Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1026/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Z.S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. S. wnioskiem z [...] września 2016 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości czterech egzemplarzy. Wskazał, że jest myśliwym od 1984 r., a wnioskowana ilość broni zapewni mu możliwość prawidłowego, zgodnego z prawem i etycznego wykonywania polowania. Do wniosku załączył zaświadczenie nr [...] potwierdzające przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego, zaświadczenie nr [...] o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania oraz orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. - lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] potwierdzające, że może dysponować bronią.

W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż wnioskodawca nie figuruje w nim jako osoba skazana, a także pozytywną o nim opinię z Posterunku Policji w [...], w której omyłkowo wskazano m. in., że w 2016 r. był on skazany z art. 263 § 2 kk na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres dwóch lat.

Organ ustalił, że Z. S. w przeszłości posiadał pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, jednakże zostało mu ono cofnięte decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] kwietnia 2014 r.

Do materiałów postępowania włączono kopię certyfikatu zgodności z 2007 r. oraz kserokopie wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...], na mocy którego Z. S. uznano winnym przechowywania broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 300 zł oraz wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...], na mocy którego Z. S. uznano winnym posiadania bez zezwolenia broni palnej oraz amunicji, za co wymierzono mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby wynoszący dwa lata.

Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] uznał, iż cofnięcie stronie posiadanych w przeszłości uprawnień stanowi, w okolicznościach sprawy karnej oraz o wykroczenie, podstawę do odmowy wydania Z. S. pozwolenia na broń do celów łowieckich, na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), dalej "ustawa o broni i amunicji", co wyraził w decyzji z [...] marca 2017 r. nr [...].

Wskazał, że organ nie ma zastrzeżeń w zakresie ilości egzemplarzy broni, na jaką wnioskodawca chciałby uzyskać pozwolenie. Treść uzasadnienia wniosku wskazuje bowiem na potrzebę posiadania czterech egzemplarzy broni. Biorąc pod uwagę fakt, że strona od wielu lat ma uprawnienia do wykonywania polowania, przyjąć można, że posiada wiedzę na temat rodzajów polowań, gatunków zwierzyny łownej oraz rodzajów broni wykorzystywanej do wykonywania polowania. Co prawda wnioskodawca zwrócił się o wydanie pozwolenia na broń po upływie prawie trzech lat po cofnięciu posiadanego pozwolenia i po zatarciu skazania za popełnione czyny lecz ustawodawca wskazał katalog możliwych przyczyn i okoliczności umożliwiających odmowę wydania pozwolenia na broń, a tym samym uniemożliwił wydanie pozwolenia na broń, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn. Niewłaściwe przechowywanie broni oraz brak zgłoszenia właściwym organom odnalezienia broni i amunicji jest nie tylko przejawem nieodpowiedzialności osoby, która tak postępuje, ale świadczy także o braku wyobraźni co do ewentualnych skutków takiego postępowania, a takie cechy u posiadacza broni – urządzenia niebezpiecznego i ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego – wykluczają możliwość dysponowania bronią. Dalej organ wskazał, że stanowiący podstawę niniejszej decyzji art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji ma wprawdzie charakter fakultatywny, jednak w świetle okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, odmowa wydania pozwolenia na broń jest słuszna i celowa.

Z. S. od powyższej decyzji złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o uchylenie decyzji z [...] marca 2017 r. w całości i wydanie pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a." oraz art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o odmowie wydania Z. S. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Podał, że zgodnie z dyspozycją art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła zasady przechowywania i ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32 prawa materialnego. W myśl wskazanego przepisu prawa posiadana na podstawie pozwolenia broń palna winna być odpowiednio zabezpieczona i przechowywana w sposób określony w ustawie, a uszczegółowiony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014r., poz. 1224), wydanym na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Regulacje sprowadzają się do postulatu takiego przechowywania broni i amunicji, by uniemożliwić dostęp do nich osobom nieuprawnionym, a tym samym zniwelować zagrożenie dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Tymczasem Z. S. przechowywał broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych (w drewnianej szafie), a ponadto posiadał bez zezwolenia broń palną w postaci karabinu marki Mauser, model 98, kal. 7,92 mm oraz karabinka marki Mauser, model 98k, kal. 7,92 mm oraz amunicję.

