Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 109/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Opola decyzją nr [...] z dnia 6 czerwca 2012 r. ustalił W.Ł. wysokość podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 34 zł.

W decyzji opodatkowano grunty pozostałe o powierzchni 36,12 m2 stawką 0,25 zł, (podatek 9,03 zł) oraz budynki mieszkalne o powierzchni 44,59 m2 stawką 0,57 zł, (podatek 25,42 zł).

Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, W.Ł. wniósł odwołanie. Podatnik podniósł, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 42,29 m2, a nie o powierzchni 44,59 m2. Do mieszkania przynależy piwnica - 2,31 m2. Piwnica, zdaniem podatnika, nie jest lokalem mieszkalnym, a zatem nie powinna podlegać opodatkowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 23 listopada 2012 r. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując art. 2 ust. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.) [dalej: u.p.o.I.], wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, natomiast dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Na podstawie art. 5 ust 1 u.p.o.I. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

W świetle art. 3 ust 1. u.p.o.I. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach.

Podatnik jest właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni 42,28 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym - piwnicą o powierzchni 2,31 m2. Pomieszczenie przynależne jest to pomieszczenie, które zgodnie z ustawą o własności lokali (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) stanowi część składową samodzielnego lokalu, nawet jeśli dane pomieszczenie nie przylega bezpośrednio do lokalu. Zgodnie z art. 2 ust 4 przywołanej ustawy do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". W świetle powyższego, zdaniem organu II instancji, do opodatkowania organ podatkowy zobowiązany jest do przyjęcia powierzchni całego lokalu wraz pomieszczeniami przynależnymi. Podatnik jest współużytkownikiem wieczystym działek nr [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 7268 m². Udział we współużytkowaniu wynosi 497/100000, zatem powierzchnia gruntu, odpowiadająca udziałowi wynosi 36,12 m 2.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego i ustalenia W.Ł. podatku od nieruchomości za 2012 r. Zgodnie z prawem opodatkowano budynki mieszkalne o powierzchni 44,39 m2 stawką 0,57 zł, podatek 25,42 zł (w zaokrągleniu 25 zł) oraz grunty pozostałe o powierzchni 36,12 m2 stawką 0,25 zł, podatek 9.03 zł (w zaokrągleniu 9 zł). Łączna kwota podatku wyniosła 34 zł.

Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego okoliczności posiadania piwnicy, która jego zdaniem nie stanowi lokalu mieszkalnego, organ odwoławczy podniósł, że w świetle przywołanych przepisów ustawy o własności lokali twierdzenie to nie jest zgodne z przywołanym stanem faktycznym i prawnym. Tym samym nie może ono być podstawą do rozstrzygnięcia w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu II instancji W.Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

W skardze skarżący zakwestionował, podobnie jak w odwołaniu, opodatkowanie piwnicy, przy zastosowaniu stawki podatku jak dla budynku mieszkalnego, mimo że pomieszczenie to nie jest budynkiem mieszkalnym. Ponadto zarzucił, iż opodatkowanie pomieszczeń mieszkalnych wraz z pomieszczeniem przynależnym narusza art. 2 ust. 4 u.p.o.l i art. 3 ust. 1 u.p.o.l. W ocenie skarżącego są to nieruchomości o różnych sposobach użytkowania, a wszystkie powołane przez organ przepisy wyraźnie rozgraniczają pomieszczenia mieszkalne od przynależnych. Zarzucił także, iż w uchwale Rady Gminy brak jest określenia stawek dla opodatkowania pomieszczeń przynależnych, zatem opodatkowanie piwnicy narusza także art. 5 ust. 1 u.p.o.l.

Skarżący zakwestionował przyjęte przez organy udziały w gruncie i przyjętą w związku z tym powierzchnię 36,12 m2. W ocenie podatnika bezprawne działanie urzędników narusza jego prawo własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaklasyfikowania piwnicy stanowiącej własność skarżącego do jednej z kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – zwana dalej - u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w roku 2012. Przepis ten różnicuje maksymalne stawki podatkowe w zależności od zaliczenia budynku lub jego części do określonej kategorii. Preferencyjną stawkę opodatkowania przewidziano dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a), wyższe stawki opodatkowania przewidziano dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i zajętych na określone rodzaje działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i d), a także dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e).

