Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 56/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: zobowiązano do wydania akt w pozostałym zakresie skargę odrzucono

SENTENCJA

Sygn. akt IISAB/Kr 56/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Grażyna Firek AWSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2007 r. sprawy ze skargi P.B. przy udziale organizacji społecznej – Stowarzyszenie Klub " " w miejscowości A na bezczynność Prezydenta Miasta I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do wydania aktu administracyjnego w zakresie informacji publicznej objętej wnioskiem P.B. z 2004 r. obejmującym udzielenie informacji o decyzjach, poleceniach służbowych, pismach okólnych, nazwiskach i funkcjach osób uczestniczących w udzieleniu informacji publicznej oraz w zakresie dopuszczenia do wglądu w przedmiocie określonym w punkcie 1- 6 wniosku z dnia 2004r. w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy II. w pozostałym zakresie postanawia skargę odrzucić, III. nakazuje ściągnąć od Prezydenta Miasta na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwotę 100 / sto / złotych tytułem nie uiszczonego przez skarżącego wpisu.


UZASADNIENIE

Dnia ....06.2004 r. P.B. i złożył do Prezydenta Miasta K. wniosek o udzielenie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji z zakresu przygotowania odpowiedzi na jego wcześniejsze wnioski w sprawie udzielenia informacji publicznej, złożone w 2004 r. Wniosek dotyczył przekazania wszystkich decyzji, poleceń służbowych (wydawanych także ustnie), pism okólnych dotyczących przygotowania lub udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej, a także nazwisk, imion oraz funkcji osób przygotowujących lub zabierających stanowiska w kwestii przygotowania lub udzielenia informacji publicznej.

W szczególności we wniosku proszono o umożliwienie wnioskodawcy wglądu do:

1) dokumentów lub materiałów wyżej opisanych,

2) wszelkich pism lub pisemnych poleceń związanych z przygotowywaniem lub udzielaniem mu informacji publicznej,

3) opinii prawnych związanych z przygotowywaniem lub udzielaniem informacji publicznej,

4) wersji "uzgodnieniowych" lub poprawnie "uzgodnionych" pism związanych z przygotowaniem lub udzieleniem informacji publicznej,

5) wersji "uzgodnieniowych" pism związanych z przygotowaniem lub udzieleniem informacji publicznej, które zostały odrzucone, lub których nie uzgodniono,

6) wersji pism posiadających parafę aprobującą, a także parafę osoby przygotowującej w myśl regulaminów organizacyjnych Urzędu Miasta K. lub zarządzenia ....

Wniesiono również o umożliwienie skopiowania wybranych i udostępnionych materiałów w formie kserokopii oraz zapisu na nośniku cyfrowym (płycie CD).

Pismem [....] Dyrektor Magistratu w odpowiedzi na pismo z ....06.2004 r. stwierdził, że informacje, których żąda P.B. nie są informacjami o sprawach publicznych, tym samym nie stanowią informacji publicznej. Powołał się na art. 73 § l k.p.a. czyli na przysługujące stronie prawo przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, a także uwierzytelnienia sporządzonych odpisów z akt sprawy lub uzyskania uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem (art. 73 § 2 k.p.a.). Poinformowano wnioskodawcę, że uwierzytelnienia podlegają opłacie skarbowej zgodnie z ustawą z 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej.

W dniu ....września 2004 r. P.B. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w związku z udzieleniem mu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z.....06.2004 r.

Następnie dnia....04.2005 r. P.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta K. i nakazania realizacji wniosku z....06.2004 r. o udostępnienie mu informacji publicznej w terminie 7 dni. Wniósł także o stwierdzenie, że wnioskowane do wglądu we wniosku z ....06.2004 r. dokumenty osobowe stanowią informację publiczną tak jak i stanowiska zajmowane przez funkcjonariuszy publicznych (art. 6 ust. l pkt 4 lit. b i c oraz pkt 3 lit. d i e ustawy o dostępie do informacji publicznej).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. podniósł, że P.B. został poinformowany pismem Dyrektora Magistratu z .....08.2004 r., że informacje, o które wnosi, nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie są informacjami o sprawach publicznych, co zdaniem organu stanowiło załatwienie wniosku strony. Dla poparcia słuszności tego stanowiska powołano się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II SA 4059/02 oraz sygn. akt II SA 2867/02 zgodnie z którymi odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy chodzi o informację publiczną.

