Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1535/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

J. R. ("skarżący", "strona") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzupełnioną pismem z 8 listopada 2016r. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] (dalej jako "zaskarżona decyzja). Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu wniosku J. R. o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił: art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwanej dalej "kpa"), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460, zwanej dalej "udp") oraz . załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm. zwanej dalej "utd")

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2015 r. na odcinku drogi krajowej nr [...] w S. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd ww. zespołu pojazdów został zarejestrowany w dniu [...] września 2015 r. o godzinie 9:45:50 przez urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr [...] i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Powodem zarejestrowania przejazdu było naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Na podstawie przedłożonych w trakcie kontroli dowodów rejestracyjnych ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. Pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia był J. R.

Przebieg i ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia [...] września 2015 r. nr [...].

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] września 2015 r. został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 14 lit. a - granica m. [...] - węzeł [...], do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Organ stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] września 2015 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, czego konsekwencją było nałożenie na J. R. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp na podstawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2015 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnosił, że nie wiedział o elektronicznym systemie poboru opłat, nie jest zawodowym kierowcą i nie prowadził działalności gospodarczej o profilu transportowym. Przejazd wykonywany był w celu prywatnym i miał miejsce tylko raz. Zarzucił, że przy wjeździe na płatną drogę krajową nie ma umieszczonego znaku T-34. Znak znajduje się już na samej drodze, przed bramownicą, ale wówczas nie ma już możliwości wyboru innej drogi. Ponadto znak nic nie przedstawia, a jego znaczenie jest nieczytelne. W uzupełnieniu wniosku strona powołała się na wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 r. o sygnaturze akt II GSK 502/14 i z dnia 16 lipca 2015 r. o sygnaturze akt II GSK 1661/14 - dotyczące prawidłowego oznakowania płatnego odcinka drogi krajowej tabliczkami informacyjnymi T-34 i nakładania kar pieniężnych w kontekście ich braku.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2014 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r.

Wskazał, że w toku postępowania postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. dopuścił dowód z dokumentu: pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z 9 grudnia 2015 r. dotyczącego oznakowania w dniu przejazdu drogi krajowej nr [...] na odcinku granica m. [...] - węzeł [...] tabliczkami informacyjnymi T-34. Postanowienie zostało doręczone stronie.

Na podstawie ww. pisma GDDKiA - GITD ustalił, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku granica województwa [...]/[...]- granica m. [...] w zakresie oznakowania systemu elektronicznego poboru opłat został zatwierdzony w dniu 7 listopada 2011 r. Rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu, czyli montaż oznakowania w terenie, na odcinku [...] - [...] nastąpił w dniu [...] listopada 2011 r. Oddział GDDKiA w [...] prowadzi kontrolę organizacji ruchu podczas codziennych objazdów dróg przez pracowników Rejonów drogowych GDDKiA które nie wykazały nieprawidłowości w oznakowaniu. Oddział GDDKiA przeprowadza kontrole wynikające z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r., Nr 177, poz. 1729). Ostatnie, przed powstaniem incydentu z dnia [...] września 2015 r., miały miejsce w dniu [...] maja 2015 r. i nie wykazały żadnych nieprawidłowości w ustawieniu przedmiotowego oznakowania.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. organ dopuścił dowód z dokumentu: pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie z [...] września 2014 r. oraz z [...] grudnia 2015 r. dotyczących oznakowania w dniu przejazdu drogi krajowej nr [...] na odcinku granica m. [...] - węzeł [...] tabliczkami informacyjnymi T-34. Postanowienie zostało doręczone stronie.

Na podstawie ww. pisma GDDKiA - GITD ustalił, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi krajowej nr [...] dla odcinka granica województwa – węzeł [...] w zakresie oznakowania systemu elektronicznego poboru opłat został zatwierdzony w dniu 3 listopada 2011 r. Rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu, czyli montaż oznakowania w terenie dla odcinka [...] - węzeł [...] nastąpił w dniu 9 listopada 2011 r., zaś dla odcinka granica województwa - [...] w dniu 10 listopada 2011 r.

Oddział GDDKiA w [...] przeprowadził kontrolę wynikającą z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r., Nr 177, poz. 1729) w dniu 9 listopada 2011 r. dla odcinka [...] - węzeł [...], zaś w dniu 10 listopada 2011 r. dla odcinka granica województwa – [...], podczas której nie stwierdzono nieprawidłowości. Przeprowadza również kontrole wynikające z § 12 ust. 5 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Ostatnie miały miejsce w dniu 26 maja 2015 r., przed powstaniem incydentu z dnia [...] września 2015 r. - a następnie w dniu 14 października 2015 r. Kontrole nie wykazały żadnych nieprawidłowości w ustawieniu przedmiotowego oznakowania.

Strona pismem z 4 marca 2016 r. wniosła o dołączenie dowodu z pism z 23 lutego 2016 r. Zarządu Drogowego w [...] oraz pisma nr [...] z 23 lutego 2016 r. na okoliczność braku jakiegokolwiek oznakowania przed wjazdami z dróg powiatowych w [...] na drogę płatną [...]. Stwierdziła, że wjeżdżając w [...] z drogi powiatowej na drogę krajową [...], nie miała świadomości, że porusza się drogą płatną. Oznacza to, że w pasach drogowych dróg powiatowych krzyżujących się z drogą krajową nr [...] nie ma informacji o dojeździe do drogi płatnej. Przy czym przyznał, że ulica [...] w O. nie łączy się bezpośrednio z drogą krajową nr [...].

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: protokołu kontroli z dnia [...] września 2015 r. nr [...], dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów, pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. nr [...] z dnia 9 grudnia 2015 r., pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia 23 września 2014 r. oraz nr [...] z dnia 4 grudnia 2015 r., pisma z 23 lutego 2016 r. Zarządu Drogowego w [...] oraz pisma nr [...] z 23 lutego 2016 r. oraz wyjaśnień złożonych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ powołał się na zasadę, że stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Jednocześnie przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Art. 5 ust. 1 udp stanowi, że do dróg krajowych zalicza się:

autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych;

drogi międzynarodowe;

drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;

drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów);

drogi alternatywne dla autostrad płatnych;

drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich;

drogi o znaczeniu obronnym.

Wskazał, że skarżący w dacie zdarzenia był właścicielem zespołu pojazdów: samochodu ciężarowego i przyczepy ciężarowej o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Kierując takim zestawem posiadać musiał stosowne uprawnienia. Jak wynika z akt administracyjnych – do złożonego wyjaśnienia złożył mapkę z załączoną trasą przejazdu. Oznacza to, że odbywał on podróż, która wymagała, co do zasady, wiedzy o ustawowej regulacji art. 13 ust. 1 pkt 3 udp - dotyczącej zasady poruszania się zespołem pojazdów powyżej 3,5 tony.

Wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna, stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp. Za naruszenie obowiązku uiszczenia obowiązku opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, wysokość wymierzonej kary pieniężnej wynosi:

500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

1500 zł - w pozostałych przypadkach.

Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

W przedmiotowej sprawie na podstawie przedstawionego w trakcie kontroli drogowej dowodu rejestracyjnego ustalono, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego właścicielowi pojazdu została wymierzona kara na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 tj. w wysokości 1500 zł.

Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidziały wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej w rozpatrywanej sprawie administracyjnej, a więc jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie mają wpływu na treść decyzji administracyjnej, bowiem prawo nie wiąże z nimi żadnego skutku prawnego. Wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy, który nie był kwestionowany przez skarżącego. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika, że samochód ciężarowy o numerze rejestracyjnym [...], niewyposażony w urządzenie viaBox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, poruszał się w dniu [...] września 2015 r., wraz z przyczepą, po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] wymienionej w załączniku nr 2 pkt 14 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat wynika, że strona postępowania nie dopełniła powyższego obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Korzystający z drogi nie zawarł umowy z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd. Zawarcie umowy powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych. Dopełnienie tej czynności po przejeździe nie konwaliduje zarejestrowanego w systemie elektronicznego poboru opłat naruszenia. W tym miejscu należy wskazać, że uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia tzw. jednostki pokładowej viabox, będącym urządzeniem w rozumieniu art. 13i ust. 3 udp. Ustawodawca nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób.

Warunkiem koniecznym dla nabycia urządzenia viabox jest zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną. Strona postępowania takowej umowy nie zawarła, czego następstwem było niewyposażenie pojazdu w wymagane urządzenie viabox, co w konsekwencji skutkowało nieuiszczeniem opłaty elektronicznej.

Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Nie ma znaczenia w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności czy przejazd był wykonywany w celu prywatnym, osobistym czy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wyjaśnił, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Tu przesłankami odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Skoro pojazd nie został wyposażony w wymagane urządzenie viaBox pozwalające na uiszczenie stosownej opłaty, to nie powinien on w takiej sytuacji poruszać się po odcinkach płatnych dróg krajowych. Obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia viaBox. Brak zainstalowania w pojeździe ww. urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drodze publicznej wymienionej w załączniku nr 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., skutkowało tym, iż opłata elektroniczna nie została uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany był do wymierzenia kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. Skarżący nie posiadając urządzenia viaBox w pojeździe, nie powinien dopuścić do poruszania się pojazdu po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

W niniejszej sprawie pojazd nie był wyposażony w urządzenie viaBox, wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Naruszono tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego należało wymierzyć karę w wysokości 1500 zł. W zaskarżonej decyzji kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp, została zatem nałożona prawidłowo.

Odnosząc się do twierdzenia strony kwestionującej zasadność obowiązku znajomości przepisów dotyczących poruszania się po drogach publicznych organ odwoławczy wskazał, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Stosownie bowiem do art. 83 Konstytucji RP każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Brak wiedzy czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych czy też ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów i nie jest okolicznością zwalniającą od odpowiedzialności za brak uiszczenia opłaty. Nie ma także znaczenia dla wydanego zgodnie z przepisami prawa rozstrzygnięcia.

Obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 218, poz. 1391). Stosownie zaś do art. 9 tejże ustawy przepisy ustanawiające ten obowiązek weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Ustawodawca przewidział zatem prawie trzyletni okres vacatio legis. Strona miała wystarczającą ilość czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi i zaplanowanie podróży w taki sposób, aby uniknąć konsekwencji nie posiadania urządzenia służącego do uiszczania opłaty elektronicznej.

Zgodnie zaś z art. 13ha ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych to Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia określa drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz ustala dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej kategorii pojazdu mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej, koszty poboru opłaty elektronicznej oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata elektroniczna.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej w załącznikach wymienia wszystkie odcinki płatnych dróg krajowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2012 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 2225/11 podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że finansowa odpowiedzialność administracyjno - karna co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia. Kara administracyjna nie jest odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji wykonawczo - zarządzających zadań administracji. Jej istotą jest bowiem przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazuje, że jego niewiedza wynikała również z braku odpowiedniej informacji dla uczestników ruchu drogowego o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej za przejazdy po płatnych odcinkach dróg krajowych. Uważa, że znaki informujące o elektronicznym poborze nie zostały prawidłowo umieszczone na drodze.

Podkreślił, że o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie powoływane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych. Ponadto na drogach objętych obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej znajdują się odpowiednie znaki drogowe, z których znaczeniem strona powinna zapoznać się przed wykonywaniem przejazdu.

Na podstawie pisma z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] oraz Oddziału w [...], uzyskanych w uzupełniającym postępowaniu dowodowym, organ ustalił, że droga krajowa nr [...] na odcinku granica m. [...] węzeł [...] była prawidłowo oznakowana znakami tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, że jest to płatny odcinek drogi krajowej.

Zasady stosowania tych znaków na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.)

Zgodnie z w/w rozporządzeniem znak D-39a jest stosowany na drogach w pobliżu granicy państwa. Dodatkowo znak ten może być umieszczany również na parkingu położonym w pobliżu granicy państwa oraz przed punktem poboru opłat w pobliżu tej granicy. Ma on zapewnić kierującym pojazdami wjeżdżającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informację o opłatach wnoszonych za przejazd po drogach publicznych.

Natomiast tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a, występującym samodzielnie, (por. załącznik nr 1, część 5 pkt 5.2.45a oraz część 6 pkt. 6.3.7.9. w/w rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.)

Zgodnie z § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z 31 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.) umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną.

Znaki z numerami dróg stosuje się na znakach kierunku na skrzyżowaniach dróg krajowych i wojewódzkich pomiędzy sobą. Zaleca się ich stosowanie także na skrzyżowaniach z innymi drogami. Znaki te jako samodzielne należy stosować możliwie często, gdyż w istotny sposób ułatwiają kierującym orientację, potwierdzając obrany kierunek jazdy, szczególnie w miejscach, w których mogą powstać wątpliwości co do przebiegu drogi.

Numery dróg umieszcza się samodzielnie, w odległości do 50 m:

za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku,

przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przed drogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że zarządcą dróg krajowych jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad i to na niej spoczywa obowiązek oznakowania dróg tabliczkami informacyjnymi T-34, informującymi o elektronicznym poborze opłat zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Tabliczek T-34 nie ustawia się w obrębie dróg wojewódzkich, powiatowych czy miejskich. Tak więc dołączone do materiału dowodowego przez stronę pisma z dnia 23 lutego 2016 r. pochodzące od zarządców dróg powiatowych i miejskich pozostają bez wpływu na wydane, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, rozstrzygnięcie w sprawie.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona podniosła, że znak informujący o poborze opłaty elektronicznej znajduje się już na samej drodze krajowej nr [...], przed bramownicą, ale wówczas nie ma już możliwości zjechania z drogi płatnej i wyboru drogi alternatywnej. Jak już wcześniej wspomniano na drodze krajowej nr [...] znajdowały się prawidłowo ustawione tabliczki T-34 informujące o elektronicznym poborze opłat. Zgodnie więc zarówno z obowiązującymi przepisami, jak i cytowanymi wyrokami kara pieniężna z tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej została nałożona prawidłowo.

Organ dodatkowo poinformował stronę, że ze względu na sytuacją majątkową – w odrębnym postępowaniu - strona może wystąpić do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, której przypadają wpływy z tytułu kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, z wnioskiem o umorzenie należności w całości bądź części, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności lub rozłożenie całości lub części należności na raty. Jednakże jest to odrębne postępowanie administracyjne. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie jest organem właściwym w tym przedmiocie.

J. R. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. wskazując, iż nie miał świadomości o ciążącym na nim obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd. Jego zdaniem, brak było oznakowania informującego o wjeździe na płatny odcinek drogi - stojącego przed wjazdem na płatny odcinek. Brak takiej informacji jest naruszeniem norm etycznych, oraz ignorancją obywatela. Twierdził, że gdyby wiedział wcześniej o fakcie poboru opłaty za przejazd - pojechałby inną, alternatywną drogą niepłatną. Zarządca drogi nie dopełnił podstawowych obowiązków, a winą obciąża kierowców łapanych w tzw. "pułapkę karną". Przy czym kara 1 500 zł jest nieadekwatną do przewinienia.

Zarzucił też, że znak T-34, dla wielu kierowców jest także nieczytelny. Znak ten jest mały, mało widoczny i mówi raczej o "jakimś promieniowaniu", a nie o poborze opłat. Znak stoi już na drodze płatnej i nie ma możliwości zawrócenia. W sytuacji, gdy poruszał sie po drodze jednokierunkowej dwupasmowej nie miałby możliwości zawrócić, nawet gdyby miał świadomość o spełnianiu wykroczenia. Ponadto podnosił, że informował organ o złej sytuacji materialnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t. z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w związku z bezspornym nieuiszczeniem opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2015 r. płatnym – dla pojazdów powyżej 3,5 tony - odcinkiem drogi krajowej nr [...] na odcinku granica m. [...] - węzeł [...] zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego nr rej. [...] wraz z przyczepą ciężarową nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony.

W dniu [...] września 2015 r. skarżący prowadzący ww. zespół pojazdów został zatrzymany na drodze krajowej nr [...] w S. przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego do kontroli mobilnej i stwierdzono brak urządzenia do poboru opłaty elektronicznej w sytuacji, gdy ww. zespół pojazdów w takie urządzenie, umożliwiające elektroniczny pobór opłaty (viaBox) powinien być wyposażony.

Przejazd ww. zespołu pojazdów został zarejestrowany przez urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr [...] i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Jak wynika z protokołu kontroli skarżący podpisał go w dniu kontroli nie wnosząc jakichkolwiek zastrzeżeń. Podobnie podpisał także załącznik do protokołu opisujący stan faktyczny sprawy i stwierdzone naruszenie. Jednocześnie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego i uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., z których skorzystał. Mianowicie w piśmie z 28 września 2015r. przyznał, że nie jest mu znany obowiązek wynikający z elektronicznego systemu poboru opłat, ponieważ nie jest kierowcą zawodowym i nie miał pojęcia", ze zwykłe drogi krajowe są płatne, o czym uzyskał informację od kontrolującego inspektora. Przedstawił także trasę, którą tego dnia przejechał, podkreślając brak związku z transportem ciężarowym i niewspółmierność kary do wykroczenia.

Dopiero po wydaniu decyzji z [...] października 2015r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący sprowadził istotę sporu do zarzutu nieprawidłowego oznakowania drogi powiatowej w O. znakiem T-34 przed wjazdem na drogę krajową [...] od strony miejscowości K., bowiem zarzuca, że brak "prawidłowego" oznakowania drogi powiatowej w O., uniemożliwiło mu wybór innej drogi.

Jednocześnie skarżący zarzucił, że o znaku T-34 poinformował go kontrolujący inspektor. Skomentował to wskazując, że znak ten nic mu nie przedstawia, a przeciwnie, "informuje o jakimś ostrzeżeniu, nie wiadomo o jakim. Przypomina raczej o nieużywaniu telefonów a nie o drodze płatnej". Dodaje, ze nie widział dotąd takiego znaku, a przy wjeździe na drogę płatną powinna być tabliczka z napisem, co byłoby czytelną informacją dla kierowców.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy skarżący przedstawił także dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego II GSK 1661/14 i II GSK 502/14.

Mając na uwadze argumentację skarżącego, wynika z niej, że miałaby uchylić obiektywną odpowiedzialność za naruszenie obowiązujących norm z tego tytułu, że skarżący upatruje podobieństwo swojej sprawy ze sprawami z powołanych wyroków.

W ocenie Sądu, sytuacji objętych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego II GSK 1661/14 i II GSK 502/14, których stany faktyczne miały miejsce w 2015 roku nie można przełożyć wprost do stanu faktycznego niniejszej sprawy i wyciągnąć tożsamego wniosku. Co istotne, w cytowanych sprawach, wydane wyroki dotyczyły odmiennego stanu prawnego i wysokości kary pieniężnej , (3000 zł), oraz wskazań co do ustalenia, czy na całej trasie przejazdu skarżącego płatnym odcinkiem drogi nie umieszczono znaków T-34 (II GSK 1661/14).

