Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SO/Wr 3/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259  par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. Z. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego wskutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. odmawiającego wnioskodawcy przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił R. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Odpis tegoż postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu doręczono wnioskodawcy w dniu 15 kwietnia 2011 r.

Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 23 kwietnia 2011 r. wnioskodawca wniósł "Zażalenie na postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. o odmówieniu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu", żądając uchylenia skarżonego postanowienia i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu sprzeciwu wnioskodawca podniósł, iż referendarz sądowy błędnie przyjął, iż brak jest przesłanek dla przyznania mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w przedmiocie prawa pomocy, strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast w myśl § 2 powołanego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Z powołanej regulacji wynika, że od postanowienia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy przysługuje sprzeciw, nie zaś "Zażalenie", jak to określił wnioskodawca w piśmie z dnia 23 kwietnia 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej). Błędne nazwanie wniesionego środka zaskarżenia nie powoduje jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy żadnych negatywnych skutków prawnych dla wnioskodawcy. Wniesiony środek zaskarżenia potraktować bowiem należało, niezależnie od jego nazwy, jako sprzeciw.

Jak wskazano wyżej, sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 259 § 2 ppsa). Zatem, zachowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest warunkiem jego skuteczności. W przeciwnym wypadku - sprzeciw podlega odrzuceniu.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 15 kwietnia 2011 r. Oznacza to zatem, że ostatnim dniem na zaskarżenie tego orzeczenia był dzień 22 kwietnia 2011 r. Tymczasem sprzeciw został wniesiony przez wnioskodawcę w dniu 23 kwietnia 2011 r., czyli jeden dzień po terminie. Wobec tego, sprzeciw jako wniesiony po upływie terminu, podlegał odrzuceniu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 259 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.