Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 350/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 121, art. 122, art. 187 par. 1, art 199a
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.) Protokolant Asystent sędziego Sebastian Styczeń po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2007r. spraw ze skargi Ośrodka A w N. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2003r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał

w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

z dnia [...] o numerach odpowiednio:

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc maj 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc czerwiec 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc lipiec 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc sierpień 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc wrzesień 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc październik 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc listopad 2003r. zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...],

- [...] w przedmiocie określenia za miesiąc grudzień 2003r. zobowiązania

w podatku od towarów i usług w kwocie [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za ten miesiąc w kwocie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że kontrola skarbowa przeprowadzona w Ośrodku A

w N. wykazała, iż kontrolowany podmiot w w/w miesiącach bezzasadnie obniżył podatek należny o podatek naliczony. Stwierdzone nieprawidłowości wynikały z faktu, że Ośrodek A w N. posługiwał się dla celów działalności gospodarczej numerem identyfikacji podatkowej [...], który to numer został decyzją Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nadany innemu podmiotowi gospodarczemu, tj. Pływalni B w N. Natomiast zakład budżetowy Ośrodek A w N. nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego do podatku od towarów i usług

i nie posiadał własnego numeru NIP, nadanego mu przez właściwy miejscowo urząd skarbowy. Konsekwencją braku rejestracji dla potrzeb VAT było pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zgodnie

z przepisem art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów

i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazanymi wyżej decyzjami z dnia [...] określił dla Ośrodka A. w N. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu odwołań strony od tych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że Zakład Budżetowy Pływalnia B. w N. powołano uchwałą Rady Gminy z dnia [...] Nr [...], zaś z uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] wynika, że został powołany zakład budżetowy pod nazwą Ośrodek A. Z kolei uchwałą z dnia [...] Nr [...] działający od 1994r. zakład budżetowy Pływalnia B. w N. został zlikwidowany. W tej sytuacji zdaniem organu Ośrodek A w N. był nowoutworzonym zakładem budżetowym, który nie dokonał w terminie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług (brak dokumentu VAT-R), a jedynie 7 maja 1997r. złożył dokumenty NIP-2 oraz NIP-6 w celu aktualizacji danych. Natomiast zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy

o VAT podatnicy, o których mowa w art. 5, są obowiązani przed dniem wykonania pierwszej czynności, określonej w art. 2, złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne. Momentem dokonania rejestracji dla potrzeb podatku VAT jest złożenie zgłoszenia rejestracyjnego na formularzu VAT-R. Wobec powyższego

w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zaistniały zdaniem organu przesłanki utraty przez Ośrodek A, zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o VAT, prawa do pomniejszenia podatku należnego o VAT naliczony zawarty na fakturach zakupu za poszczególne miesiące.

Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy wskazał po pierwsze, że ocena ważności załączonych do akt sprawy uchwał Rady Gminy

nie należy do organów podatkowych, w związku z tym przy rozpatrywaniu sprawy korzystają one z domniemania ważności.

Nadto zdaniem organu bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że uchwałami z dnia [...] (które weszły w życie z dniem ich podjęcia) w/w organ skorygował błędne uregulowanie faktycznego zakresu działalności pływalni. Organ I instancji bowiem zobligowany był do oceny stanu faktycznego istniejącego w 2002 i 2003r.

Bezzasadny w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej jest też zarzut podatnika, iż organ podatkowy po otrzymaniu pisma strony z dnia 7 maja 1997r. informującego, iż Kryta Pływalnia stała się częścią składową nowo utworzonego zakładu budżetowego, powinien wszcząć postępowanie administracyjno-podatkowe w celu poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, by nie poniosła ona szkody

z powodu nieznajomości prawa. Przytoczone przez stronę przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczą bowiem sytuacji, gdy wobec strony prowadzone jest postępowanie administracyjne, a to nie miało miejsca w roku 1997 w stosunku do Ośrodka A w N. Ponadto nie można na organy podatkowe przerzucać odpowiedzialności za brak dokonania czynności formalnych, których obowiązek realizacji wynika z ogólnie obowiązujących wszystkich podatników przepisów prawa.

