Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2391/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji –


UZASADNIENIE

W dniu 5 sierpnia 2013 r. J. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W petitum skargi strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wskazał, że sporna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest jedną z sześciu decyzji administracyjnych, którymi organ nałożył na stronę skarżącą kary po 3.000 złotych każda. W tej sytuacji skarżący stwierdził, że w obliczu trudnej sytuacji majątkowej zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania spornej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek przedemerytalny w kwocie 803,81 złotych miesięcznie. Skarżący zaznaczył ponadto, że zaświadczenie o przyznanej kwocie zasiłku znajduje się w aktach administracyjnych. Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania spornej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący podkreślił ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji organu będzie utrudnione z powodu braku możliwości zgromadzenia środków pieniężnych celem uiszczenia nałożonej kary, a wyegzekwowanie świadczenia pieniężnego spowoduje, iż skarżący poniesie znaczną szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, bowiem skarżący straci środki finansowe w zakresie niezbędnym do normalnej egzystencji. Zdaniem strony skarżącej, ewentualne postępowanie egzekucyjne spowoduje pomnożenie kosztów, jakie skarżący będzie musiał ponieść w związku z podjęciem czynności egzekucyjnych. Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, że organ administracji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, na podstawie okoliczności faktycznych wskazanych powyżej, które pozostały niezmienne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, ustosunkował się ponadto do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Organ uznał, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że skarżący może wystąpić do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jako beneficjenta wpływu z tytułu kar pieniężnych za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, z wnioskiem o umorzenie należności w całości bądź części, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności lub rozłożenie całości lub części należności na raty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Analiza danych zawartych w aktach niniejszej sprawy skłania Sąd do wniosku, że obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może pozbawić skarżącego niezbędnych środków do życia.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji organu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, co daje podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.