Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 940/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbańska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi [...]I Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako "Skarżąca" lub "Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji opisanej w komparycji postanowienia, utrzymującej w mocy nałożoną na Spółkę przez organ I instancji karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych.

Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Spółka wskazała, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącej wykonanie orzeczenia spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej i uniemożliwienie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. We wniosku zaznaczono, iż wysokość nałożonej kary jest kilkukrotnie wyższa od kapitału zakładowego Spółki, który wynosi 5.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W ocenie Sądu Spółka nie wykazała niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie dołączono do skargi jakichkolwiek dokumentów, których analiza mogłaby uprawdopodobnić spełnienie przesłanek umożliwiających Sądowi zastosowanie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie. Nie spełnia ustawowych wymagań samo stwierdzenie, że sytuacja Skarżącej jest trudna i wykonanie decyzji spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej. Stwierdzenie takie powinno zostać co najmniej uprawdopodobnione.

Uzasadniając swój wniosek, Spółka powołała się na wysokość kapitału zakładowego i dysproporcję jego wysokości w stosunku do orzeczonej przez organ kary. Jednakże w ocenie Sądu nie jest to przesłanka wystarczająca dla orzeczenia o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Należy podkreślić, iż sama wysokość kapitału zakładowego nie ma bezpośredniego przełożenia na rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej. Kapitał zakładowy pełni funkcję prawną, ekonomiczną i gwarancyjną. Funkcja prawna polega na tym, że kapitał zakładowy, dzieląc się na udziały obejmowane przez wspólników, stanowi podstawę prawną ich uczestnictwa w spółce. Funkcja ekonomiczna sprowadza się do tego, że wniesione przez wspólników wkłady na pokrycie kapitału zakładowego dają podstawę do rozpoczęcia działalności spółki. Funkcja gwarancyjna polega na tym, że kapitał zakładowy stanowi minimalne zabezpieczenie zobowiązań spółki wobec jej wierzycieli i powiązany jest z zasadą stałości kapitału zakładowego (A. Kawałko, Umorzenie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, Kraków 2006). Zatem to nie wysokość kapitału zakładowego, w tym przypadku wynoszącego pięć tysięcy złotych, świadczy o sytuacji finansowej Skarżącej, lecz przede wszystkim skala przychodów oraz środków finansowych, jakie ma ona do dyspozycji. Spółka nie wskazała, jakie są jej obroty i jak wygląda jej stan majątkowy, co uniemożliwia dokonanie oceny co do faktycznego stanu zagrożenia dla bytu spółki, co sugerowano we wniosku.

Chybiony jest także zawarty we wniosku argument o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Argumentacja ta abstrahuje bowiem od przesłanek warunkujących możliwość udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej. Jak wskazano to już powyżej, warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie przez stronę, że w wyniku wykonania tego orzeczenia, po jej stronie dojdzie do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd.

Z powyższego wynika, że sąd bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (zob. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 590/12, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Na aktualnym etapie postępowania Sąd nie może rozpatrywać kwestii legalności wydania decyzji przez organ.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.