Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1265/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3, art. 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1387
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - tekst jedn.
article: art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zalesienie gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...], znak: [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] orzekającą o:

1/ niewyrażeniu zgody w części dotyczącej przeznaczenia do zalesienia gruntów rolnych wchodzących w skład działki nr [...] tj. gruntu klasy RV o powierzchni 0,70 ha, PsV- 0,25 ha oraz gruntów klasy RV - 0,22 ha wchodzących w skład działki nr [...], położonych w miejscowości B., gmina S.,

2/ umorzeniu postępowania administracyjnego w części dotyczącej przeznaczenia do zalesienia gruntów, wchodzących w skład działki nr [...]

o powierzchni 2,44 ha położonej w miejscowości B., gmina S..

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Starosta C. decyzję podjął w trybie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 14 ust. 3 ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji, Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1613 ze zm.) w związku z art.

3 ust. 1 ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. z 2001 r., nr 73, poz. 764 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji, organ

I instancji poinformował, że w dniu [...] maja 1998 r. M. G. złożył wniosek o zalesienie ww. gruntów. W dniu [...] stycznia 2003 r. (po wejściu w życie ww. ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r.) właściciel gruntów ponowił swój wniosek

o wyrażenie zgody na zalesienie gruntów klasy V obszaru 3,94 ha składającego się

z działek nr: 38 RV - 2,44 ha, nr [...] - PsV 0,25 ha, RV 0,70 ha oraz działki nr [...] RV - 0,55 ha, położonych w miejscowości B.. Wniosek został zarejestrowany według daty wpływu pod pozycją nr 436 w prowadzonym, zgodnie z ustawą "Rejestrze gruntów do zalesienia". W toku prowadzonego postępowania wydawano decyzje, które po zaskarżaniu przez stronę zostały uchylone - nie doszło do wydania decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...] czerwca 2016 r. o sygn. akt II SA/Lu [...] zobowiązał Starostę [...] do ponownego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy.

W związku ze wskazaniami zawartymi w wyroku, w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji wezwał M. G. do zaktualizowania ewidencji gruntów i budynków oraz klasyfikacji gruntów w sposób zgodny ze stanem faktycznym na gruncie oraz doręczenia decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia. Na dokonanie wymaganych czynności wyznaczono termin trzech miesięcy od daty otrzymania wezwania.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., pełnomocnik właściciela gruntu stwierdził, że

w przedmiocie postawionych żądań nie zamierza zwracać się do jakiegokolwiek organu. W dniu [...] lipca 2017 r. wpłynęło wezwanie od strony postępowania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie zezwolenia na zalesienie działki nr [...] - pełnomocnik żądał wydania decyzji umarzającej postępowanie w tej kwestii. Dalej Starosta podał, że wobec konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z korektą wniosku, polegającą na zmianie żądania

z dotychczasowego - dotyczącego wyrażenia zgody na zalesienie, na obecne - umorzenie postępowania w związku z zalesieniem w 2005 r. działki nr [...], w piśmie

z dnia [...] sierpnia 2017 r. wezwano stronę do dostarczenia wniosku o zalesienie działki nr [...] skierowanego do ARiMR oraz wydanej przez ARiMR decyzji zezwalającej na zalesienie ww. działki, aktualnego wypisu z ewidencji gruntów

i budynków zgodnego ze stanem faktycznym, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego zalesienia działek nr [...] i nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona nie dostarczyła żądanych dokumentów, ani nie przedstawiła żądanych dokumentów, a pełnomocnik J. G. odpisał, że wezwanie jest uciążliwe i nie może być zrealizowane.

Organ I instancji wskazał, że ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia z dnia [...] czerwca 2001 r. weszła w życie z dniem [...] stycznia 2002 r., co na chwilę złożenia wniosku (16 maja 1998 r.) czyniło żądanie strony bezzasadnym.

W dniu [...] stycznia 2003 r. właściciel gruntów ponowił swój wniosek. Jak wynika z aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 1998 r. wnioskodawca nie spełniał podstawowego kryterium uzyskania zgody na zalesienie - tj. prowadzenie gospodarstwa rolnego co najmniej od 5 lat, wynikającego z art. 3a ustawy z dnia [...] lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy Prawo ochrony środowiska.

Starosta C. stwierdził, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają aktualnego stanu na gruncie, co tym samym uniemożliwiło określenie powierzchni, jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesienia. W wyniku przeprowadzonych w terenie w dniach 9 i [...] września 2015 r. wizji lokalnych dokonano następujących ustaleń. Grunty rolne klasy S-RV wchodzące w skład działki nr [...] zajęte są faktycznie pod zabudowę zagrodową, natomiast grunty rolne klasy RV i PsV od 2007 r. zajęto pod uprawę orzecha włoskiego, przy czym zgodnie