Natomiast zarzuty skarżącego w niniejszej sprawie i jego "propozycje" regulacji, jakie powinny obowiązywać – przemawiają co do zasady za nieznajomością obowiązującego prawa: nie wiedział w ogóle o obowiązku opłaty elektronicznej za korzystanie z dróg publicznych przez pojazdy- zespoły pojazdów o dmc przekraczające 3,5 tony, jak i tabliczka T-34 jest dla niego niezrozumiała.

Powyższe zarzuty jak i zachowanie w trakcie kontroli – brak jakichkolwiek zastrzeżeń oznaczają, że skarżący zdaje się nie dostrzegać, że za korzystanie z dróg publicznych w Polsce ustawodawca wprowadził 2 opłaty:

1. opłatę za przejazd, uregulowaną w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931, z późn. zm.), o której informuje znak drogowy T-28 ("PŁATNA") - czyli "tabliczka wskazująca, że za przejazd drogą pobierana jest opłata", którą skarżący myli z opłatą elektroniczną, ponieważ o niej nie wiedział;

2. opłatę elektroniczną, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha ust. 1 udp, przy czym przepisy ww. ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość jej uiszczenia wyłącznie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1).

Oznacza to, że uiszczenie takiej opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), przed przejazdem zainstalowane w pojeździe samochodowym. O pobieraniu tej opłaty informuje znak T-34: czyli "tabliczka wskazująca pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną". Zgodnie z § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z 31 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.) umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Ponadto, przed punktami, o których mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U.2013.1263 j.t. ze zm.) - nie umieszcza się tabliczki T-34, a dopiero na drodze krajowej.

Innymi słowy, taki sposób oznaczenia stanowi "prawidłowe", w świetle obowiązującego prawa, oznakowanie ww. drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - węzeł [...]. Dlatego faktem jest niespornym, że znaku T-34 nie było i być nie mogło przy wjeździe z ul. [...] w O. na drogę krajową [...] (co potwierdza pismo zarządcy dróg powiatowych w O.). Wprawdzie organ nie ocenił tego dowodu, ale nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w świetle cytowanego wcześniej § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z 31 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.) - tabliczka T-34 umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d - nie może być umieszczana na drodze innej, niż droga płatna dla pojazdów o dmc powyżej 3,5 tony.

Tymczasem, skoro skarżący twierdzi, że widział w dacie kontroli tabliczkę T-34 "dopiero przy bramownicy", to nawet nie wskazuje na to, by po zorientowaniu się, zareagował natychmiastowym opuszczeniem drogi płatnej.

Tymczasem skarżącemu nie był znany znak T-34, skoro wskazuje, że nigdy nie widział takiego znaku i w rezultacie drogą płatną w systemie odpłatności elektronicznej jechał kilkanaście kilometrów za O., gdzie w S. został zatrzymany przez kontrolujących. Same już dywagacje skarżącego na temat wyglądu znaku T-34, czy braku tabliczki z napisem o wjeździe na drogę płatną, świadczą o nieznajomości prawa regulującego opłatę za przejazd i opłatę elektroniczną. Jak wynika z dokumentacji zarządcy drogi krajowej droga krajowa [...] była oznaczona prawidłowo tabliczką T-34. Natomiast w żadnym z zarzutów skarżący nie wyjaśnił dlaczego nie zjechał z drogi krajowej nr [...] na następnym możliwym zjeździe w O., a przeciwnie – kontynuował jazdę do celu podróży, do którego, jak twierdził, miał 18 km.

Należy wskazać, że materialno prawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły: art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 udp. Opłata elektroniczna od strony podmiotowej dotyczy w zasadzie wszystkich podmiotów wykonujących przejazdy po wskazanych powyżej odcinkach dróg krajowych pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz autobusami, niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Dla przyjęcia obiektywnej odpowiedzialności ustawodawca nie wymaga prowadzenia działalności transportowej, co podnosi skarżący.

