Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 177/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2, 3, 39
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. art. 7, 77 par 1, 80, 107 par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. Z. - Kancelaria Adwokacka K ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez P. K. (zwanego dalej skarżącym), decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 art. 3, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1508, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 18 października 2018 r., znak: [...], o przyznaniu skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego w kwocie 200,00 zł na leki.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Skarżący zwrócił się do organu I instancji w dniu 8 października 2018 r. z wnioskiem o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na leki.

Prezydent Miasta decyzją z dnia 18 października 2018 r., znak: [...], przyznał skarżącemu świadczenie w formie zasiłku celowego w kwocie 200,00 zł na leki.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że ustalił, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskiwany przez niego dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj., kwoty 701 zł. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący jest w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. W związku z tym organ I instancji, na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej orzekł o przyznaniu żądanego świadczenia określając jego wysokość na podstawie przedstawionych przez skarżącego potrzeb.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wyraził swoje niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego przyznana mu pomoc finansowa jest niewystarczająca na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych. Zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację materialno-bytową oraz zdrowotną.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy, utrzymało w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach uznania administracyjnego. Decyzja spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., tj. zawiera uzasadnienie faktyczne odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej.

Kolegium wskazało, że skarżący jako systematyczny beneficjent pomocy społecznej, nie może oczekiwać finansowania całokształtu swoich potrzeb życiowych, gdyż liczą się także potrzeby innych osób starających się o pomoc. Skarżący jest objęty wszechstronną pomocą MOPS, i tak od stycznia do października 2018 r. otrzymał pomoc w łącznej kwocie 19.423,11 zł, co daje miesięcznie średnio kwotę w wysokości 1942,31 zł udzielonej pomocy w formie zasiłków celowych, okresowych i stałych.

Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania nieodpłatnej pomocy na mocy art. 39 ww. ustawy wynosi 701,00 zł dla osoby samotnie gospodarującej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód wynosi 919,00 zł (zasiłek stały 604,00 zł oraz zasiłek okresowy 315,00 zł). Płaci dobrowolne alimenty w wysokości 600,00 zł na rzecz córki.

Skarżący jest osobą uprawnioną do ubiegania się o przyznanie nieodpłatnej pomocy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.

Zdaniem Kolegium należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności to, że świadczenia z pomocy społecznej mają charakter pomocniczy (subsydiarny) oraz to, iż decyzja administracyjna dotycząca tego zasiłku ma charakter uznaniowy.

Kolegium wskazało, że organy pomocy społecznej nie są obowiązane do pokrycia wszystkich potrzeb wnioskodawcy, lecz mają jedynie wspomóc go materialnie w ciężkiej sytuacji życiowej (art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Pomoc ta ma mieć charakter doraźny i z założenia nie służy pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, ani tym bardziej rozwiązywania indywidualnych problemów. Niewątpliwie koszty związane z wykonywaniem badań lekarskich mogą stanowić obciążenie budżetu domowego, ale przerzucanie go w całości na organy administracji nie znajduje uzasadnienia w ustawie o pomocy społecznej. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia z pomocy społecznej, organ może uwzględnić tylko te, które w danej sytuacji są najistotniejsze (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1465/15).

Celem pomocy społecznej nie jest stałe zastępowanie osobistej aktywności osób w zakresie dostarczania im lub ich rodzinie środków utrzymania. Pomoc ta nie może bowiem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania, a ma jedynie subsydiarny charakter w stosunku do aktywności samego zainteresowanego. Środki pomocy społecznej mogą być zatem wykorzystane jedynie do wspierania rodziny, która czasowo znalazła się w trudnej sytuacji, a nie stanowić jej stałego źródła utrzymania. Natomiast bierne oczekiwanie, że potrzeby życiowe zostaną w całości sfinansowane ze środków Państwa w postaci świadczeń z pomocy społecznej, pozostaje w całkowitej sprzeczności z podstawowymi, ustawowymi zasadami udzielania tej pomocy osobom potrzebującym.

W ocenie Kolegium nie można żądać od organów pomocy społecznej przyznania zasiłków celowych w celu zaspokajania w sposób ciągły i we wszelkich sferach potrzeb osób potrzebujących. Wykładnia przepisów art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej nie może prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania w tym finansowania potrzeb swoich pełnoletnich dzieci. Interpretacja taka byłaby sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasadą pomocniczości. Przepis ten brzmi: "Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości".

Zasada subsydiarności wyraża spoczywającą na jednostce powinność pełnego wykorzystania własnych zasobów, możliwości oraz uprawnień w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej.

