Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 802/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 ust. 2 art. 100 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 1 ust. 4 art. 102 ust. 1 art. 106 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 1  pkt  1 art. 3 pkt 1 art. 122 art. 187 par. 1 art. 191 art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 art. 217
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Dnia 6 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Ireneusz Fornalik Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Z. P. sprawy ze skargi J. G. – Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzja z dnia [...] lutego 2014 roku, skierowaną do J. G-Ch., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] J. G-Ch. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie 14.561 zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że na podstawie dokumentów, które posłużyły do rejestracji pojazdu zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mercedes-Benz E-350 o nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, objętości skokowej silnika 2987 cm³.

Po uwzględnieniu zebranych dowodów, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że wskazany powyżej samochód posiada wszelkie cechy pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób z możliwością przewożenia większego bagażu (kombi) i taki stan istniał w momencie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu.

Zdaniem organu samochodu marki Mercedes-Benz E-350 o nr nadwozia [...] należy klasyfikować do pozycji 8703 Nomenklatury scalonej, a pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009, Nr 3, poz. 11 ze zm.).

Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 04 listopada 2010 roku – art. 101 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Niemniej rejestracji samochodu dokonano w dniu 08 listopada 2010 roku. Stąd zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym należny podatek powinien zostać wpłacony w terminie do 08 listopada 2010 roku.

Określając zobowiązanie podatkowe organ przyjął, że stawka podatku dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 cm³ wynosi 18,6%. Jako podstawę opodatkowania przyjęta została wartość nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu, którą wyraża cena ujawniona w umowie kupna sprzedaży z dnia 24 sierpnia 2010 roku (20.000 EUR, czyli 78.284 PLN).

Strona postępowania skorzystała z prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz kwalifikację prawną Naczelnika Urzędu Celnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania cechy zewnętrze spornego pojazdu w dniu przeprowadzenia oględzin potwierdzają, że samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Pojazd posiada jednobryłowe, zamknięte, przeszklone nadwozie typu kombi, 5 drzwi przeszklonych (drzwi wahadłowe boczne x 4 oraz podnoszona klapa bagażnika), okna we wszystkich drzwiach i wzdłuż bocznych paneli, z przodu dwa miejsca siedzące wraz z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, w tylnej części fabryczne punkty kotwiące do zamontowania tylnej kanapy 3- osobowej i tylnych pasów bezpieczeństwa oraz wgłębienia na nogi przewidziane przez producenta dla pasażerów siedzących z tyłu.

Metalowa przegroda za pierwszym rzędem siedzeń (kratka) nie stanowi przegrody stałej w myśl Not Wyjaśniających do HS. Przegrodę i podłogę (płytę pilśniową) można łatwo zdemontować za pomocą ogólnodostępnych narzędzi, odkręcając jedynie śruby mocujące. Przegroda i podłoga wyrównująca przestrzeń bagażową nie mają charakteru stałego i nie zmieniają rodzaju pojazdu posiadającego przeszklone dookoła nadwozie, typowe dla aut osobowych wykończenie wnętrza, 5 drzwi oraz fabryczne miejsca kotwiące do zamontowania 5 miejsc siedzących wraz z pasami bezpieczeństwa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że możliwość przewozu towaru stanowi funkcję dodatkową spornego pojazdu, lecz nie przeważającą. Pomimo powiększenia przestrzeni bagażowej nadal mamy do czynienia z samochodem osobowym, gdyż oceny w tym zakresie dokonujemy z punktu widzenia cechy dominującej, a nie cech uzupełniających funkcję podstawową.

J. G-Ch. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i zarzucając organom naruszenie przepisów:

- art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 3 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie poprzez przyjęcie, wbrew treści przedłożonych dokumentów, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego,

- art. 121 §1, art. 122 art. 180, art. 187 §1 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 6 ustawy o podatku akcyzowym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, nieprawidłowe ustalenia i ocenę stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

- art. 194 §1 i §2 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 6 ustawy o podatku akcyzowym w wyniku uznania, wbrew dokumentom urzędowym, iż sporny pojazd był w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodem osobowym; dokumenty pochodzące od organów rejestrujących ten pojazd oraz uprawnionych jednostek dokonujących ocen technicznych pojazdu są dla organów celnych wiążące i organ celny nie mógł dokonać ustaleń odmiennych, póki dokumenty te funkcjonują w obrocie prawnym,

- art. 180 §1 i art. 188 ustawy – ordynacja podatkowa w związku z art. 6 ustawy o podatku akcyzowym poprzez odmowę z przesłuchania B. G.,

- naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez nałożenie obowiązku podatkowego w oparciu o noty interpretacyjne, które nie maja rangi ustawy, ani innego aktu prawnego powszechnie obowiązującego.

Skarżąca wniosła o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym jest zgodny z art. 2, art. 217 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim nakłada obowiązek podatkowy w oparciu o noty interpretacyjne, które nie mają rangi ustawy ani innego aktu prawnego powszechnie obowiązującego, a także w zakresie w jakim posłużono się w definicji pojęcia "samochody osobowe" zwrotem w swej istocie niedookreślonym: "zasadniczo służącego do przewozu osób", co na gruncie prawa podatkowego nie może mieć miejsca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.).

Dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że Skarżąca nabyła wewnątrzwspólnotowo samochodu marki Mercedes-Benz E-350 o nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, objętości skokowej silnika 2987 cm³. Pojazd został zarejestrowany w kraju w dniu 08 listopada 2010 roku, a ujawniona w umowie kupna sprzedaży cena nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu wynosiła 20.000 EUR, czyli 78.284 PLN.

Nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd posiada jednobryłowe, zamknięte, przeszklone nadwozie typu kombi, 5 drzwi przeszklonych (drzwi wahadłowe boczne x 4 oraz podnoszona klapa bagażnika), okna we wszystkich drzwiach i wzdłuż bocznych paneli, z przodu dwa miejsca siedzące wraz z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, w tylnej części fabryczne punkty kotwiące do zamontowania tylnej kanapy 3 - osobowej i tylnych pasów bezpieczeństwa. Za pierwszym rzędem siedzeń zamontowana przegroda, którą łatwo zdemontować za pomocą ogólnodostępnych narzędzi (demontaż wymaga odkręcenia śruby mocujących). Podłoga wyrównująca przestrzeń bagażową została wykonana z płyty pilśniowej i nie ma charakteru stałego; w podłodze pojazdu zachowane pozostają wgłębienia na nogi przewidziane przez producenta dla pasażerów siedzących z tyłu.

Powołane powyżej ustalenia faktyczne, Sąd orzekający przyjmuje jako własne, gdyż znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zaklasyfikowanie przez organy podatkowe samochodu marki Mercedes-Benz E-350 o nr nadwozia [...], do pozycji 8703 CN, obejmującej samochody osobowe, a nie jak domaga się tego strona skarżąca do pozycji CN 8704 obejmującej pojazdy ciężarowe i w rezultacie opodatkowanie podatkiem akcyzowym nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu osobowego.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11, ze zm.) w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy w akcyzie z tego tytułu powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy).

Podatnikiem, czyli osobą zobowiązaną do uregulowania zobowiązania podatkowego tj. zapłaty akcyzy w świetle art. 102 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy jest podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W myśl dyspozycji art. 106 ust. 3 u.p.a. podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Samochodami osobowymi są zgodnie z treścią art. 100 ust. 4 u.p.a. – samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Treść art. 3 ust. 1 u.p.a. stanowi, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie.

Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Nieuprawnione jest twierdzenie strony skarżącej, że nałożono na nią obowiązek podatkowy w oparciu o Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, które nie mają rangi ustawy.

W powołanych powyżej przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym uregulowano moment powstania obowiązku podatkowego, podmiot opodatkowania oraz w art. 100 ust. 4 przedmiot opodatkowania.

Z mocy przepisów ustawy podatkowej przesądzone zostało, że wyrobem akcyzowym są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym).

Z mocy przepisów ustawy podatkowej wynika, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.).

Skoro przepis ustawowy nakazuje rozstrzygać o tym co jest wyrobem akcyzowym według klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), a tym samym odsyła do elementu tej klasyfikacji w postaci Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, to nie może być mowy o naruszeniu art. 217 Konstytucji RP, gdyż powołana regulacja stanowi prawidłową realizację obowiązku określenia przedmiotu opodatkowania w drodze ustawy.

W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko strony o niekonstytucyjności zawartej w u.p.a. definicji samochodu osobowego.

W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca zawarł legalną definicję samochodów osobowych, w której odsyła do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej.

W ocenie Sądu klasyfikacja w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodna z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, spełnia konstytucyjne kryteria dotyczące precyzyjnego określenia przedmiotu opodatkowania.

Wbrew twierdzeniom strony Noty Wyjaśniające nie są to "wskazówki ministerialne", choć polska ich wersja została opublikowana w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej w Monitorze Polskim (M.P. Nr 86, poz. 880). Noty Wyjaśniające, na co zwraca uwagę orzecznictwo sądowe, stanowią instrument prawa międzynarodowego, który choć prawnie nie wiąże, wykorzystywany winien być w procesie wykładni nomenklatury taryfowej w celu zapewnienia jednolitości interpretacji i stosowania nomenklatury.

Z powyższych względów za niezasadny Sąd uznał wniosek strony o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego czy art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 4 u.p.a. jest zgodny z art. 2, art. 217 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim nakłada obowiązek podatkowy w oparciu o noty interpretacyjne, które nie mają rangi ustawy ani innego aktu prawnego powszechnie obowiązującego, a także w zakresie w jakim ustawodawca posłużył się w definicji "samochody osobowe" zwrotem niedookreślonym "zasadniczo służącego do przewozu osób".

Mając na uwadze powołaną regulację materialnoprawną organy obu instancji prawidłowo przyjęły, stosując się do wskazań wynikających z wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2007r. sygn. C-486/06 (Lex nr 337569), że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24).

Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12).

Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź specjalnego przeznaczenia) niewątpliwie winno być poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy, stosownie do postanowień art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej).

Ustalenia faktyczne winny być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy obu instancji słusznie przeanalizowały dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie.

Wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo uwzględniły cechy pojazdu ustalone w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, w oparciu o protokół oględzin, dokumentacje fotograficzną, przesłuchanie świadka oraz System Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass.

Biorąc pod uwagę powyższe dowody, organy celne stwierdziły, że cechy projektowe spornego pojazdu i fabryczne wyposażenie wynikające z wydruku z programu EurotaxGlass’s jest takie samo, jak ustalone w toku postępowania.

Organy słusznie uznały, że luksusowe, charakterystyczne dla przedziału osobowego wnętrze pojazdu przesądzają o tym, iż sporny samochodów jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób (CN 8703), a nie towarów (CN 8704).

Zasadnie przyjęły, że o przyjętej klasyfikacji świadczą także: wygląd zewnętrzny charakterystyczny dla samochodu osobowego - jednobryłowe, pięciodrzwiowe nadwozie typu kombi, okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz na ścianie tylnej - tylne drzwi, samochód posiada stałe punkty kotwiące do zainstalowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa zarówno w przedniej, jak i w tylnej części pojazdu. Podłoga wyrównująca przestrzeń bagażową została wykonana z płyty pilśniowej i nie ma charakteru stałego. Natomiast w podłodze pojazdu zachowane pozostają wgłębienia na nogi przewidziane przez producenta dla pasażerów siedzących z tyłu.

Dyrektor Izby Celnej trafnie uznał, że stan z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego obejmujący usunięcie siedzeń tylnych oraz zamontowanie ścianki dzielącej (nietrwałej przegrody) za 1 rzędem siedzeń, czyli zdemontowanie części wyposażenia pojazdu, powodujące zwiększenie jego części ładunkowej, nie pozbawiał spornego pojazdu cech samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób.

Organy podatkowe nie kwestionują faktu, że po wyprodukowaniu samochód może zostać poddany radykalnym przeróbkom i zmianom i to tak dalekim, że pojazd całkowicie i trwale utraciłby cechy i właściwości uzasadniające klasyfikację do pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób.

Niemniej dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym jednoznacznie wskazują, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zakres zamian i przeróbek przeprowadzonych w spornym pojeździe nie prowadził do utraty cech samochodu osobowego w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, przyjmując, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym, a w szczególności w zakresie definicji samochodu osobowego, są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów, a przede wszystkim względem przepisów niepodatkowych.

Do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w ustawie z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, czyli przepisy dotyczące podatku akcyzowego w rozumieniu art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku art. 1 ust. 1 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.). Zatem jedynie w kontekście treści przepisów ustawy podatkowej, w tym przypadku ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez skarżącą pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym.

Z treści art. 100 ust. 4 w związku art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody niezarejestrowane na terytorium kraju.

Sąd w całości podziela stanowisko organów celnych. Kryteria kwalifikacji pojazdów dla celów wskazanych w ustawie - Prawo o ruchu drogowym nie mają zastosowania przy określaniu wyrobów akcyzowych. Z tego względu powołane przez Skarżącego dowody (dokumenty urzędowe), pomimo tego, że zostały rozważone przez organy celne prowadzące postępowanie, nie mogły rozstrzygać kwestii dotyczących zakresu opodatkowania podatkiem akcyzowym.

Przedłożone dokumenty urzędowe (dowody rejestracyjne, badania techniczne pojazdu) zostały sporządzone w formie określonej przepisami Prawa o ruchu drogowym i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone na potrzeby kwestii normowanych przepisami Prawa o ruchu drogowym.

Z punktu widzenia ustawowego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem akcyzowym odnośnie samochodów osobowych wiążącym dokumentem urzędowym, którego funkcjonowanie w obrocie prawnym uniemożliwiałoby nałożenie podatku akcyzowego mogłaby być decyzja WIT (wiążąca informacja taryfowa). Taka decyzja rozstrzyga bowiem o kwalifikacji taryfowej towarów.

Dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodem osobowych jest pojazd tak sklasyfikowany na podstawie reguł Nomenklatury Scalonej, nawet wówczas, gdyby dany towar był traktowany odmiennie na gruncie przepisów, które nie dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem akcyzowym.

W postępowaniu zostały przeprowadzone i włączone do akt sprawy dowody, które pozwalają na dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a w szczególności ustalenie stanu faktycznego w zakresie stanu pojazdu na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego. Żądanie strony dotyczące przesłuchania świadka B. G. dotyczyło okoliczności stwierdzonych wystarczająco innym dowodem.

W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób wyczerpujący i bez naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego przyjął ustalenia, że sporny pojazd był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, zarówno w momencie powstania obowiązku podatkowego, jak i w czasie oględzin pojazdu.

Sam typ nadwozia kombi w momencie produkcji kwalifikował sporny samochód do kodu CN 8703, a modyfikacje wnętrza pojazdu nie naruszyły jego konstrukcji i bryły nadwozia. Natomiast zdemontowanie części wyposażenia pojazdu, powodujące zwiększenie jego części ładunkowej, nie wpływa na zmianę zasadniczego przeznaczenia pojazdu, a w szczególności w sytuacji, gdy stan sprzed zmian może być w każdej chwili z łatwością przywrócony.

Podsumowując organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, rozpatrzyły cały materiał dowodowy i trafnie uznały, że sporny samochód posiada cechy konstrukcyjne właściwe dla pojazdów wielozadaniowych, samochodów osobowo-towarowych, które należy klasyfikować do kodu 8703 (samochody osobowe). W zakresie istotnym dla powstania obowiązku podatkowego przeanalizowane zostały zmiany wnętrza pojazdu warunkujące uzyskanie homologacji i rejestracji ciężarowej spornego pojazdu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.