Odpowiadając na zarzut strony dotyczący niezastosowania prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

i Sądu Najwyższego, podniósł, że nie jest możliwe w niniejszej sprawie rozstrzyganie w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego (pomimo treści art. 68 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską

z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991r.; Dz. U. z dnia 27 stycznia 1994r., Nr 11, poz. 38 ze zm.) w sytuacji, gdy okoliczności sprawy miały miejsce przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.

Odnosząc się do przywołanego w uzupełnieniu odwołania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006r. w sprawie sygn. akt. I FSK 378/06, organ zwrócił uwagę, iż w uzasadnieniu tego orzeczenia wyrażono pogląd, że realizacja prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony następuje poprzez złożenie deklaracji podatkowej, wyrażającej wolę skorzystania przez podatnika z tego prawa i aby skutecznie zrealizować już powstałe uprawnienie, podatnik musi usunąć – najpóźniej przed skorzystaniem z prawa – wszelkie przesłanki negatywne, w tym brak rejestracji, która umożliwia identyfikowanie go jako podatnika.

Na powyższe decyzje skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach złożył Ośrodek A w N., zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 199a Ordynacji podatkowej,

- art. 8, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.),

- art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.),

- art. 9, art. 64 § 1, art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego,

- art. 68 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991r., zwanego dalej układem o stowarzyszeniu z 1991r. (Dz. U. z dnia 27 stycznia 1994r., Nr 11, poz. 38 ze zm.)

oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji.

W rozwinięciu zarzutów skarżąca wskazała na naruszenie przez organ przepisów postępowania podatkowego, w tym przede wszystkim art. 187 § 1 Ordynacji poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, art. 199a Ordynacji przez nieuwzględnienie zgodnego zamiaru stron

i celu czynności prawnej (w jego ocenie uchwały Rady Gminy należą do kategorii czynności prawnych), a także art. 122 Ordynacji poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy.

Ponadto skarżąca podniosła, że skutki prawne uchwały Rady Gminy z dnia [...] ograniczały się do zmiany nazwy istniejącego już zakładu budżetowego oraz rozszerzenia zakresu jego działalności w związku z przekazaniem nowych składników majątku. O tym, iż zakład budżetowy utworzony w 1996r. jest tylko rozszerzeniem zakresu działalności poprzedniego zakładu, mają zdaniem skarżącej świadczyć: używanie poprzedniego numeru REGON oraz numeru rachunku bankowego, te same składniki majątkowe wchodzące w skład mienia, władze i załoga jednostki organizacyjnej. W ocenie skarżącej ma to świadczyć o tym, iż w rzeczywistości nie powstał nowy podatnik podlegający rejestracji.

Zdaniem skarżącej nawet gdyby uznać, iż mamy do czynienia z nowym zakładem budżetowym, to i tak Drugi Urząd Skarbowy miał obowiązek wszcząć postępowanie wobec skarżącej w sprawie nadania jej nowego numeru NIP na podstawie pism kierowanych przez jednostkę do Urzędu, przede wszystkim pisma z dnia 13 czerwca 1997r., dotyczącego zgłoszenia rejestracyjnego. Powołując się na orzeczenie NSA z dnia 26 czerwca 1996r., w którym mowa jest o tym, że zgłoszenie rejestracyjne jest w swej istocie żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego, skarżąca wyraziła pogląd, iż wprawdzie pismo to nie spełniało wszystkich wymagań prawidłowo wypełnionego formularza VAT–R, lecz organ zgodnie z dyspozycją normy określonej w art. 64 kpa (będąc związany zasadą wynikającą z art. 9 kpa) powinien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku. Na potwierdzenie omawianego zarzutu skarżąca odwołała się także do treści przepisu art. 104 kpa.

Dodatkowo skarżąca oparła swe stanowisko na zarzucie niezgodności decyzji organów podatkowych z przepisem art. 68 Układu o stowarzyszeniu z 1991r., a także z zapisami VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych.

