Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 22/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-05-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. - Przedsiębiorstwo A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą z dnia 14 grudnia 2011 r., K.W. prowadzący działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo A zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W uzasadnieniu podniósł, iż jej wykonanie prowadzić będzie do nieodwracalnych, negatywnych skutków. Zabezpieczenie i wyegzekwowanie podatku akcyzowego w wysokości wynikającej z zaskarżanej decyzji (wraz z odsetkami) będzie dla strony skarżącej i jego rodziny ogromnym obciążeniem finansowym. Skarżący podał, że na skutek podejmowanych przez organy działań egzekucyjnych, utracił płynność finansową i możliwość regulowania bieżących zobowiązań. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, bowiem ze względu na sytuację ekonomiczną skarżącego nie będzie możliwości utrzymania działalności gospodarczej, której ze względu na działania egzekucyjne organów celnych prowadzenie jest ograniczone. Obowiązek natychmiastowego uiszczenia tak wysokiej kwoty zobowiązania w rezultacie spowoduje konieczność rozważenia zasadności ogłoszenia upadłości, a co za tym idzie utratę pracy przez zatrudnione osoby. Wnioskodawca podkreślił również, że w dotychczasowej działalności skarżącego nie zdarzyło się opóźnienie jakichkolwiek należności wobec Skarbu Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

Na tle powyższej wykładni Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną dla niej szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozpoznając wniosek, należy mieć w szczególności na uwadze, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 1.258.444 zł. To zaś zdaniem Sądu powoduje, iż zachodzą podstawy do uznania, że wykonanie decyzji nakładającej na podatnika obowiązek zapłaty tak znacznej kwoty zobowiązania podatkowego skutkować może drastycznym pogorszeniem jego sytuacji życiowej i utratą płynności finansowej. Wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego w wymienionej kwocie może też powodować realne zagrożenie funkcjonowania prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że zachodzą podstawy do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie mogłoby powodować niebezpieczeństwo powstania u skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a..

Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.