Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1055/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 4, art. 84 ust. 2 i 3, art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3 , art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: par. 4 ust. 2 i ust. 3, par. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 937
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania  pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U.2020.256 t.j. z dnia 2020.02.18) dalej : "K.p.a." oraz na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2020.1268 t.j. z dnia 2020.07.20) dalej : "u.k.p.", Prezydent Miasta S. – dalej : Organ I instancji", cofnął D. Z. – dalej : "Strona", "Skarżący", uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...] prawa jazdy oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. przeprowadzono badanie psychologiczne Strony, w wyniku którego uprawniony psycholog orzekł o istnieniu u badanego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...] prawa jazdy, co potwierdzono orzeczeniem psychologicznym o numerze [...]

Od powyższego orzeczenia psychologicznego Strona złożyła odwołanie, wnosząc o przeprowadzenie badania psychologicznego w trybie odwoławczym. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. wyznaczył termin nowego badania psychologicznego na dzień [...] r. W wyznaczonym dniu Strona stawiła się na badanie wraz ze swoim pełnomocnikiem. Na obecność pełnomocnika podczas badania psychologicznego nie wyrażono jednak zgody, w związku z czym badanie psychologiczne w trybie odwoławczym nie odbyło się. W dniu [...] r. Strona złożyła skargę do Marszałka Województwa Z. na niedopuszczenie pełnomocnika do udziału w powyższym badaniu psychologicznym. Skarga ta została w dniu [...] września 2019 r. uznana za bezzasadną. W dniu [...] października 2019 r. pełnomocnik Strony złożył - za pośrednictwem Marszałka Województwa Z. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na nienależyte wykonywanie zadań, naruszenie praworządności oraz interesów Skarżącego przez Marszałka Województwa Z.. Mimo udzielonego pouczenia Strona nie ustaliła kolejnego terminu badania psychologicznego w trybie odwoławczym w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S..

Wobec powyższego, w dniu [...] grudnia 2019 r. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia Stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie z art. 103 ust. 1 pkt 1b u.k.p.. W toku postępowania Strona przedłożyła wyjaśnienia z dnia [...] stycznia 2020 r. wedle których złożyła ona skargę skierowaną do Sejmiku Województwa Z., dotyczącą naruszenia jej praw przez Marszałka Województwa Z.. W dniu [...] stycznia 2020 r. Strona złożyła wniosek dowodowy o dopuszczenie w sprawie nowych dowodów, tj. orzeczenia psychologicznego o numerze [...] stwierdzającego brak u Strony przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w zakresie kategorii [...] prawa jazdy - wystawionego przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu w P. S. w dniu [...] r, oraz orzeczenia psychologicznego o numerze [...] wystawionego w dniu [...] r. przez psychologa uprawnionego do badań w zakresie psychologii transportu w P. P., orzekającego o braku u Strony przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W dniu [...] kwietnia 2020 r. Organ I instancji uzyskał informację z Urzędu Marszałkowskiego w S. z dnia [...] kwietnia 2020 r., iż skarga Strony z dnia [...] października 2019 r. została uznana za bezzasadną w części dotyczącej zawiadomienia Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta S. o prawomocności orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] r. a także w części powiadomienia Urzędu Miasta S. o niestawiennictwie Skarżącego na badanie psychologiczne w wyznaczonym ku temu terminie oraz została uznana za zasadną w części nieprzekazania przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Urzędowi Marszałkowskiemu w S. skargi z dnia [...] lipca 2019 r. W dniu [...] lipca 2020 r. organ zakończył postępowanie. Nowych żądań, uwag lub wyjaśnień w sprawie nie wniesiono.

Zdaniem Organu I instancji, w niniejszej sprawie wystąpiła zatem sytuacja dokładnie opisana w art. 103 ust. 1 pkt 1b u.k.p. wobec czego należało orzec tak jak w rozstrzygnięciu.

