Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1117/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33  ust.1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 757 zł (słownie siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 22 czerwca 2010 r. Spółka [....] sp. z o. o. z siedzibą w K. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego opisanego jako budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacją mechaniczną, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach nr [....] i [....] przy ul. [....] w K. jako etap II inwestycji polegającej w całości na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacją mechaniczną, instalacją zewnętrznego oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach nr [....] i [....] przy ul. [....] w K. oraz dwoma wjazdami z działek nr [....] i [....] w K.

Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego (obejmującego w opisie etapu II również budowę wjazdów), oświadczenie o posiadanym prawie do terenu inwestycji (prawo użytkowania wieczystego działek nr......), decyzję ustalającą warunki zabudowy, specjalistyczną opinię wymaganą art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego, uzgodnienie wymagane art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, pełnomocnictwem oraz analizą zaciemnienia i nasłonecznienia.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 25 sierpnia 2010 r. nr [....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki [....] sp. z o.o. na realizację etapu II inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacją mechaniczną, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach nr [....] i [....] przy ul. [....] w K. W decyzji tej, zaliczając obiekt budowlany do kategorii XIII nakazano ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie oraz zapewnienie nadzoru archeologicznego z uwagi na lokalizację inwestycji w strefie nadzoru archeologicznego. Oznaczono również obszar oddziaływania obiektu.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor spełnił wszystkie warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę, a tym przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do terenu inwestycji.

W toku postępowania brał udział R.S. , ustanowiony przez Sąd Rejonowy dla [....] w K. kurator reprezentujący nieznane z miejsca pobytu H.L. i J.E. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła S.S. , domagając się uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W odwołaniu podniesiono, że decyzja ta narusza prawa odwołującej, ponieważ projektowany budynek ma być wybudowany na działce, będącej aż do 1955 r. własnością rodziny odwołującej kiedy tą działkę wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa. Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Warszawie w wyrokach z 21 lutego 2005 r. i 20 lutego 2007 r. orzekły, że wydanie decyzji o wywłaszczeniu zostało dokonane z naruszeniem prawa i wyroki te stały się ostateczne. Tym samym wbrew art. 34 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami Spółka [....] nie miała prawa nabyć prawa użytkowania wieczystego ww. działek, aż do chwili zakończenia postępowania administracyjnego.

Wojewoda [....] decyzją z dnia 21 kwietnia 2011 r. znak [....] , po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że inwestor na działkach nr nr [....] zamierza zrealizować inwestycję budowlaną polegającą na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacji zewnętrznej oświetlenia terenu, infrastruktury komunikacyjnej, zagospodarowania terenu i małej architektury na działkach nr [....] i [....] przy ul. [....] w K. oraz dwoma wjazdami z działek nr nr [....] w K. - dzieląc ją na dwa etapy. Drugi etap ww. inwestycji obejmuje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacji zewnętrznej oświetlenia terenu, infrastruktury komunikacyjnej, zagospodarowania terenu i małej architektury na działkach nr nr [....] przy ul. [....] w K.

Zaskarżona decyzja obejmująca udzielenie pozwolenia na budowę dla etapu II została wydana przedwcześnie. Podniesiono, że wprawdzie inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do terenu inwestycji, ale w dniu 14 lipca 2010 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [....] o udzieleniu pozwolenia na budowę I etapu inwestycji i zarazem zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego obejmującego dwa etapy. Decyzja ta (z 14 lipca 2011 r.) została zaskarżona odwołaniami i następnie uchylona decyzją Wojewody [....] z dnia 25 sierpnia 2010 r. przez organ odwoławczy. Tym samym uchylenie decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę etapu I inwestycji skutkuje uchyleniem pozwolenia na budowę również jej etapu drugiego. Dostęp do drogi publicznej dla etapu drugiego inwestycji możliwy jest dopiero po realizacji etapu I (realizacji wjazdów z ul. [....] i z ul.....) oraz realizacji infrastruktury komunikacyjnej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego pierwszego etapu inwestycji. Tym samym pierwszy etap inwestycji warunkuje możliwość realizacji drugiego etapu inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania po uchyleniu decyzji I-instancyjnej ponadto wyjaśnienia wymaga opisany zakres inwestycji, ponieważ brak jest informacji, jaka infrastruktura komunikacyjna ma być realizowana w drugim jej etapie. Brak jest projektu budowlanego dotyczącego infrastruktury komunikacyjnej, brak jest projektu budowlanego dotyczącego instalacji zewnętrznej oświetlenia terenu. Organ odwoławczy tylko zasygnalizował, że w postępowaniu odwoławczym dołączono kserokopie części projektu budowlanego w zakresie dróg, który stanowił część projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę wydaną dla etapu I inwestycji. Tym samym sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka [....] sp. z o.o. domagając się stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenia jej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja Wojewody [....] z dnia 21 kwietnia 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej.

