Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1476/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 39, art. 41
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 lipca 2022 r. nr SKO.PS/4110/382/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 maja 2022 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania M. P. (dalej: "skarżąca") zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, zgłoszonym podczas wywiadu środowiskowego w dniu 11 kwietnia 2022 r. i w dniu 21 kwietnia 2022 r. W toku postępowania ustalono, że decyzją z dnia 2 lutego 2022 r. nr [...] przyznano skarżącej specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną w kwocie 50,00 zł miesięcznie na luty 2022 r., marzec 2022 r., kwiecień 2022 r., maj 2022 r. i czerwiec 2022 r. na podstawie przedłożonego w dniu 17 stycznia 2022 r. rachunku za na kwotę 89,94 zł za miesiąc grudzień 2021 r. i styczeń 2022 r. W dniu 22 lutego 2022 r. skarżąca przedstawiła rachunek na kwotę 139,80 zł miesięcznie za miesiące: luty 2022 r., marzec 2022 r. i kwiecień 2022 r. Jak podkreślono, po podliczeniu kwoty przyznanego zasiłku celowego specjalnego do zapłaty pozostaje kwota 89,80 zł. Kwota ta nie została uregulowana przez skarżącą, co spowodowało kolejne wezwania do zapłaty wysłane przez Zakład energetyczny. Organ podkreślił także, że skarżąca powinna wykorzystać swoje zasoby (grunty rolne oraz mieszkanie), aby czerpać z nich korzyści finansowe.

W konsekwencji powyższego organ nie znalazł podstaw do udzielenia wnioskowanej pomocy.

W odwołaniu skarżąca nie zgodziła się z ww. decyzję organu I instancji, bowiem, w jej ocenie, jest ona uprawniona do pobierania świadczeń z pomocy społecznej. W obszernym uzasadnieniu szczegółowo przedstawiła swoją sytuację zdrowotną, materialną i finansową. Wyjaśniła ponadto, że otrzymane środki finansowe są niewystarczające z uwagi na odmowę przyznania zasiłku stałego oraz odmowy przyznania zasiłku okresowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 6 lipca 2022 r. nr SKO.PS/4110/382/2022 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przyznany skarżącej decyzją z dnia 2 lutego 2022 r. specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną, na kwotę jaka po odliczeniu ww. zasiłku specjalnego pozostaje do zapłaty oraz na kolejne wezwania skarżącej do uregulowania należności przez Zakład energetyczny. Wyjaśnił, że skarżąca dysponuje wystarczającymi własnymi zasobami, których odpowiednie wykorzystanie umożliwi jej poprawę sytuacji majątkowej, w szczególności dysponuje dwoma nieruchomościami (mieszkanie własnościowe położone w K. oraz gospodarstwo rolne z którego posiadania odprowadza podatki od 20 lat pomimo nieuregulowanego stanu prawnego).

SKO podkreśliło, że decyzja organu I instancji nie narusza zasad przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w szczególności art. 2, art. 3, art. 8 i art. 39 i 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja ta została wydana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w ramach którego organ ustalił sytuacje materialną, finansową i zdrowotną skarżącej, a jej uzasadnienie odpowiada prawu i znajduje odbicie w zgromadzonym materiale dowodowym. Kolegium podniosło, że MOPS reaguje na potrzeby skarżącej, przyznając jej w miarę posiadanych możliwości świadczenia pieniężne na zgłaszane przez nią cele. Jak wynika z akt postępowania w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. - uzyskała ona pomoc finansową na łączną kwotę 12.320,89 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca nie zgodziła się z decyzją podjętą przez Kolegium oraz przez organ I instancji. Skarżąca opisała swoją sytuację zdrowotną i życiową, wskazując na ciągle pogarszający się stan zdrowia, tragiczne warunki mieszkaniowe. Podkreśliła ponadto, że organ bez wyjaśnienia przypisuje jej dochody, których nigdy nie osiągała, za nieruchomość do której nie ma tytułu prawnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu, zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. wskutek wadliwej oceny sytuacji osobistej i finansowej skarżącej, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...], pomimo że nie przyznano pomocy społecznej w rozmiarach adekwatnych do potrzeb skarżącej, umożlwiającej życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały pokryte ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.