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, jest bez tytułu prawnego. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie zaś z ust. 5 ww. artykułu, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 u.p.o.l. stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Przy czym należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.).

W rozpoznanej sprawie ustalając skarżącemu podatek od nieruchomości – lokalu mieszkalnego o powierzchni 42,28 m2 oraz piwnicy o powierzchni 2,31 m2 zastosowano stawkę podatkową przewidzianą dla budynków lub ich części mieszkalnych. Za rozstrzygające organy podatkowe przyjęły bowiem to, iż przedmiotową piwnicę wlicza się do powierzchni budynków lub ich części mieszkalnych podlegających opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w pełni uzasadniania przyjęte przez organy stanowisko.

Podkreślić należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego lub jego cześć, chociaż posługuje się tymi pojęciami dla potrzeb określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (art. 5 u.p.o.l.).

W tej sytuacji znaczenie mogą mieć dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące funkcji użytkowej budynku i lokalu, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oznaczenie funkcji użytkowej lokalu będzie istotne dla określenia czy lokal ma charakter mieszkalny czy niemieszkalny.

Nieruchomość lokalowa uznana została za odrębny przedmiot opodatkowania. Powyższa odrębność pozwala zaś na różne opodatkowanie. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali odrębnymi nieruchomościami mogą być: lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu. W myśl art. 2 ust. 4 do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe, w szczególności piwnice, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Nie budzi wątpliwości, iż sporna piwnica jest pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego, i nie stanowi odrębnej własność lokalowej. Zatem podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą dla samego lokalu mieszkalnego.

W sytuacji, kiedy stanowiłaby odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieląc losu budynku mieszkalnego lub jego części, jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości byłoby inne.

Zauważyć należy, iż organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku czy jego części dla celów podatkowych jedynie wtedy, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków. Nie można bowiem mieć wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu (zob. uchwała NSA z dnia 27.02.2012 r. II FPS 4/11). Powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012 r. dotyczy wprawdzie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garażu, to jednak rozważania w niej zawarte można przenieść na grunt rozpatrywanej sprawy – opodatkowania podatkiem od nieruchomości piwnicy.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż funkcją użytkową lokalu będącego własnością podatnika składającego się z trzech izb i pomieszczenia przynależnego (piwnicy) jest funkcja mieszkalna. Okoliczność te wynika z wypisu z rejestru lokali, funkcji mieszkalnej lokalu nie kwestionował także skarżący.

Skoro sporna piwnica jest pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego, nie będzie stanowiła odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Zatem podlega opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny, a więc najniższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., dla budynków mieszkalnych lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Znacznie wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków pozostałych lub ich części (pkt 4 ust. 1 art. 5) – zob. wyrok NSA z dnia 19.02.2008r., II FSK 1726/06.

Jak wynika z akt sprawy (ewidencja gruntów) W.Ł. jest współużytkownikiem wieczystym działek nr [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 7268 m². Udział we współużytkowaniu wynosi 497/100000, tym samym powierzchnia gruntu, odpowiadająca udziałowi wynosi 36,12 m². Stąd prawidło również opodatkowano skarżącemu grunty pozostałe o powierzchni 36,12 m2. Takie dane wynikają z ewidencji gruntów, a zatem słusznie były przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu, organy podatkowe ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zakresie odnoszącym się do przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania, nie były uprawnione do przyjmowania innych danych niż te, które wynikają z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Stąd jako bezzasadny należało uznać zarzut skargi w tym zakresie.

Jeżeli podatnik kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów i budynków, to może doprowadzić do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, bowiem to podatnicy powinni doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Organy podatkowe nie są uprawnione do podjęcia takich działań.

Reasumując zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. Organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę i w swojej decyzji zawarł uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśnił podstawę prawną przytaczając przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie. Ponadto organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu.

Z przedstawionych względów Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia prawa materialnego ani procesowego podniesionych w skardze i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.