Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1445/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 207
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3254/13 w sprawie ze skargi A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3254/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Prezes UKE, działając na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: p.t.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), ograniczył A., B. w W. oraz C. w W., podmiotom na prawach strony w postępowaniu z wniosku D. S.A. w Warszawie (D.) z [...] marca 2011 r. o zatwierdzenie projektu zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci D., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" oraz z wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. o zatwierdzenie zmiany Oferty w zakresie zapewnienia dostępu do urządzeń dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej, prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie: pisma D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowiącego uzasadnienie kosztowe w zakresie opłat za usługi na rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnych, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe, zawierającego informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa D. oraz pisma D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowiącego uzasadnienie kosztowe w zakresie opłat za świadczenie usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji, zawierającego informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa D.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że D. przedstawiła dane dotyczące przedsiębiorstwa, które wyczerpują przesłanki z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.; dalej: u.z.n.k.). Zdaniem organu, dane te są ściśle związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez D. i mają dla niej wartość gospodarczą. W ocenie Prezesa UKE, pozyskanie przez konkurentów D. informacji przekazanych w treści wskazanych wyżej pism mogłoby, przede wszystkim, umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty D., na poziomie znacznie poniżej kosztów D. Nadto udostępnienie konkurentom informacji organizacyjnych i technologicznych oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla D., oraz nieuprawnione wykorzystanie informacji o dostawcach i kosztach sprzętu, z którego korzysta D. Organ podkreślił, że wykorzystanie przez konkurentów D. tych informacji przysporzyłoby im korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Co więcej, udostępnienie informacji mogłoby doprowadzić do zmniejszenia przychodów D. oraz zmniejszenia liczby klientów, co doprowadziłoby do zmniejszenia zysków przedsiębiorstwa. Omawiane informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, dlatego też organ uznał, że informacje zawarte w treści pism z dnia [...] sierpnia 2013 r., objęte klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa D., spełniają wszystkie przesłanki do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa i stwierdził, że udostępnienie tych informacji pozostałym uczestnikom postępowania groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa D.

A. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi m.in. brak wszechstronnej oceny i analizy treści zastrzeżonych dokumentów, a także niezasadne ograniczenie prawa wglądu do dokumentów, które nie zawierały informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa D.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że zastrzeżone dokumenty zawierają informacje, które w rozumieniu art. 207 ust. 1 p.t. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k. mogą być uznane za stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Podniosła, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika, w jaki sposób inni niż D. przedsiębiorcy mogliby wykorzystać informacje zawarte w zastrzeżonych dokumentach. Zastrzeżone informacje nie mają wartości dla operatorów alternatywnych z punktu widzenia ich sprzedaży detalicznej. Stworzenie oferty konkurencyjnej względem oferty D. ma jedynie teoretyczny charakter, gdyż usługi detaliczne są świadczone z wykorzystaniem usług hurtowych. Dane liczbowe dotyczące procentowego udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu danej usługi nie mogą być uznane za tajemnice przedsiębiorstwa, bowiem stanowią one pewien teoretyczny, matematyczny model mający wpływ na wysokości opłaty. Skarżąca podniosła, że kwestia kosztów usług hurtowych, a w efekcie kwestia opłat za te usługi jest z punktu widzenia podmiotów biorących udział w postępowaniu kluczowa, a bez tej wiedzy udział w takim postępowaniu staje się fikcją. Nie sposób bowiem odnieść się zarówno do przedstawionej przez D. propozycji, jak i ewentualnego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że w myśl art. 11 ust. 4 u.z.n.k. za tajemnicę przedsiębiorstwa może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Prezes UKE miał podstawy do przyjęcia, że opisane w sentencji zaskarżonego postanowienia informacje są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez spółkę D. (obecnie E.) działalnością gospodarczą i mają dla niej wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł.