W ocenie organu, treść orzeczenia psychologicznego o numerze [...] wydanego w dniu [...] r. przez uprawnionego psychologa Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o istnieniu u badanego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami nie pozostawia miejsca na jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne co do jego psychologicznej zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdami w ruchu drogowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje ponadto, iż orzeczenie psychologiczne o numerze [...] jest orzeczeniem ostatecznym. Na powyższe wskazuje też treść pisma Marszałka Województwa Z. z dnia [...] grudnia 2019 r., który uznał skargę Strony dotyczącą zawiadomienia Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta S. o prawomocności orzeczenia psychologicznego o numerze [...] za bezzasadną, a samo twierdzenie o nieprawomocności orzeczenia za bezpodstawne. Świadczy o tym również fakt, iż strona nie ustaliła nowego terminu badania psychologicznego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. po wniesieniu odwołania od orzeczenia psychologicznego o numerze [...] i następnie po nieprzeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie odwoławczym w wyznaczonym dniu [...] r.

Wobec powyższego orzeczenie psychologiczne o numerze [...], wydane w dniu [...] r. przez uprawnionego psychologa Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., orzekające o istnieniu u strony przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami jest orzeczeniem ostatecznym.

W tej sytuacji zasadnym stało się zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 u.k.p. tj. cofnięcie stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie posiadanej kategorii B prawa jazdy.

Zdaniem Organu I instancji, nie mogły odnieść zamierzonego skutku przedłożone przez pełnomocnika strony dwa orzeczenia psychologiczne stwierdzające brak u Strony przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Orzeczenie psychologiczne o numerze [...] wydane w dniu [...] r. przez uprawnionego psychologa Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. ma bowiem charakter związany, co oznacza, że wiąże organ administracyjny w zakresie podjęcia kroków prawnych wynikających z jego treści. Skoro orzeczenie to stwierdza istnienie u Strony przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, to organ administracyjny zobowiązany był do wydania decyzji o cofnięciu takiej osobie uprawnienia do kierowania pojazdami zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1b u.k.p.

Strona reprezentowana przez adw. K. D. odwołała się od wyżej przytoczonej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. , wnosząc o:

1. uchylenie skarżonej decyzji w całości, jako rażąco naruszającej obowiązujące prawo, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 S 1 k.p.a., art. 76 § 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 81 a § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.,

2. wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania na podstawie art. 135 k.p.a.,

3. zmianę decyzji poprzez przywrócenia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia uwzględniając ww. pkt 1 i pkt 2;

4. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania, na okoliczności w nim wskazane,

5. wystąpienie do WOMP - Z. C. L. i P. Z. P. P. o dostarczenie wypełnionego przez Skarżącego podczas badania przeprowadzonego w dniu [...] r. testu.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący krytycznie odniósł się do postępowania przeprowadzonego przed uprawnionym psychologiem, który wydał przedmiotowe orzeczenie psychologiczne oraz wobec postępowania dotyczącego odwołania się od tego orzeczenia w WOMP - Z. C. L. i P. Z. P. P. w S., przytaczając w tym zakresie zarzuty, podnoszone w odwołaniu od tego orzeczenia.

Skarżący przedstawił też dwa orzeczenia psychologiczne, które - w jego ocenie - są zgodne z art. 82 ust. 1 u.k.p., stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Skarżący podkreślił, że przedłożone przez niego dodatkowe badania psychologiczne wskazują, iż może on nie tylko prowadzić pojazd, ale dodatkowo może pracować na stanowisku kierowcy i przewozić osoby. Wyklucza się to z wydaną przez organ I instancji decyzją.

Dnia [...] września 2020 r. Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z kolejnego orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej : "SKO", "Organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.b u.k.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów SKO stwierdziło, iż materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.b u.k.p.. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Procedura wydawania orzeczeń psychologicznych zawarta została w art. 84 u.k.p., który stanowi, że uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2 (ust. 1). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (ust. 2). Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia psychologicznego, za pośrednictwem uprawnionego psychologa, który je wydał (ust. 3). Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego jest ostateczne (ust. 4). Nadto materię związaną z przeprowadzaniem badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu reguluje wydane na podstawie art. 90 ust. 1 u.k.p. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy.

