Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 319/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 3 ust.1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi C. A. i S. A. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: [...], [...], [...], [...] i [...] w S. 1. stwierdza nieważność postanowienia § 42 ust. 5 zaskarżonej uchwały w części zawierającej warunek wcześniejszego wykonania odcinka drogi 7KD wraz z uzbrojeniem na całej długości terenu 24 MN; 2. stwierdza, że zaskarżony akt w zakresie opisanym w punkcie 1 nie może być wykonany do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w S. na rzecz skarżących C. A. i S. A. kwotę 557 (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w S. w dniu [...] lutego 2006 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami G. [...], G. [...], 2 [...], B. [...] i S. [...] w S. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 04.04.2006 r. Nr 94 poz. 924 i do chwili obecnej jest wiążącym aktem prawa miejscowego określającym sposób zagospodarowania w/w terenu.

C. A., S. A. i H. A. będący właścicielami wydzielonych działek położonych na terenie oznaczonym symbolem 24 MN, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego poprzez spowodowanie usunięcia całego zapisu § 42 pkt. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp) o następującym brzmieniu: "Dopuszcza się realizację niezależnej zabudowy mieszkaniowego jednorodzinnej na wydzielonych działkach pod warunkiem wcześniejszego wykonania odcinka drogi 7KD wraz z uzbrojeniem na całej długości terenu 24 MN" oraz częściowego zapisu § 42 pkt. 3 mpzp w brzmieniu: "dla obiektów towarzyszących istniejącej zabudowy mieszkaniowej". W ocenie wnioskodawców powyższe zapisy naruszają ich interes prawny jako właścicieli gruntów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez wprowadzenie ograniczenia ich prawa do decydowania o przeznaczeniu tego terenu, warunkując rozpoczęcie realizacji inwestycji od wykonania drogi 7 KD.

Uchwałą z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Rada Miejska w S. nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego Skarżących. Uzasadnienie stanowiska Rady zostało przedstawione w załączniku do uchwały. Rada Gminy wskazała w nim, że nie budzi wątpliwości, że wnioskodawcy są właścicielami nieruchomości, objętymi spornym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym niemniej, uchwalenie w dniu [...] lutego 2006 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego samo w sobie nie ogranicza prawa własności właściciela gruntu, ustala jedynie sposób korzystania z tego prawa w formie przeznaczenia oraz warunków lub ograniczeń zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z obowiązujących przepisów jednoznacznie wynika, że Rada Gminy posiada władztwo planistyczne i może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenów, w tym terenów które stanowią własności prywatne, w zakresie nie naruszającym obiektywnego porządku prawnego.

Rada Gminy wyjaśniła, że zgodnie z § 42 spornej uchwały dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonej na rysunku planu symbolem 24 MN, stanowiącej jednocześnie własność Państwa A.) dopuszczono realizację niezależnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wydzielonych działkach, pod warunkiem wcześniejszego wykonania odcinaka drogi 7 KD wraz z uzbrojeniem na całej długości terenu 24 MN. Konieczność umiejscowienia tejże drogi 7 KD pomiędzy terenami 24 MN i 27 R jest celowa i zasadna z punktu widzenia ochrony interesu publicznego i interesu właścicieli gruntów. Przyjęte rozważania planistyczne są słuszne i poprawne, realne do wykonania i gwarantują racjonalność i ekonomiczność planowanej zabudowy odpowiednio do wielkości terenu. Organ podkreślił, że wprowadzenie konieczności wybudowania drogi przed rozpoczęciem zabudowy mieszkaniowej spowodowane było faktem, iż działki położone na zapleczu istniejącej zabudowy mieszkaniowej szeregowej i bliźniaczej, obecnie stanowiące własność Państwa A., nie posiadały dostępu do drogi publicznej. Aby ten dostęp zapewnić w planie miejscowym, kosztem działek przyległych, wydzielono pasy dróg publicznych od strony wschodniej, południowej i zachodniej różnej szerokości. Projektowana droga 7 KD jest drogą o charakterze lokalnym, stanowiąc dojazd do projektowanej i istniejącej zabudowy.

