Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 333/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14c par. 1 i art. 14e
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 41 ust. 2 i ust. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz Z. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący – Z. K., [...] lipca 2009 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Przedstawił następujący stan faktyczny: Skarżący sprowadza z Ukrainy olej sojowy surowy z przeznaczeniem do spożycia przez zwierzęta. Proces produkcji tego oleju odbywa się w tej samej technologii i z tego samego surowca co olej jadalny. Olej produkowany do spożycia przez zwierzęta i olej przeznaczony do spożycia przez ludzi są produktami tożsamymi jakościowo, parametrowo i technologicznie. Urząd Statystyczny w Łodzi zakwalifikował ten olej jako "olej sojowy surowy jadalny i jego frakcje niemodyfikowane chemicznie 15.41.12 -10.10. - stawka 7% VAT". Podczas procedury dopuszczenia do obrotu i odprawy celnej Skarżący obciążany jest podatkiem od towarów i usług według stawki 22%.

Na wezwanie Organu do uzupełnienia stanu faktycznego Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowy olej sprowadzany jest do Polski pod kodem Nomenklatury Scalonej ("CN") 1507 10 9000 – olej sojowy surowy, nawet odgumowany, pozostały.

Skarżący zadał pytanie, jaka stawka podatku od towarów i usług powinna być określona na granicy?

W jego ocenie istnieje sprzeczność prawna i proceduralna, ponieważ płacąc na granicy podatek według stawki 22% zmuszony jest wystąpić o jego zwrot do urzędu skarbowego. Stawka podatku od towarów i usług uwzględniająca Polską Klasyfikację Wyrobów i usług ("PKWiU") oraz stawka określona na podstawie CN powinny być tożsame.

W interpretacji indywidualnej z [...] października 2009 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe.

Powołał się na art. 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – dalej: "u.p.t.u." w ust. 1 określający 22% stawkę podatku, a w ust. 2 ustanawiający 7% stawkę podatku dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy. Wyjaśnił, że w wydanym na podstawie delegacji z art. 41 ust. 15 u.p.t.u. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7 % (Dz.U. Nr 11, poz. 1329) – dalej "rozporządzenie z 28 listopada 2008 r.", w poz. 105 załącznika wymieniony został kod CN 1507 – "tłuszcze i oleje i ich frakcje, z ryb lub ze ssaków morskich, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie". Z objaśnień do załącznika wynika natomiast, iż chodzi tu wyłącznie o oleje jadalne.

W świetle powyższych przepisów Organ uznał, że import przedmiotowego oleju powinien być opodatkowany 22% stawką podatku. Zdaniem Ministra Finansów nie będzie miała tu zastosowania poz. 103 załącznika do rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. Nie są przy tym istotne okoliczności związane z technologią wytwarzania oleju. Znaczenie ma natomiast nazwa towaru zgłoszonego do odprawy celnej, co do którego Skarżący zaznaczył, iż jest to olej z przeznaczeniem do spożycia przez zwierzęta. Skoro więc do odprawy celnej zgłoszono taki właśnie towar, słuszne było zastosowanie 22% stawki podatku od towarów i usług.

Organ wyjaśnił, iż nie ustosunkował się do klasyfikacji Urzędu Statystycznego, ponieważ zagadnienie to nie było przedmiotem zapytania Skarżącego. Ponadto kwestia klasyfikacji statystycznej nie może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżący zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.p.t.u.; art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 14a, art. 120, art. 121 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a także art. 27, art. 32 i art. 87 Konstytucji RP. Wniósł o weryfikację stanowiska wyrażonego w interpretacji.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.

W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 i 15 u.p.t.u. przez uznanie, iż import przedmiotowego oleju powinien być opodatkowany stawką 22%, a nie 7%; art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 pkt 6 u.p.t.u. przez nieustosunkowanie się przez Organ do posiadającej istotne znaczenie klasyfikacji statystycznej przedmiotowego oleju sojowego (PKWiU) i w skutek tego oparcie interpretacji na argumentach pozbawionych podstawy w przepisach normujących właściwą stawkę podatku od towarów i usług; § 1 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. przez błędną interpretację posiadającego zasadnicze znaczenie dla właściwej stawki podatkowej zwrotu "oleje jadalne" z poz. 105 załącznika do tego rozporządzenia, w tym także wskutek błędnego odesłania do poz. 103 tego załącznika. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej przez wyrażenie nieprawidłowego stanowiska, nie mającego podstawy w przepisach podlegających interpretacji w tej sprawie.

Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący podniósł, że o charakterze towaru będącego przedmiotem czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, a zatem również o jego stawce, decydują brzmienie przepisów prawnych dotyczących towaru oraz cechy towaru, przesądzające o jego naturze i charakterze, a w związku z tym klasyfikacje statystyczne obejmujące cechy towarów, jeżeli je wprowadzono i jeżeli mają znaczenie dla stosownych przepisów prawa podatkowego.

Zdaniem Skarżącego, w momencie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu sporny olej powinien być objęty stawką 7%. Wywiódł to z okoliczności, że upoważnienie określone w art. 41 ust. 15 u.p.t.u. służy doprecyzowaniu regulacji z art. 41 ust. 2 tej ustawy, określającego 7% stawkę podatku. W poz. 21 załącznika nr 3 do u.p.t.u. oznaczeniem "ex 15.4" objęto "Oleje, tłuszcze zwierzęce i roślinne – wyłącznie jadalne". Z kolei pod poz. 105 załącznika do rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. pod symbolem 1507 "Olej sojowy i jego frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie" zamieszczono wyłącznie oleje jadalne. W tej sytuacji za oczywiste Skarżący uznał, że sporny olej, posiadający cechy i charakter oleju jadalnego, mieści się w powyższej klasyfikacji. Skoro zaś jest olejem jadalnym, to nie ma podstaw, aby przypisywać mu inny charakter. Towar taki, nawet przy zmienionym przeznaczeniu gospodarczym pozostaje "olejem jadalnym".

Skarżący podniósł, że olej sojowy surowy jest produkowany w tej samej technologii i z tego samego surowca co olej jadalny. Jest on olejem jadalnym, co potwierdzane jest stosownym certyfikatem. Cechą tego produktu nie jest specjalne przeznaczenie, a zatem więc być on skierowany do spożycia zarówno przez ludzi, jak i przez zwierzęta. Nie można arbitralnie pozbawić go cechy "jadalności", do której odwołują się wskazane wyżej przepisy. Skarżący powołał się także na klasyfikację statystyczną, z której wynikało, że importowany przez niego olej należy do grupowania obejmującego olej sojowy surowy jadalny.

W ocenie Skarżącego Minister Finansów przyjmując za właściwą stawkę 22% kierował się wyłącznie treścią zgłoszenia celnego w części dotyczącej przeznaczenia towaru. Wprawdzie zgodnie z art. 29 ust. 13 zd. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, jednak przeznaczenie bądź wykorzystanie przedmiotowego oleju przez nabywców nie może mieć decydującego znaczenia w zakresie obniżonej stawki podatku. Olej zachowuje charakter produktu jadalnego niezależnie od przeznaczenia zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym. Odmienna sytuacja wystąpiłaby, gdyby olej nie miał takiego charakteru. Kwestia stawki podatku uzależniona jest bowiem od właściwego sklasyfikowania towaru będącego przedmiotem czynności podlegającej podatkowi.

Skarżący zarzucił pominięcie przez Organ orzecznictwa sądowego, pomimo treści art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, a także nieuwzględnienie odpowiedzi Ministerstwa Finansów na interpelacje poselskie. Skarżący wskazał przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 821/08, dotyczący znaczenia klasyfikacji statystycznych przy identyfikacji towarów i usług na potrzeby podatku od towarów i usług; a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 19 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Op 2/07, z którego wynikało, iż przy sprzedaży oleju jadalnego rzepakowego nie jest istotny sposób jego faktycznego wykorzystania przez nabywcę. Ponadto Skarżący wskazał interpretacje, w których zajęte zostało podobne stanowisko. Podniósł, że zaskarżona interpretacja nie prowadzi do jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego.

W opinii Skarżącego motywy interpretacji sięgały do argumentów pozaprawnych, co prowadziło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego. Przepisy u.p.t.u. odsyłają do klasyfikacji statystycznych. Znaczenie w sprawie ma także klasyfikacja CN, która jednak w stosownych punktach nie odwołuje się do przeznaczenia oleju, a wyłącznie do jego cechy wewnętrznej – "jadalności". Skarżący wywiódł, iż tylko ta cecha prawna może przesądzać o klasyfikacji statystycznej towaru, a następnie wyznaczać właściwą stawkę podatkową. Tylko wyraźnie określona cecha (zmienna) konkretnie wskazana w przepisach prawa podatkowego może mieć znaczenie dla konstrukcji opodatkowania. Dlatego podanie w zgłoszeniu celnym przeznaczenia towaru – dla zwierząt, zgodnie z rzeczywistym zamiarem gospodarczym Skarżącego, nie zmieniało charakteru oleju w ujęciu przepisów stanowiących podstawę określenia właściwej stawki podatku.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił istotne znaczenie klasyfikacji statystycznych (PKWiU) dla podatku od towarów i usług. Powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej interpretacji. Zaznaczył, że zaliczanie określonego produktu (usługi) do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (usługodawcy). Ustawodawca nie upoważnił organów podatkowych do wydawania opinii klasyfikacyjnych, zatem nie mogą one decydować o zaliczeniu określonych wyrobów lub usług do odpowiedniego grupowania PKWiU. Zaskarżoną interpretację wydano na podstawie klasyfikacji podanej przez Skarżącego.

Zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej, Skarżącemu udzielono niezbędnych wyjaśnień dotyczących przepisów prawa podatkowego związanych z analizowanym problemem, a także przedstawiono zasadność przesłanek, które miały wpływ na przyjęte stanowisko. Minister Finansów wyjaśnił również, że powołane przez Skarżącego wyroki sądów administracyjnych zapadły w indywidualnych sprawach i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Organ każdą sprawę zobowiązany jest traktować indywidualnie, a orzeczenie podejmowane jest w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Trudno jest zatem określić, w jakim stopniu tożsame były sprawa niniejsza i sprawy będące przedmiotem rozstrzygnięć sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna dotycząca zastosowania stawki podatku od towarów i usług do opodatkowania importu przez Skarżącego oleju sojowego, zakwalifikowanego do grupowania PKWiU 15.41.12-10.10 "olej sojowy surowy jadalny i jego frakcje niemodyfikowane chemicznie 15.41.12 -10.10" oraz kodu CN 1507109000 "olej sojowy surowy, nawet odgumowany, pozostały".

Zdaniem Ministra Finansów właściwą stawką podatku była stawka 22%, ponieważ stawka 7% zastrzeżona została dla olejów jadalnych. Tymczasem opisując stan faktyczny Skarżący wskazał, że sprowadzany olej przeznaczony jest do spożycia przez zwierzęta.

Skarżący natomiast, kierując się dokonaną przez urząd statystyczny klasyfikacją przedmiotowego oleju wg. PKWiU, za prawidłową uważał stawkę 7%. W jego ocenie wskazanie, że olej przeznaczony był spożycia przez zwierzęta nie zmieniało jego jadalnego charakteru.

Spór w istocie dotyczy zatem kwestii, czy przeznaczenie oleju (faktyczne zużycie) do spożycia przez zwierzęta sprawia, iż przestaje on być produktem jadalnym.

W ocenie Sądu rację w powyższym sporze ma Skarżący.

Przepis art. 41 ust. 2 u.p.t.u. stanowi, że dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 [zastrzeżenia nieistotne w sprawie – wyjaśnienie Sądu].

W załączniku tym, pod poz. 21, wymienione zostały towary zaklasyfikowane do grupowania PKWiU "ex 15.4.", a mianowicie "oleje, tłuszcze zwierzęce i roślinne wyłącznie jadalne". W objaśnieniach do załącznika zaznaczono, że symbol "ex" dotyczy tylko danego wyrobu (usługi) z danego grupowania.

Do celów poboru podatku w imporcie wykaz towarów wymienionych w załączniku nr 3 do u.p.t.u. określony został w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej. Olejom sojowym wymienionym pod poz. 21 załącznika nr 3 do u.p.t.u. odpowiadają oleje wymienione pod poz. 105 załącznika do rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. W pozycji tej wskazano kod CN 1507 "Olej sojowy i jego frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie" zaznaczając, iż obejmuje ona wyłącznie oleje jadalne.

Powyższy kod CN obejmuje "olej surowy nawet odgumowany" (1507 10) oraz oleje pozostałe (1507 90). Z kolei "olej surowy nawet odgumowany" dzieli się na "olej do zastosowań technicznych lub przemysłowych innych niż produkcja artykułów technicznych spożywanych przez ludzi" (1507 10 10) oraz "pozostałe" (1507 10 90).

Skarżący wskazał, iż sprowadzony przez niego olej oznaczony jest kodem CN 1507 10 90 00, tj. "olej sojowy surowy, nawet odgumowany, pozostały".

Zdaniem Sądu z przedstawionej wyżej charakterystyki kodu CN 1507 nie wynika, aby olej importowany przez Skarżącego, nie był olejem jadalnym.

Minister Finansów za kryterium decydujące o zastosowaniu stawki 7% uznał przeznaczenie oleju. Powołał się przy tym na okoliczność, że Skarżący wskazał, iż olej ten jest przeznaczony do spożycia przez zwierzęta, a zatem w takim celu zostanie wykorzystany.

Jadalny charakter oleju sojowego, jako jego kryterium umożliwiające zastosowanie stawki 7%, wskazany został zarówno w załączniku nr 3 do u.p.t.u., jak i w załączniku do rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. Tym niemniej, w ocenie Sądu, kryterium to nie może być utożsamiane z faktycznym wykorzystaniem produktu przez jego importera lub nabywcę, jak to uczynił Minister Finansów. Przeznaczenie oleju, rozumiane jako faktyczne jego wykorzystanie w określonym celu, nie zostało przewidziane w przepisach dotyczących 7% stawki podatku od towarów i usług.

Brak jest podstaw, aby o jadalnym charakterze oleju sojowego decydował faktyczny sposób jego użycia (wykorzystania) przez Skarżącego. Istotne jest bowiem, czy olej ten – jako produkt – jest, czy też nie jest klasyfikowany jako jadalny.

Sąd podzielił pogląd Skarżącego, że jadalny olej sojowy nie utraci tego charakteru z tego tylko powodu, że zostanie wykorzystany do celów innych niż spożycie przez ludzi. Prawodawca wyraźnie zaznaczył, iż chodzi o "jadalność" jako cechę oleju (produktu), nie zaś sposób jego spożytkowania. Podobnie olej przemysłowy, spożyty przez człowieka, nie stanie się olejem jadanym. Innymi słowy faktyczny sposób wykorzystania oleju ani nie przydaje mu charakteru jadalnego, ani też charakteru tego nie pozbawia. W rezultacie nie ma zatem wpływu na stawkę podatku od towarów i usług.

Ocenić więc należało, czy Skarżący, który opisując stan faktyczny wskazał, że przedmiotowy olej sprowadzany jest z przeznaczeniem do spożycia przez zwierzęta, a przy tym zaznaczył, iż olej ten produkowany jest w takiej samej technologii i posiada takie same parametry, jak olej przeznaczony do spożycia przez ludzi, miał podstawy do uznania oleju za jadalny.

Skarżący powołał się na klasyfikację oleju sojowego dokonaną przez Urząd Statystyczny w L., w świetle której był to bez wątpienia olej jadalny, mieszczący się w grupowaniu PKWiU 15.41.12-10.10 (rozporządzenie Rady Ministrów z 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – Dz.U. Nr 42, poz. 264, z późn. zm., stosowane na potrzeby podatku od towarów i usług na mocy § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – Dz.U. Nr 207, poz. 1293).

Zdaniem Sądu, w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, w którym nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, Minister Finansów obowiązany był uwzględnić powyższą klasyfikację. Skarżący przedstawił ją bowiem jako element opisanego przez siebie stanu faktycznego.

Skoro zatem podany przez Skarżącego, stosowany w imporcie kod CN obejmował oleje jadalne i jednocześnie jako taki właśnie sprowadzany olej sklasyfikowany został w oparciu o PKWiU, brak było podstaw do kwestionowania jego jadalnego charakteru.

Zasadność powyższego stanowiska znajduje potwierdzenie także w okoliczności, że rozporządzenie z 28 listopada 2008 r. w założeniu obejmuje te same towary objęte stawką 7%, jakie zamieszczone zostały w załączniku nr 3 do u.p.t.u., z tą różnicą jedynie, że przypisane do poszczególnych kodów CN.

Jeżeli zatem określony towar na gruncie PKWiU klasyfikowany jest jako jadalny, ten sam charakter należy przypisać temu towarowi na gruncie CN. Dopiero stwierdzenie, że PKWiU nie pozwala na zakwalifikowanie oleju jako jadalnego, dostarczałoby podstaw, aby do obrotu tym olejem zastosować stawkę 22%, pomimo że mieściłby się on wśród olejów przypisanych do kodu CN 1507.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że organy podatkowe nie mogą samodzielnie dokonywać klasyfikacji statystycznej usług i towarów. Nie czynią tego ani w postępowaniu interpretacyjnym, ani też w postępowaniu podatkowym. Powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną usług (towarów) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje podatnik (producent, importer) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach. Zasadnie okoliczność tę wskazał Minister Finansów.

Klasyfikacja statystyczna przedmiotowego oleju jest istotna z punktu widzenia stawki podatku od towarów i usług. Jednak prawidłowość tej klasyfikacji może być ewentualnie weryfikowana dopiero w postępowaniu podatkowym, w toku którego organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie ustala stanu faktycznego, wiąże go bowiem stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę. Zaznaczyć przy tym należy, interpretacja spełnia swą funkcję ochronną tylko wtedy, gdy stan faktyczny opisany we wniosku o jej wydanie odpowiada stanowi rzeczywistemu.

Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, którego Skarżący upatrywał w pominięciu orzecznictwa sądowego oraz interpretacji innych organów podatkowych i odpowiedzi na interpelacje poselskie.

Nie ulega wątpliwości, że orzecznictwo sądów administracyjnych ma istotne znaczenie, jako że zawiera wskazówki co do interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ich zastosowania. Nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając tego znaczenia Sąd podkreśla, że istnienie orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Organ wydający interpretację ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we wniosku zagadnienia.

Rzeczą Organu jest ocena, czy i na ile określone orzeczenia sądów administracyjnych są przydatne w konkretnej sprawie. Organ ponosi też konsekwencje wadliwości tej oceny, zwykle w postaci uchylenia interpretacji. Rzeczą Sądu orzekającego już w tej konkretnej sprawie jest bowiem weryfikacja oceny dokonanej przez Organ. Ignorowanie przy interpretacji przepisów prawa poglądów wyrażanych w orzeczeniach sądów administracyjnych jest po prostu niecelowe i nieracjonalne, jako że są one źródłem informacji o sposobie stosowania przepisów i ich wykładni przyjętej przez sądy, których kontroli wydawanie interpretacji zostało poddane.

Minister Finansów obowiązany jest odnieść się do orzecznictwa sądów administracyjnych, jeżeli przytoczone tam poglądy wnioskodawca uznaje za własne. Stają się one wówczas częścią jego argumentacji (uzasadnienia stanowiska) i tak jak pozostałe argumenty winny być ocenione. Brak takiej oceny może prowadzić do naruszenia art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie obowiązku uzasadnienia oceny stanowiska wnioskodawcy.

Jednakże sam w sobie fakt, że organ wydający interpretację ma zdanie odmienne niż wyrażone przez wnioskodawcę w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, nie stanowi naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem interpretacji. Będzie to zasadne wówczas, gdy odmienny pogląd Ministra Finansów w sprawie, w której został wyrażony, uznany zostanie przez Sąd za wadliwy, niezgodny z przepisami prawa. Tak też stało się w rozpatrywanej sprawie.

Zdaniem Sądu wskazany w art. 14e Ordynacji podatkowej obowiązek uwzględniania przy wydawaniu interpretacji oraz ich zmianie orzecznictwa sądów administracyjnych, nie może być odczytywany jako nakaz zajmowania stanowiska takiego, jakie zajął sąd administracyjny. Obowiązek ten należy odczytywać łącznie z celem, jakiemu ma służyć, tj. zapewnieniu przez Ministra Finansów jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej.

Wskazany przez Skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 19 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Op 2/07 dotyczył odmiennego stanu faktycznego, a mianowicie stawki podatku, jaką winien był zastosować producent surowego oleju rzepakowego, nie zaś jego importer. Nie występowała tam zatem kwestia faktycznej rozbieżności klasyfikacji oleju według PKWiU oraz CN.

Minister Finansów nie kwestionował znaczenia PKWiU z punktu widzenia klasyfikacji towarów na potrzeby podatku od towarów i usług, podkreślanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 821/08. Dlatego też nie był zasadny zarzut naruszenia art. 2 pkt 6 u.p.t.u., definiującego pojęcie "towary" jako rzeczy ruchome oraz wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Organ wydający interpretację nie ma też obowiązku powielania stanowiska zajętego w innych interpretacjach, nawet dotyczących stosowania tych samych przepisów w takich samych okolicznościach faktycznych. Niejednolitość stanowiska organu wydającego interpretacje w określonej kwestii jest niepożądana, jednak istotnym jest przede wszystkim, aby w konkretnej sprawie wnioskodawca otrzymał stanowisko prawidłowe.

W świetle stanu faktycznego opisanego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, prawidłowe było jego stanowisko co do stawki podatku od towarów i usług w imporcie oleju sojowego.

Kwestionując to stanowisko Minister Finansów naruszył art. 41 ust. 2. w związku z poz. 105 załącznika do rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie stwierdził natomiast naruszenia art. 41 ust. 15 u.p.t.u. zawierającego delegację do wydania powyższego rozporządzenia. Naruszenie tego przepisu mogłoby mieć miejsce w przypadku, gdyby rozporządzenie wydane zostało niezgodnie z tą delegacją.

Minister Finansów ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji. Uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).