Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 722/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 73 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] orzekającą o przyznaniu D. H. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2013 w łącznej wysokości 9.099,47 zł (ONW - Nizinne strefa I), w tym środki budżetu Unii Europejskiej 7.279,57 zł, środki krajowe 1.819,90 zł, z pomniejszeniem płatności o kwotę 2.883, 69 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 15 maja 2013 r. D. H. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w treści którego ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) do działki rolnej o powierzchni 100,00 ha.

W wyniku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki A (100,00 ha) jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26ha. Na powyższą okoliczność sporządzony został w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z czynności kontrolnych.

W dniu 14 października 2013 r. wnioskodawca złożył pismo zatytułowane "Uwagi" dotyczące raportu z czynności kontrolnych z dnia 9 sierpnia 2013 r. Po rozpatrzeniu w/w pisma kontrolujący uznali zgłoszone zastrzeżenia za niezasadne.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał D. H. płatność ONW w pomniejszonej wysokości 9.099,47 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. H. zarzucił błędne dokonanie przez kontrolujących pomiaru powierzchni jego działki. Wskazał, że po otrzymaniu raportu pokontrolnego dokonał pomiaru działki za pomocą urządzenia GPS, w wyniku którego powierzchnia działki wynosiła 100 ha. W ocenie strony odwołującej się różnica w pomiarach jest wynikiem błędnego odczytu granic działki i ich błędnego oznakowania.

W dniu 1 kwietnia 2014 r. strona wniosła o wstrzymanie rozpatrzenia odwołania w celu przedłożenia dodatkowych materiałów, tj. zdjęć przedstawiających obecny stan gospodarstwa rolnego oraz obmiar działek rolnych. W dniach 25 kwietnia 2014 r. i 23 maja 2014 r. wnioskodawca załączył wyniki pomiaru powierzchni działki rolnej A, przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę P. L.

W wyniku dokonanej weryfikacji wyników kontroli, jej wykonawcy podtrzymali wcześniejsze ustalenia.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że zasady tryb przyznawania rolnikom pomocy finansowej w ramach działania wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania(ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013" (Dz. U. Nr 40 poz. 329 ze zm.). Powołując przepisy w/w rozporządzenia organ odwoławczy podniósł, że płatność ONW jest przyznawana na wniosek rolnika spełniającego określone w rozporządzeniu warunki, natomiast wysokość płatności stanowi iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności ONW na działkach rolnych. Zgodnie bowiem z § 2 powołanego rozporządzenia, płatność ONW udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. oraz jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których prowadzona jest działalność rolnicza, wynosi co najmniej 1 ha. W myśl § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia za działalność rolniczą, uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i produkcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chow i hodowlę ryb.

Narzędziem weryfikacji poprawności złożonego wniosku są określone w art. 30 ust. 1 ustawy kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.

W przedmiotowej sprawie w gospodarstwie rolnym D. H. przeprowadzona została w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontrola na miejscu, w celu weryfikacji powierzchni zadeklarowanej działki rolnej. Kontrola ta została wykonana przez osoby upoważnione przez właściwy organ, posiadające niezbędną wiedzę oraz odpowiednie wykształcenie, dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono zawyżenie powierzchni zadeklarowanej (100 ha) do powierzchni stwierdzonej (89,26 ha). Wynik przeprowadzonej kontroli został utrwalony w raporcie z kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r., do którego załączono materiał graficzny i materiał fotograficzny. W toku kontroli sporządzono dokładne szkice z przeprowadzonego pomiaru, na które naniesiono przebieg granic kontrolowanej działki, obszary wykluczone z płatności oraz wskazano miejsce i kierunek zdjęć wykonanych na przedmiotowej działce. Wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na w/w materiale dowodowym pokrywają się z granicami wskazanymi przez stronę na dołączonym do wniosku załączniku graficznym.

