Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 75/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Op 249/15 w zakresie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Op 249/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił J. B. (zwanemu dalej "Skarżącym") zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2015 r. o sygn. I SA/Op 249/15 odmawiającego przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. Sąd odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy uznając, iż jego sytuacja materialna nie jest na tyle trudna, by nie był on w stanie z uzyskiwanego dochodu ponieść kosztów sądowych samodzielnie, jak również kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Sąd stwierdził, że instytucja prawa pomocy nie może być nadużywana w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewnione podstawowe potrzeby bytowe, a ponadto uzyskiwane dochody wystarczają mu także na pokrycie innych, dodatkowych kosztów takich jak np. związanych z zakupem materiałów biurowych. Sąd ocenił, że przy wysokości posiadanego dochodu i przy ograniczeniu niektórych wydatków niebędących niezbędnymi, Skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie, jak również koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Ponadto dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach poprzez odpowiednie ograniczenie bądź zmniejszenie wysokości innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania.

Porównując sytuację Skarżącego przedstawioną w obecnie rozpatrywanym wniosku z poprzednio wykazaną, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 16 listopada 2015 r. W ocenie WSA, Skarżący nie wykazał, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiła taka zmiana jego sytuacji majątkowej, która przemawiałaby za uwzględnieniem wniosku. Jak wynika z przedstawionych informacji, Skarżący, prowadząc samodzielnie gospodarstwo domowe, nadal ma zapewnione stałe źródło dochodów z tytułu emerytury na poziomie ok. 2.171 zł i nie informował przy tym o wzroście kosztów miesięcznego utrzymania, które poprzednio przyjęto na poziomie 1.914,57 zł (w tym koszty leczenia 778,10 zł, które obecnie Skarżący udokumentował rachunkami na kwotę 626,28 zł). Podobnie argumentacja podnoszona przez Skarżącego w sprzeciwie nie uległa żadnej zmianie i w dalszym ciągu Skarżący powołuje się na zły stan zdrowia i trudności finansowe.

Sąd stwierdził, że w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżący nie przywołał okoliczności pozwalających stwierdzić, iż jego sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny odnoszącej się do jego możliwości w partycypowaniu w kosztach postępowania. W związku z tym nie można przyjąć, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę wydanego prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2015 r.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że ponowny wniosek Skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które mogłyby uzasadniać zmianę stanowiska Sądu wyrażonego w poprzednim postanowieniu, odmawiającym Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Jednocześnie Sąd związany był art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), co wiązało się z faktem, że związany był oceną sytuacji materialnej strony zawartą w prawomocnym postanowieniu z dnia 16 listopada 2015 r. Odnosząc się do złożonego przez Skarżącego ponownego wniosku o przyznanie prawa mocy Sąd, zgodnie z art. 165 p.p.s.a. ma możliwość zmiany lub uchylenia postanowienia, nawet prawomocnego, jeśli zaistnieją zmiany okoliczności sprawy. W przypadku prawa pomocy chodzi o zmianę sytuacji finansowej wnioskodawcy.

W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji dokonał oceny sprawy i analizy dokumentów przedstawionych przez Skarżącego, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i nie znalazł okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ponieważ Skarżący nie wykazał, aby zachodziły nowe okoliczności w sprawie, Sąd pierwszej instancji odmówił zmiany postanowienia z dnia 16 listopada 2015 r.

Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

[pic]