W ocenie skarżącej art. 68 wskazanego Układu, wyrażający nakaz prowspólntowej interpretacji prawa w dziedzinach, które zostały objęte zobowiązaniem Polski do zbliżania istniejącego i przyszłego ustawodawstwa Polski do ustawodawstwa Wspólnot Europejskich, jest jednocześnie przepisem, z którego wynika, że dokonanie rejestracji jest bez znaczenia dla prawa do odliczenia podatku naliczonego. Taki sam wniosek wypływa z treści wspomnianej wyżej Dyrektywy Rady. W ocenie skarżącej nie jest to pogląd odosobniony, podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2006r. I FSK 378/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 marca 2007r. I SA/Wr 1625/06 oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 maja 2007r. SK 36/06, jak też Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku w decyzji z dnia 19 grudnia 2006r., nr PPII/4430-681/RL/06.

W podsumowaniu zarzutów skargi skarżąca podniosła, iż prawo do odliczenia VAT ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji tego rodzaju podatku, dlatego też może być ograniczane wyjątkowo. Ograniczenie to nie może być spowodowane interpretacją przepisów powodującą nadmierny formalizm.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wyeliminować z obrotu prawnego można decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona prawo bądź materialne jeśli miało to wpływ na wynik sprawy, bądź procesowe i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, albo też stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1/ P.p.s.a.. Sąd może także stwierdzić nieważność wydanej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy.

Po rozpoznaniu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Spór pomiędzy stronami dotyczy ustaleń organów, które doprowadziły do odmówienia skarżącego Ośrodka A w N., dalej zwanego Ośrodkiem A, prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm./, ustawy mającej zastosowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2002r. oraz od stycznia do kwietnia 2003r. Przepis ten stanowi, że obniżenie kwoty podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego.

I tak podstawową kwestią było stwierdzenie, czy podmiot tj. zakład budżetowy powołany uchwałą Rady Gminy z [...] był podmiotem nowym, czy stanowił jakąkolwiek kontynuację podmiotu Pływalnia B w N. utworzonego uchwałą z [...], a więc czy był jego następcą prawnym. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych przez organy był to podmiot nowy. Świadczy o tym między innymi sama uchwała tej Rady z [...] numer [...], jak i statut tej jednostki. I tak uchwała Rady w nagłówku podaje, że została podjęta w sprawie “POWOŁANIA ZAKŁADU BUDŻETOWEGO POD NAZWĄ OŚRODEK A", a w § 1 postanawia, że z dniem [...] Powołuje się Zakład Budżetowy pod nazwą Ośrodek A jako jednostkę organizacyjną Gminy, a w skład Zakładu Budżetowego, zgodnie z § 2 tej uchwały, wchodzą: Kryta Pływalnia, Ośrodek Kulturalno – Sportowy, Parking strzeżony, Stadion sportowy. Zakres obowiązków Zakładu zostanie określony statutem zatwierdzonym przez Radę Gminy. I taki statut powstał, a został utworzony dla, jak to ujęto w tytule, Ośrodka A w N., w oparciu o m.in. powołaną w § 1 pkt 4 uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] w sprawie prowadzenia zakładu budżetowego.

Pismem z 7 maja 1997r. Urząd Skarbowy został poinformowany przez skarżącą, że Pływalnia B w N. jest częścią składową nowo utworzonej jednostki organizacyjnej pod nazwą Ośrodek A w N.

Kwestia ta była również przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z tym że chodziło o podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 roku. W wyroku z [...], sygn. akt [...] Sąd ten także doszedł do wniosku, że mamy do czynienia z nowym podmiotem i nie następcą prawnym, gdyż brak było wymaganej szczegółowej podstawy prawnej do przyjęcia następstwa.

Podjęcie przez Radę Gminy uchwały Nr [...] z [...] w sprawie likwidacji zakładu budżetowego pod nazwą Pływalnia B w N. powołanego uchwałą tejże Rady z dnia [...] / § 1 uchwały/ ze stwierdzeniem, że składniki majątkowe przekazane zakładowi budżetowemu Pływalnia B przechodzą na rzecz utworzonego uchwałą Rady Gminy z [...] nowego zakładu budżetowego pod nazwą Ośrodek A w N. / § 2/, a uchwała ta wchodzi w życie z dniem podjęcia /§ 5/, przy czym traci moc uchwała z [...] / § 4/ potwierdza koncepcję utworzenia przez Radę Gminy w 1996 roku nowego podmiotu.

