Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 263/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozwiązania zgromadzenia publicznego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozwiązania zgromadzenia publicznego.

W uzasadnieniu decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie 3 dni od dnia jej doręczenia. Strona decyzję otrzymała w dniu w dniu 6 maja 2008 r.

W dniu 8 maja 2008 r. skarżąca przesłała na adres Wojewody D, (skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) skargę na przedmiotową decyzję. Powyższą skargę Wojewoda przesłał w dniu 29 maja 2008 r., zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądów administracyjnych wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia sprawy, zaś przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje Sąd do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekając w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (m.in. ustawa prawo o zgromadzeniach publicznych), stosują środki określone w tych przepisach.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach (Dz.U. z 90.51.297 ze zm), zwanej dalej ustawą, skargi na decyzje w sprawach zgromadzeń wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 3 dni od dnia doręczenia decyzji, a sąd wyznacza rozprawę nie później niż w terminie 7 dni od dnia wniesienia do niego skargi, chyba że zachodzą przeszkody formalne.

Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień

Sygn. akt IV SA/Wr 263/08

ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono skarżącej w dniu 6 maja 2008 r. Oznacza to, iż z zachowaniem wymogu określonego w art. 13 ustawy dzień 9 maja 2008 r., był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, A. S. wniosła skargę do Wojewody D. Z kolei przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nastąpiło w dniu 29 maja 2008 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi. W takim przypadku liczy się bowiem nie data nadania skargi przez stronę skarżącą w placówce pocztowej, lecz data przekazania skargi do właściwego sądu.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 13 ustawy o zgromadzeniach, co czyni skargę spóźnioną.

Zauważyć należy, iż skarżąca nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.