Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 583/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 65 ust. 5, ust. 6, art. 73 ust. 1, art. 76
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: Art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 187, art. 191, art. 210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 5 ust. 2 , art. 6 ust. 3 i ust. 4, art. 7, art. 20 ust. 1 i ust. 3, ust. 6, art. 62, art. 63, art. 67, art. 68, art. 71, art. 78, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 218, art. 219, art. 220 ust. 1, ust. 2 lit. b), art. 221, art. 24
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 291 poz 1 Art. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi "A" H. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Firma "A" H. A. z K. w dniu 15.05.2009 r. za zgłoszeniem celnym SAD [...] zadeklarowała do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu:

- w poz. 1 w polu 31 jako "akcesoria do aparatów cyfrowych- bateriopaki, pierścienie pośrednie",

- w poz. 2 w polu 31 jako "piloty zdalnego sterowania".

Towar objęty poz. 1 został zaklasyfikowany do kodu Taryfy Celnej 8529.90.20.00 (kod TARIC) ze stawką celną 0%,

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem odprawy celnej były battery packi do lamp błyskowych; pierścienie pośrednie oraz piloty zdalnego sterowania. Przeprowadzona kontrola postimportowa w siedzibie firmy, wskazała na nieprawidłowości w deklarowanych w zgłoszeniach celnych kodach CN dla importowanych towarów.

We wszczętym z urzędu postępowaniu celnym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...], określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 2414,00 zł, powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu tej kwoty oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek. Organ zmienił klasyfikację taryfową importowanych towarów. Zdaniem organu towary opisane jako:

- "akcesoria do aparatów cyfrowych" będące "battery packami"- pojemniki na baterie-fotograficznych lamp błyskowych, winny być zaklasyfikowane do kodu CN 8543 70 90 99 ze stawką celną 3, 7 %,

- "akcesoria do aparatów cyfrowych" będące fotograficznymi pierścieniami pośrednimi, winny być zaklasyfikowane do kodu CN 9002 11 00 90 ze stawką celną 6,7%.

Zmiana elementów kalkulacyjnych (kodu CN oraz stawek celnych) spowodowała określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Organ odrzucając prawidłowość klasyfikacji w/w towarów, dokonanej przez zgłaszającego, określił ich taryfikację do kodu CN 8543.70.90, w przypadku bateriopacków do lamp błyskowych oraz do kodu CN 9002.11.00 dla fotograficznych pierścieni pośrednich. Organ oparł się na 1 i 6 regule Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiących integralną część Taryfy celnej, uwadze 2a) do działu 90 oraz na brzmieniu pozycji 8543 i kodu 854370, 85437090 (w przypadku batteriopacków do lamp błyskowych) oraz na 1 i 6 regule Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, na uwadze 1 m) do sekcji XVI, dodatkowo na uwadze 2b) do działu 90 WTC oraz na brzmieniu pozycji 9002 oraz podpozycji 90021100 (w przypadku fotograficznych pierścieni pośrednich).

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a także złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 244 WKC.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego przez:

I. obrazę przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez błędne dokonanie klasyfikacji towarów;

II. obrazę art. 220 ust. 1 i 2 lit. b WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania tj. zaksięgowana uprzednio kwota nie była niższa od prawnie należnej oraz przez niezastosowanie ust. 2 lit. b art. 220 w sytuacji spełnienia przesłanek zakazujących dokonania retrospektywnego zaksięgowania.

III. obrazę art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez żądania zapłaty odsetek od długu celnego, pomimo faktu, iż decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego była bezzasadna.

- przepisów prawa procesowego:

IV. art. 180 O.p. przez oparcie się w decyzji na dowodach zgromadzonych w toku kontroli, która została przeprowadzona z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

V. obrazę art. 122, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich dowodów przedstawionych przez stronę,

VI. obrazę art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów.

Zdaniem strony dokonana przez organ celny klasyfikacja przedmiotowych towarów jest nieprawidłowa.

Dyrektor izby Celnej decyzją znak [...] z dnia 8.03.2010 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz informacji o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 2414,00 zł. i w tym zakresie orzekł co do istoty, natomiast w pozostałej części utrzymał w/w decyzję w mocy - na podstawie art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 2 a) ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust. 5 i ust. 6; art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 4 pkt 5, pkt 18; art. 6 ust. 3 i ust. 4; art. 7, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6; art. 67, art. 78; art. 201, 214 ust. 1, art. 220 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.; Dz.Urz. polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, t. 4, str. 307; dalej: WKC), oraz na podstawie art. 1 Rozporządzenia Rady /EWG/ Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 7.09.1987 r. Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 2 str. 382), zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załącznik l do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 291 z 31.10.2008 r.).