z zapisami w rejestrze gruntów i budynków w skład działki wchodzą obecnie grunty rolne klasy RIVb 1,91 ha, RV 0,70 ha. S-RV 0,26 ha, PsV 0.25 ha. o pow. łącznej 3,12 ha. Grunty rolne klasy RV o pow. 0,22 ha wchodzące w skład działki nr [...] pokryte są drzewostanem złożonym z gatunku lasotwórczych: na powierzchni występuje łącznie 26 sosen, 11 osik, 8 brzóz i 1 dąb, natomiast stan ewidencyjny działki to grunty rolne klasy RV 0,22 ha oraz ŁIV 0,33 ha. Starosta zwrócił uwagę, że po wprowadzeniu na działkę nr [...] uprawy orzecha, właściciel gruntów był zobowiązany zadbać o aktualizację ewidencji zwłaszcza, że przedsięwzięcie to ma ścisły związek z prowadzonym postępowaniem. O zmianie sposobu użytkowania gruntów stanowiących działkę nr [...] właściciel nie tylko nie poinformował starostwa, ale zarzucał starostwu w tym czasie bezczynność. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629), właściciel nieruchomości jest zobowiązany zgłaszać staroście wszelkie zmiany danych w terminie 30 dni od daty ich powstania. Podstawę zgłoszenia stanowią, zgodnie z § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034), dane ewidencyjne oparte na geodezyjnych pomiarach terenowych.

W ocenie organu I instancji kolejną przeszkodą w zalesieniu gruntów jest położenie działki nr [...] w C. Obszarze Chronionego Krajobrazu, a działki nr [...] w obszarze [...] Parku Krajobrazowego, bowiem na podstawie § 3 ust. 1 pkt 89c rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), zalesienie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zalesienia są jednym ze sposobów powiększania zasobów leśnych i polegają na wprowadzeniu roślinności leśnej na grunty nie stanowiące lasów. Określona w ustawie o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) definicja lasu jako między innymi gruntu

o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokrytego roślinnością leśną (uprawami leśnymi), pozwala wyjaśnić znaczenie terminu zalesienie, jako procesu prowadzącego do założenia uprawy leśnej na powierzchni co najmniej 0,10 ha.

W myśl art. 14 ust. 2 ww. ustawy do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej i grunty rolne nieużytkowane rolniczo oraz inne grunty nadające się do zalesienia, a w szczególności grunty położone przy źródliskach rzek lub potoków, na wododziałach, wzdłuż brzegów rzek oraz na obrzeżach jezior i zbiorników wodnych, lotne piaski i wydmy piaszczyste, strome stoki, zbocza, urwiska i zapadliska, hałdy i tereny po wyeksploatowanym piasku, żwirze, torfie i glinie. Potwierdzeniem konieczności uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia jest pismo Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w L., Wydział Spraw Terenowych II w C., znak: WST [...] z dnia [...] lutego 2017 r., z którego wynika, że realizacja planowanego zalesienia będzie możliwa po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko (w tym opracowaniu raportu) i wykazaniu braku niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz obszaru.

Natomiast w punkcie 2 decyzji, Starosta C. umorzył postępowanie,

w trybie art. 105 § 1 k.p.a. ponieważ ARiMR w L. poinformowała Starostę [...], że działka nr [...] o pow. 2,44 ha została zalesiona jesienią 2005 r., dlatego też postępowanie w tej części stało się bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. G. reprezentowany przez pełnomocnika J. G., który podniósł, że decyzja oparta została na nieustalonej prawidłowo podstawie fatycznej, gdyż przed wydaniem decyzji niewyjaśniona została sprawa przestępstwa sfałszowania ewidencji gruntów

i budynków polegająca na bezprawnym usunięciu z tej ewidencji informacji

o zabudowie zagrodowej (w tym budynku mieszkalnego nr [...]), jaka znajduje się na gruncie rolnym należącym do jego właściciela. Odwołujący się podkreślił, że obecnie Starosta C. utrzymuje, że wprawdzie zabudowa faktycznie na gruncie jest, ale w ewidencji jej nie ma i żąda ujawnienia powyższej zabudowy w ewidencji przez stronę postępowania w drodze zaktualizowania ewidencji. Przed wydaniem decyzji Starosta C. nie dopełnił ustawowego obowiązku uaktualnienia ewidencji gruntów i budynków oraz klasyfikacji gruntów na podstawie kontroli gruntów na miejscu, mimo iż w tym celu kontrole i wizje zostały przeprowadzone komisyjnie, co udokumentowane jest w protokołach pokontrolnych. Ponadto zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż załatwia w jednym rozstrzygnięciu dwie niezwiązane ze sobą sprawy wynikające z różnego stanu faktycznego i nie z tej samej podstawy prawnej, a mianowicie sprawę przeznaczenia gruntów rolnych działki nr [...] do zalesienia i odrębną sprawę działki nr [...] już zalesionej i przekwalifikowanej na grunt leśny. Ignoruje wiążącą ocenę prawną wyroku WSA w Lublinie II OSK 405/06, iż przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntu do zalesienia nie uzależniają wydania decyzji od stwierdzenia przez organ aktualności zapisów ewidencji gruntu wnioskowanego do zalesienia. Zdaniem odwołującego, Starosta powołuje się na ustawę z dnia

3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, która w danym przypadku nie obowiązuje, ponieważ sprawa przeznaczenia gruntów rolnych do zalesienia wszczęta została przed wejściem jej w życie i nie została zakończona decyzją ostateczną. Odwołujący wyjaśnił, że przedmiotem odwołania nie jest decyzja w części umarzającej postępowanie w zakresie działki nr [...]. Do odwołania strona dołączyła kserokopię mapy - nazwanej przez stronę wycinkiem mapy z ewidencji gruntów i budynków z 1987 r., na której figuruje zabudowa zagrodowa z budynkiem mieszkalnym nr [...] M. G..

