Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 942/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 20 ust. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 maja 2016 r. [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. K. kwotę 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 20 ust.2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 2b, art. 22 ust.1, art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015r., poz. 520 – ze zm.), §10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015r., poz. 542 – ze zm.) oraz art. 104 kpa - po rozpoznaniu wniosku A. O. w sprawie wpisu w operacie ewidencji gruntów jednostki ewidencyjnej T – obszar wiejski, obręb B jako samoistnego posiadacza działki nr [...] o pow. 0,49 ha. Starosta odmówił dokonania żądanej aktualizacji polegającej na wpisaniu A. O. za. B, T jako samoistnego posiadacza działki nr [...] o powierzchni 0,49 ha obręb B, jednostka ewidencyjna T – obszar wiejski.

Organ I instancji podał, że A. O. zam. B, T wystąpił z wnioskiem o wpisanie go jako samoistnego posiadacza nieruchomości stanowiącej własność Gminy T, położonej w B, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,49 ha podając, że nieruchomość tą dzierżawił - na podstawie umowy z dnia 27.06.2011 r., a następnie gdy umowa dzierżawy została rozwiązana nadal użytkował opisaną działkę, opłacał podatek i dlatego stał się samoistnym posiadaczem tej nieruchomości. Jego żądanie jest więc w pełni uzasadnione. Do wniosku załączył decyzję Burmistrza T w sprawie podatku rolnego na rok 2015.

Wskazał Starosta, że wedle Burmistrza T A. O. nie może być uznany za samoistnego posiadacza, ponieważ umowa dzierżawy z dnia 27 czerwca 2011 r. została rozwiązana z powodu nie wypełniania przez dzierżawcę – A. O. warunku umowy zawartego w § 2 pkt 2, tj. zwłoki w zapłacie czynszu dzierżawnego trwającej ponad trzy miesiące, a użytkowana przez Niego nieruchomość stanowi własność Gminy T.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego, tj. wypisu z rejestru gruntów, obręb B, jednostka rej. [...]; odpisu zwykłego księgi wieczystej [...]; informacji IX Zamiejscowego Wydziału Ksiąg Wieczystych SR z dnia 25 stycznia 2016 r., [...]; pisma A. O. z dnia 28 stycznia 2016 r., umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2016 r., wezwania Burmistrza T z dnia 23 lipca 2014 r., protokołu z dnia 29 lipca 2014 r., wezwania do wydania nieruchomości z dnia 30 lipca 2014 r., decyzji Burmistrza T z dnia [...] 2014 r., protokołu oględzin/odbioru z dnia 8 września 2014 r.; odpowiedzi Burmistrza T z dnia 5 lutego 2016 r. i załączonych kserokopii dokumentów (potwierdzonych za zgodność z oryginałem), tj. umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2011 r., rozwiązania w/w umowy dzierżawy z dnia 21 stycznia 2013 r., protokołu oględzin/odbioru z dnia 8 września 2014 r.; pisma. A. O. z dnia 12 lutego 2016 r.; pisma Burmistrza T z dnia 2 marca 2016 r.; pisma A. O. z dnia 4 marca 2016 r. ustalono, że nieruchomość położona w jednostce ewidencyjnej T - obszar wiejski, obręb B, oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 0,49 ha i stanowi własność Gminy T. Dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy, Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w T prowadzi księgę wieczystą nr [...]. W dziale II tej księgi prawo własności na rzecz Gminy T zostało wpisane na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia 15 kwietnia 1992 r. Ustalono nadto, że w dniu 27 czerwca 2011 r. A. O. zawarł z właścicielem nieruchomości umowę dzierżawy - zgodnie z którą zobowiązał się do prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej oraz do uiszczania czynszu dzierżawnego w wysokości ustalonej w wyniku przetargu tj. 40q żyta rocznie, a także do uiszczania wszelkich świadczeń i płatności obciążających dzierżawioną nieruchomość, w tym podatku rolnego. W opisanej umowie dzierżawy zostały także zawarte postanowienia dotyczące warunków wypowiedzenia umowy bez zachowania terminu wypowiedzenia. Umowa ta została rozwiązana bez zachowania terminu wypowiedzenia, ponieważ dzierżawca A. O. - zalegał z opłatą czynszu za okres trwający ponad trzy miesiące.

Wskazał organ, że prowadzenie ewidencji gruntów, a także jej aktualizacja wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (jednolity tekst Dz. U. Z 2015 r., poz. 542 - ze zm.), a w szczególności z § § 44 - 47. Zgodnie z tymi przepisami do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dokumentami, na podstawie których dokonuje się aktualizacji ewidencji gruntów są m. in. prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne przesyłane przez właściwe organy i sądy. Aktualizacja następuje, zgodnie z § 45 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Ewidencja odzwierciedla więc stan aktualny m.in. co do właścicieli nieruchomości, wynikający z dokumentów dostępnych organowi. Natomiast stosownie do art. 20 ust. 2 lit. b i ust. 2b ww. ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne-w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także - w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadania. W § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków jest wprawdzie mowa o wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadania, ale przepis ten odnosi się też do gruntów o nieustalonym właścicielu. Jeśli chodzi o definicję nieuregulowanym stanie prawnym, to zgodnie z art. 113 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym należy rozumieć nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe.