Organ odwoławczy:

- określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1486,00 zł z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu 15.05.2009 r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 1.486,00 zł. za okres od dnia 16.05.2009 (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego;

- zmienił nieprawidłowo ustalone, przez organ I instancji, kody CN dla towarów:

1. pierścienie pośrednie i określił, jako prawidłowy kod towaru (kod CN) 9006.91.00. (ze stawką celną 3,7%);

2. battery pack do lamp błyskowych i określił, jako prawidłowy kod towaru (kod CN) 9006.99.00 (ze stawką celną 3,2%).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest nieprawidłowa.

Odnośnie klasyfikacji taryfowej battery packów do lamp błyskowych. Przedmiotem odprawy celnej były: "battery pack'i" do lamp aparatów cyfrowych. Aby dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru należy wrócić do cech i właściwości towaru i przypomnieć, że obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi. Co do przeznaczenia baterry pack'ów nie ma wątpliwości. Są one przeznaczone do współpracy wyłącznie z lampami błyskowymi, które klasyfikuje się do pozycji CN 9006. Sugerowana przez stronę pozycja CN 8529.90.20 obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528.

Organ podkreślił, iż battery packi nie stanowią wyposażenia aparatów cyfrowych, a stanowią wyposażenie lamp błyskowych do aparatów cyfrowych. Z tego względu nie mogą być klasyfikowane jako części aparatów cyfrowych do pozycji 8529 (zgodnie z Uwagą 2 b) do sekcji XVI, zgodnie z którą pozostałe części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538), ponieważ pozycja 8529, obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528.

Kierując się, więc regułami 1 i 6 ORINS stwierdził, że właściwy kod towaru dla battery pack'ów do lamp błyskowych to kod CN 9006.99.00, który obejmuje części i akcesoria lamp błyskowych. Wspólna Taryfa Celna przypisała do kodu CN 9006.99.00 stawkę celną 3,2%. Taka klasyfikacja została ustalona na podstawie reguł 1 i 6 ORINS oraz Uwagi 2 a) do działu 90 WTC (w brzmieniu "z zastrzeżeniem postanowień uwagi 1 do niniejszego działu, części lub akcesoria do maszyn, aparatury, przyrządów lub artykułów, objętych niniejszym działem klasyfikuje się zgodnie z następującymi zasadami: a) części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91 (inne niż objęte pozycją 8487, 8548 lub 9033), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji;".

Przyznać, zatem należy stronie, iż zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu - jest zasadny. Strona podała błędnie rozporządzenie Komisji (WE) - winno być 1031/2008 z dnia 19.09.2008r. które na dzień zgłoszenia towaru do procedury obowiązywało.

Błędna klasyfikacja taryfowa doprowadziła do zastosowania niewłaściwej stawki celnej. To spowodowało określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w niewłaściwej wysokości.

Odnośnie klasyfikacji taryfowej pierścieni pośrednich. Przedmiotem odprawy celnej były pierścienie pośrednie, jak deklaruje zgłaszający, do aparatów cyfrowych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że ww. towar- to zestaw pierścieni pośrednich przeznaczony do aparatów z bagnetem C.

Należy zwrócić uwagę na istotną informację (podaną m.in. na stronie [...]), iż pierścienie mogą współpracować zarówno z aparatami fotograficznymi, w których materiałem światłoczułym jest film fotograficzny, jak i z aparatami cyfrowymi, w których materiałem światłoczułym jest matryca CCD. W opisach zestawów pierścieni strona informuje, iż pierścienie pośrednie zakładane są pomiędzy aparatem i obiektywem, a ich działanie polega na zmianie odległości między soczewkami obiektywu a filmem fotograficznym lub matrycą CCD w aparacie. Zatem jest w posiadaniu wiedzy, że zestawy pierścieni pośrednich mogą współpracować tak z aparatami cyfrowymi, jak i z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi. Wobec tego organ l instancji nie przeanalizował dość wnikliwie całego materiału dowodowego, z którego wynika, iż konstrukcja pierścieni jest dostosowana do rozwiązań konstrukcyjnych stosowanych w aparatach cyfrowych (uwzględniają najnowsze rozwiązania technologiczne). Są, zatem ze względu na zastosowanie odpowiednich systemów połączeń (np. AF) polecane do stosowania w aparatach cyfrowych, (co nie wyklucza ich stosowania w aparatach analogowych). Zatem organ I instancji niewłaściwe określił cechy i właściwości pierścieni.

Należy przyznać rację stronie, że pierścienie pośrednie nie stanowią elementu, części, ani akcesorium obiektywu. Dlatego pierścienie pośrednie są równorzędnym elementem stosowanym w fotografii, co obiektywy, czy konwertery. Z tego względu nie można ich klasyfikować do pozycji 9002 obejmującej m.in. obiektywy fotograficzne, konwertery, filtry. Taka klasyfikacja nie uwzględnia obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia towaru. W związku z tym dokonana przez organ I instancji klasyfikacja pierścieni pośrednich do kodu 9002.11.00 jest nieprawidłowa (pozycja 9002.11.00 obejmuje, bowiem soczewki obiektywów, jak i same obiektywy do aparatów fotograficznych, powiększalników lub pomniejszalników). Pierścienie pośrednie nie posiadają optyki, nie są wyposażone w żadne soczewki. Zatem nie jest to element optyczny.

