Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 778/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędziowie ( WSA, Ewa Machlejd, Wojciech Mazur, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru zamontowania jednostronnego nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 800 zł ( osiemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca agencja reklamowa A. S.A. zgłosiła w dniu 241istopada 2004r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem ( urządzenia reklamowego o wymiarach 2,9x5,9m) w W. przy ul. Al. K. rej. ul. H. Określiła też, że termin montażu nastąpi po upływie 30 dni od daty złożenia wniosku. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła projekt konstrukcji urządzenia, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...] o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. Wojewoda [...] przekazał powyższe zgłoszenie Prezydentowi Miasta [...].

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016) wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Sprzeciw organ uzasadnił tym, iż w jego przekonaniu zgłoszony obiekt należy do obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, ponieważ do jego posadowienia niezbędne jest wykonanie robót ziemnych. Zgłoszony zamiar budowy obiektu zakłada stopę fundamentową o wymiarach w rzucie ok. l,0m x 5,25m, posadowioną na poziomie 2,Im poniżej terenu, rozmiary fundamentu są więc relatywnie duże z posadowieniem na poziomie poniżej głębokości przemarzania. W ocenie organu zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego obiekt ten wymaga pozwolenia na budowę w trybie art. 28, a nie zgłoszenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła agencja reklamowa A. S.A.

Odwołująca wniosła o uchylenie sprzeciwu i umorzenie postępowania. Odwołując się zarzuciła organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 10, 6, 7, 77 i 107 § 1 kpa.

Wykazała, że zaskarżoną decyzję doręczono jej po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia zamiaru zamontowania nośnika reklamowego, a także, że urządzenie reklamowe nie ma charakteru trwale związanego z gruntem.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, iż zgłoszone przez inwestora roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwolnione zostały tylko roboty polegające instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych. Przepis ten dotyczy jedynie instalowania reklam na istniejących obiektach. Natomiast prace budowlane objęte zgłoszeniem- ze względu na charakter i skalę- uznać należy za budowę obiektu, ponieważ polegają one na wykonaniu nowego obiektu budowlanego ( konstrukcji nośnika, na którym ma być zawieszona tablica reklamowa) w określonym miejscu, a nie tylko na jego instalacji, wymianie czy remoncie. W ocenie organu zgłoszone urządzenie reklamowe zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zalicza się do budowli i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Znaczne rozmiary samego ekranu (2,9 x 5,9m) oraz wysokość słupa 4,0m oraz stopy fundamentowej o wymiarach w rzucie 1,0 x 5,25m, posadowionej na poziomie 2,Im poniżej terenu są dowodem na poparcie tego stanowiska. Organ uznał zatem, iż z uwagi na znaczne wymiary oraz skalę i charakter prac związanych z jej realizacją, inwestycja powyższa wymaga pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła agencja reklamowa A. S.A. w W.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie:

1. art. 61 § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie administracyjne dokonane zgłoszeniem zamiaru zamontowania jednostronnego nośnika reklamowego przy ul. Al. K. rej. ul. H. w W. zostało wszczęte dopiero w dniu 15 grudnia 2004 r., a nie w dniu 24 listopada 2004 r.,

2. art. 3 pkt. 3 i 4 ustawy prawo budowlane poprzez błędną interpretację

pojęcia budowla i obiekt małej architektury, a tym samym poprzez błędne przyjęcie,

że zgłoszony przez skarżącą nośnik reklamowy miał być trwale związany z gruntem,

3. art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronie

wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań przed wydaniem decyzji i tym samym prowadzenie postępowania w sposób

pozbawiający strony prawa aktywnego w nim udziału. Naruszenie art. 10 kpa

nastąpiło także zdaniem skarżącej na etapie postępowania przed organem I instancji do

czego Wojewoda [...] się nie ustosunkował, czym naruszył art., 7 kpa

nakładający na Wojewodę [...] obowiązek uwzględnienia powyższego z

urzędu,

4. art. 6 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez niepodanie w sentencji

decyzji na jakiej podstawie osoba podpisująca się pod zaskarżoną decyzją

upoważniona jest do wydawania decyzji w imieniu Wojewody [...].

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych w jej zarzutach. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) nie był związany zarzutami skargi i dostrzegając z urzędu poważne uchybienia w motywach rozstrzygnięci decyzji I instancji i organu odwoławczego - uchylił kontrolowaną i poprzedzającą ją decyzję.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31

tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:

- pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem

reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w

rozumieniu przepisów o ruchu drogowym,

- pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 obciążone zostało

obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b).

Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego, zgłoszonego przez agencję reklamową A. S.A. w W.

Nie do zaakceptowania są stwierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego, do której zamontowana ma być tablica reklamowa-wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość

urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej.

Jeżeli organy administracji uznają, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art. 30 ust. 7 mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.