Mając na uwadze powyższe podał organ, że dla działki nr [...] położonej w B Sąd Rejonowy Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] i w dziale II tej księgi jako właściciel jest wpisana Gmina T na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia 15 kwietnia 1992 r. Ponadto organ ewidencyjny nie jest uprawniony do ustalania okoliczności samoistnego posiadania przedmiotowej działki, ponieważ posiadanie jest okolicznością cywilnoprawną możliwą do wykazania w procedurze cywilnej, a nie w administracyjnej procedurze wpisu danych do ewidencji gruntów i budynków.

Po rozpatrzeniu odwołania A. O., decyzją z dnia 17 maja 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy ww. decyzję.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Przepisami prawa materialnego regulującymi prowadzenie przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z art. 24 ust. 2a ustawy wynika, iż informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji m.in. na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się władających na zasadach samoistnego posiadania, które zostało określone na gruncie prawa cywilnego w art. 336 k.c. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Z kolei w art. 20 ust. 2b ustawy wskazano, iż wykazanie w ewidencji gruntów i budynków podmiotów władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania może nastąpić w wyniku przeprowadzenia modernizacji tej ewidencji lub w ramach bieżącej aktualizacji przeprowadzonej w drodze decyzji administracyjnej.

Ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków podmiotu władającego gruntem jest instrumentem o charakterze wyjątkowym i znajdzie zastosowanie wtedy, gdy dotycząca go dokumentacja formalnoprawna nie pozwala na ustalenie osoby właściciela. Władającego na zasadach samoistnego posiadania ujawnia się zatem wtedy, gdy prawny status danego gruntu jest nieuregulowany, a jedyną relacją jaką można stwierdzić pomiędzy osobą fizyczną lub jednostką organizacyjną a tym gruntem jest relacja faktyczna polegająca na władaniu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż niniejsze postępowanie zostało zainicjowane na wniosek A. O. z dnia 13 stycznia 2016 r. Aktualnie w jednostce rejestrowej [...], obręb B, jednostka ewidencyjna T - obszar wiejski wykazana jest m.in. działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,49 ha. Na podstawie księgi wieczystej nr [...] jako właściciel figuruje Gmina T, natomiast dnia 27 czerwca 2011 r. została zawarta umowa dzierżawy pomiędzy Gminą T a A. O. na okres do 28 lutego 2016 r. Z ww. umowy wynika, iż wydzierżawiający oddaje w dzierżawę A. O. nieruchomość będącą własnością Gminy T, położoną na terenie sołectwa B, oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 0,49 ha z przeznaczeniem na cele rolnicze. Natomiast z pisma Burmistrza T z 21 stycznia 2013 r., znak: [...] skierowanego do A. O. wynika, iż ww. umowę dzierżawy rozwiązano z powodu zwłoki w zapłacie czynszu dzierżawnego, trwającej ponad trzy miesiące, z kolei z pisma Burmistrza z dnia 11 lutego 2016 r. wynika, że A. O. użytkuje nieruchomość bez jakiegokolwiek tytułu prawnego, poza tym jego użytkowania nie można zakwalifikować jako posiadanie samoistne, albowiem nie korzysta z nieruchomości w granicach prawa.

Z uwagi na brzmienie przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy niemożliwe jest spełnienie żądania skarżącego, ponieważ wpis taki byłby niezgodny z obowiązującymi przepisami. Dane podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków służyć mają wyłącznie odzwierciedleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości i potwierdzają zaistniały stan ukształtowany na podstawie innych dokumentów.

Z akt sprawy nie wynika, aby wnioskodawca był jednym z podmiotów wskazanych w § 11 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego odnośnie wpisu do ewidencji gruntów i budynków. W zakresie podmiotowym regułą jest ujawnianie w ewidencji gruntów i budynków właścicieli nieruchomości. Odstępstwo stanowią nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Tylko bowiem w przypadku tych nieruchomości, dla których nie można ustalić właściciela ze względu na brak odpowiednich dokumentów (m.in. księgi wieczystej czy zbioru dokumentów) ujawnia się osoby lub inne podmioty władające tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Na powyższe rozstrzygnięcie A. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podniósł, że organy nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego, dlatego decyzje naruszają prawo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przypomnienia więc tylko wymaga, że zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. 2015. 520 ze zm.) dalej pgik, lub ustawa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 lipca 2014r. ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2015.542 ze zm.), dalej rozporządzenie egib. Z przepisu art. 24 ustawy wynika, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2a pkt.1), lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania, w dwojaki sposób:

1. w trybie czynności materialno-technicznej w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2b pkt.1) pgik,

2. w drodze decyzji administracyjnej w pozostałych przypadkach, a także w przypadku odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków – art. 24 ust. 2b pkt. 2) i ust. 2c pgik.

