Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 81/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: stwierdzono że postępowanie prowadzone było przewlekle a przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa
w pozostałym zakresie skarge oddalono
Powołane przepisy: article: Art. 12, 7, 35, 37
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie: NSA Krystyna Kuzner WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 25 listopada 2014 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. Stwierdza, że postępowanie prowadzone było przewlekle, a przewlekłość ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; I. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 28 czerwca 2016 r. A. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w sprawie [...], w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z wniosku skarżącego z dnia 25 listopada 2014 r.

Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania, stwierdzenie, że przewlekłość miała miejscem z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154§6 ppsa, zarządzenie od organu I instancji wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie.

Skarżący przedstawił przebieg postępowania oraz zarzucił, że głównym celem organu administracji było zablokowanie legalizacji pobytu i możliwości pracy skarżącego. Nadto wskazał, przewlekłe prowadzenie postępowania skutkowało problemami w życiu prywatnym, zawodowym oraz stratami finansowymi.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podał, co następuje:

Wnioskiem z dnia 25 listopada 2014 r. skarżący zwrócił się do Wojewody o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. Wojewoda orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie z uwagi na fakt, że kwestia podniesiona we wniosku była przedmiotem zakończonych postępowań administracyjnych. Decyzją z dnia [...] 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił ww. decyzję.

Pismem z dnia 18 marca 2015 r. Wojewoda zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W tym też dniu organ zwrócił się do organów wskazanych w art. 183 ust. 1 b ustawy o cudzoziemcach z prośbą o przekazanie informacji czy wjazd skarżącego i jego pobyt na terytorium RP może stanowić zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa. Pismem z dnia 20 marca 2015 r. Wojewoda zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 20 maja 2015 r. z uwagi na trwające czynności wyjaśniające.

W dniu 23 marca 2015 r. Oddział Straży Granicznej poinformował organ I instancji o braku możliwości weryfikacji cudzoziemca i wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu na przekazanie żądnej informacji.

Dnia 25 marca 2015 r. Wojewoda przekazał Prezydentowi Miasta wniosek skarżącego dotyczący zwolnienia z opłaty skarbowej.

Dnia 30 marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczące Skarżącego.

Dnia 31 marca 2015 r. Wojewoda wezwał Skarżącego i jego żonę na przesłuchanie.

Dnia 10 kwietnia 2015 r. do Wojewody wpłynęła opinia Komendanta Oddziału Straży Granicznej.

W związku z otrzymaną od żony skarżącego informacją, że nie zamierza ona stawiać się na przesłuchanie dnia 23 kwietnia 2015 r. organ I Instancji ponownie wezwał M. C. do stawiennictwa w charakterze świadka

Dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy.

Pismami z dnia 6 maja 2015 r. Wojewoda wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Policji, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o udostępnienie informacji o skarżącym. W związku z tym poinformowano skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 20 lipca 2015 r.

Dnia 21 maja 2015 r. organ pozyskał sprawozdanie z czynności przeprowadzonych przez Placówkę Straży Granicznej w miejscu zamieszkania skarżącego.

Dnia 27 maja 2015 r. organ podjął bezskuteczną próbę dokonania oględzin mieszkania zajmowanego przez skarżącego. W tym też dniu żona skarżącego oraz sam skarżący zostali przesłuchani.

W dniach 29 maja 2015 r., 3 czerwca 2015 r. i 16 czerwca 2015 r. do Wojewody wpłynęły odpowiedzi na pismo z dnia 6 maja 2015 r. Dodatkowo organ zwrócił się do Ambasady RP w Bejrucie oraz wezwał A. N. do stawiennictwa w celu przesłuchania. W dniu 2 lipca 2015 r. przesłuchano L. L.

Dnia 20 lipca 2015 r. wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do 20 września 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. Wojewoda odmówił skarżącemu przeglądania dokumentów zawierających informacje zastrzeżone.

Postanowienie to utrzymał w mocy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego.

Dnia 18 września 2015 r. przedłużono prowadzone postępowanie do dnia 20 listopada 2015 r.

Dnia 24 września 2015 r. skarżący wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek w przedmiocie stwierdzenia bezczynności i przewlekłości postępowania przez organem I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. uznano zażalenie za uzasadnione i wyznaczono termin załatwienia sprawy do 15 marca 2016 r.