O ile, więc stanowią oprzyrządowanie aparatów cyfrowych i fotograficznych, o tyle pojawia kwestia ich prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Czy powinna być związana z aparatami cyfrowymi objętymi podpozycją 8525.80.30 WTC, czy też z aparatami fotograficznymi objętymi pozycją 9006. Czy powinny być klasyfikowane do kodu CN 8529.90.20, jak zadeklarował zgłaszający w zgłoszeniu celnym, czy do kodu 9006.91.00 obejmującego części i akcesoria do aparatów fotograficznych.

Kod 8529.90.20 obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 -Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00.

Próba klasyfikacji pierścieni pośrednich do CN 8529.90.20 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 b) do Sekcji XVI Taryfy celnej, natomiast próba klasyfikacji do CN 9006.91.00 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 a) do Działu 90 Taryfy celnej.

Zgodnie z treścią uwagi 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej w brzmieniu: "z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującą zasadą b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529, lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517".

Natomiast w myśl Uwagi 2 a) do Działu 90 "z zastrzeżeniem postanowień uwagi 1 do niniejszego działu [dotyczy towarów wykluczonych z działu 90], części lub akcesoria do maszyn, aparatury, przyrządów lub artykułów, objętych niniejszym działem klasyfikuje się zgodnie z następującymi zasadami: a) części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91 (inne niż objęte pozycją 8487, 8548 lub 9033), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji", a taką pozycją jest właśnie 9006.91.00 (części i akcesoria do aparatów fotograficznych).

Mając na uwadze, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę, nie można dokonać prawidłowej klasyfikacji taryfowej w/w pierścieni jedynie na podstawie 1 reguły ORINS. Zachodzi, bowiem możliwość pozornego klasyfikowania towaru do dwóch różnych pozycji. W przypadku, jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z postanowieniami reguły 1 ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS.

Organ odwoławczy eliminując możliwość zastosowania kolejnych reguł wskazał, że zgodnie z regułą 3 a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar.

Zgodnie z kolejną regułą - regułą 3 c), jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. Stosując tę regułę bez trudności można już określić właściwy kod towaru. Z dwóch pozycji (kodów CN) możliwych pozornie do zastosowania tj. CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00, pozycją ostatnią w kolejności numerycznej jest CN 9006.91.00, z przypisaną przez Wspólną Taryfę Celną stawką celną 3,7%.

Zatem zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, pierścienie pośrednie, należy klasyfikować do kodu CN 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych".

Przyznać, zatem należy stronie, iż zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji spornych pierścieni pośrednich, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu - jest słuszny. Stwierdzone naruszenie w/w przepisów skutkuje uchyleniem decyzji organu l instancji w zakresie wskazanym w sentencji i orzeczeniem w tym zakresie co do istoty sprawy.

Błędna klasyfikacja taryfowa doprowadziła do zastosowania niewłaściwej stawki celnej dla towaru będącego pierścieniami pośrednimi - tj. 6,7%, zamiast stawki 3,7% przypisanej do towarów klasyfikowanych do kodu CN 9006.91.00. To z kolei spowodowało określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w niewłaściwej wysokości.

Ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów (kodów CN) przez organ celny powoduje konieczność zastosowania do towarów (battery packi i pierścienie pośrednie) stawek celnych właściwych dla ustalonych kodów CN. Stawki te określone zostały we Wspólnej Taryfie Celnej obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Wobec faktu, iż wynik kontroli i postępowania odwoławczego wskazują na fakt nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej dokonanej przez stronę i organ l instancji, zachodzi konieczność rozdzielenia zgłoszonego towaru na 2 pozycje SAD. Wobec powyższego, w celu prawidłowego określenia kwoty wynikającej z długu celnego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, organ odwoławczy zmienił elementy zawarte w zgłoszeniu celnym. Pozostałe elementy dotyczące określenia kwoty długu celnego, pozostają niezmienione, jako prawidłowe.

Zatem kwota wynikająca z długu celnego podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu wynosi 1.486,00 zł. Prawnie należna kwota za towar objęty w/w zgłoszeniem celnym wynosi 1752,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, w wysokości 1752,00 zł. jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 266,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A. z K., został powiadomiony o kwocie należności celnych w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji w wysokości 2414,00 zł., a więc w kwocie wyższej, niż określona w niniejszej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 i art. 221 WKC nie znajduje uzasadnienia.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru i stawka celna), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości 266,00 zł, a więc w wysokości niższej (o 1486,00 zł) od prawnie należnej (1752,00 zł.). Możliwość uwolnienia się od rygoru art. 65 ust. 5 Prawa celnego zachodzi w przypadku wykazania przez dłużnika, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Postanowienia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie wskazują, jako przesłanki do odstąpienia od poboru odsetek - działania organów celnych, którym można przypisać błąd.