Z powyższego wynika również, ze zmiany w zapisach ewidencji mające za przedmiot aktualizację ewidencji wprowadzane są z urzędu lub na wniosek.

Z przepisów tych wynika, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie wymiany danych ewidencyjnych należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, tj. do starosty, bądź do podmiotów posiadających interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych. Podkreślenia wymaga, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia.

Postępowanie zakończone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją wszczęte zostało na wniosek z dnia 14 stycznia 2016 r., w którym skarżący domagał się "wpisania go do rejestru gruntu działki nr [...]" położonej w B, twierdząc, że jest jej samoistnym posiadaczem. Wskazał na istnienie umowy dzierżawy z Gminą, która to umowa została rozwiązana w dniu 28 stycznia 2013 r. Ocena legalności zaskarżonej decyzji powinna zatem zostać przeprowadzona z uwzględnieniem przepisów pgik oraz rozporządzenia wykonawczego do ustawy, dotyczących ujawniania w rejestrze, jaki stanowi ewidencja gruntów i budynków, danych podmiotowych, tj. praw przysługujących osobom i jednostkom organizacyjnym w stosunku do działek gruntu (budynków i lokali).

Kwestie te reguluje przepis art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także (poza danymi przedmiotowymi, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy) : właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, a odnośnie gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli-osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 2, oraz ust. 2 rozporządzenia egib ewidencja obejmuje dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. W przypadku gruntów o nieustalonym właścicielu w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadania. Z powyższej regulacji ustawowej wynika, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości, zaś inne podmioty tylko w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego i tylko te, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 pgik, lub w przypadku gruntów, których właścicieli nie można ustalić – te, osoby lub podmioty, które władają gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. 0,49 ha, obr. B jest Gmina T, co wynika ze zgromadzonych w sprawie przez organy dowodów, a to odpisu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych (k. 11-13 akt adm. I inst.). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1) rozporządzenia egib, prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt. 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt. 1 i 2 do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych. Wpis w księdze wieczystej nr [...] stanowi podstawę ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków Gminy T jako właściciela działki ewidencyjnej o nr [...]. Z powyższych względów nie zachodziła podstawa do uwzględnienia wniosku skarżącego - skarżący nie jest podmiotem władającym, o którym mowa w art. 20 pkt. 1 lit. a) pgik, ani też nie zachodzi sytuacja o której mowa w pkt. 1 lit. b) tego przepisu – nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] objęta jest księgą wieczystą i jej właściciel jest ustalony. Jak zasadnie wskazał organ, skarżący nie jest również żadnym z podmiotów wymienionych w § 11 ust. 1 rozporządzenia egib. Treść tego przepisu została przez organ przytoczona w całości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie zachodzi więc potrzeba przytaczania go po raz kolejny.

Skarżący wskazywał w skardze, że Skarb Państwa powierzył mu zarządzenie sporną nieruchomością, wyraził zgodę na uprawianie przez skarżącego działki, oraz że sama okoliczność uiszczania przez skarżącego podatku rolnego stanowi o zgodzie Skarbu Państwa na wykonywanie zarządu. Twierdzenia te nie mają jednak oparcia ani w prawidłowo ustalonych okolicznościach stanu faktycznego w przepisach prawa. W szczególności zauważyć należy, że sporna działka stanowi własność Gminy T a nie Skarbu Państwa, zaś umowa na podstawie której skarżący dzierżawił ją od Gminy została rozwiązana bez zachowania terminu wypowiedzenia. Skarżący zatem nie był ani nie jest samoistnym posiadaczem działki nr [...] i nie jest, jak już wyżej wskazano, podmiotem, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 lit. a) pgik. Kwestię powyższą prawidłowo oceniły organy.

Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym i nie narusza prawa. Organ prawidłowo, z uwzględnieniem przepisów kpa przeprowadził postępowanie - zgromadził konieczny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy i w sposób prawidłowy dokonał jego oceny, która uwzględnia treść przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 20 ust. 1 i 2 pgik, oraz stosowne przepisy rozporządzenia egib. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa – wskazano dowody, na który oparto rozstrzygnięcie, odniesiono się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, wyjaśniono podstawę prawną decyzji przytaczając właściwe przepisy prawa.

Nie znajdując wobec powyższego podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w drodze uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.