Decyzja ta bowiem została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 136 oraz art. 145 K.p.a. a to dlatego, że jest to decyzja kasacyjna, a nie merytoryczne załatwienie sprawy. W toku postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy i wyjaśniono wszelkie wątpliwości, a tym samym rażąco naruszył prawo organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną. Ponadto w skardze wskazano, że Wojewoda [....] nie wskazuje podstaw prawnych do przyjęcia, jakoby uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę nr [....] (etap I inwestycji) miało skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę nr [....] (etap II inwestycji). Taką podstawą nie może być pogląd, że pierwszy etap inwestycji warunkuje możliwość realizacji drugiego etapu inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że wydanie decyzji kasacyjnej miało na celu wyjaśnienie i rozważanie całokształtu okoliczności sprawy. Rozstrzygniecie w tej sprawie wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania w znacznej części w zakresie wskazanym w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a przy tym uchylona decyzja została wydana przedwcześnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Co istotne, sądy administracyjne jedynie kontrolują działalność organów administracji, nie mając - co do zasady - żadnych uprawnień do zastępowania administracji przy wykonywaniu przez nie zadań publicznych. Tym samym sąd administracyjny nie może rozstrzygać spraw administracyjnych niejako "w zastępstwie" organów administracji.

Rację należy przyznać zarzutowi zawartemu w skardze co do błędnego stosowania art. 138 § 2 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy tylko wówczas wydaje rozstrzygnięcie kasacyjne, jeżeli stwierdzi wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W tej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów procedury, a przynajmniej nie wskazał tego wprost w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. .

Powołana treść art. 138 § 2 K.p.a. nakazuje również organowi odwoławczemu podanie wiążących organ I instancji wskazówek co do dalszego prowadzenia postępowania. Taka treść przepisu jest jak najbardziej logiczna i zrozumiała, skoro organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdzając uchybienia lub błędy organu i instancji, to powinien wskazać, jakie to są uchybienia i jakie błędy celem ich późniejszego wyeliminowania przez organ prowadzący ponownie postępowanie administracyjne w I instancji.

W tym zakresie Sąd kontrolując postępowanie administracyjne dopatrzył się szeregu uchybień, nie dostrzeżonych i nie wytkniętych przez organ odwoławczy organowi I instancji. Są to przy tym istotne uchybienia, które mogłyby same uzasadniać późniejsze uchylanie decyzji pierwszoinstancyjnej.

Organy obu instancji nie dostrzegły, że wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla etapu II, złożony w dniu 22 czerwca 2010 r. przez Spółkę [....] sp. z o. o. z siedzibą w K. obejmował następujące zamierzenie inwestycyjne: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o numerze D z garażem podziemnym wielostanowiskowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacji zewnętrznej oświetlenia terenu, infrastruktury komunikacyjnej, zagospodarowania terenu, małej architektury na działkach nr [....] i [....] przy ul. w K. jako etap II inwestycji nie był zgodny z opisem tego etapu znajdujący się w załącznikach do tego wniosku. W szczególności z opisu zagospodarowania terenu budynku D jako II etapu inwestycji wynika, że przedmiotem inwestycji w tym etapie jest również budowa dwóch wjazdów z działek nr [....] i [....] (tom I zagospodarowanie terenu budynek D – II etap inwestycji). W tym samym opisie zagospodarowania terenu do inwestycji charakteryzowanej jako etap I inwestor przypisał budowę dwóch wjazdów. Identycznie opis etapu II znajduje się na stronie tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego budynku D (nazwa obiektu budowlanego: budynek D mieszkalny z garażami podziemnymi na działkach nr [....] i [....] oraz wjazdami i obiektami infrastruktury technicznej działki nr [....] i....). W kilku miejscach projekt architektoniczno-budowlany potwierdza w opisie etapu II realizację wjazdów (np. strona nr 3, nr 9, nr 21, nr 208 projektu).

W aktach sprawy jest równie tom I część D projektu budowlanego obejmującego właśnie budowę zjazdów (w projektach nieprawidłowo posługiwano się nazwą "wjazd" zamiast "zjazd").

To wszystko wymagało ustalenia, czy realizacja etapu II obejmowała czy też nie obejmowała budowy zjazdów również dlatego, że wydając pozwolenie na budowę organ zatwierdza projekt budowlany i nie może być sprzeczności między opisem inwestycji w projekcie budowlanym a opisem inwestycji w pozwoleniu na budowę.

Kolejna istotna wada dotyczy ustalenia kręgu stron. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przyszłej inwestycji. Obszar oddziaływania to taki zasięg realizowanego obiektu lub prac przy jego realizacji, który ogranicza lub kształtuje możliwość korzystania (zagospodarowania), a w tym zabudowy innych nieruchomości. Nie chodzi przy tym jedynie o ograniczenie możliwości zabudowy takich nieruchomości. Obszar oddziaływania obejmuje każdą działkę, na zagospodarowanie której ma wpływ projektowany obiekt. Jednym z wyznaczników określenia zakresu oddziaływania jest obszar zacienienia projektowanego budynku.

Znajdujący się w aktach sprawy rysunek zawierający obszar zacieniania projektowanego budynku D obejmuje część działki nr [....] (zacienianie z godz. 13.25). Dodatkowo z projektu budowlanego zatwierdzonego przez organ I instancji wynika, że na budynku D zostaną zainstalowane głowice Milenium TS i projekt ten obejmuje obszar oddziaływania tych głowic, a karta nr [....] projektu budowlanego (rysunek nr E 16) również wyraźnie obejmuje część działki nr [....] . Wydaje się, że sam organ I instancji miał pewne wątpliwości, skoro na karcie nr 14 akt administracyjnych pierwszoinstancyjnych wyraźnie zaznaczono przy działce nr [....] znak zapytania i przekreślenie tej działki. Sąd nie ingeruje w prawo organu do samodzielnego ustalania kręgu stron w postępowaniu administracyjnym. Zawsze jednak, gdy są wątpliwości, czy daną osobę uznać lub nie za stronę, organ powinien taką wątpliwości wyjaśnić. Nie tylko będzie to wówczas wskazówka dla organu odwoławczego lub ewentualnie sądu co do poznania motywów, jakimi kierował się organ w tym aspekcie postępowania, ale przede wszystkim strony będą mogły zapoznać się ze stanowiskiem organu co do przesłanek uzasadniających takie a nie inne ustalenie kręgu stron. To bowiem zasada przekonywania określona w art. 11 K.p.a. powinna w każdym przypadku przesądzać o potrzebie uzasadniania przesłanek, jakimi kierował się organ w załatwianiu danej sprawy i to niezależnie od tego, czy wprost taki obowiązek wynika z art. 107 § 3 K.p.a.

Błędne zaś ustalenie kręgu stron skutkuje uchyleniem decyzji, jest to bowiem istotna wada postępowania.

Kolejna wada, którą nie zauważył organ odwoławczy dotyczy projektu zagospodarowania terenu. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony w lipcu 2009 r. powinien zawierać rzeczywisty (aktualny) stan zagospodarowania terenu inwestycji. Tymczasem z tego projektu wynika, że w obszarze przyszłego posadowienia budynku D znajdują się dwa inne obiekty: obiekt “i" z dopiskiem "ruina" znajdujący się w południowo-wschodniej części projektowanego budynku D i zbiornik oleju opałowego znajdujący się częściowo w północnej (północno-zachodniej) części projektowanego budynku D. Dodatkowo sam projekt budowlany zawiera mapy obrazujące zagospodarowanie działek nr [....] i [....] (projekt budowlany, karty nr 159 i 183) i na tych mapach w obszarze projektowanego posadowienia budynku D znajdują się jeszcze dwa inne mniejsze obiekty oznaczone literami "g". Nie ulega wątpliwości, że wszystkie te obiekty znajdują się w obszarze projektowanego budynku (odległość budynku "i" oznaczonego na mapach jako nr 12 od narożnika działki nr [....] (tam, gdzie znajduje się budynek "g" na działce nr....) wynosi 36-37 metrów, a najdalej wysunięta część projektowanego budynku D oddalona jest od ww. narożnika na odległość 58-59 metrów. Budynek "i" oddalony jest od granicy z działką nr [....] na odległość 15 metrów (a budynki "g" tylko ok. 5 metrów), podczas gdy projektowany budynek D posadowiony ma być w odległości od odległości 8 metrów (8,08 metra) do odległości 25 metrów od granicy z działką nr....).

To wszystko obrazuje, że obiekty te wchodzą w obręb projektowanego budynku D, co częściowo potwierdza sam rysunek projektu zagospodarowania terenu zaznaczając w obrębie budynku D część budynku "i" jak i zbiornik oleju opałowego. Odnośnie tego zbiornika projekt budowlany zawiera informację o jego przeniesieniu.

Wprawdzie w projekcie zagospodarowania terenu budynku D napisano, że likwidacji będzie wymagał zbiornik opału olejowego oraz stacja trafo i część uzbrojenia terenu, ale również wskazano, że ta likwidacja nastąpi na podstawie pozwolenia na rozbiórkę z 25 lipca 2006 r. Nie wiadomo, czy pozwolenie to nadal obowiązuje i czy zostało ono wykonane.

Rekapitulując ten tok rozważań należy wskazać, że niedopuszczalnym było udzielenie pozwolenia na budowę obiektu zlokalizowanego w terenie, w którym już istnieje inny obiekt budowlany. Tak bowiem wydana decyzja byłaby niewykonalna w dacie jej wydania. Jeżeli na danym obszarze znajdują się już inne obiekty, to organ winien wyjaśnić, czy zostały one rozebrane, czy zostaną np. przebudowane. Możliwe, że sam projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie nie zawierającej aktualne i istniejące zagospodarowanie. Wszystkie te okoliczności winny być wyjaśniane przez organ odwoławczy.

Częściowo organ odwoławczy zasadnie podniósł, że w okolicznościach tej sprawy niedopuszczalnym było wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla etapu II, skoro uchylona została decyzja o pozwoleniu na budowę dla etapu I.

Jak już zostało to wskazane, sam zakres etapu II inwestycji nie był jednoznaczny a w szczególności wątpliwości budziło to, czy etap II nie zawiera także budowy zjazdów.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zamierzenie inwestycyjne może być realizowane częściowo i dla tych poszczególnych części (etapów) mogą być udzielane odrębne pozwolenia na budowę. Warunkiem jednak wydania odrębnego pozwolenia na budowę dla poszczególnych obiektów danej inwestycji jest ich samodzielne funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem (celem ich realizacji). Innymi słowy każda część całej inwestycji objęta odrębnym pozwoleniem na budowę musi mieć zdolność samodzielnego i zgodnego z celem funkcjonowania. Niewątpliwie realizacja II etapu inwestycji w tej sprawie, polegająca na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego nie mogła być uznana za samodzielną inwestycję dopóki nie będzie określony sposób jej skomunikowania (połączenia) z drogą publiczną.

Nie można udzielić pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jeżeli nie ma on połączenia z drogą publiczną. Nie można bowiem zaprzeczyć, że prawidłowe korzystanie (użytkowanie) budynku wielorodzinnego, w ramach którego zaprojektowane zostały garaże i miejsca postojowe dla samochodów, wymaga połączenia z drogą publiczną. Mieszkańcy budynku wielorodzinnego muszą mieć możliwość dojechania swoimi samochodami do tego budynku i do znajdujących się w tym budynku garaży. Tym samym brak zjazdu z drogi publicznej uniemożliwiający dojazd pojazdów do projektowanego budynku mieszkalnego oznacza zarazem, że w tej sprawie wydanie pozwolenia na budowę jedynie budynku D jako II etapu inwestycji, nie spełniało wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie mógł więc uznać, że pozwolenie wydane przez organ I instancji jest prawidłowe, ponieważ Wojewoda zasadnie ustalał stan faktyczny i prawny sprawy na datę wydania swojej decyzji, a nie na datę wydania decyzji pierwszoinstancyjnej.

Tylko dodatkowo można wskazać, że brak komunikacji obszaru inwestycji objętej etapem II uniemożliwiałby dojazd np. samemu inwestorowi na etapie budowy budynku. Pojazdy budowy muszą bowiem dojeżdżać na plac budowy, a bez wykonania zjazdów byłoby to co najmniej utrudnione.

Sąd z urzędu stwierdza również, że w aktach sprawy nie ma decyzji ustalającej warunki zabudowy, a tym samym nie ma pewności, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję porównywał zgodność pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta Miasta K. w dniu 25 sierpnia 2010 r. nr [....]

z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Obowiązkiem organu odwoławczego była całościowa ocena merytoryczna sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, która wprawdzie zasadnie rozstrzygnęła o uchyleniu decyzji organu I instancji, ale nie wskazała na szereg wątpliwości czy błędów, które powinny uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji.

Sąd miał na uwadze i to, że organ I instancji stosując się do wskazówek organu odwoławczego mógłby zasadnie uznać, że te wszystkie istotne błędy nie dostrzeżone przez organ odwoławczy nie istnieją i wydać kolejną decyzję, która – w razie skargi do sądu administracyjnego – mogłaby być ponownie uchylona właśnie z powodu nie dostrzeżonych błędów przez organ odwoławczy.

Każda zaś sprawa administracyjna powinna być wyjaśniona i załatwiona jak najszybciej, a w szczególności organ odwoławczy powinien wskazać organowi I instancji te wszystkie błędy, które powinny być wytknięte i ich usunięcie w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego powinno utwierdzać tak organy jak i strony, że innych wad już nie zawiera dane postępowanie.

Mając na uwadze art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu II instancji, ponieważ w decyzji tej nie wskazano na szereg istotnych uchybień proceduralnych popełnionych przez organ I instancji, a samo zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [....] zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy winien prawidłowo zastosować art. 138 K.p.a. i ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne celem ustalenia, jakie wady popełnił organ I instancji i stosownie do tego zakończyć postępowanie. Organ ten winien zastosować wskazówki zawarte w uzasadnieniu tego wyroku.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a., z tym że zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego, zwrotu opłaty z tytułu udzielenia pełnomocnictwa oraz kwotę zasądzonych kosztów dla profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej.