Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 825/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Żadne z wyżej wymienionych
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 34 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] roku nr [...] oraz postanowienie Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] roku nr [...] i poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] roku nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych (słownie: sto 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej K.p.a.) i art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. - dalej u.p.e.a.) - po rozpoznaniu zażalenia M. K. (dalej w skrócie "zobowiązany" lub "skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. Nr [...] (dalej w skrócie "organ egzekucyjny") w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r., o nr od [...] do [...], wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej w skrócie "wierzyciel"), obejmujących zaległości w opłacie abonamentowej - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wyjaśnił, że w dniu [...] r. wierzyciel wystawił wobec skarżącego tytuły wykonawcze o ww. numerach, obejmujące należności z tytułu opłaty abonamentowej, za okres od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. Organ egzekucyjny w dniu [...] r. nadał tym dokumentom klauzulę o skierowaniu do egzekucji.

Zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej skarżącego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zarówno organowi rentowemu jak i zobowiązanemu w dniu 5 grudnia 2014 r. Zobowiązanemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu zostały doręczone również odpisy ww. tytułów wykonawczych.

W ustawowym terminie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...]. W obszernym piśmie zawierającym zarzuty (13 stron) pełnomocnik powołał się na szereg nieprawidłowości, nie odwołując się jednakże do konkretnych jednostek redakcyjnych (punktów od 1 do 10) zawartych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny dokonując interpretacji treści pisma przyjął, że zarzucono w nim: nieistnienie egzekwowanego obowiązku, niewłaściwość trybu i organu do prowadzenia postępowania, bezprzedmiotowość postępowania, brak wydania decyzji administracyjnej określającej zaległość, przedawnienie roszczenia, brak przerwania biegu przedawnienia w związku z wadami formalnymi dokumentów, niedopełnienie przez wierzyciela obowiązku powiadomienia abonenta o nowym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, nieposługiwanie się dokumentami urzędowymi, a jedynie ich kserokopiami, poświadczanie dokumentów za zgodność z oryginałem przez nieuprawnionych pracowników, posługiwanie się dokumentami, które nie zawierają oryginałów podpisów, brak tytułu prawnego stanowiącego podstawę do dochodzenia obowiązku abonamentowego, w tym do wydania tytułu wykonawczego, podpisywanie tytułów wykonawczych przez niewłaściwy organ Poczty Polskiej S.A., niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W piśmie wskazano również na naruszenie przepisów: art. 6 - 9, art. 10 § 1 i 3, art. 14 § 1, art. 67 § 1, art. 68 § 1 i 2, art. 76a § 2 i 3, art. 77 § 1, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3, art. 109 § 1 K.p.a. oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007, nr 187, poz. 1342), art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Podniesiono także zarzut naruszenia przepisów art. 2, art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów. Jednocześnie organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2015 r., wierzyciel odniósł się do sformułowanych w piśmie zarzutów, uznając za nieuzasadnione. Wyjaśnił w szczególności, że rejestracja odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem ul. [...] w W. przez zobowiązanego, zgłoszona została na jego imię i nazwisko, a po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat RTV o nr [...] (i kolejna o nr [...]), stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika. Wierzyciel wskazał dalej, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało skierowane do zobowiązanego w dniu 10 września 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji, ani też próby kwestionowania obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych, jak również wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Ponadto do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie. Wierzyciel podał także, że może upoważniać swoich pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu, a taką osobą jest m.in. osoba, która złożyła podpis w imieniu wierzyciela na tytułach wykonawczych (a które zostały załączone do akt), na dowód czego w charakterze załącznika dołącza odpis upoważnienia dla tej osoby.

Sąd w tym miejscu wskazuje, że taki dokument, wbrew deklaracji wierzyciela, nie znajduje się w aktach sprawy, ponadto do akt sprawy nie został załączony dowód rejestracji odbiornika. Dokumenty te (jak można wnioskować z postanowienia wierzyciela) zostały przesłane pełnomocnikowi zobowiązanego w załączeniu do postanowienia.

W wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, w dniu 27 kwietnia 2017 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie, mocą którego uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego. Pełnomocnik strony złożył zażalenie na to postanowienie, podnosząc przedawnienie obowiązku dotyczącego należności za lata 2009 - 2011 (bieg terminu przedawnienia należności nie został przerwany), nieistnienie obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Pełnomocnik wskazał, że ww. tytuły wykonawcze nie zostały podpisane przez właściwy organ Poczty Polskiej S.A. Ponadto przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały podpisane przez osobę nieupoważnioną, a na dodatek faksymilą. Autor zażalenia zarzucił również: nieudowodnienie przez wierzyciela faktu rejestracji odbiornika RTV, niedopełnienie przez wierzyciela obowiązku powiadomienia abonenta o nowym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, brak posługiwania się przez wierzyciela dokumentami urzędowym, posługiwanie się przez wierzyciela kopią "zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego", która nie zawiera oryginału podpisu, brak w przepisach ustawy abonamentowej możliwości wydania decyzji określającej wysokość opłat abonamentowych. Podniósł nadto brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej - z uwagi, iż doręczone upomnienie nie zawierało oryginału podpisu, a więc w świetle przepisów prawa nie stanowiło dokumentu. Ponowił podniesione uprzednio zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. Zawarł nadto wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego "w związku z ujawnieniem przez Pocztę Polską nowego dokumentu upoważnienia, z którego wynika, że tytuły wykonawcze podpisała osoba nieupoważniona - wada bezwzględna do zwrotu wierzycielowi tytułów wykonawczych" oraz "w związku z "bezczynnością wierzyciela powyżej 12 miesięcy - przesłanka z urzędu brana przez organ skarbowy". Wskazał, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a.- w związku z czym postanowienie wierzyciela w przedmiocie zarzutów jest spóźnione i bezzasadne. Pełnomocnik zawarł również wniosek o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy grafologicznej na okoliczność posługiwania się jedną i tą samą kserokopią podpisu "I. F." dot. nadania nr identyfikacyjnego we wszystkich postępowaniach w skali całego kraju. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

- zobowiązanie przez organ II instancji do przedłożenia przez organ I instancji w całości akt sprawy notarialnie poświadczonych, a w przypadku odmowy dokonania takiej czynności pod rygorem negatywnych skutków procesowych oraz zobowiązanie przez organ II instancji do przedłożenia przez organ I instancji dowodu księgowego potwierdzającego czynność przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

W przypadku odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości wniósł o zobowiązanie przez organ skarbowy Poczty Polskiej S.A. do przedstawienia szeregu dokumentów.

Rozpoznając zażalenie organ nadzoru wskazał w pierwszej kolejności, iż zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W myśl § 2 powołanego art. 34 na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Zaś zgodnie z § 4 i § 5 art. 34, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie.

Następnie organ przytoczył treść przepisów art. 33 § 1 i art. 27 § 1 u.p.e.a. Wskazał, iż kwestionując prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 - 10 ustawy egzekucyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, wyrok NSA z dnia 1 września 2011r., sygn. akt II FSK 407/10). Stąd też, na wnoszącym zarzut spoczywa każdorazowo obowiązek wskazania, które z okoliczności określonych w art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowią podstawę tego środka prawnego.

Jak podniósł organ nadzoru, zarzuty są instytucją sformalizowaną. Jednym z elementów procedury rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności o charakterze pieniężnym, zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, jest uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. W obecnym stanie prawnym, jak wynika jednoznacznie z treści przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7, a skoro tak, to nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględniania zarzutu i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II FSK 795/09, wyrok NSA z dnia 21 maja 2013r., sygn. akt II FSK 395/12). Natomiast w sytuacji, gdy stanowisko wyrażone przez wierzyciela nie wiąże organu egzekucyjnego, organ ten jest zobowiązany do ustosunkowania się do informacji zawartych w postanowieniu wydanym przez wierzyciela.

W przedmiotowej sprawie organ przyjął, że zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 10 u.p.e.a., wskazując przedawnienie obowiązku, nieistnienie obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela o stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 10 ustawy egzekucyjnej, wierzyciel ostatecznym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r., uznał te zarzuty za nieuzasadnione.

Organ nadzoru stwierdził, że postanowienie organu egzekucyjnego o niezasadności zarzutów, które zapadło w oparciu o stanowisko wierzyciela, jest prawidłowe.

Wskazał w szczególności, iż zgodnie z przepisem art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Następnie, odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, iż niedopuszczalność egzekucji może wynikać z różnych powodów: w danej sprawie może być dopuszczalna egzekucja sądowa, a nie administracyjna, egzekucja może być niedopuszczalna wobec danej osoby, korzystającej z immunitetu itp. W przepisie z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt II FSK 461/10).