Odnosząc się do różnicy powierzchni działki ustalonej w wyniku przeprowadzonej kontroli, a powierzchni ustalonej przez geodetę P. L., organ odwoławczy powołując się na notatkę służbową z dnia 26 maja 2014 r., sporządzoną przez osoby przeprowadzające kontrolę w sierpniu 2013 r. wskazał, że różnica ta wynika z faktu wliczenia do powierzchni upraw powierzchni, które w dacie przeprowadzania kontroli nie były użytkowane rolniczo. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że załączone wyniki pomiarów działki sporządzone na zlecenie wnioskodawcy nie mogą w sposób skuteczny podważyć powierzchni przedmiotowej działki stwierdzonej w toku przeprowadzonej w sierpniu 2013 r. kontroli na miejscu. Pomiary te zostały bowiem sporządzone przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu nie powierzono przeprowadzenia kontroli, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie, jak również na wiarygodność raportu z przeprowadzonej kontroli pozostaje również, w ocenie Dyrektora ARiMR, podnoszona przez stronę argumentacja zawarta w treści pisma z 14 października 2014 r., co obecności na gruncie kobiety, która nie podpisała raportu końcowego. Zarówno przeprowadzona w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontrola, jak i sporządzony w dniu 9 sierpnia 2013 r. raport z kontroli zostały wykonane przez osoby uprawnione, których podpisy znajdują się na w/w raporcie.

Na wynik sprawy nie wpływa także, zdaniem organu, podniesiony przez stronę argument zgodności zadeklarowanej we wniosku powierzchni działki z powierzchnią PEG, wskazanej w karcie informacyjnej przekazanej przez Agencję wraz z wnioskiem spersonalizowanym. Wniosek ten jest bowiem sporządzany na podstawie danych zamieszczonych w ostatnim złożonym przez rolnika wniosku oraz wyników postępowania administracyjnego prowadzonego na jego podstawie. Dane zawarte na formularzu spersonalizowanym mają jedynie charakter informacyjny. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego przeczą twierdzeniom strony o dokonaniu błędnych pomiarów powierzchni działki i nieprawidłowym wyznaczeniu jej granic.

Odnosząc się natomiast do argumentacji strony zawartej w piśmie z dnia 14 października 2013 r., co do ukształtowania terenu działki rolnej i wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych, które spowodowały tworzenie się zlewisk utrudniających utrzymanie gruntów zgodnie z normami organ odwoławczy wskazał, że w myśl § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. warunkiem uzyskania wsparcia jest prowadzenie działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności gruntach, przy czym w przypadku wieloletnich plantacji trwałych, w tym sadów, zgłoszony do płatności grunt winien być utrzymywany w stanie niezachwaszczonym. W niniejszej sprawie, w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zgłoszona do płatności działka rolna jest porośnięta wieloletnimi chwastami, trzcinami, samosiejkami drzew i krzewów. Powołując przepis art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 organ podniósł, że rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, jest zwolniony z obowiązku zwrotu płatności wynikającego z niewywiązania się z podjętych zobowiązań, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość. D. H. nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej. Ponadto w ocenie organu II instancji, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z dnia 14 października 2013 r. powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla regiony, w którym położona jest zgłoszona działka rolna. Wobec powyższego argumentacja wnioskodawcy, co do wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Reasumując organ odwoławczy wskazał, że różnica pomiędzy powierzchną zadeklarowaną we wniosku (100 ha), a powierzchnia stwierdzoną (89,26 ha) wyniosła 12,03%. Tym samym wysokość płatności ustalona na podstawie stwierdzonego obszaru wynosiła 11.983,16 zł. Powyższa kwota została pomniejszona o kwotę przypadająca na dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. 2.883,69 zł, obliczoną na podstawie art. 16 ust. 3 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011. W związku z powyższym przyznana stronie płatność ONW po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 9.099,47 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. H. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niewystarczające uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając wskazał, że inspektorom przeprowadzającym kontrolę terenową na jego działce, niezależnie od posiadanych przez nich kwalifikacji, nie można przypisać przymiotu nieomylności. Wykonywane przez nich czynności miały na celu zebranie materiału dowodowego, który winien zostać oceniony w sposób bezstronny, przez organy administracji. Tymczasem pomimo podniesionych przez skarżącego zarzutów co do poprawności dokonanych pomiarów, jak również możliwości udziału w zespole kontrolnym osób nieuprawnionych organ administracji za całe wyjaśnienie sprawy przedstawia stanowisko kontrolujących. Zdaniem skarżącego, dokonując pomiaru zgłoszonej działki rolnej osoby przeprowadzające kontrolę podzieliły ją na trzy części, wyliczając dla każdej osobno obwód. Takie działanie było związane z uznaniowym nadaniem kodu DR22, zgodnie z którym działka rolna miałaby w rzeczywistości być kilkoma działkami z tą samą uprawą, położonymi na tej samej działce ewidencyjnej. Takie założenie jest zupełnie bezpodstawne bowiem poza terenami wyłączeń, zgłoszona do wniosku działka jest spójnym terenem wypełniającym niemal całą powierzchnię działki ewidencyjnej. Powyższe potwierdza przeprowadzony na zlecenie skarżącego pomiar działki rolnej, sporządzony przez profesjonalnego geodetę. Po jego złożeniu do akt sprawy, organ administracji respektując normy wynikające z art. 75, art. 77 § 1 K.p.a., winien zweryfikować powstałe rozbieżności powierzchni działki poprzez ponowne dokonanie jej pomiaru. Nie wyjaśnione zostały nadto rozbieżności, co do powierzchni obszaru znajdującego się w złej kulturze rolnej. W treści załącznika nr 1 do protokołu kontroli z dnia 9 sierpnia 2013 r. sporządzający go inspektorzy wskazali obszar zachwaszczony o powierzchni 18,99 ha. Natomiast z treści notatki służbowej z dnia 26 maja 2014 r., sporządzonej przez w/w obszar uznany za zachwaszczony ma powierzchnię 1,57 ha. Zarówno w powołanej notatce służbowej, jak i w żadnym innym dokumencie nie wyjaśniono przyczyn powstałej rozbieżności. Skarżący wskazał ponadto, że w toku postępowania odwoławczego podnosił, że w przeprowadzonej kontroli na miejscu brała udział osoba płci żeńskiej, która nie podpisała się pod sporządzonym raportem. Obecność w/w osoby potwierdzają załączone do akt sprawy dwa pisemne oświadczenia świadków. Tym samym w ocenie skarżącego, mając na uwadze fakt, że do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli oddelegowanych było 4 inspektorów płci męskiej, powyższa okoliczność budzi istotne podejrzenia, że w czynnościach kontrolnych uczestniczyła osoba nieuprawniona. Ta kwestia nie została wyjaśniona. Z powyższych względów, w ocenie strony, skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] wydaną w przedmiocie przyznania D. H. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013 w pomniejszonej wysokości 9 099,47 zł.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Istotę sporu stanowi ustalenie, czy organy administracji zasadnie pomniejszyły kwotę przyznanej skarżącemu płatności ONW na rok 2013 z uwagi na przedeklarowanie przez stronę powierzchni działek rolnych zgłoszonych do wniosku z dnia 15 maja 2013 r.

Zasady i tryb przyznawania rolnikom pomocy finansowej, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie, określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 40, poz. 329 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem ONW. Rozporządzenie ONW zostało wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 173), zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zastosowanie mają ponadto powołane przez organ w podstawie prawnej decyzji, akty normatywne wydane przez organy Unii Europejskiej tj. rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006.

Pomoc finansowa w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" (płatność ONW) przysługuje rolnikowi, który spełnia przesłanki wskazane w § 2 rozporządzenia ONW. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r.

Podkreślić należy, iż maksymalny obszar kwalifikowany, czyli powierzchnia uprawniona do przyznania płatności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, powinna być ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Trzeba przy tym wskazać, że dla potrzeb pomocy obszarowej podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 wnioski o wsparcie i kolejne wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. Państwa członkowskie określają odpowiednie metody i sposoby kontroli warunków przyznawania wsparcia w ramach każdego środka, a kontrole kwalifikowalności obejmują kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Kontrola polega na porównaniu danych dotyczących poszczególnych działek rolnych podanych we wniosku, w tym powierzchni działek rolnych, z danymi znajdującymi się w systemie identyfikacji działek rolnych.