Dnia [...] 2016 r. Wojewoda wydał decyzję odmawiającą A. C. udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Wojewoda wyjaśnił, że podejmowane w sprawie działania zmierzały do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Czynności te nie zmierzały do rażącego naruszenia prawa. Nadto szybkość postępowania nie może stanowić wartości nadrzędnej nad obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym zasadami dążenia do prawdy obiektywnej oraz wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Dodał, że postanowienie z [...] 2016 r. nie zawiera nakazu zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, ale wskazanie przesłanek jego zastosowania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zbadania przez organ II instancji działań organu I instancji obejmujących okres pomiędzy 20 lutym 2015 r. a 15 lipca 2015 r. a nie jak chciał skarżący do 21 stycznia 2016 r. podniósł organ, że analiza dokonana przez organ II instancji dotyczyła okresu pomiędzy 20 lutym 2015 r. a 18 września 2015r. co jest uzasadnione tym, że zażalenie na przewlekłość i bezczynność organu I instancji złożone zostało przez skarżącego w dniu 24 września 2015 r., zatem przedmiotem kontroli organu II instancji były czynności Wojewody dokonywane do daty złożenia zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji i jego bezczynność jest ustalenie przede wszystkim trzech kwestii. Po pierwsze: czy sprawa, w której została wniesiona skarga była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ppsa, po drugie: czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania przewlekłości oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany, po trzecie: o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, czy organowi administracji można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania lub (i) bezczynność. Stwierdzić należało, że skarga w rozpoznawanej sprawie jest dopuszczalna. Postępowanie prowadzone przez organ powinno się zakończyć wydaniem decyzji, a skarżący przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność.

Stosownie do treści art. 149 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa.

Uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 ppsa jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Dlatego też rzeczą Sądu było w niniejszej sprawie dokonanie oceny, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nastąpiła bezczynność organu lub przewlekłość postępowania i czy ewentualnie bezczynność ta lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z kolei w myśl zasady statuowanej przepisem art. 12 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Stosownie do przepisu art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Z kolei przepis art. 36 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Jednakże sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia bezczynności organu, bowiem istotna jest przyczyna zwłoki. Jednakże organ wyznaczający na podstawie art. 36 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 i 35 k.p.a., a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy. Wprawdzie przepis art. 36 k.p.a. nie stwarza ograniczeń ani też nie ustala zasady, którą powinien kierować się organ przy wyznaczaniu nowego terminu, jednakże nie oznacza to dowolności i swobody organu. Przepis ten musi być interpretowany zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Wielokrotne informowanie strony przez organ, iż sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym, nie może stać się regułą, ponieważ organ administracji w ten sposób narusza wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania.

Przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa i art. 37 § 1 k.p.a., jednak pojęcie to ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu". Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, jednak podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26.10.2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). Inaczej rzecz ujmując przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa może być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2012 r., sygn. II SAB/Łd, LEX nr 1235300).

Kontrola sprawności postępowania rodzi konieczność ustalenia sekwencji podejmowanych czynności. Ustaleń takich Sąd dokonać może tylko na podstawie przedłożonych przez organ akt sprawy. Z tych zaś wynika, że:

Wnioskiem z dnia 25 listopada 2014 r. A. C. wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wnosząc również o zwolnienie od opłaty skarbowej.

Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. Wojewoda umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Decyzją z dnia [...] 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2015 r. A. C. zwrócił się do Wojewody o wyłączenie T. W. – pracownika Urzędu z udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Akta sprawy wraz z decyzją organu odwoławczego wróciły do Wojewody w dniu 20 lutego 2015 r.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. Wojewoda odmówił wyłączenia T. W., Starszego Inspektora Wojewódzkiego od udziału w przedmiotowym postępowaniu.

W dniu 3 marca 2015 r. A. C. zwrócił się do organu administracji z zapytaniem w sprawie przesłuchania w dniu 17 marca 2016 r.

Pismem z dnia 16 marca 2015 r., udzielono odpowiedzi na pismo A. C. z dnia 13 marca 2015 r.

