Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 800/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 oraz art. 200 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "A" K. Spółka Jawna J.K., M.K. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2001r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 160 złotych (sto sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA / Go 800 / 08

U Z A S A D N I E N I E

Skarżąca AP K. Spółka Jawna J.K., M.K. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2005 roku nr [...].

Z akt sprawy wynika że :

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania , uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] i określił AP K. Spółka jawna J.K., M.K. w podatku od towarów i usług za sierpień 2001 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 3.782,0 złote, oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 563,0 złote.

W swojej decyzji organ odwoławczy określił w podatku VAT nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu z uwagi na to że organ I instancji, sprzedaż wykazaną przez skarżąca na podstawie faktur VAT, opodatkował podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej 22% , wyliczając należny podatek metodą "od stu" zamiast metodą " w stu".

Wskazał również że ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego nastąpiło na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm./.

Decyzja podatkowa organu I instancji była wynikiem postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec AP przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , na podstawie postanowienia z dnia [...] października 2003 roku.

Za miesiąc czerwiec 2001 roku skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT-7 wykazując :

- podatek należny 26.046,0 złotych,

- kwotę podatku naliczonego do odliczenia 34.706,0 złotych,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym 5.660,0 złotych,

- kwotę podlegającą zwrotowi na rachunek bankowy podatnika 5.660,0 złotych.

Skarżąca produkowała wyroby z miedzi : uchwyty rur spustowych, uchwyty rynny, zabezpieczenie czoła komina, oraz wyroby z tytan - cynku.

W oparciu o Systematyczny Wykaz Wyrobów Głównego Urzędu Statystycznego, Wydanie IV z 1990 roku, biorąc pod uwagę symbole : SWW 065 Wyroby metalowe przemysłowe, SWW 0654 Okucia metalowe, SWW 0654-3 Okucia budowlane zabezpieczające, jak również uwzględniając przeznaczenie produkowanych przez siebie wyrobów, skarżąca zakwalifikowała te wyroby do grupy SWW 0654-1 do 4 "okucia metalowe", "okucia budowlane zabezpieczające".

Według jej wyjaśnień, proces produkcji polegał, w zależności od rodzaju produktu, na prostowaniu, cięciu, gięciu, wykrawaniu, malowaniu, a podstawą zakwalifikowania wyrobów do wymienionej powyżej grupy towarowej SWW było ich zastosowanie w budownictwie, głównie w zakresie robót dachowych.

Jak wynika z materiałów kontroli w sierpniu 2001 roku skarżąca dokonała sprzedaży produkowanych przez siebie wyrobów z miedzi, oraz z tytan - cynku, którą udokumentowała fakturami VAT na łączną wartość netto 15.2880,16 złotych, stosując stawkę VAT w wysokości 7%. Podatek wyniósł łącznie 1.069,661 złotych .

Organ I instancji zakwestionował zastosowaną klasyfikację, a w związku z tym i stawkę VAT 7% zamiast 22 % przy sprzedaży w miesiącu sierpniu 2001 roku.

W trakcie postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej występował do organów statystyki państwowej o opinie w sprawie zastosowania odpowiedniej klasyfikacji statystycznej dla wyrobów produkowanych przez podatnika .

Przeprowadzenie postępowania zgodnego z jego regułami, w tym właśnie zakresie, stanowiło podstawę uchylenia pierwszej z wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec AP, decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2001 roku.

W decyzji kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia wskazał, iż w celu ustalenia prawidłowej stawki VAT dla produkowanych przez podatnika wyrobów z miedzi i tytan-cynku, organ ten powinien oprzeć się m.in. na wydanej przez właściwy urząd statystyczny opinii w sprawie zakwalifikowania przedmiotowych wyrobów do określonego grupowania SWW.

Natomiast wniosek o wydanie opinii statystycznej powinien zawierać stanowisko obu stron, oraz wszelkie informacje konieczne do dokonania prawidłowej klasyfikacji wyrobu. Nadto do wniosku należy także dołączyć przedstawioną przez stronę opinię jednostki autorskiej, tj. Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Elementów Wyposażenia Budownictwa.

