Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 92/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, , Protokolant starszy specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1,3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. – dalej u.t.d.), art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. – dalej p.r.d.), art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz.Urz.UE.L Nr 127, str. 134 ) oraz lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na "A" w W. sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca, spółka) w wysokości 2.000 zł.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy dnia [...] września 2018 r. podczas kontroli stanu technicznego autobusu przewożącego uczniów inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili niesprawność układu hamulcowego. Po zwolnieniu hamulca pomocniczego i naciśnięciu hamulca zasadniczego przy wyłączonym silniku słychać było wypływ powietrza z układu pneumatycznego. Celem zweryfikowania ustaleń pojazd poddano kontroli w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów gdzie stwierdzono następujące usterki układu hamulcowego: różnica siły hamowania na kołach drugiej osi (tylnej) wynoszącej 40%, nieszczelny układ pneumatyczny spowodowany pękniętą membraną siłownika tylnego lewego, skorodowane uszkodzone osłony bębna tylnego lewego oraz odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego. Uprawniony diagnosta ocenił stwierdzone usterki jako stwarzające zagrożenie w rozumieniu § 2 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.). Kontrolujący ocenili zatem, że autobus posiada usterki, które zakwalifikowali jako niebezpieczne w rozumieniu lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww decyzją z dnia [...] października 2018 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł tytułem naruszenia lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Po rozpatrzeniu odwołania - w którym spółka zarzuciła, że usterka układu hamulcowego powstała na skutek nieprawidłowego przeprowadzenia badania na stacji diagnostycznej oraz, że stwierdzone dwie usterki nie są wymienione w rozporządzeniu z dnia 26 czerwca 2012 r. – organ odwoławczy decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powołując niesporną treść art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wskazał, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak utrzymany aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu. Z art. 12 ust. 2 dyrektywy nr 2014/47/UE wynika, że usterka niebezpieczna pojazdu to usterka, która stanowi bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływająca na środowisko. Stwierdzenie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki układu hamulcowego zaklasyfikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary w wysokości 2.000 zł (lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d).

Zdaniem organu II instancji pierwszeństwo w ocenie charakteru stwierdzonych podczas kontroli usterek w aspekcie sankcji z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d powinno mieć nie wskazywane przez stronę rozporządzenie z dnia 26 czerwca 2012 r. lecz rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 oraz dyrektywa 2014/47/UE, w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych. kierowanie pojazdem z usterkami. Usterki niebezpieczne scharakteryzowane oraz wskazane zostały w załączniku II do dyrektywy 2014/47/UE, i są to takie które stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego (oznaczone jako NN). W omawianym przypadku stwierdzono różnicę siły hamowania na kołach drugiej osi wynosząca 40% i stwierdzono, że usterki dotyczące nieszczelnego układu pneumatycznego i skorodowania osłony bębna miały wpływ na działanie układu hamulcowego. Wskazano, że analiza załącznika nr 1a do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 132, poz. 841 ze zm.- dalej rozporządzenie z 2008 r.) wykazała, że stwierdzone podczas kontroli usterki autobusu mają również charakter niebezpiecznych.

Organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone w czasie kontroli autobusu usterki należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Potwierdzeniem prawidłowości ustaleń dokonanych przez kotrolujących organoleptycznie był wynik badania przeprowadzonego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów. Prawidłowość ustaleń potwierdził kierowca, który podpisał protokół kontroli bez wniesienia do niego zastrzeżeń. W ocenie organu brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że samochód w chwili kontroli był sprawny, a usterki powstały podczas badania technicznego.

Organ stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. Natomiast braku zastosowania art. 189f K.p.a. organ upatruje w normie kolizyjnej określonej w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, wskazuje na naruszenie:

- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1257 dalej K.p.a.) poprzez wskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji bardzo ogólnie, że kontrola został przeprowadzona w sposób prawidłowy bez odniesienia się szczegółowo do zarzutów dotyczących uszkodzenia układu hamulcowego na skutek kilkukrotnego bezpodstawnego powtarzania testu hamulca;