Pismem z dnia 17 marca 2015 r. poinformowano strony, że w dniu 20 lutego 2015 r. zostało wszczęte postępowanie z wniosku A. C. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Czynność powyższa była zbędna, ponieważ postępowanie administracyjne raz wszczęte nie podlega ponownemu wszczęciu w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ (por. wyrok z dnia 5 sierpnia 2008 r., IV SAB/Wa 54/08, LEX nr 563039). Nadto organ, po zwrocie akt przez organ odwoławczy podjął już wcześniej czynności w sprawie - wydał wspomniane wyżej postanowienie z dnia 10 marca 2015 r. przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika.

Pismem z dnia 18 marca 2015 r. Wojewoda wystąpił do Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Wojewódzkiego Policji i Komendanta Oddziału Straży Granicznej z prośba o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium RP mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z dnia 20 marca 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia 20 maja 2015 r. Wyznaczenie dwumiesięcznego terminu na załatwienie sprawy nie było uzasadnione w realiach przedmiotowej sprawy.

Pismem z dnia 25 marca 2015 r. Wojewoda przekazał zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta podanie A. C. z dnia 25 listopada 2014 r. dotyczące zwolnienia z opłaty skarbowej - przekazanie wniosku po ośmiu miesiącach świadczy o nieuzasadnionej zwłoce organu.

W dniu 26 marca 2015 r. Komendant Wojewódzki Komisji udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 18 marca 2015.

Pismem z dnia 31 marca 2015 r. wezwano M. C. na stawienie się w dniu 22 kwietnia 2015 r. celem złożenia wyjaśnień.

Dnia 10 kwietnia 2015 r. wpłynęła do organu informacja Komendanta Oddziału Straży Granicznej.

Dnia 21 kwietnia 2015 r. M. C. poinformowała organ, że nie stawi się na przesłuchanie w dniu 23 kwietnia 2015 r.

Dnia 22 kwietnia 2015 r. wezwano ponownie M. C. i A. C. na przesłuchanie w dniu 27 maja 2015 r. - termin ten winien był być wyznaczony znacznie wcześniej.

Dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy.

W związku z otrzymaną w dniu 10 kwietnia 2015 r. informacją od Komendanta Oddziału Straży Granicznej, pismami z dnia 6 maja 2015 r. Wojewoda wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Policji, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego udostępnienie informacji o skarżącym. Zważywszy na datę pisma (10 kwietnia 2015 r.), które było powodem tych wystąpień, wskazane czynności winny mieć miejsce wcześniej.

Pismem z dnia 8 maja 2015 r. wystąpiono do Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o osobie.

Pismem z dnia 20 maja 2015 r. poinformowano stronę o przedłużenia terminu załatwienia sprawy do dnia 20 lipca 2015 r.

W dniu 20 maja 2015 r. wpłynęła odpowiedź ze strony Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 21 maja 2015 r. do organu wpłynęło sprawozdanie z przeprowadzonego przez Placówkę Straży Granicznej wywiadu środowiskowego.

W dniu 25 maja 2015 r. wpłynęła odpowiedź ze strony Szefa Agencji Wywiadu.

W dniu 27 maja 2015 r. organ podjął bezskuteczną próbę dokonania oględzin mieszkania zajmowanego przez skarżącego. W tym też dniu przesłuchano skarżącego i jego żonę.

W dniu 29 maja 2015 r., w związku z pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Placówki Straży Granicznej, zwrócono się do Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Bejrucie o udostępnienie informacji, które mogą mieć wpływ na podjęcie decyzji w toczącym się powstępowaniu. Data wystąpienia do Ambasady, po otrzymaniu informacji w dniu 10 kwietnia 2015 r. świadczy o nieuzasadnionej zwłoce organu. W dniach 3 czerwca 2015 r. i 16 czerwca 2015 r. do organu wpłynęły odpowiedzi Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Komendanta Głównego Policji na pismo z dnia 6 maja 2015 r.

W dniu 17 czerwca 2015 r. przesłuchano A. N. - najemczynię mieszkania przy ul. O w K.

W dniu 18 czerwca 2015 r. odbyło się przesłuchanie A. C.

W dniu 2 lipca 2015 r. odbyło się przesłuchanie L. L., właścicielki mieszkania przy ul. O w K.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewoda odmówił stronie przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym nadana została klauzula "zastrzeżone".

W piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. poinformowano strony o nowym terminie załatwienia sprawy, który wyznaczono do dnia 20 września 2015 r. – ponownie organ wyznaczył zbyt długi termin na załatwienie sprawy.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. udzielono odpowiedzi A. C., na jego pismo z dnia 29 lipca 2015 r.

