Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 330/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sad administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do maja 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze D. G. zażądał uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2007 r. nr [...]w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do maja 2004 r. W skardze tej sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został jednak w żaden sposób uzasadniony. W końcowej części uzasadnienia skarżący stwierdził jedynie, iż naruszenie przepisów przez organy podatkowe w toku postępowania sprawia, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony, gdyż jej wykonanie mogłoby wywołać skutki nie do odwrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności jest jednak wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz uprawdopodobnienie tego faktu ciąży na wnioskodawcy (por. z wielu postanowienie NSA z dnia 16 marca 2005 r., niepubl.).

Pozostaje poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem wnioskodawca ani nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jego wniosku, ani nawet w ogóle nie uzasadnił swojego żądania, nie wskazując żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Za taki bowiem trudno uznać stwierdzenie kończące uzasadnienie wniesionej skargi. Nie sposób połączyć - tak jak by tego chciał skarżący – samego naruszenia przez organy skarbowe przepisów prawa z wyrządzeniem mu szkody. Teza taka jest zbyt ogólnikowa, gdyż nie wskazuje na konkretne okoliczności w jakich miałoby dojść do uszczerbku w szeroko pojmowanym interesie skarżącego.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast podstaw, by przypuszczać, że samo wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu nie ma również dowodów, by wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie, gdy chodzi o zapobieżenie szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia", ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705).

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.

Jednocześnie przypomnieć należy, że w zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co warunkowane jest przede wszystkim ponownym złożeniem wniosku przez skarżącego.