Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 736/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 32 ust 4 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak: WI-I.7840.3.100.2021.EO w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku H. S. oraz J. W., Prezydent Miasta Krakowa wydał 27 września 2017 r. decyzję Nr 1790/6740.1/2017, znak: AU-01-1.6740.1.1456.2017.RSA, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych - nr 1 z garażem podziemnym jednopoziomowym, nr 2 z garażem podziemnym dwupoziomowym, instalacjami wewnętrznymi, tj. wodną, kanalizacyjną, c.o., c.w.u., wymiennikownią, wentylacją mechaniczną, elektryczną: na części działki nr [...] obr [...] jednostka ewidencyjna Ś., instalacją wewnętrzną na zewnątrz kanalizacji opadowej na części działek nr [...] i [...] obr. j.w., drogami wewnętrznymi wraz z siecią kanalizacji opadowej na części działek nr [...], [...], [...] (powstałe z podziału działki nr [...]), [...] (powstała z podziału działki [...]), [...] (powstała z podziału działki nr [...]), [...], [...] (powstała z podziału działki [...]) obr. [...] jednostka ewidencyjna Ś. przy ul. [...] w K. (zwana dalej inwestycją).

Następnie Prezydent Miasta Krakowa, decyzją nr 195/6740.5/2020, z 4.08.2020 r., znak: AU-01- 2.6740.5.203.2020.DŚZ, orzekł o przeniesieniu na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k. w K. opisanej wyżej decyzji z 27.09.2017 r., znak: AU-01-1.6740.1.1456.2017.RSA o pozwoleniu na budowę.

Postanowieniem z 8 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił z urzędu, na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147, art. 149 § 1 k.p.a., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną o przeniesieniu pozwolenia na budowę na rzecz nowego inwestora.

Decyzją z dnia 29 października 2021 r., nr 308/6740.5/2021, znak: AU-01-2.6740.5.358.2020.APA Prezydent Miasta Krakowa orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 195/6740.5/2020 z 4.08.2020 r., znak: AU-01-2.6740.5.203.2020.DŚZ oraz odmówił przeniesienia na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k. ww. decyzji Nr 1790/6740.[...] z 27.09.2017 r., znak: AU-01-1.6740.1.1456.2017.RSAW o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Organ I instancji przyjął, że nowy inwestor pomimo złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do realizowania inwestycji na działce nr [...] obr. [...] w K., tego prawa nie posiadał.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez [...] sp. z o.o. sp. k. w K. Wojewoda Małopolski utrzymał opisaną wyżej decyzję z 29.10.2021 r. w mocy - decyzją z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak sprawy: WI-I.7840.3.100.2021.EO.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, w związku z zarzutami odwołania, 21.02.2022 r. skierowano do stron postępowania i właściciela działki nr [...] obr. [...], wezwanie do przedłożenia wyjaśnienia "Czy posiada (...) wiedzę na temat udzielenia zgody na dysponowanie częścią działki nr [...] obr. [...], na cele budowlane, ww. spółce [...]." Odpowiedzi udzielił nowy inwestor oraz jeden z dotychczasowych inwestorów J. W. – wywodząc, że wycofanie zgody na dysponowanie na cele budowlane działką nr [...] obr. [...], udzielone przez Wspólnotę Mieszkaniową (pismo z 1 czerwca 2020 r.), jest nieskuteczne, oraz że złożone przez nowego inwestora oświadczenie nie zostało przez organ obalone jako nieprawdziwe. Nie przedstawiono jednak żadnych dowodów ani wyjaśnień co do kwestii udzielenia nowemu inwestorowi zgody na realizowanie inwestycji, na terenie działki [...] obr. [...], w K.. Z kolei [...] sp.k. wyjaśniła, że "spółka [...] Sp. K. nigdy nie wyrażała zgody na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. Sp. K. na dysponowanie nieruchomością, składającą się z działki nr [...] obr. [...] na cele budowlane".

Jak wskazuje organ, żadna ze stron nie przedstawiła dowodu na udzielenie zgody na dysponowanie częścią działki nr [...] obr. [...] w K., przez jej właściciela, na cele budowlane nowemu inwestorowi tj. [...] Sp. z o.o. Sp. k. W pismach zawarte zostało stanowisko, którego Wojewoda nie podzielił, jakoby prawo do terenu na cele budowlane "przypisane było" do konkretnej inwestycji a nie do osoby inwestora, zatem skoro taka zgoda została udzielona pierwszemu inwestorowi, to jest ona wiążąca także w przypadku każdego kolejnego inwestora, który zamierzałby kontynuować rozpoczętą inwestycję.

