Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 108/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [....]nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem [...]., nr [...]dotyczącym odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z [...]., nr [...]informującego o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tegoż Kolegium z dnia [...] października 2014r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem organu z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] dot. odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Zastępcy Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] informującego o przedłużeniu do dnia 3 lipca 2013r. terminu rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 2 maja 2013r.

Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium oparło na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Postanowieniem Zastępcy Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] poinformowano skarżącego o przedłużeniu do dnia 3 lipca 2013r. terminu rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem w/w z dnia 2 maja 2013r.

Z. R. w piśmie z dnia 7 czerwca 2013 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wniósł m. in. o stwierdzenie nieważności cyt. "postępowania administracyjnego i wydanego postanowienia, na mój wniosek z 2 maja 2013r." oraz "ukarania Prezydenta W. za rażące naruszenie prawa i przeciwstawienie się wyraźnej woli strony tego postępowania".

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. do załatwienia sprawy dotyczącej opisanego wyżej podania Z. R. z dnia 7 czerwca 2013r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r., Nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Zastępcy Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] informującego skarżącego o przedłużeniu do dnia 3 lipca 2013r., terminu rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem w/w z dnia 2 maja 2013r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez stronę wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem stało się ostateczne.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2014r. Z. R., zwrócił się o wznowienie postępowania, wymieniając w nim m. in. powyższe postanowienie Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013r., Nr [...] - przywołując art. 145 § 1 i § 2 k.p.a., lecz nie wskazując konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że w sprawie zakończonej opisanym wyżej postanowieniem Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013r. faktycznie wystąpiła któraś z wymienionych w tym artykule przesłanek do wznowienia postępowania. Ponadto nie wskazał dnia (daty), kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wobec tego Kolegium pismem z dnia 1 października 2014r. zwrócił się do strony o sprecyzowanie wniosku we wskazanym zakresie, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 3 października 2014r., wyjaśnił, że domaga się wznowienia postępowania "w głównej mierze w oparciu o art. 145 § 2 k.p.a.", ze względu na to, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla jego życia i zdrowia. Podniósł, że popełnione przestępstwo jest oczywiste i do zauważenia na pierwszy rzut oka, a sprawca nie podlega orzecznictwu sądów karnych, stąd w sprawie nie może zapaść wyrok. Oczywistość przestępstwa wynika z faktu, iż pismem z dnia 7 czerwca 2013r. faktycznie złożył zażalenie na przewlekłość postępowania i bezczynność Prezydenta W. w trybie art. 37 k.p.a. Fakt, iż w tytule podania z dnia 7 czerwca 2013r. podał, że chodzi o zażalenie w kontekście postanowienia MOPS z dnia [...] czerwca 2013r. nie zmienia sensu podania, które powinno być rozpatrzone jako zażalenie na przewlekłość postępowania i bezczynność ze strony organu. Oczywistym jest więc, że umorzenie postępowania na wniosek wniesiony w trybie art. 37 k.p.a. jest przestępstwem, gdyż istnieje podstawa prawna do rozpatrzenia podania z dnia 7 czerwca 2013r. Oczywistym jest również, że datą takiej okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania jest data złożenia wniosku o wznowienie, czyli 28 lipca 2014r. Oczywistość ta wynika zgodnie z treścią art. 145 § 2 jedynie z subiektywnych odczuć samego skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego, gdyż to sam zainteresowany może wiedzieć najlepiej, w jakiej sytuacji się znajduje i co w konsekwencji mu grozi. Nadto skarżący podniósł, iż oczywistym jest i nie budzącym wątpliwości fakt, iż ostatnim dochodem jaki otrzymał, było jednorazowe stypendium z Powiatowego Urzędu Pracy we W. w listopadzie 2013r., w kwocie 988 zł brutto i kwota ta, z oczywistych względów, nie jest w stanie zagwarantować nawet najskromniejszych środków bytowych, nie mówiąc o kosztach opłaty za czynsz i media w okresie następnych 12 miesięcy. Stwierdził, że jest zmuszony głodować, trwa postępowanie komornicze, a na kontach administratora mieszkań i zakładów gazowniczego oraz energetycznego powstaje coraz większe zadłużenie, niemożliwe do spłacenia wobec braku jakichkolwiek dochodów, pracy i pomocy od Gminy i osób trzecich. Zatem – zdaniem skarżącego, wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia, a popełnione przestępstwo jest oczywiste, gdyż postanowieniem SKO z dnia [...] sierpnia 2013r. naruszono art. 6, 7, 8, 9 i 37 k.p.a. na wniosek z 7 czerwca 2013r. złożony w terminie, gdyż decyzja Prezydenta W. została wydana dopiero [...] sierpnia 2013r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie akt, opisanym wyżej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. z powołaniem się na przepis art. 150 § 1, art. 149 § 3, art. 145 § 1 i art. 148 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. – odmówiło wznowienia postępowania. W uzasadnieniu stwierdzono, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (postanowieniem), jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco k.p.a. Nie jest więc to kolejna instancja postępowania, w którym została wydana ostateczna decyzja (postanowienie), ale postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości tej decyzji (postanowienia), przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi w art. 145 § 1 do art. 145b k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. W myśl art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Przy czym, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie postępowania wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przeciwnym razie organ odmawia wznowienia postępowania postanowieniem, które jest zaskarżalne (art. 149 § 3 k.p.a.).