Z przytoczonych regulacji wynika, że organy agencji winny przeprowadzać kontrole administracyjne wniosków, jak również kontrole w terenie, w celu weryfikacji danych zadeklarowanych przez producentów rolnych. Wyniki takich kontroli są dla organów podstawą do ustalenia obszaru użytkowanego rolniczo oraz sposobu jego zagospodarowania, jako spełniającego wymogi unijne i krajowe do zakwalifikowania powierzchni do uzyskania określonej płatności.

Podkreślić w tym miejscu warto, iż postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). Na mocy tychże zmian, organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym strona jest zmuszona do większej aktywności.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący do wniosku o przyznanie płatności ONW z dnia 15 maja 2013 r. zadeklarował działkę rolną o powierzchni 100 ha. W toku przeprowadzonej w dniach 1 – 9 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu ustalono, że powierzchnia zadeklarowanej działki jest mniejsza od powierzchni całkowitej stwierdzonej, która wynosi 89,26 ha. Stwierdzono również obszary wyłączone z produkcji rolnej, grunty nieużytkowane rolniczo (sady zachwaszczone) o łącznej powierzchni 1,57 ha. (Raport z czynności kontrolnych z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr 9005-00000019420/13 – akta administracyjne ). Ustalenia te stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji o przyznaniu pomniejszonych płatności ONW na rok 2013.

Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący zarzucił błędne dokonanie pomiarów zgłoszonej do wniosku działki, co potwierdza pomiar sporządzony na jego zamówienie, przez uprawnionego geodetę. W ocenie skarżącego, organy rozpatrujące wniosek obowiązane były ocenić sporządzony raport z kontroli, a nie biernie polegać na zawartych w nim danych. Mając na uwadze rozbieżności, co do powierzchni działki rolnej wynikającej ze sporządzonego raportu i z pomiarów wykonanych na zlecenie skarżącego, organy winny dokonać jej weryfikacji poprzez ponowny pomiar działki. Zdaniem skarżącego na wynik sprawy miała także wpływ pomyłka kontrolujących, co do powierzchni terenu zachwaszczonego. Pierwotnie wartość ta została określona na 18,99 ha, a następnie skorygowana do 1,57 ha. Skarżący zarzucił nadto niewyjaśnienie kwestii związanej z uczestnictwem w czynnościach kontrolnych kobiety, której podpis nie widnieje pod sporządzonym raportem z dnia 9 sierpnia 2013 r., co może świadczyć, że w kontroli brała udział osoba nieuprawniona. Powyższe w ocenie skarżącego stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Sądu podniesione zarzuty uznać należało za bezzasadne.

Zgodnie z treścią art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy. Ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie płatności został rozpatrzony przez właściwe organy administracji publicznej, które działały na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Tym samym nie doszło do naruszenia w/w przepisu.

Natomiast, wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Obowiązkiem organu wynikającym z powyższej zasady jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w taki sposób aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony.

Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2012 r., I OSK 1094/11 (www.cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że wyrażona w powołanym przepisie zasada zaufania obywateli do organów państwa uznawana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych za klamrę spinającą całość zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Niewątpliwie bowiem pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowane wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji oraz zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu "biernego polegania" organu na danych zawartych w sporządzonym w dniu 9 sierpnia 2013 r. raporcie z kontroli wskazać należy, że obowiązek przeprowadzenia kontroli, jak i obowiązek sporządzenia raportu z czynności kontrolnych wynika z przepisów powołanej ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 1 ustawy w zakresie określonym w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające przeprowadzają kontrole, w tym kontrole na miejscu i wizytacje w miejscu, przy czym w przypadku kontroli operacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy tytułu II części II rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.

Agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające mogą powierzyć przeprowadzenie kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (art. 30 ust. 2 ustawy).

Tym samym dowód w postaci raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, będący co do zasady dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie może mieć decydujące znaczenie w sprawie i należy mu przypisać przymiot wiarygodności.

W niniejszej sprawie przeprowadzona kontrola na miejscu w gospodarstwie skarżącego obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek i polegała na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw oraz odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i sporządzeniu dokumentacji fotograficznej. Wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w raporcie kontroli, spełniającym warunki formalne określone w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że organy przeprowadzające kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, są zobowiązane do sporządzenia sprawozdania, które umożliwia wzgląd w przebieg kontroli, a w szczególności wskazuje:

a) poddane kontroli systemy pomocy i wnioski o przyznanie pomocy;

b) obecne osoby;

c) sprawdzone działki rolne, zmierzone działki rolne, w stosownych przypadkach wraz z wynikami pomiarów każdej zmierzonej działki rolnej i zastosowanymi metodami pomiaru;

d) liczbę i rodzaj zwierząt, których obecność stwierdzono oraz, w stosownych przypadkach, numery kolczyków, wpisy do rejestru i do skomputeryzowanych baz danych bydła i/lub owiec i kóz oraz wszelkich innych skontrolowanych dokumentów uzupełniających, wyniki kontroli, oraz, w stosownych przypadkach, uwagi szczególne odnośnie do poszczególnych zwierząt i/lub ich kodów identyfikacyjnych;

e) czy rolnik został uprzedzony o wizycie, a jeżeli tak, z jakim wyprzedzeniem;

f) informacje o wszelkich szczególnych środkach kontroli, jakie należy zastosować w ramach poszczególnych systemów pomocy; informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później;

g) informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli zastosowanych później.

Z powyższego wynika, że w razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji, gdy protokół z kontroli nie budzi wątpliwości, organom administracji publicznej rozpatrującym wniosek nie można postawić zarzutu ograniczenia postępowania dowodowego.

W treści raportu z kontroli działki skarżącego, sporządzonego w dniu 9 sierpnia 2013 r. wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przeprowadzonych pomiarów, ich wyniki, powierzchnie stwierdzonych upraw oraz opis nieprawidłowości. Zawarte w raporcie informacje udokumentowane zostały w dołączonym do niego materiale graficznym i fotograficznym. Granice działek wykazane w raporcie zgodne są z granicami tych działek wykazanymi przez skarżącego na dołączonym do wniosku załączniku graficznym oraz z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego, przez geodetę P. L., złożonej do akt sprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r.

Sąd za chybiony uznał także zarzut błędnego pomiaru zgłoszonej do wniosku działki rolnej. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 określenie obszarów i teledetekcję przeprowadza się w oparciu o przepisy art. 34 ust. 1- 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. W myśl ust. 1 powołanego przepisu powierzchnię działek określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha.

W niniejszej sprawie pomiar powierzchni działek skarżącego został przeprowadzony przy wykorzystaniu odbiornika GPS CH X20 spełniającego wymagane normy techniczne. Na dołączonym do raportu kontroli szkicu z pomiaru powierzchni działki inspektorzy terenowi wykazali granice działki oraz oznaczyli tereny wyłączone z płatności (nieużytki oraz obszary nieużytkowane rolniczo porośnięte drzewami, krzewami, wieloletnimi chwastami). Powyższe potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy na płycie CD. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego wyznaczone przez inspektorów terenowych granice działki, wskazane na załączonym do raportu szkicu z pomiaru jej powierzchni, pokrywają się z granicami wskazanymi przez skarżącego na złożonym wraz z wnioskiem załączniku graficznym.

W ocenie Sądu na poprawność przeprowadzonych pomiarów nie wpłynął również fakt podzielenia przez inspektorów terenowych przedmiotowej działki na trzy części. Dokonując podziału kontrolujący kierowali się wielkością terenów kwalifikowalnych oraz położonych pomiędzy nimi terenów nieużytkowanych rolniczo. Nie miało to natomiast na celu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ułatwienia przeprowadzanych czynności kontrolnych. Załączony do akt sprawy obszerny materiał fotograficzny potwierdza, że kontrolujący w sposób dokładny ustalili zarówno przebieg granic, powierzchnię, jak i obwód każdej z części, na które podzielono działkę rolną skarżącego. Podkreślenia ponadto wymaga, że ustalone w toku czynności kontrolnych granice działki pokrywają się z granicami wytyczonymi na mapie sporządzonej na zamówienie skarżącego, przez geodetę P. L., złożonej do akt sprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r.

Natomiast, co do zarzutu podania błędnej wartości terenu zachwaszczonego wskazać należy, że powyższa omyłka wystąpiła jedynie w załączniku do protokołu z kontroli rolnośrodowiskowej i nie miała wpływu na wynik kontroli w zakresie wysokości płatności ONW. Kwestia ta została wyjaśniona w toku postepowania odwoławczego (notatka służbowa z dnia 26 maja 2014 r. – akta administracyjne). W raporcie z kontroli w ramach płatności JPO i ONW wskazano prawidłową, stwierdzoną powierzchnię zachwaszczoną – 1,57 ha. Podkreślić także należy, że przyczyną przyznania skarżącemu pomniejszonej kwoty płatności było stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (100 ha), a powierzchnią stwierdzoną (89,26 ha), wynoszącej 10,74 ha, wynikającą z wyłączenia terenów niekwalifikujących się do przyznania płatności, co udokumentowane zostało znajdującym się w aktach sprawy materiałem graficznym i fotograficznym.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do konieczności przeprowadzenia ponownego pomiaru zgłoszonej działki rolnej, z uwagi na rozbieżności pomiędzy jej powierzchnią wskazaną w raporcie, a powierzchnią obliczoną przez geodetę P. L., Sąd podziela stanowisko organu, że ponowne przeprowadzenie pomiarów, po upływie 8 miesięcy od daty przeprowadzenia kontroli byłoby bezcelowe. Ponadto w aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia osób przeprowadzających kontrolę w sierpniu 2013 r., zgodnie z którymi ustalenia geodety L., co do całkowitej powierzchni działki skarżącego wynoszącej 107,57 ha pokrywają się z analizą danych wektorowych działki, z których wynika, że całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej wyznaczona na podstawie załącznika graficznego rolnika, bez uwzględnienia włączeń wynosi 107 ha, co przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,68 ha) potwierdza ustalenia geodety. Tym samym zarzut błędnego wyznaczenia granic działki jest bezzasadny. Czym innym jest natomiast wyznaczenie powierzchni działki rolnej (uprawy), której ustalenie jest elementem kontroli. W niniejszej sprawie organ odwoławczy odnosząc się do różnicy powierzchni działki rolnej stwierdzonej w wyniku kontroli (89,26 ha), a stwierdzonej przez geodetę L. (97,97 ha) wskazał na wyjaśnienia kontrolujących zawarte w piśmie z dnia 26 maja 2014 r. Wynika z nich, że porównanie szkicu działki rolnej sporządzonej w trakcie kontroli i szkicu dostarczonego przez skarżącego wyraźnie wskazuje na różnice w powierzchni niekwalifikujących się do płatności, co może wynikać z faktu przywrócenia użytkowania rolniczego na obszarach wyłączonych w następstwie przeprowadzonej kontroli. Na tę okoliczność skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, na podstawie których można byłoby skutecznie podważyć powyższe ustalenia. Podkreślenia wymaga również, że wyniki pomiarów sporządzone przez geodetę L. nie mogą skutecznie podważyć ustaleń co do powierzchni działki rolnej skarżącego zakwalifikowanej do płatności ONW, stwierdzonej w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów terenowych Agencji. Pomiary dokonane na zlecenie strony, na co słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzone zostały przez podmiot niebędący wyspecjalizowanym organem, któremu powierzone zostało przeprowadzenie kontroli zgodnie z art. 20 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Geodeta P. L. nie stanowi, ani nie reprezentuje jednostki organizacyjnej działającej w strukturze ARiMR, ani innej jednostki organizacyjnej, której Prezes ARiMR powierzył przeprowadzenie kontroli w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności.

Natomiast co do zarzutu niewyjaśnienia uczestnictwa w czynnościach kontrolnych osoby nieuprawnionej (kobiety) poprzez przesłuchanie na powyższą okoliczność wskazanych przez stronę świadków podnieść należy, że skarżący nie wnosił o przeprowadzenie takiego dowodu. Ponadto jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do powyższej kwestii wskazując, że do przeprowadzenia czynności kontrolnych uprawnieni byli: R. A., M. B.–S., P. R. oraz Ł. J.. Wyżej wymienieni składając podpis pod wynikami kontroli wzięli odpowiedzialność za jej prawidłowość i zgodność ze stanem faktycznym. Tym samym podnoszona przez skarżącego okoliczność "obecności" kobiety na działce skarżącego, w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Odpowiedzialność za wyniki kontroli spoczywa bowiem na osobach upoważnionych do jej przeprowadzenia oraz podpisanych na protokole z kontroli.

W ocenie Sądu, organy rozpatrujące wniosek skarżącego z dnia 15 maja 2013 r. zasadnie uznały, że bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostawała także podniesiona przez stronę argumentacja, co do niekorzystnych okoliczności, w tym złych warunków atmosferycznych, utrudniających utrzymanie gruntów rolnych zgodnie z obowiązującymi normami. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w myśl powołanego wcześniej § 2 pkt 2 rozporządzenia ONW płatności ONW przysługują do działek rolnych, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Zgodnie z powołanym przepisem "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 6. Ponadto zgodnie z § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia warunkiem otrzymania wsparcia jest utrzymywanie wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami, co w myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia oznacza min., że wieloletnie plantacje trwałe uznaje się za utrzymane zgodnie z normami, jeżeli są utrzymywane w stanie niezachwaszczonym.

Natomiast zgodnie z art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 w zw. z art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 rolnik, który nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zachowuje prawo do płatności, pod warunkiem zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 10 dni roboczych od dnia, kiedy rolnik uzyskał taką możliwość.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zgłosił na piśmie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnej, które uniemożliwiłby mu wywiązanie się ze swoich zobowiązań. W wyniku przeprowadzonej na gruncie skarżącego kontroli stwierdzono, że zgłoszona do płatności działka rolna jest porośnięta wieloletnimi chwastami, trzcinami, samosiejkami drzew i krzewów. Natomiast podniesione przez skarżącego okoliczności uszkodzenia systemu melioracyjnego, wiosennych roztopów i intensywnych opadów deszczu nie mogą stanowią siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu powołanego art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. Tym bardziej, że jak wskazuje sama strona w piśmie z dnia 14 października 2013 r., powstawanie zalewisk jest zjawiskiem charakterystycznym dla tego regionu, a z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka nie jest wyposażona w system melioracyjny (oświadczenie pełnomocnika skarżącego z dnia 8 sierpnia 2013 r. – akta administracyjne).

Za zasadne należało zatem uznać stanowisko organów administracji, zgodnie z którym skarżący na dzień 31 maja 2013 r. nie użytkował rolniczo zakwestionowanych części zgłoszonej do wniosku działki rolnej, co stanowiło podstawę do wykluczenia ich powierzchni z płatności. Warto również zauważyć, że skarżący nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 73 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Złożony przez niego wniosek nie był zgodny ze stanem faktycznym, co potwierdziła przeprowadzona kontrola na miejscu. Skarżący nie wykazał również, że stwierdzone w następstwie kontroli nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. W tym miejscu przypomnieć należy, że uczestnictwo w rolniczych programach pomocowych nie jest obligatoryjne, a producent, który chce skorzystać z przywilejów dopłat jest obowiązany dostosować się do precyzyjnych i sformalizowanych wymogów oraz aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami agencji. Za treść wypełnionego wniosku odpowiada wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek starannego i rzetelnego wykazania okoliczności uprawniających do uzyskania dopłat. Skarżący nie skorzystał z możliwości skorygowania bądź wycofania złożonego wniosku o przyznanie płatności.

Sąd podziela również stanowisko organów dotyczące zastosowania przepisu art. 16 ust. 3 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011. Zgodnie z powołanym przepisem w sytuacji, gdy obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany dla tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Natomiast w myśl art. 16 ust. 5 Rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50%, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku płatność a zatwierdzonym obszarem.

W rozpoznawanej sprawie procentowe zawyżenie wyniosło 12,03%, zatem należna skarżącemu jednolita płatność obszarowa, obliczona na podstawie obszaru pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy wyniosła 9.099,47 zł.

Reasumując wskazać należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w postępowaniu organów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Dokonane w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne w ramach przeprowadzonej kontroli na miejscu, co do powierzchni zgłoszonej do wniosku działki rolnej nie zostały skutecznie podważone. W skardze poza kwestionowaniem sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od wykluczeń stosowanych w przypadku rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a kwalifikującą się do płatności.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

d.j.