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek strony do chwili obecnej dotyczy zalesienia trzech działek tj. nr [...], nr [...] i nr [...] i pomimo wezwania, strona nie zmodyfikowała swojego wniosku

i nie złożyła odrębnego wniosku w zakresie działki nr [...]. W tej sytuacji nie było błędem ze strony organu I instancji, co do rozpatrzenia wniosku jedną decyzją administracyjną. W stosunku do działek nr [...] i nr [...] organ wypowiedział się

w punkcie pierwszym rozstrzygnięciem odmownym, natomiast w części działki nr [...] organ w punkcie drugim zasadnie umorzył postępowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem bezspornym jest, że postępowanie w tej części jest bezprzedmiotowe.

Zdaniem organu odwoławczego wadliwy jest zarzut dotyczący wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o podanej sygnaturze II OSK 405/06 bowiem ten sąd wyroku o takiej sygnaturze nie wydawał. Wyrok o takiej sygnaturze zapadł przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oddalającym skargę kasacyjną złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Jednak w uzasadnieniach obu tych wyroków nie dopatrzono się poglądu, że przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntu do zalesienia nie uzależniają wydania decyzji od stwierdzenia przez organ aktualności zapisów ewidencji gruntu wnioskowanego do zalesienia. W ocenie organu II instancji kwestią bezsporną jest, że po dokonanej wizji lokalnej, organ I instancji zasadnie zakwestionował aktualność zapisów w ewidencji gruntów i budynków, bowiem fakt ten uniemożliwił Staroście [...] określenie powierzchni, jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesienia. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie organ I instancji wezwał stronę do zaktualizowania ewidencji w sposób zgodny ze stanem faktycznym na gruncie, bowiem to właściciel nieruchomości jest zobowiązany zgłaszać staroście wszelkie zmiany danych ewidencyjnych. Natomiast kwestia ewentualnego popełnienia przestępstwa, polegającego zdaniem strony na sfałszowaniu ewidencji gruntów i budynków

w zakresie usunięcia z ewidencji informacji o zabudowie zagrodowej - nie należy do badania przez organy administracji, tylko należy do kompetencji organów ścigania. Zatem, jeśli zdaniem strony popełniono tego typu przestępstwo, strona winna zawiadomić o tym właściwą prokuraturę. Natomiast w chwili obecnej, faktem bezspornym jest, że ewidencja nie odzwierciedla stanu faktycznego na gruncie. Określenie powierzchni, jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesiona ma istotny wpływ na rozstrzyganie w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 8 czerwca 2001 r., grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli jest gruntem klasy VIz, VI i V, a także klasy IV, jeżeli jego powierzchnia w łącznej powierzchni gruntu przeznaczonego do zalesienia nie przekracza 10%.

W odniesieniu do zarzutu bezpodstawnego zastosowania przez Starostę [...] przepisów środowiskowych, to organ odwoławczy wyjaśnił, że w tym zakresie organy są zobowiązane do stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji, a nie w dacie złożenia wniosku. Dlatego również i w tym zakresie organ I instancji był zobowiązany wezwać stronę do spełnienia wymogów wynikających w dacie orzekania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. G., reprezentowany przez pełnomocnika, który w uzasadnieniu skargi wskazał, że skarżący M. G. wystąpił o wyrażenie zgody na zalesienie nieprzydatnych do produkcji rolnej gruntów RV 0,70 ha i PsV 0,25 ha wchodzących w skład działki nr [...] i gruntu RV 2,44 ha działki nr [...] położonych w C. Obszarze Chronionego Krajobrazu oraz gruntu RV 0,22 ha działki nr [...] położonej na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Wszystkie wymienione grunty wnioskowane pod nasadzenia leśne spełniają wymogi ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ponieważ są klasy V, a ich powierzchnia wydzielenia wynosi co najmniej 0,1 ha, co jest wystarczającym warunkiem, aby na tej ziemi zgodnie z wymienionym aktem prawnym posadzić las.

Wymienione grunty przewidziane są pod uprawę leśną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy S..

