Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 322/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 193 ust. 1, art. 194 ust. 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 575
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej
article: art. 103 par. 3, art. 133 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu ustalonej opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", art. 194 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 575), powoływanej dalej jako "ustawa", § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 6, § 5 ust. 2, § 10 Uchwały Nr XL VII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012r., poz. 2955) – zwanej dalej: "uchwałą" – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], w sprawie odmowy umorzenia w całości łącznie z odsetkami należności z tytułu ustalonej opłaty za pobyt dziecka A. K. w rodzinie zastępczej w okresie od dnia 20 sierpnia 2014r. do 14 sierpnia 2019r.

Kolegium przytoczyło treść art. 193 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 1a, ust. 2, ust. 6, ust. 6a, ust. 7, ust. 7a, ust. 7b, ust. 8, art. 194 ust. 2, ust. 3 ustawy oraz § 4 ust 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 6, § 5 ust. 2 i § 10 uchwały nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012r. i wyjaśniło, że organ I instancji ustalił J. K. opłatę za pobyt w rodzinie zastępczej jego dziecka A. K. w kwocie 660,00 zł miesięcznie w okresie od dnia 20 sierpnia 2014r. do 14 listopada 2019r., w tym w miesiącu listopadzie 2019r. w wysokości 308,00 zł. W dniach [...] oraz [...] do organu I instancji wpłynęły wnioski J. K. o umorzenie w całości opłaty za pobyt jego dziecka A. K. w rodzinie zastępczej. W treści wniosków strona wskazała, iż jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Urzędzie Pracy oraz nie otrzymuje żadnych zasiłków. Do ww. wniosków strona nie dołączyła żadnych dokumentów.

W ocenie organu odwoławczego, ww. wnioski nie spełniały wymogów zawartych w § 10 uchwały, w tym w szczególności brak było udokumentowanych informacji, dotyczących faktycznej sytuacji materialnej, dochodowej, życiowej, rodzinnej i osobistej strony za okres od 1 czerwca 2016r. do 31 sierpnia 2016r. W związku z powyższym nie było możliwe ustalenie czy w przypadku J. K. będą miały zastosowanie przepisy uchwały, dotyczące umorzenia w całości lub części łącznie z odsetkami wspomnianych należności.

Dalej organ II instancji wskazał, że w związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia [...], nr [...].wez.[...], wezwał stronę do uzupełnienia osobiście lub listownie, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, braków stwierdzonych w złożonej dotychczas w tej sprawie dokumentacji, w tym do złożenia oświadczenia o liczbie osób pozostających ze stroną we wspólnym gospodarstwie domowym oraz do udokumentowania wszystkich, niezależnie od źródła uzyskania, dochodów strony i osób pozostających z J. K. ewentualnie we wspólnym gospodarstwie domowym za okres od 1 czerwca 2016r. do 31 sierpnia 2016r. - z wyszczególnieniem każdego miesiąca tego okresu oddzielnie, a także do przedłożenia innych dokumentów dotyczących aktualnej sytuacji materialnej, dochodowej, życiowej, osobistej i rodzinnej strony, oraz osób pozostających ewentualnie we wspólnym gospodarstwie domowym. J. K. został również poinformowany, iż w przypadku nieuzupełnienia dokumentacji we wskazanym powyżej terminie, co będzie równoznaczne z brakiem wystarczających informacji umożliwiających ewentualne pozytywne rozpatrzenie złożonych przez stronę wniosków, zostanie wydana decyzja odmawiająca umorzenia ustalonej decyzją administracyjną opłaty za pobyt dziecka strony w rodzinie zastępczej. Wezwanie powyższe zostało wysłane do J. K. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres wskazany przez stronę. Wezwanie nie zostało jednak przez stronę odebrane. W tej sytuacji wezwanie przez okres 14 dni było przechowywane w placówce pocztowej, a stronie dwukrotnie pozostawiano informację o możliwości odbioru ww. pisma we wskazanej placówce pocztowej. Mimo podjętych w tym zakresie działań J. K. nadal nie odebrał wezwania. Kolegium stwierdziło zatem, że zostały wykonane wszystkie czynności, o których mowa w art. 44 k.p.a. i uznało, że wezwanie zostało doręczone.

