Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SO/Wa 6/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi D. U. na czynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. w zakresie prowadzonego postępowania skargowego postanawia odmówić D. U. prawa pomocy w żądanym zakresie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lutego 2008 r. skarżący, D. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. podejmowane w ramach prowadzonego postępowania skargowego na czynności Dyrektora Aresztu Śledczego w R. prowadzącego postępowanie wyjaśniające w sprawie wypadku, jakiemu uległ skarżący w łaźni Aresztu Śledczego w R. Niniejsza sprawa została wpisana do repertorium pod sygn. akt VI SA/Wa 773/08.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Przedmiotowy wniosek został złożony na urzędowym formularzu i wpisany do repertorium pod sygn. akt VI SO/Wa 6/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 20/07).

Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Dodatkowo podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, niepubl.) Szeroka wykładnia przesłanki oczywistej bezzasadności może doprowadzić do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu.

Przystępując do rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na czynności Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. Przedmiot skargi dotyczy zatem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467) - wydanego na podstawie dyspozycji art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.).

Powyższe pozwala przyjąć, iż sprawa ze skargi D. U. na działania Dyrektora Okręgowego służby Więziennej w W. nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2),

a więc takiej jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę D. U. oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.