Wydając w dniu [...] listopada 2004 r. , po ponownym rozpatrzeniu sprawy , decyzję Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego AP w podatku od towarów i usług za sierpień 2001 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uwzględnił okoliczności ustalone w trakcie kontroli skarbowej, jak również pismo Dyrektora Sekretariatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] października 2004 roku, znak [...], z którego wynika, że wykonane z miedzi wyroby / uchwyty rur spustowych, uchwyty rynien, zabezpieczenia czoła komina / mieściły się w grupowaniu SWW 0589-19, wyroby z miedzi i stopów miedzi osobno nie wymienione, pozostałe ; wyroby tego rodzaju wykonane z tytan-cynku mieściły się w grupowaniu SWW 0589-9, wyroby z pozostałych metali nieżelaznych , a wykonane z cynku mieściły się w grupowaniu SWW 0589-49, wyroby z cynku i ze stopów cynku osobno nie wymienione, pozostałe.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o VAT organ I instancji stwierdził, że przy wykazanej fakturami VAT sprzedaży, w sierpniu 2001 roku, wyrobów z miedzi oraz tytan-cynku podatnik zastosował niewłaściwą klasyfikację statystyczną , a co za tym idzie niewłaściwą stawkę VAT w wysokości 7% zamiast 22% .

W związku z powyższym, przy zastosowaniu stawki VAT 22% , od sprzedaży dokonanej w sierpniu 2001 roku, której wartość netto wynosiła 15.280,16 złotych, podatek należny został określony na kwotę 3.361,65 złotych.

W przeprowadzonym rozliczeniu podatku od towarów i usług za sierpień 2001 roku ustalono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 3.368,0 złotych, oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za sierpień 2001 roku w wysokości 687,0 złotych.

W odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej skarżąca zarzucała, iż organ I instancji występując z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu, w sposób niepełny i jednostronny opisał stanowisko podatnika, a przez to skrócone przedstawienie przez UKS sposobu klasyfikacji przez podatnika, oraz opis produktów w pismach do GUS, spowodowało wydane błędnych opinii.

Strona zarzucała także, że nie była informowana o przeprowadzeniu dowodu i możliwości skorzystania z uprawnień do złożenia wyjaśnień, co stanowiło rażące naruszenie art. 190 § 2 ordynacji podatkowej .

Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...] września 2005 roku decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i orzekł w ten sposób że określił w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2001 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 3.782,0 złotych, oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za sierpień 2001 roku w kwocie 563,0 złotych.

W skardze na powyższą decyzję sformułowany został zarzut wydania decyzji I oraz II instancji z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego " mających wpływ na wynik sprawy" przez naruszenie:

1. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 , poz. 926 ze zm. ),to jest :

- art.123 § 1 przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 180 § 1 przez pominięcie żądania przeprowadzenia dowodu przez stronę w postaci opinii GUS, oraz dokumentów nadesłanych z M., oraz Polskiego Komitetu Normalizacyjnego,

- art. 200 przez niewyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego ,

- art. 120 przez działanie wbrew przepisom prawa ,

- art. 121 przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych ,

- art. 212 przez naruszenie zasady , iż organ podatkowy , który wydał decyzję , jest nią związany od chwili jej doręczenia,

- art. 210 § 4 przez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym przyczyn , dla których organ pominął dowody zawnioskowane przez stronę w piśmie z dnia [...] września 2005 roku,

- art. 187 przez niezebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Zarzut co do naruszenia prawa materialnego polegał jedynie na wskazaniu przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o VAT.

Skarżąca AP, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 16 września 2005 roku i w tym też dniu została wydana decyzja, doręczona stronie w dniu 19 września 2005 roku, a przed jej wydaniem organ nie wyznaczył stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przez co ograniczył jej czynny udział w postępowaniu.

Skarżąca wskazała również, że w dniu [...] września 2005 roku złożyła pismo, w którym wniosła o ponownie przeprowadzenia dowodu z dokumentów , na których uzyskanie czekała z Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, oraz z M..

