Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 883/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 4 pkt 22 lit. a, h, y, art. 5 , art. 5a, art. 5b, art. 7, art. 92a ust. 1-6 , art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 Art. 14, art. 15
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 Art. 4, art. 8, art. 10
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. R., M. R. Firma Handlowo-Usługowa A s.c. A. R., M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący A. R. i M. R. wykonują działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej Firma Handlowo – Usługowa "A" S.C. A. R., M. R. W dniu 4.04.2012 r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości R zatrzymano do kontroli drogowej ciągnik siodłowy marki Iveco o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący A. R. Do kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej Firmie Handlowej - Usługowej "A" A. R. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...].

W wyniku tej kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na

wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

zastosowanie typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla

danego typu urządzenia rejestrującego (18 wykresówek),

dwukrotne skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego

okresu.

W konsekwencji stwierdzenia naruszeń opisanych w pkt od 2 do 4:

1/ decyzją administracyjną z dnia [...] 2012 r. nr [...] nałożono na skarżących karę pieniężną w wysokości 2.300 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Na skutek odwołania strony, decyzją administracyjną z dnia [...] 2012 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji nie zgromadził wystarczających dowodów potwierdzających fakt popełnienia naruszenia określonego w Ip. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

2/ odnośnie naruszenia opisanego w pkt. 1 w dniu 14.09.2012 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], którą nałożył na skarżącego M. R. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, na skutek czego organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] wydaną względem obydwu skarżących uchylił decyzję z dnia [...] 2012 r., nr [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż to obaj przedsiębiorcy w ramach spółki cywilnej wykonywali transport drogowy. Nadto w uzasadnieniu wskazano, iż jedna kontrola drogowa może stanowić podstawę do prowadzenia jednej sprawy administracyjnej, nie zaś kilku wobec każdego wspólnika osobno.

Następnie decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] organ I instancji nałożył na obydwu skarżących karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] 2013r., nr [...] organ odwoławczy uchylił decyzję nr [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż organ nie zbadał, do kogo należał towar przewożony w chwili kontroli drogowej i dlatego w chwili orzekania nie sposób było stwierdzić, czy strona faktycznie wykonywała transport drogowy rzeczy. Organ wskazał nadto, iż postępowanie administracyjne oraz wydana w jego wyniku decyzja administracyjna powinna obejmować również naruszenia stwierdzone w toku kontroli.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzjach z dnia [...] 2012 r., nr [...] oraz z dnia [...] 2013 r., nr [...] organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych ujmując w decyzji wszystkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia (określone wyżej w pkt 1 do 4).

Odnośnie naruszenia w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji organ stanął na stanowisku, że zlecenie na transport towarów wykonywany podczas kontroli przyjęła i wykonywała spółka cywilna, a zatem oboje wspólnicy powinni legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego. Tymczasem M. R. nie posiada takiej licencji. Organ powołał się w tym zakresie na uchwałę 7 sędziów NSA sygn. akt II GPS 5/08 oraz bazujące na tej uchwale orzecznictwo NSA ( II GSK 210/09 oraz II GSK 173/09).

Odnośnie zastosowania typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego, w toku ponownego rozpoznania sprawy uzupełniono materiał dowodowy w zakresie rodzaju urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Jednoznacznie wynika z tego, że kierowca powinien używać wykresówek o typie zatwierdzenia el 83, natomiast użyte przez skarżącego to el 85.

Odnośnie naruszenia w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku stwierdzono je w dwóch przypadkach. W pierwszym przypadku o czas powyżej 15 min., a w drugim powyżej 1 godziny.

Odnośnie nieuzasadnionego użyci kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu organy ustaliły, że skarżący prowadząc kontrolowany pojazd w dniu 4.04.2012 r. niezasadnie użył dwóch tarcz. Pierwsza tarcza z dnia 30.03.2012 r. znajdowała się w tachografie od godz. 18.00 dnia 29.03. 2012 r. do godz. 03.20 dnia 30.03.2012 r. Kolejna wykresówka została założona do tachografu o godzinie 05.55 dnia 30.03.2012 r. Organy stwierdziły, że kierowca mógł kontynuować zapis tarczy datowanej na 29.03.2012 r. do godz. 18.00 dnia 30.03 2012 r.

Wymierzając karę w wysokości 10.000 zł organ podał za podstawę art. 92 a ust. 1 oraz zapisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o odstąpienie od wymierzonej kary pieniężnej, zarzucając naruszenie art. 35 K.p.a. w związku z rozległym czasem prowadzenia postepowania. Ponadto skarżący nie zgodzili się z wykładnią art. 5 ustawy o transporcie drogowym dokonaną przez organ I instancji. Ich zdaniem skoro kontrolowanym pojazdem kierował wspólnik który posiadał wymaganą licencję to nie można nakładać kary z tego powodu, że drugi wspólnik spółki cywilnej tej licencji nie posiadał. Odnosząc się do naruszenia polegającego na użyciu niewłaściwego typu wykresówki podniesiono, iż naruszenie było wynikiem pomyłki, a nie świadomego działania. W zakresie naruszenia polegającego na użyciu więcej niż 1 wykresówki skarżący podnieśli, iż wykresówka została wyjęta z tachografu na czas odbieranego odpoczynku dziennego. Wskazano również na fakt, iż A. R. jest jedynym kierowcą w firmie.