Zdanie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż brak jest pełnych i udokumentowanych informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji materialnej, dochodowej, życiowej, osobistej i rodzinnej strony za okres od 1 czerwca 2016r. do 31 sierpnia 2016r., czego wymagał § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały. Stąd też, ponieważ J. K. złożył wnioski o umorzenie należności z tytułu opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w miesiącu wrześniu 2016r. i z informacji podanych dotychczas przez stronę nie wynika, czy prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, czy też wspólnie z innymi członkami rodziny, to konieczne było dokonanie faktycznych ustaleń w tym zakresie, a w konsekwencji także ustaleń dotyczących wysokości dochodu osiągniętego przez stronę jak i innych członków rodziny pozostających ewentualnie we wspólnym gospodarstwie domowym w okresie od 1 czerwca 2016r. do 31 sierpnia 2016r. Dopiero bezsporne ustalenie wskazanych powyżej okoliczności i stwierdzenie, że J. K. nie spełnia wymogów, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały, pozwalało zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 6 uchwały na rozpatrzenie możliwości umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, należności z tytułu przedmiotowej opłaty w oparciu o przesłanki określone w § 5 ust. 2 ww. uchwały.

Według Kolegium, nie można było ustalić za okres, o którym mowa powyżej, rzeczywistej sytuacji materialnej, dochodowej, życiowej, osobistej i rodzinnej J. K., w tym w szczególności w zakresie rodzaju prowadzonego gospodarstwa domowego oraz wysokości dochodu osiągniętego w tym okresie zarówno przez stronę jak i innych członków rodziny, pozostających ewentualnie ze stroną we wspólnym gospodarstwie domowym. Wobec powyższego nie było możliwości stwierdzenia czy J. K. spełniał warunki określone w przywołanych przepisach uchwały dotyczących umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami należności z tytułu opłaty za pobyt w rodzinie zastępczej dziecka osoby zobowiązanej do ponoszenia tej opłaty.

Z tych tez względów, zdaniem organu odwoławczego, należało odmówić J. K. umorzenia w całości łącznie z odsetkami należności z tytułu ustalonej opłaty za pobyt dziecka A. K. w rodzinie zastępczej.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył J. K., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że nigdy nie składał wniosku o umorzenie opłat za pobyt jego córki w spokrewnionej rodzinie zastępczej za okres od 20 sierpnia 2014r. do 14 listopada 2019r. Wnioski, które złożył dotyczyły okresu od marca 2015r. do lutego 2016r., oznaczonego w upomnieniu NR UP [...] z dnia [...] oraz okresu od sierpnia 2014r. do lutego 2015r. oznaczonego w upomnieniu NR UP [...]. Więcej upomnień wzywających do zapłaty skarżący nie otrzymał.

W ocenie skarżącego, przepisy k.p.a. obligują MOPS do wysłania upomnienia z wezwaniem do zapłaty zanim będą możliwe jakiekolwiek czynności prawne ze strony MOPS. MOPS domaga się od niego opłat za okres do listopada 2019r., a więc za okres, który jeszcze nie nastąpił i nie jest możliwe ustalenie z wyprzedzeniem jak będzie wyglądała jego sytuacja finansowa. Tym bardziej nie jest możliwe złożenie za ten okres jakiejkolwiek dokumentacji, dotyczącej dochodów czy sytuacji zawodowej. Nie jest też dopuszczalne domaganie się opłat bez uprzedniego wysłania upomnienia z wezwaniem do zapłaty, gdyż na każde takie wezwanie przysługuje w danym czasie wniosek o umorzenie. Zawsze takie wnioski muszą być rozpatrywane w odniesieniu do sytuacji w danym czasie, a nie w odniesieniu do przyszłych nieznanych okoliczności.

Po drugie, skarżący wskazał, że SKO w decyzji na str. 2 powołuje się na art. 193 ust. 1 ustawy, tymczasem MOPS nigdy nie wysłał do matki dziecka wezwania do zapłaty.

Po trzecie, skarżący wyjaśnił, że nie został poinformowany o terminie rozpatrzenia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Dalej skarżący podkreślił, że od października 2015r. do końca listopada 2016r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Urzędzie Pracy w Ł. Za ten okres, zgodnie z uchwałą, o czym SKO wspomina w decyzji na str. 3, opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej powinny zostać umorzone, gdyż zgodnie z tą uchwałą okres bezrobocia jest wystarczającą przesłanką do umorzenia tych opłat.

