Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 215/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.D. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Dnia 26 kwietnia 2010 r. do sądu wpłynął wniosek A.D. złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. odrzucił skargę A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, ponieważ w marcu 2010 r. stracił pracę i nie posiada zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca oświadczyła, że posiada na utrzymaniu trójkę dzieci a otrzymywane zasiłki w kwocie 620 zł nie wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb.

Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:

- przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania,

* przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu

leków (leczenia),

* przedłożenie wyciągu z posiadanych rachunków bankowych za okres od 02/2010

do 04/2010 r.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 15 maja 2010 r., która jednak nie uzupełniła wniosku.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Należy wskazać skarżącemu, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.

Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).

Na wstępie należy wskazać, że A.D. nie uzupełniła wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ta okoliczność nie posiada jednak przesądzającego znaczenia w sprawie. Zważyć bowiem trzeba, że okoliczności podane w formularzu PPF są wystarczające do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania wiarygodności oświadczenia skarżącej w przedmiocie jej sytuacji materialnej, w szczególności odnośnie braku oszczędności czy wartościowych rzeczy ruchomych.

W przedmiotowej sprawie za przyznaniem prawa pomocy przemawia fakt, że jedynym dochodem A.D. i jej rodziny jest zasiłek w wysokości 620 zł. Mąż skarżącej od marca 2010 r. nie pracuje i nie posiada zasiłku dla bezrobotnych. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych.

W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek A.D. zawiera usprawiedliwione podstawy.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.