fotograficzna.

Zdaniem organu odwoławczego, użyte przez ustawodawcę sformułowanie utrzymywania zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania zdaje się wskazywać na pernamentny charakter takiego stanu, dlatego okoliczności takich zaniedbań muszą być zbadane w sposób w szczególnie wnikliwy, co uczynił organ I instancji.

Odebranie zwierzęcia właścicielowi jest posunięciem ostatecznym i może być akceptowane tylko w naprawdę drastycznych okolicznościach, dlatego też okoliczności przemawiające za takim działaniem muszą zostać wykazane w sposób niezbity. Tymczasem zdaniem Kolegium argumenty podnoszone w odwołaniu, przemawiające za odebraniem konia właścicielce są gołosłowne i mało konkretne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji SKO zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz brak stanowiska co do zaniechania przesłuchania świadków, których należy przesłuchać na okoliczność znęcania się nad zwierzętami tj. lekarza weterynarii, który badał króliki po ich odebraniu. Stowarzyszenie zarzuciło organowi odwoławczemu również naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 7 ust. 3 u.o.z. Ponadto zdaniem Stowarzyszenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze dało wiarę ustaleniom organu I instancji, w sytuacji gdy organ ten do z góry przyjętej tezy dobrał materiał dowodowy. Wskazało również na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz na zapisanie na stronie 6 decyzji, uzasadnienia w sprawie dotyczącej odbioru konia, a nie królików.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134§ 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w sytuacji gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy M. orzekającą o odmowie czasowego odebrania zwierząt – siedmiu królików utrzymywanych przez F. i A. G. oraz o zwrocie tych zwierząt ich właścicielom.

W przepisie art. 6 ust. 1a u.o.z. ustawodawca wprowadził ogólną regułę zakazującą znęcania nad zwierzętami. W art. 6 ust. 2 u.o.z. wskazał, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień enumeratywnie wymieniając sytuację które w szczególności uznać należy za takie działanie. Z kolei w art. 7 u.o.z. uregulował tryb czasowego odebrania zwierząt ich właścicielowi lub opiekunowi. Z art. 7 ust. 1 u.o.z. wynika, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane (pkt 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub (pkt 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub (pkt 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Ponadto w art. 7 ust. 3 u.o.z. uregulowano szczególny tryb czasowego odebrania zwierząt. Przepis ten przewiduje, że w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. zostały poszerzone w stosunku do regulacji z art. 7 ust.1 u.o.z. Dla zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z. nie wystarczy bowiem spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto zaznaczyć należy, że decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy, czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Tym samym organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 263/10 dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie decyzja organów administracji oceniana winna być w świetle regulacji art. 7 ust. 3 u.o.z., zwierzęta (7 królików) zostały bowiem odebrane ich właścicielom przez członków Stowarzyszenia, bez uprzedniej decyzji właściwego organu administracji o czasowym odebraniu zwierząt. Wobec tego, po zawiadomieniu przez Stowarzyszenie o dokonanych czynnościach, rolą organu administracji było zbadanie zasadności podjętych przez Stowarzyszenie działań poprzez ustalenie czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 6 ust. 2 u.o.z., a nadto czy sytuacja taka może być uznana za przypadek niecierpiący zwłoki oraz czy dalsze pozostawanie zwierząt u dotychczasowego właściciela zagraża ich życiu.