Procedura przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Z tego względu brak jest podstaw do dokonywania przez organy administracji publicznej kontroli postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego przez uprawnionych psychologów. Organ I instancji, tak jak i SKO, rozpoznające sprawę w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami nie uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do prawidłowości postępowania, w ramach którego wydawane jest orzeczenie psychologiczne, dlatego podniesione w tym zakresie zarzuty pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Istotne jest, że wraz z pismem z dnia [...] r. przesłane zostało przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Z. C. L. i P. Z. P. P. orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...]. wydane przez uprawnionego psychologa, stwierdzające istnienie u Skarżącego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii B. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego. W dniu [...] maja 2019 r. zgłosił się na ponowne badanie psychologiczne, do którego jednak nie przystąpił z powodu niedopuszczenia do udziału w badaniu jego pełnomocnika. Nadto w powyższym piśmie wskazano, iż pomimo przesłania Stronie informacji, że w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma powinna podjąć decyzję - w zakresie wyznaczenia terminu poddania się ponownemu badaniu psychologicznemu w WOMP - ZCLiP w S. lub rezygnacji z drogi odwoławczej i odbioru pieniędzy za przerwane badania z dnia [...] maja 2019 r., Skarżący do dnia [...] października 2019 r. nie zgłosił się na ponowne badania psychologiczne. Z akt sprawy nie wynika również, aby strona w późniejszym czasie przystąpiła do ponownego badania psychologicznego.

Nadto Organ II instancji wyjaśnił, że Skarżący w dniu [...] lipca 2019 r. wniósł skargę do Marszałka Województwa Z. na niedopuszczenie pełnomocnika do udziału w badaniu psychologicznym. Skarga ta została uznana za bezzasadną.

Mając zatem na względzie, iż ponowne badanie psychologiczne nie zostało przeprowadzone, a w konsekwencji nie zostało wydane w trybie odwoławczym inne orzeczenie psychologiczne, należało uwzględnić istniejące orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] r. wydane we właściwym trybie we właściwej jednostce tj. w WOMP ZCLiPZ w S., na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowe orzeczenie należało uznać za ostateczne. Zdaniem SKO, Skarżący miał realną możliwość przystąpienia do ponownego badania psychologicznego, a tym samym kontroli orzeczenia psychologicznego z dnia [...] r. Z możliwości tej jednak nie skorzystał. Brak dopuszczenia do uczestniczenia przy badaniu psychologicznym pełnomocnika strony nie stanowiło usprawiedliwionej, obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej stronie poddania się ponownemu badaniu psychologicznemu, o czym świadczy pismo Marszałka Województwa Z. w S. uznające skargę Strony w tym zakresie za bezzasadną. Ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego luzu decyzyjnego, a wręcz zobligował go do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku, gdy dysponuje orzeczeniem o istnieniu u danej osoby przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p., nie ma charakteru uznaniowego, co powoduje, że w sytuacji zaistnienia przesłanki, o której mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Organy prowadzące postępowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniem psychologicznym wydanym w trybie art. 84 u.k.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2018 r., II SA/G1 1005/17; wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., I OSK 2709/16). Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie ma uprawnień do badania merytorycznej oceny uprawnionego psychologa co do istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdu.

Natomiast przedstawione wraz z odwołaniem orzeczenia psychologiczne nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. a także przedłożone wraz z pismem z dnia [...] września 2020 r. orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...]. nie mogły stanowić podstawy orzekania w tej sprawie, albowiem nie zostały wydane we właściwym trybie. Orzeczenia te zostały bowiem wydane na podstawie badania psychologicznego przeprowadzonego w oparciu o art. 39k ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a więc badania te zostały przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zatem cel ich wydania był inny. Owych orzeczeń nie można zatem utożsamiać z orzeczeniem, o którym mowa w art. 82 u.k.p.

Powyższe rozstrzygnięcie Skarżący, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie :

- art. 77 ust. 1 u.k.p., poprzez brak przyjęcia orzeczeń psychologicznych wydanych przez biegłych lekarzy wpisanych do ewidencji uprawnionych lekarzy prowadzonej przez Marszałka Województwa,

- art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p., albowiem jednostką w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne,

- art. 82 u.k.p., poprzez niedopuszczenie przez podmiot przeprowadzający badania i organy administracyjne do udziału w badaniu Skarżącego jego pełnomocnika, mimo braku podstawy prawnej do takiej odmowy,

- art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., poprzez brak reakcji na zgłaszane przez Skarżącego nieprawidłowości podczas przeprowadzonych badań w WOMP w S. w dniu [...] r.,

- art. 75 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 76 § 3 K.p.a., poprzez niedopuszczenie do przeprowadzenie dowodu z dokumentu wnioskowanego przez Skarżącego, przyjęcie za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu w postaci przedstawionych orzeczeń psychologicznych, zaniechanie wystąpienia do WOMP Z. C. L. i P. Z. P. P. w S. o dostarczenie wypełnionego testu przez Skarżącego podczas badania przeprowadzonego w dniu [...] r. do wydanego orzeczenia psychologicznego nr [...] mimo, iż przepisy K.p.a. nie zawierają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego,

- art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności występujących w orzeczeniach lekarskich w zakresie kat. prawa jazdy B, i przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] r. i błędne ustalenie, że orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] r., nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. nie mogą być brane pod uwagę,

- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. art. 81a § 1 K.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącego, podczas gdy w niniejszej sprawie funkcjonują 4 sprzeczne lub równoważne ze sobą orzeczenia psychologiczne wydane przez biegłych z listy Marszałka Województwa, przy czym 3 najbardziej aktualne orzeczenia zostały wydane na korzyść Skarżącego, a mimo to organ dokonał rozstrzygnięcia sprawy jedynie na podstawie jednego najstarszego i wydanego na niekorzyść Skarżącego orzeczenia,

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o :

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie,

3. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przywrócenia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy

4. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania, na okoliczności w nim wskazane

5. zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i [...] zł tytułem kosztów opłaconego pełnomocnictwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w związku z uzyskaniem informacji, iż Skarżący kilka lat wcześniej brał środki pobudzające, Prokurator powziął obawę co do zdolności psychofizycznej skarżącego i zawiadomił Prezydenta Miasta S., który decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. u.k.p. skierował Skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W dalszej części skargi obszernie rozwinięto przytoczone wyżej zarzuty i podjęto polemikę z argumentacją organu.

M.in. podniesiono, iż przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 K.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Przepisy K.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji winna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a." (Wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546)

Skarżący dalej podnosi, iż w odwołaniu od wydanego orzeczenia wskazywał, że osoba orzekająca psycholog M. W., była od samego początku uprzedzona co do jego osoby i bardzo dowolnie podeszła do jego oceny.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami Skarżący wypełnił przedstawioną mu ankietę. Osoba orzekająca nie uwzględniła jej i stwierdziła, że wypełniając test osobowości - w jej ocenie - Skarżący nie zakreślał prawdziwych informacji.

Na jakiej jednak podstawie można określić nieprawdziwość wypełnionego testu.

Test stanowi ocenę osobowości każdej osoby. Pomijając test, osoba orzekająca nie dokonała w takim przypadku rzetelnej oceny Skarżącego, ponadto mówiąc osobie badanej, że zakreśliła inne odpowiedzi, niż powinna, co jest absolutnie niedopuszczalne i świadczy o uprzedzeniu lub świadomym działaniu na niekorzyść badanego.

W związku z powyższym został złożony wniosek o dostarczenie wypełnionego testu przez Skarżącego podczas badania [...]. do wydanego orzeczenia psychologicznego nr [...]

Tego typu stwierdzenia dyskwalifikują daną ocenę, mając na względzie, że test osobowości został pominięty, a ostateczna ocena została sporządzona na indywidualnym stwierdzeniu osoby orzekającej. Wynika z tego, iż orzeczenie nie zostało wydane, na podstawie przeprowadzonych badań, lecz na podstawie indywidualnego stwierdzenia orzekającego, iż jeżeli Skarżący brał wcześniej środki odurzające to nie może mieć pozytywnego wyniku badania testu osobowości, a tym samym wyniki testu zostały pominięte.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o dostarczenie wypełnionego testu przez niego do wydanego orzeczenia psychologicznego nr [...]

Zostały także pominięte całkowicie wyniki innych badań testowych.

W tej sytuacji Skarżący ma uzasadnioną obawę, iż negatywny wynik nie był wynikiem badania, a uprzedzeń wynikających ze skierowania sprawy do Prezydenta Miasta S. przez Prokuratora ze wskazaniem, iż Skarżący wcześniej zażywał substancje odurzające.

Zachodzą tu okoliczności wywołujące wątpliwości, co do bezstronności psychologa stwierdzającego, iż Skarżący rzekomo oszukiwał na teście. Skarżący nie "ściągał" testu, lecz wpisywał swoje odczucia co do przeczytanych pytań. Jeżeli psycholog zarzuca Skarżącemu fałszowanie testu osobowościowego, to musi wskazać w uzasadnieniu jakie są ku temu stwierdzone przesłanki, a tym bardziej, iż jedna osoba nie ma zarzutu co do wypełnionego testu, a drugiej osobie zarzuca się, iż jego test nie może być brany pod uwagę z uwagi na pisanie nieprawdy.

Skarżący zgłaszał swoje zastrzeżenia co do przeprowadzenia badań, jednak, nie zostały one wzięte pod uwagę przez co zostały naruszone przepisy art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a.

Ponadto, badanie odwoławcze miało być przeprowadzone w tej samej jednostce, a ponadto miało być dokonane przez lekarzy podlegających bezpośrednio pod kierownika WOMP Z. C. L. i P. Z. P. P. w S. M. W., która jest ich przełożonym, co narusza art. 79 ust. 4 i 5 ww. u.k.p.

Mając obawy co do wydania kolejnego orzeczenia, Skarżący stawił się na badanie ze swym pełnomocnikiem, który jednak nie został dopuszczony do tego badania, a podstawą niedopuszczenia pełnomocnika miał być - wg lekarza prowadzącego badanie psychologiczne - art. 82 ustawy o kierujących pojazdami.

Tym samym stwierdzenia, iż to Skarżący nie chciał stawić się na badanie, jest nieprawdziwe, a powielanie tego stwierdzenia ma tylko służyć za argument organom, iż za całą sytuację ponosi odpowiedzialność Skarżący.

Istotą postępowania jest ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez Skarżącego.

Skarżący przedstawił 3 dodatkowe orzeczenia lekarskie, które mają taką samą moc dowodową. W czasie prowadzonych badań będących podstawą wydania ww. orzeczeń nie było odrębnych testów, czy badań dla określonej grupy osób. Badania były jednakowe dla wszystkich osób stawających na psychologiczną ocenę stanu zdrowia. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa.

We wszystkich przedłożonych przez Skarżącego orzeczeniach jest wskazane, iż jest to orzeczenie psychologiczne i jest stwierdzenie o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czyli przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Przeprowadzone dodatkowo badania psychologiczne wskazują, iż Skarżący może prowadzić pojazd oraz dodatkowo może pracować na stanowisku kierowcy i przewozić osoby w danym pojeździe, co wyklucza się z decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta S..

Indywidualne interpretacje organu bez powołania dowodów są tylko dywagacjami organu i nie mogą być podstawą do ustalenia stanu faktycznego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje :

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, o co wniósł organ, a Skarżący wnioskowi temu się nie sprzeciwił.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja oparta na treści art. 103 ust. 1 pkt 1 ppkt b ustawy o kierujących pojazdami, stanowiącego, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Jednocześnie powyższa ustawa określa tryb uzyskiwania przez organ informacji o istnieniu bądź nieistnieniu takich psychologicznych przeciwwskazań u kierowcy, którego postępowanie dotyczy.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne, m.in. jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po spożyciu alkoholu lub środka działającego podobnie po alkoholu.

Jak wynika z akt postępowania, w związku ze stwierdzeniem prowadzenia przez Skarżącego pojazdu po spożyciu środków odurzających (co było m.in. przedmiotem postępowania sądowego) Prokurator wystąpił do Prezydenta S. o wydanie wobec Skarżącego skierowania na badania psychologiczne.

Badaniu takiemu Skarżący został poddany w W. O. M. P.. Jego wynik był dla Skarżącego negatywny. Skarżący został pouczony o prawie do żądania przeprowadzenia ponownego badania.

Żądanie takie Skarżący złożył i został wyznaczony termin ponownego badania w WOMP, na które Skarżący się stawił, jednakże badanie nie zostało przeprowadzone, albowiem mający je przeprowadzić psycholog nie wyraził zgody na udział w nim pełnomocnika Skarżącego, ustanowionego w postępowaniu administracyjnym, zaś Skarżący oraz jego pełnomocnik odmówili uczestniczenia w badaniu bez udziału pełnomocnika.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że wobec zaistniałej sytuacji Skarżący został poinformowany przez jednostkę badawczą – Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (pismo z dnia [...] maja 2019 r.) o możliwości ustalenia kolejnego terminu badania psychologicznego w trybie odwoławczym. Wyznaczono mu 10 – dniowy termin do oświadczenia się co do woli kontynuacji badania, bądź cofnięcia odwołania od wydanego [...] r. orzeczenia, na co Skarżący nie zareagował, wobec czego do Organu I instancji zostało wysłane sporne orzeczenie z dnia [...] r.

Organ uznał, iż w tej sytuacji orzeczenie wydane dnia [...] r. nr [...] przez psychologa M. W. jest prawomocne, wobec czego w oparciu o powyższe orzeczenie wydał opisaną na wstępie decyzję.

Strona skarżąca kwestionuje powyższe rozstrzygnięcie, podnosząc zarzuty niewłaściwego, niebezstronnego przeprowadzenia badania psychologicznego w WOMP w S. w dniu [...] r., w oparciu o które zostało wydane orzeczenie stanowiące podstawę wydania skarżonej decyzji oraz uniemożliwienie przeprowadzenia powtórnego badania poprzez niedopuszczenie do niego pełnomocnika Skarżącego, a nadto nieuwzględnienia przedłożonych przez Skarżącego trzech orzeczeń stwierdzających brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, które to badania wykonał we własnym zakresie w uprawnionych do takich badań jednostkach.

Powyższe argumenty nie mogą jednak odnieść pożądanego przez Skarżącego rezultatu, tj. uznanie przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W tym miejscu podkreślić należy utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych w odniesieniu do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.b) u.k.p., jednoznacznie stwierdzającą, iż organ administracji związany jest treścią wydanego we właściwym trybie orzeczenia psychologicznego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, a orzeczenie to nie podlega ocenie organu w zakresie jego treści. Tym samym organ administracyjny uprawniony do wydania decyzji w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. nie ma kompetencji do dokonywania kontroli zasadności wydanego orzeczenia psychologicznego oraz kwestionowania treści takiego orzeczenia. Negatywny, niekorzystny dla kierowcy wynik badania psychologicznego nie podlega weryfikacji przez organ, a także Sąd rozpatrujący skargę od wydanej w trybie ww. przepisu decyzji. Tryb weryfikacji orzeczeń psychologicznych zawierających przeciwwskazania do kierowania pojazdem zawiera regulacja w art. 84 ust. 2 i 3 u.k.p. Odbywa się to w postępowaniach przed wojewódzkim ośrodkiem medycyny pracy, wyłącznie uprawnionym do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 82 u.k.p.

W procesie ustalania czy istnieją przesłanki do cofnięcia kierowcy uprawnień orzeczenie psychologiczne jest podstawowym dowodem, który stanowi podstawę orzeczenia w tym zakresie, co wprost wynika z dyspozycji normy zawartej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p.. Jest to dowód mający walor opinii biegłego. Musi zostać sporządzony przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie uprawnienia. To z kolei oznacza, że ani organ prowadzący postępowanie administracyjne, ani sąd rozpoznając skargę nie ma uprawnień do badania merytorycznej oceny uprawnionego psychologa co do istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdu. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1302/18).

Zatem jedynie w postępowaniu badawczym, przed wyznaczoną w tym celu jednostką, badany może podnosić kwestie dotyczącego jego zdrowotnej bądź psychicznej zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdem. W szczególności zobowiązany jest poddać się badaniu, a po jego przeprowadzeniu w trybie odwoławczym może kwestionować jego rezultat.

(por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn.. akt II SA/Sz 615/19)

W powyższych, ale też wielu innych orzeczeniach sądów administracyjnych wskazuje się, iż organ, jakim jest Starosta związany jest ostatecznym orzeczeniem psychologicznym wydanym w trybie przepisów ustawy o kierujących pojazdami i w żadnym wypadku wydanego w tym trybie orzeczenia psychologicznego nie może weryfikować za pomocą orzeczeń wydanych poza tym trybem, w tym też wydanych na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zatem zarzuty skargi, podnoszące że organ nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącego w postaci innych orzeczeń psychologicznych wydanych przez uprawnione do badania kandydatów na kierowców jednostki orzecznicze, uznać należy za nietrafne. Trafne jest natomiast stanowisko SKO, że procedura przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, opisana w ustawie o kierujących pojazdami, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Z tego względu brak jest podstaw do dokonywania przez organy administracji publicznej kontroli i kwestionowania postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego w trybie ww. ustawy przez uprawnionych psychologów. Istotne przy tym jest, że Skarżący rozpoczął procedurę odwoławczą przewidzianą w art. 82 ust. 4 u.k.p. składając wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego, o którym mowa w art. 84 ust. 3 u.k.p., jednakże do niego nie przystąpił, z powodu niedopuszczenia do udziału w badaniu ustanowionego w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika.

Kwestia ta, tj. czy zasadnie pełnomocnik skarżącego nie został dopuszczony do udziału w tym badaniu nie ma zatem przesądzającego znaczenia dla oceny prawidłowości procedury badawczej. Jej prawidłowość podlega badaniu w trybie skargowym, o którym mowa w art. 227 i nast. K.p.a. i – jak wynika z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji – w tym trybie była badana i skarga w tym zakresie została uznana za bezzasadną. Kwestia ta nie mieści się w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a., wobec czego nie podlega również ocenie przez Sąd w niniejszym postępowaniu.

Szczegółowe warunki, tryb i sposób przeprowadzania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2014 r. poz. 937), dalej powoływane jako "rozporządzenie".

W myśl przepisów tego rozporządzenia, badanie psychologiczne przeprowadza się w warunkach zapewniających uzyskanie trafnych i rzetelnych wyników badania (§ 4 ust. 2). Uprawniony psycholog odmawia zaś przeprowadzenia badania, między innymi jeśli osoba badana informuje o złym stanie swojego zdrowia lub o złym samopoczuciu (§ 5 ust. 1 pkt 1). Po przeprowadzeniu badania uprawniony psycholog dokonuje analizy i interpretacji wyników oraz przekazuje osobie badanej informację o wynikach przeprowadzonego badania (§ 4 ust. 3). Należy też dodać, że rozporządzenie wykonawcze określa wzory stosownych dokumentów, a uprawniony psycholog wydaje orzeczenie według wzoru określonego odpowiednio w załącznikach nr 1 - 4 do tego rozporządzenia (§1 pkt 3 i § 6 ust. 1). Metodykę przeprowadzania badań psychologicznych określa załącznik nr 5 do rozporządzenia (§ 7).

Tryb odwoławczy od orzeczenia psychologicznego w zakresie psychologii transportu określają przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 84 ust. 2 i 3 tej ustawy, osoba badana, która nie zgadza się z treścią orzeczenia psychologicznego, może w terminie 14 dni od jego otrzymania wystąpić o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, składając stosowny wniosek za pośrednictwem psychologa, który wydał orzeczenie. Z przepisu art. 84 ust. 5 wynika ponadto, że w przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania, w przeciwnym zaś razie - właściwemu staroście, po upływie 14 dni od daty badania, jeżeli wniosek o jego ponowne przeprowadzenie nie został złożony.