Organ wskazał, że konieczność budowy drogi 7 KD jest niezbędna, czego nie kwestionują także Państwo A. Sporny w sprawie jest natomiast warunek, że bez budowy tejże drogi z uzbrojeniem nie jest możliwa realizacja nowej, niezależnej zabudowy mieszkaniowej do niej przyległej. Zdaniem organu, taki warunek wynika z faktu konieczności zapewnienia ładu przestrzennego i interesów przyszłych mieszkańców tego zespołu zabudowy. Nie jest wystarczające i prawidłowe, jak zrobili to Państwo A. wydzielenie dojazdu o szerokości 4,0 m do obsługi 8 niezależnych działek budowlanych, kosztem ograniczenia możliwości ich zabudowy. Po wydzieleniu 4,0 m pasa, działki te mają głębokość ok. 24,0 m i szerokość ok. 21,0 m, co uniemożliwi budowę budynków wzdłuż ustalonej planem linii zabudowy. Poprzez regulację § 42 ust. 3 i 5 mpzp przyjęto, że najpierw powinna być zrealizowana droga publiczna, z której dopiero będzie możliwe wykonanie wjazdów i zabudowa poszczególnych działek do niej przyległych. Bez wybudowania drogi 7 KD możliwa jest jedynie zabudowa pozostałego terenu 24 MN na zasadzie uzupełnienia istniejącej zabudowy, która posiada obsługę komunikacyjną z istniejącej drogi 8KD.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się S. A. i C. A. (dalej powoływani również jako Skarżący) i na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wnieśli o stwierdzenie nieważności § 42 pkt 5 zd. 2 uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami G. [...], G. [...], 2. [...], B. [...] i S. [...] w S., w zakresie w którym zaskarżona uchwała uzależnia realizację niezależnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wydzielonych działkach od wcześniejszego wykonania odcinka drogi 7KD wraz z uzbrojeniem na całej długości terenu 24 MN. W ocenie Skarżących, § 42 ust. 5 mpzp narusza ich interes prawny i uprawnienia wynikające z prawa własności, poprzez uzależnienie inwestycji budowlanych na ich działkach od wcześniejszego wykonania przez Miasto S. planowanej drogi. Zbudowanie tejże drogi, z uwagi na małe znaczenie i brak funduszy zostało odłożone na daleką, nieokreśloną przyszłość. W związku z powyższym, Skarżący nie mogą obecnie wykorzystywać przedmiotu swojej własności zgodnie z jego przeznaczeniem.

Skarżący podkreślili, że wprowadzenie warunku wybudowania planowanej drogi publicznej jako niezbędnej przesłanki rozpoczęcia procesu budowlanego przez Skarżących jest niczym innym jak niedozwolonym wchodzeniem w kompetencje ustawodawcy. Ustawodawca bowiem w prawie budowlanym określił, jakie warunki są niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę i przepisy te nie uzależniają uzyskania tego pozwolenia od wcześniejszego wykonania przez gminę drogi z uzbrojeniem (art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego wymaga jedynie zapewnienia dostępu do drogi publicznej). Skoro przedmiotowe działki przeznaczono pod zabudowę jednorodzinną, to tym samym poza kompetencją gminy jest ustanawianie dodatkowych (nie zastrzeżonych ustawowo) warunków co do sposobu zapewnienia działce dostępu do drogi publicznej. Żaden z obowiązujących aktów prawnych rangi ustawowej nie daje podstaw do stanowienia w planie miejscowym zakazu realizacji inwestycji budowlanej w przypadku, gdy nie wybudowano jeszcze planowanej drogi publicznej przylegającej do działki budowlanej. Skarżący wskazali także, że kwestię dostępu do drogi publicznej z wyznaczonych działek budowlanych można rozwiązać poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej przez te działki, ustanawiając odpowiednią służebność gruntową.

W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy S., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosła o jej oddalenie. Rada zaznaczyła, że konieczność budowy drogi 7 KD jest oczywista, celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej działek stanowiących własność Skarżących. Uwzględnienie wniosku Skarżących i dopuszczenie dojazdu do działek, który nie wynika z zapisów planu i nie spełnia warunków dotyczący projektowania dróg wewnętrznych, zaburzy ideę panu oraz może generować w przyszłości potencjalne konflikty społeczne pomiędzy właścicielami poszczególnych działek. Rada wzięła pod uwagę zarówno interesy indywidualne Skarżących jako właścicieli działek budowlanych jak i interes przyszłych właścicieli tych działek oraz interes publiczny. Dlatego też zapisy planu miejscowego, wprowadzające kolejność inwestycji na terenie 24 MN są racjonalne i nie naruszają praw własności określonych w art. 21 ust. 1 oraz 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), sądy administracyjne dokonują kontroli administracji publicznej, stosując środki prawne określone w ustawie. Zasadność kontroli polega na zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu, tak pod względem błędów formalnoprawnych, jak i materialnoprawnych.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej, czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżących, a także, czy skarżący wyczerpali ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniem Rady Gminy w S. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

W ocenie Sądu, na wszystkie trzy pytania należy odpowiedzieć twierdząco. Skarżona uchwała dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Działki położone w obszarze oznaczonym symbolem 24 MN planu stanowią własność skarżących, a zatem podjęta uchwała dotyczy ich interesu prawnego, jako wynikającego z przysługiwania im prawa własności do przedmiotowych działek gruntu. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący wnieśli skargę z dochowaniem wymaganego prawem terminu - potwierdza to prawomocne postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2012 r. o przywróceniu terminu do złożenia skargi w niniejszej sprawie.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy rada gminy, uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego, miała kompetencje do uzależnienia realizacji niezależnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie przeznaczonym pod taką zabudowę (24MN), od wcześniejszego wybudowania drogi publicznej (7KD) zapewniającej dojazd do powyższego terenu.

Problematyka planowania przestrzennego normowana jest przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej powoływana jako: "u.p.z.p")., która w art. 3 ust. 1 do zadań własnych gminy zalicza kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie, określane jest to "władztwem planistycznym". Uprawnia gminy do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu są jedynie ograniczone bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Oznacza to, że gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów pod tym jednak warunkiem, że następuje to bez naruszenia przepisów. Przejawem kontroli nad przestrzeganiem przez gminy prawa w zakresie władztwa planistycznego, jest art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części.

Treść przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Współkształtowanie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa. Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy (art. 4 u.p.z.p.). Dlatego też, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej. Trzeba jednak pamiętać o tym, iż każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich, bądź interesem publicznym, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W razie wątpliwości dotyczących zakresu jego ograniczenia należy więc dokonywać wykładni na korzyść zasady. Trybunał Konstytucyjny w jednym z orzeczeń odnoszących się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności wskazał, że "wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy przez organy sprawujące nadzór nad samorządem terytorialnym" (wyrok TK z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK z 2000 r., nr 2, poz. 29).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż w § 42 ust. 5 zaskarżonej uchwały, rada gminy przeznaczyła tereny należące do skarżących pod niezależną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, uzależniając możliwość ich zagospodarowania od wcześniejszego wybudowania drogi lokalnej 7KD wraz z uzbrojeniem. Tym samym, skorzystanie z przysługującego skarżącym prawa, związanego z zagospodarowaniem posiadanych działek w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostało uwarunkowane od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Z twierdzeń skarżących wynika, czego nie kwestionowała Rada Gminy S., że w najbliższym czasie nie jest planowana budowa drogi oznaczonej w planie symbolem 7KD, co oznacza de facto pozbawienie skarżących możliwości korzystania z przysługującego im prawa własności spornych działek zgodnie z uchwalonym planem, w tym ich zagospodarowania. Zaznaczyć należy, iż władztwo planistyczne oparte jest na ustawowym umocowaniu do wprowadzania ograniczeń w prawach konstytucyjnie chronionych - art. 3 ust. 1 u.p.z.p., to własność może być ograniczona w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, przez co należy rozumieć zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionej własności, ingerencji w strefę praw i wolności jednostki. Przedmiotowe ograniczenie musi również znajdować podstawę prawną do jego ustalenia. W ocenie Sądu, Rada Gminy S., przeznaczając w planie działki pod zabudowę mieszkaniową, z jednoczesnym wprowadzeniem ograniczenia tegoż zagospodarowania, w postaci konieczności wybudowania drogi lokalnej 7 KD, wykroczyła poza delegację ustawową wynikającą z art. 3 ust. 1 i art. 15 u.p.z.p.