Rozpoznając skargę P.B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 września 2005 r. sygn. akt II SAB/Kr 36/05 uznał skargę za zasadną i zobowiązał Prezydenta Miasta K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia .... czerwca 2004 r. i do wydania w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej lub do jej udzielenia.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł, iż jest bezspornym, że pismo Dyrektora Magistratu [....] nie jest decyzją administracyjną. Jakkolwiek z treści tego pisma wyraźnie wynika rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uznanie, że informacje, o które P.B. wnosi, "nie są informacjami o sprawach publicznych, tym samym nie stanowią informacji publicznej (...) podlegającej udostępnieniu w oparciu o przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". Pismo to jednak nie zostało podpisane przez Prezydenta Miasta K. - organ administracji publicznej, ale przez Dyrektora Magistratu i tym nie spełnia podstawowego wymogu uznania go za decyzję w rozumieniu art. 107 § l k.p.a.

Sąd rozpatrujący skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w zakresie nie udostępnienia skarżącemu decyzji, poleceń i pism, o których mowa w jego wniosku z dnia .... czerwca 2004 r. nie wypowiedział się ani nie przesądził, czy stanowią one, czy też nie stanowią informacji publicznej. Sąd zauważył, że zarówno wniosek skarżącego został sformułowany ogólnie, jak i wspomniane pismo z .....07.2004 r. zawierało równie ogólną odpowiedź. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd zajął stanowisko, iż organ powinien wniosek skarżącego załatwić zgodnie z procedurą administracyjną, tzn. udzielić informacji albo wydać decyzję odmowną, a nie załatwiać sprawy przy pomocy pisma. Co prawda przywołano w odpowiedzi na skargę sygnatury orzeczeń NSA na poparcie tezy organu, iż wniosek skarżącego w tym przypadku nie wymagał wydania decyzji, jednak należy stwierdzić, że stanowisko zawarte w tych orzeczeniach było krytykowane w literaturze (np. R. Stefanicki, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego", PiP 2004, nr 2, s. 102 a także w "Prawo mediów", Warszawa 2005, s. 249), a nadto nie jest ono powszechnie przyjmowane w orzecznictwie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie sprecyzował o jakie konkretnie materiały mu chodziło (stwierdzając ogólnie, że chodzi o informacje z zakresu przygotowania odpowiedzi na jego wnioski o udzielenie mu informacji publicznej, złożone w 2004 r.), a organ nie próbował zwrócić się do skarżącego o doprecyzowanie złożonego wniosku, jednocześnie poinformowano skarżącego w piśmie z ....07.2004 r., iż sprawa nie mieści się w zakresie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Informując skarżącego o treści art. 73 § l i § 2 k.p.a. Dyrektor Magistratu zasugerował, iż chodzić może o dostęp do akt spraw znajdujących się w urzędzie, których P.B. jest stroną. Pojawił się zatem nowy wątek sprawy (co do którego nie ma jednolitości w orzecznictwie) czy akta sprawy administracyjnej podlegają, czy nie regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie istniał spór między skarżącym i organem o to, czy żądana przez niego informacja jest informacją publiczną, a nie o to, czy znajduje tu zastosowanie ustawa z 6 września 2001 r. Według Sądu wydanie decyzji administracyjnej pozwoliłoby dopiero wdrożyć kontrolę administracyjną i sądową. Odmowa udostępnienia dokumentów dokonana w drodze pisma spowodowała przedłużenie sprawy ewentualnego udzielenia informacji o wiele miesięcy po to, by Sąd dopiero musiał uznać, że w danym przypadku należy zastosować instrumenty prawne, o których mowa w ustawie z 6 września 2001 r. Pozostawało to w sprzeczności z duchem tej ustawy, której ideą przewodnią jest jak najszybsze uzyskanie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, że wydanie od razu decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji w sprawie takiej, jak rozpatrywana, nie stoi w sprzeczności z treścią art. 16 tej ustawy. W przeciwnym bowiem razie organ naraża się na zarzut nie załatwienia wniosku strony, gdyż odpowiedź w postaci pisma nie jest ani udzieleniem żądanej informacji, ani też władczym, jednostronnym aktem organu rozstrzygającym konkretną sprawę. W prawie administracyjnym nie uznaje się bowiem pisma za rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, a co najwyżej informację dla strony. Sąd zauważył również, że w tej sprawie strona składająca wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie zwracała się o udzielenie jej pouczenia, gdzie się zwrócić z jakąś sprawą (co uzasadniałoby np. wystosowanie do niej odpowiedzi w formie pisma), ale wszczęła postępowanie administracyjne które musiało zakończyć się jakimś aktem lub czynnością kończącą wszczęte postępowanie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniósł Prezydent Miasta K. , zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej pkt l (zobowiązującego Prezydenta Miasta K. do rozpoznania wniosku z ... czerwca 2004 r. i do wydania w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy decyzji o odmowie udzielenia P.B. informacji publicznej lub do jej udzielenia).

Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. l ust. l w zw. z art. 16 ust. l ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, póz. 1198 ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej (tj. wszystkich decyzji, poleceń służbowych - w tym wydanych ustnie - pism okólnych, nazwisk i funkcji osób przygotowujących lub zbierających stanowisko w kwestii przygotowania lub udzielenia informacji publicznej) następuje w drodze decyzji administracyjnej przy równoczesnym nie wypowiedzeniu się ani nie przesądzeniu, czy stanowi ona czy też nie informację publiczną w rozumieniu art. l ust. l ustawy. Tym samym było to naruszenie przez Sąd prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającą na zobowiązaniu Prezydenta Miasta K. do wydania w zakreślonym terminie decyzji o odmowie udzielenia P.B. informacji publicznej lub do jej udzielenia i przyjęcie, że wszystkie decyzje, polecenia służbowe, pisma okólne dotyczące przygotowania lub udzielenia (...) informacji publicznej a także (...), nazwiska, imiona oraz funkcje osób przygotowujących lub zbierających stanowisko w kwestii przygotowania lub udzielenia (...) informacji publicznej są informacją publiczną, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że Sąd (...) nie wypowiada się ani nie przesądza, czy stanowią one, czy też nie informację publiczną", do tego przy stwierdzeniu przez Sąd, że "wniosek skarżącego został sformułowany bardzo ogólnie".

Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że żądanie zawarte we wniosku P.B. z ....06.2004 r. nie ma charakteru informacji publicznej, bowiem nie dotyczy faktów lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie można więc było w tym wypadku wydać w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzji administracyjnej. Natomiast o możliwościach wynikających z art. 73 k.p.a. P.B. poinformowany został w piśmie Dyrektora Magistratu z ....07.2002 r. Organ podkreślił, że kwestia formy procesowej, w jakiej należy załatwić wniosek o udostępnienie informacji nie stanowiącej w rzeczywistości informacji publicznej została już rozstrzygnięta w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 11 grudnia 2002 r. II SA 2867/02 ("Wokanda" 2003/6/93) Sąd ten stwierdził, że "odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy z 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". Podobne stanowisko zajął ten Sąd w wyroku z 25 marca 2003 r. II SA 4059/02 (M.Prawn. 2003/10/436) stwierdzając, że "decyzja wydawana jest więc gdy istnieje możliwość zastosowania ustawy. W przeciwnym razie, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa". Tak więc zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną fakt braku podstawy do wydania w takim przypadku decyzji administracyjnej wydaje się być bezsporny. Prezydent Miasta K. odpowiadając na wniosek o udostępnienie informacji publicznej zastosował prawidłową formę. Gdyby wydał w tej sprawie decyzję administracyjną, byłaby ona obarczona wadą nieważności jako wydana bez podstawy prawnej. Sąd I-instancji nie zwrócił uwagi na specyfikę trybu udostępniania informacji publicznej. W świetle przeważających w doktrynie i literaturze poglądów postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest szczególnym typem ąuasi-postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne sensu stricte, uregulowane przepisami k.p.a., rozpoczyna się dopiero z chwilą, gdy zaistnieją przesłanki wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 omawianej ustawy, a nie - jak to wynika z zaskarżonego wyroku - z chwilą złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Do tego momentu procesowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej. Nie można też nakładać obowiązku udostępnienia "informacji publicznej" mając jednocześnie wątpliwość czy to do czego zobowiązuje się podmiot - jest czy nie jest informacją publiczną. Sąd winien jednoznacznie wypowiedzieć się w przedmiocie zakwalifikowania określonych "danych" jako informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.09.2005 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że nie podziela poglądu Sądu I-instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż - co do zasady - złożenie wniosku o udzielenie informacji publicznej (nawet przy istniejącej wątpliwości co do charakteru informacji) wszczyna postępowanie administracyjne ze wszystkimi jego konsekwencjami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie znajduje oparcia w przepisach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, póz. 1198 z późn. zm.). Z przepisów art. 16 omawianej ustawy wynika, że postępowanie administracyjne podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wszczyna wówczas, gdy chce wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, bądź o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Zważyć przy tym należy, że przedmiotowa ustawa ma zastosowanie wtedy tylko, gdy sprawa dotyczy informacji publicznej. Zatem decyzja może być wydana wówczas, gdy w grę wchodzi w ogóle zastosowanie omawianej ustawy, a podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej odmawia j ej udostępnienia.