Natomiast całkowite pominięcie wniosków dowodowych strony oznacza zdaniem skarżącej dowolność i kierowanie się przez organ własnym uznaniem w prowadzeniu postępowania, zamiast kierowania się przepisami prawa.

Powołując się na zasadę doręczeń / art. 211 ordynacji podatkowej /, oraz zasadę związania / art. 212 ordynacji podatkowej /skarżąca podkreśliła, iż nie ma istotnego znaczenia data podpisania decyzji, ani data jej wysłania, lecz data doręczenia.

Tak więc twierdzenie organu, że nie musi ustosunkowywać do dowodów zgłoszonych przez stronę w ostatnim dniu do wydania decyzji, ale przed jej doręczeniem jest sprzeczne z przepisami prawa i pozbawia stronę konstytucyjnego prawa do obrony i dochodzenia swych praw.

W zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się zupełnie do faktu pominięcia czy nawet ewentualnego zgłoszenia nowych dowodów przez stronę, które były na tyle istotne z tego względu, że - jak twierdzi strona skarżąca - opinia GUS z dnia [...] lipca 2005 roku, nr [...] nie zawierała odpowiedzi na jedno z trzech pytań zadanych przez stronę . W piśmie z dnia [...] września 2005 roku skarżąca wnioskowała więc o uzupełnienie opinii GUS.

W skardze skarżąca utrzymywała, że zastosowana przez nią stawka VAT wynosząca 7 % była prawidłowa. W zaskarżonej decyzji organ posiłkował się opinią wyrażoną w pismach GUS , gdzie organ statystyki państwowej, wyroby wykonane z miedzi przypisał do grupowania SWW 0589-19 wyroby z miedzi i stopów miedzi osobno nie wymienione, pozostałe, a organ podatkowy stwierdził w swojej decyzji , że opinia wyrażona co do klasyfikacji wyrobów produkowanych przez podatnika jest spójna i pełna, została wydana w oparciu o wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny dotyczący produkcji tych wyrobów.

Niemniej zdaniem strony takie twierdzenie organu jest sprzeczne ze stanem faktycznym. Skarżąca wskazała przy tym, iż nieistotne dla sprawy jest twierdzenie organów obu instancji, że podatnik nie posiadał dla produkowanych wyrobów urzędowego potwierdzenia klasyfikacji statystycznej wyrobów i stosowanego SWW.

Zgodnie z przepisami prawa podatnik nie miał obowiązku urzędowego potwierdzania klasyfikacji SWW swoich wyrobów. Nieistotnym jest także stwierdzenie organów podatkowych, że do produkcji swoich wyrobów podatnik stosował materiały opodatkowane stawką 22 %. Takie zachowanie organów , jak twierdzi skarżący, "wkracza na obszar ingerencji przez organy swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej".

Zdaniem strony skarżącej organy podatkowe w sposób wybiórczy potraktowały materiał dowodowy, w decyzji zacytowano jako dowody części dokumentów przedstawionych jako dowody. Natomiast opinie GUS, na które powołał się organ, były zdaniem strony niepełne i nierzetelne , możliwość żądania zaś uszczegółowienia tych opinii została przez podatnika utracona na skutek ograniczenia czynnego udziału strony w postępowaniu i pominięciu zgłoszonych dowodów.

GUS m.in. nie uzasadnił , jakimi zasadami metodycznymi posłużył się przy wydawaniu opinii , nie wyjaśnił również dlaczego przypisując klasyfikację , przyjął jej najbardziej ogólną wersję. Skarżący stawiając tezę , iż przy przyporządkowaniu wyrobów do odpowiedniej grupy należy dążyć do jak najbardziej szczegółowego określenia danego wyrobu wskazał, że bezspornym jest fakt, iż wyroby produkowane przez niego mają zastosowanie jedynie w budownictwie i są to wyroby metalowe.

