Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 276/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. Zarządza zwrot od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz skarżącego kwoty 1.274 (tysiąc dwieście siedemdziesiąt cztery) złote tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Go 276/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza z [...] listopada 2011r. znak [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i ustaliło skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ustalony w sprawie stan faktyczny. Wynika z niego, iż 11 października 2011r. A.M. poinformował Burmistrza o złożeniu korekty informacji IN-1 o nieruchomościach i obiektach budowlanych na podatek od nieruchomości za rok 2011 w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie własnym oznaczonym w ewidencji gruntów jako KW [...]. Korektę uzasadnił faktem niemożności prowadzenia na tym terenie działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W związku z powyższym Burmistrz decyzją z [...].11.2011 r., znak [...], zmienił decyzję ostateczną w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości i odpisał kwotę 4.541,00 złotych z dniem [...] października 2011 r. ustalając podatek w wysokości 27.386,00 złotych. Decyzję uzasadnił zaprzestaniem prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej na działce KW [...] od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r.

Decyzja ta stała się ostateczna.

31 stycznia 2012r. A.M. ponownie złożył korektę informacji IN-1 o nieruchomościach i obiektach budowlanych na podatek od nieruchomości za rok 2011 w związku z podpisaniem umowy dzierżawy z Nadleśnictwem. Burmistrz pismem z [...] kwietnia 2012 r. wystąpił do Nadleśnictwa o udzielenie informacji odnośnie wielkości dzierżawionych przez podatnika gruntów, dat zawarcia aktualnych umów dzierżawy, numerów działek, wskazanie czy stroną zawartych umów jest przedsiębiorca czy osoba fizyczna i na jakie cele dzierżawca zobowiązał się wykorzystywać dzierżawione grunty. W odpowiedzi Nadleśnictwo poinformowało, że stroną umowy jest A.M. prowadzący działalność pod nazwą Ośrodek Wypoczynkowy "L" A.M., który dzierżawi grunty leśne o łącznej powierzchni 3,31 ha od [...] stycznia 2011 r. Od tego dnia też obowiązują aktualne umowy dzierżawy i obejmują grunty zalesione o pow. 1,78 ha i grunty związane z gospodarką leśną o pow. 1,53 ha i są to działki o numerach [...]. Dzierżawione grunty dzierżawca zobowiązał się przeznaczyć pod ośrodek wypoczynkowy, co wynika także z umowy dzierżawy podpisanej przez strony w dniu [...] lipca 2011 r. Zgodnie z ww. umową dzierżawca bierze grunty w dzierżawę pod ośrodek wypoczynkowy z możliwością utrzymania istniejącej zabudowy bez prawa jej rozbudowy i modernizacji oraz bez prawa wznoszenia dodatkowych budynków, budowli i urządzeń o charakterze trwałym jak i nietrwałym z wyjątkiem określonym w umowie.

W związku z ustaleniem powyższych okoliczności postanowieniem z [...] lipca 2012r., znak [...] Burmistrz orzekł o wznowieniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza znak [...]. Organ podatkowy uzasadnił to wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Postanowieniem z [...] września 2012r. Burmistrz dopuścił jako dowody w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011r. m.in. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] października 2011r., pismo Nadleśnictwa wraz z umową dzierżawy nr [...], zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] grudnia 2010r.

Następnie, decyzją z [...].10.2012 r. Burmistrz zmienił decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2011r. ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok i ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 49.111,00 złotych.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaszły przesłanki przewidziane w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane w tym dniu organowi, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Jak wskazano w decyzji organu I instancji organ ten analizując wpisy do ewidencji działalności gospodarczej ustalił, że podatnik nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, jest nadal wpisany, od [...] stycznia 2003r., do ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto na podstawie informacji uzyskanej w Nadleśnictwie ustalono fakt podpisania z tym Nadleśnictwem, przez podatnika, umowy dzierżawy gruntu o pow. 3,31 ha.

