Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 109/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 3, par. 1a i par. 2 oraz art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w M. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu w zakresie określonym w pkt 1 ppkt 6 wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązuje organ do udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 1 wyroku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt do organu; 3) oddala skargę w pozostałej części; 4) zasądza od Dyrektora Aresztu Śledczego w M. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. skarżący M. P. wniósł skargę na "działanie Dyrektora Aresztu Śledczego w M. naruszające prawo do udostępnienia informacji publicznej".

Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] r. skarżący na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł do Dyrektora Aresztu Śledczego w M. o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazania:

1. Czy administracja Aresztu Śledczego w M. stosowała lub stosuje wobec osób osadzonych w Areszcie Śledczym w M. - na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 29 sierpnia 2016r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności - środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo służbę przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorującego zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi. Jeżeli taka praktyka jest lub była stosowana wniósł także o udzielenie informacji, wobec ilu osadzonych ww. środki były stosowane: 1) w 2015 roku, 2) w 2016 roku, 3) w 2017 roku, 4) w 2018 roku, 5) w 2019 roku, 6) na dzień sporządzenia informacji.

2. Ponadto wniósł o udzielenie informacji, czy administracji Aresztu Śledczego w M. znana jest praktyka polegająca na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo służbę przy drzwiach otwartych celi - całodobowo monitorującego zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi.

Wniosek ten wpłynął do organu [...] r., a pismem z [...] r. Dyrektor Aresztu Śledczego w M. poinformował skarżącego, ,,że wszelkie oddziaływania względem osadzonych, w tym dotyczące działań profilaktycznych, realizowane są w oparciu i w zgodzie z obowiązującymi w tym Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r Kodeks Karny Wykonawczy. Zarazem przepisy nie nakładają na Służbę Więzienną ewidencjonowania i przechowywania informacji, o które zapytuje Pan we wniosku. W związku z powyższym nie ma możliwości udzielenia merytorycznej odpowiedzi w przedmiotowym zakresie'".

Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu [...] r. za pośrednictwem administracji Aresztu Śledczego w G. W związku z tym, że powyższa odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej - w ocenie skarżącego - naruszała przepis art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, [...] r. wezwał on Dyrektora Aresztu do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z [...] r.

Skarżący w uzasadnieniu wezwania wskazał, że stanowisko Dyrektora Aresztu Śledczego w M. przedstawione w piśmie z [...] r. nie jest odpowiedzią na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Skarżący w uzasadnieniu wezwania wskazał także w jaki sposób powinna zostać udzielona odpowiedź na wniosek podając, że jeżeli chodzi o samą treść pytania 1 i 2 z wniosku o udzielenie informacji publicznej, odpowiedź powinna być prosta, precyzyjna, obejmująca stwierdzenie, w przypadku pytania 1: ,,są stosowane środki profilaktyczne'.." lub ,,nie są stosowane środki profilaktyczne", natomiast w przypadku pytania 2 ,,znana jest praktyka polegająca..." lub ,,nieznana jest praktyka polegająca...''. W tym stanie rzeczy odpowiedź organu nie jest odpowiedzią na zadane pytanie.

Wezwanie zostało doręczone do Aresztu Śledczego w M. [...] r.

[...] r. za pośrednictwem administracji Aresztu Śledczego w G. doręczono skarżącemu pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w M. z [...] r., w którym organ poinformował, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji publicznych, gdyż Służba Więzienna nie gromadzi takich danych.

Wobec stanowiska organu, skarżący wspomnianym na wstępie pismem z [...]r. wniósł skargę na działanie organu, którą Sąd potraktował jako skargę na bezczynność, skoro skarżący podnosi, że interesującej go informacji publicznej nie otrzymał.

Działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w M. zarzucił naruszenie:

1. przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art.13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie mu w terminie 14 dni żądanej informacji publicznej;

2. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez stwierdzenie, że organ nie gromadzi danych żądanych przez skarżącego decyzji wydawanych przez organy postępowania karnego wykonawczego: Dyrektora Aresztu Śledczego w M. i Komisję Penitencjarną przy Areszcie Śledczym w M.;

3. art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku z [...] r.