-art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów czyniąc ją dowolną albowiem: organ nie zbadał czy usterki powstały podczas nieprawidłowego przeprowadzania badania na stacji diagnostycznej opierając się jedynie na protokole kontroli w sytuacji, gdy kierowca nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącej i składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń oraz nie posiada niezbędnej wiedzy do oceny prawidłowości przeprowadzenia badania. Organ nie wyjaśnił, w jaki sposób skorodowane osłony bębna tylnego lewego oraz odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego mogły mieć wpływ na bezpieczeństwo układu hamulcowego w sytuacji, gdy usterki te nie zostały wymienione ani w załączniku nr II do Dyrektywy nr 2014/47/UE ani w rozporządzeniu Komisji (UE) 2016/403 ani w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. ani w załączniku nr 1a rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2008 r. Tym samym organ dopuścił się naruszenia tych przepisów, bowiem żaden z tych przepisów nie wymienia tych dwóch usterek jako powodujące niezadawalający stan faktyczny pojazdu. Strona zarzuciła naruszenie pkt 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę układu hamulcowego zakwalifikowane jako niebezpieczne w sytuacji, gdy w momencie skierowania na badanie pojazd był w pełni sprawny a do uszkodzenia doszło na skutek nieprawidłowo przeprowadzonego badania technicznego poprzez jego kilkukrotne bezpodstawne powtarzanie oraz w sytuacji gdy skorodowane osłony bębna tylnego lewego i odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego nie stanowią usterek kwalifikowalnych jako powodujące niezadawalający stan techniczny pojazdu.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii z dnia [...] stycznia 2019 r. rzeczoznawcy techniki samochodowej na okoliczność sprawności kontrolowanego pojazdu w momencie wykonywania przewozu, uszkodzenia pojazdu podczas przeprowadzania badania oraz błędnego zakwalifikowania skorodowanej osłony bębna tylnego lewego i odłączonego czujnika klocka hamulcowego koła przedniego lewego jako usterek powodujących niezadawalający stan techniczny pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te zostały wydane bez naruszenia prawa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opisaną w poz. lp. 9.2 zał.nr 3 do ustawy u.t.d.

Zgodnie z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za każdy pojazd.

W ocenie organów, stwierdzone - podczas przeprowadzonej w dniu 6 września 2018 r. kontroli drogowej oraz na stacji diagnostycznej przedmiotowego autobusu - usterki w postaci różnicy siły hamowania na kołach drugiej osi (tylnej) wynoszącej 40%, nieszczelnego układu pneumatycznego spowodowany pękniętą membraną siłownika tylnego lewego, skorodowanej uszkodzonej osłony bębna tylnego lewego oraz odłączonego czujnika zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego, należało zakwalifikować jako niebezpieczne.

Z tym stanowiskiem organów nie zgodziła się strona skarżąca, która w toku postępowania, a następnie w skardze, konsekwentnie wskazywała, że organ z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego oraz pkt 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki układu hamulcowego zakwalifikowane jako niebezpieczne w sytuacji, gdy w momencie skierowania na badanie pojazd był w pełni sprawny a do uszkodzenia doszło na skutek nieprawidłowo przeprowadzonego badania technicznego poprzez jego kilkukrotne bezpodstawne powtarzanie oraz w sytuacji, gdy skorodowane osłony bębna tylnego lewego i odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego nie stanowią usterek kwalifikowalnych jako powodujące niezadawalający stan techniczny pojazdu.

Odnosząc się do tak zarysowanego sporu w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy w pozycji "Nr grupy naruszeń oraz waga naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia 2016/403" w przypadku przypisanego stronie skarżącej naruszenia wskazano NN, gdzie NN oznacza najpoważniejsze naruszenie. Stosownie zaś do załącznika nr 1 pkt 5 rozporządzenia 2016/403, dyrektywa 2014/47/UE w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych zawiera w swoim załączniku II szczegółową klasyfikację usterek technicznych wraz ze wskazaniem ich wagi, w podziale na usterki drobne, poważne i niebezpieczne.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt c tej dyrektywy usterki niebezpieczne to takie, które stanowią bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziałujące na środowisko. Odnotowania również wymaga, że podobna regulacją zawarta jest w § 6 pkt 3 rozporządzenia z 2008 r., zgodnie z którym usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.

Regulacja zawarta w lp. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy nie zawiera szczegółowego opisu usterek. Ich kwalifikacji należy dokonać na podstawie przepisów rozporządzenia z 2008 r. W załączniku nr 1a do rozporządzenia określono sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania. Odnośnie stwierdzonej przez organ usterki układu hamulcowego w postaci nieszczelnego układu pneumatycznego (stwierdzony wypływ powietrza z układu hamulcowego) należy wskazać, że zostały one opisane m.in. w pozycji 1.1.11 lit b załącznika nr 1a gdzie zdefiniowano "nieszczelność przewodów lub połączeń w pneumatycznym układzie hamulcowym" kwalifikowany w kategorii usterka poważna lub niebezpieczna oraz w pozycji 1.1.16 lit b) gdzie wskazano "nieszczelność urządzenia uruchamiającego – wpływ na działanie hamulca" kwalifikowany w kategorii usterka poważna lub niebezpieczna. Kolejna usterka opisana pod poz. 1.2.1. lit. b) "Sprawność – siła hamowania na danym kole wynosi mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi" kwalifikowany w kategorii usterka poważna lub niebezpieczna.