Dalej przytoczono treść art. 40 Pb wskazując, że do wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę musi być dołączone oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb. Jest to zatem taki sam dokument, jaki winien być złożony wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W przypadku kwestionowania prawdziwości oświadczenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zebrać dowody potwierdzające posiadanie przez inwestora prawa do terenu inwestycji na cele budowlane. W przypadku braku dowodów uznaje się, że oświadczenie nie jest prawdziwe.

Przypomniano, że przedmiotem postępowania objętego wznowieniem jest przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz nowego inwestora, które dotyczy całej inwestycji, która miała być realizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Ś. przy ul. [...] w K.. Do całego tego terenu winno być zatem złożone oświadczenie nowego inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nim na cele budowlane. Tymczasem, co do działki nr [...] zostało ono zakwestionowane, a w toku postępowań wyjaśniających stwierdzono, że zakwestionowano je zasadnie.

Wyjaśniono też, że nie ma znaczenia ewentualne niewykonywanie robót na części terenu objętego pozwoleniem na budowę, jeśli zmiana zakresu inwestycji nie została poprzedzona decyzją o zmianie pozwolenia na budowę. Tak więc wyjaśnienia zawarte na str. 10 odwołania, odnoszące się do ustaleń Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego co do lokalizacji infrastruktury technicznej, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej decyzji. Z treści zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu (karta nr [...] Projektu budowlanego) jednoznacznie wynika, że na działce nr [...] mają być wykonywane roboty budowlane związane z realizacją infrastruktury technicznej. Nie ulega więc wątpliwości, że prawo do terenu na cele budowlane powinno obejmować także tę działkę.

Podkreślenia wymaga, że przeniesienie pozwolenia na budowę jest postępowaniem, w którym nie bada się ponownie zakresu projektu budowlanego - nowy inwestor musi jedynie oświadczyć, że przejmuje obowiązki wynikające z przenoszonej decyzji i wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. wszystkimi działkami wymienionymi w sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ odwoławczy nie analizował także skuteczności wycofania, przez Spółkę [...] Sp. K., zgody na dysponowanie terenem działki nr [...] obr. [...], udzielonej pierwszemu inwestorowi, bowiem nawet ewentualne cofnięcie zgody udzielonej pierwszemu inwestorowi, bez względu na to czy jest skuteczne, nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Wyjaśniono także, że udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane jest rodzajem umowy cywilnej pomiędzy inwestorem i właścicielem nieruchomości. Jest to zatem dokument wiążący strony, które umowę zawarły. Jeśli więc inny inwestor zamierza realizować inwestycję, na terenie objętym umową pomiędzy właścicielem i pierwszym inwestorem, winien zawrzeć z właścicielem terenu własną umowę, określającą zakres i warunki korzystania z nieruchomości.

W analizowanej sprawie takie porozumienie nie zostało zawarte. Nowy inwestor niezasadnie uznał, że oświadczenie z 21.02.2017 r. dotyczy określonej w nim inwestycji, bez względu na osobę inwestora, podczas gdy w oświadczeniu tym wskazano precyzyjnie kto jest inwestorem, a zatem także komu udzielono zgody na dysponowanie terenem inwestycji na cele budowlane.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K., zarzucając jej naruszenie :

1. art 32 ust 4 pkt 2 w związku z przepisu art 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że uprawnienie do dysponowania gruntem na cele budowlane nie jest przypisane do konkretnej inwestycji, lecz do osoby inwestora, który taką inwestycję chce realizować, w związku z czym skoro taka zgoda na dysponowanie gruntem na cele budowlane] została udzielona pierwotnemu inwestorowi, to nie jest ona wiążąca także w odniesieniu do każdego kolejnego inwestora, który zamierzałby kontynuować rozpoczętą inwestycję i stał się właścicielem gruntu, na którym ta inwestycja ma być realizowana i którego zgoda ta dotyczyła.

2. art 6, art. 7, art 10, oraz art. 28 w związku z art. 75 § 1, art 77 § 1, art. 80, art. 81 i art 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed aktem stosowania prawa (subsumpcji) oraz ograniczenie postępowania dowodowego do wystosowania zwykłego wezwania do stron postępowania, z całkowitym zaniechaniem rozpoznania okoliczności podnoszonych przez Spółkę i w konsekwencji błąd w istotnych ustaleniach faktycznych leżący u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że jedna ze stron nie przedstawiła dowodu na udzielenie zgody na dysponowanie częścią działki nr [...] obr. [...] w K., przez właściciela tej działki, na cele budowlane nowemu inwestorowi.

3. i w konsekwencji powyższego także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego postąpienia.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ strony wezwania nie wykonały, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że skarga została sporządzona przez pełnomocnika skarżącej spółki będącego radcą prawnym, działającego w granicach udzielonego mu pełnomocnictwa (k. 50). W piśmie z dnia 10 sierpnia 2022 r. (k. 83), podpisanym przez osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącej spółki, spółka ta oświadczyła, że cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Jednakże w piśmie z dnia 13 sierpnia 2022 r. (k. 88) pełnomocnik spółki cofnął oświadczenie o cofnięciu skargi.

W piśmie z dnia 30 sierpnia 2022 r. (k. 93) Sąd zwrócił się bezpośrednio do skarżącej spółki o zajęcie jednoznacznego stanowiska w kwestii prowadzonego postępowania tj. o jednoznaczne oświadczenie, czy spółka podtrzymuje skargę, czy też ją cofa oraz czy pełnomocnictwo jest aktualne – w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, ze skarga jest podtrzymywana, a pełnomocnictwo nie zostało odwołane.

Ponieważ nie wpłynęła odpowiedź na to pismo Sąd przyjął, że pełnomocnik skutecznie cofnął oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi, wskutek czego rozpoznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie.

Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżoną decyzję, mianowicie kwestia wydania pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 27 września 2017 r. oraz przeniesienia tego pozwolenia na nowego inwestora (będącego obecnie stroną skarżącą) decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 sierpnia 2020 r.

W piśmie z dnia 3 listopada 2020 r. [...] sp. k. jako zarządca wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]) poinformowała, że nie udzielała zgody na dysponowanie tą działką na cele budowlane, ani też zgody na przeniesienie wydanego wcześniej pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z 8 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie zakończone decyzją o przeniesieniu pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Okolicznością taką jest brak po stronie nowego inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane w przypadku przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne jest złożenie przez nowego inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania bądź przeniesienia pozwolenia na budowę ma nie tylko prawo, ale obowiązek weryfikacji prawdziwości oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przypadku powzięcia wątpliwości co do jego wiarygodności (np. wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1616/19, LEX nr 3341800; z dnia 17 marca 2022 r., sygn. II OSK 846/21, LEX nr 3327183; z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. II OSK 2664/18, LEX nr 3214216).

Stosownie do art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca spółka jako nowy inwestor posiadała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie. Podkreślić trzeba, że spółka ta nie wykazała żadnym dowodem posiadania takiego prawa, a wywodzi go z faktu udzielenia przez spółkę [...] odpowiedniej zgody pierwotnym inwestorom – oświadczenie z dnia 21 lutego 2017 r., k. 47 projektu budowlanego. Zgodnie z treścią tego oświadczenia spółka jako właściciel wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wyraziła zgodę na wykorzystanie tej instalacji na potrzeby odwodnienia dla przedmiotowej inwestycji oraz na przejście projektowanej instalacji kanalizacji deszczowej przez teren działki nr [...]. W oświadczeniu wyraźnie zaznaczono, że inwestorami zamierzenia budowlanego są J. A. W. i H. S..

Z punktu widzenia prawa cywilnego oświadczenie to wskazuje na istnienie stosunku zobowiązaniowego – a więc jest skuteczne tylko pomiędzy jego stronami.

Strona skarżąca uważa, że skoro stosownymi umowami obydwoje dotychczasowi inwestorzy przenieśli na rzecz spółki pod firmą [...] tytułem wkładu niepieniężnego (aportu) swoje udziały w nieruchomości składającej się z niezabudowanych działek nr [...] o powierzchni 0,0349ha i [...] o powierzchni 0,3754 ha i obydwoje złożyli oświadczenie, że wyrażają zgodę na przeniesienie oraz przenoszą z dniem zawarcia umowy, na rzecz spółki pod firmą [...] wszelkie prawa i obowiązki wynikające z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji – to skarżąca spółka posiada pełen tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Taka sytuacja miałaby jednak miejsce tylko wówczas, gdyby uprawnienie poprzednich inwestorów miało charakter prawnorzeczowy, a więc np. przybrało formę służebności gruntowej po działce nr [...]. W takiej sytuacji przeniesienie własności nieruchomości władnącej pociąga za sobą również przeniesienie uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości obciążonej.

W ocenie Sądu nie ma jednak żadnych wątpliwości, że zarządca nieruchomości udzielił konkretnym osobom uprawnienia o charakterze zobowiązaniowym. Przeniesienie takiego uprawnienia wymaga zgody osoby, która je ustanowiła. Zgody na rzecz nowego inwestora w żaden jednak sposób nie wykazano.

Nie ma więc racji strona skarżąca twierdząc, że uprawnienie do dysponowania gruntem na cele budowlane jest przypisane do konkretnej inwestycji, a nie do osoby inwestora, który taką inwestycję chce realizować, w związku z czym skoro taka zgoda na dysponowanie gruntem na cele budowlane została udzielona pierwotnemu inwestorowi, to jest ona wiążąca także w odniesieniu do każdego kolejnego inwestora, który zamierzałby kontynuować rozpoczętą inwestycję i stał się właścicielem gruntu, na którym ta inwestycja ma być realizowana i którego zgoda ta dotyczyła. Tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust 4 pkt 2 w związku z przepisu art 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane.

Wbrew zarzutom skarżącego na wyrażenie takiej zgody nie wskazuje również treść aktów notarialnych, w których ustanawiano odrębną własność lokali we wspólnocie przy ul. [...] (działka nr [...]). Przykładowo wskazano na następujący zapis w akcie notarialnym:

"Ponadto Nabywca oświadcza, że znany jej fakt, iż docelowo na terenie nieruchomości składającej się z działki nr [...] powstanie zespół zabudowy mieszkaniowej wraz z pełną towarzyszącą infrastrukturą, zagospodarowaniem terenu, drogami, chodnikami, stanowiskami postojowymi, zielenią itp., a każdy z kolejno wznoszonych budynków stanowić będzie samodzielną wspólnotę mieszkaniową, powstałą w miarę kolejnego wyodrębniania i zbywania samodzielnych lokalu i wyraża na to zgodę. W związku z tym Nabywca upoważnia Dewelopera oraz osoby każdorazowo upoważnione do reprezentacji Dewelopera na okres pięciu lat od uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, tj. do dnia 26.04.2022 r. do reprezentowania Nabywcy we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowo-administracyjnych związanych z realizacją inwestycji na kolejnych jej etapach, w szczególności w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy, postępowaniu o pozwolenie na budowę bądź jego zmianę, w postępowaniu pozwoleniu na użytkowanie bądź w postępowaniu o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania, w postępowaniach o odbiór przyłączy, a także we wszelkich sprawach związanych z ustanowieniem służebności bądź prawa użytkowania niezbędnych w celu zapewnienia dostawy mediów, przejazdu i przechodu lub korzystania z infrastruktury osiedla z zastrzeżeniem, że koszty działania pełnomocników nie będą obciążały nabywcy".

Taki zapis nie oznacza przyznania komukolwiek prawa do dysponowania jakąkolwiek nieruchomością na cele budowlane – a jedynie wskazuje, że nabywca odrębnej własności lokalu ma świadomość planów inwestycyjnych na działce [...] oraz udziela upoważnienia do reprezentowania go w postępowaniach administracyjnych oraz w sprawach związanych z ustanowieniem służebności bądź użytkowania. Również fakt "wyrażenia zgody" na powstanie inwestycji na działce nr [...] nie pociąga za sobą udzielenia prawa do dysponowania nieruchomością wspólną (działka [...]) na cele budowlane.

Skarżący zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błąd w istotnych ustaleniach faktycznych leżący u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że jedna ze stron nie przedstawiła dowodu na udzielenie zgody na dysponowanie częścią działki nr [...] obr. [...] w K., przez właściciela tej działki, na cele budowlane nowemu inwestorowi. W ocenie Sądu zarzuty te również nie mogą odnieść skutku. W przypadku zakwestionowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to na inwestorze ciąży obowiązek wykazania, że takim prawem dysponuje. Organy prowadzące postępowanie po wznowieniu zwróciły się o wyjaśnienia do nowego inwestora oraz pierwotnych inwestorów, a także do podmiotów zarządzających wspólnotą mieszkaniową przy ul. [...] tj. do spółki [...] – która wcześniej była zarządcą wspólnoty oraz do obecnego zarządcy tej wspólnoty spółki [...]. Żaden z tych podmiotów nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałoby stosowne uprawnienie dla skarżącej spółki.

Twierdzenia strony skarżącej opierają się wyłącznie na interpretacji oświadczeń woli zawartych w istniejących już od wielu lat dokumentach oraz na argumentacji zmierzającej do wykazania, że wyrażona w 2017 roku zgoda wspólnoty mieszkaniowej ma również skutek wobec nowego inwestora. Z przyczyn wskazanych wyżej argumentacji tej nie można podzielić. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu przepisów postępowania wskazanych w skardze tj. art 6, art. 7, art 10, oraz art. 28 w związku z art. 75 § 1, art 77 § 1, art. 80, art. 81 i art 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Trzeba też zgodzić się z organami obu instancji, że kwestia ewentualnego wycofania zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane dla pierwotnych inwestorów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Uwzględniając wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało przyjąć, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że po stronie [...] sp. z o.o. sp. k. w K. brak było prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, co uniemożliwiało przeniesienie na jej rzecz wydanego w dniu 27 września 2017 r. pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.