W dniu 22 kwietnia 1998r. skarżąca złożyła do Drugiego Urzędu Skarbowego informacje o zmianie danych, ich aktualizacji objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym NIP-6 w zakresie nazwy. Nowa nazwa to : Ośrodek A.

Wobec powyższego zajmując stanowisko, że w 1996 roku powstał nowy podmiot, był on zobowiązany złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne , w myśl przepisu art. 9 ust. 1 w/w ustawy o podatku od towarów i usług. Tego w ogóle nie uczyniono, a wobec tego zasadne było wyciągnięcie przez organy konsekwencji z przywoływanego już art. 25 ust. 3 tej ustawy.

W swoich decyzjach organy odniosły się także do kwestii następstwa prawnego, o którym poinformowała skarżąca w w/w piśmie z 7 maja 1997r. uznając, że w świetle przepisu art. 12 ustawy z 13 grudnia 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników /Dz.U. Nr 142, poz. 702 ze zm./ w przypadku skarżącej nie zaszedł ten rodzaj przekształcenia, który pozwoliłby przejść na skarżącą, jako następcę, nadanego poprzedniemu podmiotowi numeru NIP.

Tak więc nie można uznać za uzasadnione zarzuty skarżącej, że zostały naruszone przepisy prawa procesowego art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 199A ustawy Ordynacja podatkowa, jak też prawa materialnego art. 8, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organy zebrały niezbędny materiał dowodowy, oceniły go całościowo i we wzajemnym powiązaniu, co pozwoliło im ustalić fakt nie dokonania stosownej rejestracji przez nowo powstały podmiot jakim była skarżąca, czym naruszono art. 9 ustawy o VAT, a co spowodowało niekorzystne dla skarżącej zastosowanie art. 25 ust. 3 tej ustawy. Ustalenia te zobligowały organy do wydania decyzji w przedmiocie tego podatku na podstawie art. 10 ust. 2 tej ustawy. Tak więc zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci w/w przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie znajduje uzasadnienia.

Zarzut naruszenia przepisu art. 8, zdaniem Sądu, jest chybiony, gdyż nie pozostaje w związku ze sprawą. Zasada odliczania podatku naliczonego od należnego, jako element konstrukcji podatku od towarów i usług, oczywiście przy spełnieniu przez podmiot wymaganych przepisami warunków, nie jest zagadnieniem z zakresu ulg i ogólnych zwolnień podatkowych udzielonych na podstawie odrębnych ustaw nie mających zastosowania do podatku od towarów i usług oraz do podatku akcyzowego, o czym stanowi ten przepis. Kwestie te nie były przedmiotem rozpoznania przez organ.

Biorąc pod uwagę, że uchwały rady gminy, organu stanowiącego, posiadają przymiot władztwa administracyjnego, wobec tego nie może odnosić się do nich przepis art. 199a Ordynacji podatkowej, jak chce tego skarżąca, mający zastosowanie do oświadczeń woli składanych przez równorzędne strony czynności cywilnoprawnej.

Także za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mającego zastosowania w sprawach podatkowych od 1 stycznia 1998 roku.

