Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 262/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan /spr./ Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant sekr. sąd Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi Spółki "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie w zakresie obejmującym utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2005r, nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji wymienionego w pkt. I, do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Na podstawie własnych tytułów wykonawczych prowadzone jest przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne wobec spółki "A" w likwidacji z M. z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od pracowników spółki (PIT-4) za okres od [...] do [...] 1992 oraz wszystkie miesiące 1993 roku, nadto zaległości w podatku od towarów i usług za: [...] 1993r., [...] 1994r., [...] 1995r., [...] 1995r., [...] 1996r. (VAT-7).

Spółka złożyła pismo z dnia [...] 2002r., określając je jako "zarzuty do egzekucji" w związku z zajęciem przez organ egzekucyjny w dniu [...].2002r. jej wierzytelności w stosunku do Spółdzielni Mieszkaniowej Służby Zdrowia, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podniesiono, że egzekwowane zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 1992 i 1993 zostały zapłacone, nadto, że nastąpiło przedawnienie wszelkich zobowiązań podatkowych powstałych do dnia [...] 1996r. Strona podkreśliła także, że zajęcie wierzytelności spółki było bezskuteczne, gdyż w chwili zajęcia wierzytelność nie istniała, bowiem uprzednio stanowiąca ją należność spółka otrzymała i rozdysponowała.

Postanowieniem z dnia [...] 2002r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego po rozpatrzeniu zarzutów, jako wierzyciel, potwierdził zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1992-1993 w łącznej kwocie [...] zł, a także w podatku od towarów i usług za wyszczególnione w postanowieniu miesiące lat: 1993, 1994, 1995, 1996 i 1999, stwierdzając, iż nie uległy one przedawnieniu. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że wpłaty dłużnika w łącznej kwocie [...] zł i [...] zł zostały zaliczone na pokrycie należności do [...] 1992r. z odsetkami oraz w podatku VAT za [...] 1993r., oraz częściowo za [...] 1993r., [...] 1994r. i [...] 1999r. Przerwę biegu przedawnienia spowodowało zajęcie rachunku bankowego spółki dokonane dnia [...].1996r.

Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zaskarżone zażaleniem spółki postanowienie utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...] 2002r., stwierdzając, że nie nastąpiło przedawnienie objętych tytułami wykonawczymi zaległości.

Postanowienie powyższe, a także poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2005r. (sygn. akt I SA/Po 2686/02). Sąd stwierdził, iż zarzuty spółki zostały wniesione po upływie terminu, bez jednoczesnego wniosku o jego przywrócenie, wobec czego zarzuty są bezskuteczne. Jednak Sąd uznał, że przedmiotem postępowania jest wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego oparty na zarzucie przedawnienia zobowiązań podatkowych nim objętych i sprawa w tym zakresie wymagała wyjaśnienia. Za przerwę biegu przedawnienia Sąd uznał w stosunku do zobowiązań podatkowych objętych tytułami wykonawczymi, date ich doręczenia skarżącej dnia [...].1997r. wskazując, iż nie wszystkie tytuły wykonawcze zostały skarżącej doręczone. Natomiast z akt sprawy nie wynika, jakoby zawiadomienie o zajęciu rachunków bankowych spółki, dokonane dnia [...].1996r., zostało skarżącej doręczone. Jednocześnie zarzut przedawnienia na podstawie art.70 §4 Ordynacji podatkowej Sąd uznał za bezzasadny.

Postanowieniem z dnia [...] 2002r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozpoznał zarzuty spółki i uznał je za bezzasadne, natomiast zażalenia na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie między innymi art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uwzględnił i postanowieniem z dnia [...] 2003r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji.

W szczególności nie uwzględniono zarzutu przedawnienia zobowiązań, wskazując, że poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego dłużnika dokonanego w dniu [...].1996r. nastąpiła przerwa biegu przedawnienia.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 327/03) stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2003r., nr [...] co do oddalenia zarzutów spółki oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji z dnia [...] 2002r. nr [...] . Sąd stwierdził, że zarzuty zostały wniesione przez dłużnika po terminie, wobec czego organ odwoławczy, rozpatrując zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów na podstawie art. 138 § 1 kpa powinien uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie w tym przedmiocie, a rozpatrzyć jedynie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślono także, że postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji było bezprzedmiotowe, skoro wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym.

