Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1155/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Dnia 13 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi G. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2006 roku do przeniesienia w całości na następny okres rozliczeniowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz G. U. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił G.U. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2006 r. do przeniesienia w całości na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.996,- zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że G.U. w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2006 r. wykazał:

– brak sprzedaży,

– nadwyżkę podatku z poprzedniej deklaracji w wysokości 118,- zł,

– podatek naliczony od nabyć pozostałych w wysokości 2.996,- zł,

– podatek naliczony do odliczenia w wysokości 3.114,- zł,

– nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w całości na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.114,- zł.

Ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji dotyczącej rozliczenia podatku VAT za sierpień 2006 r. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe zamiast deklarowanej przez stronę kwoty nadwyżki podatku, organ pierwszej instancji zmienił wysokość podatku naliczonego za wrzesień 2006 r.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., powołując się na m.in. art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zmianami, powoływana dalej jako "ustawa o VAT"), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że jego decyzja stanowiła konsekwencję równolegle wydanej decyzji, którą utrzymał w mocy decyzję dotyczącą rozliczenia podatku VAT za sierpień 2006 r.

W skardze na tę decyzję podatnik podniósł zarzut naruszenia:

1) art. 19 ust. 1-2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 217 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie przepisów § 48 ust. 4 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,

2) art. 2 i art. 7 Konstytucji w związku z art. 19 ust. 1-2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że nie przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez podmiot nie będący zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, który nie złożył deklaracji VAT-7, w sytuacji, gdy przepisy nie dają możliwości weryfikacji rejestracji podatkowej kontrahenta,

3) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym,

4) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

5) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów (brak konfrontacji skarżącego i K.O.),

6) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegającego na braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie wskazania przyczyn jej wydania,

7) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji.

Pismem z dnia 10 lutego 2009 r., pełnomocnik skarżącego złożył uzupełnienie skargi, w którym, podnosząc przeciwko zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 88 ust. 3a pkt 1a ustawy o podatku VAT, poparł skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik powołał się na orzecznictwo ETS zapadłe na gruncie przepisów VI Dyrektywy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

Na wstępie wskazać należy, iż z istoty podatku od towarów i usług wynika częsta w praktyce sytuacja, gdy rozliczenie tego podatku za jeden okres ma wpływ na rozliczenie podatkowe w następnym okresie. Jest ona wynikiem realizacji przez podatnika uprawnienia do uwzględnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, która nie została mu bezpośrednio zwrócona, w rozliczeniu tego podatku za następny okres, czyli uprawnienia wynikającego z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zmianami). Podatnik w niniejszej sprawie z takiej możliwości skorzystał i obniżył podatek należny za wrzesień 2006 r. o nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2006 r.

Organy podatkowe kontrolując prawidłowość rozliczenia podatku VAT za sierpień 2006 r. zakwestionowały to rozliczenie i zamiast nadwyżki podatku naliczonego nad należnym określiły podatnikowi zobowiązanie podatkowe za ten okres. W konsekwencji zakwestionowały również, opierające się na nim, rozliczenie podatku VAT za wrzesień 2006 r. Trzeba podkreślić, że jedyną przyczyną zmiany rozliczenia za wrzesień 2006 r. było ustalenie, że zmianie uległo rozliczenie podatku za poprzedni okres rozliczeniowy.

W tym miejscu wskazać należy, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. określająca wysokość zobowiązania podatkowego strony skarżącej za sierpień 2006 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1154/08. W ten sposób wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja, na podstawie której Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję kwestionowaną w niniejszej sprawie, przy czym, w kontekście powyższych rozważań jest oczywiste, że uchylona decyzja miała bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji pojawiła się w rozpatrywanej sprawie podstawa do wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie sprawy nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia podniesione przez podatnika zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji. Na marginesie tylko sąd pragnie zauważyć, iż w badanym okresie skarżący w ogóle nie wykazał faktur wystawionych przez firmę K.O., które to stały się przyczyną zakwestionowania rozliczeń podatnika w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 i 2006 r.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. oraz § 6 pkt 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zmianami).

P.Pij.