Natomiast jako nieuzasadniony należy ocenić zarzut skarżącej, że wobec składania przez nią w 1997, 1998, czy 2003r. dokumentów, takich jak formularz NIP-6 wraz z załącznikiem do niego NIP-2, czy nie obowiązującego już w dacie złożenia tj. 13 czerwca 1997r. druku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 31 lipca 1982r. w sprawie zasad i trybu zgłaszania obowiązku podatkowego /rejestracji podatkowej/ przez jednostki gospodarki uspołecznionej /Dz.U. Nr 24, poz. 172 ze zm – utraciło moc 5 lipca 1993r../ - organ podatkowy winien wzywać skarżącą do uzupełnienia składanych wniosków. Należy bowiem zauważyć, że były to formularze aktualizacyjne i tylko za takie mógł je uznać organ, skoro, jak chodzi o identyfikację skarżącej zmianie ulegała nazwa podmiotu. Dopiero przeprowadzona kontrola wykazała jakie akty organu stanowiącego, w kwestii funkcjonowania zakładu budżetowego realizującego zadania Gminy z zakresu kultury, sportu i wypoczynku, obowiązują i jakie mają one znaczenie. Jeśli organ nie przeprowadza kontroli, to rzeczą samego podmiotu jest orientacja we własnej sytuacji faktycznej i prawnej. Skarżąca zachowywała się, wbrew podjętym przez Radę Gminy uchwałom, jak podmiot kontynuujący działalność z 1994r, bo uchwałę z tego roku najczęściej, jeśli w ogóle, powołuje się w składanych aktualizacjach. Stąd posługiwanie się numerem NIP nadanym decyzją Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] dla Pływalni B w N. Można nawet przyjąć tłumaczenie skarżącej, że przecież chodzi o ten sam majątek, te same obiekty, tych samych zatrudnionych pracowników. Jednakże, jak zaznaczono na wstępie, sądy administracyjne sprawują kontrolę pod względem zgodności aktów i czynności organów administracyjnych z prawem. Wobec tego nie mogą kierować się przy badaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadami słuszności, celowości, czy współżycia społecznego.

Odnosząc się do przedkładanych przez skarżącą uchwał z 2006 roku uznać należy, że nie miały one wpływu na wynik postępowania podatkowego, jak też sądowoadministracyjnego. Uchwały Rady Gminy: o uchyleniu uchwały z [...] w sprawie powołania zakładu budżetowego Ośrodka A, o uchyleniu uchwały z [...] w sprawie likwidacji zakładu budżetowego Pływalnia B. w N. oraz o zmianie uchwały z [...] o powołaniu zakładu budżetowego w N. poprzez zmianę nazwy na Ośrodek A w N. i zmianę, co do ilości obiektów wchodzących w skład zakładu tj. w brzmieniu z uchwały o powołaniu uchwałą z [...] Ośrodka A. zostały wszystkie podjęte [...] i z tym też dniem weszły w życie. Słuszne jest więc stanowisko organu, który stwierdza, że postępowaniem kontrolnym objęto okres od grudnia 2001r. do grudnia 2003r. a więc znaczenie miał stan faktyczny istniejący w tym właśnie okresie. Należy też zauważyć, że w zakresie dotyczącym skarżącej, uprzednio zakładu Pływalnia B, a następnie Ośrodek A, doszło do uchylenia uchwały powołującej do życia ten podmiot, a nie likwidacji samego podmiotu.

Należy podzielić także stanowisko organu, że prowspólnotowa wykładnia przepisów prawa polskiego stosowana do stanów faktycznych mających miejsce przed dniem akcesji do Unii Europejskiej, tak jak w niniejszej sprawie, nie może prowadzić do skutku działania niezgodnego z obowiązującymi w tym czasie przepisami polskimi. Organ przywołał w tym zakresie wyrok Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2004r., sygn. akt I PK 489/03, wyrok NSA z 9 stycznia 2007r., sygn. akt I FSK 454/06, jak też wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 stycznia 2006r. w sprawie C-302/04 Ynos/Varga. Jest to pogląd już ugruntowany. Zresztą w powoływanym przez samą skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 2004r., sygn. akt K 33/2003, Trybunał ten wypowiedział się w omawianym zakresie w sposób potwierdzający stanowisko organów. W jednym z bogato przytaczanych w skardze cytatów czytamy, że "...po pierwsze - wykładnię taką podejmować można pod warunkiem ( i tylko wtedy), gdy prawo polskie nie wskazuje na wyraźnie odmienne ujęcie problemu (strategii jego rozwiązywania) w okresie poprzedzającym formalną akcesję, po wtóre zaś – w razie istnienia kilku możliwości interpretacyjnych, należy wybrać tę najbliższą dorobkowi wspólnotowemu (acquis communautaire).". Zastosowane przez organy przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie budziły wątpliwości interpretacyjnych w stanie faktycznym i prawnym występującym w sprawie. Natomiast inna ich wykładnia byłaby interpretacją contra legem, co nie może mieć miejsca zgodnie z treścią wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sprawy o sygnaturach od I SA/Ke 350/07 do I SA/Ke 357/07 zostały rozstrzygnięte łącznie na podstawie art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a.