Od decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez wznowienie postępowania w zakresie dotyczącym innego przedmiotu opodatkowania niż przyjęty w decyzji ostatecznej i dokonanie nowej wykładni przepisów odmiennie zinterpretowanych w decyzji ostatecznej, która to wykładnia nie mogła być uznana za nową okoliczność faktyczną czy dowód w sprawie. W związku z powyższym podatnik zaskarżył decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie mimo, iż decyzja organu I instancji wydana została niezgodnie z przepisami Ordynacja Podatkowej. Wobec tego, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób nie budzący zastrzeżeń i nie zachodziła potrzeba uchylenia decyzji i przekazania sprawy, w trybie art. 233 § 2 Ordynacja podatkowa, do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i orzekło co do istoty sprawy.

Przytoczywszy treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej Kolegium stwierdziło, że do przesłanek wznowienia postępowania w niniejszej sprawie należało zaliczyć fakt niezaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika co wynikało z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez gminę oraz podpisanie przez niego umowy dzierżawy z Nadleśnictwem. Zdaniem organu odwoławczego treść decyzji ostatecznej z dnia [...].10.2011 r. wskazywała na to, iż organ podatkowy I instancji ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie niższej od pierwotnej w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika a nie w związku z tym, że przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) podlega informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej, natomiast w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca był zobowiązany złożyć wniosek o wykreślenie wpisu w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Aby doszło do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca musi złożyć odpowiedni wniosek do CEIDG, gdyż w przypadku jego niezłożenia nie zaistnieje przesłanka uprawniająca do stwierdzenia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Ponieważ podatnik wniosku takiego nie złożył organ uznał, iż podatnik wprowadził w błąd organ i ten, na podstawie oświadczenia podatnika, wydał decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe do czego był zobowiązany. Wobec powzięcia informacji, że podatnik, nie złożył wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej ani wniosku o wykreślenie działalności z rejestru w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej miał obowiązek wznowić postępowanie w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa.

Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przesłanką zastosowania przez Burmistrza art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja Podatkowa było ujawnienie nowej okoliczności faktycznej, polegającej na niezaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika a nie, jak twierdził podatnik, nowa wykładnia przepisów prawa podatkowego materialnego - art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tym bardziej, że podatnik w dniu złożenia wniosku prowadził swoją działalność gospodarczą jedynie na gruncie i w obiektach, które według treści odwołania i jego wniosku miały być zwolnione z opodatkowania w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej z powodu technicznej niemożności wykonywania działalności na tym terenie.

Zdaniem Kolegium, obowiązek wznowienia postępowania uzasadniał także fakt podpisania przez podatnika umowy dzierżawy gruntów o pow. 3,31 ha od Nadleśnictwa w dniu [...] lipca 2011 r., ale obowiązującej od dnia [...] stycznia 2011 r., a więc także w dniu wydania ostatecznej decyzji ustalającej z dnia [...] października 2011r. znak. Nie miało przy tym, zdaniem organu odwoławczego, znaczenia dla sprawy, że przedmiotem podatku, w tym przypadku, był grunt dzierżawiony, a decyzja z dnia [...] października 2011r. obejmowała swoim zakresem nieruchomości stanowiące własność podatnika bowiem organ podatkowy w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości ustala całość zobowiązania podatkowego dla jednego podatnika w jednej decyzji i nie wydaje oddzielnych decyzji dla jednego podatnika ze względu na różne formy władania przedmiotem opodatkowania.

Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 .p. i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie. Taka konstrukcja przepisu nie pozwala na zmianę decyzji ostatecznej ustalającej podatek (znak [...]), jak to uczynił organ podatkowy I instancji. W myśl obowiązującej normy, w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydający decyzję we wznowionym postępowaniu jest zobligowany do uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w sprawie, którą decyzja ostateczna kończyła. W przedmiotowej sprawie Burmistrz decyzji ostatecznej nie uchylił, a jedynie ją zmienił, co było z formalnej strony błędem proceduralnym i stąd Kolegium zaskarżoną decyzję uchyliło i orzekło co do istoty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 245 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przyjęcie, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie.

