Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 212/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 44 pkt 11 i pkt 6 zał. nr 2
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej I. uchyla decyzję II instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 i Dz.U. 253 poz. 2130 z dnia 29 listopada 2005 r.), wydała w dniu [...] r. orzeczenie [...] w sprawie zdolności W. S. do zawodowej służby wojskowej.

Komisja podała, że po przeprowadzonym u żołnierza badaniu lekarskim rozpoznała: 1) nietolerancja glukozy, nieznacznie upośledzająca sprawność ustroju (§ 60 pkt 1), 2) blizna po operacji wyrostka robaczkowego nieupośledzająca sprawności ustroju (§ 3 pkt 1), 3) skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa (§ 26 pkt 3). Wobec powyższego uznała go za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w Żandarmerii – kategoria N – zał. 2, grupa I.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano jedynie, że szczególne warunki i właściwości służby wojskowej nie przyczyniły się do powstania schorzeń.

W. S. odwołał się od powyższego orzeczenia wskazując, że w dniu 18 grudnia 2007 r. powtórzył badania krzywej cukrowej w laboratorium szpitalnym, a następnie udał się do lekarza specjalisty diabetologa w celu uzyskania opinii, który to nie stwierdził u niego cukrzycy i nietolerancji glukozy. Do powyższego odwołania skarżący dołączył powołaną opinię specjalisty oraz wyniki badań krzywej cukrowej.

Po rozpatrzeniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] r. orzeczenie Nr [...], którym z powołaniem się na przepis art. 127 § 1 i art.138 k.p.a. w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia podała, że po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu analizy dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Wskazała, że z wykonanych dla potrzeb orzeczniczych Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. badań lekarskich specjalistycznych wynika, iż stwierdzone zaburzenia, tj. hiperbilirubinemia oraz nieprawidłowe wyniki biochemiczne wątroby mieszczą się w zakresie pojęciowym § 44 pkt 11 i § 44 pkt 6 z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., co kwalifikuje orzekanego w grupie I osób badanych (kandydaci do zawodowej służby wojskowej) do kategorii "N" - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

Nadto dodała, że skarżący nie przedstawił do wglądu komisji innej dokumentacji, która zawierałaby dane mogące powodować uzasadnione wątpliwości co do wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych.

Powyższą decyzję W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze podał, iż wydane orzeczenie w ogóle nie odnosi się do jego wniosku o ponowne przeprowadzenie badań w związku z ustaleniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanych orzeczeniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego, pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, (...). Dlatego też do tego rodzaju rozstrzygnięć jak orzeczenia o zdolności do służby wojskowej odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999r. l SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w kpa ogólne zasady postępowania administracyjnego.

Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu.

Z lektury akt sprawy wynika, iż skarżący na etapie postępowania odwoławczego dotyczącego określenia zdolności do służby wojskowej przedłożył dokumentację medyczną w postaci badania krzywej cukrowej, przeprowadzonej w laboratorium szpitalnym, a także opinii lekarza specjalisty diabetologa, który to nie stwierdził u niego cukrzycy i nietolerancji glukozy. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż Komisja odwoławcza nie ustosunkowała się do wyników tych badań oraz do opinii specjalisty diabetologa z dnia 19 grudnia 2007 r. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jednocześnie w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416), na której podstawie wydano rozporządzenie, którego przepisy są podstawą wydania skarżonego rozstrzygnięcia nie zawarto regulacji, które wyłączają zastosowanie cytowanego wyżej przepisu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że organ decyzyjny dysponując różnymi dowodami, nie może uchylać się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co wynika z art. 7, 77 § 1oraz art. 80 k.p.a. Organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 4). Ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Nadto wobec faktu, iż zarówno ustawa o powszechnym obowiązku obrony, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenia nie precyzją, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia, to w tym zakresie znajduje zastosowanie przepis art. 107 § 3 k.p.a., w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (por wyrok NSA z dnia 28 lipca 2000 r. III SA 774/00 LEX nr 47320). Tymczasem w zaskarżonym orzeczeniu brak jest nie tylko odniesienia się do przedstawionych dokumentów, ale również nie uzasadniono przyczyny odmowy ich wiarygodności.

Komisja lekarska wydając orzeczenie winna w uzasadnieniu podać fakty, które uznała za udowodnione, a dopiero później oceniać je pod katem konkretnej jednostki chorobowej i przypisywać im konkretny przepis prawa. Uzasadnienie powinno bowiem odzwierciedlać tok rozumowania organu a także dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że przez rozpoznanie całego materiału należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organ ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż z przyczyn wskazanych wyżej pod adresem Komisji odwoławczej orzekającej w sprawie musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany. W niniejszej sprawie nie orzekano w przedmiocie wykonania zaskarżonego orzeczenia, gdyż orzeczenie o przydatności (lub braku przydatności) do służby wojskowej nie posiada samodzielnego przymiotu wykonalności.