Decyzja dotycząca przyznania lub odmowy przyznania zasiłku celowego, jak również określenia jego wysokości jest z mocy prawa decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego, po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Uznanie administracyjne cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań. Uznanie obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb z uwzględnieniem zakresu żądań innych osób ubiegających się o pomoc społeczną. W przypadku zasiłków celowych organ działając w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej zobowiązany jest uwzględniać, że istotą tej formy wsparcia finansowego jest umożliwienie potrzebującym podmiotom życia w warunkach odpowiadających godności człowieka poprzez zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, a sytuacja wnioskującego oceniana być powinna każdorazowo jako indywidualny przypadek, przy czym rozstrzygnięcie organu nie może charakteryzować się dowolnością, lecz wynikać z wszechstronnie zebranego i szczegółowo przeanalizowanego materiału dowodowego. Z drugiej strony obowiązkiem organu jest rozważenie interesu publicznego przejawiającego się jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących.

W związku z tym sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia (zasiłku celowego) i w wysokości zgodnej z oczekiwaniami i żądaniami. Tym samym spełnienie kryteriów, w tym również finansowych, przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sama określa, a wręcz przeciwnie, organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej.

Podkreślono, że organ pomocowy ma na względzie trudną sytuację skarżącego i udziela mu systematycznego wsparcia finansowego. Objęty jest wszechstronną pomocą MOPS i tak od stycznia do października 2018 r. otrzymał pomoc w łącznej kwocie 19.423,11 zł, co daje miesięcznie średnio kwotę w wysokości 1942,31 zł udzielonej pomocy w formie zasiłków celowych, okresowych i stałych. Nie można pominąć milczeniem, zdaniem Kolegium również faktu, że skarżący, nie posiadając żadnego własnego dochodu, przekazuje 600,00 zł na rzecz córki, co oznacza, iż to MOPS faktycznie wyręcza stronę w płaceniu alimentów.

Kolegium zauważyło również, że w wyniku pauperyzacji społeczeństwa do ośrodków pomocy społecznej wpływa większa ilość wniosków, a przy ograniczonych możliwościach finansowych MOPS musi mieć na uwadze cel i wysokość przyznawanych zasiłków, tak, by zaspokoić potrzeby jak największej ilości osób potrzebujących. Wobec tego za nieprawidłowe, należałoby uznać działania organu, polegające na finansowaniu potrzeb tylko jednej lub kilku rodzin, z pominięciem pozostałych uprawnionych rodzin, chociażby sytuacja materialna albo zdrowotna tej rodziny lub tych rodzin była najtrudniejsza.

Przy ograniczonych możliwościach finansowych organu uwzględnienie wniosku skarżącego pozbawiłoby pomocy inne osoby potrzebujące, co pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z zasadą solidaryzmu społecznego, ale także z celami ustawy o pomocy społecznej. W tej sytuacji nie można było uznać, że odmawiając skarżącemu przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów konsultacji okulistycznej organ I instancji naruszył cele i zasady pomocy społecznej – art. 2 u st. 1 i 3 ustawy. Za odmową przyznania zasiłku celowego w tym przypadku przemawiał fakt, że pomoc społeczna nie stanowi refundacji poniesionych na własne potrzeby, a ma na celu zaspokojenie potrzeby, która w dacie wniosku nie jest zaspokojona. Skoro faktura za badania okulistyczne została zapłacona, to nie istniała już niezaspokojona potrzeba bytowa.

Kolegium podkreśliło, że skarżący uzyskuje permanentnie pomoc finansową w postaci zasiłku stałego, okresowego oraz zasiłków celowych, a powinien zdawać sobie sprawę, że nie jest to stałe źródło dochodu lecz pomoc doraźna, przyznawana w miarę posiadanych przez ośrodki pomocy społecznej zasobów finansowych. W listopadzie 2018 r. otrzymał pomoc w łącznej wysokości 2270,65 zł (zasiłek okresowy - 418,00 zł, zasiłek celowy na ogrzewanie - 1395,45 zł, zasiłek celowy na zakup bielizny osobistej - 50,00 zł, zakup środków czystości - 100,00 zł, uregulowanie opłat za wodę - 147,20 zł, na uregulowanie opłat za śmieci - 26,00 zł, na leki - 32,00 zł + 102,00 zł).

