Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1350/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2022 r. znak SKO.ŚR/4111/529/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2022 r., znak SKO.ŚR/4111/529/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia 23 marca 2022 r. odmawiającą M. K. (dalej: "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką R. P. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 17, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej: "u.ś.r.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2021 r. skarżąca zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Skarżąca mieszka razem z matką w domu stanowiącym własność matki, matka skarżącej jest rozwiedziona. Z orzeczenia z dnia 16 grudnia 2020 r. wynika, że matka skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, ustalony stopień niepełnosprawności istnieje od 23 października 2020 r. Matka skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie zostało wydane do dnia 31 grudnia 2023 r. Matka skarżącej choruje na niewydolność serca, miażdżycę, cukrzycę, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, arytmię serca. Po domu porusza się z pomocą osób drugich, na zewnątrz na wózku. Jest pampersowana. Wymaga pomocy w czynnościach higienicznych, myciu, ubieraniu, przyjmowaniu leków, wymaga przygotowania posiłków.

Z przeprowadzonego w dniu 26 sierpnia 2021 r. wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, utrzymują się z emerytury matki skarżącej. W 2014 r. skarżąca zrezygnowała z pracy, żeby zająć się matką. R. P. ma jeszcze syna, który prowadzi gospodarstwo rolne i nie może uczestniczyć w opiece nad matką. Matka skarżącej cierpi na liczne schorzenia: niewydolność serca, niewydolność nerek, miażdżycę, nadciśnienie, niedoczynność tarczycy, arytmię serca. Wymaga stałego przyjmowania leków. Porusza się tylko z czyjąś pomocą, a przed dom wychodzi na wózku inwalidzkim, jest pampersowana. Skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad matką, która polega na czynnościach dnia codziennego: myciu, czynnościach higienicznych, ubieraniu, podawaniu leków, przygotowaniu i podaniu posiłków.

Decyzją z dnia 7 września 2021 r. Burmistrz Gminy K. uchylił w okresie od 1 sierpnia 2021 r. do 31 października 2021 r. prawo specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego skarżącej.

Decyzją z dnia 21 września 2021 r. Burmistrz K. odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Organ wskazał w uzasadnieniu, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu wieku, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Decyzją z dnia 22 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o uchyleniu w całości decyzji Burmistrza Gminy K. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że organ nie poczynił ustaleń na okoliczność, czy rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą miała związek z koniecznością opieki nad matką, brak jest bowiem w aktach sprawy dokumentów, które potwierdzałyby pozostawanie skarżącej w zatrudnieniu. Organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby, czy matka skarżącej posiadała wcześniej orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika, że pozostawała w zatrudnieniu od 1 września 2009 r. do 31 stycznia 2014 r., stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem złożonym przez pracodawcę; pierwsze orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności matki skarżącej zostało wydane w 2015 r.

Decyzją z dnia 23 marca 2022 r. Burmistrz Gminy K. orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu przez nią wieku, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności powołanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności;

- art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, że sam fakt wystąpienia z wnioskiem przez opiekuna osoby dorosłej skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy z podejmowania w sprawie działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia 21 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca zrezygnowała z pracy w związku z opieką nad matką, umowa została bowiem wypowiedziana przez pracodawcę. Skarżąca nie wykazała również, że brak aktywności zawodowej pozostaje w związku z opieką nad matką. Organ wskazał również, że do opieki nad matka zobowiązany jest również jej syn, a zatem wraz ze skarżącą mogą tak zorganizować opiekę nad matką, aby każde z nich mogło podjąć zatrudnienie choćby w częściowym wymiarze czasu pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą z zatrudnienia a opieką nad matką, podczas gdy związek taki istnieje, przesądzające znaczenie ma bowiem pozostawanie bez zatrudnienia,

- art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a pogarszającym się stanem zdrowia matki, determinującym konieczność stałego sprawowania opieki, co skutkuje brakiem ustalenia prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie niesporną okolicznością był fakt, że skarżąca po raz ostatni pozostawała w zatrudnieniu w 2014 r., w 2020 r. zostało wydane orzeczenie stwierdzające, że matka skarżącej jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Do alimentacji względem R. P. zobowiązana jest skarżąca oraz brat skarżącej. W sprawie niesporny był, ustalony w oparciu o treść oświadczeń skarżącej oraz wywiad środowiskowy, zakres opieki skarżącej nad matką oraz stan zdrowia matki skarżącej.

Na wstępie należy wskazać, że prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, jest to bowiem konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.

W ocenie Sądu prawidło ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, że brak jest w niniejszej sprawie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a opieką nad matką.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 u.ś.r. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności – bowiem ta wynika z prawnego i moralnego obowiązku względem rodzica – lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie to nie może być zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. W przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi o sprawowanie stałej, ciągłej opieki, której zakres wyklucza podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga.

Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r., pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA).

O rezygnacji z zatrudnienia, czy też świadomym jego niepodejmowaniu, można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (odpowiednio: niepodejmowaniem przez niego pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 u.ś.r. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt I OSK 275/21, CBOSA), że prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną.

Tymczasem, w niniejszej sprawie skarżąca nie zrezygnowała z pracy, lecz umowa o pracę została wypowiedziana przez pracodawcę. Co więcej, bierność zawodowa skarżącej trwa nieprzerwanie od 2014 r., w 2015 r. matka skarżącej uzyskała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a o znacznym stopniu niepełnosprawności w 2020 r. W niniejszej sprawie brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że skarżąca zrezygnowała z pracy w celu opieki nad matką.

Rozważając natomiast, czy skarżąca nie może podjąć zatrudnienia z powodu opieki nad matką, organy prawidłowo ustaliły, że niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą, nie jest konieczne ze względu na opiekę nad matką, ponieważ z przedstawionego przez skarżącą zakresu opieki nie wynika, aby wymagała ona pełnej dyspozycyjności skarżącej, a w rezultacie całkowicie uniemożliwiała podjęcie zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Trzeba równocześnie podkreślić, że organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie stanowiska strony (wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08), a skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego nie przedstawiła innego zakresu opieki, niż ustalony przez organy. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (z dnia 5 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 918/22), w świetle którego takie czynności jak: przygotowanie posiłków, ich podanie, podanie leków, założenie pampersów, czynności higieniczne, a tym bardziej czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego mogą być realizowane przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu, a także w dni wolne. W rezultacie, również z tej przyczyny brak było podstaw do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu zasadnie orzekł organ II instancji, że ocena spełnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez skarżącą wymaga uwzględnienia faktu, że skarżąca ma brata, który również zobowiązany jest do alimentacji względem matki. Ocena, czy zostały spełnione przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a przede wszystkim ocena czy rezygnacja (niepodejmowanie) zatrudnienia są konieczne dla zapewnienia opieki osobie niepełnosprawnej, wymaga uwzględnienia również innych osób zobowiązanych do alimentacji. Pomoc Państwa ma bowiem charakter subsydiarny, ponieważ to przede wszystkim na rodzinie spoczywa obowiązek opieki nad osobą niepełnosprawną (u.ś.r. nie znosi obowiązków alimentacyjnych dzieci względem rodziców). Pomoc Państwa jest zatem możliwa jedynie wówczas, gdy wnioskujący wykaże, że wyczerpał wszystkie inne możliwości zapewnienia opieki osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji (m. in. skorzystanie z pomocy innych osób zobowiązanych do alimentacji), a pomimo to, ze względu na rzeczywisty zakres opieki wynikający z potrzeb osoby niepełnosprawnej – istnieje konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub sytuacja uniemożliwia jego podjęcie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2022 r., III SA/Kr 918/22).

Z oświadczenia skarżącej wynika, że brat skarżącej nie może uczestniczyć w opiece nad niepełnosprawną matką, ponieważ prowadzi gospodarstwo rolne. W ocenie Sądu nie jest to okoliczność, która w sposób obiektywny stanowi przeszkodę w realizacji obowiązku alimentacyjnego względem matki. Niewątpliwie bowiem, specyfika pracy w gospodarstwie rolnym (sezonowość, praca kilka godzin dziennie) oraz fakt, że brat skarżącej mieszka w niewielkiej odległości od matki, dają podstawę do twierdzenia, że mógłby on osobiście, ewentualnie poprzez przekazanie środków na opiekę nad matką, realizować swój obowiązek alimentacyjny względem matki, umożliwiając skarżącej podjęcie zatrudnienia, choćby w częściowym wymiarze czasu pracy.

Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, Państwo powinno udzielać jej w sytuacji, w której jednostka nie może sobie sama poradzić z pojawiającymi się trudnościami, a nie zastępować jednostkę we własnych staraniach o zaspokojenie potrzeb życiowych.

Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm., dalej: "k.r.o.") obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby również środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z art. 129 § 2 k.r.o. krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. W rezultacie, możliwe jest zdaniem Sądu takie podzielenie się obowiązkami, żeby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślić należy, że realizacja obowiązku nie musi polegać na osobistych staraniach, lecz może polegać na finansowaniu usług opiekuńczych dla matki. Zgodnie bowiem z art. 135 § 2 k.r.o. wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Należało zatem przyjąć, że skoro skarżąca nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji, całkowita rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą nie była konieczna, aby zapewnić odpowiednią opiekę matce.

Wskazać również należy, że w świetle art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, w interesie społecznym jest przestrzeganie obowiązującego porządku prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2022 r., III SA/Kr 589/22), w tym w szczególności Konstytucji RP, u.ś.r. oraz k.r.o. Co więcej, nie do pogodzenia z interesem społecznym byłaby taka wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r., z której wynikałoby, że obowiązki Państwa obejmujące pomoc rodzinie, wyprzedzałyby obowiązki alimentacyjne dzieci względem rodziców, ponieważ w takiej sytuacji doszłoby do przerzucenia realizacji tych obowiązków na całe społeczeństwo, w sytuacji gdy powinny one zostać zrealizowane przez członków rodziny.

Niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Organy I i II instancji ustaliły bowiem istotne dla zastosowania normy prawnej wyrażonej w art. 17 u.ś.r. okoliczności, w szczególności zakres opieki skarżącej nad matką, krąg osób zobowiązanych do alimentacji względem R. P. oraz stan zdrowia matki skarżącej. Sama skarżąca nie złożyła w toku postępowania administracyjnego, ani sądowego żadnych innych wniosków dowodowych. Organy realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r., III OSK 5191/21).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.