Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 368/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o zwolnieniu K. J. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r., na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2016 r. poz. 1782, z późn.zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji ustalając datę zwolnienia na dzień [...] września 2017 r., w pozostałej zaś części utrzymał go w mocy. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, na mocy art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

W orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie powołanego przepisu można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, w szczególności dokumentów służbowych wytworzonych przez K. J. oraz G. P. – funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] – pełniących wspólnie służbę w dniu [...] lipca 2017 r. wynika, że K. B. został zatrzymany przez patrol Policji, w tym przez K. J., następnie bezpodstawnie pozbawiony wolności, po czym przewieziony radiowozem do miejsca swojego zamieszkania w celu wymuszenia na nim oddania części odszkodowania przyznanego na rzecz G. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...]. Interwencja ta była podjęta z własnej inicjatywy patrolu Policji, co potwierdza rejestr interwencji Policji SWD, nie została zgłoszona dyżurnemu Komendy Powiatowej Policji w [...]. Ponadto wiele czynności służbowych, w tym tych wyjątkowo dotkliwych dla K. B. zostało wykonanych bezpodstawnie, tj. użyto wobec niego środku przymusu bezpośredniego w postaci ręcznego miotacza substancji obezwładniających, jednak policjanci nie udokumentowali podstawy faktycznej (również nie poinformowali o użyciu tego środka swojego przełożonego, który rozliczał policjantów ze służby), policjanci także doprowadzili K. B. do jednostki Policji i poddali go badaniu na zawartość alkoholu w organizmie, nie wskazując podstawy faktycznej tych czynności (przeprowadzone urządzeniem elektronicznym badanie na zawartość alkoholu nie zostało też odnotowane w rejestrze tego typu badań). Ponadto podczas rozliczania się z pełnionej służby nie poinformowali swojego przełożonego o przeprowadzonych interwencjach (notatka służbowa kierownika ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r.).

W ocenie organu odwoławczego zachowanie K. J. polegające na wykonaniu szeregu czynności służbowych wobec K. B. zmierzających do uzyskania prywatnej korzyści przez innego policjanta, jak również okoliczności przeprowadzonej interwencji, nie pozostawiają wątpliwości, że policjant utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, zwłaszcza nieposzlakowaną opinię, autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Niedopuszczalna jest postawa policjanta, który wykorzystuje swój zawód do celów prywatnych, podejmuje czynności powodujące ograniczenie wolności innej osoby, a także bezpodstawnie używa wobec takiej osoby środków przymusu bezpośredniego po to, by zmusić ją do określonych czynności o charakterze prywatnym. Zachowanie K. J. wskazuje na świadome działanie, naruszające zasady obowiązujące każdego policjanta, a ponadto świadczy o nadużywaniu posiadanych przez niego uprawnień oraz o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych i społecznych. Tymczasem strona jako długoletni funkcjonariusz Policji, który powinien działać na rzecz bezpieczeństwa obywateli, dbać o wizerunek Policji, być wzorem poszanowania prawa i dawać pozytywny przykład innym funkcjonariuszom, postąpił wbrew tym zasadom.

Komendant Główny Policji podkreślił, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonał oceny dowodów, a także zasadnie nie uwzględnił zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, wskazując, że skoro rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia ze względu na ważny interes służby znajduje pełne oparcie w materiale dowodowym to brak podstaw do jego uzupełniania o protokoły przesłuchań, inne materiały zgromadzone w aktach sprawy karnej oraz zwolnienia lekarskie. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony, nie naruszono również zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a., tj. zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, bowiem nie przedstawiono żadnych argumentów wskazujących na ewentualne uchybienie ze strony organu pierwszej instancji, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaznaczył, że negatywne odniesienie się, już po wydaniu decyzji, organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji określa bowiem wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów.

W kwestii natomiast nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględnił ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który dopuścił się zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Brak było także podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 135 K.p.a. Organ zaznaczył, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu jej wadliwości.

Ponadto wyjaśnił, że skoro rozkaz personalny organu pierwszej instancji został doręczony pełnomocnikowi strony w dniu [...] września 2017 r. to należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby i określić nową datę na dzień [...] września 2017 r.

Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi K. J., zastępowanego przez radcę prawnego A. B., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, któremu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 (omyłkowo wskazano art. 42 ust. 2 pkt 5) ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem go ze służby w Policji, opierając się wyłącznie na zeznaniach K. B, osoby wielokrotnie karanej, przyjmując, że utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, wykorzystuje zawód do celów prywatnych, podejmuje czynności powodujące ograniczenie wolności innej osoby, a także stosuje wobec niej bezpodstawnie środki przymusu bezpośredniego, aby zmusić tę osobę do określonych czynności o charakterze prywatnym, jak również, że nadużywa posiadane uprawnienia oraz lekceważy obowiązujące normy prawne mimo, iż na żadnym etapie nie uwzględniono jego wyjaśnień, nie przesłuchano, nie skorzystano z zeznań, jakie złożył w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę oraz nie przeprowadzono zawnioskowanych dowodów,

2. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 10 § 1, art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia wniosków dowodowych, a tym samym potraktowanie go przedmiotowo, co ma bezpośredni wpływ na naruszenie prawa materialnego;

b) art. 75 § 1 i 2 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a., poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na oparciu się wyłącznie o stanowisko prezentowane przez K. B. w zeznaniach złożonych w Prokuraturze Rejonowej w [...], pominięcie zeznań skarżącego złożonych w Prokuraturze Rejonowej w [...], uniemożliwienie złożenia mu jak i G. P. zeznań, wniosków dowodowych i w konsekwencji przyjęcie za wiarygodne zeznania złożone przez K. B., a także zaniechanie przeprowadzenia dowodów m.in. z kartoteki karnej K. B, dokumentów z akt Prokuratury Rejonowej w [...] sygn. akt [...] oraz zwolnień lekarskich,

c) art. 33 § 3 zd. 1 i 2 K.p.a., poprzez przyjęcie, że przedłożone do akt niniejszej sprawy i poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo dla radcy prawnego A. B. przez podmiot do tego nieuprawniony, tj. funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] daje postawę do uznania, że jest on pełnomocnikiem przed Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], pomimo że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu do reprezentowania go w niniejszej sprawie zostało złożone dopiero z dniem [...] lipca 2017 r., a pełnomocnik nie został zawiadomiony o zakończeniu sprawy, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszenia wniosków dowodowych.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że ani jemu ani jego pełnomocnikowi nie doręczono zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Jak wyżej podał, pełnomocnik procesowy zgłosił swój udział w sprawie pismem z dnia [...] lipca 2017 r. podając, że nie ma potwierdzenia dokonania czynności przed datą zgłoszenia. Pomimo to Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] lipca 2017 r., a zatem przed zgłoszeniem się pełnomocnika do sprawy zawiadomił radcę prawnego o wszczęciu postępowania, a następnie w dniu [...] lipca 2017 r. doręczył zawiadomienie o zakończeniu czynności i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Podkreślił, że w dniu [...] lipca 2017 r. radca prawny nie był pełnomocnikiem i nie mógł odbierać korespondencji. Skoro zatem dopiero od dnia [...] lipca 2017 r. pełnomocnik był uprawniony do reprezentowania go w niniejszym postępowaniu to został on pozbawiony obrony praw. Nie mógł podjąć czynności procesowych, ustalić jaka była dokładna treść sporządzonych notatek, w tym wykonania transkrypcji oraz złożenia wyjaśnień, zwłaszcza, że w ocenie skarżącego zapisy w notatniku zostały błędnie odczytane i żaden z organów nie podjął próby ich wyjaśnienia przy jego udziale.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Zdaniem Sądu przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, jest uzasadnione.

Bezsporna jest bowiem okoliczność, że skarżący w dniu [...] lipca 2017 r. o godzinie 21:50 podczas pełnienia służby wraz z G. P. podjął wspólnie z wyżej wymienionym interwencję wobec K. B., który następnie został zatrzymany, bezpodstawnie pozbawiony wolności, po czym przewieziony radiowozem do miejsca swojego zamieszkania w celu wymuszenia na nim oddania części odszkodowania przyznanego na rzecz G. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...]. Nie ulega również wątpliwości, że interwencja ta była podjęta z własnej inicjatywy wyżej wymienionych i, jak wynika z rejestru interwencji Policji SWD, nie została ona zgłoszona dyżurnemu Komendy Powiatowej Policji w [...]. Co więcej, wiele czynności służbowych przeprowadzonych podczas tej interwencji było wykonanych bez podstawy prawnej i faktycznej, tak jak w przypadku użytego środka przymusu bezpośredniego czy badania alkomatem (badanie na zawartość alkoholu nie zostało również odnotowane w rejestrze tego typu badań). Ponadto podczas rozliczania się z pełnionej służby funkcjonariusze nie poinformowali swojego przełożonego o przeprowadzonych interwencjach, o czym świadczyć może notatka służbowa kierownika ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

Powyższe okoliczności skutkują tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się autorytetem, wiarygodnością oraz przymiotem nieposzlakowanej opinii, a zatem organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby leży opuszczenie przez skarżącego szeregów służby. Niedopuszczalna jest bowiem postawa policjanta, który wykorzystuje swój zawód do celów prywatnych, tj. podejmuje czynności powodujące ograniczenie wolności innej osoby, a także bezpodstawnie używa wobec niej środki przymusu bezpośredniego tylko po to by zmusić tę osobę do określonych czynności o charakterze prywatnym. Zachowanie K. J. wskazuje na świadome działanie, naruszające zasady obowiązujące każdego policjanta, a ponadto świadczy o nadużywaniu posiadanych przez niego uprawnień oraz o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych i społecznych. Słusznie również organ zauważył, że skarżący jako długoletni funkcjonariusz Policji, który powinien działać na rzecz bezpieczeństwa obywateli, dbać o wizerunek Policji, być wzorem poszanowania prawa i dawać pozytywny przykład innym funkcjonariuszom, postąpił wbrew tym zasadom.