Strona, jako podmiot, którego rodzaj prowadzonej działalności polega na sprzedaży sprzętu fotograficznego oraz na przywozie takiego towaru, specjalizująca się w tej materii, nie wykazała się starannością i dbałością w należytym sporządzeniu zgłoszenia celnego. Na stronach internetowych sklepu internetowego [...] podaje informacje, iż: battery packi do lamp są urządzeniami przeznaczonymi do dodatkowego zasilania zewnętrznych lamp błyskowych a nie aparatów cyfrowych; pierścienie pośrednie mogą współpracować zarówno z aparatami fotograficznymi, w których materiałem światłoczułym jest film fotograficzny, jak i z aparatami cyfrowymi, w których materiałem światłoczułym jest matryca CCD. Zatem zgłaszając towar strona nie podała wszystkich danych dotyczących cech i charakteru zgłaszanego towaru oraz określających przeznaczenie towaru. To spowodowało nieprawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących klasyfikacji towarów. Jako doświadczony podmiot gospodarczy, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Działania strony wskazują, więc albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd.

Zatem zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, jest bezzasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. W odniesieniu do sprawy realizacja tych przesłanek przedstawia się następująco.

I. Błąd organu celnego.

Obowiązkiem zgłaszającego jest przedstawić do odprawy celnej towar wraz z odpowiednimi dokumentami. Zapisy zawarte w zgłoszeniu celnym powinny być zgodne ze stanem faktycznym oraz z zapisami zawartymi w dokumentach handlowych. Organ celny ma obowiązek przyjąć zgłoszenie celne, jeśli spełnia ono wymogi formalne, tj. ma wypełnione wszystkie wymagane przy danej procedurze celnej pola oraz przedstawiono organowi określone w przepisach prawnych dokumenty (art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC).

Zgłoszenie celne może zostać przyjęte bez weryfikacji lub z weryfikacją. Przedmiotowe zgłoszenie celne nie było przedmiotem weryfikacji w oparciu o art. 68 WKC. W sprawie zakwestionowanie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym miało miejsce w trakcie tzw. kontroli postimportowej zgłoszenia celnego. Przeprowadzona kontrola postimportowa, ma swoje oparcie zarówno w przepisach stricte Wspólnotowych (art. 78 WKC), jak i w polskich przepisach celnych, które są częścią prawodawstwa Wspólnotowego. Dowody zgromadzone w toku kontroli postimportowej zostały uzyskane zgodnie z przepisami, a tym samym mogły być wykorzystane w toku postępowań celnych dotyczących kontrolowanego przedsiębiorcy. Art. 78 WKC daje organom celnym podstawę do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów do deklarowanej procedury celnej. Wobec powyższego mając na uwadze treść art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC, przyjęcie (nawet niepoprawnego) zgłoszenia celnego, ale spełniającego wymogi formalne było obowiązkiem organów celnych, który wynikał wprost z przepisów WKC. Zatem takim działaniom organu celnego nie można przypisać błędu. Trudno także powiedzieć, jakie "Późniejsze milczenie organu utwierdziło Stronę o prawidłowości dokonanego zaksięgowania", gdyż strona nie precyzuje swojego zarzutu.

Wobec powyższego zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), nie było następstwem błędu organów celnych.

II. Błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Skoro zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego -jest bezprzedmiotowe.

Nie mniej jednak strona, mimo posiadania wiedzy na temat cech i właściwości oraz parametrów sprowadzonego sprzętu, nie uwzględniała wszystkich tych danych lub uwzględniała je wybiórczo, co prowadziło do deklarowania niewłaściwych kodów CN. Strona jest doświadczonym przedsiębiorcą specjalizującym się w sprowadzanym sprzęcie fotograficznym, podającym te dane także na stronie internetowej prowadzonego sklepu internetowego. Publikowanych tam danych w wielu przypadkach nie uwzględnia w kwestii klasyfikacji sprowadzanych towarów. Taka postawa podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Jako doświadczony podmiot gospodarczy, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Działania strony wskazują jednak albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd.

Zatem nie zostały spełnione warunki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut jego naruszenia jest bezzasadny.

Organ odwoławczy nie podzielił zasadności naruszenia przepisów postępowania.

Postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2010 r., Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r.

H. A. wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, w części dotyczącej:

- przyjętej przez organ odwoławczy klasyfikacji w odniesieniu do towaru będącego pierścieniami pośrednimi,

- odsetek od określonej w decyzji kwoty długu celnego.

Zarzucił decyzji:

I. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu;

- błędną wykładnię art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania,

- obrazę art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, a zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego;

- obrazę art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez obciążenie odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie w związku z uznaniem, że skarżący nie udowodnił, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania,

II. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• obrazę art. 122, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącego,

• obrazę art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 125 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów, zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę oraz zasadę ekonomii procesowej.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji we wskazanej części.

Skarżący zaskarżył również postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r., znak [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie art. 244 WKC przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie szczegółowo odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów.