W tym stanie sprawy przyznanie skarżącemu zasiłku celowego w wysokości 200 zł, która to kwota w całości pokrywała zgłoszone w październiku br. przez stronę potrzeby zakupu leków, nie przekracza granic uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności. Stanowi wynik rozważenia z jednej strony sytuacji skarżącego, rozmiaru jego potrzeb oraz znacznego zakresu systematycznie świadczonej na jej rzecz pomocy społecznej. Nie pomija zatem słusznego interesu strony. Z drugiej strony oparta jest na rozważeniu interesu społecznego i uwzględnia konieczność zaspokojenia potrzeb innych uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący przedstawił swoją relację i stosunki z organem pomocy społecznej. Zakwestionował stanowisko organów. Podniósł w szczególności, że przyznana mu kwota pomocy społecznej, jest za niska "...i zasługuje na karygodne zachowanie".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowił art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1508, zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej).

Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

Ze wskazanej regulacji jasno zatem wynika, że przyznanie zasiłku celowego leży w granicach, tzw. uznania administracyjnego, co trafnie podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Istotnie, działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono również ograniczenia postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), jak i zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy społecznej, wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Postanowienia artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. nakazują więc organom respektowanie interesu indywidualnego do granic jego kolizji z interesem publicznym. Ustalenie treści interesu publicznego w konkretnej sprawie administracyjnej wiązać się będzie z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia takiej sprawy.

Racje ma zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosząc kwestie związane z celami i zasadami pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Trafnie więc zwraca uwagę Kolegium, że: "...pomoc ta ma mieć charakter doraźny i z założenia nie służy pełnemu zaspokojeniu potrzeb podopiecznych, ani tym bardziej rozwiązywania indywidualnych problemów." Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są natomiast zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Decyzja podjęta w ramach uznania administracyjnego nie będzie mogła być uznana za dowolną wtedy, gdy orzekający organ ustali zgodnie z art. 7, i 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej wykazując przewagę bądź to indywidualnego interesu beneficjenta biorącego górę nad interesem publicznym przy uwzględnieniu celów i zasad pomocy społecznej, bądź na odwrót, wykazując górę interesu publicznego nad indywidualnym beneficjenta, także wskazując na cele i zasady pomocy społecznej za tym przemawiające.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia przez SKO oraz organ I instancji ram uznania administracyjnego.

Podkreślić należy, że tego rodzaju forma pomocy, jak zasiłek celowy, może być przyznana w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Oczywiście, że wskazane w ust. 2 art. 39 ustawy o pomocy społecznej cele można uznać za preferowane przez ustawodawcę, ale w rozpatrywanej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, iż cel na którego wsparcie uzyskał pomoc skarżący mieści się we wskazanych w ust. 2 art. 39 ustawy. Zasiłek celowy może być przyznany na zakup niezbędnych leków. Nie można zatem było uznać podjętych w sprawie decyzji za naruszających prawo w stopniu skutkującym ich uchyleniem, skoro wysokość przyznanej pomocy zaspokaja zgłoszone przez skarżącego potrzeby w październiku 2018 r. Organy nie są zobowiązane do spełnienia każdego żądania strony, jak trafnie podkreśliło Kolegium i nie są zobowiązane do przyznawania tego rodzaju pomocy w oczekiwanej przez beneficjenta wysokości. Rodzaj i wysokość pomocy mają być adekwatne do sytuacji w jakiej się on aktualnie znajduje. Organy pomocowe muszą dokonywać też wyboru w hierarchii potrzeb beneficjentów. Z jednej strony muszą brać pod uwagę możliwości ośrodków pomocy społecznej, mając na uwadze, że możliwości budżetu państwa są ograniczone, co jest rzeczą powszechnie znaną i nie wymagającą przeprowadzania specjalnego dowodu, z drugiej zaś strony muszą uwzględniać ogromną ilości osób oczekujących pomocy, wśród których znajdują się osoby samotne, samotnie wychowujące dzieci, niepełnosprawne i chore, bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania. Rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być więc nie tylko bardzo wyważone, ale i podlegać ograniczeniom, tak aby pomoc ta dotarła do osób jej najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia. W tym przypadku nie można w żaden sposób zarzucić organom dowolności. Zasiłek celowy nie może stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby. Nie powstaje więc po stronie beneficjenta żadne roszczenie wobec organów państwa o przyznanie tego rodzaju świadczenia i w wysokości, którą by oczekiwał beneficjent, a tak zdaje się tę kwestię widzieć skarżący. Organ może zatem nawet odmówić pomocy i to w sytuacji spełnienia kryterium dochodowego z uwagi właśnie na cele i zasady pomocy społecznej oraz możliwości finansowe i ilość ubiegających się o pomoc osób.

Wobec powyższego podjęte w niniejszej sprawie decyzje uznać należało za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami, zwłaszcza w sytuacji, gdy organy wskazały na determinanty rozstrzygnięcia, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a wysokość przyznanej pomocy w formie zasiłku celowego w zasadzie w całości umożliwi pokrycie zakupu leków przez skarżącego.

W związku z tym skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł - jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.