W uzasadnieniu wskazał, iż warunkiem wznowienia postępowania w świetle art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej jest wyjście na jaw nowych okoliczności lub nowych dowodów, które powinny istnieć w dniu wydania decyzji.

Zdaniem skarżącego sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia nowych dowodów lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Wskazał, że wyjaśniając korektę informacji IN poinformował organ podatkowy o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie własnym w związku z niemożnością jej prowadzenia ze względów technicznych dotyczących budynków, co organ odwoławczy potwierdził w swoich ustaleniach przedstawiając stan faktyczny na stronie 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Z tych powodów skarżący uznał twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji jakoby jej podstawą było tylko oświadczenie podatnika o zaprzestaniu działalności za przykład manipulacji ze strony organu i naciągania stanu faktycznego wbrew dowodom w sprawie. Skoro w wyjaśnieniach do korekty podatnik podał dlaczego zaprzestaje prowadzenia działalności (ze względów technicznych) to nie może organ podatkowy twierdzić, że tej okoliczności nie znał i nie brał jej pod uwagę przy zmianie ostatecznej decyzji na korzyść podatnika.

Nadto skarżący podniósł, iż informacje z CEIDG znane były organowi podatkowemu z urzędu albowiem prowadzi on rejestr przedsiębiorców. Oznacza to, że niezależnie od treści oświadczenia złożonego przez podatnika organ podatkowy, w chwili wydania decyzji z dnia [...].11.2011r., znał treść wpisów w CEIDG z urzędu, więc nie mógł twierdzić, że nie wiedział o niezłożeniu przez podatnika wniosku o wykreślenie z CEIDG. Dodatkowo podatnik wskazał, że nie mógł złożyć wniosku o wykreślenie z CEIDG, gdyż prowadził w tym czasie działalność gospodarczą na innych gruntach (dzierżawionych) oraz że wpisy w CEIDG mają wyłącznie charakter deklaratoryjny. Niezależnie od tego skarżący podniósł, iż podpisanie umowy dzierżawy mogłoby prowadzić wyłącznie do dodatkowego ustalenia stawki podatkowej, dla nowych gruntów (dzierżawionych) a nie mogłoby prowadzić do ponownego badania zasadności zobowiązania podatkowego, które już było przedmiotem rozstrzygnięcia ostatecznego w odniesieniu do gruntu własnego skarżącego. W przeciwnym wypadku byłoby to obejście prawa (zasady niewzruszalności decyzji ostatecznych) bowiem przy okazji rozstrzygania o kwestiach podatkowych w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności (grunty dzierżawione przez podatnika) dochodziłoby do ponownego rozstrzygnięcia materii (w zakresie wysokości stawki podatkowej), co do której wydano już decyzję ostateczną (grunty własne podatnika).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytaczając tę samą argumentację faktyczną i prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna aczkolwiek z innych powodów aniżeli podniesionych w skardze.

Przede wszystkim jednak należy podkreślić że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania. Procedowanie w tym trybie przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowej, wyrażonej w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60). Istota tego postępowania sprowadza się w pierwszym etapie do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. W drugim etapie organ podatkowy przede wszystkim ustala, czy rzeczywiście w sprawie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia postępowania, a dopiero w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1716/09 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Odmienna wykładnia byłaby sprzeczna z zasadą trwałości decyzji administracyjnej w świetle której wznowienie postępowania ma charakter instytucji wyjątkowej, w związku z czym nie można wyjątku interpretować rozszerzająco.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tak więc, aby można było wszcząć postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, koniecznym jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; okoliczności i dowody muszą być nowe, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji; nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007, s. 543). Jak wskazuje S. Presnarowicz ([w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX OMEGA 43/2012). Dodać należy, że warunkiem ponownego postępowania w sprawie jest wykazanie przesłanki wznowieniowej. W braku jednej z wymienionych powyżej cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym wyżej przepisie.