Na marginesie zauważył, iż stanowisko skarżącego, wyrażane w składanych wyjaśnieniach oraz informacjach zamieszczonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji w kwestii przeznaczenia fotograficznych pierścieni pośrednich uległo w skardze znaczącej zmianie. Skarżący, niezależnie od wspomnianych informacji zamieszczanych na witrynie internetowej sklepu [...], utrzymywał i informował organy celne, iż "pierścienie pośrednie importowane przez Odwołującego są przeznaczone wyłącznie do pracy z aparatem cyfrowym..". W skardze natomiast stwierdza, iż "...niektóre pierścienie pośrednie mogą mieć zastosowanie z aparatami analogowymi, ale większość z nich a tym bardziej importowane towary firmy K. E. T. S. D i E. swoje zastosowanie znajdują z aparatami cyfrowymi".

W świetle przytoczonych informacji i danych dotyczących obiektywnych cech i właściwości w/w pierścieni pośrednich ( bez względu na to czy są to pierścienie firmy K. czy innej) zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego, iż "ich działanie polega na zmianie odległości pomiędzy soczewkami obiektywu, a matrycą CCD w aparacie". W/w twierdzenie może sugerować i wprowadzać w błąd, iż przedmiotowe pierścienie współpracą tylko z aparatami cyfrowymi, co nie jest prawdą.

Z jednej strony skarżący chce, aby traktować go, jako wiarygodny, profesjonalny podmiot na rynku sprzętu fotograficznego, a z drugiej strony podaje niepełne informacje dotyczące sprzedawanego sprzętu, a w dodatku dezawuuje własne informacje i dane o sprzęcie (o pierścieniach pośrednich) podawane na stronach swojego sklepu internetowego [...], przytaczając niepełne opisy i dane zamieszczone na witrynach internetowych innych sprzedawców tego sprzętu. W przypadku, bowiem pierścieni pośrednich to ich producenci wskazują, że stosowane mogą być zarówno do tradycyjnych aparatów fotograficznych, jak i aparatów cyfrowych. Zatem producentowi należy dać wiarę, co do właściwości i obiektywnych cech pierścieni pośrednich. Postawa skarżącego może wskazywać na świadome wprowadzanie organów celnych w błąd, co do natury importowanych pierścieni pośrednich w celu klasyfikowania towaru zgodnie z oczekiwaniami strony. Należy podkreślić, iż jeden z największych dystrybutorów sprzętu m.in. firmy K. , - firma T. (dystrybucja na USA) oferuje, na swoich stronach internetowych, pierścienie pośrednie ("D") nie w grupie produktów przeznaczonych wyłącznie do kamcorderów i aparatów cyfrowych, ale osobno, w grupie szeroko rozumianych aparatów tzw. lustrzanek (for SLR Camera), a więc również aparatów fotograficznych analogowych. Skoro producenci sprzętu fotograficznego przewidują możliwość współpracy wyprodukowanych przez siebie towarów zarówno z aparatami cyfrowymi jak i fotograficznymi (analogowymi), oznacza to, iż segment aparatów fotograficznych (analogowych) stanowi nadal istotną część rynku fotograficznego.

Zatem twierdzenie skarżącego, iż przedmiotowe pierścienie pośrednie przeznaczone są głównie do aparatów cyfrowych, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Są one stosowane w równym stopniu z fotograficznymi aparatami analogowymi i z aparatami cyfrowymi.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że pełnomocnik skarżącego podnosi, że oceniając wykrywalność błędu należy wziąć pod uwagę profesjonalizm przedsiębiorcy, wskazując jednocześnie, iż warto ustalić czy aktywność przedsiębiorcy obejmuje głównie dokonywanie eksportu i importu, czy ma on doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru, czy dokonywał wcześniej operacji handlowych. Ponadto wskazuje, iż skarżący przez dłuższy okres dokonywał takiej samej klasyfikacji do przedmiotowego towaru, co mogło go utwierdzić w poczuciu, iż kod, do jakiego klasyfikował towar jest prawidłowy. Na poparcie powyższej argumentacji odwołuje się do decyzji [...], z której wynika, iż podmioty, które dokonywały w przeszłości wiele identycznych lub podobnych czynności, dla których jednak należności nie były nigdy obliczone w sposób prawidłowy, przy czym organy celne nie wskazały przy żadnej z wymienionych czynności ich niezgodności - co powoduje, iż można je uznać za podmioty niedoświadczone. Wobec powyższego skarżący miał prawo do popełnienia błędu.

Odnosząc się do powyższego Dyrektor wskazał, że należy zgodzić się z twierdzeniem, iż badając doświadczenie zawodowe podmiotu należy w szczególności zbadać, czy chodzi lub nie o profesjonalny podmiot gospodarczy, którego działalność polega w zasadniczej części na dokonywaniu czynności przywozu i wywozu, oraz czy posiadał on już pewne doświadczenie w handlu badanymi towarami. Za podmioty niedoświadczone mogą być uznane: 1) osoby fizyczne, 2) bardzo małe przedsiębiorstwa, 3) podmioty dokonujące po raz pierwszy przywozu towaru, 4) podmioty, które mimo że dokonywały uprzednio czynności przywozu, posługują się po raz pierwszy nowymi procedurami czy też 5) podmioty, które dokonywały w przeszłości wielu identycznych lub podobnych czynności, dla których jednak należności nie były nigdy obliczone w sposób prawidłowy, przy czym organy celne nie wskazały, przy żadnej z wymienionych czynności, ich niezgodności.

