Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1018/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, T. (spółka) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Tytułem uzasadnienia wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej spółki, wskutek czego będzie ona musiała zrezygnować z dotychczasowej działalności i – najprawdopodobniej – zlikwidować przedsiębiorstwo, by nie pogłębiać zadłużenia. Ewentualna egzekucja należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji może również wywołać "nieodwracalne zmiany z zakresu funkcjonowania przedsiębiorstwa w wymiarze podmiotu prawnego jak i udziałowca rynkowego", poprzez konieczność przerwania produkcji i konieczność zwolnienia kilkuset pracowników przedsiębiorstwa. Negatywnie wpłynie również na dotychczasową opinię o spółce, która przestanie być postrzegana jako podmiot stabilny finansowo i rzetelny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem, który nie ma zastosowania w tej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskujący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wykazanie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które obiektywnie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby oczekiwać od sądu poszukiwania argumentów bądź okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu, decyzji, których nie przedstawia sama strona (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 – Lex Polonica).

Dokonując oceny wniosku skarżącej w kontekście powołanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że zawarta w nim argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji majątkowej, finansowej spółki, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o niebezpieczeństwie utraty płynności finansowej czy o konieczności likwidacji prowadzonej działalności. W szczególności z wniosku nie wynika jakie spółka uzyskuje dochody, jaka jest wartość jej majątku, jakie ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością. Dopiero skonkretyzowanie tych wielkości pozwoliłoby zasadnie stwierdzić, w zestawieniu z wysokością zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętych wszystkimi skargami spółki, czy rzeczywiście istnieją ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, skoro spółka w złożonym wniosku nie przedstawiła konkretnie swojej sytuacji majątkowej i finansowej, to tym samym nie można zasadnie przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki pozwalające na zastosowanie wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Trzeba bowiem pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wyjątkiem od zasady, zawartej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji nią objętej.

Dlatego też wobec niewykazania przez spółkę przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.