Sąd I instancji zgodził się z organem, że uzasadnienie kosztowe zawiera informacje m.in. na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w D., danych technicznych i technologicznych dotyczących układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej D. Dokument ten dotyczy głównie informacji finansowych mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez D. Pozyskanie przez konkurentów D. informacji, przekazanych Prezesowi UKE w treści uzasadnień kosztowych mogłoby w sposób nieuprawniony ułatwić innym przedsiębiorcom konkurowanie na rynku z ofertą D., dając im wiedzę na temat organizacji i sposób funkcjonowania przedsiębiorstwa także w zakresie wykorzystywanych technologii, a przede wszystkim mogłoby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty D. Dostęp do informacji organizacyjnych i technologicznych umożliwiłby wdrożenie rozwiązań dedykowanych tylko dla D. Wykorzystanie przez konkurentów informacji w treści omawianych uzasadnień opłat przysporzyłoby im korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Dane kosztowe stanowią punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone przez przedsiębiorstwo usługi, z uwzględnieniem planowanej do zrealizowania marży z tytułu oferowania danych produktów lub usług. Zdobycie przez konkurentów wiedzy na temat poszczególnych składników kalkulacji kosztów spowodowałoby zdobycie znacznej i nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej. Także informacje w zakresie kosztów wynagrodzeń pracowników D. oraz wykonawców zewnętrznych mogą przedstawiać wartość dla operatorów konkurujących z D.

Zdaniem Sądu I instancji, informacje na temat planowanej strategii finansowej przedsiębiorstwa mają strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez D. Znaczenie gospodarcze tych informacji polega przede wszystkim na tym, że operatorzy alternatywni będący profesjonalistami w dziedzinie telekomunikacji, znający założenia co do wysokości opłaty hurtowej po uwzględnieniu swoich założeń co do kosztów sieciowych, detalicznych i marży mogą przy wykorzystaniu różnych strategii marketingowych skuteczniej konkurować z ofertą rynkową D.

Sąd I instancji zauważył ponadto, że skarżąca otrzymując wersję jawną pism z dnia [...] sierpnia 2013 r., uzyskała możliwość ustalenia wysokości opłat stosowanych przez D. w postaci metodologii, która została przyjęta do ustalenia kosztów stanowiących podstawę ustalenia opłat hurtowych.

A. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3254/13 skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez E. S.A. (dawniej D. S.A.) Prezesowi UKE i przyjął za własną ocenę dokonaną przez D. co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji A. przytoczonej w skardze.

Ponadto skarżąca postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa D., podczas gdy nie mają one wartości gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że Sąd I instancji nie przedstawił żadnego własnego uzasadnienia, przyjmując jedynie, że stanowisko organu było słuszne. W efekcie uzasadnienie stanowi zestaw tez, które w żaden sposób nie zostały uzasadnione.

W ocenie skarżącej, organ i Sąd I instancji nie wykazały, jak określone w postanowieniu informacje mogą być przez inne podmioty wykorzystane w sposób, który zaoszczędzi im wydatków lub przyniesie zyski. Ponadto brak dostępu do podstawowego materiału dowodowego oznacza również brak możliwości ewentualnego wskazania jego nieprawidłowości, a finalnie, brak możliwości ustosunkowania się do rozstrzygnięcia.

Skarżąca podkreśliła, że aby stwierdzić, czy dane informacje spełniają przesłanki określone w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., należy dokonać obiektywnej ich oceny pod kątem spełnienia tych przesłanek.

Pozostałe strony postępowania nie skorzystały z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Z postawionych w niej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie ograniczenia A. z siedzibą w W. prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uzasadnienia kosztowego w zakresie opłat za usługi na rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnych, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe oraz uzasadnienia kosztowego w zakresie opłat za świadczenie usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji, stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa.

Istota tego sporu prawnego odnosi się do kwestii wymagającej odpowiedzi na następujące pytania, a mianowicie, czy zasadnie i zgodnie z przepisami obowiązującego prawa organ administracji uznał, że dane zawarte w zastrzeżonej części dokumentów, tj:

- pisma D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowiącego uzasadnienie kosztowe w zakresie opłat za usługi na rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnych, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe,

- pisma D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowiącego uzasadnienie kosztowe w zakresie opłat za świadczenie usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji

zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a tym samym czy informacja ta mogła podlegać zastrzeżeniu przez spółkę, a w konsekwencji, czy organ miał prawo ograniczyć pozostałym stronom postępowania prawo do wglądu do materiału dowodowego w tej (zastrzeżonej przez spółkę) części.

Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie miało więc to, czy jasna i jednoznaczna treść przywołanych powyżej dokumentów w zakresie odnoszącym się do objęcia zawartej w nich informacji zastrzeżeniem wyłączającym ich jawność, stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, czy też nie. Skoro więc sporne w rozpatrywanej sprawie zagadnienie sprowadzało się do kwestii prawnej oceny charakteru zastrzeżonych informacji, które zawarte zostały w przywołanych powyżej dokumentach, a więc tym samym możliwości kwalifikowania ich jako tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 207 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, to uznać należy, że zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, zważywszy na sposób, w jaki został on skonstruowany i uzasadniony, nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Zmierzał on bowiem do wykazania, że okoliczności stanu faktycznego, które przyjęte zostały za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie – zastrzeżenie przez E. S.A. poufności informacji zawartych w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. – nie dawały podstaw do kwalifikowania treści informacji zastrzeżonych przez spółkę, jako stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa. Omawiany zarzut nie może być uznany za skuteczny z tego powodu, że nie można i nie należy mylić ustaleń faktycznych z prawną ich oceną, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w odniesieniu do omawianego zarzutu kasacyjnego. W świetle treści przytoczonych przez stronę zastrzeżeń stan faktyczny nie budził wątpliwości. Istota rzeczy nie dotyczyła kwestii niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, lecz jego prawnej oceny. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. należało uznać za nietrafny.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie zarzutów i argumentacji przytoczonej w skardze.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną – w tej mierze zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku – jak również i funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w granicach, które wyznaczone zostały podstawami wniesionego środka zaskarżenia.

W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej, uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Z uwagi, na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania) przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Uwzględniając dotychczas przedstawione uwagi i odnosząc je do wniosków formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji – kontrola legalności postanowienia o ograniczeniu prawa wglądu do materiału dowodowego – stwierdzić należy, że WSA w Warszawie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej. Sąd I instancji ustosunkował się do argumentacji zawartej w skardze w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś odstąpienie od dokonania szczegółowej analizy przedmiotu zaskarżonych informacji nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że taka analiza prowadziłaby w istocie rzeczy do ujawnienia zastrzeżonych informacji, a zatem te zastrzeżenia straciłyby rację bytu.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dane zawarte w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podnieść należy, że poza sporem jest, iż pojęcie "tajemnicy przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, rozumieć należy tak, jak pojęcie to definiuje art. 11 ust. 4 u.z.n.k., a mianowicie, że tajemnicę tę stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie poufności informacji może być uznane za usprawiedliwione wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną warunki, o których mowa w tym przepisie, a mianowicie, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą - co w tym zakresie odwołuje się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa i oznacza, że chodzi o taką informację (o co najmniej minimalnej lub potencjalnej wartości), której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski – nie została ujawniona do wiadomości publicznej i podjęte zostały w stosunku do niej przez przedsiębiorcę działania zmierzające do zachowania jej poufności.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że Prezes UKE bez naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k., stwierdził, że zastrzeżenie przez E. S.A., w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r., poufności zawartych w załączonych do tego pisma dokumentach, w zakresie uzasadnienia kosztowego w zakresie opłat za usługi na rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego oraz dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnych, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe oraz uzasadnienia kosztowego w zakresie opłat za świadczenie usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji, ma walor tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanego przepisu. Z punktu widzenia bowiem tej cechy tajemnicy przedsiębiorstwa, którą jest jej wartość gospodarcza, nie może budzić żadnych wątpliwości, że określoną i wymierną wartość (gospodarczą) posiadają ze swej istoty właśnie informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Taki zaś charakter mają niewątpliwie dane, w odniesieniu do których, w rozpatrywanej sprawie, spółka zastrzegła w przywoływanych powyżej dokumentach ich poufność, czyli dane dotyczące rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w E. S.A., dane techniczne i technologiczne dot. układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej E. S.A. oraz informacje finansowe. Poza sporem jest również, że te informacje mają charakter poufny. Nie są udostępnione do wiadomości powszechnej i zostały opatrzone przez spółkę klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa".

W świetle powyższego, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Jak powyżej to wykazano, wymieniony przepis został w rozpatrywanej sprawie właściwie zastosowany przez Sąd I instancji, jako wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Zastrzeżenia E. S.A. zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczyły takich danych i informacji, które posiadały wymierną wartość gospodarczą, która może podlegać ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.