Jednocześnie skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora do udostępnienia w terminie 7 dni od daty ogłoszenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, informacji publicznej.

W uzasadnieniu stwierdził, że oświadczenie organu, że nie gromadzi danych, jakich żąda skarżący jest niezgodne ze stanem faktycznym. Wszystkie decyzje o monitorowaniu zachowania osadzonego podlegają nadzorowi penitencjarnemu sędziego, więc muszą być w stałym posiadaniu jednostki penitencjarnej. Natomiast organ nie uwiarygodnił twierdzenia o tym, że ich nie posiada.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wyjaśnił, że zgodnie z lnstrukcją nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 29 sierpnia 2016r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności wyróżnia się trzy różne procedury profilaktyczne, z których każda jest inaczej rejestrowana, mając na uwadze jej odzwierciedlenie w dokumentacji wewnętrznej jednostki penitencjarnej (§ 2 pkt 1 - 3 lnstrukcji). lstotne jest, że zastosowanie środków profilaktycznych w zakresie monitorowania objęte jest aktem indywidualnym w postaci decyzji dyrektora jednostki penitencjarnej i każda taka informacja trafia do akt osobowych osadzonego, ale nie każda zostaje uwidoczniona, czy zachowana na przyszłość w celach ewidencyjnych. Zatem w sytuacji, kiedy nie zostanie odnotowany taki przypadek w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności [...] prowadzonej w postaci elektronicznej, odszukanie takiej informacji w przyszłości w braku akt osobowych osadzonego jest niemożliwe, albowiem migracja osadzonych pomiędzy jednostkami penitencjarnymi jest duża, a akta osobowe osadzonego są przesyłane do jednostki penitencjarnej za osadzonym. W związku z tym nie zgodził się z argumentacją strony, że takie informacje są gromadzone, a nawet że istnieją. Udzielenie odpowiedzi wymagałoby bowiem sprawdzenia teczek osobowych wszystkich osadzonych, a dalej zwolnionych i przeniesionych do innych jednostek Służby Więziennej, co jest niemożliwe do zrealizowania w pełnym zakresie, gdyż akta osób przenoszonych migrują wraz z nimi. Podniósł, że organ nie ma prawnego obowiązku prowadzenie rejestru czy zbioru, o którym pisze wnioskodawca we wniosku.

Natomiast pytanie o stan wiedzy organu uznał za retoryczne i nie wymagające odpowiedzi.

Podniósł wreszcie, że brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia organów państwa.

W piśmie procesowym z [...] r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację, a w piśmie z [...] r. wskazał na czym, w jego ocenie, polega interes publiczny w udzieleniu mu żądanej informacji. Skarżący stwierdził mianowicie, że interes publiczny wymaga ustalenia skali zjawiska nieprzestrzegania przez organy postępowania karnego wykonawczego zakazu wynikającego z przepisu art. 4 § 2 k.k.w., tj. ograniczanie prawa do prywatności osób pozbawionych wolności, poprzez całodobowy dozór funkcjonariusza przy otwartych drzwiach celi mieszkalnej, w której zakwaterowana jest osoba pozbawiona wolności, bez zastosowania przepisu ustawy, który zezwalałby na takie działanie. Z poczynionych ustaleń wynika, że na przestrzeni ostatnich sześciu lat, co najmniej trzy jednostki penitencjarne stosowały taką profilaktykę. Jeżeli takich przypadków byłoby więcej należy ujawnić działanie organów państwa naruszające postanowienie m.in. art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i poczynić wszelkie kroki, aby działania takie nie były podejmowane. Przedstawił także w jaki sposób analogiczne wnioski zostały rozpoznane przez dyrektorów innych placówek penitencjarnych.