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Za podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., póz. 267, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, h, y, art. 5, art. 5a, art. 5b, art. 7, art. 92a ust. 1-6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., póz. 1414), Ip. 1.1, Ip. 5.3, Ip. 6.3.1, Ip. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008-00021).

Organ w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji szczegółowo je uzasadniając zarówno w zakresie części faktycznej jaki i prawnej.

Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a to:

art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, poprzez

przyjęcie, że M. R., który jest wspólnikiem spółki cywilnej, a który faktycznie w Firmie Handlowo-Usługowej "A" A. i M. R. nie zajmuje się transportem drogowym powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego,

Ip. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie

użycia dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu,

Ip. 6.3.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie,

iż Pan A. R. w sposób umyślny użył wykresówek, które organ nakładający

karę uznał za niewłaściwe;

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6, 7, 8, 35, 77

i 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że Generalny Inspektor Transportu Drogowego i Inspektor Transportu Drogowego nie dopełnili ciążących na nich obowiązków w zakresie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie oraz jego całościowego i terminowego rozpatrzenia, jak również pominęli istotne dla sprawy okoliczności przy jej rozpoznawaniu,

wskazanie błędnej podstawy prawnej przedmiotowej decyzji, tj. art. 5a, 5b oraz

art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym, które to artykuły

w żadnym stopniu nie mają uzasadnienia w odniesieniu do stanu faktycznego

sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali stanowisko zawarte w odwołaniu uzupełniając je o zarzut naruszenia Ip. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie użycia dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy wykazała, że decyzja ta jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 kwietnia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nakładającą na skarżących będących wspólnikami spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, w tym 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Podstawowy problem w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy wspólnik spółki cywilnej, który nie zajmuje się wykonywaniem transportu drogowego jest objęty obowiązkiem posiadania stosownej licencji na jego wykonywanie w sytuacji gdzie drugi ze wspólników spółki cywilnej posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego i osobiście ten transport wykonuje.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Sąd uznał skargę za uzasadnioną w zakresie w jakim dotyczy ona zarzutu naruszenia art. 5 ustawy o transporcie drogowym, tj. uznania przez organy, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym obaj wspólnicy powinni posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego.

Organy uzasadniając swoje stanowisko oparły się na treści uchwały NSA z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08 gdzie stwierdzono, że w spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca oznacza przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią z naruszeniem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Z uwagi, że jest to uchwała 7 sędziów orzekający w sprawie Sąd jest nią związany nie mniej jednak powyższa uchwała w ocenie Sądu nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na odmienność stanu faktycznego, w jakim zapadła ze stanem faktycznym badanej sprawy.

Zasadnicza różnica tkwi w tym, że w badanym przypadku kontrolowanym pojazdem kierował skarżący A. R. będący wspólnikiem spółki cywilnej, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego. Tymczasem powoływana uchwała dotyczyła przypadku gdy kontrolowanym pojazdem kierował kierowca zatrudniony przez spółkę cywilną gdzie tylko jeden ze wspólników legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego.

W ocenie orzekającego Sądu – wbrew stanowisku organu - nie ma znaczenia okoliczność, że zlecenie wykonania przedmiotowego transportu przyjęła spółka cywilna Firma Handlowo-Usługowej "A" A. R., M. R.

Podkreślić należy, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095) – dalej u. s.d.g. przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Ponadto, zgodnie z ust. 2 tego artykułu za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. W przepisie tym ustawodawca przesądził, iż za przedsiębiorców uznaje się tylko samych wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ustawa wyklucza zatem możliwość występowania w obrocie gospodarczym spółki cywilnej jako samodzielnego podmiotu. Jest ona wyłącznie stosunkiem obligacyjnym powstałym na mocy zawartej przez wspólników umowy. Spółka cywilna nie ma także własnej firmy, choć może występować pod nazwą, z tym jednak zastrzeżeniem, iż we wszystkich jej oznaczeniach powinna występować imieniem wszystkich wspólników.

Z powyższego wynika, że spółka cywilna nie mając podmiotowości nie może świadczyć usług transportowych, a usługi takie w rzeczywistości świadczy wspólnik lub wspólnicy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej będący jednocześnie w stosunku obligacyjnym spółki cywilnej.