Jako jedną z nowych okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej Burmistrz wskazał, iż skarżący nie zaprzestał działalności gospodarczej mimo, iż w oświadczeniu do korekty zadeklarował zaprzestanie działalności gospodarczej od dnia [...] stycznia 2011r. do dnia [...] kwietnia 2012r. Powyższą okoliczność Burmistrz udokumentował zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] grudnia 2010r. (k. 37 akt administracyjnych). Wskazał na ten dokument zarówno w postanowieniu o dopuszczeniu dowodów z dnia [...] września 2012r. (k. 4 akt administracyjnych I instancji) jak i w treści decyzji stwierdzając na stronie 2 decyzji: "analizując wpisy do ewidencji działalności gospodarczej organ podatkowy ustalił, że podatnik nie zaprzestał jednak prowadzenia działalności gospodarczej". Ponieważ postępowanie podatkowe dotyczyło zobowiązania podatkowego za 2011 rok i toczyło się na przestrzeni roku 2012 i 2013r. staje się oczywiste, że załączony wypis z ewidencji działalności gospodarczej nie mógł dokumentować aktualnego stanu wpisów w tej ewidencji ani na dzień wydania postanowienia o wznowieniu postępowania ani na dzień decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy akceptując ustalenia organu I instancji uznał, iż "jak wynika z materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie podatnik nie złożył do CEIDG wniosku o zawieszenie ani wniosku o wykreślenie wpisu z ewidencji w związku z zaprzestaniem działalności gospodarczej". Ponieważ organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie i nie zasięgał informacji z CEIDG o czym świadczy zawartość akt administracyjnych, jego ustalenia odnośnie do okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę KW [...] nie znajdują również żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym.

Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, iż z dniem 1 lipca 2011r. nastąpiła zmiana stanu prawnego w zakresie ewidencjonowania działalności gospodarczej przedsiębiorców. Ustawa z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 11 czerwca 2013r., poz.672) weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004r. z wyjątkiem rozdziału 3, który wszedł w życie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r.- Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ), z dniem 1 lipca 2011r. Rozdział 3 tej ustawy zatytułowany Centralna ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (w skrócie) "CEIDG") reguluje w art. 23 – 39 zarówno zasady zgłaszania wniosków do CEIDG jak również zasady uzyskiwania informacji z CEIDG. Z przepisów tych wynika, iż dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne - każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez CEIDG. Dane i informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2, są udostępniane na stronie internetowej CEIDG. Zaświadczenia o wpisie w CEIDG dotyczące przedsiębiorców będących osobami fizycznymi w zakresie jawnych danych, o których mowa w art. 25 ust. 1 mają formę dokumentu elektronicznego albo wydruku ze strony internetowej CEIDG. (art. 38 ust. 1-4 ww. ustawy). Art. 25 ust. 1 pkt 19 stanowi, iż wpisowi do CEIDG podlegają: informacja o wykreśleniu wpisu w CEIDG. Z powyższego wynika, iż ustaleń co do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej organy winny dokonywać na podstawie informacji z CEIDG, zaś aktualny wydruk ze strony internetowej lub dokument elektroniczny winien być załączony jako dowód do akt sprawy jako dowód powzięcia informacji o nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania.

Reasumując, należy stwierdzić, iż okoliczność niezaprzestania prowadzenia działalności przez skarżącego nie została wykazana i w związku z tym nie mogła być podstawą uchylenia decyzji ostatecznej a w konsekwencji doprowadzić do nowego wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości własnej podatnika. Musi to skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.).`

Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącego twierdzącego, że fakt podpisania umowy dzierżawy nie mógł prowadzić do ponownego badania zasadności zobowiązania podatkowego, które już było przedmiotem rozstrzygnięcia ostatecznego w odniesieniu do gruntu własnego skarżącego. Zgodzić się bowiem należało z argumentacją Kolegium Odwoławczego, iż wznowienie postępowania uzasadniały dowody związane z ujawnieniem umowy dzierżawy gruntów o pow. 3,31 ha od Nadleśnictwa obowiązującej od dnia [...] stycznia 2011r. a zatem w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] listopada 2011r. Decyzja ta dotyczyła rocznego podatku od nieruchomości i winna obejmować wszystkie nieruchomości będące we władaniu podatnika w chwili wydawania decyzji. Fakt niewykazania w informacji o nieruchomościach wszystkich nieruchomości skarżącego skutkowało nieprawidłowym wymiarem podatku. Ujawnione umowy niewątpliwie spełniały przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej bowiem istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz były istotne tj. miały wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego.