Pełnomocnik skarżącego powołując się na decyzję [...] wykazuje, iż firma "A" może zostać uznana za niedoświadczony podmiot, tym samym mając prawo do popełnienia błędu z uwagi na fakt, iż dokonując wszelkich czynności związanych z importem towarów, organy celne nie wykazały niezgodności czy nieprawidłowości tych obliczeń.

Powołana decyzja nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, w szczególności z uwagi na odmienny stan faktyczny sprawy. W przedmiotowej decyzji firma początkowo przeprowadzała zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego towarów (różnego rodzaju mięs) uzyskując w ten sposób produkty kompensacyjne. Firma w ramach dokonywanej procedury i uzyskanych zezwoleń upoważniona była do dopuszczenia do swobodnego obrotu 10% uzyskanych w ten sposób produktów kompensacyjnych, zaś pozostała część przekazywana zostawała do składu celnego lub zostawała usuwana. W trakcie dalszej działalności firma chcąc zrezygnować w całości z procedury uszlachetniania czynnego, a pozostając jedynie przy procedurze dopuszczenia do swobodnego obrotu już przetworzonych towarów, w celu obliczenia prawidłowych należności (gdyż towar przekraczał przewidziany we wcześniejszym zezwoleniu próg 10 % produktów kompensacyjnych, które Strona mogła przeznaczyć do swobodnego obrotu) chcąc prawidłowo obliczyć należności celne zwrócił się w tym celu do właściwych organów celnych. Urząd celny dokonując dopuszczenia do swobodnego obrotu błędnie pobrał należności przywozowe opierając się na przepisach prawa, którymi powyższe produkty nie były objęte (art. 122 rozporządzenia EWG nr 2913/92), zatem dokonał błędnego naliczenia należności. Dopiero w późniejszym okresie władze celne odkryły, iż w przedmiotowej sprawie cła winny być pobierane zgodnie z zupełnie innym przepisem tj. art. 121 rozporządzenia EWG 2913/92. Wobec zaistniałej sytuacji firma domagała się umorzenia należności za okres, w którym organy celne błędnie je pobierały, uzasadniając powyższe roszczenie faktem, iż w zaistniałej sytuacji jakiekolwiek zaniedbania nie wynikały z jego strony, gdyż dla ustalenia prawidłowej wysokości należności przez cały okres działał w ścisłej współpracy z właściwymi lokalnymi organami celnym. Same zaś organy celne przyznały, iż błędnie naliczyły należności- aktywny błąd organów. Na podstawie tak przedstawionego stanu faktycznego Komisja niniejszą decyzją uznała, iż pomimo doświadczenia zawodowego firmy nie można uznać, iż dokonała ona ewidentnego zaniedbania.

W przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu organów celnych, a w szczególności nie można uznać na podstawie przytoczonej argumentacji, iż skarżący nie jest doświadczonym przedsiębiorcą, co w konsekwencji miałoby przyczynić się do przyznania, iż miał on prawo do popełnienia błędu.

Należy podkreślić, iż przy ocenie czy błąd był wykrywalny przez danego przedsiębiorcę należy wziąć pod uwagę charakter błędu, doświadczenie zawodowe i staranność podmiotu gospodarczego. Zgodnie z wyrokiem C-64/89 [...] z dnia 26.06.1990r, za każdym razem należy ustalić czy przepisy na podstawie, których dokonywano ustaleń są skomplikowane i dość proste do zbadania okoliczności faktycznych, czy przedsiębiorca, którego działalności polega m.in. na imporcie towarów ma już jakieś doświadczenie oraz czy przeprowadzał podobne transakcje oraz czy w przypadku wątpliwości, co do obliczania należności celnych zasięgnął informacji i uzyskał największe możliwe wyjaśnienia w celu ustalenia czy jego wątpliwości są uzasadnione.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w oparciu o wyrok w sprawie C-64/89 [...] z dnia 26.06.1990r. oraz wcześniejsze ustalenia wykluczono, aby strona mogła zostać uznana za niedoświadczonego przedsiębiorcę czy też nie znającego obowiązujących przepisów prawa albowiem rodzaj prowadzonej działalności oraz wiedza na temat cech i właściwości sprowadzanego towaru, a także działanie przez profesjonalną agencję celną, (która działa w oparciu o dokumenty dotyczące towarów dostarczone przez stronę posiadającą wiedzę fachową) umożliwiały deklarowanie towarów do prawidłowego kodu taryfy celnej z zachowaniem należytej staranności, a także umożliwiały zachowanie należytej staranności przy dokładnym analizowaniu cech, właściwości i przeznaczenia towaru. Pominięcie zaś istotnych, cech, właściwości i przeznaczenia sprowadzanego towaru oraz ich nieuwzględnienie przy dokonywaniu zgłoszenia celnego, a także nie przestrzeganie przepisów dotyczących klasyfikacji towarów (w szczególności właściwych reguł ORINS stanowiących integralną część celnej) doprowadziły w konsekwencji do błędnego określenia pozycji taryfy celnej w dokonywanym zgłoszeniu.

