Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 140/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.67b par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 352 poz 1  art. 5 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii  Europejskiej do pomocy de minimis.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty i odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. oraz odmowy rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24.10.2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w [...] (dalej jako: Spółka, skarżąca, strona), działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) [dalej jako: O.p.] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z 19.06.2017 r. w przedmiocie: 1) odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 48.000,00 zł; 2) odmowy odroczenia terminu zapłaty pozostałej części zaległości podatkowej za 2016 r. w kwocie 191.965,00 zł; 3) odmowy rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 240.497,00 zł.

Wydanie rozstrzygnięcia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu.

Pismem z dnia 3.01.2017 r. Spółka zwróciła się, na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2 O.p., o rozłożenie na 24 raty zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 239.965,00 zł z odsetkami za zwłokę, wskazując na przejściowe problemy z utrzymaniem płynności finansowej na pożądanym poziomie. Do wniosku załączono wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, a także oświadczenie o nieotrzymaniu pomocy de minimis w 2017 r. i w okresie dwóch poprzedzających wniosek lat kalendarzowych.

Pismem z 2.02.2017 r. Spółka rozszerzyła zakres wnioskowanej ulgi, wnosząc o rozłożenie na raty części zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. (48.000 zł), odroczenie terminu spłaty pozostałej części zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. (240.497 zł), odroczenie terminów spłaty rat podatku od nieruchomości przypadających do zapłaty w 2017 r. w kwocie 240.497 zł.

Pismami z 8.02.2017 r. i 23.03,2017 r., Prezydent Miasta Kędzierzyn- Koźle wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku, m.in. o informacje w zakresie otrzymanej pomocy de minimis, otrzymanej pomocy w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, na pokrycie których ma być przeznaczona wnioskowana pomoc de minimis, a także do przedłożenia dowodów potwierdzających podane we wniosku informacje dotyczące zawartych z wierzycielami układów ratalnych oraz wersję roboczą sprawozdania finansowego za 2016 r.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka sprostowała w piśmie z 31.03.2017 r. wcześniej podane informacje w zakresie otrzymanej pomocy de minimis. Natomiast w odniesieniu do otrzymanej pomocy publicznej, Spółka przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym pomoc publiczna otrzymana w ramach realizacji projektu "[...]" nie powinna podlegać kumulacji, gdyż w wydatkach kwalifikowanych na tę inwestycję nie ujęto podatku od nieruchomości, a tym samym brak jest podstaw zastosowania maksymalnego poziomu intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej. Nie można zatem - w ocenie Spółki - utożsamiać pomocy publicznej na realizację ww. inwestycji ze złożonym wnioskiem o udzielenie pomocy w postaci ulg podatkowych, a tym samym brak jest podstaw do wykazania otrzymanej pomocy publicznej.

Pismem z 5.04.2017 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił Spółce, że wskazanie danych w zakresie otrzymanej pomocy publicznej na ww. inwestycję jest niezbędne do prawidłowego podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku, celem ustalenia, czy w konkretnym przypadku nie dojdzie do przekroczenia maksymalnej intensywności pomocy.

W odpowiedzi na ww. pismo, Spółka przedłożyła informację wskazującą, że nie otrzymała na pokrycie tych samych kosztów innej pomocy, niż pomoc de minimis.

W związku z kolejnymi wezwaniami organu pierwszej instancji z 24.04.2017 r. i 9.05.2017 r., materiał dowodowy uzupełniono o przedłożone przy pismach strony z 28.04.2017 r. i 17.05.2017 r. (błędnie oznaczonego datą 17.04.2017 r.) umowy zawarte z B:

- z 29.11.2007 r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]" realizowanego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006, Priorytet 2 Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw, Działanie 2.2 Wsparcie konkurencyjności produktowej i technologicznej przedsiębiorstw, Poddziałanie 2.2.1 Wsparcie dla przedsiębiorstw dokonujących nowych inwestycji,

- z 30.12.2008 r. o dofinansowanie w ramach działania 4.4 [...].

Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle decyzją z 19.06.2017 r. odmówił przyznania wnioskowanych ulg podatkowych.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej w ramach pomocy de minimis nie jest możliwe w związku z uzyskaniem przez podatnika pomocy publicznej na wsparcie inwestycji, w związku z którą powstał obowiązek w podatku od nieruchomości za lata 2016-2017, a której wartość przekroczyła już pułap intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej, przewidzianej dla województwa opolskiego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania oraz ponownie oceniając stan sprawy, wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do treści art. 67a § 1 O.p. i także art. 67b § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej (pkt 1), stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (pkt 2) oraz które stanowią pomoc publiczną na cel określony w cyt. ustawie (pkt 3).

Wyjaśnił, że udzielanie ulg w spłacie podatków jest, co do zasady, traktowane jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo lub samorząd przedsiębiorcom, przy czym pomoc taka jest dopuszczalna tylko w ściśle określonych sytuacjach, wynikających z obowiązującego na terytorium Polski prawodawstwa Unii Europejskiej oraz prawa krajowego. Zasady dopuszczalności udzielania pomocy określone są przede wszystkim w art. 107-108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Pomoc nie jest objęta zakazem, gdy spełnia kryteria: 1) co do progu udzielonej i udzielanej w przyszłości pomocy, 2) do przejrzystości udzielanej pomocy oraz 3) co do zasad kumulacji.

Uwzględniając te przepisy, w art. 67b O.p. uregulowano ww. trzy tryby udzielania podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Pierwszy z nich dotyczy ulg, które nie są traktowane jako forma pomocy publicznej. Ich udzielanie odbywa się w oparciu o ogólne przesłanki przyznawania ulg wszystkim podatnikom, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Drugi tryb obejmuje stosowanie ulg w ramach tzw. pomocy de minimis, której szczegółowe warunki są określone w przepisach wspólnotowych. Trzeci tryb to udzielanie ulg zaliczanych do pomocy publicznej. Są one przyznawane z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów regulujących dopuszczalność tego rodzaju pomocy.

Organ wskazał, że w zakresie regulacji dotyczących pomocy de minimis, od 2014 r. obowiązuje rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.2013.352.1) [dalej jako: rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013]. Akt ten zawiera reguły przyznawania tej pomocy. Zasadą jest, że udzielanie pomocy de minimis na podstawie decyzji wydawanych w oparciu o O.p. nie wymaga notyfikacji Komisji Europejskiej, a organ podatkowy samodzielnie rozstrzyga, czy są spełnione przesłanki udzielenia tego rodzaju pomocy. W stosunku do samej pomocy de minimis stosuje się ograniczenie kwotowe - do 200 tys. euro w okresie 3 lat podatkowych (w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu drogowego - 100 tys. euro) - bez odniesienia do tych samych wydatków kwalifikowanych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew stanowisku odwołującej, zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, kumulacji podlega nie tylko pomoc uzyskana w ramach pomocy de minimis, lecz także każda innego rodzaju pomoc uzyskana przez podatnika na ten sam cel, tj. w związku z realizacją tej samej inwestycji, na pokrycie kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą. Artykuł 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 zakazuje łączenia pomocy de minimis z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych lub z pomocą państwa dla tego samego środka finansowania ryzyka, w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy lub kwotę pomocy ustaloną pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych lub w decyzji Komisji.

Zakaz wynikający z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 odnosi się więc do takich przypadków, kiedy zostanie stwierdzone, że:

- beneficjent otrzymał pomoc publiczną w przeszłości, a pomoc de minimis, o którą się ubiega, ma dotyczyć tych samych kosztów kwalifikowanych, na które pomoc została mu już udzielona lub ubiega się o pomoc de minimis i otrzymał pomoc publiczną dla tego samego środka finansowania ryzyka oraz

- doprowadziłoby to do przekroczenia dopuszczalnych pułapów intensywności pomocy publicznej (intensywność pomocy mierzona jest stosunkiem wartości otrzymanej pomocy brutto do kwoty kosztów kwalifikowanych, tj. wydatków, które zgodnie z odrębnymi regulacjami mogą być pokrywane środkami pomocowymi) lub do przekroczenia kwot pomocy ustalonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. (uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu), albo w decyzji Komisji (stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym udzielanej przez państwa członkowskie pomocy publicznej, która nie była objęta wyłączeniem grupowym i wymagała notyfikacji do Komisji Europejskiej).