Zdaniem pełnomocnika skarżącego każda z tych przyczyn wymienionych

w decyzji jest nieuzasadniona, a mianowicie :

1/ według SKO nie można uwzględnić podania M. G. z 1998 r.

o przeznaczenie gruntów do zalesienia, ponieważ "... wnioskodawca nie spełniał podstawowego kryterium uzyskania zgody na zalesienie tj. prowadzenia gospodarstwa rolnego co najmniej 5 lat, wynikającego z art. 3a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. i o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska". Zgodnie treści przepisu art. 3a, zgodne

z którym zalesieniu podlegają grunty nie tylko rolników, którzy prowadzili gospodarstwo co najmniej 5 lat przed wejściem w życie ustawy zalesieniowej, ale również tych, którzy prowadzą je co najmniej 5 lat w trakcie prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Poza tym SKO nie uwzględniło, że M. G. wystąpił z podaniem o zalesienie w trakcie prowadzonego postępowania przed ww. nowelizacją, w związku z czym wymieniona zmiana przepisu jego nie dotyczy zgodnie z zasadą, że prawo nie działa wstecz. Kwestia stażu w prowadzeniu przez M. G. gospodarstwa, co SKO

w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przeoczyło, była podniesiona 13 laty temu i już w tym czasie została definitywnie wyjaśniona, co wynika z pisma Starosty [...] [...] z [...] stycznia 2004 r. znajdującego się w aktach sprawy.

2/ zdaniem SKO nie jest możliwe wydanie zezwolenia na zalesienie z powodu braku możliwości określenia powierzchni gruntów, jaka mogłaby zostać przeznaczona pod nasadzenia leśne, z uwagi na nieaktualność zapisów stanu na gruncie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] "zapisy w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych w tut. Starostwie nie odzwierciedlają aktualnego stanu na gruncie, co tym samym uniemożliwiło określenie powierzchni jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesienia. Zdaniem skarżącego, stan na gruncie nie należy do warunków od których uzależnione jest przeznaczenie gruntu do zalesienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 405/06 z 28 czerwca 2006 r. wskazał, że "Warunki te zostały określone w art. 3 ust. 1-2 ustawy (tj. niska klasa gleby i odpowiednia powierzchnia wydzielenia) i spełnienie co najmniej jednego

z nich jest już wystarczające do przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia". Poza tym SKO nie uwzględniło, że nie ma potrzeby określenia powierzchni gruntów jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesienia, ponieważ powierzchnia ta jest już dokładnie geodezyjnie określona, co udokumentowane jest w ewidencji gruntów

i budynków. Przykładowo powierzchnia działki nr [...] wynosi 2,44 ha, powierzchnia gruntu klasy PsV na działce nr [...] wynosi 0,25 ha. Co więcej, nie tylko powierzchnia gruntów wnioskowanych do zalesienia jest określona, ale i grunty te są geodezyjnie wyodrębnione z działek rolnych, a przebieg ich granic precyzyjnie oznaczony na mapach kartograficznych ewidencji gruntów i budynków, co wyklucza możliwość pomyłki w ustaleniu ich usytuowania w terenie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego kwestia bezpodstawności zastrzeżeń SKO w omawianym zakresie przesądzona została w wyroku WSA w Lublinie II SA/Lu 179/13 z 9 maja 2013 r. uchylającym decyzję SKO utrzymującą w mocy wadliwą decyzję Starosty [...]: "Prawnie wadliwe jest stanowisko organów obu instancji, iż pozytywne załatwienie wniosku uniemożliwia istniejąca niezgodność pomiędzy stanem faktycznym gruntów przeznaczonych do zalesienia a zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia nie uzależniają wydania decyzji o wyrażenie zgody na przeznaczenia gruntów do zalesienia od stwierdzenia przez organ właściwy aktualności zapisów ewidencji dotyczących gruntu wniesionego do zalesienia. Niezrozumiałe jest stwierdzenie organów obu instancji, że na przeszkodzie wydaniu decyzji pozytywnej dla strony stała ocena tych organów, iż "nie jest możliwe precyzyjne wydzielenie tych gruntów". Skoro organy dysponują materiałami znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków, a także miały możliwość "naocznego" sprawdzenia stanu tych działek na gruncie, to nie mogą

w ten sposób uzasadniać braku zgody na zalesienie tychże działek ...".

3/ kolejną przeszkodą uzasadniającą odmowę przeznaczenia gruntów do zalesienia według SKO jest okoliczność: "grunty rolne kl. S-RV wchodzące w skład działki nr [...] zajęte są faktycznie pod zabudowę zagrodową ...". Jednakże SKO przeoczyło, że wymieniony wyodrębniony geodezyjnie grunt S-RV, na którym znajduje się zagroda rolnika, nie jest wnioskowany do zalesienia, co wyklucza możliwość wykorzystania tego argumentu dla uzasadnienia odmowy wydania zezwolenia na przeznaczenie pozostałych gruntów pod nasadzenia leśne, jeżeli ziemie te spełniają wymogi ustawy zalesieniowej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wadliwości poglądu SKO w tym zakresie przesądzona została w wyroku sygn. akt II SA/Lu 179/13 WSA w Lublinie z 9 maja 2013 r. uchylającym poprzednią łamiącą prawo decyzję SKO: "Co najmniej przedwczesne jest stanowisko organów obu instancji, że wyrażenie zgody na zalesienie działki nr [...] jest występująca na części tej działki zabudowa (dom mieszkalny, stodoła, obora i garaż). Skarżący trafnie podniósł, że jego wniosek nie dotyczy zalesienia całego obszaru działki, a jedynie części tej działki, to jest gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,70 ha oraz pastwiska trwałego PsV- 0,25 ha."