W dalszej części uzasadnienia, Kolegium przywołując przepis art. 145 § 1 i § 2 k.p.a., stwierdziło, że z treści wniosku o wznowienie postępowania oraz pisma z dnia 3 października 2014r. wynika, iż skarżący nie podał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że w sprawie zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013r., Nr [...] wystąpiła któraś z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Samo powołanie się na przepisy regulujące przesłanki wznowienia i przytoczenie ich treści nie świadczy o ich wskazaniu przez wnioskodawcę. Natomiast koniecznym jest, aby podał on takie okoliczności, które - po wznowieniu postępowania przez organ - mogłyby być przez ten organ rozpatrywane pod kątem spełnienia przesłanek do wznowienia postępowania. Natomiast okoliczności podane przez stronę w piśmie z dnia 3 października 2014r. nie dotyczą ustawowych przesłanek wznowienia. Pomimo, że strona przytacza treść przepisów art. 145 § 1, to okoliczności, które powołuje świadczą o nie zrozumieniu znaczenia tych przepisów. Stąd nie ma podstaw do przyjęcia, że strona wskazała przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ww. postanowieniem Kolegium.

Z. R. podniósł wprawdzie, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane w wyniku przestępstwa, co mogłoby wskazywać, że powołuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. (którego to przepisu nie powołał), jednakże wyjaśnił, że "przestępstwo" to polega na naruszeniu art. 6, 7, 8, 9 i 37 k.p.a. i związane jest z tym, że jego podanie z dnia 7 czerwca 2013r. powinno zostać rozpatrzone nie jako wniosek o stwierdzenie nieważności, ale w innym trybie - na podstawie art. 37 k.p.a., jako zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Prezydenta W. Strona m. in. stwierdza: "Oczywistym jest więc, że umorzenie postępowania na wniosek wniesiony w trybie art. 37 k.p.a. jest przestępstwem, gdyż istnieje podstawa prawna do rozpatrzenia podania z dnia 7 czerwca 2013r."

Zatem - w ocenie Kolegium strona nie wskazuje na okoliczności dotyczące popełniania przestępstwa, czyli czynu w rozumieniu kodeksu karnego. Natomiast jej argumentacja sprowadza się do kwestionowania nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, w jakim zostało wydane przedmiotowe postanowienie.

Wprawdzie strona mogła się domagać we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przedmiotowym postanowieniem, aby jej podanie z dnia 7 czerwca 2013r. zostało rozpatrzone w trybie art. 37 k.p.a., jednakże nie skorzystała z tego środka zaskarżenia. Natomiast postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane ostateczne, kwestionowane przez stronę postanowienie.

Kolegium wskazało, iż w istocie wnioskodawca wskazuje na swoją trudną sytuację dochodową, bowiem jak podnosi, ostatni dochód w postaci stypendium z PUP otrzymał w listopadzie 2013r. i z tej przyczyny zagrożone jest jego życie i zdrowie. Jednakże powołane przez niego okoliczności nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast drogą uzyskania pomocy w związku z trudną sytuacją dochodową jest zwrócenie się z wnioskiem o jej udzielenie do właściwego organu pomocy społecznej i czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym, mającym na celu ustalenie występowania przesłanek do udzielenia pomocy.

Skoro strona nie podała okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, to – zdaniem Kolegium, nie można mówić o zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że w opisanej sytuacji koniecznym stało się podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania.

Z. R. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z dnia 19 listopada 2014r., nazwanym "Skarga", wniósł o zmianę stanowiska Kolegium i wznowienie postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...], Kolegium, utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] października 2014r., Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...]. Podzieliło argumenty składu orzekającego Kolegium, wydającego w/w postanowienie z dnia [...] października 2014r., iż okoliczności, na które powołał się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie odpowiadają przesłankom wymienionym zarówno w art. 145 § 1 k.p.a., jak i w art. 145 § 2 k.p.a.

W skardze na powyższe postanowienie Kolegium skarżący wniósł o:

- uchylenie i zmianę postanowienia oraz wznowienie postępowania,

- o zwolnienie go z kosztów sądowych w całości ze względu na trudną sytuację materialną,

- o zawieszenie postępowania z urzędu z trybie art. 56 i art. 124 p.p.s.a., ponieważ podaniem z dnia 13 stycznia 2015r., przed wzniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zwrócił się do Kolegium w trybie art. 154 § 1 k.p.a. o zmianę doręczonego mu postanowienia, co w świetle prawa zobowiązuje Sąd do zawieszenia postępowania.

Skarżący stwierdził, że uzasadnienie skargi zawarte jest w piśmie, (również skardze do WSA we Wrocławiu), z dnia 11 grudnia 2014r. podkreślając, że celem i zadaniem organu pomocowego jest przeciwdziałanie ubóstwu i wykluczeniu rodziny ze społeczeństwa, o czym jest mowa w ustawie o pomocy społecznej. Uznał zatem za słuszną i uzasadnioną, co wynika z ustawy o pomocy społecznej, zmianę postanowień Kolegium odmawiających wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 2 k.p.a. z uwagi na powstałe zagrożenie dla życia i zdrowia rodziny w wyniku przestępstwa. W jego ocenie doręczone mu postanowienia stanowią "przejaw hipokryzji i asekuranctwa ze strony organów administracyjnych oraz jest przerzucaniem się w odpowiedzialności za czyny i decyzje jakich dopuszczono się w toku postępowania".

Z. R. wniósł następnie zarzuty odnoszące się do szeregu spraw prowadzonych przez różne organy, tj. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, które w większości nie dotyczą omawianej sprawy, domagając się zmiany postanowień Kolegium.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Względem zaś wniosku skarżącego dotyczącego zawieszenia postępowania sądowego w oparciu o art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kolegium stwierdziło, iż w dniu 20 stycznia 2015r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wpłynęło pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Zespół Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] z dnia 14 stycznia 2015 r., (data nadania: 16 stycznia 2015r.), którym to pismem została przekazana skarga Z. R. z dnia 13 stycznia 2015r., na postanowienie Kolegium nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Jednocześnie w dniu 20 stycznia 2015r. do tegoż samego Kolegium wpłynęło również pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Zespół Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., którym to pismem został przekazany wniosek (nazwany "Skarga") Z. R. z dnia 13 stycznia 2015 r. o zmianę, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., ww. postanowienia ostatecznego tut. Kolegium nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

Zestawienie tych dat wskazuje – zdaniem Kolegium, że skarga na ww. postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r. została złożona przed wszczęciem postępowania administracyjnego w celu zmiany na podstawie art. 154 k.p.a., tego postanowienia.