Możliwość przypisania tych wyrobów do tak określonej grupy bezpodstawnym zatem czyni przypisanie ich do grupy SWW 0589-19 wyroby z miedzi i stopów miedzi osobno nie wymienione , pozostałe .

W konkluzji powyższego wywodu skarżąca stanowczo stwierdziła, że skutkiem błędnego przypisania wyrobów do klasyfikacji SWW było zastosowanie przez organy podatkowe niewłaściwej stawki VAT , czym naruszono zasady art.18 ust. 1 ustawy o VAT.

Według skarżącej z uwagi na to, że sprzeczne były stanowiska GUS i jednostki autorskiej / COBR M. / organ miał obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia spornych kwestii przed wydaniem decyzji, co by nastąpiło, gdyby jako dowody uwzględnione zostały przedłożone w dniu [...] września 2005 roku, a datowane na dzień [...] września 2005 roku stanowiska: jednostki autorskiej oraz Polskiego Komitetu Normalizacji.

O złożeniu "zapytań" przez stronę do wyżej wymienionych podmiotów organ odwoławczy był poinformowany i celem ich uwzględnienia w materiale dowodowym, nastąpiło przedłużenie postępowania do dnia [...] września 2005 roku, Zatem nierespektowanie przez organ powyższego oznacza naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przyjęte w zaskarżonej decyzji , z twierdzeniem , że zarzuty zawarte w skardze są bezpodstawne .

Odnosząc się do tych zarzutów organ m.in. szczegółowo przedstawił tryb uzyskania opinii GUS podając, że opinie z dnia [...] października 2004 roku, oraz z dnia [...] lutego 2005 roku zostały poparte szczegółowym uzasadnieniem zawartym w pismach wymienionego organu z dnia [...] maja oraz z dnia [...] lipca 2005 roku.

O tym, że wydanie tych opinii nastąpiło w oparciu o wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, dotyczący produkcji wyrobów, świadczy m.in. dysponowanie przez opiniodawcę informacjami przedstawionymi przez samego podatnika w jego pismach z [...] grudnia 2004 roku, [...] marca 2005 roku, oraz [...] czerwca 2005 roku.

Wystąpienia organu podatkowego zostały zawarte natomiast w pismach z : [...] września 2004 roku, oraz [...] lutego 2005 roku.

Odpierając zarzut związany z przedłużeniem terminu załatwienia sprawy do dnia [...] września 2005 roku w celu umożliwienia stronie przedłożenia opinii od innych podmiotów, do których dodatkowo podatnik wystąpił, Dyrektor Izby Skarbowej podał , że wymieniony przez stronę powód przedłużenia postępowania nie mógł być brany pod uwagę, ponieważ kwestia klasyfikacji wyrobów produkowanych przez skarżącą została szczegółowo ustalona, z wykorzystaniem uzyskanych w sprawie opinii interpretacyjnych uprawnionych organów statystycznych.

Natomiast podmioty , do których w sierpniu 2005 roku podatnik zwrócił się " o uzyskanie dowodów na fakt , iż zastosowana stawka podatkowa 7 % jest dla jego wyrobów prawidłowa" nie są obecnie uprawnione do udzielania opinii interpretacyjnych i stąd owo wystąpienie skarżącego o uzyskanie dowodów w postaci innych opinii nie miało znaczenia dla sprawy.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 ordynacji podatkowej organ wskazał , że przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2005 roku podatnik otrzymał zawiadomienie z dnia 8 sierpnia 2005 roku o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz wypowiedzenia się, lecz z prawa tego nie skorzystał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 27.11.2006 roku oddalił skargę.

W kwestii zarzutu naruszenia art.200 § 1 ordynacji podatkowej Sąd wskazał, że brak zawiadomienia w trybie tego przepisu, bezpośrednio przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2005 roku, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wszystkie istotne dowody zostały bowiem zgromadzone wcześniej i były znane skarżącemu. Wprawdzie skarżący podniósł, że [...] września 2005 roku złożył nowe dowody, które nie zostały przez organ odwoławczy rozpatrzone, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięte, ale należy pamiętać,

że zaskarżona decyzja została wydana [...] września 2005 roku, więc nie mogła

w uzasadnieniu odnosić się do okoliczności nieznanych organowi odwoławczemu.