4/ według SKO nie ma możliwości wydania zezwolenia na zalesienie gruntów RV 0,70 ha i PsV 0,25 ha położonych na działce nr [...], ponieważ: "grunty rolne kl. RV

i PsV od 2007 roku zajęto pod uprawę orzecha włoskiego". Również i ten powód odmowy wydania zezwolenia na zalesienie jest chybiony, na co wskazał WSA

w Lublinie w poprzednim wyroku II SA/Lu 174/16 z 26 czerwca 2016 r. uchylającym wadliwą decyzję SKO: "Bezzasadne było również twierdzenie organów, że podstawą do odmowy wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji stanowi istniejąca na działce nr [...] uprawa drzew owocowych (orzechów). Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że stanowiące "użytki rolne" w myśl powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

i budynków stanowią grunty rolne w rozumieniu art.3 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesienia. (...)...jak wynika z akt administracyjnych sprawy, sam organ

I instancji wyrażał już w toku postępowania stanowisko, że przy takim zainwestowaniu działki nr [...] "do zalesienia może być przeznaczona część działki nr [...], to jest grunty orne klasy RV o powierzchni 0,70 ha oraz pastwisko o klasie PsV

o powierzchni 0,25 ha. W decyzji tej zresztą Kolegium stwierdziło, że "ewentualnemu zalesieniu podlegać mogą grunty klasy V o łącznej powierzchni 1,43 ha wchodzące w

skład działek nr ew. 196 i 67.

W uzupełnieniu ww. stanowiska WSA w Lublinie, w następnym wyroku II SA/Lu 174/16 z dnia 28 czerwca 2016 r. uchylającym naruszającą prawo kolejną decyzję SKO podkreślił: "... okoliczność istnienia obecnie na działce nr [...] uprawy orzecha włoskiego jest prawnie obojętna z punktu widzenia przesłanek dopuszczalności uwzględnienia wniosku strony o przeznaczenie gruntu do zalesienia. Organy obu instancji pominęły okoliczność, że istotą zagadnienia w sprawie jest przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia, a jest oczywiste, że taki charakter gruntu łączy się

z możliwością jego rolniczego wykorzystania w okresie przed wydaniem decyzji starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza biorąc pod uwagę długotrwałość prowadzonego postępowania, w trakcie którego skarżący miał swobodę

w wykorzystaniu rolniczym swojej nieruchomości, a byłoby całkowicie nielogiczne, gdyby z niej nie korzystał przez kilkanaście lat".

5/ argumentem SKO mającym w sposób przekonywujący uzasadnić odmowę wydania zezwolenia na zalesienie jest okoliczność: "uprawa orzecha włoskiego jest uprawą w cyklu wieloletnim, co w sposób oczywisty uniemożliwia przeznaczenie tych gruntów do zalesienia". SKO nie uwzględniło, że okoliczność sposobu uprawiania działki rolnej nie należy do warunków, do spełnienia których uzależnione jest zgodnie z ustawą zalesieniową przeznaczenie gruntu do zalesienia.

6/ brak możliwości wydania zezwolenia na zalesienie SKO uzasadnia także brakiem wyjaśnienia złożonego przez pełnomocnika strony co do zamiaru zalesienia gruntów RV-0,70 ha i [...],25 ha położonych na działce nr [...], które aktualnie wykorzystywane są do uprawy leszczyny i orzecha włoskiego, oraz nieopłacalnością zalesienia tego obszaru: "W swoich wyjaśnieniach pełnomocnik nie odniósł się czy ma zamiar oraz faktyczną i prawną możliwość likwidacji na działce nr [...] części nasadzeń orzecha włoskiego bez konsekwencji finansowych ze strony Powiatowego Biura ARiMR ... celowym jest działanie polegające na doprowadzeniu tych nasadzeń (drzew orzechów włoskich) do plonowania, które rozpoczyna się zwykle w 7 roku od nasadzeń. Efekty finansowe osiągane przez rolnika z uprawy orzecha, mogą

w późniejszym czasie znacznie przewyższyć kwoty ekwiwalentu, jakie może on uzyskać z tytułu zalesienia gruntów". Zdaniem pełnomocnika skarżącego ułomność ww. uzasadnienia przesądzona została w wyroku II SA/Lu 174/16 WSA w Lublinie

z dnia 28 czerwca 2016 r. uchylającym poprzednią decyzję SKO w przedmiotowej sprawie: "Starosta C. wadliwie stwierdził, a ocenę tę podzielił organ odwoławczy, że zachodzi podstawa do odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych klasy RV i PsV...". Według oceny Sądu Starosta C. posłużył się "w decyzji administracyjnej swoiście spekulatywną argumentacją, odwołującą się do nieznanej organowi woli strony postępowania ...".