Organ wskazał, iż abonament radiowo-telewizyjny to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa". Abonament rtv jest daniną publiczną, różną od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji RP przez swój celowy charakter (Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege (z mocy prawa) obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08). Zatem opłata abonamentowa ma niewątpliwie przymusowy i bezzwrotny charakter, a wysokość i obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej.

Jak podkreślił organ nadzoru, obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej ciąży na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika z mocy prawa i nie trzeba w tym celu wydawać decyzji ani postanowienia (Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 106/15). Z kolei, zgodnie z treścią przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 2 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej, egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny w treści wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, wskazał, iż publicznoprawny charakter abonamentu i wyraźne upoważnienie do żądania wykonania obowiązku uzasadniają pogląd, że art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej zawiera normę szczególną, ustanawiając wyjątek od normy ogólnej, wynikającej z art. 3 ustawy egzekucyjnej. Przesądza to o dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej, w celu wyegzekwowania obowiązku uiszczenia zaległego abonamentu bez konieczności wydawania decyzji czy postanowienia, a jedynie na podstawie przepisu prawa i to pomimo tego, że obowiązek uiszczania abonamentu nie mieści się w zakresie administracji rządowej.

Ustosunkowując się do zarzutu zgłoszonego przez stronę, na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, polegającego na niespełnieniu w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 tej ustawy; organ nadzoru stwierdził, iż zarzut ten jest bezzasadny, bowiem przedmiotowe dokumenty zawierają wszystkie wymogi określone w tym przepisie. W szczególności zaś tytuły wykonawcze zgodnie z przepisem art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. spełniają wymogi dotyczące umieszczenia na nim podpisu, imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż tytuły wykonawcze z dnia [...] r., nr od [...] do [...], zostały podpisane z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej przez asystenta, A. Z.. Na podstawie art. 268a K.p.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. może upoważnić W formie pisemnej pracowników tej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w tym do wydawania postanowień w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym, czy też do podpisywania tytułów wykonawczych.

Ponadto, w przedmiotowej sprawie organ nie stwierdził naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów art. 6 - 9, art. 10 § 1 i 3, art. 14 § 1, art. 77 § 1, art. 80 art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3, art. 109 § 1 K.p.a., a tym bardziej przepisów art. 67 § 1, art. 68 § 1 i 2 tej ustawy, które dotyczą protokołów z czynności postępowania i w żadnej mierze nie odnoszą się do przedmiotu niniejszej sprawy. Za nietrafne uznał wskazywane przez skarżącego naruszenie przepisu art. 76a § 2 i 3 tej ustawy, gdyż dotyczy on nie organu lecz strony postępowania.

Ustosunkowując się natomiast do wniosku o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy grafologicznej na okoliczność posługiwania się kopią podpisu przez I. F., na zawiadomieniach o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w skali całego kraju, organ II instancji wyjaśnił, iż wniosek ten nie może zostać uwzględniony, bowiem jak już była mowa wyżej, organ egzekucyjny w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej, a więc m. in. w zakresie istnienia obowiązku, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględniania zarzutu i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela.

Końcowo organ odniósł się do pozostałych wniosków sformułowanych w zażaleniu.

W rozbudowanej skardze (26 stron) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca podniosła, iż organy skarbowe I i II instancji nie rozpoznały istoty sprawy albowiem koronnym zarzutem była kwestia, że wierzyciel nie udowodnił, aby skarżący był kiedykolwiek abonentem (ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na wierzycielu, skoro skarżący podniósł zarzut, że nie jest abonentem). Jak zauważyła, w aktach administracyjnych brak jest pierwotnego dowodu zarejestrowania odbiornika, co świadczy o tym, że skarżący nie jest abonentem. W tym zakresie strona powołała się na wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 709/14. Wskazała, że w myśl art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku jej uiszczenia wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. W niniejszej sprawie organ jedynie powołał się na fakt rejestracji odbiornika przez skarżącego w 1998 r. jednakże fakt ten nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Następnie skarżący wskazał, iż postępowanie administracyjne i egzekucyjne obarczone jest wadami formalnymi, które winny skutkować umorzeniem egzekucji przez organ I instancji z urzędu, z uwagi na nieważność postępowania i to na etapie wstępnego badania poprawności tytułów wykonawczych, niezależnie od tego, czy zobowiązany wniósł w terminie zarzuty czy też nie. Jak podniósł, tytuły wykonawcze podpisywała osoba nieupoważniona, w związku z czym "zachodzą przesłanki uchylenia postanowienia wraz z nakazaniem przez WSA bezzwłocznego umorzenia egzekucji w związku z zarzutami, które organ winien wziąć pod uwagę z urzędu i na co zwracał uwagę pełnomocnik mandanta od samego początku". Jego zdaniem wszystkie tytuły wykonawcze nie są podpisane przez właściwy organ wierzyciela, a nie spełnia wymogów formalnych adnotacja na tytułach "z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - Asystent". Podpisana osoba nie miała upoważnienia do podpisywania tytułów wykonawczy za organ albowiem upoważnienie z dnia 2 lutego 2015 r. opiewa na dane K. S.. Taka wada formalna winna skutkować odesłaniem wszystkich tytułów wykonawczych i wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości.

Skarżący wyjaśnił, że ustawa abonamentowa nie przewiduje możliwości wydania decyzji określającej wysokość tych opłat, nie ma więc normatywnego rozwiązania pozwalającego na stwierdzenie niewywiązywania się podmiotu zobowiązanego do uiszczania abonamentu. Niemożność wydania takiej decyzji oraz wskazania organów właściwych do stwierdzania zaległości powoduje, że w rzeczywistości egzekucja administracyjna nie może być prowadzona, a wszczęcie jej jest bezprawne i rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą.

Skarżący podniósł również "naruszenie przepisów prawa materialnego albowiem zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych opłaty te pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika". W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka konieczna do naliczania opłat, skoro wszelkie zarejestrowane odbiorniki utraciły możliwość natychmiastowego odbioru programu w związku z wprowadzeniem naziemnego sygnału cyfrowego.

Skarżący nadmienił także, iż wierzyciel w ogóle nie posługuje się dokumentami urzędowymi a jedynie kserokopiami, poświadczonymi za zgodność z oryginałem przez pracowników Poczty Polskiej, którzy nie są do tego upoważnieni. W szczególności podpisu nie zawiera "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego" - podpis osoby oznaczonej jako I. F. to faksymila.

Zarzucił nadto, iż w aktach brak jest dowodu doręczenia mu dokumentu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego", a taki obowiązek obligatoryjnego doręczenia ciąży na tym organie.

W skardze powtórzono nadto podnoszone dotychczas zarzuty na różnych etapach postępowania. Stwierdzono, że w tym stanie rzeczy, skoro wskazany, kluczowy dla rozstrzygnięcia fakt w postaci dokonania przez skarżącego rejestracji odbiornika rtv, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Według strony organ dopuścił się w tej mierze naruszenia art. 77 § 1 i 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wszystkie podniesione zarzuty zostały w sposób obszerny uzasadnione.

Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; uchylenie postanowienia wierzyciela jako wadliwego i nieodnoszącego się do istoty zarzutów; zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego poniesionych kosztów opłaty sądowej w kwocie [...] zł, jak również wskazanie przez Sąd wytycznych organom I i II instancji oraz wierzycielowi w zakresie wad postępowania oraz w jakim zakresie ma zostać uzupełniony materiał dowodowy.

W skardze wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy grafologicznej na okoliczność posługiwania się jedną i tą samą kserokopią podpisu "I. F." w sytuacji nadania nr identyfikacyjnego we wszystkich postępowaniach w skali całego kraju. W przypadku zajęcia "bezpodstawnie wyegzekwowanych roszczeń lub zabezpieczonych zobowiązań" wniesiono w trybie natychmiastowym o ich zwrot w związku z rażącymi błędami organu skarbowego jak i wierzyciela, który przesłał wadliwie tytuły wykonawcze. Ponadto strona złożyła wniosek o bezzwłoczne wstrzymanie wykonania postanowienia organu skarbowego I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

W dniu 28 sierpnia 2017 r. skarżący nadesłał pismo stanowiące uzupełnienie skargi, w którym ponowił prezentowane argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy też postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca.

W ocenie Sądu skargę należało uwzględnić albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Przy czym Sąd dostrzegł także wadliwość, której w skardze nie podniesiono, a która w zasadniczy sposób wpłynęła na zapadłe obecnie rozstrzygnięcie.

Przystępując do rozstrzygnięcia sporu na wstępie należy zauważyć, że sprawa o bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym była przedmiotem oceny przez tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1607/16. W dalszych rozważaniach Sąd posłuży się w części argumentacją przedstawioną w ww. orzeczeniu albowiem ją aprobuje.

Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że pomimo tego, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.