Powyższe organ odniósł do sytuacji, gdy przykładowo beneficjent otrzymał pomoc publiczną w maksymalnej dopuszczalnej wysokości (maksymalnej intensywności) na pokrycie kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą a następnie występuje o pomoc de minimis w przysługującej mu wysokości (w granicach wyznaczonych pułapem 200.000 euro lub 100.000 euro) na pokrycie tych samych kosztów. Wówczas nawet gdyby limit pomocy de minimis nie został w takim przypadku wyczerpany, beneficjent nie może już otrzymać pomocy de minimis na te same koszty kwalifikowane. Byłoby to natomiast możliwe, gdyby pomoc publiczna została uprzednio udzielona w wysokości niższej niż maksymalny dopuszczalny pułap intensywności. W takim bowiem przypadku udzielenie pomocy de minimis byłoby dopuszczalne w granicach wyznaczonych przez maksymalny pułap intensywności (oraz w granicach wyznaczonych przez limit pomocy de minimis).

Powyższa reguła kumulacyjna wymaga, aby podmiot udzielający pomocy de minimis przy ocenie wniosku o taką pomoc uwzględnił nie tylko to, w jakim sektorze prowadzona jest działalność, na którą pomoc miałaby być udzielona lub czy nie nastąpi przekroczenie pułapu 200.000 albo 100.000 euro, ale także, aby zbadał dopuszczalność pomocy de minimis przy uwzględnieniu informacji na temat udzielonej wcześniej pomocy publicznej. Dlatego też, w takiej sytuacji, na podatniku, ciąży obowiązek wykazania tej pomocy - por. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 ze zm.), dalej u.p.s.p.p., a na co słusznie wskazywał organ I instancji w zaskarżonej decyzji i w kierowanych do Spółki wezwaniach.

Opisana powyżej sytuacja ma zatem miejsce w odniesieniu do Spółki, która otrzymała pomoc publiczną na ww. inwestycję na poziomie przekraczającym pułap intensywności, co skutkuje tym, że otrzymanie pomocy de minimis na ten sam cel, pomimo niewyczerpania trzyletniego limitu pomocy de minimis w wysokości 200 tys. euro, nie jest możliwe. Wbrew stanowisku Spółki, określenie "te same wydatki kwalifikowane" nie oznacza przy tym dokładnie tych samych kwot, przeznaczonych na te same konkretnie wskazane wydatki, a oznacza wszelkie wydatki dotyczące danego projektu lub działań objętych pomocą, które mogą zostać potencjalnie pokryte środkami pomocowymi.

Zasady w zakresie kumulacji pomocy publicznej są następujące:

- jeżeli kumulowane są dwa środki pomocowe, przy czym obydwa stanowią regionalną pomoc inwestycyjną, to skumulowana intensywność pomocy nie może przekroczyć maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej obowiązującej w danym regionie,

- jeżeli regionalna pomoc inwestycyjna jest kumulowana z pomocą de minimis w odniesieniu do tych samych wydatków kwalifikowanych, to skumulowana wielkość pomocy nie może przekroczyć maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej obowiązującej w danym regionie,

- jeżeli kumulowane są dwa środki pomocowe, z których jeden stanowi regionalną pomoc inwestycyjną (i nie może przekroczyć pułapu maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej), a drugi stanowi pomoc przeznaczaną na inny cel (i nie może przekroczyć pułapu określonego w przepisach właściwych dla tego rodzaju pomocy), to skumulowana intensywność pomocy nie może przekroczyć tego pułapu, który jest korzystniejszy dla beneficjenta.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu rozpatrywanej sprawy organ zauważył, że Spółka otrzymała pomoc publiczną w wysokości 69,8% kosztów kwalifikowanych (wynoszących ok. 12 mln zł) na inwestycję wynikającą z umowy z 30.12.2008 r. o dofinansowanie w ramach działania 4.4 [...]. Potwierdzeniem tej okoliczności jest znajdująca się w aktach sprawy umowa z 30.12.2008 r. wraz z załącznikiem nr 3 do umowy, zawierającym harmonogram rzeczowo-finansowy projektu. Potwierdzeniem realizacji tej umowy jest znajdujący się w aktach raport pomocy otrzymanej przez beneficjenta pomocy, opublikowany w elektronicznym Systemie Monitorowania i Harmonogramowania Pomocy Publicznej "SHRIMP" (obecnie SUDOP) prowadzonym przez Prezesa C. Dane te - jako udostępniane przez powołany do tego celu organ, korzystają z domniemania prawdziwości, a innych danych w tym zakresie Spółka nie dostarczyła.

Otrzymana pomoc publiczna przekroczyła zatem dopuszczalny pułap intensywności pomocy regionalnej, który - zgodnie z mapą pomocy regionalnej - wynosi dla województwa opolskiego 35%, podlega powiększeniu o 20% dla małych i o 10% dla średnich przedsiębiorstw, a zatem łącznie pułap intensywności pomocy regionalnej wynosi maksymalnie 55%. W rozpatrywanej sprawie istotne jest zatem, że otrzymana pomoc publiczna przyczyniła się do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016 i 2017, których dotyczy wniosek Spółki o przyznanie ulgi podatkowej. Wbrew stanowisku Spółki, istnieje związek pomiędzy otrzymaną pomocą publiczną na przedmiotową inwestycję, a pomocą de minimis, którą Spółka chciała uzyskać składając wniosek o przyznanie ulg podatkowych. Związek ten nie pozwala - w świetle przedstawionych powyżej przepisów i okoliczności - na uwzględnienie wniosku o przyznanie ulg podatkowych, bowiem takie rozstrzygnięcie naruszałoby przepisy prawa wspólnotowego, dotyczące zakazu udzielania pomocy publicznej ponad dopuszczalny poziom.

Tym samym organ nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję Spółka podniosła zarzuty naruszenia:

1) przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199a § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, z uwagi na: niezgromadzenie dowodów z dokumentów, czyli z akt postępowania podatkowego Spółki w zakresie dokumentacji potwierdzającej rodzaj przyznanej pomocy publicznej i jej zróżnicowania, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe jej rozstrzygnięcie; b) art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ I instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że: Spółka otrzymała pomoc w wysokości 69,8% kosztów kwalifikowanych na inwestycję programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 [...]; c) art. 121 § 1 O.p. przez dokonanie przez organ II instancji wykładni art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.s.p.p. w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych;

2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w zw. z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1407/2013 poprzez przyjęcie, iż udzielona podatnikowi pomoc de minimis oraz pomoc publiczna na inwestycję programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 [...] - umowa o dofinansowanie, podlega kumulacji i uniemożliwia udzielenie zawnioskowanych przez podatnika ulg, podczas gdy wniosek podatnika o zastosowanie ulg w podatku od nieruchomości, który był przedmiotem negatywnego rozstrzygnięcia organu I instancji w całości, zmierza w istocie do udzielenia odrębnej pomocy publicznej w ramach pomocy de minimis i dotyczy odrębnych kosztów podatnika. Tym samym organ II instancji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego w zakresie, w jakim błędnie uznał, iż w sprawie przekroczono pułap intensywności pomocy publicznej, podczas gdy tego pułapu podatnik - Spółka nie przekroczyła.

W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, rozpatrzenie sprawy na rozprawie, oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób i w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej w skrócie: [P.p.s.a.], a zatem poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania podatkowego oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystąpiły też okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które nie ma zastosowania w tej sprawie).

Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24.10.2017 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty i odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. oraz odmowy rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że strona korzystała z pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013. Spółka z dniem 30.12.2008 r. zawarła z A umowę o dofinansowanie nr [...] w ramach działania 4.4 [...]. Potwierdzeniem tej okoliczności jest znajdująca się w aktach sprawy umowa z 30.12.2008 r. o dofinansowanie nr [...] wraz z załącznikiem nr 3 do umowy, zawierającym harmonogram rzeczowo-finansowy projektu (akta adm. organu I instancji, k. 18 i następne). Dofinansowanie będące przedmiotem ww. umowy dotyczyło realizacji projektu "[...]" (zob. § 2 ww. umowy z dnia 30.12.2008 r.). Potwierdzeniem realizacji tej umowy i otrzymania pomocy (środków pieniężnych stanowiących 69,8% kosztów kwalifikowanych) jest znajdujący się w aktach sprawy raport pomocy otrzymanej przez beneficjenta pomocy (Spółkę), opublikowany w elektronicznym Systemie Monitorowania i Harmonogramowania Pomocy Publicznej "SHRIMP" (obecnie SUDOP) prowadzonym przez Prezesa C (akta adm. organu I instancji k. 11). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Spółka w związku z ww. umową otrzymała pomoc w wysokości 69,8% kosztów kwalifikowanych (które to koszty wynosiły ok. 12 mln zł) na ww. inwestycję. Inwestycja powyższa została zakończona w 2015 r.

Podatek od nieruchomości (tj. zaległość podatkowa w tym podatku za 2016 r. oraz podatek za 2017 r. objęte wnioskiem Spółki o udzielenie ulgi) związany jest również ze środkiem trwałym (instalacje produkcyjne) wytworzonym w wyniku ww. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013 w ramach realizacji projektu "[...]" na który Spółka otrzymała ww. pomoc.

Z akt administracyjnych wynika również, że Spółka w przedmiotowej sprawie złożyła wniosek o udzielenie ulgi (odroczenie i rozłożenie na raty podatku od nieruchomości) na podstawie przepisu art. 67a § 1 pk 1-2 O.p. w ramach pomocy de minimis (zob. treść wniosku oraz formularza znajdujących się w aktach adm. organu I instancji, k. 3 i następne).

Kontrolując prawidłowość rozstrzygnięcia organów, omówić należy przepisy mające zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 1 – 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek.

Stosownie do art. 67b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Jak wskazano powyżej, Spółka korzystała z ww. pomocy publicznej, zaś w przedmiotowej sprawie zwróciła się o udzielenie pomocy de minimis. W związku z tym w sprawie należało uwzględnić regulacje art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jak i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.2013.352.1).

W realiach przedmiotowej sprawy istotne znaczenie miał przepis art. 5 ust. 2 zd. pierwsze ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r., zgodnie z którym, pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych lub z pomocą państwa dla tego samego środka finansowania ryzyka, w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy lub kwotę pomocy ustaloną pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych lub w decyzji Komisji.

Podkreślić tu należy, że Spółka uzyskała wyżej opisane dofinansowanie ze środków publicznych na realizację projektu "[...]" (w wyniku czego wytworzyła środki trwałe w postaci instalacji produkcyjnych, co Strona przyznała w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku znajdującym się w aktach adm. organu I instancji- na str. 9 tego pisma). Inwestycja powyższa została zakończona w 2015 r. W przedmiotowej sprawie strona złożyła wniosek o udzielenie w ramach pomocy de minimis ulgi w spłacie podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017 r. Tym samym organy musiały uwzględnić wynikającą z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r. zasadę kumulacji pomocy.

Zaznaczyć tu należy, że w przedmiotowej sprawie organy nie kierowały się ograniczeniem wynikającym z art. 3 ust. 2 zd. pierwsze ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r., zgodnie z którym całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Niezależnie bowiem od tego ograniczenia, stosownie do wyżej opisanej zasady kumulacji, pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy (w tym przypadku nie bierze się pod uwagę ww. okresu 3 lat podatkowych), co organy prawidłowo uwzględniły w sprawie.

Tym samym bezpodstawnie strona zarzuca, że organ powinien uwzględnić wyłącznie pomoc uzyskaną przez Spółkę w latach 2015-2016 i 2017, zaś przedmiotowe dofinansowanie otrzymano w latach wcześniejszych.

Odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy o którym mowa w art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18.12.2013 r. wyznaczają przepisy krajowe. Zgodnie z art. 2 pkt 13 u.p.s.p.p. intensywność pomocy wyrażona jest jako stosunek wartości pomocy publicznej do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną.

Wydane w oparciu o delegację ustawową przewidzianą w art. 10 ust. 2 u.p.s.p.p Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.06.2014 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 878) w § 3 pkt 2 określa, że maksymalna intensywność pomocy regionalnej liczona jako stosunek wartości pomocy regionalnej, wyrażonej w ekwiwalencie dotacji brutto, do kosztów kwalifikujących się do objęcia tą pomocą, (...) wynosi 35 % na obszarze należącym do województwa opolskiego. Stosownie do § 5 ww. rozporządzenia, maksymalną intensywność pomocy regionalnej udzielanej małym lub średnim przedsiębiorcom, w rozumieniu ustalonym przez Komisję Europejską, z wyłączeniem nowych inwestycji o kosztach kwalifikowanych przekraczających 50 mln euro, podwyższa się o 20 punktów procentowych brutto w przypadku małych przedsiębiorców oraz o 10 punktów procentowych brutto w przypadku średnich przedsiębiorców, w stosunku do maksymalnej intensywności określonej dla poszczególnych obszarów zgodnie z § 3.

Na tej podstawie prawidłowo organ przyjął, że maksymalna intensywność pomocy dla Spółki wynosi 55 %.

Natomiast z akt administracyjnych, w tym załącznika nr 3 do umowy z dnia 30.12.2008 r. o dofinansowanie, zawierającym harmonogram rzeczowo-finansowy projektu wynika, że łączna wartość wydatków kwalifikowanych w związku z realizacją projektu "[...]" wyniosła 12 mln zł, zaś dofinansowanie dla tego projektu wyniosło 69,8 % tych kosztów kwalifikowanych. W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że w opisanej sytuacji udzielenie wnioskowanej przez Spółki ulgi spowodowałoby przekroczenie pułapu maksymalnej intensywności pomocy, który aktualnie wynosi 55% kosztów kwalifikowanych, a limit ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek Spółka złożyła w 2017 r.

Wnioskowana przez Spółkę ulga odnosi się do kosztów kwalifikowanych objętych ww. dofinansowaniem, ponieważ dofinansowanie to przeznaczono na wytworzenie środków trwałych (instalacji produkcyjnych). Z kolei podatek od nieruchomości za lata 2016 i 2017 związany jest z wytworzonym w wyniku ww. dofinansowania środkiem trwałym.

Sąd w pełni też podziela stanowisko organów, że w sprawie nie ma znaczenia, iż Spółka nie wliczała do kosztów kwalifikowanych podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy powstał w związku z zakończeniem tej inwestycji. Otrzymana pomoc publiczna przyczyniła się do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016 i 2017, których dotyczy wniosek Spółki o przyznanie ulgi podatkowej.

Zatem mimo niezaliczenia do kosztów kwalifikowanych podatku od nieruchomości również bada się intensywność udzielonej pomocy ze wszystkich źródeł środków publicznych na daną inwestycję. Reguły dotyczące kumulacji pomocy mają bowiem na celu zapewnienie, że z góry ustalona wielkość pomocy nie zostanie przekroczona chociażby nawet w ramach danego projektu przedsiębiorca korzystał jednocześnie z pomocy z różnych źródeł (np. ulg podatkowych, dotacji, refundacji).

W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 67b §1 pkt 2 O.p. w zw. z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1407/2013.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, a to art. 122, art. 121 § 1, 187 § 1, art. 191 i 199a § 1 O.p. Wyjaśnić w tym względzie należy, że wyżej omówione okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tj. związane z otrzymaniem przez Spółkę pomocy ze środków publicznych na realizację projektu "[...]" wynikają wprost ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, w tym materiałów przedłożonych przez Spółkę (m.in. umowa z dnia 30.12.2008 r. wraz z załącznikiem nr 3). Potwierdzeniem realizacji ww. umowy jest znajdujący się w aktach raport pomocy otrzymanej przez Spółkę opublikowany w elektronicznym Systemie Monitorowania i Harmonogramowania Pomocy Publicznej "SHRIMP" (obecnie SUDOP) prowadzonym przez Prezesa C. Dane te - jako udostępniane przez powołany do tego celu organ, korzystają z domniemania prawdziwości, a innych danych w tym zakresie Spółka nie dostarczyła.

Reasumując, organy zasadnie uznały, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, iż w odniesieniu do tych samych kosztów Spółka otrzymała pomoc regionalną o intensywności 69,8%, a tym samym w sprawie nie było możliwe udzielenie pomocy de minimis z uwagi na przekroczenie pułapu intensywności.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

[pic][pic][pic]