7/ zdaniem SKO nie ma możliwości przeznaczenia do zalesienia gruntu ornego RV-0,22 ha położonego na działce nr [...] z powodu rosnących tam drzew: "grunty rolne kl. RV o powierzchni 9,22 ha wchodzące w skład działki [...] pokryte są drzewostanem złożonym z gatunków lasotwórczych, na powierzchni występuje 26 sosen, 11 osik, 8 brzóz i 1 dąb. Kwestia możliwości zalesienia tej ziemi przesądzona została w wyroku II SA/Lu 179/13 WSA w Lublinie z 9 maja 2013 r. uchylającego naruszającą prawo decyzję SKO: "Niezasadne było również stwierdzenie organów administracji, że przeszkodą do uwzględnienia wniosku skarżącego jest "istniejący drzewostan leśny (na gruncie RV-0,22ha działki nr [...]), brak warunków świetlnych, aby sadzonki leśne przetrwały w takim ocienieniu". Z przepisów ustawy

o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia nie wynika taka przesłanka wyłączająca uwzględnienie wniosku rolnika o zgodę na zalesienie gruntu. Z samego faktu, że część działki ewidencyjnej, oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, pastwiska trwałe czy łąki trwałe jest zakrzewiona bądź zadrzewiona nie można wnioskować, iż grunt ten nie może zostać przeznaczony do zalesienia w myśl ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. Możliwość taka byłaby wyłączona jedynie w razie stwierdzenia, że działka ta, w opisanej część, stanowi las w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż "fakt prowadzenia upraw (plantacja orzechów), jak i częściowego zakrzewienia

i zadrzewienia działki rolnej nie będącej lasem nie ma znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy" - decyzja (SKO) z [...].10.2009 roku nr Rep. [...])GRiIi2009)".

W następnym wyroku II SA/Lu 174/16 z dnia 28 czerwca 2016 r. WSA

w Lublinie podkreślił: "... skoro działka ta stanowi grunt rolny i jest tak ujęta w prowadzonej przez Starostę [...] ewidencji gruntów i budynków (jako użytek rolny klasy RV), a przede wszystkim jest wykorzystywana rolniczo do ekstensywnej uprawy trawy kośnej, zgodnie z realizowanym tam programem rolnośrodowiskowym, - czego w rozstrzyganej sprawie organy skutecznie nie podważyły - to okoliczność istniejącego na tej działce drzewostanu nie może mieć decydującego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o zalesienie gruntu rolnego.... (istniejące zadrzewienie), które, mając charakter naturalny, nie tylko nie jest sprzeczne z istotą zalesienia, ale odpowiada jego istocie, co należy uznać za dążenie do trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, w tym powiększenia zasobów leśnych - art. 7 i 14 ustawy z dnia 28.9.1991 roku o lasach".

8/ powodem utrzymania przez SKO w mocy decyzji odmawiającej wydanie zezwolenia na zalesienie jest również okoliczność niesporządzenia na żądanie Starosty [...] z [...] grudnia 2016 r., powołującego się na ustawę

z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016,353 ze zm.) oraz na pismo Wydziału Spraw Terenowych RDOŚ nr [...] z [...].2.2017 r. w tej sprawie, przez Rejonowego Dyrektora Ochrony Środowiska oceny w formie decyzji środowiskowej, iż planowane zalesienie gruntów działek rolnych, znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i [...] Parku Krajobrazowego nie wpłynie negatywnie na ochronę przyrody i krajobrazu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zupełnie uszła z pola widzenia SKO okoliczność, że ww. żądanie sporządzenia

i wydania decyzji środowiskowej podniesione zostało przez Starostę [...] poniewczasie, z 12-letnim opóźnieniem, ponieważ możliwość zalesienia gruntów działek rolnych nr [...] znajdujących się na terenie chronionego krajobrazu chronionego i nr [...] znajdującego się na obszarze parku krajobrazowego rozstrzygnięta została przez Rejonowego Dyrektora Ochrony Środowiska w 2003 r. zgodnie z wówczas obowiązującą ustawą o ochronie środowiska, co udokumentowane jest w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy S., wypis z tekstu którego załącza się. Poza tym SKO nie uwzględniło, że wymóg Starosty [...] sporządzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest pod względem merytorycznym całkowicie chybiony, ponieważ dotyczy użytków innych niż orne i pastwisk zagrożonych powodzią, znajdujących się w granicach parków krajobrazowych i chronionego krajobrazu, gdy tymczasem zgłoszone do zalesienia grunty są właśnie orne, a pastwisko [...],25 ha nie jest zagrożone powodzią, w związku z czym grunty te nie podlegają wymienionemu żądaniu. Przede wszystkim SKO przeoczyło przepis art. 153 ust. 1 ustawy

o udostępnieniu informacji, na którą powołuje się Starosta C., stanowiący, że do spraw o zezwolenie na zalesienie wszczętych przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. SKO umknęła okoliczność, że postępowanie administracyjne

w sprawie zezwolenia na zalesienia wszczęte zostało przez Starostę [...]

w 1998 r., więc na wiele lat przed wejściem w życie ustawy o udostępnieniu informacji, i że w związku z tym przy rozstrzyganiu sprawy obowiązują dotychczasowe przepisy tj. postanowienia ustawy o ochronie środowiska. Ponadto Starosta C. decyzją [...] z [...] maja 2009 r. przekwalifikował znajdującą się na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu działkę rolną nr [...] na działkę leśną zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako dokumentu w okolicznościach sprawy zbędnego, ponad potrzebę. SKO również nie uwzględniło, że powołane pismo Wydziału Spraw Terenowych RDOŚ z [...] lutego 2017 r., na które powołuje się Starosta C. w żądaniu sporządzenia decyzji środowiskowej, nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego.

9/ całkowicie poza sferą zainteresowania organu odwoławczego rozpatrującego podanie M. G. z 1998 r. o zezwolenie na zalesienie grantów działek rolnych nr [...] i 196 znalazła się sprawa zgodności prowadzonego przez Starostę [...] postępowania administracyjnego z obowiązująca procedurą. W wyniku wymienionego uchybienia uwadze SKO uszła okoliczność, że jedna

z działek wnioskowanych do zalesienia, a mianowicie działka nr [...] decyzją Starosty [...] [...] z [...] maja 2009 r. w związku z jej zalesieniem została przekwalifikowana z rolnej na leśną, w związku z czym w tym momencie postały dwie sprawy administracyjne o odmiennym stanie faktycznym i prawnym, wymagające każda z nich odrębnego postępowania zakończonego wydaniem odrębnej decyzji, jako że sprawy te już nie są tożsame.

W związku z przekwalifikowaniem w dniu [...] maja 2009 r. działki rolnej nr [...] na leśną Starosta C. powinien był od tego dnia prowadzić oddzielnie dwie sprawy administracyjne, jedną w sprawie zezwolenia na zalesienie gruntów rolnych działek nr [...] na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. i przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia i drugą sprawę administracyjną dotyczącą umorzenia prawy zezwolenia na zalesienie działki nr [...] na podstawie przepisów kpa jako bezprzedmiotowej w związku ze zmianą stanu faktycznego polegającego uzyskaniu przez działkę nr [...] statusu leśnej, a nie razem w jednym postępowaniu. Tymczasem, mimo ww. zmiany w stanie faktycznym oraz prawnym jaka nastąpiła w 2009 r. mimo żądania wyodrębnienia sprawy działki nr [...], Starosta C. w jednej sprawie administracyjnej zainicjowanej podaniem M. G. z 1998 r. zaczął prowadzić i prowadzi do chwili obecnej w 2017 r. dwie sprawy administracyjne na odrębnych podstawach prawnych, sprawę zezwolenia na zalesienie gruntów działek rolnych nr [...] sprawę zezwolenia na zalesienie leśnej działki nr [...], tak jak gdyby Starosta C. nie wydał decyzji [...] maja 2009 r. o przekwalifikowaniu działki nr [...] z rolnej na leśną, co jest drastycznym naruszeniem zasady prowadzenia w każdej sprawie administracyjnej odrębnego postępowania wymagającym zakończenia przez wydanie oddzielnych decyzji. Za dowód prowadzenia w jednej sprawie dwóch postępowań może służyć na przykład pismo Starosty [...] [...] z [...].8.2017 roku, które pełnomocnik skarżącego załączył.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wprawdzie Starosta C. w jednej decyzji [...] z [...] września 2017 r. wydał dwie decyzje, to jest odmówił wyrażenia zgody na zalesienie gruntów działek nr [...] i umorzył postępowanie

w sprawie działki nr [...], jednakże odmówił poświadczenia uzyskania przez część decyzji umarzającej postępowanie przymiotu ostateczności, mimo iż w tym zakresie wymienione rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone, co czyni to rozstrzygnięcie niewykonalnym. W konsekwencji wymienionej bezprawności prowadzona przez Starostę [...] od 20 lat sprawa zezwolenia na zalesienie działki nr [...]

w prawnie przewidzianej formie tj. przez wydanie odrębnej decyzji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowego w związku z zalesieniem tej ziemi nie została do chwili obecnej (tj. w grudniu 2017 r.) załatwiona, co ewidentnie w sposób oczywisty narusza interes rolnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Nadto, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W związku z tym, że w sprawie zapadły już trzy prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz jeden wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, przystępując obecnie do rozpatrzenia sprawy sąd związany jest treścią prawomocnych wyroków: sygn. akt II SA/Lu 745/05 z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 405/06 z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13 z dnia 9 maja 2013 r. oraz sygn. akt II SA/Lu 174/16 z dnia 28 czerwca 2016 r., a tym samym wyrażoną w nich oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie.