Okoliczności te zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, podczas której stwierdzono niesprawność układu hamulcowego. Po zwolnieniu hamulca pomocniczego i naciśnięciu hamulca zasadniczego przy wyłączonym silniku słychać było wypływ powietrza z układu pneumatycznego. Potwierdzeniem nieprawidłowości ustaleń dokonanych przez kontrolujących organoleptycznie był wynik badania przeprowadzonego w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów gdzie stwierdzono następujące usterki układu hamulcowego: nieszczelny układ pneumatyczny spowodowany pękniętą membraną siłownika tylnego lewego, różnica siły hamowania na kołach drugiej osi (tylnej) wynoszącej 40%, skorodowane uszkodzone osłony bębna tylnego lewego oraz odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego.

Wbrew twierdzeniom skargi brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że usterki powstały podczas badania technicznego. Co więcej już organoleptyczna ocena stanu technicznego autobusu przewożącego dzieci wykazała zaistnienie usterki układu hamulcowego, a badanie na Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów tylko te ustalenia potwierdziło. Kontrolujący ocenili, że autobus posiada usterki, które zakwalifikowali jako niebezpieczne w rozumieniu lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Ponadto uprawniony diagnosta ocenił stwierdzone usterki jako stwarzające zagrożenie w rozumieniu § 2 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Należy zaznaczyć, że stwierdzenie tylko jednej z usterek o charakterze niebezpiecznym uzasadnia nałożenie kary z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., bowiem zgodnie z § 6 pkt 8 rozporządzenia z 2008 r. w przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej kilku usterek w tych samych obszarach kontroli, o których mowa w ust. 2, wynik badania pojazdu może być zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek, jeżeli ich skumulowany wpływ skutkuje wzrostem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stwarzanego przez pojazd. W rozstrzyganej sprawie organ I instancji, a stanowisko to podzielił organ odwoławczy wykazał, że stwierdzone usterki: różnica siły hamowania na kołach drugiej osi (tylnej) wynoszącej 40% oraz nieszczelny układ pneumatyczny spowodowany pękniętą membraną siłownika tylnego lewego były usterkami niebezpiecznymi. To one zdecydowały, że wynik badania pojazdu został zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek. Rozważanie – tak jak tego domaga się skarżący - do jakiej kategorii usterek zakwalifikować pozostałe dwie usterki: skorodowane uszkodzone osłony bębna tylnego lewego oraz odłączony czujnik zużycia klocka hamulcowego koła przedniego lewego w świetle § 6 pkt 8 rozporządzenia z 2008 r. pozostaje w istocie bez wpływu na wynik sprawy.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że nieprawidłowość ustaleń potwierdził także kierowca, który podpisał protokół kontroli bez wniesienia zastrzeżeń.

Protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wbrew twierdzeniom skargi kierowca pełni podczas kontroli rolę jej przedstawiciela. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia.

W ocenie Sądu, dokonując analizy przytoczonych przepisów w kontekście zarzutów skargi, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach, zgodzić należy się z organem o zaktualizowaniu się przesłanek pozwalających na przypisanie stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tut. Sąd za celowe uznał wskazanie, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).

W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania, wskazanych w skardze. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. prawidłowych czynności procesowych, służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób staranny i wnikliwy, w szczególności oparły się na treści protokołu kontroli drogowej, który jest dokumentem urzędowym, korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli. Jak wyżej wskazano sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że stronie zapewniono czynny udział w niniejszym postępowaniu. Zapewniono jej prawo do wypowiedzenia się i ustosunkowania, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawo zgłaszania żądań, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tym samym organy wypełniły także zapisy wynikające z art. 10 K.p.a.

W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budzi wątpliwości, ocena organów, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej nie była dowolna. Dokonując analizy stanu faktycznego nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Decyzje obu organów sporządzone są w formie czytelnej i zawierają precyzyjne opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające stronie, odniesienie się do ustalonych naruszeń.

Uwzględniając zatem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie czynności zabronionych, czego konsekwencją jest przyjęcie, że takie działania mieszczą się w hipotezie wskazanych przypadków lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. i uzasadnione było nałożeniem na stronę skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie 2.000 zł.

Sąd odnosząc się do załączonej przez stronę do skargi opinii technicznej dotyczącej kontrolowanego autobusu, sporządzoną przez inż. M. P. z [...] stycznia 2019 r. stwierdza, że nie może ona mieć żadnego wpływu na ocenę stanu faktycznego z momentu kontroli drogowej. Opinia została wydana na podstawie oświadczenia strony skarżącej, że usterka powstała podczas badania technicznego, którego treść nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Bez znaczenia jest również to że pojazd przechodził w dniach [...]-[...] sierpnia i [...] września 2018 r. naprawy, skoro ustalenia kontroli drogowej oraz badanie techniczne bezsprzecznie wykazało, że pojazd miał uszkodzony układ hamulcowy, który stwarza zagrożenie w ruchu drogowym.

W konsekwencji, skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść pożądanego przez stronę skarżącą skutku, a Sąd nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, należało oddalić skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.