Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 23/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 17
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. .K. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z.o.o. z/s w L. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od chwili zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. w rozpoznaniu wniosku A. K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. na rzecz A. K. kwotę 100 (słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. K. pismem z dnia 8 listopada 2012 r. zwrócił się do Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" spółki z o.o. w L., o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej organizacji kontroli biletów w autobusach Przedsiębiorstwa:

"1) ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów?

2) czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w Przedsiębiorstwie czy też kontrolę biletów realizuje podmiot zewnętrzny? O ile jest to podmiot zewnętrzny proszę o wskazanie:

a) nazwy i adresu tego podmiotu,

b) okresu na jaki zawarto umowę na usługi kontroli biletów,

c) ogólnej informacji na jakich zasadach podmiot jest wynagradzany za wykonanie tej usługi (stawki za kontrolę, procent od wpływów itd.). Wnioskodawca nie wymaga podawania konkretnych kwot.

Jeżeli umowy na usługę kontroli biletów zawarto z więcej niż jednym podmiotem, proszę by powyższe informacje dotyczyły każdego z nich.

3) Proszę o przesłanie wzoru (szaty graficznej) identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów. Jeżeli w Państwa Przedsiębiorstwie stosowanych jest kilka wzorów proszę o przesłanie każdego z nich.

W/w informację proszę udostępnić poprzez przesłanie odpowiedzi pocztą tradycyjną na adres wskazany w nagłówku. Proszę aby informacje te były aktualne na dzień doręczenia niniejszego wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi proszę udzielić w terminie 14 dni."

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej "[...]" decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm. po rozpatrzeniu wniosku A. K. z dnia 8 listopada 2012 r. odmówiło udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji podano, że żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna stanowi zagadnienie z zakresu organizacji Przedsiębiorstwa i wydatkowania przez niego środków finansowych. Informacja tyczy się gospodarki biletowej oraz prawidłowości wykonywania przewozu drogowego. Kontrole sprawowane przez służby rewizorskie odnoszą się zarówno do pasażerów korzystających z usług Przedsiębiorstwa jak i kierowców, a upublicznienie szczegółów ich przeprowadzania oznaczałoby ich bezcelowość. Liczba zatrudnionych rewizorów, jak i wszelkie informacje dotyczące wykonywania przez nich czynności oraz wysokość otrzymywanego wynagrodzenia są utajnione ze względów bezpieczeństwa jak i zapobiegawczych ewentualnym przestępstwom łapownictwa. Stąd ujawnienie wnioskowanych informacji publicznych godzi w słuszne interesy Przedsiębiorstwa.

Wiedzę na temat żądanych informacji posiada jedynie określona grupa osób. Informacje te nie mają charakteru informacji powszechnych i nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. W stosunku do wnioskowanych informacji zastosowanie mają również procedury mające na celu zachowanie poufności wnioskowanych danych.

Wobec powyżej wskazanego charakteru wnioskowanych informacji, podstawę odmowy ich udzielenia stanowi ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa.

W tym miejscu Przedsiębiorstwo powołano treść art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 47, poz. 211 ze zm.) oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Stwierdzono, że podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Dnia 13 grudnia 2013 r. skarżący skierował do Przedsiębiorstwa wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wniósł w nim o uchylenie decyzji odmownej z dnia 25 listopada 2013 r. i udostępnienia informacji publicznej.

Dodał, że sporna pomiędzy stronami jest kwestia zakwalifikowania wnioskowanej informacji publicznej jako informacji podlegającej odmowie ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie wnioskodawcy, żądane dane nie zasługują na ochronę w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Informacje te charakteryzuje bowiem bardzo duży poziom ogólności, stąd ich ujawnienie w żadnej mierze nie może wywołać ujemnych skutków po stronie podmiotu zobowiązanego. W szczególności tajemnicy przedsiębiorcy nie może stanowić wzór identyfikatora, który przecież podczas prowadzonej kontroli biletów jest okazywany każdemu pasażerowi.