Tym samym, nie był również zasadny zarzut naruszenia przez organ art.211 oraz art.212 ordynacji podatkowej.

Odnosząc się z kolei do dokumentów przedłożonych przez skarżącą przy piśmie z dnia [...] września 2005 roku, a będących stanowiskami Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, oraz COBR M. Sąd stwierdził, że nie wniosły one do sprawy żadnych nowych elementów.

Pismo COBR M. z dnia [...] września 2005 roku było w istocie wyłącznie oświadczeniem potwierdzającym stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 roku, a wymienione pismo było przecież przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji.

Natomiast treść pisma Polskiego Komitetu Normalizacyjnego obejmowała wskazanie normy, do której należy zaliczyć uchwyty do rynien, więc pozostawała bez znaczenia dla stosowania SWW.

Zarzucając iż opinia GUS z dnia [...].07.2005 roku nie zawierała odpowiedzi na jedno z pytań zadanych przez skarżącą, nie wskazała na jakie pytanie nie uzyskała odpowiedzi. Mimo tego skarżący nie wystąpił sam do GUS o wydanie opinii, chociaż wcześniej to robił.

Opinia Prezesa GUS z dnia [...].07.2005 roku była natomiast kolejną odpowiedzią na wystąpienie skarżącego przy czym zawierała już znane wcześniej stanowisko skarżącego.

Wyroby skarżącej wykonywane były z miedzi i tytanu-cynku więc nie mogą być klasyfikowane w grupowaniach SWW obejmujących wyroby ze stali.

Przedstawione natomiast stanowisko COB-R M. z dnia [...].04.2004 foku opiera się nie na kryterium surowcowym ale na zapisach Polskiej Normy PN-EN 1462:2001 pomijając stosowane przez SWW zasady metodyczne.

Skarżąca od powyższego wyroku złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie wyroku i zarzucając naruszenie :

- art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki podatku w wysokości 22% zamiast 7% ze względu na przyjęcie przez organy błędnej opinii urzędów statystycznych, oraz nieuwzględnienie jako właściwych opinii COBR M., jak również uznanie iż COBR utracił status jednostki autorskiej ze względu na stosowanie dla potrzeb podatku od towarów i usług,

- naruszenie art. 133 § 1 i art. 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającym na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym,

- naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, 187 § 1 i art. 191 i art. 200 § 1 ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała że Sąd nieprawidłowo przyjął że skarżąca pominęła kryterium surowcowe i kryterium przeznaczenia, bowiem stoi to w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym.

Skarżąca uwzględniając kryterium surowcowe zakwalifikowała haki do rynien wykonanych w miedzi w grupie wyroby metalowe i uwzględniła pozostałe kryteria.

Wyrazem tego jest uzasadnienie w którym wskazuje że zaczepy z miedzi mają zastosowanie jedynie w budownictwie i służą do mocowania rynien.

Nadto wbrew twierdzeniom Sądu technologia produkcji wskazuje na konieczność zakwalifikowania wyrobów do grupy 65.

Sąd nadto winien ferować wyroki na jednoznacznym ustosunkowaniu się do zebranego materiału dowodowego, bowiem w przeciwnym wypadku oznacza to iż dana kwestia nie została jednoznacznie wyjaśniona.

Zdaniem skarżącego grupa 65 to wyroby przemysłu metalowego, a jako że haki są wyrobem z metalu nieżelaznego spełnione jest więc kryterium surowcowe, a pozostałe kryteria pomocnicze pozwalają na przyporządkowanie haków do rynien, jako 65, haki budowlane.

Przyjęcie natomiast klasyfikacji do grupy 5619 byłoby zasadne gdy SWW nie zawierał w ramach wyrobów z metali haków budowlanych.

Wbrew również ocenie Sądu skarżąca uzasadniła zmiany kryteriów oceny przy kwalifikacji wyrobów do konkretnego ugrupowania.

