Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 495/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. i H.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] w przedmiocie opłaty planistycznej na skutek wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Z przekazanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia A. i H.O. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla części działki o nr [...], obręb geodezyjny [...], m. O., która na dzień sprzedaży stanowiła działkę nr [...] o powierzchni 0,0949 ha oraz udział 1/10 części działki nr [...] o powierzchni 0,1344 ha.

W dniu 23 marca 2016r. (data nadania przesyłki pocztowej) pełnomocnik skarżących skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku podano, że przedmiotową decyzję próbowano doręczyć skarżącym w dniach od 18.12.2015r. do 28.12.2016r., gdy przebywali poza miejscem zamieszkania. Wskazano, że był to okres świąteczny, a strona przebywała u rodziny i ze względu na pobyt w innym miejscu niż miejsce zamieszkania, w dniach od 18.12.2016r. do 28.12.2016r. nie miała możliwości odebrania i zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji, która została pod jej nieobecność złożona w Urzędzie Pocztowym. Powyższa okoliczność uniemożliwiła jej wniesienie skargi w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - z ostrożności procesowej - o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2016r., złożonym osobiście w dniu 14 kwietnia 2016r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, przedstawiono dodatkowe twierdzenia popierające zasadność wniesionej skargi, jak również dołączono do akt sprawy fakturę VAT nr [...] z dnia [...] potwierdzającą przebywanie skarżących w terminie 18-28 grudnia 2015r. poza miejscem zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.z 2016r., poz. 718), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś do art. 87 § 1-4 ww. ustawy, w przypadku uchybienia terminu do wniesienia skargi, strona powinna wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu, a ponadto równocześnie z wnioskiem złożyć skargę. Wskazane w cytowanych przepisach przesłanki skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że nawet w przypadku zachowania przez wnioskodawcę warunków, o których mowa w art. 87 § 1-4 p.p.s.a., przywrócenie terminu będzie niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu było zawinione przez stronę. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w rzeczonej sprawie.

Kryterium braku winy, jako przesłanka pozytywna wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, w tym związanych z wnoszeniem skargi. Przy ocenie braku winy należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i uwzględniać jedynie te przeszkody, których strona nie mogła usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu swojej sprawy.

Z przekazanych akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja organu odwoławczego została skarżącym prawidłowo doręczona w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 23), dalej k.p.a., w dniu 4 stycznia 2016r. (dowód: prawidłowo wypełniona kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki z podwójnym awizem - k. 22 akt sądowych).

Nadmienić należy w tym miejscu, że w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się wspomniany przepis art. 44 k.p.a., który normuje instytucję tzw. fikcji prawnej doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 2012r. - Prawo pocztowe, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej operatora pocztowego, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W razie niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podkreślono, że w dniach od 18.12.2015r. do 28.12.2015r. strona skarżąca nie miała możliwości odebrania i zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji, która została pod jej nieobecność złożona w Urzędzie Pocztowym, ponieważ przebywała ona poza miejscem zamieszkania.

Jak jednak wynika z akt tej sprawy, przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję znajdowała się w Urzędzie Pocztowym do dnia 4 stycznia 2016r. Z pozostawionego w skrzynce odbiorczej awiza wynikało zaś, że może ona zostać odebrana do dnia 31 grudnia 2015r. Strona zatem miała jeszcze co najmniej trzy dni na odebranie rzeczonej przesyłki po powrocie do domu. W praktyce zaś mogła ją odebrać jeszcze 2 lub 4 stycznia 2016r. Tego jednak nie uczyniła. We wniosku o przywrócenie terminu nie podano natomiast żadnej okoliczności, która by uniemożliwiła stronie odbiór tej przesyłki we wskazanym okresie.

W tej sytuacji uznać należy, że żadna z podawanych przez pełnomocnika skarżących okoliczności uprawdopodabniających, w jego ocenie, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, nie może być uznana za przeszkodę, której nie można było usunąć przy użyciu nie tylko największego, ale przeciętnego w danych warunkach wysiłku.

Nadto na marginesie wskazać także pozostaje, że składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wykazano, kiedy ustąpiła przeszkoda skutkująca brakiem możliwości podjęcia stosownego działania przez skarżących, kiedy dowiedzieli się o wydanej decyzji będącej przedmiotem skargi.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji