Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 476/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: "GINB"), na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: [...] WINB) z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w oficynie tylnej budynku przy ul. [...] w [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Z akt sprawy wynika, że PINB w [...] Powiat [...] (dalej jako: PINB w [...]) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego oficyny przy ul. [...] w [...], dz. nr [...], obręb [...]. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015 r. oraz w dniu [...] marca 2015 r. stwierdzono, że oficyna tylna budynku przy ul. [...] w [...] jest w stanie ruiny, nieużytkowana, bez więźby i pokrycia dachowego, której stropy są zawalone do wnętrza. Obiekt składa się głównie ze ścian zewnętrznych z otworami okiennymi bez oszklenia i wypełnienia, z widocznymi ubytkami cegieł i pęknięciami, przede wszystkim w obszarach nadproży okiennych. Budynek nie był zabezpieczony i możliwe było wejście do jego wnętrza, w którym zalegał gruz.

W związku z powyższym PINB w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, nałożył na B.K., T. M., A. W., R. J., B. F. i A. F. obowiązek wykonania w oficynie tylnej budynku przy ul. [...] w [...], dz. nr [...], obręb [...] [...], robót budowlanych mających na celu usunięcie stanu zagrożenia życia, zdrowia lub bezpieczeństwa mienia w rejonie tego budynku, poprzez:

1. usunięcie zalegającego wewnątrz obiektu gruzu budowlanego oraz roślinności,

2. wykonanie odkuć i rozbiórki uszkodzonych elementów ścian zewnętrznych i wewnętrznych grożących odpadnięciem wraz z usunięciem roślinności,

3. wykonanie zabezpieczenia otworów okiennych i drzwiowych płytami OSB,

4. wykonanie skutecznego i trwałego zabezpieczenia przedmiotowego obiektu budowlanego przed opadami atmosferycznymi poprzez wykonanie na oficynie tylnej tymczasowego zadaszenia na konstrukcji drewnianej z deskowaniem ażurowym pokrytym papą,

5. uporządkowanie terenu wokół obiektu budowlanego,

6. skuteczne i trwałe wygrodzenie strefy niebezpiecznej ogrodzeniem o wysokości 2,0 m, w odległości 6 m od ściany elewacji, zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, wraz z oznakowaniem tablicami ostrzegawczymi oraz zabezpieczeniem wejścia do oficyny bocznej budynku przy ul. [...] w [...] poprzez wykonanie jego obudowy (ściany zewnętrzne i zadaszenie) płytami OSB.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższa decyzja została utrzymana (na skutek rozpoznania złożonych odwołań) przez [...] WINB, który w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] zwrócił uwagę na udokumentowany stan zagrożenia życia lub zdrowia z powodu istniejących nieprawidłowości przedmiotowej oficyny tylnej budynku przy ul. [...] w [...].

We wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. J.S. podniósł, że B. F. i A. F. nigdy nie byli współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], w sprawie której organy budowlane prowadziły postępowanie, natomiast współwłaścicielem ww. obiektu był wnioskodawca, nieuwzględniony za stronę tego postępowania.

GINB, odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 r., scharakteryzował w pierwszej kolejności instytucję stwierdzenia nieważności, określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał, że stanowi nadzwyczajny tryb służący eliminacji rozstrzygnięć ze względu na ich kwalifikowane wady sprzeczne z podstawowymi zasadami państwa prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę organ przyjął, że decyzja [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Następnie GINB opisał przesłanki zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz.1407 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane"), podkreślając, że decyzje podejmowane na tej podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazał, że oględziny w terenie wykazały liczne nieprawidłowości wynikające z niewłaściwego użytkowania, zaniedbania, braku remontów oficyny tylnej budynku przy ul. [...] w [...]. Obiekt w opisanym w protokołach z kontroli stanie technicznym, narażony dodatkowo na zmienne warunki atmosferyczne oraz nieograniczony dostęp niepowołanych osób, w konsekwencji ulegający dalszej dewastacji, bezspornie stanowił zagrożenie w otoczeniu. Zatem zaszły podstawy do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. GINB stwierdził również, że obowiązki w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wynikających z nieodpowiedniego stanu technicznego - w związku z treścią art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego - obciążają wszystkich współwłaścicieli, niezależnie od tego, czy ich wykonanie leży w ich interesie i czy jest zgodne z ich wolą lub zamierzeniami. Oznacza to, że wykonać te obowiązki jest zobowiązany każdy ze współwłaścicieli, nawet przy sprzeciwie pozostałych.