Skarżąca nie odeszła od metody surowcowej, a jedynie nastąpiło jej uzupełnienie pozostałymi metodami, bowiem wyroby miały zastosowanie jedynie w budownictwie jako elementy składowe rynien.

Nadto jednostką właściwą dla grupy 56 są tony, a dla grupy 65 sztuki, co prowadziłoby do wniosku iż można byłoby sprzedać 1 / 3 haka jako produkt pełnowartościowy.

Na poprawność rozumowania skarżącej wskazują opinie jednostek np. COOBR. O ile jak to wskazano w uzasadnieniu organu, COOBR z dniem [...].06.1999 roku utracił status jednostki autorskiej, a więc takiej do której należała pomoc w klasyfikowaniu wyrobów do podbranży SWW 0654 Okucia metalowe można było przedstawić stanowisko COOBR do ustosunkowania się organowi statystycznemu.

Przy ocenie prawidłowości zastosowanej stawki podatku od towarów i usług organy podatkowe posługiwały się klasyfikacją SWW, bowiem przepisy ustawy przedłużyły stosowanie systematyki SWW dla potrzeb podatku od towarów i usług.

O ile więc SWW było nadal stosowane to brak jest podstaw zdaniem skarżącej iż jednostki autorskie utraciły swoje uprawnienia w zakresie stosowania SWW.

Organ podatkowy nadto winien w sytuacji gdy skarżąca przedstawia dowód w sprawie, dowód ten odrzucić lub przeprowadzić, a organ podatkowy nie wydał w tym zakresie postanowienia, co stanowi istotne naruszenie prawa które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W toku postępowania organy podatkowe nie wydały postanowienia o dołączeniu do akt wszystkich opinii GUS, tak więc nie mogły się opierać, przy wydawaniu decyzji, na tych dokumentach.

Zdaniem skarżącej również ustalenie nowego terminu do załatwienia sprawy winno skutkować ponownym wyznaczeniem terminu z art. 200 § 1 ordynacji podatkowej. Organy podatkowe naruszyły w tym względzie przepisy prawa o postępowaniu które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca bowiem zwróciła się o wydanie opinii do COBR i Instytutu Metali Nieżelaznych i gdyby wyznaczony był ponownie termin 7 dni określony w art. 200 § 1 ordynacji podatkowej to mogłaby wpłynąć na te jednostki tak aby wydały wcześniejszą opinię.

Naruszeniem prawa jest nie przyjęcie przez organ, wówczas gdy postępowanie się jeszcze się toczyło, opinii COBR, bowiem ostatni dzień postępowania nie uprawnia jeszcze organu do uzasadnienia odmowy uczestnictwa w postępowaniu.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp.

Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122,187 § 1, 191,200 § 1 ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe nie mogły zakończyć sprawy w dniu 16.09.2005 roku, bowiem do tego dnia odroczyły rozpoznanie odwołania. W tym stanie rzeczy odmowa przyjęcia dowodu wskazującego na inną klasyfikację statystyczną i wydanie decyzji w tym dniu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z tym iż w sprawie istotą rozstrzygnięcia jest przyjęcie prawidłowej klasyfikacji statystycznej dla potrzeb podatku od towarów i usług, do czego służą opinie organów statystycznych, opinię taką należy uznać za jeden z dowodów w sprawie. Za dowód w takiej sprawie winne być brane pod uwagę nie tylko te opinie, ale również także opinie instytutów badawczych.

Zdaniem Sądu organy podatkowe winny przy ocenie przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej brać pod uwagę nie tylko opinie organów statystycznych ale także opinie instytutów badawczych i to niezależnie od tego czy formalnie mają uprawnienia do wpływania na organy statystyczne przy dokonywania klasyfikacji.

Organ podatkowy bowiem przy ocenie dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi i ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego – art. 191 ordynacji podatkowej.

Pod względem stanu faktycznego sprawa jest trudna i skomplikowana toteż organ podatkowy winny skorzystać z wiedzy specjalistycznej i przeprowadzić dowód z opinii biegłego.