Natomiast w piśmie z [...] r. skarżący cofnął skargę w zakresie pytania 2. Oświadczył też, że ze wszystkich 120 jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, tj. aresztów śledczych i zakładów karnych, 99 udostępniło żądaną w punkcie 1 informację co najmniej na dzień sporządzenia informacji publicznej. W przypadku pozostałych 21 jednostek penitencjarnych, w tym Aresztu Śledczego w M. skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a skargi są na etapie rozpoznawania przez sądy administracyjne.

Wreszcie w piśmie z [...] r. podniósł, że inna osoba wystąpiła do skarżonego organu z pytaniami: 1. czy na terenie zakładu karnego znajduje się cela mieszkalna, w której można monitorować zachowanie oskarżonego, 2. czy jest stanowisko ochronne, na którym funkcjonariusz kontroluje zachowanie osadzonego oraz 3. wobec ilu osób w Areszcie stosuje środki zapobiegawcze, a organ udzielił jej informacji wskazanej w punkcie 3, która jest tożsama z objętą jego własnym wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ale tylko częściowo.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 4a.

Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019r., poz. 1429 ze zm., dalej "u.d.i.p."), która jednak nie definiuje pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura przedmiotu).

Zatem z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc do tego zobowiązanym, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo zaistnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji lub podjęciem innych czynności.

Tak więc – mówiąc w uproszczeniu - warunkiem stwierdzenia bezczynności jest sytuacja, gdy organ nie uczynił w terminie tego, do czego jest zobligowany przepisami prawa. Stosownie natomiast do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Zatem bezczynność w sprawach informacji publicznej polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności w terminie wskazanym w u.d.i.p., ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Z powyższego wynika, że organ, do którego wnioskodawca skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien go rozpatrzyć w terminie nie dłuższym niż 14 dni i poinformować o tym wnioskodawcę.

Zwolnienie się z obowiązków nałożonych przepisami udip w przypadku powoływania się na fakt nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej polegać powinno po pierwsze - na złożeniu przez podmiot zobowiązany wobec wnioskodawcy jasnego oświadczenia o nieposiadaniu takich dokumentów, a po drugie - na uwiarygodnieniu tego faktu. (Tak NSA w wyroku z 25 września 2020 r., sygn. I OSK 302/20). Przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. ustanawia zasadę, zgodnie z którą do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Natomiast w sytuacji, w której podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nią nie dysponuje, z oczywistych względów jest on zwolniony z obowiązku jej udzielenia, podobnie jak z poszukiwania jej dla wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że nie jest wiarygodne oświadczenie organu, że nie dysponuje informacją, o której mowa w pytaniu zawartym w pkt.1. ppkt 6, tj. wobec ilu osadzonych interesujące stronę środki były stosowane na dzień sporządzenia informacji. W tym zakresie strona oczywiście ma rację twierdząc, że w celu odpowiedzi na to pytanie można po prostu sprawdzić ten fakt, skoro pytanie dotyczy sytuacji bieżącej. W związku z tym organ został zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie określonym w pkt. 1 ppkt 6 wniosku i wg stanu na dzień udzielenia informacji.

Jednocześnie w pozostałym zakresie odnośnie wniosku o stwierdzenie bezczynności Sąd oddalił skargę. Rozstrzygnięcie to obejmuje żądania zawarte w pkt. 1 ppkt 1 do ppkt 5. W tym zakresie Dyrektor Aresztu dopełnił wyżej wskazanych powinności organu, który żądaną informacją nie dysponuje, tj. złożył stronie oświadczenie w tym przedmiocie i je uprawdopodobnił wyjaśnieniem, że nie jest w stanie podać skali interesującego stronę zjawiska, gdyż wobec osadzonych stosowane są trzy różne procedury ochronne, a akta migrują wraz z osadzonymi. Sąd uznał to wyjaśnienie za wiarygodne.