Zarysowany powyżej zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowień wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że wypowiedź wierzyciela jest w znaczącym zakresie wiążąca dla organu egzekucyjnego i organu nadzoru.

Uwzględniając zatem art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, ale i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz postanowień wierzyciela (DCOF). W rozpoznawanej sprawie uchylenie obok postanowień organów egzekucyjnych, także postanowień wierzyciela było konieczne do końcowego załatwienia sprawy, właśnie z uwagi na art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. W razie uchylenia tylko zaskarżonego postanowienia, względnie tyko postanowienia organu nadzoru i postanowienia organu egzekucyjnego, ten ostatni byłby pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji nieprawidłowego rozstrzygnięcia wierzyciela.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 869/17, wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1607/16, z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1274/14, z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1321/16).

W dalszej kolejności wskazać przyjdzie, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

I tak, zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13).

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i je rozpoznać (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 216/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1897/11, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 603/11). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały. Zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/04, a także P. Pietrasz, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX wersja elektroniczna, stan prawny na dzień 1 lipca 2015 r.). Dodatkowe podstawy zarzutów podniesione w zażaleniu nie mogą odnieść skutku i nie mogą zostać rozpatrzone w trybie przewidzianym w art. 33 u.p.e.a. (tak np. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Po 387/17).

Podkreślenia wymaga, że uznanie za dopuszczalne zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego po terminie do jego złożenia nie tylko powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej, ale także przerzucałoby konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ odwoławczy, albo przez sąd administracyjny (wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10).

Zauważyć przy tym trzeba, iż Sąd zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez zobowiązanego zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą sprawy innej, niż ta która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10).

Wreszcie wskazać należy na bardzo istotną na gruncie badanej sprawy okoliczność, że to na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, czyli na zobowiązanym, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera zarzut (tak np. NSA w wyrokach z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1441/10, z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10).

Sformalizowanie środka ochrony w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne sprowadza się do tego, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1610/16).

Mając na uwadze powyższe rozważania podnieść należy, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania pełnomocnik zobowiązanego w piśmie zawierającym zarzuty w ogóle nie wskazał podstawy prawnej w postaci jednego z punktów art. 33 § 1 u.p.e.a. O ile w odniesieniu do niektórych podniesionych w tym piśmie zastrzeżeń, można zidentyfikować - bez ryzyka błędnego odczytania intencji autora pisma - na której z podstaw spośród wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera swoje żądanie (np. przedawnienie roszczenia, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.) o tyle w odniesieniu do większości, nie można tego powiedzieć. W obszernym piśmie pełnomocnik zobowiązanej przytoczył bardzo szeroki zestaw zastrzeżeń wobec prawidłowości prowadzonej egzekucji administracyjnej, zamieszczając w nim uwagi, np. co do bezprzedmiotowości sprawy, nie posługiwanie się przez wierzyciela dokumentami urzędowymi, naruszenie szeregu regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, czy naruszenie Konstytucji RP.

Wierzyciel, pomimo tego rozpoznał zarzuty pełnomocnika zobowiązanego, w oderwaniu od konkretnych podstaw wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., starając się odnieść do poszczególnych zastrzeżeń, tak jak to czyni np. organ odwoławczy rozpoznający odwołanie. Stanowiło to błąd wierzyciela, ponieważ wobec takiej treści wniesionych zarzutów i braku ich kwalifikacji przez stronę, tj. ich przyporządkowania do konkretnych podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a., wierzyciel powinien przede wszystkim dokładnie ustalić treść żądania strony zobowiązanej i tym samym zakres rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Dokonanie tejże kwalifikacji ma znaczenie dla prawidłowego załatwienia sprawy albowiem wyznacza granice rozpoznawanej sprawy, wpierw przez organy administracji publicznej, a w dalszej kolejności przez sąd.

W tej sprawie kwalifikacja zarzutu nabiera szczególnego znaczenia z uwagi na treść art. 34 § 1 u.p.e.a. Tylko bowiem zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Ponadto, w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zatem brak kwalifikacji zarzutów przez zobowiązanego uniemożliwia wręcz ocenę, czy do ich rozpoznania wymagana jest wypowiedź wierzyciela, a jeśli tak, to czy jest na wiążąca dla organu egzekucyjnego.

