Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 487/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. w Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. S. w Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a przyznać Z. S. w Ł. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPPr wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku dołączono zaświadczenie o sytuacji finansowym i materialnej strony skarżącej.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Na podstawie oświadczenia strony skarżącej i przedłożonego przez nią dokumentu referendarz sądowy ustalił, że w ramach działalności strony skarżącej prowadzone jest przedszkole, szkoła podstawowa i gimnazjum. Strona skarżąca jest jednostką organizacyjną gminy o charakterze oświatowym finansowaną z subwencji otrzymywanych od skarbu państwa i środków budżetu gminy. Gmina określając budżet strony skarżącej nie przewidziała w nim środków finansowych na obsługę prawną bądź na opłaty związane z prowadzeniem postępowań sądowych. Wartość środków trwałych strony skarżącej wynosi [...] złotych. Ostatni rok budżetowy strona skarżąca zakończyła stratą w kwocie [...] złotych. Na kontach bankowych strony skarżącej na dzień 11 maja 2010 r. znajdowała się kwota [...] złotych.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie ma żadnych środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na ponoszenie kosztów postępowania czyli kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez adwokata. Strona skarżąca jako jednostka budżetowa (art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) prowadzi swoją gospodarkę finansową w oparciu o budżet (art. 11 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Jak wynika zaś z oświadczenia strony skarżącej jej budżet nie przewiduje środków na prowadzenie postępowań sądowych. Tym samym nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia fakt pozostawania na koncie bankowym strony skarżącej środków finansowych, gdyż nie mogą być one potraktowane jako środki mogące służyć pokryciu wydatków związanych z udziałem

w postępowaniu sądowym, skoro budżet nie przewidział na ten cel żadnych środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II GZ 101/08 - Legalis). Z tych powodów referendarz sądowy uwzględnił w całości wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.