Podstawą prawną rozstrzygnięć podjętych w kontrolowanych postępowaniach administracyjnych były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.) o pomocy społecznej – dalej u.p.s. Zasady ogólne tej pomocy zostały zawarte w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którymi świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Skarżąca ubiegała się o przyznanie zasiłków celowych. Ten rodzaj świadczenia został uregulowany w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślić trzeba, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo i to w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Wskazać należy, że użyty w art. 39 ustawy o pomocy społecznej zwrot "może" oznacza, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, lecz fakultatywnym. Organ nie ma bowiem obowiązku przyznania świadczenia nawet wówczas, gdy wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe do otrzymania zasiłku. Inaczej mówiąc, konstrukcja art. 39 ustawy o pomocy społecznej oparta jest na uznaniu administracyjnym. Jak wskazano powyżej, redakcja art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej daje organom administracji szeroki zakres uznania. Nie zmienia to jednak faktu, że w każdym przypadku organ zobligowany jest do oceny stanu faktycznego z perspektywy określonych w przepisie przesłanek. Ocena taka, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym, uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Podkreślić należy, że spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy z art. 39 ustawy o pomocy społecznej nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowana musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określiła w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2696/14 , z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2261/15, z dnia 20 października 2016 r. o sygn. akt I OSK 404/15 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach (CBOiSA) pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

W doktrynie przyjmuje się, że przesłanka "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, iż jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202). Taką samą wykładnię art. 41 pkt 1 u.p.s. przyjęto również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 1416/07 oraz z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 164/11, z dnia 16 maja 2018 r. sygn. I OSK 179/18, czy z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. I OSK 3072/18, opubl. w CBOSA).

Podzielić więc należy pogląd, że specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy, w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności.

W związku z charakterem decyzji uznaniowych dotyczących ww. zasiłków wskazać należy, że kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, tj. czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1325/15, CBOSA). Kontrola sądowa decyzji uznaniowych sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie może natomiast wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc – o ile prawidłowo przeprowadzono postępowanie – nie może kwestionować wysokości przyznanego świadczenia.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością sporną jest zasadność odmowy przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na dofinasowanie do opłat za energię elektryczną.

W ocenie Sądu organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Zwrócić należy uwagę, że skarżącej decyzją z dnia 2 lutego 2022 r. przyznano już specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną w kwocie 50,00 zł miesięcznie na luty 2022 r., marzec 2022 r., kwiecień 2022 r., maj 2022 r. i czerwiec 2022 r. Pomimo to, jak wynika z pisma Zakładu energetycznego z dnia 5 kwietnia 2022 r. skarżąca nadal ma zaległości w regulowaniu opłat (k. 5838 a.a.). Organ prawidłowo wskazał, że nie jest celem pomocy społecznej zaspakajanie każdej zgłaszanej potrzeby, w tym przypadku wypłaty kwoty równej lub większej niż wynosi rachunek za energię eklektyczną. W konsekwencji Sąd uznał, że zasadnie odmówiono skarżącej przyznania pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie.

Jeszcze raz podnieść należy, że pomoc społeczna ma na celu wspieranie w przezwyciężaniu trudności, a nie systematyczne zaspokajanie wszystkich potrzeb. Zasiłek celowy, a tym bardziej specjalny zasiłek celowy nie jest przyznawany na pokrycie pełnych, całomiesięcznych wydatków poczynionych przez osobę objętą pomocą, lecz ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2021 o sygn. akt I OSK 470/21 "nie jest tak, jak stwierdzono w skardze kasacyjnej, że państwo powinno zapewnić godne życie osobom będącym w trudnej sytuacji, stanowisko to nie uwzględnia takich zasad pomocy społecznej, jak jej subsydiarność czy limitowanie możliwościami pomocy społecznej. Konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej z art. 2 Konstytucji RP wymaga, aby wszystkie osoby znajdujące się w podobnej sytuacji (w tym przypadku: wymagające pomocy w celu przezwyciężenia trudności) były traktowane i wspierane w podobny sposób, co uzasadnia proporcjonalne rozdzielanie środków pomocy społecznej."

Ze względu na to, że zaskarżone decyzje są tzw. decyzjami uznaniowymi to mogłyby zostać przez sąd uchylone jedynie w wypadkach stwierdzenia, iż zostały wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Dlatego pomimo odmiennych odczuć skarżącej należy uznać, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

W nin. sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, podstawę prawną decyzji oraz zasadnie też wzięły pod uwagę okoliczność wieloletniego korzystania przez skarżącą ze stałej pomocy MOPS.

