Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1557/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 19 ust 1, 20 ust 1 pkt 1, 48 ust 1 pkt 2, 97 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art 13 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [....] czerwca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 97 ust.1 pkt 1 i 1a i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), po rozpatrzeniu odwołania M. I. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta obejmuje również małoletnie dziecko wnioskodawczyni: L. I., urodz. [...] czerwca 2005 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] kwietnia 2007 r. M. I. złożyła pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy. W trakcie trwania procedury uchodźczej wyjechała do [...], co spowodowało zawieszenie postępowania. Po przekazaniu cudzoziemki do Polski w ramach prozumienia Dublin II, podjęto zawieszone postępowania, w trakcie którego wnioskodawczyni oświadczyła, że po śmierci męża V. S., ich córka zamieszkała z rodzicami zmarłego męża. W 2004 roku po raz drugi wyszła za mąż za M. M.. Jesienią 2004 roku, kiedy była w pierwszym miesiącu ciąży, jej mąź zaginął w czasie zaczystki. Potem była nachodzona przez [...] żołnierzy, wypytywali ją o męża, twierdząc, że jest on bojownikiem, grozili, że zabiorą jej córkę. Cudziemka oświadczyła, że nigdy nie widziała męża z bronią, jej zdaniem , nie był bojownikiem, mógł co najwyżej im pomagać. Z obawy o córkę wyjechała do [...] do brata, u którego mieszkała przez rok. W trakcie pobytu w domu rodzinnym [...] i [...] wojskowi wypytywali ją o męża. Następnie przez rok mieszkała przy ul. [...] w domu przeznaczonym dla osób, których mieszkania zostały zniszczone. W tym czasie nie miała żadnych problemów ze strukturami siłowymi. W dniu [...] kwietnia 2007 r. zdecyzdowała się wyjechać z grupą osób do Polski. Po złożeniu wniosku, postanowiła wyjechać do [...] do czego namówiła ją mieszkająca tam od 8 lat jej siostra, gdyż dowiedziała się, że nieznajomi mężczyźni o nią wypytywali. Złożony w [...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy został rozpatrzony negatywnie. Rada decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu wnioskodawczyni z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Drugi wniosek o nadanie stautusu uchodżcy cudzomieka złożyła w dniu [...] kwietnia 2011 r., przy czym w trakcie procedury nielegalnie wyjechała do [...], wobec czego organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. umorzył postępowanie. Po deportowaniu cudzoziemki w dniu [...] listopada 2011 r. do Polski organ I instancji w dniu [...] grudnia 2011 r. uchylił decyzję o umorzeniu postępowania, podejmując go na nowo. W wyniku przeprowadzonej procedury wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny umorzył postępowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Rady z dnia [...] stycznia 2012 r. Skarga wniesiona na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1037/12. Pełnomocnik strony złożył skargę kasacyjną od tego wyroku. Trzeci wniosek o nadanie statusu cudzoziemka złożyła w dniu [...] marca 2012 r., w którym oświadczyła, że była prześladowana z powodu męża, który zaginął kiedy była w ciąży. [...] wojskowi myśleli, że przez nią dotrą do męża, który podobno występował pod wieloma nazwiskami. Z obawy, że krewni męża zabiorą jej córkę bała się wracać do kraju. W opinii psychologa specjalnego sporządzonej na podstawie wywiadu przeprowdzonego z małoletnią córką strony przy jego udziale zostały sformułowane wioski, że dziewczynka słabo zna język polski; jej rozwój jest znacznie opóźniony – prawdopodnie z powodu braku stymulacji z użyciem języka, którym się posługuje; nie podała informacji na temat relacji z polskimi równieśnikami. Do akt nie dołączono informacji w oparciu o które można stwierdzić, że istnieją postępy w ewidukacji dziecka w polskiej szkole. Na podstawie zgromadzonego materiału nie można jednoznacznie stwierdzić, że na chwilę obecną wydalenie dziecka z terenu Polski jest niewskazane. Organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. umorzył postępowanie z powodu niedopuszczalności wniosku. Rada decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. skarżoną decyzję utrzymała w mocy. M. I. w dniu [...] grudnia 2012 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Rady do Sprawa Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Rada omówiła wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Rada utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. Wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt 1586/13, zaskarżone postanowienie zostało uchylone z tego względu, że zażalenie zostało rozpatrzone przez ten sam skład Rady, co jest niedopuszczalne w świetle art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Cudzoziemka kolejny czwarty wniosek o nadanie jej, jak i jej córce statusu uchodźy złożyła w dniu [...] grudnia 2012 r., wskazując, że boi się, że krewni jej męża chcą zabrać jej córkę. Przed ok. 20 latu straciła już jedną córkę i nie zniosłaby utraty drugiej córki. Brat mieszkający w [...] ostrzegł ją, że krewni męża domagają się jej powrotu aby zabrać jej dziecko. Do [...] wyjechała dlatego, że do ośrodka cudzoziemców w ktorym przebywała, przyszli ludzie chący zabrać jej córkę. Do wniosku dołączyła dokumentację medyczną i psychologiczną wydaną w Polsce i w [...] oraz dokumentację dotyczącą edukacji jej córki, dwa oświadczenia cudzoziemców przebywających na terytorium RP i raport Mamoriału z dnia [...] marca 2012 r. na temat sytuacji kobiet w [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji umorzył postępowanie, stwierdzając, że wszystkie okoliczności wskazane przez stronę były przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia organów w postępowaniu zakończonym decyzją merytoryczną. Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemki, Rada decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2821/13 WSA w Warszawie oddalił skargę. W dniu [...] listopada 2013 r. M. I. złożyła po raz piąty wniosek o nadanie jej i jej córce statusu uchodźcy. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił nadania cudzoziemce nadania statusu uchodźcy, uznając, że nie spełnia przesłanek, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. Organ stwierdził, że brak jest przesłanek do udzielenia cudzoziemce ochrony uzupełniającej. Jednakże udzielił wnioskodawczyni i jej córce zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, wnosząc o jej uchylenie i nadanie cudzoziemce statusu uchodźcy.

Rada do Spraw Uchodźców rozpatrując odwołanie stwierdziła, że z materiału dowodowego wynika, że wnioskodawczyni nie wykazała aby w jej indywidulalnym przypadku istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w art. 13 ust. 1 i 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie przedstawiła wyjaśnień, potwierdzających fakty prześladowania jej z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Stąd w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego, a także o stan wiedzy o sytuacji w [...], zdaniem organu nie można było uznać ich uznać za przekonywujące i wystarczające do nadania statusu uchodźcy. Organ podkreślił, iż wnioskodawczyni we wniosku, jak i w trakcie wywiadu statusowego, jako przyczyny ubiegania się o status uchodźcy wskazywała obawę związaną z możliwością odebrania jej córki przez krewnych męża, w przypadku powrotu do kraju pochodzenia oraz swój stan zdrowia. Okoliczności te zostały rozpatrzone i ocenione przez organy w trakcie poprzednich postępowań, zakończonych wydaniem decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi strony wniesione na decyzje wydane w dwóch postępowaniach oddalił. Wobec tego w tym postępowaniu organy nie mogą oceniać tych samych okoliczności, ktore były przedmiotem oceny i rosztrzygnięcia, gdyż naruszałoby to powagę rzeczy osądzonej i skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji. Strona żadnych nowych okolicznościach o przyczynach opuszczenia kraju nie wskazała. Oświadczyła natomiast, że nigdy nie była zatrzymywana, aresztowana, skazana wyrokiem sądu, nie toczyło się wobec niej postępowanie sądowe lub administracyjne. Nie brała udziału w działaniach wojennych, nie należała do żadnej partii ani innej organizacji. Organ wskazał, iż ewentulane zagrożenie ze strony rodziny męża nie są uznawane przez Konwencję Genewską za przesłankę do nadania statusu uchodźcy. Zgodnie z orzecznictwem nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia i nie wykorzystująca wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony w kraju swojego pochodzenia, nawet jeśli uzyskanie takiej pomocy byłoby iluzoryczne i mało realne. Organ wyjaśnił, że podmiot niepaństwowy może być uznany za sprawcę prześladowań jeśli są one świadomie tolerowane przez władze lub jeśli władze odmawiają zapewnienia skutecznej ochrony bądź nie są w stanie jej zapewnić. Akt przemocy popełniany przez taki podmiot mógłby stanowić powód do nadania statusu uchodźcy, gdyby był popełniony w związku z jednym z kryteriów Konwencji Genewskiej, a więc z rasą, religią, narodowością, przynależnością do określonej grupy społecznej lub poglądami politycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ stwierdził, że bezpośredniego związku z osobistą sytuacją strony nie mają znaczenia złożone do wniosku zapisy wystąpień adwokata M. A. z kolegium Adwokatów Republiki [...] “ [...]" pt. “ [...] praktyka dotycząca praw kobiet i dzieci “ oraz adwokata S. M. z Kolegium Adwokatów “[...]" pt." Podstawowe probemowe obszary dotyczące sytiacji kobiet i instytucji rodziny w [...] we współczesnych warunkach" zaprezentowanych podczas seminarium pt. “Genderowy pogląd na bezpieczeństwo kobiet na [...]" w dniu [...] lipca 2012 r. Organ wskazał, iż podręcznik “Zasady i tryb udzielania statusu uchodźcy" wydany przez Biuro Wyskokiego Komisarza Naródów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców ( UNHCR, Genewa, styczeń 1992, s. 32, pkt 77 i 78) zaiwera taką definicję: “ Określona grupa społeczena" obejmuje zwykle osoby o podobnym pochodzeniu, zwyczajach lub statusie społecznym. Obawa przed prześladowaniem z tego tytułu często łączy się z obawą przed prześladowaniem z innych powodów, np. rasy, religii lub narodowości. Przynależność do takiej grupy społecznej może leżeć u źródeł prześladowania ze względu na brak ufności w lojalność grupy wobec rządu lub z innego powodu, że poglądy polityczne, przeszłość lub działalność ekonomiczna jej członków, a nawet jej samo istnienie, traktowane są jako przeszkoda w polityce rządu". Z kolei w myśl Dyrektywy Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r., nr 2004/83/WE w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują ochrony międzynarodowej ( ....) grupa jest indentyfikowana jako szczególna grupa społeczna, jeśli w szczególności: 1) członkowie takiej grupy mają wspólne cechy wrodzone lub wspólne pochodzenie, ktorych nie można zmienić, albo mają wspólne cechy lub wierzenia tak ważne dla tożsamości lub świadomości, że nie można zmuszać danej osoby do odstąpienia od nich i 2) posiada odrębną tożsamość w odpowiednim państwie, to znaczy jest postrzegana jako odrębna od otaczającego społeczeństwa. W świetle powyższej definicji fakt bycia kobietą, samotnie wychowującą dziecko, nie wyczerpuje, zdaniem organu, przesłanek przynależności do “określonej grupy społecznej". Rada stwierdziła, że zawarte w odwoałaniu rozważnia odnoszą się do okoliczności, które już były przedmiotem oceny organów orzekających, czego też nie podwarza pelnomocnik strony. Wszystkie poczynione w sprawie ustalenia wskazują, że wnioskodawczyni nie była osobą bezpośrednio zagrożoną z przyczyn, jakie określa Konwencja Genewska. Nie była ona poszukiwana przez władze, otrzymała paszport zagraniczny i bez przeszkód podróżowała po terytorium [...], co oznacza że nie była obiektem zainteresowania władz [...] i nie była osobą, stanowiącą zagrożenie dla interesów tego państwa. Obawa jest pojęciem subiektywnym i niemożliwym do zweryfikowania. Natomaist aby uznać, że obawa jest uzasadniona musi być potwierdzona przez konkretne zaistniałe zdarzenia lub sytuacje obiektywne. W ocenie Rady, z materiału dowodowego wynika, że powodem opuszczenia przez cudzoziemkę kraju pochodzenia nie było poczucie osobistego prześladowania, ale wyłącznie zapewnienie lepszych warunków życia. O rzeczywistych powodach opuszczenia kraju pochodzenia świadczy to, że strona przebywając na terytorium Polski dwukrotnie nielegalnie wyjeżdżała do [...]. Takie zachowanie cudzoziemki potwierdza słuszność stanowiska, że jej zamiarem było znalezienie lepszych warunków do życia, a nie ubiegać się o udzielenie ochrony uzupełniającej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż o nadaniu statusu uchodźcy nie może przesądzać sam fakt opuszczenia kraju, gdyż przede wszystkim należy wykazać indywidulany charakter prześladowań lub obaw przed prześladowaniami. Zdaniem organu wnioskodawczyni w świetle zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego nie spełnia przesłanek prześladowania, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Wnioskodawczyni nie stała się uchodźcą sur place z powodu aktulanej sytuacji w kraju pochodzenia, albowiem sytuacja w tym kraju nie zmieniała się w taki sposób, który uzasadniałby rozważanie przesłanek nadania jej statusu uchodźcy ze względu na zdeklarowane wcześniej okoliczności. Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania cudzoziemki wskazują, że nie można mówić o żadnym z wymienionych w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy zagrożeń w stosunku do niej. Materiał dowodowy nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla strony, nie można też mówić aby obecnie w [...] miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego konfliktu lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. M. I. zeznała, że nie należała do żadnych organizacji politycznych, społecznych czy religijnych, nie była nigdy zatrzymywana, aresztowana, sądzona lub skazana wyrokiem sądu. Nie ma zatem podstaw do udzielenia jej ochrony uzupełniającej. Rada stwierdziła, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie wnioskodawczyni, zgromadził materiał wystarczający do merytorycznego jej rozstrzygnięcia i mając na uwadze art. 80 kpa dokonał prawidłowej oceny, że sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania aplikantki za uchodźcę, natomiast zasadnie uznał, stosownie do art. 48 ust.1 pkt 2 i art. 97 ust.1 pkt 1 i 1a ustawy, że zachodzą przesłanki do udzielenia stronie zgody na pobyt tolerowany. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony o przeprowadzenie kolejnego wywiadu statutowego, Rada stwierdziła, że podziela stanowisko organu I instancji, że nie było podstaw do ponownego jego przeprowadzenia, skoro miała być przesłuchana w zakresie okoliczności będących już wcześniej przedmiotem oceny organów. Zdaniem Rady zaskarżona decyzja organu I instancji o odmowie nadania wnisokodawczyni statusu uchodźcy i ochrony uzupełnijaćej oraz o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany została wydana po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania, została też uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję M. I. wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1a ppkt 2 Konwencji Genewskiej przez błędną wyakładnię polegającą na przyjęciu, iż prześladowania ze strony podmiotu niepaństwowego, którego obawia się skarżąca z uwagi na niezdolność państwa do udzielenia je skutecznej ochrony, nie stanowią przeżlsadowania w rozumieniou Konwecnjio Genewskiej; błędnej zawężającej interpretacji pojęcia “grupa społeczna", wykluczającej możliwość uznania skarżącej za ofiarę prześladowania zw względu na przynależność do takiej grupy; uznaniu, iż wysokie prawdopodobieństwo odebrania skarżącej dziecka przez krewnych jej męża po powrocie do kraju pochodzenia stanowiąc przemoc ze względu na płeć, nie spelnia przeslanek uznania skarżącej za uchodźcę; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego a m.in. niewłaściwe przyspisanie niewielkiej mocy dowodowej przedstwionym przez stronę materiałów nt. możliwości skorzystania przez kobiety w sytuacji skarżącej z ochrony państwowej w kraju pochodzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom schronienia na teyrtorium Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U nr 128, poz. 1176 ze zm.) cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Powołana ustawa w art. 19 ust. 1 pkt 1 stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem

z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać

z ochrony tego państwa. Uregulowanie to zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Sąd badając prawidłowość działań organów doszedł do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie zasadnie organy orzekające uznały, iż w przypadku skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające nadanie jej oraz jej małoletniej córce statusu uchodźcy. Organy wnikliwie ustaliły stan faktyczny sprawy i w wyniku jego rzetelnej analizy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek stanowiących podstawę do przyznania jej statusu uchodźcy. Zauważyć bowiem należy, że skarżąca sama oświadczyła, że nigdy nie była zatrzymywana, aresztowana, skazana wyrokiem sądu, nie toczyło się wobec niej postępowanie sądowe lub administracyjne, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie należała do żadnej partii, ani organizacji. Wynika z tego, że władze kraju jej pochodzenia nie podejmowały wobec skarżącej działań mających charakter prześladowania jej z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych, czy też przynależności do określonej grupy społecznej. Zgodzić się należy również z organem, że w przypadku skarżącej w świetle tych wskazanych przez nią okoliczności nie zachodzi konieczność rozważania przesłanek nadania jej statusu uchodźcy w kontekście aktualnej sytuacji w kraju jej pochodzenia, gdyż ta nie uległa zmianie w taki sposób, że w przypadku do powrotu jej sytuacja osobista uległaby diametralnie zmianie w taki sposób, że byłaby prześladowana przez władze kraju. Podkreślenia wymaga, że skarżąca tego rodzaju obaw w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze nie podnosiła. Natomiast skarżąca domaga się przyznania statusu uchodźcy ze względu na przesłankę przynależności do określonej grupy społecznej, wskazując na obawę zabrania jej córki przez członków rodziny jej drugiego męża, gdyż jej starsza córka została jej zabrana przez rodzinę pierwszego męża. Zdaniem skarżącej fakt, że jest samotną matką wychowującą dziecko, statuuje jej przynależność do “określonej grupy społecznej", powołując się przy tym na wytyczne Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców z dnia 7 maja 2002 r. ( HCR/GIP/02/01). Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że podręcznik “ Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wyskiego Komisarza Naródów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców ( UNHCR, Genewa, styczeń 1992 r. ) zawiera definicję pojęcia “określona grupa społeczna". Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyrektywą Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004 r., nr 2004/83/WE, w sprawie minimalnych norm kalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych powodów potrzebują międzynarodowej ochrony – grupa jest indentyfikowana jako szczególna grupa społeczna, jeśli w szczególności: 1) członkowie takiej grupy mają wspólne cechy wrodzone lub wspólne pochodzenie, których nie można zmienić, albo mają wspólne cechy lub wierzenia tak ważne dla tożsamości lub świadomości, że nie można zmuszać danej osoby do odstąpienia od nich i 2) posiada odrębną tożsamość w odpowiednim państwie, to znaczy jest postrzegana jako odrębna od otaczającego społeczeństwa. W świetle obu definicji “określonej grupy społecznej" sformułowanych przez UNHCR, jak i przez Radę Unii Europejskiej, zgodzić się należy ze stanowiskiem Rady, że skarżąca nie spełnia przesłanek stanowiących o jej przynależności do określonej grupy społecznej. Sam fakt, że jest matką samotnie wychowującą dziecko nie jest wystarczający w sytuacji, gdy skarżąca nie wykazała swojej przynależności do zorganizowanej grupy kobiet samotnie wychowujących dzieci w kraju swojego pochodzenia. Zauważyć trzeba, iż w toku postępowania, jak i w skardze nie przedstawiła w ogóle żadnych okoliczności w jakich doszło do zabrania jej starszej córki przez krewnych jej pierwszego męża, jak też, że władze kraju pochodzenia odmówiły jej pomocy w odzyskaniu córki. Także w przypadku drugiej córki skarżąca nie podała żadnych bliższych okoliczności, wskazujących na to, że członkowie rodziny jej drugiego męża chcą odebrać jej córkę. Twierdzenia skarżącej, że powodem jej wyjazdu do [..], mimo trwającej procedury uchodźczej, była okoliczność, że jacyś mężczyźni pojawili się w Ośrodku dla Uchodźców w celu zabrania jej córki, należy uznać za mało wiarygodne, skoro faktu tego nie zgłosiła prowadzącym Ośrodek, ani organom prowadzącym z jej wniosku postępowanie. Podzielić należy stanowisko organu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że rzeczystym powodem opuszczenia kraju pochodzenia był jedynie zamiar poprawy warunków życia, a nie obawa prześladowania czy to przez władze kraju pochodzenia, czy też przez członków rodziny jej męża. Podkreślenia wymaga rownież to, iż z zachowania skarżącej wynika, że zainteresowana była przed wszzystkim uzyskaniem ochrony międzynarodowej od władz [...], skoro wyjeżdżając do tego kraju po raz pierwszy nielegalnie z Polski ubiegała się tam o status uchodźcy, mimo trwającego w Polsce postępowania z jej wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Sąd podziela również stanowisko organów, że w przypadku skarżącej brak jest również podstaw do udzielenia ochrony uzupełniającej z art. 15 ustawy o ochronie, w myśl którego cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej,w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykowanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidulizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywlilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego – i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zarówno co do okoliczności faktycznych, jak też co do sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemki dają podstawę do uznania, że wobec skarżącej nie występuje żadna realna przesłanka określona w powołanym wyżej artykule. Organy wskazały, iż aktualnie w [...] nie ma miejsca powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Skarżąca w kraju pochodzenia nie była nigdy ścigana, poszukiwana, zatrzymywana, aresztowana, sądzona lub skazana wyrokiem sądu. [...] opuściła bez problemów legalnie. Sąd podziela stanowisko organów, iż w przypadku skarżącej i jej małoletniej córki zachodziły podstawy do udzielenia jej ochrony międzynarodowej w formie pobytu tolerowanego, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku. Za udzieleniem zgody na pobyt tolerowany, jak trafnie stwierdziły organy, przemawiała okoliczność, że córka skarżącej przybyła do Polski w 2007 roku, mając dwa lata, z opinii psychologa wynika, że związała się ona z polskimi rówieśnikami, z którymi uczęszcza do drugiej klasy szkoły podstawowej a jej wydalenie może negatywnie wpłynąć na jej dalszy rozwój. W tych warunkach zasadnie uznały organy, że skarżąca oraz jej małoletnia córka spełniają warunki z art. 97 ust.1 pkt 1a do udzielania zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i 77 kpa, zebrane dowody zostały ocenione tak jak wymaga tego art. 80 kpa, a następnie ta ocena została w sposób wyczerpujący przedstawiona w sposób wyczerpujący przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ( art. 107 § 3 kpa). Wobec tego zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego należały nie mogły być uznane za usprawiedliwione. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.