Konsekwencją tego stanowiska jest to, że sąd administracyjny może uznać, iż podmiot obowiązany do udostępnienia informacji pozostaje w bezczynności tylko wtedy, gdy nie udostępnia jej wnioskodawcy w terminie zakreślonym powołaną ustawą, a przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy. Sąd I-instancji nie ustalił, czy wniosek P.B. zawierał żądanie udostępnienia mu informacji publicznej.

W razie sporu - jak w tej sprawie - między stroną wnioskującą o udostępnienie informacji a podmiotem, od którego żąda się informacji, sąd administracyjny może stwierdzić bezczynność i zobowiązać podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do określonego działania tylko wówczas, gdy wniosek dotyczy udzielenia informacji publicznej. Oznacza to, że Sąd ten aby móc stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, musi w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej.

Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że kwestia charakteru informacji żądanej przez P.B. winna zostać rozstrzygnięta przez organ administracyjny w postępowaniu administracyjnym i zarazem zobowiązał organ do określonego działania, to tym samym takie rozstrzygnięcie było bezpodstawnie, ponieważ zarzut bezczynności w sprawie o udostępnienie informacji publicznej mógł Sąd postawić Prezydentowi Miasta K. tylko wówczas, gdyby nie było wątpliwości, że żądane informacje są informacją publiczną.

Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, na rozprawie w dniu ..... października 2007 r. skarżący P.B. podtrzymał zarzuty i argumentacje zawartą w skardze i dodatkowo wskazał na art. 51 i 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako podstawy domagania się udostępnienia informacji publicznej. Oświadczył jednocześnie, że w Urzędzie Miasta ... nie prowadzi się odrębnych spraw dotyczących udzielenia informacji publicznej i stąd nie można było sprecyzować żądania poprzez wskazanie na konkretne pisma i dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, tak jak i inne sądy administracyjne, sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem (art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie aktów administracyjnych (decyzji, postanowień), a także podejmowania innych niż wskazane wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

Z akt sprawy wynika bezspornie, że P.B. złożył w dniu....06.2004 r. do Prezydenta Miasta K. wniosek o udzielenie mu dostępu do informacji publicznej i organ ten takiej informacji wnoszącemu nie udzielił. W tym też stanie sprawy została wniesiona skarga na bezczynność Prezydenta Miasta K.

Skarga ta zasługuje na uwzględnienie, jednakże częściowo z odmiennych powodów, aniżeli podnosi to skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § l P.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz po wołaną podstawą prawną.

W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim wyroku z dnia 10 stycznia 2007 r. wprost wskazał, iż rozpoznanie tej sprawy winno obejmować rozstrzygnięcie co do zaliczenia żądania skarżącego z dnia ......06.2004 r. jako wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Zgodnie z art. l ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, póz. 1198 z późn. zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumie tej ustawy. Art. 6 tej ustawy wymienia jedynie przykładowy katalog obejmujący ujawnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej.

Kluczowym zagadnieniem w tej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, co należy rozumieć pod pojęciem "informacji o sprawach publicznych". Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. l ust. l i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W znaczeniu przypisywanemu tym artykułom informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 199 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, póz. 483 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 61 ust. l i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek

organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem samorządu terytorialnego lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Stosownie do art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, zaś tryb udzielania informacji określaj ą odrębne ustawy.

Uwzględniając powołany art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do działalności władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Rację ma organ administracji wskazując, że informacja publiczna odnosi się do faktów (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25.03.2003 r., sygn. akt II SA 4059/0), ale pojęcie "faktu" należy rozumieć bardzo szeroko. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej pokazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk.

Nie jest jednak dopuszczalna argumentacja akcentująca, że pod pojęciem "faktów" należy rozumieć jedynie podjęte czynności faktyczne lub działania organu wykonującego władzę publiczną.

Faktem należy objąć każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Organy publiczne, a precyzyjniej określając organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej tak w sferze prawa administracyjnego, jak i np. w sferze prawa cywilnego. Informacją publiczną będzie również informacja o obowiązującym prawie, gdyż stanowią informację o działalności organów władzy publicznej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.01.2006 r., sygn. akt I OSK 928/05, opub. w LEX nr 167166). W zależności od sposobu publikowania prawa (aktów prawnych) mogą być różne tryby udostępnienia takiej informacji, ale obowiązujące prawo jako wytwór organów władzy publicznej jest przykładem takiego właśnie faktu podlegającego ujawnieniu poprzez odpowiednie dzienniki promulgacyjne.

Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 30.10.2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, opub. w LEX nr 78062) informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Pogląd ten aprobuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7.03.2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opub. w LEX nr 144641).

Przechodząc do analizy treści wniosku skarżącego z dnia .....06.2004 r. (akta sprawy, karta nr ....) należy stwierdzić, iż żądanie skarżącego dotyczy udzielenia informacji publicznej. Skarżący domagał się bowiem przekazania mu wszelkich decyzji, poleceń służbowych i pism okólnych dotyczących przygotowywanych lub udzielanych mu informacji publicznych od l stycznia 2004 r. do dnia złożenia wniosku (....06.2004 r.) wraz z podaniem imion, nazwisk i pełnionych funkcji przez osoby uczestniczące w sprawach dotyczących udzielenia skarżącemu informacji publicznych. Takie żądanie dotyczy faktów wynikających z działalności organu administracyjnego. Tymi faktami będą bowiem decyzje, pisma okólne lub polecenia służbowe wydawane w tych sprawach. Okoliczność, że te czynności będą stanowiły przejaw stosowania prawa nie ma znaczenia dla traktowania ich jako informacji w sprawach publicznych. Każda bowiem czynność podjęta przez organ publiczny musi opierać się na przepisach prawa i w tym zakresie stanowi fakt stosowania prawa.

Traktowanie ww. dokumentów jako akt administracyjnych również nie stanowi przeszkody co do ich udostępnienia. Akta administracyjne jako zbiór dokumentów zgromadzonych i wytworzonych przez organy administracyjne stanowią informację publiczną (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11.05.2006 r., sygn. akt II OSK 812/05, opub. w LEX nr 236465 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7.05.2004 r., sygn. akt II SA/Wa 221/04, opub. w LEX nr 146742).

Ponadto informację publiczną stanowią imion, nazwiska i funkcje osób uczestniczące w załatwianiu określonych spraw.

Skarżący w swoim wniosku z dnia ....06.2004 r. zawarł również żądanie umożliwienia mu wglądu do wymienionych tym wnioskiem dokumentów. Takie żądanie jest zgodne z art. 3 ust. pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stanowi formę realizacji uprawnień do uzyskania takiej właśnie informacji.

Nie spełnia natomiast warunków ustawy o dostępie do informacji publicznej żądanie udostępnienia skarżącemu w formie kserokopii i zapisu na nośniku cyfrowym CD w zakresie "... wybranych udostępnionych materiałów ..." (cytat z wniosku). W takiej bowiem sytuacji zobowiązany do udostępnienia informacji podmiot nie wie, jakie dokumenty powinny być skopiowane lub zapisane na płycie CD. W tym zakresie to sam wnioskodawca winien precyzyjnie zredagować swoje żądanie lub może je wnieść ponownie wskazując na te dokumenty, których domaga się skopiowania lub zapisania na nośniku danych.

Rekapitulując dotychczasowe rozważania, należy podnieść, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego z dnia .....06.2004 r. zawierał żądanie udostępnienia mu informacji publicznej.

W związku z tym w zaistniałym stanie rzeczy skargę należało uznać w części za uzasadnioną i mając na uwadze treść art. 149 P.p.s.a. koniecznym stało się zobowiązanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Prezydenta Miasta K. do udzielenia w terminie 14 dni informacji publicznej informacji dotyczącej podania decyzji, poleceń służbowych i pism okólnych w zakresie przygotowywania lub udzielenia informacji publicznej w 2004 r. (ale przed dniem .....06.2004 r.) wraz z podaniem imion, nazwisk i funkcji osób uczestniczących w przygotowywaniu lub udzielenia informacji publicznych.

Ponadto w terminie 14 dni Prezydent Miasta K. winien umożliwić wgląd w dokumenty objęte pkt 1-6 wniosku skarżącego z .....06.2004 r.

Co do żądania wnioskodawcy o skopiowanie i naniesienie na płytę CD dokumentów, to w tym zakresie Sąd skargę odrzucił dlatego, że żądanie to nie obejmowało wskazania na te konkretne (dające się skonkretyzować) dokumenty, które zawierały informacje publiczne. Precyzowanie wniosku o dostęp do informacji publicznej stanowi wyłączną kompetencję wnoszącego taki wniosek, a nie organu administracji. W tym zakresie sprawa ta nie należy do właściwości sądów administracyjnych i w związku z tym w tym zakresie skarga została odrzucona.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 223 § 2 P.p.s.a.