Nadto stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z § 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd uznał, że zaistniała w tej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie spostrzega się, że przy ocenie charakteru bezczynności lub przewlekłości kluczowa jest długość okresu tej bezczynności (przewlekłości) (zob. W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015, nr 12, poz. 116). Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie organ potraktował wniosek skarżącego całościowo i uznał, że skoro większością żądanych danych nie dysponuje, to nie jest w stanie załatwić wniosku w jakiejkolwiek części, co było założeniem wadliwym, gdyż częściowo interesującą wnioskodawcę informację jednak posiadał.

Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, (tj. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – przyp. Sądu) może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że zastosowanie środków wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione ocenie Sądu.. Wymaga ono dokonania oceny charakteru i stopnia naruszenia prawa i prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji, zatem powinno uwzględniać stan faktyczny danej sprawy. Natomiast Sąd nie stwierdził celowości ich zastosowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, gdyż okoliczności sprawy nie wskazywały na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności.

Natomiast suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter kompensacyjny i może być przyznana stronie wówczas, gdy przez nieudzielenie odpowiedzi strona doznała szkody, czego skarżący nie wykazał.

Skarżący podniósł, że organ – uznając, że informacja dotycząca tego, wobec ilu osadzonych środki były stosowane w poszczególnych latach stanowi informację przetworzoną - winien był wezwać go do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, czego nie uczynił. Co do zasady skarżący ma rację, jednak zauważyć należy, że działanie takie byłoby celowe tylko wówczas, gdyby organ żądaną informacją przetworzoną dysponował i rozważał, czy zostały spełnione przesłanki ustawowe do jej udzielenia. W sytuacji, gdy nie była ona w jego posiadaniu wzywanie strony do wykazania interesu publicznego było oczywiście niecelowe, skoro informacja i tak nie mogłaby być udzielona.

Tym niemniej zauważyć należy, że argumentacja organu w tym zakresie jest niespójna. Z jednej strony twierdzi on bowiem, że żądanymi danymi nie dysponuje, z drugiej strony w odpowiedzi na skargę, str. 5 – 6 twierdzi, że brak podstaw do udzielenia informacji przetworzonej podmiotowi, który nie wykazał, że jest w stanie wykorzystać ją w interesie publicznym, choć nie wzywał strony do wykazania tej możliwości, zatem takie stwierdzenie jest pozbawione podstaw.

Skarżący podniósł także w piśmie procesowym z [...] r., str. 2, że informacja o utworzeniu celi – mówiąc w uproszczeniu – dozorowanej stanowi informację publiczną, o czym zapomniał Dyrektor Aresztu. Tym niemniej zauważyć trzeba, że we wniosku o udzielenie informacji strona nie pytała, czy stosowna cela w Areszcie jest, lecz czy administracja Aresztu stosuje wobec osadzonych środki profilaktyczne opisane w zapytaniu, zatem odpowiedź, że cela taka jest lub jej nie ma nie byłaby odpowiedzią na zadane pytanie.

Odnosząc się do twierdzeń strony, że Dyrektorzy innych Aresztów Śledczych lub Zakładów Karnych udzielili skarżącemu lub jego siostrze występującej z analogicznymi wnioskami żądanych informacji nie może mieć znaczenia dla przedmiotowej sprawy jako pozostająca poza jej granicami, podobnie jak odpowiedź organu udzielona innej osobie, a o której mowa w piśmie strony z [...] r. Również wywody strony odnośnie istnienia interesu publicznego nie mogły wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie, albowiem ich adresatem winien być organ, a nie Sąd.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) - ustalonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W piśmie procesowym z [...]r. i z [...]r. skarżący wniósł o przyznanie "faktycznie poniesionych kosztów, w tym wpisu od skargi", jednak nie przedłożył spisu kosztów uzasadniającego ich zasądzenie w kwocie wyższej, niż uiszczony wpis sądowy (karta 115).

Z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, gwarantujących obywatelom prawo do uzyskiwania informacji oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a i § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.