Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 739/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 29 października 2009r. sprawy ze skarg "A" S.A. z siedzibą w R. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2007 r. nrnr: [...], [...], [...], [....], [...], 2) określa, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących "A" S.A. z siedzibą w R. kwotę 2.703 (słownie: dwa tysiące siedemset trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 739/09

UZASADNIENIE

Agencja Celna "P" z upoważnienia "A" S.A. w R. (dalej: Spółka) złożyła w dniu 23.07.2004 r. - zgłoszenie celne JDA SAD poz. ewid.: [...]; w dniu 24.09.2004 r. - OGL [...]; w dniu 09.11.2004 r. - OGL [...]; w dniu 16.06.2005 r. - OGL [...] oraz w dniu 21.03.2005 r. OGL [...], wnioskując w nich o objecie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci magnezji spiekanej, uprzednio objętej procedurą składu celnego, obliczając stosowne należności celno-podatkowe, tj. cło z zastosowaniem stawki dla krajów trzecich 0%, cło antydumpingowe w wysokości 0,00 PLN oraz podatek od towarów i usług. Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym z art. 62 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, ze zm., powołane dalej jako "WKC"), co spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony.

W wyniku przeprowadzonej kontroli poddano w wątpliwość prawidłowość określenia należności celno-podatkowych w odniesieniu do magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (kod Taric 2519 90 30 00) ujętej w ww. zgłoszeniach celnych. Mając na względzie wyniki kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości długu celnego oraz prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu materiału zebranego w postępowaniu organ I instancji wydał decyzje z dnia [...] lutego 2007 r. nr od [...], w których stwierdził iż kwoty długu celnego obliczone i wykazane w zgłoszeniach celnych JDA SAD odpowiednio z dnia 23.07.2004r., z dnia 24.09.2004 r., z dnia 09.11.2004 r., z dnia 16.06.2005 r. oraz z dnia 21.03.2005 r. są niższe od kwoty prawnie należnej, określił różnicę pomiędzy tymi kwotami, która podlega retrospektywnemu zaksięgowaniu w trybie art. 220 WKC oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (powołana dalej jako "P.c."). W ww. decyzjach do obliczenia cła antydumpingowego zastosowano stawkę ad valorem w wysokości 63,3 %.

Z uwagi na fakt, iż zmiany kwoty długu celnego dokonane ww. decyzjami wpłynęły na zmianę podstawy opodatkowanie podatkiem od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Celnego - działając zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływana dalej jako "u.p.t.u."), decyzjami z dnia [...] lutego 2007 r. nr od [...] do [...], określił w prawidłowej wysokości kwoty podatku o towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według przedmiotowych zgłoszeń celnych JDA SAD.

W wyniku odwołania skarżącej, sprawa rozpoznawana była przez Dyrektora Izby Celnej, który decyzjami z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], nr [...], nr [...] oraz decyzjami z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] i nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. - Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., powołana dalej jako "O.p."), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, ust. 15, ust. 16, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 u.p.t.u. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, stwierdzając że prawidłowo rozstrzygają o kwocie podatku od towarów i usług należnym z tytułu importu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Rz 709/07, po rozpoznaniu skarg Spółki na wyżej opisane decyzje Dyrektora Izby Celnej, oddalił skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. akt I FSK 399/08, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2007r., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki kwotę 5.052 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:

Z mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); powoływana dalej jako: p.p.s.a.) Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 16 czerwca 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przedmiotem postępowania podatkowego, poddanego ocenie przez Sąd pierwszej instancji, było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w postaci magnezji spiekanej. Postępowanie to zostało poprzedzone odrębnymi postępowaniami w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości długu celnego, które zostały nieprawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 700/07 uznane za zgodne z przepisami prawa procesowego i materialnego.

Jednak Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt I GSK 307/08, uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu tego wyroku m.in., że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 4, art. 5 i art. 8 rozporządzenia Rady numer 1 z 15 kwietnia 1958 roku w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. z 1958, 17 str.385) zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz w związku z art. 1 ust.1 lit. c rozporządzenia Rady (WE) numer 360/2000 z 14 lutego 2000 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. (Dz.U. UE. L. 00.46.1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) numer 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. UE.L.03.143.5). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z 14 lutego 2000 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE - Polskim wydaniu specjalnym w dniu 1 czerwca 2005 roku, a rozporządzenie Rady (WE) nr 986/2003 z 5 czerwca 2003 roku zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE - Polskim wydaniu specjalnym w dniu 6 września 2005 roku. Zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem w sprawie określenia systemu językowego, język polski jest jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. W wyroku z 11 grudnia 2007 roku wydanym w sprawie C-161/06 ETS stwierdził, że z samego brzmienia art. 254 ust. 2 TWE wynika, że rozporządzenie może wywoływać skutki prawne wyłącznie jeśli zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto ETS wskazał, że w stosunku do państwa członkowskiego, którego język jest językiem urzędowym Unii, prawidłowa publikacja rozporządzenia wspólnotowego oznacza publikację tego aktu w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W konkluzji ETS orzekł, że art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej, między innymi Rzeczypospolitej Polskiej, sprzeciwia się temu, aby można było powoływać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku podzielił stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku ETS.

W konsekwencji tego wyroku WSA w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 14 maja 2009r., sygn. akt I SA/Rz 252/09, uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej: z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty długu celnego "A" Spółka Akcyjna w R. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.

Oznacza to, że odpadła podstawa do innego wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu magnezji spiekanej aniżeli tego, który wynika ze zgłoszeń celnych skarżącej spółki. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 13 u.p.t.u. podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, z czego wynika, że w przypadku gdy wartość celna towaru oraz cło określone w zgłoszeniach celnych nie uległy zmianie, nie zmieniała się również podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług importowanych towarów. Tym samym przyjmując za wyrokami NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt I GSK 307/08, oraz WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009r., sygn. akt I SA/Rz 252/09, trafność zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie m.in. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 58 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej, między innymi Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 29 ust. 13 u.p.t.u. - skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyżej przytoczoną wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny Sąd uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego (art.. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c p.p.s.a.). W związku z tym, że naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, wystąpiło również w postępowaniu i rozstrzygnięciach wydanych przez organ I instancji, Sąd, na mocy art. 135 p.p.s.a., uznał że niezbędnym dla końcowego załatwienia sprawy jest również wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organ I instancji. Sąd orzekł również po myśli art. 152 p.p.s.a., przy czym koszty sądowe ograniczyły się do sumy wpisów uiszczonych w sprawie.