Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 114/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. SKO w S. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie ustalenia R. L. opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej w wysokości 2 069, 41 zł miesięcznie od dnia [...] października 2017 r. oraz 896, 74 zł za okres [...] września 2017 r.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła R. L., która wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Wyjaśniła, że wykonanie decyzji spowoduje pozbawienie jej znacznych kwot pieniędzy, nie będzie ona w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb w tym kosztów zakupu opału, dojazdów do pracy, zakupu innych podstawowych środków niezbędnych do codziennego funkcjonowania. Jak wskazała skarżąca, postępowanie sądowoadministracyjne może trwać nawet kilka miesięcy i może ona mieć trudności z wyegzekwowaniem od organu zapłaconych kwot. Jak wyjaśniła, złożyła również wniosek o zwolnienie z opłaty, zatem nie jest wykluczone, że nie będzie zobowiązana w ogóle jej ponosić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podlegającego wykonaniu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotna lub trwałą zmianą rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji ustalającej comiesięczną opłatę w wysokości 2 069, 41 zł z tytułu pobytu matki skarżącej w domu pomocy społecznej i jednorazową opłatę za okres tego pobytu, który już upłynął (896, 74 zł). Zdaniem sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych nie daje podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej.

Przede wszystkim uzasadnienie wniosku o udzielenie tej ochrony jest lakoniczne i nie zawiera wskazania konkretnych kwot, z których skarżąca będzie musiała się utrzymać a które będą zbyt niskie by pokryć jej zapotrzebowanie. Skarżąca nie wskazuje też, aby pozostawała zadłużona, co mogłoby świadczyć o jej trudnej sytuacji materialnej. Nie przedstawiła również choćby przykładowego wyliczenia wysokości wynagrodzenia oraz wydatków. Sąd zatem z treści wniosku nawet poglądowo nie jest w stanie wywnioskować na czym miałoby polegać niezaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej w wyniku konieczności wykonania zaskarżonej decyzji.

Bardziej szczegółowe informacje w powyższym zakresie znajdują się w aktach administracyjnych. Wynikają z nich dwa wyliczenia:

- według skarżącej (vide wniosek o zwolnienie z opłaty, k. 47 akt adm.), na jej konto comiesięcznie z tytułu wynagrodzenia wpływa kwota około 3 477, 77 zł, zaś na konto prowadzącego z nią wspólne gospodarstwo domowe syna – około 2 580 zł, co łącznie daje na dwie osoby kwotę około 6 000 zł, z której skarżąca byłaby zobowiązana uiszczać około 2069 zł z tytułu pobytu matki w DPS. Pozostałaby zatem jej i jej synowi na bieżące utrzymanie kwota około 4 000 zł;

- według organu odwoławczego (vide wyliczenia z uzasadnienia zaskarżonej decyzji uwzględniające definicję dochodu z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), skarżąca otrzymuje wynagrodzenie w wysokości około 4 600 zł netto, zaś jej syn – 2650 zł netto, co daje sumę około 7 280 zł. Po uiszczenia należnej opłaty pozostałaby zatem kwota około 6 100 zł.

W ocenie sądu, uwzględniając powyższe wyliczenia wynikające z danych z akt administracyjnych, nie sposób uznać, że skarżąca pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym z synem po uiszczeniu należnej opłaty nie byłaby w stanie pokryć zapotrzebowania wynikającego z wydatków na codzienne utrzymanie. Nie sposób też przyjąć, że pozostające środki byłyby tak niewielkie, że groziłyby uszczerbkiem dla jej zdrowia czy życia. Podkreślić jeszcze raz należy, że skarżąca nie wskazuje na jakiekolwiek zadłużenie, nie wyjaśnia na czym miałoby polegać deklarowane we wniosku o wstrzymanie zagrożenie zaspokojenia jej podstawowych potrzeb. Nie załączyła żadnych rachunków, wyciągów, dokumentów.

W zaistniałej sytuacji zobowiązywało to sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Przesłanką do udzielenia ochrony tymczasowej nie może być również wszczęte i zawieszone postępowanie administracyjne dotyczące zwolnienia skarżącej z ustalonej opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.