Skarżący podniósł, że SKO w decyzji na str. 2 powołuje się na art. 193 ust. 6a ustawy, który mówi, że rodzice nie ponoszą opłaty za okres, w którym dziecko umieszczone w rodzinie zastępczej przebywa u rodziców. Skarżący wyjaśnił, że w związku z tym, że jego córka A. K. mieszka z nim od lipca 2015 roku do chwili obecnej, z mocy ww. ustawy MOPS jest zobligowany do umorzenia względem skarżącego opłat za pobyt jego córki w rodzinie zastępczej.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, a ponadto o wezwanie go do osobistego uczestnictwa w rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty podniesione w skardze o zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, tj.:

– art. 193 ust. 6a ustawy poprzez nieuwzględnienie faktu, iż J. K. przebywa wraz z córką A. K., partycypuje w kosztach jej utrzymania, ma bardzo dobry kontakt z dzieckiem, podtrzymując łączącą ich więź, co stanowi podstawę do nieobciążania ww. obowiązkiem zwrotu opłat oraz umorzeniem zaskarżonej decyzji;

– § 4 ust. 6 uchwały nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012r. poprzez nieuwzględnienie trudnej sytuacji życiowej J. K., jego bezrobocia, problemów ze znalezieniem pracy, problemów zdrowotnych A. K. i konieczności zapewnienia stabilizacji życiowej małoletniej.

Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania toczącego się za numerem [...] postępowania egzekucyjnego do czasu zakończenia niniejszego postępowania.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów, potwierdzających opłacanie czynszu przez J. K. oraz o przesłuchania J. K. w charakterze strony na okoliczność jego sytuacji życiowej finansowej oraz opieki sprawowanej nad córką A. K.

W uzasadnieniu ww. zarzutów pełnomocnik skarżącego podniósł, że pomimo faktu, że A. K. pozostaje w pieczy zastępczej w osobie babci P. K., to od sierpnia 2015r. pozostaje z ojcem J. K., który posiada bardzo dobry kontakt z córką, opiekuje się nią, pomaga w odrabianiu lekcji. Partycypuje także w kosztach utrzymania córki, opłaca czynsz. Wyremontował mieszkanie, zakupił córce meble do pokoju. W okresie od marca 2014r. pozostawał bez pracy, był także zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy. Otrzymywał jedynie stypendium, które nie wystarczało na jego utrzymanie, nie posiadał zasiłku dla bezrobotnych. Rodzina była w trudnej sytuacji życiowej, finansowej. Problemy te skutkowały pogorszeniem się stanu zdrowia A. K. Stały kontakt dziewczynki z ojcem ma wpływ na terapię psychiczną dziecka.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, powyższe okoliczności dowodzą, iż skarżący nie powinien zwracać opłat za pobyt A. K. w rodzinie zastępczej. Priorytetem bowiem jest kontakt dziecka z jego rodzicem, zaś ewentualna konieczność zwrotu opłaty może skutkować rozdzieleniem się skarżącego od córki i w konsekwencji zaprzepaścić proces terapeutyczny, chorującej na depresję dziewczynki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż umorzenie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej następuje na wniosek strony, który zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr XLII/920/12 z dnia 29 sierpnia 2012r. powinien zawierać w szczególności:

1. szczegółowe informacje dotyczące wystąpienia przesłanek, o których mowa w § 2 pkt 4 uchwały;

2. informacje dotyczące aktualnej sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty;

3. dokumenty lub oświadczenia potwierdzające okoliczności podane we wniosku (§ 10 uchwały)

Jak z powyższego wynika, wszczęte na wniosek dłużnika postępowanie w przedmiocie umorzenia należności wymaga jego aktywności w zakresie wykazania okoliczności, uzasadniających umorzenie. Jakkolwiek bowiem postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie oficjalności, w świetle której to na organie administracji spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów, mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji całkowicie pasywnej postawy strony w tym zakresie. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017r., sygn. akt II OSK 2045/15, z 8 grudnia 2015r., sygn. akt II OSK 910/14, z dnia 8 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 1291/12, z dnia 9 września 2011r., sygn. akt II OSK 1700/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący, we wniosku o umorzenie należności wskazał jedynie, iż pozostaje osobą bezrobotną. Wezwany do uzupełnienia żądania w koniecznym zakresie, nie uczynił zadość wspomnianemu obowiązkowi. Faktem jest, że pismo z dnia [...], zawierające w swej treści wspomniane zobowiązanie doręczone zostało skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. (przez awizo), jednakże już z treści decyzji organu I instancji powziął on niewątpliwe wiedzę co do wymogów wniosku. Nie było przeto żadnych przeszkód, by okoliczności stanowiące podstawę do żądania umorzenia należności wskazać i udowodnić, zgodnie z treścią cytowanego § 10 uchwały, wraz ze złożeniem odwołania od orzeczenia Prezydenta Miasta Ł. Tymczasem złożone przez J. K. odwołanie ogranicza się do zaledwie jednego zdania, nie odnoszącego się do żadnej okoliczności, która mogłaby stanowić podstawę do umorzenia należności.

