Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 668/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie : Asesor WSA Irena Wesołowska WSA Ewa Wojtynowska /spr./ Protokolant: Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A s. c. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 668/03

UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] z dnia 2 kwietnia 2003 roku organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając w trybie art. 64 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, pozostawił bez rozpoznania pismo z dnia 3 marca 2003 r. zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz uzupełniające pismo z dnia 7 marca 2003 roku, wniesione przez pełnomocnika "A" s.c..

Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki cywilnej "A" złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania.

Izba Skarbowa postanowieniem z dnia 14 maja 2003 roku nr [...] stwierdziła niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu organ ten wskazał, że stosownie do art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienia wydane w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego zażalenie służy, gdy tak stanowi ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z nieuregulowaniem kwestii pozostawienia podania bez rozpoznania przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie art. 18 tejże ustawy stosuje się według organu odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który reguluje to zagadnienie w art. 64. Stosowanie do przepisu art. 141 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego na wydane postanowienia służy stronie zażalenie tylko wówczas, gdy Kodeks ten tak stanowi. Natomiast art. 64 § 1 i 2 Kodeksu nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia ( czy też innego środka odwoławczego ) od orzeczenia w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania. Organ zauważa nadto, że zgodnie z treścią art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego zapadają w formie postanowienia. Dotyczy to również kwestii pozostawienia podania bez rozpoznania.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik "A" s. c. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 134 w zw. z art. 144 i 64 k.p.a., art. 17 i 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, twierdząc, że odwołanie od decyzji ( błędnie przez organ nazwana postanowieniem ) było dopuszczalne. Nadto wskazał, że decyzja ta zawierała błędne pouczenie, że nie przysługuje na nią środek zaskarżenia. Pełnomocnik zarzucił nadto, ze Izba Skarbowa niewłaściwie przyjęła, że nie posiadał pełnomocnictwa. Wskazał, że miał pełnomocnictwo ogólne, wobec czego w jego ocenie tytuły egzekucyjne oraz zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostały nieskutecznie doręczone. Pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił dodatkowo, że na wezwanie organu egzekucyjnego z dnia 17 marca 2003 roku przedłożył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego z dnia 24 marca 2003 roku do reprezentacji w postępowaniu egzekucyjnym, które udzielone zostało przez ,,A" s.c.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) — określanej dalej jako ustawa p.p.s.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej podniesione nie mogą być uznane za skuteczne.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności aktów z prawem. W wyniku takiej kontroli akt może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Stosownie do art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ) na postanowienia w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W związku z nieuregulowaniem kwestii pozostawienia podania bez rozpoznania przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie art. 18 tejże ustawy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który reguluje to zagadnienie w art. 64.

Stosownie do przepisu art. 141 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego na wydane postanowienia służy stronie zażalenie tylko wówczas gdy Kodeks tak stanowi. Podkreślenia wymaga, że postanowienie jako orzeczenie dotyczące postępowania w sprawie, przyczynia się do osiągnięcia celu postępowania, jednakże nie jest jego celem samym w sobie. Przyjęcie, że od każdego postanowienia przysługiwałoby zażalenie skutkowałoby wstrzymywaniem postępowania ilekroć organ wydałby postanowienie w toku postępowania. Stąd też w Kodeksie postępowania administracyjnego przyjęta została ogólna zasada ( w cyt. powyżej art. 141 § 1 ), że od postanowień nie przysługuje środek prawny odrębny od odwołania, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Art. 64 § 1 i 2 Kodeksu nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia ( czy też innego środka odwoławczego ) od orzeczenia w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania. Przyjąć należy, że w takiej sytuacji stronie przysługuje jedynie skarga na bezczynność organu ( por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 roku sygn. III ZP 11/00 – OSNAP 2000/19/701), z której to jednak możliwości strona nie skorzystała.

Odnośnie formy prawnej przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazać należy, że przekonanie pełnomocnika, iż pozostawienie podania bez rozpoznania powinno zostać wydane w formie decyzji jest błędne. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym ( aktem administracyjnym ). Jest dokonaniem czynności nie wywołującej żadnych skutków; innymi słowy jest zwykłą czynnością materialno – prawną. Pogląd ten wielokrotnie znalazł odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1658/98 LEX nr 48576, czy też wyrok z dnia 30 września 1999 r. sygn. akt I SAB 89/99LEX nr 48727).

Mimo, że forma takiego rozstrzygnięcia wywołuje wątpliwości interpretacyjne, to w nauce został przyjęty pogląd, wedle którego pozostawienie podania bez rozpoznania powinno nastąpić w drodze sporządzenia przez organ odpowiedniej adnotacji w aktach sprawy, że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 k.p.a. i że wskutek tego stało się bezskuteczne z mocy prawa. W konstrukcji tej nie ma miejsca dla jakichkolwiek "decyzyjnych" czynności organu administracji, przewidzianych w art. 104 k.p.a. ( por. W. Dawidowicz - Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989 s. 89; J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 3 lutego 1992 roku, sygn. akt IV SA 1377/91, OSP 1993/10/205).

W ocenie Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako organ egzekucyjny, winien rozstrzygnięcie o pozostawieniu podania bez rozpoznania uczynić w formie stosownej adnotacji w aktach wraz z podaniem przyczyn uzasadniających takie rozstrzygniecie, przy czym znając adres wnoszącego podanie powinien jednocześnie zawiadomić o tym stronę.

Wymaga podkreślenia, że przekonanie doradcy podatkowego, zgodnie z którym posiadanie pełnomocnictwa ogólnego uprawniało go do działania za stronę także w postępowaniu egzekucyjnym jest błędne. W wyroku z dnia 25 marca 2003 roku wydanym w sprawie sygn. akt III SA 332/01( publ. LEX nr 13861 ) Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo podkreślił, że pełnomocnictwo udzielone w sprawie podatkowej nie może być jednocześnie umocowaniem do działania w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego.

Reasumując: Sąd nie podziela stanowiska skarżącego w zakresie naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uznając, że zaskarżone postanowienie w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie naruszało prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wobec braku podstaw do usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.