Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 348/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 1  pkt 4  lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi: A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2022 r. nr SKO 4011/236/22 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r.: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi A. P. (dalej: Strona/ Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO) z dnia 24 lutego 2022 r. nr SKO 4011/236/22 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 3 stycznia 2022 r. nr RF.3123.10626.2022 ustalającą Stronie łączne zobowiązanie pieniężne za 2022 r. w kwocie 31.421 zł.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO wynika, że przedmiotem sporu między Stronami jest jedynie kwestia opodatkowania budynków gospodarczych położonych na działce nr 4/1 w B. P. o pow. 1.554 m² i tylko do tej kwestii zostanie ograniczone uzasadnienie faktyczne. Strona ww. budynki zadeklarowała jako zwolnione od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Organ podatkowy pierwszej instancji w powołanej na wstępie decyzji stwierdził, że nie spełniają one warunków zwolnienia. Potwierdziły to przeprowadzone w dniu 9 maja 2016 r. oględziny w obecności Strony ujawniające, że nie służą one wyłącznie działalności rolniczej, a taki jest wymóg zwolnienia od opodatkowania. Są one zrujnowane, nieużywane, zapadający się dach i znajdują się w nich śmieci. W związku z tym ww. budynki opodatkowano wg stawki właściwej dla budynków pozostałych. Stan faktyczny w roku 2022 nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedzającego.

1.3. Na skutek wniesionego odwołania, SKO powołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wskazało, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji w zasadniczym zakresie wspierała się na złożonych przez Stronę deklaracjach. Wyjątkiem są ustalenia dotyczące budynków niemieszkalnych, które opodatkowano stawką właściwą dla budynków pozostałych uznając brak podstaw do objęcia ich wskazywanym przez Stronę zwolnieniem od opodatkowania. Przywołując brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że opisane w nim zwolnienie wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek: budynek musi być gospodarczy (tak sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków), służyć wyłącznie działalności rolniczej i być położony na gruntach (użytkach rolnych) tworzących gospodarstwo rolne. Sporne budynki spełniają dwie z trzech cech, nie są jednak wykorzystywane na cele rolnicze, co wyklucza zwolnienie od opodatkowania. Na poparcie swych racji organ podatkowy powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Zaznaczył przy tym, że sam zapis w ewidencji gruntów i budynków nie jest wystarczający, budynek musi być faktycznie wykorzystany w prowadzonym gospodarstwie rolnym.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit a u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że dla jego zastosowania konieczne jest realne wykorzystywanie tego budynku, pomimo, że ww. przepis tego nie wymaga. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, tj. w części ustalenia podatku od nieruchomości w postaci budynków pozostałych i ich części. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że sporne budynki niewątpliwie są zaklasyfikowane jako gospodarcze i są położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Powołała się na opinię zawartą w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 4 grudnia 2012 r., cytując jej treść wskazującą na językowe znaczenie słowa "służyć" użytego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. pojmowanego jako "przydatny". Zatem budynek musi być przydatny do działalności rolnej, która w danym momencie nie musi być tam wykonywana.

2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest bezzasadna.

3.2. Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

3.3. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy wykładni art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. i zasadności objęcia zwolnieniem od opodatkowania – opisanym w tym przepisie – będących własnością Skarżącej budynków o pow. 1554 m² położonych na działce nr 4/1 w B. P. W opinii Skarżącej budynki te spełniają wymogi wynikające z powołanego przepisu, przy czym za wystarczające Strona uznała przeznaczenie (przydatność) tych budynków na cele rolnicze, co wyklucza konieczność ich faktycznego wykorzystywania na cele rolne w danym momencie. Odmienne zdanie w tym przedmiocie mają organy podatkowe stwierdzając, że istotne jest faktyczne wykorzystywanie budynków na cele rolnicze.

W sporze tym trzeba przyznać rację organom podatkowym.