W tym kontekście zatem zarzuty naruszenia przez organy przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Wobec braku jakiejkolwiek aktywności skarżącego w prowadzonym na jego wniosek postępowaniu, organ nie był bowiem obligowany do ustalania z urzędu okoliczności, służących realizacji uprawnienia skarżącego do domagania się umorzenia opłat za pobyt córki w rodzinie zastępczej. Dowodzenie tychże okoliczności, jak wyżej wskazano, obciążało bowiem skarżącego, jako osobę, wywodzącą z nich określone skutki prawne.

Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, iż:

1. Skarżący myli możliwość umorzenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej z obowiązkiem uiszczenia tej opłaty, bowiem decyzja ustalająca opłatę określana jest za cały okres pobytu dziecka w rodzinie zastępczej, wskazując jaka opłata jest należna za poszczególne miesiące (art. 193 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej). Decyzja ta konkretyzuje jedynie obowiązek rodziców na dzień jej wydania, ale w sytuacji zmiany okoliczności sprawy decyzja taka podlega zmianie albo uchyleniu przez organ bez zgody strony (art. 194 ust. 1a ustawy). Jeśli zaś chodzi o umorzenie opłat, oczywistym jest, że żądanie w tym zakresie odnosić się może wyłącznie do opłat należnych, a więc dotyczyć okresów, które już upłynęły. Zaskarżona decyzja rozstrzyga zatem o opłatach wymagalnych na datę jej wydania, zaś zawarte w sentencji sformułowanie "za pobyt jej dziecka A. K. w rodzinie zastępczej w okresie od dnia 20.08.2014r. do dnia 14.11.2019r." jest jedynie wskazaniem treści decyzji, w oparciu o którą ustalona została opłata.

2. To czy organ wzywał matkę dziecka do uiszczenia należnych względem niej opłat nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych każde z rodziców miało ustalony odrębny obowiązek w zakresie opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Ponadto, jak wynika z akt, w stosunku do matki dziecka organ nie tylko zmienił decyzję ustalającą opłatę (za okres od 6 września 2016r. do 5 września 2017r.), ale również umorzył względem niej zaległości z tytułu nieuiszczonych opłat. Jak wynika natomiast z decyzji umarzającej te należności, matka dziecka załączyła do wniosku niezbędne dokumenty, zatem organ miał podstawy do ich umorzenia, w odróżnieniu od wniosku skarżącego.

3. Organ odwoławczy rozstrzyga sprawę na posiedzeniach niejawnych, o terminach których nie zawiadamia stron.

4. Organ nie kwestionował faktu, że skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Wymagał jednak przedłożenia na tę okoliczność stosowanego dokumentu. Dotyczy to także podnoszonych w skardze okoliczności, wiązanych ze składem rodziny skarżącego (jak należy traktować zamieszkiwanie wraz z małoletnią córką i jej rodzicem zstępczym) oraz jej sytuacją majątkową i zdrowotną. Skarżący argumentację z tym związaną przedstawił natomiast dopiero w skardze i piśmie procesowym z dnia [...]. Sformułowane w tymże piśmie wnioski dowodowe, sprowadzające się do dopuszczenia dowodu z szeregu dokumentów, doń załączonych oraz przesłuchania skarżącego w charakterze strony wskazują natomiast na całkowite niezrozumienie istoty postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Jedynie uzupełniająco przeprowadzić może dowód z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Nie oznacza to wszakże, iż całe postępowanie dowodowe prowadzone ma być przed sądem. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Sąd nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc - nie może w tym zakresie zastępować organu administracyjnego. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 1319/17, z dnia 11 lipca 2017r., sygn. akt II OSK 2810/15, z dnia 6 kwietnia 2017r.,sygn.akt II OSK 2665/15, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych)

Z tej przyczyny, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako niezasadnej. Wskazać należy przy tym, że skarżący może ponowić wniosek o umorzenie opłaty, wypełniając wymogi wniosku, określone w § 10 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi nr XLII/920/12 z dnia 29 sierpnia 2012r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Odmowa umorzenia należności, z powodu nieprzedłożenia dowodów potwierdzających okoliczności uzasadniające umorzenie, nie stanowi bowiem przeszkody do ponownego procedowania przez organ w tym przedmiocie.

M.K.