Komendant Główny Policji zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, że skarżący nie daje gwarancji należytego i zgodnego z prawem dysponowania bronią. Lekceważenie zasad i warunków posiadania i przechowywania broni i amunicji godzi w racje interesu społecznego. Wypełnianie obowiązków m. in. w zakresie posiadania i przechowywania broni i amunicji - z uwagi na skutki, jakie w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego może przynieść dostanie się broni lub amunicji w ręce osób nieuprawnionych - ma na celu utrudnienie lub uniemożliwienie wejścia w ich posiadanie takim właśnie osobom. Od osób ubiegających się lub uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać odpowiedzialności oraz rozwagi, przejawiającej się, m. in. poszanowaniem prawa, a strona poprzez swoje niewłaściwe zachowanie, jak to podkreślił w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji - nie daje rękojmi takiego jej przechowywania, by interes społeczny nie doznał uszczerbku. Skarżący pomimo skazania za przestępstwo i ukarania za wykroczenie nie poczuwa się do winy za swoje niewątpliwie zawinione postępowanie. Z. S. jest osobą, która przez swoją niefrasobliwość oraz nieumiejętność lub niechęć przyznania się do niewłaściwego zachowania oraz wyciągnięcia z niego właściwych wniosków nie daje gwarancji należytego i zgodnego z prawem dysponowania bronią. Zdaniem Komendanta Głównego Policji stwierdzenie, że postawa strony spowodowała utratę zaufania niezbędnego do przyznania pozwolenia na broń jest zatem zasadna. Jednakże trudno wywodzić z tego tytułu stanowienie przez skarżącego zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i dlatego w ramach przysługujących kompetencji reformatoryjnych organ odrzucił ten przepis z podstawy prawnej decyzji. Odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską uzasadnia art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, bowiem lekceważenie zasad i warunków posiadania i przechowywania broni i amunicji godzi w racje interesu społecznego. Wypełnianie obowiązków m. in. w zakresie posiadania i przechowywania broni i amunicji z uwagi na skutki, jakie w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego może przynieść dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, ma na celu utrudnienie lub uniemożliwienie wejścia w ich posiadanie takim właśnie osobom. Strona poprzez swoje niewłaściwe zachowanie, jak to podkreślił organ I instancji, nie daje rękojmi nie tylko zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jej używania, lecz także takiego jej przechowywania, by interes społeczny nie doznał uszczerbku.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że organ odmówił wydania pozwolenia, mimo że spełnia wszystkie przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że jest myśliwym od 30 lat i daje rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Nie stwarza zagrożenia dla społeczeństwa i przestrzega sumiennie prawa. Stwierdził też, że w pełni zrozumiał naganność swojego zachowania z przeszłości, którego dziś żałuje. Decyzja jest bardzo krzywdząca, ponieważ nie może wykonywać obowiązków związanych z członkostwem kole myśliwskim. Nie rozumie dlaczego przyjęto domniemanie, że po odzyskaniu pozwolenia mogę nie stosować się do art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega uchyleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawem.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie złożone przez skarżącego i ponownie analizując materiał dowodowy w ramach przysługujących kompetencji reformatoryjnych wyeliminował przepis art. 10 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 właściwy organ wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie i porządku lub bezpieczeństwa oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zdaniem organu obie przesłanki zawarte w treści wskazanej normy zostały spełnione, bowiem skarżący przedstawił stosowne dokumenty i zaświadczenia, które uzasadniały tę ważną przyczynę posiadania broni palnej do celów łowieckich. Organ wskazał też, że w stosunku do skarżącego nie można wywodzić stanowienia przez stronę zagrożenia o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym Komendant Główny Policji odmawiając wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich wskazał jedynie przepis art. 17 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. W myśl tej normy właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32. Jak już wcześniej wskazano, organ odrzucił z podstawy prawnej decyzji przesłankę obligatoryjną wynikającą z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a odmówił pozwolenia na broń na podstawie przesłanki fakultatywnej. Przy czym w uzasadnieniu decyzji cały czas odnosi się do zdarzeń i zachowania skarżącego, które były podstawą cofnięcia Z.S. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w kwietniu 2014 r. oraz skazania za przestępstwo nielegalnego posiadania broni i ukarania za wykroczenie tj. przechowywania broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osobom nieuprawnionym. Czyny te miały miejsce w 2012 r.

Przypomnieć należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Obowiązkiem organu jest także decyzję uzasadnić. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i winno odpowiadać wymogom przewidzianym art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd stwierdza, że przy odmowie wydania pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt uprzedniego skazania za przestępstwo i ukarania za wykroczenie. Istotą sprawy jest zbadanie, czy w chwili obecnej, aktualnie, zainteresowanemu można wydać pozwolenie na posiadanie broni, zgodnie z obowiązującym prawem, we wskazanym przez niego celu. Znaczenie ma obecny stan faktyczny, obecna ocena gwarantowania przez skarżącego należytego obchodzenia się z bronią i poczynione aktualne ustalenia w tej materii przez organy Policji, a nie wywodzenie tej oceny w oparciu o analizę wypowiedzi skarżącego w postępowaniach prowadzonych w latach 2012 – 2014.

Specyfika rozstrzygnięć organów Policji dotyczących pozwolenia na posiadanie broni prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcia te (decyzje zarówno zezwalające na posiadanie broni, jak i decyzje cofające takie pozwolenie albo odmawiające jego wydania) nie tworzą praw nabytych. Rozstrzygnięcia te wraz ze zmianą sytuacji faktycznej, nawet przy niezmiennym stanie prawnym, mogą ulegać odpowiednim zmianom. Raz nadane uprawnienie do posiadania broni może zostać cofnięte, gdy ujawnią się okoliczności wskazane w ustawie jako negatywne przesłanki do uzyskania (posiadania) pozwolenia na broń. Również wydana niegdyś odmowa uzyskania pozwolenia albo wydane niegdyś cofnięcie pozwolenia, wraz z upływem czasu i zmianom okoliczności faktycznych mogą stać się nieaktualne.

Powyższa specyfika nakłada na organy Policji obowiązek każdorazowego badania czy w dacie rozstrzygania danej sprawy zachodzą negatywne przesłanki do posiadania broni, wskazane w ustawie o broni i amunicji oraz czy i na ile zmieniły się okoliczności faktyczne danego przypadku.

Sąd stwierdza, że jednorazowe naruszenie w przeszłości zasad dotyczących przechowywania broni nie przekreśla możliwości uzyskania pozwolenia na broń w przyszłości, o ile do zachowania strony w tym okresie późniejszym m. in. w zakresie przestrzegania prawa Policja nie będzie miała żadnych zastrzeżeń. Ten też kierunek rozpatrywania sprawy, merytoryczne zważenie argumentacji organu I instancji oraz argumentacji zawartej w odwołaniu, powinien stanowić przedmiot rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji. Takiej analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło. Ponadto uzasadnienie to zawiera wewnętrzną sprzeczność. Z jednej strony organ wyeliminował art. 10 ust. 1 z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu słusznie, uznając, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, z drugiej zaś strony wprawdzie powołując się na stanowisko organu I instancji wskazał, że strona poprzez swoje niewłaściwe zachowanie nie daje rękojmi nie tylko zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jej używania, lecz także takiego jej przechowywania, by interes społeczny nie doznał uszczerbku

Reasumując Sąd stwierdza, że stanowisko organu zostało sformułowane w sposób zbyt ogólny, świadczący o braku zindywidualizowanego podejścia w merytorycznym odniesieniu się do sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ rozważy wskazane wyżej okoliczności, przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w punkcie 1. sentencji orzeczenia. Sąd orzekł o kosztach postępowania (punkt 2 sentencji), na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy. W skład kosztów wchodzi wpis sądowych w wysokości 200 zł oraz 480 zł wynagrodzenie pełnomocnika, a także 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, łącznie 697 zł.