W dniu 1 kwietnia 2015r. tut. Sąd po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym zawartego w skardze wniosku strony o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie postanowił odmówić zawieszenia postępowania. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji/postanowienia, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r.,poz.270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie .

Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tegoż Kolegium z dnia [...] października 2014r. , Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania (...), została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienie, bowiem nie narusza ono prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona,

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że w sprawie zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną (ostatecznym) wznawia się postępowanie, jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w art. 145 pkt 1 – 8 k.p.a.

Wprawdzie skarżący w piśmie z dnia 28 lipca 2014r. zawarł żądanie wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013r., Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013r., informującego o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 2 maja 2013r., tym niemniej wobec jego braków Kolegium zasadnie zwróciło się do skarżącego o wskazanie okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania w tej sprawie.

Na powyższe wezwanie Kolegium, skarżący odpowiedział pismem z dnia 3 października 2014r. wskazując przepis art.145 § 2 k.p.a. i stwierdzając, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla Jego życia i zdrowia.

Analizując treść tych wniosków zasadnie Kolegium odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego nie dopatrując się w nich ustawowych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. Okoliczności bowiem jakie przedstawił skarżący nie wskazują, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (pkt 1 art. 145 § 1 kpa), decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegającego (y) wyłączeniu (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6). zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8).

Z przepisu art. 149 § 3 kpa wynika, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika jakie okoliczności uzasadniać będą odmowę wznowienia postępowania, jednakże skoro wznowieniu postępowania będzie służyć wystąpienie jednej z przesłanek zamieszczonych w art. 145 § 1 k.p.a., to brak którejkolwiek z nich będzie równoznaczny z odmową wznowienia postępowania administracyjnego przyjmującego postać postanowienia. W sprawie niniejszej rozważyć należało jedynie czy okoliczności przywołane we wniosku skarżącego mogły uzasadniać wznowienie postępowania. Trafnie przy tym wnioskuje Kolegium, że skoro brak w nich którejś z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania to bezprzedmiotowe się staje rozważanie czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, a tym bardziej czy istnieje związek między podstawą wznowienia a treścią decyzji /postanowienia/.

Zgodzić się należy ze stwierdzeniem Kolegium, że skarżący błędnie interpretuje przepis art. 145 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten - wbrew twierdzeniom skarżącego, nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania. Co do zasady sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest zatem łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody.

Zważyć przy tym należy, że pojęcie przestępstwa należy interpretować w takim znaczeniu jakie nadaje mu prawo karne (patrz Komentarz do k.p.a. prof. B. Adamiak, prof. J. Borkowski Wydawnictwo CH.Beck. Warszawa 2005, str. 640).

W niniejszej sprawie skarżący nie legitymuje się orzeczeniem sądu lub organu stwierdzającym fakt popełnienia przestępstwa. Skarżący de facto nie wskazał na przestępstwo organu w znaczeniu przyjętym przez kodeks karny, i oczywiście brak jest podstawy do takiego stwierdzenia, aby zaistniało przestępstwo, brak jest również okoliczności wymienionych w tym przepisie – zagrożenia dla życia i zdrowia, jak i nie zaistniała również szkoda dla interesu społecznego.

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi Z. R. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.

Odnośnie natomiast wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania z urzędu w trybie art. 56 p.p.s.a. i art.124 p.p.s.a, należy stwierdzić, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, albowiem z akt spraw wynika, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do tut. Sądu przed wszczęciem postępowania w celu zmiany zaskarżonego postanowienia w trybie art.154 k.p.a.

H.B.27.11.2015 r.