Organ jako bezsporny ocenił fakt, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. współwłaścicielami przedmiotowego obiektu byli B. K., T. M., A. W., R. J., B. F. i A. F.. Wprawdzie adresaci nałożonego obowiązku tj. B.F. i A. F. aktualnie nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością przy ul. [...] w [...], to jednak okoliczność ta nie zwalnia następcy prawnego wymienionych – J. S., z nakazu wykonania tego obowiązku, ani też nie świadczy o wadliwości jego nałożenia. Organ wskazał na materiał dowodowy, z którego wynika, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., stronami byli: B. K., T. M., A. W., R.J., B. F. i A. F., J.S. złożył natomiast do GINB, przy wniosku z dnia [...] maja 2019 r., kopię postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...], sygn. akt [...] (uwierzytelnionego przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] pismem z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt [...]). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w [...] zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2013 r. w sprawie udzielenia przybicia udziałów w wysokości VI części w prawie własności analizowanej nieruchomości, należących do J.S. na rzecz B. F. i A. F., w ten sposób, że nadał mu brzmienie "odmówić udzielenia przybicia", podjął postępowanie zawieszone w sprawie sygn. akt [...] i uchylił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie przysądzenia prawa własności ww. nieruchomości na wspólność majątkową małżeńską na rzecz B. F. i A. F.. W konsekwencji B. F. i A. F. nie nabyli w drodze licytacji udziału w nieruchomości przy ul. [...] w [...].

GINB wyjaśnił, że postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie przysądzenia prawa własności udziału w wysokości VI części w nieruchomości należących do J. S. na rzecz B. F. i A. F., stanowiło podstawę wpisu w księdze wieczystej nr [...] i w tej księdze, w dacie wydania kontrolowanej decyzji widnieli B. F.i A. F., jako nowi współwłaściciele oficyny. W związku z tym organ miał podstawę przyjąć B. F. i A. F. za adresatów rozstrzygnięcia. W ocenie GINB podnoszona okoliczność jakoby B. F. i A. F. nigdy nie byli współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w [..], nie znajduje uzasadnienia w świetle rękojmi wiary publicznej księgi wieczystej, a zatem nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast w związku z postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2013 r., B. F. i A. F. stracili w postępowaniu swój interes prawny wypływający z prawa własności spornego obiektu, zaś uzyskał ten interes ich następca prawny, tj. J. S..

GINB zwrócił uwagę na art. 30 § 4 k.p.a., podkreślając, że następca prawny wstępuje do postępowania na miejsce dotychczasowej strony, w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. w takim stadium, w jakim postępowanie to znajduje się w chwili jego zgłoszenia się. Oznacza to, że wszystkie czynności procesowe dokonane przed zaistnieniem następstwa przez organ lub poprzednika prawnego pozostają ważne (wiążące) i nie muszą być powtarzane (organ wskazał na wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt: I OSK 1262/16). J. S. jest następcą prawnym poprzednio uznanych przez organy nadzoru budowlanego za współwłaścicieli nieruchomości, tj. B.F. i A. F., a tym samym ponosi odpowiedzialność również za wykonanie obowiązku nałożonego decyzją organu z dnia [...] sierpnia 2015 r.

GINB zwrócił także uwagę na zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), której przestrzeganie było konieczne w celu pilnego wyeliminowania zagrożenia wynikającego z niewłaściwego użytkowania, zaniedbania, braku remontów oficyny tylnej budynku przy ul. [...] w [...]. Z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa oraz postępującą dewastację obiektu, organ nie mógł pozostać w zwłoce w zobowiązaniu do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Dlatego za prawidłowe należało uznać zastosowanie art. 66 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego i skierowanie decyzji nakładającej obowiązek wynikający z ww. przepisów na ustalonych wówczas współwłaścicieli budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. (reprezentowany przez adwokata), zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż jest on następcą prawnym B. F. i A. F., w sytuacji gdy nie nabył on od ww. udziału we współwłasności nieruchomości, ani nie jest ich spadkobiercom, lecz przez cały ten okres był on właścicielem. Jak bowiem wskazał postanowienie Sądu Rejonowego [...] w [...] Wydział VI Cywilny z dnia [...] listopada 2013 r. sygn. akt [...] zostało prawomocnie uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] Wydział II Cywilny-Odwoławczy z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] i [...]. Tym samym B. F. i A. F. nigdy nie byli współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], a obowiązki wynikające z decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 roku zostały nałożone na podmioty nie będące stroną w sprawie.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów: postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział VI Cywilny z dnia [...] listopada 2013 roku sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Okręgowego w [...] Wydział II Cywilny-Odwoławczy z dnia [...] listopada 2015 roku sygn. akt [...] i [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego celem jest wyłącznie ustalenie, czy wystąpiła któraś z wad, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym obowiązkiem organu jest ustalenie, niezależnie od wskazanych przez stronę przesłanek i argumentów podniesionych przez stronę, czy decyzja administracyjna jest dotkniętą jakakolwiek wadą kwalifikowaną zawartą w katalogu art. 156 § 1 k.p.a., biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejące w dacie jej wydania. Przedmiotem takiej kontroli nie jest zatem ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, lecz ocena czy organ, dysponując właściwie ustalonymi okolicznościami faktycznymi i przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania, miał podstawy do wydania określonej decyzji, czy też – na skutek dokonanych naruszeń – jest ona nieważna z jednej lub kilku przyczyn wymienionych w powołanym wyżej art. 156 § 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie problem sprowadza się przede wszystkim do ewentualnego wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Przesłanka ta odnosi się do sytuacji, gdy dochodzi do uregulowania decyzją administracyjną uprawnień lub obowiązków podmiotu posiadającego zdolność prawną, jednakże niemającej statusu strony w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest to więc sytuacja, w której decyzja skierowana do podmiotu niebędącego stroną to decyzja kształtująca sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1610/19).

Wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji [...] WINB, wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego i nakładającej na sześciu współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w [...] obowiązek dokonania określonych czynności, z uwagi na zły stan techniczny obiektu. Dwoje ze wskazanych adresatów decyzji to B. F. i A. F., którzy brali udział w postępowaniu egzekucyjnym w celu uzyskania udziału we współwłasności tego budynku w drodze licytacji (dłużnikiem był skarżący tj. J. S.). W sprawie tej wydano kolejno dwa postanowienia Sądu Rejonowego, tj: z dnia [...] października 2013 r. w sprawie udzielenia przybicia udziałów w wysokości VI części w prawie własności nieruchomości, należących do J. S. na rzecz B. F. i A. F. oraz z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie przysądzenia prawa własności ww. nieruchomości na wspólność majątkową małżeńską na rzecz B. F. i A. F.. Na tej podstawie B. F. i A. F. zostali ujawnieni w księdze wieczystej jako współwłaściciele ww. nieruchomości. Skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., podniósł, że B. F. i A. F. nigdy nie byli właścicielami tej nieruchomości, a on jako współwłaściciel nieruchomości nie został uznany za stronę postępowania. Istotnie, z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w [...] zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2013 r. w sprawie udzielenia przybicia udziałów w wysokości VI części w prawie własności analizowanej nieruchomości, należących do J. S. na rzecz B. F. i A. F., w ten sposób, że nadał mu brzmienie "odmówić udzielenia przybicia", podjął postępowanie zawieszone w sprawie sygn. akt [...] i uchylił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie przysądzenia prawa własności ww. nieruchomości na wspólność majątkową małżeńską na rzecz B. F. i A. F.. W konsekwencji B. F. i A. F. nie nabyli w drodze licytacji udziału w nieruchomości przy ul. [...] w [...].

