Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1223/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 14b  par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1223/14 | P O S T A N O W I E N I E Dnia 24 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Bogusław Wolas, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r., sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w T., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta T., z dnia 25 marca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, postanowił:, I. skargę odrzucić., II.zwrócić stronie skarżącej z kasy tut.Sądu uiszczony wpis od skargi w kwocie, 100 zł ( sto złotych)., , ,


UZASADNIENIE

W dniu 20 marca 2014 r. wpłynął do Prezydenta Miasta T. wniosek K.G. i W. G. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zastosowania przepisów prawa podatkowego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 z późn. zm.).

We wniosku przedstawiono stan faktyczny, z którego wynika, że wnioskodawcom przysługuje na zasadach wspólnoty małżeńskiej majątkowej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu położonego w T. przy ul. N. W lokalu tym K. G. prowadzi Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Laboratorium Medyczne. Powierzchnia lokalu w chwili zakupu wynosiła 136,20 m2. Wnioskodawcy przeprowadzili remont i adaptację pomieszczenia, w ramach którego dokonali zmiany rozmieszczenia ścianek działowych oraz wykonali wewnętrzną klatkę schodową łączącą obydwie kondygnacje. Powierzchnia użytkowa lokalu po wykonaniu remontu wynosi 124.10 m2.

Na kanwie tak przedstawionego stanu faktycznego zadano pytania:

1. Czy po dokonaniu robót budowlanych, wskutek czego doszło do zmiany powierzchni użytkowej, podatek od nieruchomości winien być naliczany według powierzchni nabytej przez wnioskodawców, która została uwidoczniona w księdze wieczystej lub w umowie ustanawiającej spółdzielcze prawo do lokalu, czy też według faktycznej powierzchni użytkowej istniejącej w chwili złożenia deklaracji podatkowej?

2. W przypadku odpowiedzi, iż podstawa opodatkowania uległa zmianie, kolejną kwestią jest określenie od jakiego zdarzenia prawnego bądź faktycznego należy liczyć zmienioną podstawę opodatkowania przy uwzględnieniu brzmienia art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych? Innymi słowy jaki moment jest decydujący o przyjęciu zmienionej podstawy opodatkowania?

Zdaniem wnioskodawców, w zakresie zagadnienia nr 1 zasadnym jest stanowisko, że dla potrzeb ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości należy przyjąć aktualną powierzchnię użytkową. Wynika to bowiem z faktu, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca określił co jest podstawą obliczenia wysokości tego podatku. Art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy traktuje, iż podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Sformułowanie "powierzchnia użytkowa" zostało legalnie zdefiniowane i zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy przez nie rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Brak natomiast jakiegokolwiek określenia, że należy przyjmować powierzchnię uwidocznioną w księdze wieczystej czy innych dokumentach.

W zakresie zagadnienia nr 2 wnioskodawcy opowiedzieli się, że momentem jaki winien rzutować na podwyższenie lub obniżenie podstawy opodatkowania jest upływ 21 dni od dnia zgłoszenia organowi nadzoru budowlanego zakończenia budowy, pod warunkiem, iż organ ten nie wniesie w tym terminie sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej - w myśl art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., nr 1409 z późn. zm.). W ocenie wnioskujących kluczowe znaczenie ma fakt zakończenia remontu i jego potwierdzenie w drodze administracyjnej.

Prezydent Miasta T. w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 25 marca 2014 r. nr WPW.310.2.2014 uznał stanowisko podatników wyrażone co do pierwszego zagadnienia za prawidłowe, co do drugiego za nieprawidłowe.

Uzasadniając interpretację organ wskazał, że w zakresie opodatkowania budynków lub ich części ma zastosowanie definicja powierzchni użytkowej budynku zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pogląd ten znajduje oparcie w brzmieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części i art. 4 ust 1 pkt 4 ww. ustawy uznającym za podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części ich powierzchnię użytkową. Organ przytaczając brzmienie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) wskazał, że ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek ustalenia stanu faktycznego. Stan faktyczny odnosi się również do powierzchni nieruchomości, w tym budynku lub jego części. Oznacza to, iż do opodatkowania powinna być zgłoszona faktyczna powierzchnia nieruchomości z chwili zgłoszenia, a nie powierzchnia uwidoczniona w dokumentacji wykonanej przed dokonanymi pracami remontowymi. W tym wypadku organ podatkowy ma prawo posiłkować się przy ocenie złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa w § 1 w brzmieniu: "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem." oraz § 2 w brzmieniu: "Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio.", a także art. 194 § 1 tej ustawy w brzmieniu: "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone."

W związku z powyższym organ podatkowy stanął na stanowisku, że do opodatkowania powinna być zgłoszona faktyczna powierzchnia użytkowa nieruchomości potwierdzona przez podatnika w złożonej deklaracji podatkowej oraz sporządzonym projekcie, w którym zawarta jest aktualna powierzchnia użytkowa nieruchomości.

Co do drugiego zagadnienia organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Organ wyjaśnił, że zmiana sposobu opodatkowania powinna nastąpić od następnego miesiąca po miesiącu, w którym zakończono prace remontowo-adaptacyjne. W tym wypadku ustawodawca nie uzależnia zmiany od dokonania czynności formalnych związanych ze zgłoszeniem organowi nadzoru budowlanego. Organ wyjaśnił również, że takie stanowisko w sprawie momentu powstania lub zmiany obowiązku podatkowego jest prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Po 896/13, którego teza ma brzmienie: "Przepisy prawa podatkowego uzależniają opodatkowanie budynków od określonego stanu faktycznego (zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem budynków), a nie stanu prawnego (uzyskania prawa do wybudowania lub użytkowania budynków). Wynika to wprost z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego odwołuje się do zakończenia budowy oraz rozpoczęcia użytkowania budynku lub budowli (lub ich części) przed ich ostatecznym wykończeniem bez względu na to, czy zostały spełnione przesłanki budowy i użytkowania tych obiektów przewidziane w przepisach prawa budowlanego".

Pismem datowanym na dzień 5 maja 2014 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa informując, że o wydaniu interpretacji dowiedziała się w dniu 22 kwietnia 2014 r. z apelacji K. G. i W. G. od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt [...], w której Spółdzielnia jest stroną pozwaną. Wyjaśniła ponadto, że jest współwłaścicielem lokalu użytkowego nr [...] przy ul. N. w T, do którego wnioskodawcy mają spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Podatnikiem i płatnikiem od nieruchomości jest Spółdzielnia, składając deklarację podatkową i nie są nimi wnioskodawcy. Następnie Spółdzielnia wypowiedziała się co do meritum sprawy, że przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wydana interpretacja w ocenie Spółdzielni pomija te dane, niezasadnie przyjmując, że do opodatkowania powinna być zgłoszona faktyczna powierzchnia użytkowa nieruchomości potwierdzona przez podatnika w złożonej deklaracji podatkowej oraz sporządzonym projektem. Tymczasem w księdze wieczystej przedmiotowego lokalu w oznaczeniu lokalu figuruje powierzchnia 136,2000 m 2.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta T. nie znalazł podstaw do zmiany wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, opowiadając się ponownie za ścisłą wykładnią przedmiotowego przepisu, zauważając, że ustawodawca w celu ustalenia powierzchni użytkowej budynku nie odsyła bezpośrednio do ewidencji gruntów i budynków.

Spółdzielnia Mieszkaniowa zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powyższą interpretację, zarzucając jej naruszenie:

1. prawa materialnego, to jest art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), przez pominięcie przez Prezydenta Miasta T. w interpretacji indywidualnej, w oderwaniu od stanu faktycznego, danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków,

2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 122 w związku z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności czy wnioskodawca we właściwym trybie występował o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków, stanowiących również podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej.

Uzasadniając skargę Spółdzielnia zaznaczyła, że posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej interpretacji, gdyż jako współwłaściciel budynku przy ul. Narutowicza 15 jest podatnikiem i płatnikiem podatku od nieruchomości, natomiast z wydanej interpretacji wynikają określone dla niej obowiązki w zakresie zgłoszenia do opodatkowania faktycznej powierzchni użytkowej nieruchomości, którą podatnik potwierdza w złożonej deklaracji podatkowej.

Zarzuciła organowi podatkowemu, że pominął w interpretacji indywidualnej, w oderwaniu od stanu faktycznego dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, które to dane stanowią również podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych. Wskazała, że w utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się znaczenie ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. W tym znaczeniu unormowania art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z przepisem art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie pozostawiają wątpliwości, iż przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisanej ewidencji. Spółdzielnia odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r. o sygn. akt II FSK 2632/10, w którym podkreślono, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji.

Dalej Spółdzielnia wskazała, że w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych uznaje się, że przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od reguły tej nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Zaznaczeniu według skarżącej podlega, że przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiary podatku od nieruchomości jest przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis organ podatkowy zupełnie pominął w interpretacji indywidualnej. Stosownie do art. 21 ust. 1 tej ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto nadrzędność danych zawartych w ewidencji gruntów ma również kluczowe znaczenie przy rozstrzyganiu sporów dotyczących obszaru i granic nieruchomości, w tym zakresie Spółdzielnia odwołała się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 i z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13.

W związku z tym dla organu podatkowego, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości wiążące są dane z ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1959/11, w którym Sąd wyraził pogląd, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą skarżący przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja budynków, wówczas pojawi się możliwość zmiany opodatkowania – skarżąca zarzuciła, że z ustalonego stanu faktycznego przez organ podatkowy nie wynika, czy wnioskodawca występował o zmianę danych, które stanowiły podstawę oznaczenia powierzchni użytkowej w księdze wieczystej lokalu. Brak natomiast dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy, naruszyło w jej ocenie przepisy postępowania tj. art. 122 w związku z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając charakter postępowania w przedmiocie wydania indywidualnych interpretacji, zwłaszcza tę cechę, że postępowanie opiera się tylko i wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, który jest wiążący dla organu. Organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności faktycznych podanych we wniosku i w stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu wyrażonego przez wnioskodawcę. W związku tym organ ocenił zarzuty skargi jako chybione, gdyż są błędnie oparte na twierdzeniu o istnieniu obowiązku organu podatkowego przeprowadzenia w sprawie dowodów prawdziwości stanu faktycznego zawartego we wniosku podatników o wydanie interpretacji, zarówno w zakresie art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak i w zakresie art. 122 Ordynacji podatkowej, które w sprawie nie mają w ogóle zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. O "interesie prawnym" w rozumieniu cytowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, najczęściej będą to przepisy prawa materialnego. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2004 r., OSK 919/04 (OSP 2005, z. 11, poz. 128) ocenił, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s 199 - 130). Istnienie, przywołanej powyżej, legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami adminiostracyjnymi podlega badaniu przez sąd administracyjny.

W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, z powodu braku interesu prawnego do wniesienia skargi (podobnie: T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo - administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 129). Jeżeli pisemna interpretacja prawa podatkowego nie dotyczy indywidualnej sprawy podatkowej danego podmiotu, to nie dotyczy również jego interesu prawnego w obszarze mogącego być przedmiotem interpretacji prawa.

Wskazać zatem należy, że Spółdzielnia Mieszkaniowa nie posiada przymiotu "zainteresowanego" w postępowaniu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie, w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie była bowiem wnioskodawcą w sprawie, ani adresatem wydanej interpretacji. Nie jej praw i obowiązków podatkowych dotyczyła zaskarżona interpretacja. Z samej istoty interpretacji indywidualnej wynika, że jest to akt wyjaśniający sytuację prawną ściśle określonego, zindywidualizowanego podmiotu – osoby, która wystąpiła ze stosownym wnioskiem o wydanie takiego aktu. Tym samym nie sposób przyjąć, aby strona skarżąca, która nie wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej i nie żądała jej wydania, mogła stać się stroną postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, wszczętego skargą dotyczącą interpretacji indywidualnej wydanej w stosunku do zupełnie innych podmiotów, tj. K i W. G. Zaskarżona interpretacja nie dotyka bowiem w żaden sposób sytuacji prawnej skarżącej strony, nawet jeżeli – jak twierdzi – jest ona współwłaścicielem opodatkowanej nieruchomości. Interpretacja indywidualna nie jest bowiem aktem określającym prawa i obowiązki stron. Jej znaczenie, zgodnie z art. 14 k § 2 Ordynacji podatkowej, sprowadza się do funkcji ochronnej - zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić podatnikowi. Jest to niejako informacja skierowana do wnioskodawcy o treści i sposobie wykładni określonych przepisów prawa w sytuacji faktycznej tego konkretnego wnioskującego.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzekł w punkcie I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie II, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Przepis ten stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.