Sąd nie dokonał również w niniejszej sprawie prawidłowej oceny stosowania art. 191 ordynacji podatkowej, bowiem wskazywało na to użycie określeń wydaje się , raczej.

Organ naruszył art. 200 ordynacji podatkowej bowiem brak wyznaczenia ponownego wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w związku z uzyskaniem przez skarżącą korzystnych dla niej dokumentów.

Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ppsa bowiem poprzez posługiwanie się przez Sąd pojęciami nieostrymi Sąd nie był do końca przekonany do swojego rozstrzygnięcia i przyjętych ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się uzasadniona.

Stosownie do art.190 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe.

Z tego też względu niniejszy Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie.

Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia przez organy podatkowe art.122, art.187 § 1 i art. 191 oraz art. 200 § 1 ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy podatkowe bowiem zakończyły postępowanie podatkowego [...] września 2005 roku mimo, iż odroczyły rozpoznanie odwołania do tego dnia. Wydanie w takim stanie rzeczy decyzji i odmowa przeprowadzenia dowodu z dokumentu, który wskazywał na inną klasyfikację statystyczną niż to przyjęły organy podatkowe, stanowi istotne naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Organy podatkowe naruszyły tym samym zasadę prawdy obiektywnej.

W swym postępowaniu organy podatkowe winny stosować przepisy art.122 i art.187 § 1 ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie elementem zasadniczym dla jej rozstrzygnięcia jest przyjęcie prawidłowej klasyfikacji statystycznej. Natomiast ta klasyfikacja winna być przyjęta na podstawie przeprowadzonych z urzędu jak i przedstawionych przez stronę dowodów m.in. opinii organów statystycznych, opinie instytutów badawczych itp.

Należy w związku z powyższym podkreślić iż opinie organów statystycznych z uwagi na brak możliwości poddania ich kontroli sądowoadministracyjnej należy uznać za jeden z dowodów w sprawie / por. wyrok NSA z 5 czerwca 2003r., sygn. akt III SA 2214/01 /.

Tak więc organy podatkowe przy ocenie przyjęcia prawidłowej klasyfikacji statystycznej powinny brać pod uwagę również nie tylko opinie organów statystycznych, opinie instytutów badawczych i to niezależnie od tego czy aktualnie mają one formalnie uprawnienia do wpływania na organy statystyczne przy dokonywaniu klasyfikacji, jak również opinie biegłych, której przeprowadzenie winien rozważyć organ podatkowy – art. 197 § 1 ordynacji podatkowej.

Tak zebrany materiał dowodowy winny podlegać ocenie przez organy podatkowe zgodnie z zasadami określonymi w art.191 ordynacji podatkowej. A więc zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Zgodnie z nią, organ podatkowy winien ocenić na podstawie wskazanego wyżej materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ przy tej ocenie nie może być skrępowany żadnymi regułami postępowania, a ustaleń faktycznych dokonuje po wszechstronnej ocenie, według własnego przekonania, zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę cały zebrany w toku postępowania materiał dowodowy.

Uzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 200 ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie podatnik wykazał, że brak ponownego wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w związku z uzyskaniem przez podatnika korzystnych dla siebie dokumentów.

Wobec powyższych rozważań i ustaleń, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 518/07, iż rozpatrywanie merytoryczne zarzutu związanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.18 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm) w przypadku, gdy zakwestionowano ustalenia stanu faktycznego co do klasyfikacji statystycznej wyrobów jest przedwczesne.

Tak więc wskazane powyżej uchybienia pozwalają stwierdzić, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 §1 pkt 1 lit.c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem na tej podstawie Sąd uwzględnił skargę Strony Skarżącej i uchylił zaskarżoną decyzję.

W prowadzonym ponownie postępowaniu organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności dążyć do wyjaśnienia wskazanych okoliczności, zastosować się do wytycznych sądu, które wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego orzeczenia.

Na podstawie art.152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Natomiast zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, wynikającą z art.200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania.