Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1502/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART 15 UST 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Danuta Dopierała, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 roku w przedmiocie wymeldowania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję,

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie wymeldowania H. G. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w K., Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku, orzekł o wymeldowaniu wyżej wymienionej.

Po rozpatrzeniu odwołania H. G. od ww. decyzji Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że zebrany materiał dowodowy jest niedostateczny do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że S. N. zameldowany jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., natomiast H. G. w tym budynku, ale bez oznaczenia numeru lokalu, W prowadzonym postępowaniu o wymeldowanie S. N. został uznany za stronę postępowania. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, wobec zaistniałych rozbieżności w numeracji adresowej organ pierwszej instancji powinien tę kwestię zbadać szeroko i dokładnie ustalić w jakim lokalu H. G. jest zameldowana i gdzie faktycznie zamieszkuje oraz czy S. N. jest stroną postępowania,

Organ pierwszej instancji ponownie prowadząc postępowanie wyjaśnił rozbieżności adresowe i uznał S. N. za stronę postępowania. Ponadto przesłuchał w charakterze świadków sąsiadów: T., J. i P. I. Zeznali oni, że H. G. od lat mieszka za granicą, a w miejscu pobytu stałego od chwili wyjazdu widzieli ją nie więcej niż trzy razy. W tak ustalonym stanie faktycznym Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku orzekł o wymeldowaniu H. G. z przedmiotowego lokalu.

Od powyższej decyzji odwołała się H. G.

Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie powołał się na art 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie

Sygn. akt IV SA/Wa 1502/09

wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Organ podniósł, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak i z treści odwołania, bezspornie wynika, że H. G. od ponad 15 lat nie przebywa w miejscu pobytu stałego, a jej pobyty w omawianym lokalu mają jedynie charakter okazjonalny. Powołując się na orzecznictwo sądowe podkreślił, że miejscem stałego pobytu jest miejsce gdzie się przebywa, wypoczywa, prowadzi życie rodzinne i gospodarstwo domowe. Warunkom tym nie odpowiadają sporadyczne wizyty H. G. Zamiar dalszego zamieszkiwania w omawianym lokalu wyrażony jest jedynie w twierdzeniach zainteresowanej zawartych w jej odwołaniach, natomiast jej zachowanie przeciwnie, świadczy o tym, że ośrodek aktywności życiowej znajduje się w innym miejscu - za granicą, gdzie skoncentrowane są jej osobiste i majątkowe interesy.

Skoro ustalono, że H. G. opuściła miejsce stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego, decyzja o jej wymeldowaniu była zasadna, a zatem organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. G, W uzasadnieniu skargi zarzuciła, iż podejmując decyzję o wymeldowaniu, naruszono prawo, pozbawiając skarżącą praw publicznych w Polsce, Podniosła, iż zameldowanie konieczne jest aby móc zatrudnić się w administracji publicznej, w firmie prywatnej, korzystać z opieki zdrowotnej, założyć konto w banku. Zakwestionowała także ustalenia organu, iż była w Polsce 3 razy podnosząc, że od 2000 roku była w Polsce 8 razy. Ponadto skarżąca podniosła, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek M. W. - pełnomocnika "C." Sp. z o. o., która w trakcie trwającego postępowania zrezygnowała z pełnomocnictwa. Skarżąca podniosła, iż ww. firma nie jest właścicielem budynku przy ul. [...] i postępowanie nie powinno być kontynuowane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sygn. akt IV SA/Wa 1502/09

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U, z 2006 roku Nr 139, poz, 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy).

Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona w przypadku, gdy osoba ta opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji

o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że celem ustawy o ewidencji ludności

i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy

posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele

rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest

instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy

o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą

praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 561/05, LEK nr 194344).

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka pozwalająca na wymeldowanie H. G. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul K. w K. została spełniona. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że od ponad 15 lat skarżąca nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (w tym z odwołań i pism procesowych skarżącej) wynika, iż zamieszkuje ona w S. Materiał zgromadzony przez organy administracji był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Sygn. akt IV SA/Wa 1502/09

Co do twierdzenia zawartego w skardze, że skarżąca od 2000 roku przebywała w przedmiotowym lokalu 8 razy, a nie 3 - jak to ustalił organ - to stwierdzić należy, że w tym przypadku nie tyle istotna jest ilość wizyt w przedmiotowym lokalu, ile ich charakter, Organ wskazał, że skarżąca zawarła związek małżeński w 1990 r. w S., skoncentrowała zatem swoje sprawy rodzinne i życiowe poza miejscem stałego zameldowania. Natomiast sporadyczny, okazjonalny pobyt w miejscu stałego zameldowania nie może przesądzać o uznaniu tego miejsca za miejsce pobytu stałego. Sąd podziela stanowisko organu, że wizyty skarżącej w przedmiotowym lokalu nie miały znamion pobytu stałego.

Ponadto argumentacja skarżącej wskazująca na trudności, które zdaniem skarżącej związane są z brakiem zameldowania na pobyt stały (dot. zatrudnienia, założenia konta w banku, korzystania z opieki zdrowotnej), nie mogą w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, mieć wpływu na wynik sprawy. Z punktu widzenia postępowania w sprawie wymeldowania istotne jest jedynie ustalenie, czy doszło do opuszczenia - w sposób trwały i dobrowolny -miejsca stałego pobytu.

Skarżąca zarzuca także, że organ wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania na wniosek strony, która nie jest właścicielem budynku przy ul. [...]. Należy stwierdzić jednak, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że "C." Sp, z o. o. jest właścicielem działki położonej w K., ul [...].

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.