Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 55/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji Ekologicznej "A" o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2008r., sygn.akt II SAB/Łd 55/08 w sprawie ze skargi Fundacji Ekologicznej "A" na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a : oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 55/08

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Fundacji Ekologicznej "A" na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 5 grudnia 2008r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku.

Odpis wyroku z dnia 2 grudnia 2008r. wraz z uzasadnieniem pełnomocnik strony skarżącej odebrał w dniu 15 stycznia 2009r.

W dniu 22 stycznia 2009r. wpłynął do Sądu wniosek strony skarżącej o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2008r. polegającą na przytoczeniu, na podstawie powołanych w uzasadnieniu wyroku pism z dnia 27 marca 2008r., z dnia 29 kwietnia 2008r. oraz z dnia 2 lipca 2008r., odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 lipca 2008r., następnie powtórzone w skardze z dnia 19 sierpnia 2008r. i w piśmie z dnia 17 listopada 2008r. dotyczące:

1) jaka jest długość rowu od miejsca, w którym się zaczyna w okolicach skrzyżowania ulic A i B w S.-L. do punktu, w którym zamienia się w rów melioracyjny R-1? Ponieważ w uzasadnieniu wyroku Sąd przytacza jedynie stwierdzenie zawarte w piśmie Marszałka Województwa z dnia 27 marca 2008r., że "trasa rowu R-1 wg ewidencji przebiega przez teren wsi S.-L. na długości 55mb", gdy tymczasem pytanie dotyczy długości rowu "do punktu", w którym zamienia się w rów melioracyjny R-1, a nie "od punktu", w którym zamienia się w rów melioracyjny R-1 do granic S.-L.;

2) jakie jest przeznaczenie rowu na odcinku w S.–L., w którym nie jest rowem melioracyjnym, w świetle przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne? Sąd w uzasadnieniu wyroku, na stronie 5, stwierdza, iż "ustosunkowując się do pytania piątego Marszałek Województwa [...] wskazał w piśmie z dnia 2 lipca 2008r., że art. 122 ust. 1 pkt 8 określa, że pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych lub zakładów górniczych", tymczasem pytanie nie dotyczyło tego, w jakich przypadkach jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, lecz jakie jest przeznaczenie tego odcinka rowu w świetle ustawy Prawo wodne, nie wiadomo czy z tej odpowiedzi należy domyślać się, że rów ten służy do odwadniania zakładów górniczych;

3) jaka jest klasyfikacja wymienionego odcinka rowu w świetle ustawy Prawo wodne, czy jest on rowem w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 13, czy może jest rowem niepodpadającym pod tę ustawę? Sąd w uzasadnieniu, na stronie 5, stwierdza, iż "odpowiadając na pytanie trzecie Marszałek przytoczył w piśmie z dnia 2 lipca 2008r., treść art. 9 ust. 1 pkt 13 oraz odwołał się do definicji cieku naturalnego, zawartej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r.", tymczasem pytanie nie dotyczyło udostępnienia treści przepisów, które stronie skarżącej są znane, lecz informacji czy wymieniony odcinek rowu podpada pod wskazany przepis, czy też nie, nie wiadomo czy z odpowiedzi tej należy wnioskować, że rów ten jest rowem w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 13 czy może ciekiem naturalnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1;

4) jaki jest charakter wymienionego odcinka rowu – czy jest on urządzeniem wodnym, do którego rowy zalicza art. 9 ust. 1 pkt 19 lit.a, czy może jest urządzeniem, którego dotyczy art. 8 ust. 2 stanowiący, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do korzystania z wód zgromadzonych za pomocą urządzeń niebędących urządzeniami wodnymi? Na stronach 5 i 6 uzasadnienia Sąd stwierdza, iż "odpowiadając na pytanie szóste, organ podkreślił w piśmie z dnia 2 lipca 2008r., iż do urządzeń wodnych zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego zalicza się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle piętrzące, upustowe przeciwpożarowe regulacyjne, a także poldery przeciwpożarowe, kanały i rowy", natomiast pytanie nie dotyczyło udostępnienia treści tego przepisu, który stronie skarżącej jest znany, lecz informacji czy wymieniony odcinek rowu podpada pod ten przepis, z odpowiedzi nie wiadomo zaś czy należy się domyślać, ze tak jest;