Natomiast w piśmie z dnia 27 sierpnia 2015 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na pismo z dnia 10 sierpnia 2015 r. Poinformowano, że w dniu 28 lipca 2015 r. akta sprawy przesłano do organu odwoławczego celem rozpatrzenia zażalenia z dnia 23 lipca 2015 r. na postanowienie z dnia 15 lipca 2015 r. odmawiające skarżącemu przeglądania dokumentów. Ponownej odpowiedzi udzielono skarżącemu w dniu 4 września 2015 r.

Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie z dnia 15 lipca 2015 r.

Pismem z dnia 18 września 2015 r. poinformowano stronę o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia 20 listopada 2015 r.

Pismem z dnia 30 listopada 2015 r. udzielono A. C. odpowiedzi na jego pismo z dnia 2 listopada 2015 r. – organ winien udzielić odpowiedzi stronie znacznie wcześniej.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie A. C. z dnia 23 września 2015 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 15 marca 2016 r. W dniu 4 lutego 2015 r. (data wpływu) organ odwoławczy przesłał Wojewodzie materiały przesłane od Wojewody za pismem z dnia 28 października 2014 r. wraz z postanowieniem z dnia 24 stycznia 2016 r.

Akta sprawy zostały przesłane Wojewodzie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 29 lutego 2016 r. na okres 7 dni. Sąd ten rozpoznawał sprawę ze skargi A. C. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 15 września 2015 r. Wyrok w tej sprawie zapadł już po wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu kontrolowanym w niniejszej sprawie. (dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 3427/15 uchylił postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 15 września 2015 r. )

W dniu 7 marca 2016 r. A. C. zapoznał się z aktami sprawy.

Decyzją z dnia 14 marca 2016 r. Wojewoda odmówił udzielenia A. C. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyższego zestawienia wynika, że organ podejmował niektóre czynności z opóźnieniami i choć jednorazowo podejmował ich kilka, to nie uniknął braku należytej ich koncentracji. Było to dwumiesięczne przedłużenie terminu załatwienia sprawy z dnia 20 marca 2015 r. i 20 lipca 2015 r. , czynność z dnia 25 marca 2015 r. - przekazanie wniosku skarżącego o zwolnienie z opłaty skarbowej, czynności będące konsekwencją otrzymania pisma Oddziału Straży Granicznej z dnia 10 kwietnia 2015 r.; czynność przesłuchania L. M. L.; czynność udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 2 listopada 2015 r. Zbędne było także z przyczyn już wyżej wskazanych, informowanie stron, że w dniu 20 lutego 2015 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie.

Wnioskować należy, że brak tej koncentracji wynikał z nienależytej analizy posiadanego materiału i braku dostatecznie opracowanej koncepcji tego postępowania, w tym określenia zakresu koniecznego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że organ administracji był już w posiadaniu materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawach wszczętych wnioskami A. C. z dnia 23 października 2013 r. oraz z dnia 22 maja 2014 r. Winien więc postępowanie prowadzić zgodnie z ww. zasadami wyrażonym w kodeksie postępowania administracyjnego.

Sposób prowadzenia przez organ administracji postępowania wyczerpuje znamiona przewlekłości. Przewlekłości tej nie można jednak nadać charakteru rażącego. Ocena kwalifikowanego charakteru przewlekłości - jak trafnie podkreśla się w doktrynie prawa (por. W. Chróścielewski, op. cit.) - nie może pomijać bowiem potrzeby przeprowadzenia oceny działań organu administracji publicznej w danej sprawie w ich całokształcie. Z kolei na całokształt tych działań oraz jego ocenę niewątpliwie składają się takie elementy, jak liczba przedłużeń terminów załatwienia sprawy, charakter i rodzaj czynności pozornych mających tuszować długotrwałość postępowania, stan prawny i faktyczny sprawy uzasadniający w relacji do stopnia wynikających z niego ustaleń, podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Czynności, jakkolwiek nie zawsze trafne były podejmowane bez nadmiernej zwłoki, a przedłużenie postępowania uprzedzane było zawiadomieniami sporządzanymi na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 §1 ppsa orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalono skargę w pozostałym zakresie.