Regulacja wymieniona w przytoczonych przepisach jednoznacznie zatem określa tryb weryfikacji orzeczeń psychologicznych zawierających przeciwwskazania do kierowania pojazdem. To właśnie w postępowaniach przed wojewódzkim ośrodkiem medycyny pracy kierujący winien podnosić kwestie dotyczącego jego stanu zdrowia i zdolności psychicznej do kierowania pojazdem. Dodać należy, iż wskazane wyżej przepisy nie przewidują udziału w takim badaniu pełnomocnika prawnego osoby badanej.

Z akt sprawy wynika również, iż pomimo przesłania Stronie przez jednostkę badawczą informacji o możliwości wyznaczenia kolejnego terminu poddania się ponownemu badaniu psychologicznemu w WOMP w S. (pismo z dnia [...] maja 2019 r.) Skarżący do dnia [...] października 2019 r. nie zareagował na tę sugestię i nie zgłosił się na ponowne badania psychologiczne. Skarżący miał zatem realną możliwość przystąpienia do ponownego badania psychologicznego, a tym samym kontroli orzeczenia psychologicznego z dnia [...] r. Z możliwości tej jednak nie skorzystał, błędnie uznając iż niedopuszczenie do udziału w badaniu jego pełnomocnika powoduje nieskuteczność wydanego dnia [...] r. orzeczenia. Natomiast przedstawianie przez Skarżącego orzeczeń psychologicznych wydawanych nie w trybie postępowania art. 84 ustawy o kierujących pojazdami, a w trybie ustawy o transporcie drogowym, nie może skutkować podważeniem ostatecznego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] r" czy też skutkować koniecznością wyjaśniania wątpliwości pomiędzy treścią przedłożonych przez Skarżącego orzeczeń psychologicznych a treścią orzeczenia z dnia [...] r. Nadmienić należy, że choć przedłożone przez Skarżącego orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] r. wydane zostało przez WOMP P. P. w G. to jednak nie jest to Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej tj. Skarżącego, czego wymaga przepis art. 82, jak też art. 84 u.k.p. Nie zostało też wydane w trybie badania odwoławczego, zatem nie może uchylić skutków orzeczenia z dnia [...] r.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu.

Z treści przytoczonego powyżej przepisu ustawy wynika zatem dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane ostateczne tj. nie mogące podlegać już trybowi odwoławczemu - wobec upłynięcia przewidzianych dla tego terminów - orzeczenie psychologiczne stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania pojazdami.

Należy też podkreślić, że decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. - stwierdzenie istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Oznacza to, iż w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia psychologicznego. istnienia przeciwwskazań, w tym psychologicznych, do kierowania pojazdem, starosta ma bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b u.k.p. treści.

Prawidłowe jest zatem stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji związany był treścią orzeczenia psychologicznego stwierdzającego istnienie u Skarżącego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie co do jego treści, w tym co do stanu zdrowia lub istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca wadliwości orzeczeń psychologicznych wydanych w niniejszej sprawie, ani argumentacja dotycząca naruszenia przepisów proceduralnych.

Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, a także decyzja wydana w I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Samo badanie psychologiczne nie podlega natomiast przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, a przepisom wskazanego wyżej rozporządzenia.

Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i wbrew zarzutom skargi, w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. W świetle przytoczonych wyżej przepisów, prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w skardze byłoby niedopuszczalne w związku z istnieniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, wynikającego z wyżej opisanych przepisów.

Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy, dysponując ostatecznym orzeczeniem psychologicznym uprawnionej jednostki orzeczniczej nie miały podstaw do jego kwestionowania, jak również nie miały możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie. Zaskarżona decyzja nie narusza też przepisu prawa materialnego wskazanego w jej podstawie prawnej. Także nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione. Nie można bowiem dopuścić, ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, aby pojazdami kierowała osoba, której stwierdzony stan zdrowia lub stan psychofizyczny, na to nie pozwala. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było więc działaniem w interesie społecznym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi, skargę oddalił.