Przyznać jednak należy, że ww. zarzut skarżącego dotyka kwestii wydania przez ten sam organ podatkowy, w stosunku do tego samego podatnika i za ten sam okres więcej niż jednej decyzji.

Stanowisko judykatury w tej mierze kształtuje się dwojako: z jednej strony uważa się, iż jest to niedopuszczalne, z drugiej zaś strony przyjmuje się, że istnienia po stronie organu obowiązku objęcia wszystkich nieruchomości podatnika jedną decyzją nie sposób wywieść przepisów prawa. Za pierwszym stanowiskiem opowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1297/09 . Zdaniem WSA w Warszawie "wydanie (....) kilku decyzji i wskazanie w nich, że są to decyzje ustalające podatek od nieruchomości na rok podatkowy, skutkować może w ocenie tego sądu, zapłatą przez podatnika zobowiązania ustalonego tylko jedną z tych decyzji i odmową zapłaty pozostałych zobowiązań z powołaniem się przez podatnika na zarzut wykonania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok podatkowy".

Za drugim poglądem wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 16 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 321/09, gdy stwierdził, "że bez znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia pozostaje sytuacja czy wobec podatnika zostaje wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszelkie posiadane przez niego nieruchomości czy też sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą".

Zagadnieniem tym zajmował się ponadto –Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie I SA/Rz 336/13 jednakże kwestia ta nie miała decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem postępowanie dotyczyło stwierdzenia nieważności.

Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, przy uwzględnieniu, iż mamy do czynienia z postępowaniem nadzwyczajnym, organy podatkowe mogły, bez obawy narażenia się na zarzut naruszenia prawa, wznowić postępowanie w związku z ujawnieniem nowego dowodu (umowy dzierżawy), przy czym argumentem przesądzającym o poprawności postępowania Burmistrza jest okoliczność, iż umowa dzierżawy obowiązywała już w chwili wydawania decyzji przez organ podatkowy, która następnie stała się ostateczną. Podatnik nie wywiązał się z obowiązku złożenia właściwemu organowi podatkowemu pełnej informacji o nieruchomościach czym doprowadził do wydania decyzji nieobejmującej całości nieruchomości (art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.)

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, iż ujawnione dowody dotyczące dzierżawionej nieruchomości spełniały – jak wyżej wskazano - przesłanki wznowienia postępowania unormowane w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Natomiast organy podatkowe nie wykazały istnienia przesłanki ujawnienia nowej, istotnej, nieznanej organowi podatkowemu w chwili orzekania, okoliczności w odniesieniu do działki własnej podatnika. Wobec ustalenia mimo tego, zaskarżoną decyzją, podatku w nowej wysokości, należało decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyeliminować z obrotu prawnego.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy winien skompletować wszystkie dowody w sprawie, po czym w sposób szczegółowy i wyczerpujący dokonać ich oceny pod kątem możliwości wznowienia postępowania.

Biorąc pod uwagę, że leżące u podstaw zastosowania przepisu prawa materialnego ustalenia faktyczne i ich ocena naruszają zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 122, art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), orzec należało o uchyleniu zaskarżonej decyzji stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z § 6 i § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Z uwagi na to, iż skarżący dokonał nadpłaty wpisu ponad wymagany, stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 24 grudnia 2003r. , Nr 221,poz. 2193 ze zm. ), wpis stały w kwocie 200 zł Sąd, na podstawie art. 225 ppsa, zarządził zwrot skarżącemu różnicy w kwocie 1 274 zł.