5) dlaczego zastosowanie mają do rowu na wymienionym odcinku "Wytyczne drenowania gruntów ornych" z 1978r., skoro w S.-L. nie ma gruntów ornych? Na stronie 5 uzasadnienia Sąd stwierdza, że "w kwestii pytania drugiego, organ poinformował w piśmie z dnia 2 lipca 2008r., iż na bazie wytycznych wyjaśniono, co oznacza termin "rowy stałe prowadzące wodę", tymczasem w wytycznych tych definicja rowu ma związek z użytkami rolnymi, podczas gdy pytanie nie dotyczyło udostępnienia tej definicji, lecz wyjaśnienia, dlaczego te wytyczne miałoby mieć zastosowanie do wymienionego odcinka rowu, skoro S.-L. nie ma gruntów ornych;

6) czy rów na wymienionym odcinku jest ciekiem, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27 Prawa wodnego?, na stronie 5 uzasadnienia wyroku Sąd stwierdza, że "w kwestii pytania czwartego wyjaśniono w piśmie z dnia 2 lipca 2008r., iż rów zgodnie z definicją określoną w ustawie Prawo wodne "prowadzi wodę", co oznacza, że posiada zlewnię-obszar, z którego spływ wód powierzchniowych jest odprowadzany do niego", tymczasem pytanie nie dotyczyło tego czy rów ten posiada zlewnię, lecz czy w związku z posiadaniem zlewni jest on ciekiem, o jakim mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27 Prawa wodnego, który podaje definicję zlewni i mówi o odprowadzaniu wód powierzchniowych, "przez system strug, strumieni, potoków, rzek i kanałów do wybranego biegu cieku";

7) czy do rowu melioracyjnego R-1, który zaczyna się 55 metrów powyżej granicy ze wsią H. stosuje się rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 listopada 2006r. w sprawie ustalania obszaru, na którym wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych szczegółowych (Dz.U. z 2006r., Nr 226, poz. 1652), czy przepisy ustawy Prawo wodne o zlewni? Pytanie to Sąd wprawdzie przytacza w uzasadnieniu wyroku, ale dlaczego twierdzi, iż w "każdym przypadku" Marszałek udzielił żądanej informacji w wymienionych na wstępie pismach, skoro w uzasadnieniu wyroku nie przytacza odpowiedzi na to pytanie, zaś w powołanych pismach strona nie znajduje odpowiedzi na to pytanie.

Strona skarżąca wskazała także, iż na stronie 7 uzasadnienia wyroku Sąd stwierdza, "w uzasadnieniu skargi Fundacja w punkcie drugim przytoczyła treść pytania (...), w punkcie trzecim zapytała (...), w punkcie 4 powtórzyła treść pytania (...), w punkcie 5 powtórzyła treść pytania (...), w punkcie 7 przytoczyła treść pytania (...), w punkcie 9 powtórzyła treść pytania (...), zaś w punkcie 10 zapytała o informację (...)". Natomiast strona skarżąca dysponuje egzemplarzem skargi, w której uzasadnieniu jest 7 kolejno ponumerowanych pytań, a nie 10, niemających kolejnej numeracji.

Reasumując strona wniosła o wydanie kserokopii skargi, którą Sąd miał na uwadze w powyższym akapicie oraz wyjaśnienie tych niejasności i przeinaczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Kwestię wykładni wyroku reguluje przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co jego treści.

