Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 454/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1 i  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi U. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania odrzuca skargę.


UZASADNIENIE

Z przedłożonych przez organ podatkowy akt administracyjnych sprawy wynika, że w dn. [...] października 2009r. do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień 2009r. U. S. prowadzącej działalność gospodarczą pn. Pracownia Fryzjerska "[...]" podpisana przez doradcę podatkowego A.M.S. jako osobę reprezentującą podatnika, w której wykazana została nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł. Pisemnym wnioskiem z dn. [...] października 2009r. / wpływ do Urzędu Skarbowego w G. w dn. [...] października 2009r./, doradca podatkowy A.M.S., działając w imieniu U.S., zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o przeksięgowanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającym z w/wym. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień 2009r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2009r. PIT-5.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., rozpoznając złożone podanie, wezwał A. M.S. do usunięcia braków formalnych jego podania przez złożenie pełnomocnictwa pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania.

W odpowiedzi na to wezwanie A. M.S. wyjaśnił pisemnie, że udzielone mu przez podatnika w dn. [...].04.2004r. pełnomocnictwo znajduje się w aktach urzędu / aktach podatkowych podatnika /. W związku z tym, wezwanie do przedłożenia kolejnego pełnomocnictwa uważa za bezprzedmiotowe.

W zaistniałym stanie rzeczy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...] października 2009r. znak [...] skierowanym do doradcy podatkowego A.M.S., powołując się na art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 8/2005r. poz. 60 ze zm., dalej określana jako "Op"/, postanowił wniesione podanie pozostawić bez rozpatrzenia ze względu na nie uzupełnienie w terminie braków formalnych podania, tj. nie złożenie dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania podatnika w związku ze złożonym podaniem.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesionym przez doradcę podatkowego A.M.S. oraz U.S., wnosząc o uchylenie podniesiono, że U.S. jako prowadząca działalność gospodarczą zawarła z doradcą podatkowym A. S. umowę na prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów i w dn. [...].04.2004r. udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania przed organami podatkowymi oraz ZUS, co daje podstawę do uznania, że wnioskodawca jest prawidłowo umocowany w odniesieniu do zainicjowanego postępowania podatkowego.

Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dn. [...] marca 2010r. znak [...] skierowanym do doradcy podatkowego A.S. utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji, podtrzymując ocenę i stanowisko tego organu w sprawie.

Skargę na ostateczne w administracyjnym toku postępowania postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła U.S.. W skardze podniosła zarzuty naruszenia art. 98-109 kodeksu cywilnego, art. 136, art. 137 § 3, art. 120 i art.121 § 1 Op obszernie argumentując, że jej zdaniem złożone wcześniej do akt podatkowych pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego A.S. z 2004r. powinno być dla organu podatkowego wystarczające i zbędne było domaganie się w związku z podaniem z października 2009r. złożenia nowego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. było skierowane do doradcy podatkowego A. S.. Podanie o przeksięgowanie zobowiązania podatkowego U.S. dotyczyło zaliczenia nadpłaty podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2009r. na poczet bieżących, tj. za wrzesień 2009r. należności podatkowych podatnika w podatku dochodowym. Stosownie do art. 76 § 1 Op tego rodzaju zaliczenie nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych następuje z urzędu.

W ustalonym stanie faktyczno-prawnym należy uznać, że U.S. nie jest stroną zaskarżonego postanowienia / postanowienie to bowiem zostało doręczone doradcy podatkowemu A.S./ oraz skarżąca U.S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej określana jako "p.p.s.a"/, gdyż objęte wnioskiem przeksięgowanie podatkowe następuje z urzędu.

W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, o ile brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona przez U.S., która nie była, jak to wskazano wyżej stroną zaskarżonego postanowienia, nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi.

W tej sytuacji, skargę wniesioną przez wyżej wymienioną skarżącą należało uznać za niedopuszczalną, gdyż wymienionej nie przysługiwała legitymacja skargowa w sprawie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a skargę odrzucił.