Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 217/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7, art. 48 ust. 2 i 3, art. 49b ust. 2, art. 50a pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W.B. i R.B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie usunięcia ocieplenia i tynku na elewacji części budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. (PINB) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości "[...]", będącego własnością W. i R.B. Jednocześnie organ nakazał zabezpieczyć teren oraz część rozbudowaną przed dostępem osób postronnych i do dnia 30 listopada 2013 r. dostarczyć wskazane w sentencji postanowienia dokumenty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB podniósł, że w dniu 26 lipca 2013 r. przeprowadził kontrolę w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku. Na jej podstawie ustalono, że inwestorzy rozbudowali budynek mieszkalny od strony szczytu w wymiarach 3,20 x 9,10 m i wysokości 3,30 m. Część rozbudowana to obiekt murowany parterowy niepodpiwniczony z dachem jednospadowym, ściany wykonane z betonu komórkowego, posadowione na fundamencie. Dach drewniany, krokwiowy, pokryty blachą trapezową. W obiekcie znajduje się kotłownia, łazienka i pomieszczenie gospodarcze. Posadzki betonowe obłożone glazurą, stolarka okienna PCV, stolarka drzwiowa stalowa. W trakcie kontroli stwierdzono, że roboty budowlane nie zostały zakończone, do wykonania pozostała elewacja. Ustalono, że budowa została rozpoczęta w czerwcu 2013 r. i strona nie posiada pozwolenia na rozbudowę właściwego organu, wobec czego inwestor naruszył art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który określa, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, PINB nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w celu doprowadzenia wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Następnie, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 r., organ zawiesił postępowanie w sprawie, które podjął z urzędu postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. W dniu

16 kwietnia 2014 r. przeprowadził – na wniosek uczestnika postępowania – kontrolę

w sprawie sprawdzenia wykonanych robót budowlanych, polegających na ociepleniu oraz wykonaniu elewacji budynku, podczas której stwierdzono, że pomimo wstrzymania wykonywania robót budowlanych, inwestorzy wykonali ocieplenie rozbudowywanej części budynku styropianem o grubości 5 cm oraz tynk na elewacji budynku.

W związku z powyższymi ustaleniami, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia

5 maja 2014 r., nakazał inwestorom dokonać niezwłocznie usunięcia ocieplenia (styropianu) oraz tynku na elewacji przybudowanej części budynku mieszkalnego

w miejscowości "[...]". Jednocześnie organ nakazał uporządkować teren po rozbiórce, którą nakazał wykonać na własny koszt i we własnym zakresie. PINB wskazał, że po dokonaniu oględzin rozbudowy budynku stwierdzono, że inwestorzy, pomimo postanowienia PINB o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 26 września 2013 r., wykonali ocieplenie ścian styropianem oraz wykonali tynk na elewacji budynku. Tym samym, organ, na podstawie art. 50a ustawy Prawo budowlane, wydał decyzję na usunięcie ocieplenia i tynku.

Od decyzji PINB inwestorzy złożyli odwołanie do "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB), w którym wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

Po rozpoznaniu odwołania W.B. i R.B., wniesionego od powyższej decyzji, decyzją z dnia 10 lipca 2014 r., WINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ocenił, że PINB w I. w sposób prawidłowy ustalił zakres wykonanych przez inwestorów prac, wykonanych po wydaniu postanowienia z dnia 26 września 2013 r. Wskazał, że zgodnie z katalogiem, określonym w art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane – wykonanie robót budowlanych, polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem, nie można przyjąć stanowiska strony, wyrażonego w odwołaniu, że wykonane prace (ocieplenie i elewacja), to wyłącznie bieżąca konserwacja obiektu, mająca na celu przeciwdziałanie nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej. WINB nie zgodził się też ze stanowiskiem odwołania, że wykonane roboty nie były wstrzymane ww. postanowieniem PINB, bowiem zgodnie z jego treścią, organ "nałożył na stronę obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego". Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymuje bowiem wszystkie roboty budowlane, związane z obiektem będącym przedmiotem postępowania administracyjnego, również roboty wykończeniowe. Organ odwoławczy podniósł, że organy nadzoru budowlanego, stwierdzając wykonanie robót budowlanych wcześniej wstrzymanych na podstawie postanowienia z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i nieobjętych określonymi tam wymaganiami, dotyczącymi niezbędnych zabezpieczeń budowy, jest zobligowany do orzeczenia nakazu rozbiórki, bez możliwości oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające celowość i racjonalność prowadzonych prac, np. w zakresie zabezpieczeń obiektu przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego i dotyczy jedynie robót wykonanych po ich wstrzymaniu. Problematyka rozbudowy budynku nadal jest badana przez organ pierwszej instancji w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 48 Prawa budowlanego i będzie kontynuowana zgodnie z procedurą wyznaczoną przez ten przepis. Nie ma zatem podstaw – w ocenie organu drugiej instancji – do umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego, bowiem istnieje podmiot i przedmiot tego postępowania.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję WINB z dnia 10 lipca 2014 r., W.B. i R.B. zarzucili naruszenie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do wszczęcia postępowania określonego w tym przepisie z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy na działce nr 147/1 nadal jest w toku, a wykonane ocieplenie i elewacja budynku wykonano z zamiarem utrzymania rozbudowanego budynku w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej, co tym samym, nie mogło stanowić wznowienia wstrzymanej przez PINB budowy. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i uznanie, że wykonane przez skarżących roboty budowlane zostały wstrzymane postanowieniem PINB z dnia 26 września 2013 r. Z uwagi na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżących, decyzje organów obu instancji są błędne i nie odpowiadają prawu. Podnieśli oni, że przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia

26 września 2013 r. nie było prowadzenie robót budowlanych w postaci ocieplenia oraz położenia tynku na elewacji przebudowywanej części budynku. Wskazali, że art. 50a Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, zmierzającego do rozbiórki obiektu budowlanego. Określa jedynie dodatkową podstawę bezwarunkowego stwierdzenia rozbiórki, która to podstawa nie powinna się ziścić, jeżeli postępowanie legalizacyjne ma zostać przeprowadzone

z powodzeniem dla inwestora. W niniejszej sprawie jest zaś bezsporne, że procedura legalizacyjna nie została zakończona, na co wprost wskazują organy nadzoru w swoich orzeczeniach. Skoro tak, to oznacza, że postępowanie w sprawie budynku na działce

nr "[...]" nadal jest w toku i nie było podstaw aby wszczynać odrębne postępowanie na podstawie art. 50a Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucili, że decyzja w niniejszej sprawie została wydana bez uprzedniego wydania postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Roboty budowlane w postaci ocieplenia i elewacji nie są bowiem tożsame

z robotami budowlanymi w postaci rozbudowy obiektu budowlanego. Należy je zakwalifikować jako prace mające walor jedynie wykończeniowy i konserwacyjny, bowiem nie doprowadziły one do powstania nowych kondygnacji lub pomieszczeń w budynku, którego budowa została praktycznie zakończona przed wydaniem postanowienia

o wstrzymaniu robót. Nie mogą one – w ocenie skarżących – być traktowane jako wznowienie wstrzymanej budowy lecz roboty wykonane z zamiarem utrzymania użytkowanego obiektu w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej, co należy zresztą do obowiązków właściciela budynku, wynikających wprost z przepisów Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie, zarzucając, że wpłynęła po terminie.

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odrzucił skargę.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 31/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez inwestorów postanowienie WSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 1647.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Rozpoznając sprawę w powyższym zakresie, Sąd dostrzegł, iż zaskarżona decyzja wydana został niezgodnie z art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), jednak nie jest to niezgodność z tym przepisem, wskazana w skardze. Skarżący zarzucili bowiem naruszenie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było, ich zdaniem, podstaw do wszczęcia postępowania określonego w tym przepisie z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy na dz. Nr "[...]" jest nadal w toku, a wykonane ocieplenie i elewacja wykonane były wyłącznie z zamiarem utrzymania rozbudowywanego budynku w należytym stanie technicznym.

Tymczasem zaś, w ocenie Sądu, niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem wynika z innych przesłanek.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego:

- właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem:

1) o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części;

2) o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

W myśl art. 48 ust. 2 ustawy - jeżeli budowa obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W myśl zaś postanowień art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego – jeżeli budowa, obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

bez wymaganego zgłoszenia, jest zgodna z przepisami o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:

1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30

ust. 2 i 4;

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 26 września 2013 r. zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W przypadkach, określonych w art. 48 ust. 2 i 49b ust. 2 ustawy, wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi jednocześnie warunkowe odstąpienie od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części i wszczęcie procedury legalizacyjnej na warunkach, określonych w tych przepisach. W odmiennym stanie faktycznym wydaje się postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1, gdyż wówczas nie mamy do czynienia z legalizacją samowoli budowlanej (tak jak w przypadku art. 48 ust. 2 i 49b), a co najwyżej można mówić

o wszczęciu tzw. procedury naprawczej, przewidzianej w art. 51.

Art. 50a ma zastosowanie w przypadkach, kiedy mimo wstrzymania postanowieniem robót budowalnych, są one w dalszym ciągu wykonywane, czyli nakaz wstrzymania robót nie jest respektowany przez inwestora. W przypadku wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 lub 49b ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli są one nadal prowadzone, można mówić o "wtórnej samowoli budowlanej", czy też uporczywym łamaniu prawa, pomimo, że organ podjął działania, zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej.

Jak wskazuje powyższe, zakres nakazu rozbiórki i dalszych konsekwencji z tym związanych, w pkt 1 i 2 omawianego art. 50a jest różny.

W przypadku pkt. 1, decyzja o nakazie rozbiórki obejmuje obiekt budowlany

(w całości) lub jego część, w zależności od tego, co było przedmiotem postępowania administracyjnego, wszczętego na podstawie art. 48 ust. 2 lub 49b ust.2. Jeżeli przedmiotem tego postępowania był cały obiekt budowlany, to nakaz rozbiórki wydany na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy, będzie również dotyczył całego obiektu budowlanego. Jeżeli natomiast samowola dotyczyła części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48

ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, to nakaz rozbiórki, wydany na podstawie

art. 50a pkt 1 będzie obejmował tę część oraz część obiektu budowlanego, wykonaną po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

Niezależnie od tego, czy chodzi o obiekt budowlany, czy też o jego część, wydanie ostatecznej i prawomocnej decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 50a pkt 1 ustawy powoduje bezpowrotnie przerwanie procedury legalizacyjnej, prowadzonej na podstawie przepisów art. 48ust. 2 lub 49b ust. 2 ustawy.

Powyższa wykładnia art. 50a pkt 1 wynika z porównania brzmienia tego przepisu

z brzmieniem pkt. 2 art. 50a, w którym to przepisie ustawodawca potraktował mniej rygorystycznie adresata decyzji o nakazie rozbiórki. W tym przypadku nakazuje się bowiem jedynie rozbiórkę tej części obiektu budowlanego, która została wykonana po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym, doprowadzenie do stanu poprzedniego należy rozumieć jako stan istniejący przed wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

W przedmiotowej sprawie, postanowienie o wstrzymaniu robót budowalnych wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś decyzja o nakazie rozbiórki

z dnia 5 maja 2014 r. – na podstawie art. 50a pkt 1 tej ustawy.

Tym samym, decyzja ta powinna obejmować całość zamierzenia inwestycyjnego, o którym mowa w postanowieniu z dnia 26 września 2013 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowalnych, dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego w "[...]", będącego własnością skarżących.

Tymczasem zaś decyzją objęto wyłącznie roboty budowlane, wykonane po doręczeniu postanowienia z dnia 26 września 2013 r. o wstrzymaniu robót budowlanych, co oznacza, że decyzja ta jest niezgodna z przepisami art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego.

Sąd, oceniający i rozstrzygający przedmiotową sprawę, musiał jednak uwzględnić postanowienia art. 134 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem – sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie, uwzględnienie skargi podyktowane byłoby powyżej wskazanym naruszeniem art. 50a pkt 1 ustawy i oznaczałoby wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Byłby Sąd bowiem zobowiązany wówczas do takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przed organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżących w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu.

W związku z powyższym, skargę należało oddalić.

Sąd nie podziela bowiem zarzutu skarżących, że wykonane roboty w postaci ocieplenia i wykonania elewacji przedmiotowego budynku nie zostały objęte postanowieniem PINB z dnia 26 września 2013 r. PINB nałożył na skarżących tym postanowieniem obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego. Dotyczyło ono całości robót budowlanych, w tym ocieplenia i elewacji, które są takimi robotami w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Końcowo, należy też podnieść, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących naruszenia przepisu art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez zastosowanie tego przepisu przy braku podstaw do wszczęcia postępowania w tym trybie z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy jest w toku, a wykonanie ocieplenia i elewacji wynikało z zamiaru utrzymania budynku w należytym stanie technicznym i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej i sprawności technicznej. Fakt, że postępowanie w sprawie samowolnej budowy jest w toku nie oznacza, że organ nie może reagować na wykonywanie dalszych robót budowlanych po ich wstrzymaniu. Oznacza wyłącznie, że w tym zakresie nie wszczyna się nowego postępowania, ale wydanie decyzji w trybie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego oznacza przerwanie procedury legalizacyjnej. Przepis ten określa jedynie dodatkową podstawę bezwarunkowego stwierdzenia rozbiórki, która to podstawa nie powinna się ziścić, jeżeli postępowanie legalizacyjne ma zostać przeprowadzone z powodzeniem dla inwestora. Przepis ten wiąże obowiązek wydania nakazu rozbiórki z podjęciem przez inwestora czynności samowolnego kontynuowania budowy wbrew nakazowi organu nadzoru wstrzymania robót budowlanych (vide: wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r. II OSK 2686/11, dostępny w Centralnej Bazie orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie, postępowanie w sprawie budynku na działce nr "[...]" było w toku i nie zostało wszczęte odrębne podstępowanie na podstawie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. W zakresie prowadzonej sprawy organ wydał decyzję z dnia 5 maja 2014 r., nakazującą niezwłoczne usunięcie ocieplenia oraz tynku na elewacji przybudowanej części budynku mieszkalnego. Co prawda, należało wówczas rozważyć, czy legalizację można kontynuować oraz czy powinna ona być przerwana orzeczeniem z art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. Nie zmienia to jednak faktu, że organ nie wszczynał odrębnego postepowania z art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego.

Nie można też podzielić stanowiska skarżących, że ocieplenie służyło wyłączenie konserwacji budynku i tym samym, można było tego dokonać. Wskazać należy na postanowienia art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym – w postanowieniu

o wstrzymaniu robót budowlanych ustala się m.in. wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy. W postanowieniu z dnia 26 września 2013 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych organ nie nakazał zaś zabezpieczenia budynku, a jedynie zabezpieczenie terenu i części rozbudowanej przed dostępem osób postronnych. Nie ma więc żadnych podstaw do przyjęcia argumentów strony, że ocieplenie i wykonanie elewacji budynku wykonane było z zamiarem utrzymania go w należytym stanie technicznym

i w celu przeciwdziałania nadmiernemu pogarszaniu jego właściwości użytkowej

i sprawności technicznej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.