Dodał, że niniejszy wniosek należy traktować jako środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270). Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., oczekuje stosownej reakcji na wniosek w terminie 14 dni od daty jego doręczenia. Brak reakcji w tym terminie, względnie utrzymanie decyzji odmownej w mocy pociągnie za sobą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze z dnia 3 lutego 2014 r. skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości decyzji z dnia 25 listopada 2013 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek zgodnie z art. 145 § 1 pkt 15 p.p.s.a.,

2) rozpoznanie sprawy na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w trybie uproszczonym,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1) art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "u.d.i.p." - poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której przepisy te powinny być zastosowane, tj. poprzez nieudostępnienie skarżącemu informacji publicznej będącej w posiadaniu organu i nie opublikowanej w BIP, co do której złożono wniosek o jej udostępnienie,

2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nie ma on zastosowania, gdyż wnioskowane przez skarżącego informacje publiczne nie mają charakteru chronionej prawem tajemnicy przedsiębiorcy,

3) art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267) - zwanej dalej jako: "k.p.a." - poprzez ich niezastosowanie pomimo, że powinny być zastosowane, tj. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji,

4) art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 1993r. nr 47 poz. 211 z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "u.z.n.k." - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nie ma on zastosowania,

5) art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez uzasadnienie decyzji w sposób pozorny, powierzchowny i nie budzący zaufania obywatela do organu.

Uzasadniając skargę przedstawił treść pisma z 8 listopada 2012 r. Podał, że organ był bezczynny w rozpoznaniu powyższego wniosku, do jego zapoznania został zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2013 r. Sygn. akt IV SAB/Wr 115/13.

Dodał, że wniosek o udzielenie informacji został rozpoznany decyzją organu z dnia 25 listopada 2013 r. Wskazał na swoje pismo z dnia 13 grudnia 2013 r. wzywające organ do ponownego rozpoznania wniosku.

Podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie rozpoznał wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r.

W dalszej części ustosunkował się do decyzji z dnia 25 listopada 2013 r. Stwierdził, że umowy cywilnoprawne dotyczące spraw publicznych są co do zasady jawne. Zatem żądanie objęte wnioskiem powinno zostać uwzględnione. Odnośnie twierdzeń zawartych w decyzji z dnia 25 listopada 2013 r. przedstawił argumentację odpowiadającą twierdzeniom zawartym we wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko powołał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 listopada 2013 r.

Skarżący dodatkowo w oświadczeniu z dnia 4 marca 2014 r. podał, że niniejsza skarga jest skargą na bezczynność organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej, a podstawę do jej rozpoznania stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej u.d.i.p.

Mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. i treść skargi, z której wynika między innymi, że Przedsiębiorstwo nie ustosunkowało się do powyższego pisma a także oświadczenie skarżącego z dnia 4 marca 2014 r., przedmiot sprawy został określony jako bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" spółka z o.o. w L..

Bezczynność ma miejsce wówczas kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. OSK 1209/04, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r. IV SAB/Wr 57/05). Z bezczynnością będziemy zatem mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany nie dzieli informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie albo decyzji o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych (T. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa.)

Z powyższego zatem wynika, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy zobowiązany milczy, jak również wtedy gdy odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności podstawie prawnej.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie wystąpiła bezczynność organu. Wyraża się ona brakiem rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r.

Decyzja organu z dnia 25 listopada 2013 r. jest decyzją "pierwszoinstancyjną".

Istotny dla rozpoznania niniejszej skargi jest art. 16 i art. 17 u.d.i.p. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji przepis art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Niesporne w sprawie jest, że Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej "[...]" w B. nie jest organem władzy publicznej a także, że decyzją z dnia 25 listopada 2013 r. odmówiło skarżącemu udostępnienia informacji publicznej.

W tej sytuacji co wynika z art. 17 ust. 1 przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Ustęp drugi art. 17 daje uprawnienie skarżącemu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Takim wnioskiem jest pismo skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r.

Ustawodawca w powołanym przepisie stwierdził, że do takiego wniosku stosuje się przepisy dotyczące odwołania.

Art. 16 ust. 2 mówi zaś, że odwołanie rozpoznaje się w terminie 14 dni.

Organ zatem nie rozpoznając do dnia wniesienia skargi (do dnia 3 lutego 2014 r.) odwołania z dnia 13 grudnia 2013 r. naruszył art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 2 ustawy. Tym samym jest bezczynny.

Mając na uwadze treść art. 149 p.p.s.a., Sąd jednocześnie stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przede wszystkim do dnia wniesienia skargi (3 lutego 2013 r.) bezczynność wynosiła około 1 miesiąca i nie była ona nadmierna.

Natomiast fakt nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 grudnia 2013 r. zobowiązywał Sąd w myśl art. 149 p.p.s.a. do zobowiązania organu do jego załatwienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

H.B.16.06.2014 r.