Na wstępie odnotowania wymaga, że w sprawie sporne jest zastosowanie zwolnienia od opodatkowania posiadanych przez Skarżącą budynków czyli zarzuty ograniczają się jedynie do sfery prawnej, a nie ustaleń faktycznych. W zakresie tych ostatnich Skarżąca nie zgłaszała żadnych zarzutów.

3.4. Zgodnie z brzmieniem spornego w sprawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Przypomnieć trzeba, że wykładnia językowa jest nie tylko punktem wyjścia, ale zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2001r. sygn. akt III SA 2067/00, POP 2002, nr 3, poz. 86; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia z dnia 14 grudnia 1998r. sygn. akt FPS 19/98, ONSA 1999, nr 2, poz. 44). Przy czym niespornym jest w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, iż przepisy określające zwolnienia od podatku nie powinny być poddawane wykładni rozszerzającej, ani zawężającej i co do zasady powinna być stosowana wykładnia ścisła.

Tym samym należy zauważyć, że z treści ww. przepisu wynika, że podatnik aby skorzystać z przedmiotowego zwolnienia w stosunku do spornych budynków musi łącznie spełnić trzy warunki. Zwolnione od podatku od nieruchomości są, po pierwsze, budynki gospodarcze lub ich części; po drugie muszą być one położone na gruntach gospodarstw rolnych; po trzecie muszą one służyć wyłącznie działalności rolniczej.

3.5. O ile w sprawie nie ma wątpliwości, że budynki Skarżącej spełniają dwa pierwsze, z wyżej wymienionych warunków, tzn. są sklasyfikowane jako budynki gospodarcze i są położone na gruntach rolnych tworzących gospodarstwo rolne, czego Skarżąca nie kwestionuje. O tyle trudno jest uznać, że ww. budynki spełniają trzecią przesłankę. Definicję działalności rolniczej uregulowano w art. 2 ust. 2 ustawy 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333 ze zm.). W myśl ww. przepisu za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Termin "służyć" według Słownika Języka Polskiego PWN oznacza "być używanym" (https://sjp.pwn.pl/szukaj/s%C5%82u%C5%BCy%C4%87.html).

Skoro budynki położone na gruncie gospodarstwa rolnego nie są wykorzystane pod żadną działalność, to tym samym trudno jest uznać, że służą i to wyłącznie działalności rolniczej. Taka sytuacja dotyczy przedmiotowych budynków, na co wskazują oględziny przeprowadzone w dniu 9 maja 2016 r. z udziałem Skarżącej z których wynika, że nieruchomości są zrujnowane, nieużywane i znajdują się w nich śmieci. Skarżąca zgłaszając zarzuty nie negowała tych ustaleń, podważając jedynie wykładnię przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Zatem przyjąć trzeba, że taki stan faktyczny istniał również w badanym okresie rozliczeniowym. Trudno zatem uznać, że została spełniona trzecia ze wskazywanych wyżej przesłanek uprawniających do zastosowania zwolnienia od opodatkowania. Nie można uznać, że sporne obiekty służyły wyłącznie działalności rolniczej. Słusznie SKO wskazuje, że sam potencjał budynku do wykorzystania go w działalności rolniczej nie wystarczy aby budynek mógł skorzystać z przedmiotowego zwolnienia od podatku.

3.5. Należy też zaznaczyć, że stanowisko wskazujące na to, że ww. zwolnienie dotyczy tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności rolniczej (w tym przypadku przy spełnieniu dodatkowego warunku, jakim jest wchodzenie w skład gospodarstwa rolnego), a nie tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności zajął tut. Sąd w swoich wyrokach dotyczących Skarżącej, tj. w wyroku z dnia: 24 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 612/20 (prawomocny); sygn. akt I SA/Wr 613/20 - sygn. akt I SA/Wr 615/20 (nieprawomocne), z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 449/21 oraz I SA/Wr 716/21.

3.6. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.