Do poczynienia ustaleń w tym zakresie obowiązany był nie tylko organ I instancji, ale również organ rozpatrującym sprawę w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, a istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Wniesienie odwołania sprawia , iż sprawa winna być ponownie rozpatrzona przez organ II instancji. Oznacza to, że rola organu odwoławczego nie sprowadza się jedynie do funkcji kontrolnych ograniczających się do oceny poprawności wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, ale obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy m.in. przez ponowną ocenę całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wskazać należy, że na organie odwoławczym spoczywa również obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Właściwe ustalenie stanu faktycznego, niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji, wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Ponadto, aby wyrażone w art. 80 k.p.a. prawo organu administracji do swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) nie przybrało formy dowolności, wydawane rozstrzygnięcia muszą być należycie uzasadnione. Stąd w art. 107 § 1 k.p.a. ustawodawca jako podstawowy elementem decyzji wskazał uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.) (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 184/12 dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Znaczenie powyższych reguł postępowania mocno wyeksponowane zostało również w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Mimo podkreślenia wagi jaką dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy mają wyżej powołane regulacje w zakresie postępowania organu administracji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się do pobieżnej kontroli zaskarżonej decyzji organu I instancji, zapominając przy tym, iż istotą dwuinstancyjnego postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy, a nie jedynie kontrola decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu Kolegium uchyliło się od ciążącego na nim obowiązku ponownej oceny całokształtu materiału dowodowego i tym samym ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując, że postępowanie organu I instancji nie ograniczyło się do oceny wystawionych przez lekarza weterynarii opinii, ale również zebrano materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, które mają w ocenie Kolegium szczególne znaczenie w sprawach o czasowe odebranie zwierząt, ani słowem nie odniosło się do tych zeznań. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organ nie ocenił materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji. W aktach sprawy znajdują się protokoły z zeznań świadków - właścicieli zwierząt, lekarza weterynarii i technika weterynarii, sprawujących opiekę weterynaryjną nad zwierzętami, a także przedstawicieli Stowarzyszenia, Fundacji A oraz funkcjonariuszy Policji obecnych przy odbieraniu zwierząt przez członków Stowarzyszenia. Zeznania te w wielu miejscach są ze sobą sprzeczne, co wymagało od organu wykazania w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, którym zeznaniom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem Kolegium ani słowem nie odniosło się do tych zeznań, uchylając się od ciążącego na nim obowiązku oceny całokształtu materiału dowodowego. Tym samym nie sposób poznać motywy jakimi kierował się organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, czy zeznania te służyły organowi jako środek dowodowy w niniejszej sprawie, którym z zeznań dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności.

Ponadto godzi się zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna przedstawiająca wedle twierdzeń prezesa Stowarzyszenia, odebrane w niniejszej sprawie króliki. Wskazany materiał dowodowy nie koresponduje jednak ze stanowiskiem organu odwoławczego w zakresie dobrego stanu zdrowia zwierząt. Na załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, na którą powołuje się też Kolegium, wynika jednoznacznie, że przedstawione na nich zwierzęta posiadają liczne stupy, zaczerwienione oczy, jak również ślady krwi na nozdrzach. Okoliczność tą jednak całkowicie pominęło Kolegium w niniejszej sprawie. Niezbędnym w ocenie Sądu było zbadanie czy wskazana dokumentacja fotograficzna rzeczywiście przedstawia zwierzęta odebrane F. i A. G.. Zbadanie wiarygodności tej dokumentacji było niezbędne w okolicznościach braku w aktach sprawy jakiegokolwiek protokołu z odebrania zwierząt. W zeznaniach świadków brak jest zgodności co do okoliczności sporządzenia takiego protokołu. M. P., pracownik Fundacji A. zeznała, że taki protokół został sporządzony przez członków Stowarzyszenia, z kolei członkowie Stowarzyszenia zeznali, że takiego protokołu nie ma. Tym samym niezbędnym było ustalenie czy protokół taki został ostatecznie sporządzony. Okoliczność ta bez wątpienia mieściłaby się w granicach uzupełniającego postępowania dowodowego, do którego przeprowadzenia zgodnie z art. 136 k.p.a. uprawniony jest organ II instancji.

Wobec powyższego zasadnym było uznanie, iż decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art.8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu niezbędnym jest również odniesienie się do okoliczności w jakich króliki zostały odebrane ich właścicielom. W państwie prawa za niedopuszczalne uznać należy sytuację, w której członkowie Stowarzyszenia, samowolnie dopuszczają się przeszukania mieszkania. Do takich działań powołane zostały bowiem upoważnione do tego służby. Równie krytycznie odnieść się należy do podejmowania czynności odebrania zwierząt, przy braku obecności osoby dorosłej.

Tym samym, wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, niezbędnym w ocenie Sadu okazało się uchylenie decyzji organu odwoławczego. Prowadząc ponownie postępowanie organ ten dokona oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto rozważy uzupełnienie materiału dowodowego w oparciu o normę art. 136 k.p.a. o protokół z odebrania zwierząt, o którym mowa w zeznaniach pracownika Fundacji A. Ponadto rolą organu odwoławczego będzie ocena czy w przedmiotowej sprawie zaistniały wynikające z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 u.o.z. okoliczności przemawiające za czasowym odebraniem zwierząt. Niezbędnym będzie również w świetle materiału dowodowego wyjaśnienie jaki objawy wiążą się z chorobą zwaną maksymatozą.

Organ II instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien przestrzegać zasad wynikających z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., gdyż zasady przytoczone w powyższych przepisach już przekroczono wydając decyzję z [...] listopada 2013 r. nr [...] i [...] lipca 2014 r. nr [...]. Przy wydawaniu obydwu wskazanych decyzji brał udział ten sam członek SKO. Wskazana w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. przesłanka wyłączenia członka Kolegium ma charakter bezwzględny (vide: wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2771/12).

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c orzekł jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.