Stosując się do rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2005r. i 9 maja 2005r. i rozpoznając złożony przez spółkę wniosek, jako żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, przede wszystkim z powodu przedawnienia zobowiązań w nim objętych organ egzekucyjny pierwszej instancji stwierdził, że podnoszone przez spółkę argumenty dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] są bezprzedmiotowe, bowiem tytuł ten został w dniu [...] 1998r. wycofany przez wierzyciela. Stwierdzono również, że wpłata spółki na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 i 1993 nastąpiła dopiero w roku 1996 i została zarachowana na poczet należności głównych oraz odsetek, począwszy od dnia wymagalności zaliczek za poszczególne miesiące. Natomiast tytuły wykonawcze nr [...] oraz [...] zostały wysłane stronie wraz z zajęciem rachunku bankowego z dnia [...] 1998r., jednakże przesyłka nie została przez spółkę podjęta. Skoro strona nie informowała organu o zmianie swego adresu, przesyłkę dołączono do akt sprawy jako doręczoną.

W oparciu o powyższe ustalenia postanowieniem z dnia [...] 2005r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego na podstawie art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powołując się także na treść art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 1998r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dodano nadto, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań, ponieważ bieg przedawnienia został przerwany przez skuteczne doręczenie spółce tytułów wykonawczych w [...] 1997r., przy czym po przerwaniu przedawnienie rozpocznie biec na nowo dopiero od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, strona podniosła, że przerwanie biegu przedawnienia co do zobowiązań objętych tymi tytułami wykonawczymi, które zostały spółce doręczone, nastąpiło jeszcze przed wejściem w życie Ordynacji podatkowej, tj. pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zaś stosownie do art. 30 ust. 3 tej ustawy – przedłużenie terminu przedawnienia nie mogło być dłuższe niż pięć lat. Z uwagi na to, że od daty doręczenia tytułów upłynęło 5 lat, zobowiązanie uległo przedawnieniu. Jeśli zaś tytuły wykonawcze, nie zostały doręczone, mimo, że spółka informowała organ o swym adresie do doręczeń, tj. adresie biura zarządu spółki w P., ul. [...], nastąpiło przedawnienie objętych nimi zobowiązań, co potwierdził także Sąd w wyroku z dnia 18 stycznia 2005r, lecz organ w sposób wadliwy zinterpretował uzasadnienie wyroku.

Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art.138 §1 pkt 1 w zw. z art.144 kpa oraz art.59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] 1993r. oraz w podatku od towarów i usług za [...] 1996r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do tych zobowiązań, z uwagi na przedawnienie, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Ustalenie, że tytuły wykonawcze nr [...] i [...] obejmujące zaległości podatkowe w podatku dochodowym oraz podatku VAT za wyżej podane miesiące nie zostały spółce doręczone, gdyż w aktach sprawy brak potwierdzenia ich doręczenia, spowodowało uznanie przedawnienia zobowiązań podatkowych nimi objętych, a w konsekwencji tego umorzenie postępowania egzekucyjnego w tym zakresie. Natomiast tytuły wykonawcze nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...], , [...] zostały stronie doręczone przed wejściem w życie Ordynacji podatkowej. Podniesiono także, że w dniu 1 września 2005r. weszła w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy- Ordynacja podatkowa i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199), którą zmieniono treść art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, wprowadzając zapis, że po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie z art.21 ustawy nowelizującej z dnia 30.06.2005r. do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. 1.09.2005r. stosuje się przepis art.70 §4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym nową ustawą. Zatem do zobowiązań istniejących objętych postępowaniem egzekucyjnym, po przerwie biegu przedawnienia rozpoczyna od swój bieg od [...].2005r.

Powołując się na wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18.01.2005r. i z dnia 9.05.2005r. sygn. akt I SA/Po 2686/02 i I SA/Po 327/03 stanowisko w kwestii przedawnienia zobowiązań objętych postępowaniem egzekucyjnym wyjaśniono, że zgodnie z art.30 ust.1 w/w ustawy, zobowiązania podatkowe przedawniłyby się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności. W przypadku zatem najstarszych zaległości termin ten upłynąłby z dniem [...].1997r. Z uwagi jednak na zastosowanie w dniu [...].1997r. przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, o której dłużnik został powiadomiony tj. doręczenia stronie tytułów wykonawczych – bieg terminu przedawnienia został przerwany. Co prawda art.30 ust.3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych przewidywał, iż po przerwaniu biegu terminu przedawnienia termin ten biegł na nowo, jednakże od wejścia w życie z dniem 1.01.1998r. Ordynacji podatkowej, na mocy art.70 §4 zaczęła obowiązywać zasada, iż po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Brak jest natomiast w przepisie tym zastrzeżenia, jakie zawierał przepis art.30 ust.3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, że przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze pięć lat. Nie znajduje zatem uzasadnienia – jak podkreślił sąd – stanowisko skarżącej spółki, iż w stosunku do wszystkich zobowiązań podatkowych nastąpiło przedawnienie.

