Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 182/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 5a i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie z dnia 30 marca 2020 r. nr XX/120/2020 w przedmiocie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Sławno p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 stycznia 2021 r. C. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta S. .

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący wielokrotnie składał wnioski o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miasta S. , jednak zostały one rozpatrzone odmownie z uwagi na okoliczność, że obecnie skarżący przebywa w zakładzie karnym, tj. wbrew postanowieniom zaskarżonej uchwały nie przebywa (nie jest zameldowany) na terenie miasta S.. Zdaniem skarżącego, ww. regulacja jest niezgodna z prawem, bowiem po wyjściu z zakładu karnego skarżący zamierza wrócić do S., które jest jego miastem rodzinnym, i potrzebuje mieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm., dalej jako: "u.s.g."). Stosownie do treści ww. przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na skutek nowelizacji zarówno przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jak i przepisów u.s.g., przeprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017 r. zniesiona została instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym brak wniesienia przez stronę skarżącą wezwania Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje bez wpływu na skuteczność wniesienia przedmiotowej skargi.

Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i aktualny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. IV SA/Gl 1273/13).

Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (vide: wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. I OSK 2349/14).

W rozpatrywanej sprawie, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, ażeby zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny, skoro obecnie nie przebywa na terenie miasta S., bowiem znajduje się w Zakładzie Karnym w S., zgodnie zaś z treścią postanowień zaskarżonej uchwały, w tym w szczególności § 12 ust. 2, aby ubiegać się o lokal mieszkalny z zasobów komunalnych miasta S. trzeba przebywać na jego terenie, którego to warunku – jak już wyżej wskazano – skarżący aktualnie nie spełnia.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Dokonanie przez Sąd takiej oceny kwestionowanego aktu byłoby możliwe dopiero po ustaleniu, że stronie skarżącej przysługuje - zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. - legitymacja do jego zaskarżenia. Skoro stronie skarżącej w niniejszej sprawie legitymacja taka nie przysługuje, nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (vide: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511).

W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.