Przy czym - jak już zaznaczono - organ nie może samodzielnie dokonać przyporządkowania wskazanych w piśmie naruszeń prawa do podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Naraża się w ten sposób na ryzyko wadliwego odczytania intencji strony. Jeśli argumentacja strony pozwala na różne interpretacje, tj. w sposób oczywisty nie można użytych przez zobowiązanego argumentów, przyporządkować do jednej z postaw zarzutów, to organ powinien wezwać zobowiązanego do wskazania, na której z okoliczności spośród wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. opiera swój zarzut (zarzuty). W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że organ egzekucyjny (wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej podstawy zarzutu) nie może zastępować strony w formułowaniu zarzutu, lub modyfikować jej zarzut (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2016 r., I SA/Ol 864/16).

Stosowne regulacje procesowe dotyczące wyjaśniania wątpliwości określone są precyzyjnie w art. 64 § 2 k.p.a. lub w art. 50 § 1 k.p.a. Regulacje te na mocy art. 18 u.p.e.a. powinny być stosowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie Sądu treść pisma procesowego zawierającego zarzuty zobowiązanego w znacznej mierze nie jest jednoznaczna i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do właściwej intencji autora tego dokumentu. Analiza prawna tego pisma wskazuje, iż możliwa jest kwalifikacja wywodów strony skarżącej przez pryzmat różnych zarzutów opisanych w poszczególnych punktach 33 § 1 u.p.e.a., a w niektórych przypadkach istnieją poważne wątpliwości, czy w ogóle taka kwalifikacja jest możliwa. Wierzyciel nie wzywając pełnomocnika zobowiązanej do wyjaśnienia tych wątpliwości naruszył art. 64 § 2 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. w sposób, który może mieć istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Organ egzekucyjny i organ nadzoru nie dostrzegły i nie zakwestionowały tego błędu, a zatem ich postanowienia są obarczone taką samą wadą.

Niezależnie od tego uchybienia, Sąd komplementarnie wskazuje, że przeprowadzone przez wszystkie organy postępowanie dowodowe również dotknięte jest wadami. Przy czym, poniższe uwagi nabiorą pełnej aktualności dopiero po uzupełnieniu przez stronę skarżącą podania stanowiącego zarzuty, poprzez ich przyporządkowanie do podstaw wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a.

W szczególności braki dowodowe dotyczą upoważnienia osoby, która miała podpisać tytuły wykonawcze, do dokonania tej czynności. Wierzyciel stwierdził, że takie upoważnienie zostało wydane asystentowi w osobie A. Z., jednak wbrew sugestii zawartej w postanowieniu z dnia 16 lipca 2015 r. w aktach sprawy nie ma tego rodzaju dokumentu. Ta okoliczność uniemożliwia rozpoznanie zastrzeżeń skarżącego, że stosowne dokumenty nie zostały podpisane przez upoważnioną osobę i sformułowany w tym zakresie zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. (a konkretnie w pkt 7 tego przepisu). Mając również na uwadze, że piśmie zawierającym zarzuty strona skarżąca ogólnie podniosła zarzut nieistnienia obowiązku - nie konkretyzując okoliczności uzasadniających to twierdzenie - wierzyciel wywiódł istnienie obowiązku z przepisów ustawy abonamentowej, która wiąże obowiązek opłaty z rejestracją odbiornika. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników rtv pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty związane jest z dokonaniem rejestracji odbiornika. Akceptując zasadność tego twierdzenia wskazać należy, że w sytuacji kwestionowania istnienia obowiązku dokument potwierdzający fakt rejestracji odbiornika wierzyciel powinien załączyć do akt sprawy. Tymczasem w przedłożonych Sądowi aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 lipca 2015 r. wierzyciel wskazał, że na imię i nazwisko skarżącego zgłoszona została rejestracja odbiorników rtv, ustalenie to nie zostało jednak poparte dowodem potwierdzającym tę okoliczność.

Wskazane braki postępowania dowodowego naruszają regulacje art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W toku ponownego rozstrzygania sprawy, organy zobowiązane będą do uwzględnienia zawartej w niniejszym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. W szczególności należy na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wezwać pełnomocnika zobowiązanej do uzupełnienia podania stanowiącego zarzuty poprzez ich oparcie na konkretnych podstawach wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. W razie uzupełnienia braków, jeśli dokonana przez stronę zobowiązaną kwalifikacja będzie tego wymagać, akta sprawy należy uzupełnić o stosowne, wyżej przez Sąd wskazane dokumenty, które pozwolą na rzetelne rozpoznanie zarzutów.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę [...] zł złożył się uiszczony wpis.