W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające uznały w rozpoznawanej sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (zwalczanie wszelkich przejawów łamania prawa oraz przypadków naruszenia ładu i porządku publicznego) sprawia, iż zasadnym jest rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który dopuścił się zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W ten sposób traci on bowiem przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ rozważył, stosownie do przepisu art. 7 K.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji nadużycia przez policjanta swoich uprawnień w celach prywatnych, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Brak jest zatem przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja.

Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby przeprowadzone zostało prawidłowo. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a., nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego.

Komendant Główny Policji wystarczająco uzasadnił zaskarżony rozkaz personalny, wskazując fakty, które uznał za udowodnione i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do naruszenia art. 75 § 1 i 2 K.p.a., należy wskazać, że nie może on odnieść skutku. W ocenie Sądu organ słusznie nie uwzględnił jego wniosków dowodowych. Dysponował on bowiem odpowiednim materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, na podstawie którego wyjaśniono istotne dla sprawy fakty. Prowadzenie wszelkich innych dowodów w świetle poczynionych ustaleń było zbędne, szczególnie że dowody wnioskowane przez skarżącego nie miały żadnego znaczenia w sprawie. Dowód prowadzi się w sytuacji, gdy okoliczność faktyczna nie została jeszcze udowodniona. W rozpoznawanej sprawie – wobec niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych – nieuprawnionym byłoby prowadzenie dalszego postępowania dowodowego.

Zwolnienie policjanta nastąpiło także bez naruszenia innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 43 ust. 3. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] w [...] przekazał Komendantowi Wojewódzkiego Policji w [...] opinię Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, w której wskazano, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby jest przedwczesne. Wyjaśnić natomiast należy, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy stanowi, że zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego. Dopuszczalność zatem rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia, a nie uzyskania przedmiotowej opinii. Zasięgnięcie tej opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje natomiast organizacji związkowej do merytorycznej wypowiedzi w kwestii zapowiedzianego zwolnienia policjanta ze służby. Tak więc opinia związku zawodowego niezależnie od jej treści (pozytywnej czy negatywnej) nie wiąże organu Policji. Oznacza to, że powyższy przepis nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy.

Odnośnie zaś zarzutów naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 33 § 3 zd. 1 i 2 K.p.a. należy wskazać, że organ zapewnił skarżącemu możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu na każdym jego etapie oraz należycie informował o wszelkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania przesłano skarżącemu przy piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., którego odmówił przyjęcia w dniu [...] lipca 2017 r. Pomimo, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy oraz nadesłania pisemnych wyjaśnień z dnia [...] lipca 2017 r. zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego – A. B. [...] lipca 2017 r., a przez skarżącego [...] sierpnia 2017 r., wyznaczony 7 – dniowy termin upłynął bezskutecznie.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło jedynie pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. informujące organ pierwszej instancji o jego ustanowieniu w sprawie.

Dopiero [...] września 2017 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego zawierające wnioski dowodowe, podczas gdy rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby wydano [...] sierpnia 2017 r. Należy, zatem wskazać, że zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik (zgłaszający przystąpienie do udziału w sprawie od [...] sierpnia 2017 r. byli całkowicie bierni w wyznaczonym okresie ([...] lipca – [...] sierpnia 2017 r.).

Organ słusznie podniósł również, że pomimo, deklarowanego przez pełnomocnika skarżącego zgłoszenia się do sprawy dopiero w dniu [...] sierpnia 2017 r., to ze względu na fakt, że pełnomocnictwo procesowe zostało mu udzielone (a następnie w tej samej dacie przesłane do organu) już w dniu [...] lipca 2017 r., nie był osobą nieuprawnioną do odbioru korespondencji w sprawie, nawet pomimo niezłożenia pełnomocnictwa w organie. Brak ten mógł w istocie zostać usunięty, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., z zachowaniem skutków pierwotnie podjętej czynności. Ponadto, jeśli zdaniem pełnomocnika jego skuteczne zgłoszenie się do sprawy nastąpiło dopiero w momencie wpływu pełnomocnictwa do organu, to powinien on odmówić odbioru korespondencji z dnia [...] lipca 2017 r. Natomiast przyjmując owo pismo usankcjonował swój udział w sprawie, a organ nie może ponosić odpowiedzialności za działania lub zaniechania strony.

Co więcej, zważyć należy, że w dniu [...] lipca 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo przewodnie z Komendy Powiatowej Policji w [...] (z [...] lipca 2017 r.), razem z którym przekazano organowi uwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa dla pełnomocnika skarżącego do reprezentowania go

w postępowaniu przed tym organem (wraz z wnioskiem o zmianę terminu czynności procesowych). Tym samym należy stwierdzić, że zarzut sformułowany w skardze nie jest zasadny, bowiem organ w dniu [...] lipca 2017 r. otrzymał informację o przedmiotowym pełnomocnictwie (sam uwierzytelniony dokument pełnomocnictwa). Postąpił zatem prawidłowo przesyłając w dniu [...] lipca 2017 r. pełnomocnikowi zawiadomienie z tej daty. Można wręcz stwierdzić, że zaniechanie tej czynności mogłoby narazić organ na zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Dodatkowo należy wskazać, że naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na jego wynik (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 535/12, dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt. II OSK 831/15, dostępny j.w.).

W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił również wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.