Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 65/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 281
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2004r., sygn. akt II SA/Lu 287/04 w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 lipca 2004r., sygn. akt SA/Lu 287/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.

W dniu 9 lutego 2009r. Z. L. złożył do Sądu skargę o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższego wyroku.

We wniosku podnosił, że wyrok został wydany nie przez sędziów, lecz przez asesora sądowego, który w przekonaniu skarżącego, nie był do tego uprawniony; na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzeczenie "Trybunału Konstytucyjnego z jesieni 2007r."

Sąd zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, bowiem nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Istotą zarzutu skarżącego jest to, iż w sprawie orzekał asesor Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a nie sędzia.

We wskazanym przez skarżącego wyroku z dnia 24 października 2007r., sygn. akt SK 7/06 Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się w zakresie możliwości powierzenia czynności orzekania asesorom, jako podmiotom ustrojowo nie odpowiadającym wymaganiom stawianym sędziom i nie posiadającym stosownych gwarancji niezależności. Kwestia ta jednakże odnosi się ściśle do instytucji asesora sądowego funkcjonującej w sądownictwie powszechnym. Rozstrzygnięcie Trybunału nie obejmuje natomiast przepisów regulujących status prawny asesora w wojewódzkim sądzie administracyjnym, zawartych w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny - Izba Gospodarcza, przy rozpatrywaniu skarg kasacyjnych w dniach 5 i 6 grudnia 2007r., nie uwzględnił wniosków stron o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 26 § 2 tego Prawa m.in. z art. 45 Konstytucji RP oraz nie uwzględnił zarzutu nieważności postępowania z tego powodu, że skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa wobec udziału w składzie orzekającym WSA asesora sądowego - z uwagi na treść wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego /przykładowo można tu wymienić sygn. akt I GSK 32/07 i I GSK 31/07 /.

Dodać należy, że stwierdzona przez Trybunał niekonstytucyjność instytucji asesora sądowego będzie skutkować dopiero po 18 miesiącach od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, gdyż za taki czas nastąpi utrata mocy obowiązującej art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz.1070 ze zm.).

Trybunał stwierdził jednocześnie, że czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Brak zatem podstaw do odsuwania asesorów sądowych od czynności orzeczniczych. Orzekający asesor sądowy WSA w Lublinie miał powierzone czynności sędziowskie m.in. na czas, w którym został wydany wyrok, którego wzruszenia domaga się obecnie skarżący Z. L.

Skarga o wznowienie w niniejszej sprawie nie może być rozpoznana merytorycznie również z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia, określony w art. 272 § 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem w sytuacji określonej w § 1, a więc gdy żądanie wznowienia oparte jest o orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie której zostało wydane orzeczenie, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007r. wszedł w życie z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw z 2007r., Nr 204, poz. 1482 tj. w dniu 5 listopada 2007r. Miesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie upłynął więc z dniem 5 grudnia 2007r. Podkreślić należy, że terminem do wniesienia skargi o wznowienie wskazanym w art. 272 § 2 ppsa jest data wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a nie data utraty mocy obowiązującej przepisów, które wyrokiem Trybunału uznano za niekonstytucyjne. (por. NSA z dnia 7 grudnia 2005r., II OSK 697/05) Nie ma więc znaczenia, że przepis art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych, uprawniający asesorów sądowych do orzekania, który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, dopiero w przyszłości utraci moc obowiązującą.

Z powyższych względów, wykluczona jest możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy, dlatego skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./