Powyższe postanowienie organu odwoławczego stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w części, w jakiej Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej. Wnosząc o zmianę postanowienia w zaskarżonej części i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, zarzucono naruszenie art.30 ust.3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, art.70 § 1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art.21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący podniósł, że w świetle mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 30 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nastąpiło przedawnienie zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi wyszczególnionymi w postanowieniu organów, bowiem w przepisie tym wprost stwierdzono, że przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż 5 lat.

Skarżący wskazał, że nawet gdyby przyjąć, iż do jego zobowiązań stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, to i tak zobowiązania jego uległy już przedawnieniu stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 30 czerwca 2005r.

Jednocześnie skarżący złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podkreślając że brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nastąpiła przerwa biegu przedawnienia co do zaległości objętych doręczonymi spółce tytułami wykonawczymi, tym samym termin przedawnienia nie upłynął, zaś odnośnie tytułów wykonawczych, które nie zostały spółce doręczone, organ ten stwierdził przedawnienie zobowiązań i umorzył postępowanie egzekucyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkich powodów w niej wymienionych.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do tego czy zaległości podatkowe skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata: 1992 i 1993 oraz z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1993r., 1994,1995 uległy przedawnieniu, a w razie odpowiedzi pozytywnej – czy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej winno zostać umorzone.

Na wstępie podkreślić należy, że wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18.01.2005 I SA/Po 2686/02 oraz z dnia 9.05.2005r. I SA/Po 327/03, w których Sąd zawarł ocenę prawną w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych spółki objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, będącym przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie, zostały wydane przed zmianą przepisu art.70 §4, §5 i §6 Ordynacji podatkowej, dokonana w art.1 ustawy z dnia 30.06.2005r. (Dz.U. Nr 143, poz.1199), która weszła w życie z dniem 1.09.2005r. O ile przepis art.70 §4 w zdaniu drugim Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania powyższych wyroków przewidywał, iż: "Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie ono na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne", o tyle przepis ten w nowym brzmieniu określa, iż: "Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny", przy czym na podstawie art.21 ustawy nowelizującej z dnia 30.06.2005r. do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepis art.70 §4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym niniejszą (nową) ustawą.

Przedstawiona wyżej zmiana stanu prawnego jest istotna, wobec czego nie może budzić wątpliwości, że wyłącza w sprawie wobec sądu i organów moc wiążącą oceny prawnej wyrażonej w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyżej powołanych co do braku przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącej spółki, co do których nadal toczy się postępowanie egzekucyjne.

Nie ma podstaw prawnych do zmiany stanowiska, że przerwa biegu przedawnienia, jako zdarzenie prawne, podlega ocenie prawnej w oparciu o prawo obowiązujące w dacie, gdy to zdarzenie wystąpiło. Tytuły wykonawcze na zaległości podatkowe objęte prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zostały doręczone skarżącej spółce dnia [...].1997r., co nie było w sprawie kwestionowane. Dotyczy to tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym za okres od [...] do [...] 1992r. oraz od [...] do [...] 1993r. (PIT 4) oraz w podatku od towarów i usług za [...] 1993, [...] 1994, [...] i [...] 1995r. Postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości podatkowych za [...] 1993 (PIT 4) i [...] 1996 (VAT) nie objętych doręczonymi tytułami wykonawczymi zostało umorzone, skoro zaskarżonego postanowienia ostatecznego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].2006r. w części zawierającej to rozstrzygnięcie wydany wyrok w niniejszej sprawie nie obejmuje.

Mając powyższe na uwadze oraz treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18.01.2005r. I SA/Po 2686/02 (str.5) za przerwę biegu przedawnienia przed wejściem w życie Ordynacji podatkowej należało uznać na podstawie art.30 ust.2 ustawy z dnia 19.12.1980r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. z 1993r. Nr 108, poz.486 ze zm.) doręczenie tytułów wykonawczych skarżącej dnia [...].1997r. w zakresie zobowiązań podatkowych doręczonymi tytułami wykonawczymi objętych, skoro brak w aktach odrębnego potwierdzenia wcześniejszego odbioru przez skarżącą spółkę zawiadomienia o dokonanym zajęciu rachunków bankowych dnia [...].1996r. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że z chwilą wejścia w życie Ordynacji podatkowej powyższy skutek prawny został wyeliminowany. Po przerwie biegu terminu przedawnienia biegnie ono na nowo, co jest istotą przerwy. Zgodnie z art.30 ust.3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, w czasie obowiązywania której przerwa biegu przedawnienia nastąpiła, przedawnienie biegnie na nowo po każdym przerwaniu, jednakże przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe, niż dalsze 5 lat. Przepis ten nie określał, od którego dnia rozpoczyna na nowo biec termin przedawnienia po przerwie wywołanej czynnością egzekucyjna, wskazując jedynie, że po każdym przerwaniu biegnie ono na nowo. Konkretną datę rozpoczęcia biegu na nowo przedawnienia przepis ten regulował jedynie w odniesieniu do odroczenia terminu płatności podatku oraz rozłożenia zaległości na raty. Dlatego przyjąć należało, że skutek ten następuje po dniu, w którym miało miejsce przerwanie biegu terminu przedawnienia, czyli poczynając od [...] 1997r. Upływ terminu [...] nastąpił więc z dniem [...] 2002r.

Co do zasady, iż z chwilą wejścia w życie Ordynacji podatkowej, wobec braku w jej przepisach przejściowych przepisu intertemporalnego odnoszącego się do stosowania prawa właściwego w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, należy stosować do przedawnienia zobowiązań przepis art.70 §4 Ordynacji podatkowej, wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.01.2005r. wydanym w rozpoznawanej sprawie. Jest to ocena prawna wiążąca sąd i organy w tej sprawie na postawie art.153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należało mieć również na uwadze, że organ egzekucyjny pierwszej instancji, orzekając po wydaniu prawomocnych wyroków Sądu, uchylających wszystkie uprzednie rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych, winien był wziąć za podstawę rozstrzygnięcia przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r., która zaczęła obowiązywać w przedmiotowym zakresie z dniem 1 września 2005r. Zgodnie bowiem z art. 21, ustawy nowelizującej Ordynację podatkową do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym tą (niniejszą) ustawą.

Stosownie zaś do art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od powyższego dnia, a więc w czasie wydawania rozstrzygnięć przez organy ubu instancji, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a po przerwaniu biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (w rozpoznawanej sprawie czynności egzekucyjnej), biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art.70 § 4).

Skoro ponownego zajęcia wierzytelności skarżącej zresztą bezskutecznie wobec jej nieistnienia w chwili zajęcia dokonano dopiero dnia [...].2002r., rozważanie czy zawiadomienie o jej zajęciu zostało skarżącej skutecznie doręczone stało się bezprzedmiotowe, bowiem czynność tę podjęto po upływie 5 lat, licząc od [...].1997r. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że wskutek istotnej zmiany brzmienia art.70 §4 zdanie drugie Ordynacji podatkowej z dniem 1.09.2005r., gdy w sprawie niniejszej przepis ten ma zastosowanie, nie można było przy rozstrzyganiu sprawy po dniu 1.09.2005r. twierdzić, jak to zdaje się czynić organ odwoławczy, iż dopiero od dnia 1.09.2005r. rozpoczął na nowo biec termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w stosunku do których wszczęto przed tym dniem postępowanie egzekucyjne, do tego dnia nie zakończone. Ustawodawca takiej regulacji nie zawarł w przepisie intertemporalnym art.21 ustawy z dnia 30.06.2005r., tę nowelizację wprowadzającym, nie ma więc podstawy prawnej do takiego wnioskowania. Można na powyższych podstawach natomiast wnosić, że o ile w stanie prawnym przed dniem 1.09.2005r. zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik był zawiadomiony powodowało wydłużenie terminu przedawnienia do zakończenia postępowania egzekucyjnego, a więc w istocie na czas nieograniczony, o tyle po nowelizacji następuje ograniczenie do 5 lat terminu przedawnienia po przerwie spowodowanej zastosowaniem środka egzekucyjnego. Uregulowanie to wydaje się nawet korzystniejsze dla podatników od przewidzianego w art.30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie, w jakim utrzymano nim w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, orzekając jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku - na podstawie art. 152 wyżej wymienionej ustawy.

/-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska

L.Sz.