Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1108/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił uznania M.T. za osobę bezrobotną z powodu nie spełnienia przez nią warunków wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa"), bowiem pełnieni ona funkcję członka zarządu Fundacji A z siedzibą w S. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu 7.07.2014 r. M.T. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w S., celem rejestracji jako osoba bezrobotna i poinformowała wówczas, że pełni funkcję członka zarządu Fundacji A z siedzibą w S. i z tego tytułu nie osiąga żadnych dochodów oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy.

Od powyższej decyzji M.T. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśniła, iż wszystkie określone statutem Fundacji A obowiązki nie kolidują z żadną ewentualną jej pracą w pełnym wymiarze godzin, co całkowicie podważa podjęte przez organ zatrudnienia rozstrzygnięcie. W nowo powstałej fundacji zadań jest niewiele i dzielone są pomiędzy trzech członków zarządu, których statutowe spotkania przypadają raz na trzy miesiące, w dogodnym dla wszystkich terminie i mogą być realizowane w jej czasie wolnym. Zdaniem odwołującej, uchybieniem otrzymanej decyzji jest także brak podania podstawy prawnej stwierdzającej, że pełnienie funkcji członka zarządu fundacji, przy jednoczesnej gotowości do podjęcia pracy, jest powodem uzasadniającym odmowę jej rejestracji jako osoby bezrobotnej. Powiatowy Urząd Pracy w S. jest zobligowany do wspierania każdej aktywności, która wspomaga rozwój bezrobotnego i może prowadzić do znalezienia zatrudnienia, a mimo to w ciągu ostatnich 5 lat nie przyczynił się do znalezienia przez nią zatrudnienia, albowiem przedstawił tylko jedną ofertę dotyczącą prowadzenia warsztatów w okresie 7 dni roboczych z wynagrodzeniem ok. 400,- zł.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydana na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a."), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I instancji, iż pełnienie przez M.T. funkcji członka zarządu Fundacji A z siedzibą w S. stanowi przeszkodę w nabyciu przez nią statusu osoby bezrobotnej, bowiem dla takiego uzyskania konieczny jest nie tylko brak zatrudnienia, ale także nie wykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nie uzyskiwanie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Z załączonego do odwołania statutu Fundacji A wynika, że M.T. jest fundatorem Fundacji (§ 1), organem Fundacji jest zarząd (§ 12), który składa się z fundatora oraz dwóch do czterech członków powoływanych przez fundatora na dwuletnią kadencję (§ 13 pkt 1). Na podstawie wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 08.07.2014r.) ustalono, że M.T. jest jednym z trzech członków zarządu Fundacji A z siedzibą w S., wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 14.05.2014r. Organem uprawnionym do reprezentowania jest zarząd Fundacji, a oświadczenia woli w imieniu zarządu składa dwóch członków zarządu. Celem działania tej Fundacji, zgodnie z wpisem do KRS, jest:

1) prowadzenie działalności artystycznej, kulturalnej, projektowej oraz edukacyjnej przede wszystkim promującej działania w przestrzeni publicznej,

2) zrzeszanie osób zainteresowanych powstawaniem, prezentowaniem i promocją nowych zjawisk w dziedzinie sztuki, architektury i szeroko pojętej kultury, przede wszystkim związanych z działaniami i z aktywnością w przestrzeni publicznej,

3) tworzenie w Katowicach aktywnego ośrodka artystyczno - kulturalnego,

4) aktywizacja społeczności lokalnych poprzez działania animacyjne i partycypacyjne w przestrzeni publicznej,

5) readaptacja społeczna środowisk zagrożonych wykluczeniem społecznym,

6) promocja i ochrona dziedzictwa kulturowego [...],

7) turystyczna aktywizacja i animacja [...].

Natomiast, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy pojęcie "bezrobotny" oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia określone w lit. a-m warunki. Odpowiadając na zarzuty odwołującej organ wyjaśnił, że pomimo iż ustawa w żadnym z przepisów wprost nie stanowi, że osoba będąca członkiem zarządu fundacji nie może być uznana za osobę bezrobotną, to nie można takiej sytuacji wykluczyć, z uwagi na indywidualne aspekty rozpoznawanej, konkretnej sprawy. Istotnym elementem definicji bezrobotnego wyrażonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jest "gotowość do podjęcia pracy". W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.06.2011 r. sygn. akt I OSK 338/11 (opublikowanym w internetowej Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych) wskazano, że ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy", jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można tego pojęcia utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie taka deklaracja także jest niezbędna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost (a nie w sposób tylko dorozumiany) i w konkretnej formie (podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej) uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. Takiej gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych. Powyższa przesłanka jest istotnym elementem definicji bezrobotnego, a z definicją tą związane jest nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Zatem gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Z uzasadnienia przywołanego wyroku z dnia 28.06.2011 r. wynika także, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, czy też likwidatora spółki lub innej osoby prawnej powoduje brak gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze, a tym samym uniemożliwia przyznanie statusu bezrobotnego. Sąd rozstrzygający tą sprawę jednoznacznie wskazał, że domniemanie, iż osoba pełniąca wskazane funkcje nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Do obowiązków organów administracji nie należy natomiast badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie jej statusu bezrobotnego. Zdaniem organu odwoławczego, w analogiczny sposób należy podchodzić do osób pełniących funkcję członka zarządu osoby prawnej, jaką jest fundacja. Fakt pełnienia funkcji członka zarządu fundacji związany jest bowiem z koniecznością wykonywania określonych obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji, co oznacza, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w znaczeniu, o którym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Pełnienie funkcji wiążącej się z obowiązkami, które mogą choćby ograniczać gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy stanowi przesłankę odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej. W przypadku osób pełniących funkcję członka zarządu osoby prawnej istotne znaczenie ma nie to, czy czynności są wykonywane odpłatnie, lecz to, iż na osobie pełniącej funkcję w zarządzie ciążą określone zadania, które muszą być wykonywane, co do zasady osobiście. Nie jest również istotne, czy i jak członkowie zarządu podzielili pracę między siebie, zatem bez znaczenia pozostaje sposób wykonywania przez swoich obowiązków przez poszczególnych członków zarządu. Ustawodawca nakłada bowiem obowiązki na zarząd, zatem na każdego z członków. Jeżeli nie dojdzie więc do odwołania albo do złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji, to każdy członek zarządu ma określone obowiązki. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jednolity: Dz. U. z 1991 r. nr 46, poz. 203 z późn. zm.) fundacja uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Kwestie dotyczące tego, do czego zobowiązany jest członek zarządu fundacji reguluje art. 10 ustawy o fundacjach. Stanowi on, że zarząd fundacji kieruje jej działalnością oraz reprezentuje fundację na zewnątrz. Zgodnie z treścią § 13 pkt 3 statutu Fundacji A do kompetencji zarządu Fundacji należą wszystkie sprawy dotyczące działalności fundacji, w szczególności:

a) reprezentuje Fundację na zewnątrz,

b) kieruje bieżącą działalnością Fundacji i odpowiada za realizację jej celów statutowych,

c) kieruje działalnością gospodarczą Fundacji,

d) sprawuje zarząd nad majątkiem Fundacji,

e) podpisuje decyzje w sprawie przyjęcia lub odrzucenia subwencji, darowizn, spadków i zapisów,

f) tworzy i znosi oddziały terenowe, zakłady i inne jednostki organizacyjne Fundacji,

g) powołuje i odwołuje osoby pełniące stanowiska kierownicze i samodzielne w jednostkach organizacyjnych Fundacji oraz określa w regulaminie zakres ich uprawnień i obowiązków,

h) ustala wielkość zatrudnienia oraz zasady wynagradzania pracowników Fundacji,

i) ustanawia pełnomocników Fundacji,

j) organizuje pracę biura Fundacji.

W statucie Fundacji A zostały zatem szczegółowo określone kompetencje członków zarządu, jednakże należy uznać, że katalog kompetencji wskazanych w statucie nie został określony w sposób wyczerpujący. Użycie zwrotu "w szczególności" powoduje, że katalog kompetencji określonych w § 13 pkt 3 statutu nie jest ograniczony wyłącznie do wskazanych w nim zadań. Nawiązując do oświadczenia odwołującej, złożonego w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 7.07.2014 r., zaznaczył, że z przedłożonego statutu Fundacji A wynika, że Fundacja ta może prowadzić działalność gospodarczą (§ 6 oraz rozdział V statutu - "Działalność gospodarcza Fundacji A). W związku z powyższym, fakt pełnienia funkcji członka zarządu osoby prawnej, jaką jest Fundacja A i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji oznaczają, że odwołująca nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zarząd jako jedyny organ prowadzi sprawy fundacji i ją reprezentuje. Istotę zarządu można więc sprowadzić do tezy, że jest to organ zajmujący się bieżącą działalnością fundacji we wszelkich jej aspektach. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, dopuszczenie wszystkich dowodów, w tym również przesłuchanie wskazanego świadka oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez bezkrytyczne przyjęcie, iż z uwagi na działalność w fundacji nie jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy pomimo, iż zebrania zarządu fundacji odbywają się raz na kwartał (por. w § 13 pkt 5 statutu) i przypadają w czasie wolnym skarżącej. Aktualnie zarząd fundacji składa się z dwóch do czterech członków i fundatora, którym jest skarżąca. Fundacja realizuje zadania przez pracę dwóch członków zarządu i fundatora. Definicja osoby bezrobotnej zawarta w ustawie nie uniemożliwia uznania za osobę bezrobotną członka zarządu fundacji. Ustawa nie wyjaśnia wprost co oznacza pojęcie "gotowość do pracy". Pełnienie funkcji w organach fundacji można porównać do wolontariatu, bowiem mamy do czynienia z działaniem na rzecz i w interesie konkretnych, pożytecznych z punktu widzenia interesu społecznego celów. Powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i uznała, że jako osoba dyspozycyjna niezwłocznie mgłaby podjąć zaproponowaną jej przez organ pracę. W analogicznych sprawach uznaje się, że nie można arbitralnie odmawiać przyznania statusu osoby bezrobotnej członkowi zarządu spółki prawa handlowego (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r. o sygn. akt 1184/07), jak również osobie pełniącej funkcję rodzica zastępczego (por. Opracowanie "Wolontariat a świadczenia dla bezrobotnych" Lexis, autor Ewelina Dereniowska-Gugała). Wadliwość wydanych w sprawie decyzji wiąże się z błędnym odczytanie przesłanki "gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy" i prowadzi do nieuprawnionych wniosków, iż statusu osoby bezrobotnej nie może posiadać osoba zaangażowana w jakąkolwiek działalność np. amatorskiego klubu sportowego, członka koła miłośników literatury, czy też pełniąca rolę rodzica.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego.

Sformułowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy definicja osoby bezrobotnej składa się z dwóch części. W pierwszej z nich, wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część, zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie status osoby bezrobotnej. Nie jest możliwe odstąpienie od tych wymogów nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy.

Istotą definicji osoby bezrobotnej jest założenie, że chodzi tu o osobę, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem, zdolnością i gotowością jej podjęcia w pełnym wymiarze czasu obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo w innej pracy zarobkowej. Oznacza to, że już w samej istocie "bycia" bezrobotnym tkwi to, że osoba, która ma prawny status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia.

Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem ustawy jest łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa przez dążenie do pełnego i produktywnego zatrudnienia. Tak więc z założenia, celem zgłoszenia się do rejestracji w każdym powiatowym urzędzie pracy jest nie tylko uzyskanie określonych świadczeń z Funduszu Pracy, ale przede wszystkim znalezienie dla zainteresowanej osoby odpowiedniej pracy.

Ustawodawca przyjmując w omawianej ustawie konwencję terminologiczną, musiał uwzględniać cele polityki rynku pracy i tworząc definicję osoby bezrobotnej, wielokrotnie kładł nacisk na stronę formalną, np. przykładając wagę wyłącznie do faktu zarejestrowania działalności gospodarczej, a nie do jej prowadzenia. Nie każda zatem osoba pozostająca bez pracy i nieposiadająca innych środków utrzymania mieści się w pojęciu bezrobotnego.

Warto też w tym miejscu nawiązać do stanowiska przedstawionego w uchwale 7 sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r. o sygn. akt OPS 5/96, z którego wynika, że bezrobotny to osoba, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia, bowiem w samej istocie "bycia bezrobotnym" tkwi to, iż osoba, która ma uzyskać status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej.

Podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a tym samym dyspozycyjność, którą powinna się wykazać osoba poszukująca pracy i spełniająca inne kryteria wynikające z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy. Dla uzyskania, jak i kontynuowania statusu bezrobotnego nieodzownym jest by ten warunek był spełniony zarówno w dniu rejestracji w osoby bezrobotnej, jak i przez dalszy okres korzystania z tego statusu.

Zdaniem składu orzekającego, pojęcie gotowości do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej oznacza sytuację, gdy określona osoba nie tylko wyraża wolę (zamiar) i chęć wykonywania pracy, ale jednocześnie osoba ta ma obiektywne możliwości świadczenia tej pracy, a zatem nie występują jednocześnie żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OSK 338/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Należy przez to rozumieć nie tylko rzeczywistą wolę "pracowania", ale również znajdowanie się w sytuacji umożliwiającej rozpoczęcie pracy w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego umowy o prace nakładczą lub innej umowy cywilno-prawnej (por. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - komentarz pod red. Z. Górala, Warszawa 2011, s. 50-51). Przy czym gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, lecz musi być ona oceniana również w kategoriach obiektywnych, co oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OSK 338/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Co istotne, gotowości do podjęcia zatrudnienia nie należy też utożsamiać z brakiem jakiegokolwiek zajęcia lub całkowitym zakazem podejmowania przez osobę bezrobotną innego zajęcia, lecz z brakiem takiej działalności lub obowiązków, które nie będą kolidować z realną możliwością podjęcia zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2011 r. o sygn. akt IV SA/Wr 176/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Tymczasem skarżąca jest fundatorem Fundacji A, która może prowadzić działalność gospodarczą (por. § 13 statutu).

Mają zatem racje organy obu instancji orzekające w sprawie, kiedy wywodzą, że pełnienie funkcji członka zarządu tej konkretnej fundacji, prowadzącej działalność gospodarczą stanowi okoliczność zaprzeczającą gotowości i zdolności do podjęcia przez skarżącą zatrudnienia. Trafnie organ odwoławczy przytoczył zapisy statutu wskazujące precyzyjnie na zakres obowiązków skarżącej i odwołał się obowiązków członka zarządu wynikających z ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jednolity: Dz. U. z 1991 r. nr 46, poz. 203 z późn. zm.), co znalazło odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nie zmienia tej oceny fakt, że jak deklaruje skarżąca nie osiąga z tego tytułu żadnego wynagrodzenia i na dzień dzisiejszy nie obciążają ją obowiązki związane z pełnioną funkcją.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy słusznie nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze, że pełnienie funkcji członka zarządu Fundacji A nie ogranicza gotowości skarżącej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

Podnoszona w skardze i w odwołaniu okoliczność, że fundacja, której członkiem zarządu i fundatorem jest skarżąca nie przynosi zysków nie ma w ocenie tut. Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem skarżąca przez sam fakt pełnienia w niej wspomnianych funkcji nie spełnia kryterium osoby bezrobotnej, w rozumieniu omawianej ustawy.

Z tych względów pod adresem obu organów orzekających w sprawie nie może być wyartykułowany skutecznie zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Decyzje organów orzekających w sprawie w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego oraz wskazały przepisy, które miały w nich zastosowanie, prawidłowo interpretując ich treść, co jest wystarczające dla oceny ich legalności. Stwierdzenie powyższego oznacza, że zarzuty skargi przedstawiają się jako niezasadne, co obligowało Sąd do oddalenia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.