W Powoływanej powyżej przez organ uchwale 7 sędziów z dnia 15.10.2008 r., NSA stwierdził, że: "elementem przedmiotowo istotnym umowy spółki jest wniesienie wkładów. Zgodnie z art. 861 § 1 K.c. "wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług". Tym samym, rozszerzając zawarte w przedmiotowej uchwale rozważania, należy wskazać, że wkład wspólnika spółki cywilnej legitymującego się licencją transportową może polegać na świadczeniu przez niego (i tylko przez niego) usług transportowych, natomiast taka możliwość "korzystania z licencji transportowej" przez spółkę, nie może być interpretowana, jako przejście bezpośrednio na spółkę samej licencji lub wynikających z niej uprawnień (tak NSA w wyroku z dnia 30.07.2009 r., II GSK 1107/08, dostępne na http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem w niniejszej sprawie nie wystąpił element przejścia uprawnień, tak szeroko omawiany w powołanej przez organy uchwale NSA, bowiem skarżący osobiście w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i zgodnie z posiadanymi uprawnieniami wynikającymi z posiadanej licencji świadczył usługi, które stanowiły jego wkład do spółki.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organów, z którego wynika, że licencja na prowadzenia transportu drogowego udzielona jednemu ze wspólników nie jest składnikiem majątku wspólnego spółki cywilnej. Nie stoi to jednak w sprzeczności ze stanowiskiem orzekającego Sądu, że wkład wspólnika spółki cywilnej legitymującego się licencją transportową może polegać na świadczeniu tylko przez niego usług transportowych (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10.12.2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1775/10, dostępne na http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z wyżej wskazanych przyczyn nie jest do przyjęcia stanowisko organów, zgodnie z którym w sytuacji gdzie jeden ze wspólników posiada licencję na transport drogowy i sam osobiście świadczy te usługi, drugi ze wspólników spółki cywilnej też ma obowiązek posiadania takiej licencji.

W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się istnienia takich naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

I tak odnosząc się do zarzutu naruszenia ip. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie użycia dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego wykresu, Sąd stwierdza, że ustalenie takie zapadło na podstawie stanu faktycznego potwierdzonego przez skarżącego w skardze. Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub kartę kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I,

wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB,

wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Zgodnie zaś z załącznikiem IV a) pkt 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, minimalna pojemność zapisu wykresówek, bez względu na ich rodzaj, wynosi 24 godziny.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organy zasadnie przyjęły, że kierowca niezasadnie użył dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu. Właściwie zatem nałożono na skarżących karę pieniężną w wysokości 200 złotych z tytułu naruszenia Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia lp. 6.3.2. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż skarżący A. R. w sposób umyślny użył niewłaściwych wykresówek, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że wykresówki użyte przez skarżącego A. R. były nieprawidłowe. Fakt ten potwierdza sam skarżący podnosząc jedynie, że jego pomyłka nie była zamierzona. Zdaniem Sądu nie mają znaczenia intencje strony, a jedynie fakt dopuszczenia się naruszenia określonego w przepisach. Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca wydaje kierowcom wystarczającą liczbę wykresówek, mając przy tym na uwadze, że wykresówki te mają charakter osobisty, uwzględniając długość okresu pracy, możliwość konieczności zastąpienia uszkodzonych wykresówek lub wykresówek zabranych przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje wyłącznie wykresówki, których wzór otrzymał zatwierdzenie i które są odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Mając powyższe na względzie, uznać należy, iż organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy oraz słusznie oraz zgodnie z prawem nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 800 (18x100) zł z tytułu naruszenia Ip. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu naruszenia zasad wynikający art. 77 i 80 k.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. Sąd podkreśla, że w kwestii bezczynności lub przewłoki w działaniach organu przewidziany jest odrębny ryb postępowania sądowego, zatem orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie jest władny rozstrzygać tej kwestii. Natomiast w kwestii zarzucanych w skardze naruszeń art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w istocie Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie organy dopuściły się w szeregu przypadków naruszeń ww. przepisów regulujących zasady postępowania administracyjnego. W toku postępowania w istocie doszło do naruszenia zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów. Przede wszystkim na podstawie jednej kontroli błędnie wydano dwie decyzje, każda rozstrzygająca o innych naruszeniach stwierdzonych w jej toku. Dopiero na dalszym etapie postępowania uchybienie to zostało zniwelowane wydaniem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nie mniej jednak postępowanie takie w znacznym stopniu uczyniło zaskarżone rozstrzygnięcia nieczytelnymi i niezrozumiałymi dla skarżących zwłaszcza co do wysokości kary. Również w początkowej fazie postępowania organy dopuściły się uchybień w zakresie prawidłowego określania stron postępowania. To uchybienie także zostało usunięte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Postepowanie administracyjne w sprawie było prowadzone w sposób chaotyczny, co z pewnością stoi w sprzeczności z dyspozycją normy zawartej w art. 6 i 7 i 8 k.p.a. Nie niej jednak w ocenie Sądu naruszenia te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie stanowią podstawy wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Jak wskazano powyżej Sąd doszukał się jednak w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 5 ustawy o transporcie drogowym, w zakresie w jakim organy uznały, że wspólnik spółki cywilnej nie wykonujący faktycznie transportu drogowego powinien posiadać stosowną licencję. Naruszenie to w ocenie Sądu miało wpływ na wynik sprawy, a zatem na art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w zw. z art. 135 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić. W przedmiocie pkt. II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Co do kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a.