Powyższe oznacza, że sąd, po raz kolejny rozpoznając sprawę ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w C. w przedmiocie zgody dotyczącej przeznaczenia do zalesienia gruntów rolnych zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanych, wcześniejszych, orzeczeniach sądu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tylko

w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom,

a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona w ww. wyrokach sądów.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy nie

w pełni zastosowały się do oceny prawnej i wytycznych sądu zawartych w ww. wyrokach, czym naruszyły art. 153 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzją z dnia [...] września 2017 r. Starosta C., działając jako organ I instancji:

1/ nie wyraził zgody w części dotyczącej przeznaczenia do zalesienia gruntów rolnych wchodzących w skład działki nr [...] tj. gruntu klasy RV o powierzchni 0,70 ha, PsV- 0,25 ha oraz gruntów klasy RV - 0,22 ha wchodzących w skład działki nr [...], położonych w miejscowości B., gmina S.,

2/ umorzył postępowanie administracyjnego w części dotyczącej przeznaczenia do zalesienia gruntów, wchodzących w skład działki nr [...]

o powierzchni 2,44 ha położonej w miejscowości B., gmina S..

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. G., reprezentowany przez pełnomocnika, który wskazał "(...) odwołanie nie dotyczy decyzji w części umarzającej postępowanie w zakresie przeznaczenia do zalesienia działki nr [...]". Natomiast organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, również w części, co do której nie zostało złożone odwołanie. Wadliwe było więc utrzymanie w mocy decyzji, w niezaskarżonej części.

Wyjaśnić należy, że w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 745/05 sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji winny stanowić przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r.

o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, stosowane na podstawie przepisu międzyczasowego z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Powyższą tezę zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 405/06. Obecnie obowiązujący tekst jednolity ustawy opublikowany w Dz.U. z 2017 r. poz. 1867, wskazuje w art. 14 ust. 3, że do spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy, o której mowa w art. 15, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zasadniczym powodem odmowy wyrażenia zgody na zalesienie była wskazana przez Starostę [...] okoliczność, że zapisy w ewidencji gruntów

i budynków nie odzwierciedlają aktualnego stanu na gruncie, co tym samym uniemożliwiło określenie powierzchni, jaka mogłaby zostać przeznaczona do zalesienia. W tym miejscu należy przywołać fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13 "(...) prawnie wadliwe jest stanowisko organów obu instancji, iż pozytywne załatwienie wniosku uniemożliwia istniejąca niezgodność pomiędzy stanem faktycznym gruntów przeznaczonych do zalesienia a zapisami ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie, wbrew twierdzeniom skarżącego, to na nim, nie zaś na organie ewidencyjnym, spoczywa obowiązek zgłaszania zmian danych objętych tą ewidencją (art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), jednakże przepisy ustawy

o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, jak zasadnie podnosi skarżący, nie uzależniają wydania decyzji o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntu do zalesienia od stwierdzenia przez organ właściwy aktualności zapisów ewidencji dotyczących gruntu wnioskowanego do zalesienia". Podkreślić należy, przede wszystkim, że organy administracji nie wykonały szczegółowych wskazań zawartych w powyższym wyroku, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia zawartego

w obecnie kontrolowanej decyzji. Sąd wskazał "(...) obowiązkiem organów będzie więc wnikliwe zbadanie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania zgody na przeznaczenie gruntów do zalesienia. W tym zakresie organy będą miały na względzie, iż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. nie uzależnia wydania tej zgody od stwierdzenia, że wnioskowany do zalesienia grunt stanowi grunt orny. Wydanie decyzji w rozpoznawanej sprawie musi zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem treści obowiązujących dla przedmiotowych działek zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.. Organy administracji winny zbadać, czy obszar wskazanych przez skarżącego części działek ewidencyjnych spełnia wymóg co do minimalnej powierzchni zalesienia wynoszącej 0,10 ha, zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. O ile organy administracji dojdą do przekonania, że przedstawione przez stronę wyrysy i wypisy z ewidencji gruntów

i budynków nie są aktualne i nie mogą mieć mocy dowodowej, to winny one z urzędu bądź na wniosek strony podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia tych istotnych dla sprawy kwestii. Winny mieć one na uwadze, iż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowodem może być wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Niewykluczone może się również okazać przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego". Powyższe wskazania co do dalszego postępowania organów administracji pozostają nadal aktualne.

Prawnie wadliwe jest również stanowisko organów administracji dotyczące konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ administracji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśnić należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 89c rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), zalesienie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z tym, że ustawodawca szczegółowo wymienił, do jakich zalesień wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jest to zalesienie:

a) pastwisk lub łąk, na obszarach bezpośredniego lub potencjalnego zagrożenia powodzią,

b) nieużytków na glebach bagiennych,

c) nieużytków lub innych niż orne użytków rolnych, znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Grunty rolne wskazane przez skarżącego jako przeznaczone do zalesienia nie należą do wymienionych w powyższym przepisie, a w konsekwencji nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę organy winny uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu oraz ocenę zawartą w poprzednich ww. wyrokach, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi

w postępowaniu administracyjnym.