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 roku, sygn. akt II SAB 57/98, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 75533). Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, jednakże jej wynik nie może doprowadzić do sprzeczności z sentencją wyroku lub jego uzasadnieniem. Wykładnia nie może też prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Zakamycze 2005, str. 368, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 roku, sygn.akt IV CR 144/78, niepubl., dostępny w Lex nr 8137).

Wskazać również należy, iż w ramach wykładni nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, gdy zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach.

Wniosek o wykładnię nie może także zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003 roku, sygn. akt I Sa/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 roku, sygn. akt III AO 25/97, opubl. OSNP 1999/4/151).

Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotowy wniosek o wykładnię wyroku z dnia 2 grudnia 2008r. stwierdza, iż strona skarżąca nie wskazuje na stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, które byłyby sformułowane w sposób niejasny lub budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca domaga się bowiem wykładni zdań oznajmujących relacjonujących zachowanie organów administracji publicznej, przedstawionych przez Sąd począwszy od strony 1 do strony 8 uzasadnienia. Ta część uzasadnienia to stan faktyczny, który posłużył Sądowi do ustalenia, iż organy administracji publicznej nie pozostawały w bezczynności, a który nie odbiega od okoliczności wynikających z akt administracyjnych sprawy, jest odzwierciedleniem, podjętych przez organ ale i stronę skarżącą czynności w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym postępowanie sądowe. Zgodnie z art. 141 §4 p.p.s.a. każde uzasadnienie Sądu winno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron. Pytania strony skarżącej sformułowane we wniosku o wykładnię wyroku odnoszą się do tej części uzasadnienia, które stanowi zwięzłe przedstawienie stanu sprawy tj. relację z dotychczasowego przebiegu sprawy do rozprawy przed sądem administracyjnym. W myśl wykształconego na tym tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 §4 p.p.s.a., powinno także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005r., sygn.akt FSK 2123/04, publ. ONSA 2006/1/9).

Przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Marszałka Województwa [...], a zatem do oceny czy Marszałek Województwa pozostawał w bezczynności, czy też nie, konieczne było przytoczenie wszystkich zdarzeń, wszystkich pism kierowanych przez stronę skarżącą do organu ale i udzielanych przez ten organ odpowiedzi. Ta część uzasadnienia stanowi zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przytoczenie stanowisk obu stron postępowania w taki sposób jak były one sformułowane w przywoływanych pismach, cytowanych lub przywoływanych wprost. Kwestionując tę część uzasadnienia strona skarżąca domaga się w zasadzie odpowiedzi na stawiane w postępowaniu administracyjnym, w skardze i obecnie we wniosku o wykładnię, pytań, których adresatem jest Marszałek Województwa, a na które Sąd nie jest uprawniony ani tym bardziej zobowiązany odpowiadać. Sąd w rozpoznanej sprawie zobowiązany był wyłącznie ustalić czy organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Merytoryczna ocena poprawności udzielonych przez organ odpowiedzi pozostaje poza zakresem rozważań Sądu, natomiast okoliczność, iż udzielone w toku postępowania administracyjnego odpowiedzi nie są satysfakcjonujące dla strony skarżącej, nie świadczą o pozostawaniu przez organ w bezczynności ani tym bardziej nie obligują Sądu do udzielenia odpowiedzi w zastępstwie organu.

Strona skarżąca wniosła również o wykładnię uzasadnienia w zakresie zawartego na jego stronie 7 wyliczenia pytań, jakie strona postawiła Marszałkowi Województwa na etapie postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, iż w aktach sądowych znajduje się skarga Fundacji Ekologicznej "A", na stronie 2 i 3 skargi zawarte jest wyliczenie 10 pytań wraz z zwięzłym przedstawieniem odpowiedzi udzielonych na nie przez Marszałka Województwa. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy i wobec braku jakichkolwiek późniejszych pism strony skarżącej kwestionujących prawidłowość złożonej skargi, była ona podstawą wszczęcia postępowania sądowego i rozstrzygnięcia Sądu.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

ar