W świetle powyższych okoliczności faktycznych, które nie budzą żadnych wątpliwości, należy zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania, którego skutkiem jest zmiana współwłaścicieli nieruchomości. Skoro bowiem nie doszło do prawomocnego przysądzenia własności, to brak jest podstaw do ujawnienia nowych współwłaścicieli w księdze wieczystej. Zgodnie z art. 999 § 1 k.p.c. "prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest tytułem wykonawczym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń bez potrzeby nadania mu klauzuli wykonalności. Przepis art. 791 stosuje się odpowiednio." Nie zmienia to jednak faktu, że w niniejszej sprawie do takiego ujawnienia w księdze wieczystej doszło. Z akt postępowania wynika bowiem jednoznacznie, że postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie przysądzenia prawa własności udziału w wysokości VI części w nieruchomości należących do J. S. na rzecz B. F. i A. F., stanowiło podstawę wpisu w księdze wieczystej nr [...]. Skoro zaś w dacie wydania spornej decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. B. F. i A. F. widnieli w księdze wieczystej jako współwłaściciele wymagającej remontu nieruchomości to organ miał podstawy do określenia ww. osób jako adresatów decyzji. Nie można oczekiwać od organu administracji innych działań w celu ustalenia stron postępowania, a już tym bardziej prawidłowości lub wadliwości wpisów ujawnionych w księdze wieczystej. Wprawdzie w toku postępowania (w dniu [...] marca 2015 r.) J. S. złożył do akt oświadczenie (karta 46 protokół przyjęcia strony), że został złożony wniosek o sprostowanie wpisu w księdze wieczystej odnośnie współwłasności nieruchomości i unieważnienia licytacji, jednakże nie zmienia to faktu, że organ mógł się opierać wyłącznie na aktualnym odpisie z księgi wieczystej w dacie orzekania. Organ nie był natomiast zobowiązany, ani nawet uprawniony do oczekiwania na zakończenie postępowania w zakresie ewentualnych, przyszłych i niepewnych zdarzeń w sprawie zmian wpisów w księdze wieczystej. [...] WINB korzystał w tym zakresie z rękojmi wiary publicznej księgi wieczystej, zgodnie z którą w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece Dz. U. z 2019 poz. 2204). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt I OSK 290/18 skierowanie decyzji do osoby ujawnionej w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości nie można traktować w kategoriach wadliwości, tym bardziej w kategoriach takich, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 lub pkt 4 k.p.a. NSA podkreślił, że w postępowaniach administracyjnych organ w ogóle nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów o własność, zaś ustalenie komu przysługuje prawo własności nieruchomości następuje zawsze w oparciu o treść księgi wieczystej. Aprobując całkowicie powyższy pogląd, prezentowany powszechnie w sądownictwie administracyjnym, należy przyjąć, że sam fakt skierowania decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. między innymi do B. F. i A. F., którzy zostali ujawnienia w księdze wieczystej jako współwłaściciele obiektu, nie może stanowić o nieważności tej decyzji z powodu wystąpienia przesłanki o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można też twierdzić, że organ z tego powodu dopuścił się rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro [...] WINB opierał się na treści księgi wieczystej, w której dopiero w późniejszym czasie, na skutek orzeczeń sądu powszechnego, zostały dokonane odpowiednie zmiany, to nie można twierdzić, że decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną powodującą jej nieważność. Jeżeli natomiast strona, tak jak skarżący w niniejszej sprawie, została na skutek pewnych zdarzeń prawnych, w sposób niezasadny, pozbawiona przez jakiś czas udziału w postępowaniu (wykluczona z kręgu stron), to przysługuje jej prawo do wystąpienia z wnioskiem wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 30 § 4 k.p.a., należy zgodzić się, że w niniejszej sprawie nie doszło do następstwa prawnego między B. F. i A. F., a J. S. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło zbycie prawa zgodnie z przepisami ustawy, ani też jego do jego następstwa na zasadzie dziedziczenia. Organ, po dokonaniu zmian w księdze wieczystej zmienił krąg stron postępowania, co czego wyrazem jest zaktualizowany katalog adresatów w postępowaniu egzekucyjnym (vide upomnienie PINB dla [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]). Wadliwa wykładnia pojęcia "następstwa prawnego" dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji nie zmienia jednak oceny w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...].

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.