Podkreślić należy, iż władztwo planistyczne gminy generalnie nie uzasadnia wprowadzania zakazu zagospodarowania terenów przeznaczonych w planie pod zabudowę mieszkaniową od wybudowania drogi publicznej w bezpośrednim sąsiedztwie takich terenów. Jak wskazuje art. 2 pkt. 14 u.p.z.p., przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Sposób realizacji owej obsługi pozostawiony powinien być właścicielowi czy właścicielom danego terenu zależnie od ich indywidualnych potrzeb. Z powyższego przepisu wynika, że ustanowienie dojazdu możliwe jest bowiem także w drodze: przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie podziału geodezyjnego polegającego na wydzieleniu działki drogowej po terenie prywatnych nieruchomości w porozumieniu z ich właścicielami, ustanowienia służebności przejścia i przejazdu, ewentualnie ustanowienia w postępowaniu przed sądem cywilnym drogi koniecznej. Tymczasem organ planistyczny w podjętej uchwale nie uzasadnił dlaczego wprowadził zapis, którego konsekwencją jest ograniczenie w sposobie dostępu do drogi publicznej z działek stanowiących własność skarżących jedynie poprzez zaplanowaną drogę publiczną 7KD, co faktycznie uniemożliwia skarżącym zagospodarowanie należących do nich działek zgodnie z przeznaczeniem do czasu wybudowania drogi publicznej.

Zaznaczyć należy, iż Sąd nie kwestionuje konieczności istnienia zaprojektowanej drogi publicznej oznaczonej symbolem 7 KD. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., rada gminy w planie miejscowym winna obowiązkowo określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przepis ten w związku z § 4 pkt 9 rozporządzenia wskazuje na konieczność określenia w planie układu komunikacyjnego oraz jego powiązań z układem zewnętrznym. Z akt sprawy wynika, że owszem, Rada Gminy wskazała, że konieczność zaprojektowania drogi 7KD wynika z obowiązku zapewnienia ładu przestrzennego i interesów przyszłych mieszkańców tego zespołu zabudowy. Jednakże w twierdzeniach organu trudno doszukać się wyjaśnień, w tym wskazania przepisów prawnych, które nakazywałyby ograniczenie dostępności projektowanych pod zabudowę działek do drogi publicznej od wcześniejszego jej wybudowania. Podkreślić należy, iż plan miejscowy powinien określać, w jaki sposób tereny przeznaczone pod zabudowę będą miały dostęp do drogi publicznej, jednakże nie może on uzależniać zagospodarowania tychże terenów od wybudowania, w bliżej nieokreślonym czasie, takiej drogi.

Konkludując, Sad uznał że § 42 ust. 5 zaskarżonej uchwały, w części zawierającej warunek wcześniejszego wykonania odcinka drogi 7KD wraz z uzbrojeniem ca całej długości 24 MN, narusza art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Wprowadzając uzależnienie zagospodarowania działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową od wcześniejszego wybudowania drogi publicznej, Rada Gminy w S. przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne, albowiem w sposób nieuzasadniony, nieznajdujący oparcia w obowiązujących przepisach prawa, ograniczyła prawo własności przysługujące skarżącym do działek położonych w obszarze oznaczonym symbolem 24 MN. Wprowadzone ograniczenie skutkowało tym, że mimo obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący nie mogli zagospodarować posiadanych działek, zgodnie z przewidzianym sposobem ich zagospodarowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 28 u.p.z.p. stwierdził nieważność § 42 ust. 5 zaskarżonej uchwały w zakresie uzależnienia zagospodarowania działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową na obszarze 24 MN od wcześniejszego wykonania odcina drogi 7KD wraz z uzbrojeniem. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie na podstawie art. 152 p.p.s.a, że zaskarżona uchwała w opisanej powyżej części nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Z mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącym kosztów postępowania. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżących o zasądzenie wyższych kosztów niż minimalne, określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uznając, że charakter sprawy oraz nakład jego pracy nie był wyjątkowo duży. Sporządzenie przez profesjonalnego pełnomocnika, oprócz skargi, wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz nadesłanie dodatkowego pisma sądowego, nie są czynnościami generującymi nadmierny, dodatkowy nakład pracy pełnomocnika w sprawie, dlatego też, w ocenie Sądu, nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia w znacznie wyższej wysokości, niż przewidują to minimalne stawki określone w cytowanym rozporządzaniu. Także wniosek o zwrot kosztów dojazdu pełnomocnika do sądu nie mógł być uwzględniony, albowiem takiej możliwości nie przewidują obowiązujące przepisy. Przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania zalicza także wydatki jednego radcy prawnego. Należy przez to rozumieć jednak wydatki jednego radcy prawnego, które nie są ani wynagrodzeniem, ani nie stanowią elementu kosztów sądowych. Wydatkiem radcy prawnego nie będzie więc zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony - wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, LEX nr 317361).