Ogólny zakres podmiotowy opłaty za przejazd po drogach krajowych, uiszczanej w formie elektronicznej, określa art. 13 ust. 3a u.d.p., który statuuje obowiązek jej uiszczenia w przypadku wykonywania przejazdu po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 p.r.d. Za pojazd samochodowy przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. nakazuje również uważać zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Dla ustalenia istnienia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej nie ma znaczenia charakter wykonywanego przewozu (czy jest to przewóz drogowy lub transport drogowy w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym). Z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych zwolnione są pojazdy wymienione w art. 13 ust. 3a u.d.p., w tym także pojazdy zarządców dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg.

Powyższe oznacza, że pojazd skarżącego nie podlegał wyłączeniu od obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej. Opłata ta, w myśl art. 13 ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U.2013.1263 j.t. ze zm.).

Powyższe wskazuje, że przedstawiona przez GDDiK dokumentacja, dopuszczona jako dowód w sprawie niniejszej przedstawia zgodny z prawem stan faktyczny. Należy podkreślić, że w sytuacji, kiedy adresatem znaków drogowych, informacyjnych jest użytkownik pojazdów do 3,5 tony i on uiszcza opłatę w bramce umieszczonej na drodze płatnej - ustawodawca przewidział dla niego znak drogowy T-28 jako informację, że za przejazd pobierana jest opłata. Uiszcza ją w bramce.

Natomiast w sytuacji kiedy adresatem powyżej powołanych uregulowań jest użytkownik najbardziej te drogi eksploatujący pojazdami przekraczającymi 3,5 tony, to od tego użytkownika ustawodawca wymaga znajomości sieci dróg krajowych objętych ww. rozporządzeniem, przygotowania się do sposobu w jaki i czy zamierza je eksploatować wykonując przejazd. Drogi objęte załącznikiem nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną umożliwiają użytkownikom pojazdów przekraczających 3,5 tony szybsze czy bezkolizyjne przemieszczanie się także ze względu na system elektronicznego "ściągania" opłaty przy przejeździe pod bramownicami, czyli bez zatrzymywania się (system viatotol).

Należy nadmienić, że Minister Infrastruktury, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 prd, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, rozporządzeniem z 3 lipca 2003 r. określił szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181).

Zgodnie z pkt. 6.3.7.7. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki z numerami dróg stosuje się na znakach kierunku na skrzyżowaniach dróg krajowych i wojewódzkich pomiędzy sobą. Zaleca się ich stosowanie także na skrzyżowaniach z innymi drogami. Znaki te jako samodzielne należy stosować możliwie często, gdyż w istotny sposób ułatwiają kierującym orientację, potwierdzając obrany kierunek jazdy, szczególnie w miejscach, w których mogą powstać wątpliwości co do przebiegu drogi. W tym przypadku, zgodnie pkt. 6.3.7.8. załącznika nr 1 ww. rozporządzenie wskazuje, że to znaki z numerami dróg umieszcza się samodzielnie, w odległości do 50 m:

- za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku,

- przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przed drogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi.

Innymi słowy, skarżący skupił się na zarzucie braku prawidłowego oznakowania dróg wojewódzkich prowadzących do wjazdu na drogę krajową [...], a nie dowodził, czy - widząc tabliczkę z oznaczeniem tej drogi, a pod nią znak T-34 o poborze opłaty elektronicznej, uczynił wszystko by jak najszybciej z tej drogi zjechać na drogę niepłatną. Wszak znak T-34 obok funkcji informacyjnej zawiera zakaz - właśnie dla pojazdu (zespołu) jakim poruszał się skarżący - powyżej 3,5 tony - poruszania się po drodze krajowej bez opłaty elektronicznej.

W ocenie Sądu, skarżący w niniejszej sprawie, w postępowaniu przed organem nie wykazał, że zadośćuczynił temu, by zakazu, który symbolizował znak T-34, umieszczony pod oznaczeniem [...]" - nie naruszać. Z powyższych przyczyn jego argumentacja podniesiona w skardze nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ także nie naruszył prawa materialnego: art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, w zw. z § 65 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.02.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych czy zał. nr 1. część 6 pkt. 6.3.7.9. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.