Jak wielokrotnie wskazywał sąd administracyjny, w tym m.in. NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r. I OSK 2360/19 trudna sytuacja skarżącego, która nie jest kwestionowana zarówno przez organy, jak również przez Sąd I instancji, nie musiała skutkować obowiązkiem przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Spełnienie przez skarżącego przesłanek pozwalających na otrzymanie zasiłku celowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej mogło tym bardziej prowadzić do przyznania świadczenia w niższej wysokości niż oczekiwana przez skarżącego. Trafnie wskazywał Sąd I instancji, iż organy pomocowe działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele pomocy społecznej. Doświadczenie życiowe, mające swe źródło w wieloletniej obserwacji dysproporcji pomiędzy potrzebami społeczeństwa zgłaszanymi w ramach pomocy społecznej, a środkami, którymi dysponują organy administracji, nakazuje akceptację praktyki organów, która prowadzi do limitowania - w granicach obowiązującego prawa - rozmiaru przyznawanych świadczeń, z uwagi na ograniczone środki finansowe i stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe dysponując ograniczoną pulą środków finansowych mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, iż nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (vide: wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07; wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 698/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że organy nie zakwestionowały potrzeb skarżącej, uznając że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż znajduje się ona w trudnej sytuacji bytowej oraz jest osobą niepełnosprawną. Zasadnie zwróciły jednak uwagę na posiadane przez skarżącą zasoby, w tym na mieszkanie własnościowe położne w K. oraz na gospodarstwo rolne od którego odprowadza ona podatki od 20 lat.

Ponadto z akt sprawy nie wynika, czy i w jaki sposób skarżąca podejmuje działania zmierzające do poprawy jej trudnej sytuacji życiowej i materialnej, pomimo że od wielu lat korzysta z opieki społecznej. Sądowi z urzędu jest wiadomo (np. wyrok tut. Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. o sygn. akt III SA/Kr 254/13), nawet posiadając lekki stopnień niepełnosprawności skarżącacnie podjęła pracy zarobkowej. Trudno zatem zarzucać organom, że oprócz udzielania skarżącej pomocy podkreślają jej subsydiarny charakter i wskazują na celowość podjęcia pewnej aktywności przez skarżącą w celu poprawy jej sytuacji finansowej. Jak prawidłowo wskazano już w ww. wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. skarżąca jako systematyczny beneficjent pomocy społecznej nie może oczekiwać finansowania całokształtu jej potrzeb życiowych, gdyż liczą się także potrzeby innych starających się o pomoc. Skarżąca była także informowana, że nawet spełnienie kryteriów z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie zasiłku celowego w wysokości, którą sama określi, a wręcz przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących wsparcia i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji.

Sąd orzekający w nin. sprawie powyższe stanowisko, wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w pełni podziela. Jeśli bowiem organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej jej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego (a tym bardziej – zasiłku celowego specjalnego) to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa.

Ponadto jak wskazał NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 2791/15 wydanym wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej -w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 u.p.s. W ww. wyroku NSA stwierdził również, że prawidłowo WSA w Krakowie dokonał oceny takich okoliczności jak to, że skarżąca żyje w dużym mieście, gdzie jest dużo ofert pracy, czy że jest właścicielem mieszkania, które może przynosić dochody, jako istniejące możliwości, które skarżąca może wykorzystać aby sprostać swej sytuacji życiowej. Ocena ta jest logiczna i znajduje poparcie w doświadczeniu życiowym.

Dlatego Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Organy obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, wykazały i wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy w sposób przewidziany przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W sposób wystarczający i spełniający wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły i wyjaśniły podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a organom obu instancji nie można było przypisać zarzutu dowolności w orzekaniu. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, jest wyczerpujący i został należycie oceniony. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organów obu instancji co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi w kwestii ustalenia dochodów skarżącej, Sąd wyjaśnia, że podziela argumentację w tym względzie zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroków w sprawach o sygn. akt III SA/Kr 706/22 - 711/22.

Wobec powyższego skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowiska organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień i w związku z tym, orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Ustalając wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu (pkt II sentencji) Sąd miał na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r. (sygn. akt SK 66/19), który dotyczył rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015 r., 1801). Jednakże z uwagi na rodzajowe podobieństwo nin. sprawy do innych spraw skarżącej, w których ten sam pełnomocnik został ustanowiony z urzędu (seria spraw o sygn. akt III SA/Kr od 1475/22-1485/22) i związany z tym niewątpliwie mniejszy nakład pracy pełnomocnika, sąd miarkował wysokość jego wynagrodzenia, ustalając je na kwotę 240 zł, podwyższoną o należny podatek Vat, co wynika z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2019 r., poz. 18). W trakcie trwania postępowania pełnomocnik z urzędu do momentu rozpoznania sprawy złożył jedno pismo – uzupełnienie skargi samodzielnie sporządzonej przez skarżącą. Wobec powyższego Sąd uznał za właściwe przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wskazanej wyżej kwoty.