Dodatkowo Dyrektor stwierdził, iż powołany przez stronę wyrok ETS w sprawie [...] z 12.12.1996, C-38/95 - pkt 30, dotyczy nieco innego charakteru błędu organów celnych. Błąd opisany w wyroku wynika z użytej w przepisach Taryfy celnej, terminologii, która pociągać może za sobą niejasności lub nie jest przejrzysta w odniesieniu do celu danego przepisu. Dotyczy niejasności terminologicznych wynikających z używania nazwy zwyczajowej ryb, niektóre nazwy odnoszą się nie do określonych gatunków ryb, ale do rodziny gatunków. Błąd ten, ze swej natury, jako zaistniały w Taryfie celnej, był trudny do wykrycia przez firmę [...]. Jak wynika z powyższego, w spornej sprawie nie mamy do czynienia z błędem dotyczącym zapisów w Taryfie celnej. Opisy pozycji, do których organ zaklasyfikował towary są czytelne, spójne i nie sprawiają trudności w ich interpretacji. Tak, więc charakter błędu opisany w wyroku ETS jest inny niż przedmiotowa sprawa. Powyższe powoduje, iż powołany wyrok ETS w sprawie [...] z 12.12.1996, C-38/95 nie znajduje zastosowania w spornej sprawie.

Klasyfikacja taryfowa towarów dokonana zgodnie z regułami ORINS i uwzględniająca obiektywne cechy i właściwości towaru umożliwia, a wręcz nakazuje klasyfikację odpowiednich towarów do właściwego jedynego możliwego w sprawie kodu CN.

Dyrektor Izby Celnej kolejny raz zwrócił uwagę na konieczność określenia obiektywnych cech i właściwości towaru. Dopiero po określeniu stanu faktycznego towaru można przejść do określenia prawidłowego kodu CN z zastosowaniem kolejnych Reguł ORINS. Towary sprowadzane przez skarżącego to bardzo różny asortyment szeroko rozumianego sprzętu fotograficznego, w którym poszczególne towary posiadają indywidualne, różne cechy i właściwości. Właśnie znajomość tych cech i właściwości oraz prawidłowe ustalenie stanu faktycznego prowadzi do trafnej klasyfikacji towarowej do różnych kodów CN. Klasyfikacji dokonywanej zgodnie z chronologicznie stosowanymi Regułami ORINS. Organ celny wykazał to już na przykładzie klasyfikacji np. obiektywów (sprawa [...]), filtrów optycznych ([...]), czy też bartery packów np. ([...]), w tych sprawach skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustalonego przez organy celne kodu CN, żadnego z towarów -obiektywy, battery packi i lampy błyskowe, które to towary właśnie z uwagi na ich obiektywne cechy i właściwości są klasyfikowane do odpowiednich kodów CN.

W niniejszej sprawie, w przypadku battery packów do lamp błyskowych zaklasyfikowanych przez organ, z uwagi na ich obiektywne cechy i właściwości do kodu TARIC 9006.99.00.00, skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustalonego przez organy celne kodu CN. W skardze nie zawarł żadnych zarzutów, co do prawidłowości klasyfikacji battery packów do lamp błyskowych- a taki towar, a nie battery packi do aparatów cyfrowych, był przedmiotem importu. Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej przyjętej przez organ odwoławczy klasyfikacji towaru będącego pierścieniami pośrednimi. Zaskarżył natomiast decyzję m.in. w części dotyczącej odsetek od całej kwoty retrospektywnie określonego, w decyzji organu odwoławczego, kwoty długu celnego.

Skarżący podniósł jeszcze kwestię, która nie odnosi się bezpośrednio do naruszeń przepisów dotyczących prawa materialnego, czy proceduralnego w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia. W myśl art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług, naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Zdaniem skarżącego organy celne działające na terenie właściwości Izby Celnej, wydają osobno decyzje celne, a osobno decyzje podatkowe, co podwaja ilość spraw wszczętych przeciwko Skarżącemu i naraża go na dodatkowe koszty związane z wnoszonymi odwołaniami i skargami do WSA. Narusza to zasadę wyrażoną w art. 125 ordynacji podatkowej, iż organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, co prowadzi do wniosku, iż organy celne zobowiązane są zasadniczo do wydania jednej decyzji zawierającej dwa rozstrzygnięcia, celne i podatkowe.

Odnosząc się do powyższego, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przepisie tym zawarł możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Działaniom organów celnych w oparciu o takie uregulowanie ustawowe nie można, więc zarzucić naruszenia art. 125 O.p., którego zakres przedmiotowy nie pokrywa się z zakresem art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasada wyrażona w art. 125 O.p., winna być przestrzegana i realizowana przez organy zarówno w postępowaniach celnych, jak i podatkowych, co się wzajemnie nie wyklucza.

Dyrektor Izby Celnej odniósł się do zaskarżenia Postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. znak: [...], o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak: [...] z dnia [...] 2010 r.

Skarżący podnosi, iż "Dyrektor Izby Celnej rozpatrując wnioski skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji określających dług celny, przyjął nieprawidłową zasadę wydawania postanowień o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.", uznając tym samym zaskarżone postanowienie za bezpodstawne oraz sprzeczne z art. 244 WKC.

Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 244 WKC co do zasady odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano. Jednakże w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji. Jeżeli zaskarżana decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia. Jednakże nie wymaga się złożenia zabezpieczenia, jeżeli mogłoby to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej.

W niniejszej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji, której domagał się skarżący uzależnione było od spełnienia dwóch przesłanek tj.: uzasadnionych powodów, by sądzić, iż decyzja jest sprzeczna z przepisami lub istniała obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej oraz złożenia przez Stronę zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wykazanie, że złożenie tego zabezpieczenia mogłoby spowodować dla dłużnika poważne trudności.

W dniu wniesienia wniosku przez skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie stwierdzono, aby decyzja l instancji naruszała przepisy prawa celnego zaś strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o zagrożeniu wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla firmy "A" H. A., a także nie uiściła stosownego zabezpieczenia, nie uzasadniając przyczyn jego nie złożenia.

Zgodnie z orzecznictwem ETS szkody natury finansowej, co do zasady nie uważa się za poważną i nieodwracalną. Wyjątek od tej zasady stanowi sytuacja, w której zrekompensowanie wnioskodawcy poniesionej szkody nie byłoby możliwe. Przykładem jest sytuacja, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa (Wyrok ETS z dn. 17.07.1997r., C-1 30/95). Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na stan czy kondycję prowadzonej działalności gospodarczej, które świadczyłyby o realnym zagrożeniu bytu firmy na rynku. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu decydując się na importowanie towarów w naturalny sposób należy liczyć się z koniecznością uiszczania opłat związanych z jego importem tj. cłem oraz podatkiem od towarów i usług. Powoływanie się, zatem na obowiązek równoczesnej zapłaty należności celnych wynikających z różnych decyzji celnych nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji oraz nie wskazuje na złą kondycje finansową firmy czy też prawdopodobieństwo likwidacji, nie uzasadnia twierdzenia, że szkoda taka może nastąpić.

Zauważyć również należy, iż w przedmiotowej sprawie dopiero analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym pozwoliła na ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów i ustalenie prawidłowej kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu.

Pomimo faktu, iż Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją dokonał określenia niższej kwoty długu celnego niż w decyzji l instancji, to wysokość prawnie należna mieści się w wymiarze kwoty określonej decyzją organu I instancji, zaś organ odwoławczy nie posiada uprawnień wstrzymania wykonania decyzji jedynie w stosunku do części należności określonej w decyzji wymiarowej.

Ponadto bezsporne jest, iż decyzja organu celnego, której wstrzymania domagał się skarżący, dotyczyła należności celnych przywozowych, a zatem wstrzymanie jej wykonania było uzależnione do złożenia zabezpieczenia. Skarżący takiego zabezpieczenia nie złożył, a zatem o wstrzymaniu wykonania decyzji można byłoby mówić tylko wówczas, gdy mogło to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej (art. 244 zd. 3 WKC). Tylko te, bowiem przesłanki mają wpływ na wstrzymanie wykonania decyzji w przypadku obowiązku złożenia zabezpieczenia. Pozostałe przesłanki wymienione w art. 244 zd. 2 WKC dotyczą wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku, gdy takie zabezpieczenie nie jest wymagane, co wynika z literalnej treści tego przepisu.

"Te rygorystyczne regulacje prawne stanowią o wyjątkowości i szczególnym charakterze instytucji wstrzymania wykonania decyzji nakładającej należności celne przywozowe, bezwzględnie obowiązującą zasadą jest, bowiem natychmiastowe wykonanie decyzji" (wyrok WSA z dn. 28.04.2009r., sygn. akt III SA/Wr 580/08).

W okolicznościach niniejszej sprawy organ celny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania decyzji bez uprzedniego zabezpieczenia, skoro wykonanie decyzji nie mogło spowodować dla skarżącego poważnych trudności natury gospodarczej lub społecznej. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających fakt, iż jej sytuacja finansowa nie pozwala na złożenie zabezpieczenia, co umożliwiłoby zwolnienie przez organ celny strony z obowiązku jego złożenia oraz dokonania ich stosownej oceny. Poważnych trudności społecznych nie można zaś utożsamiać z trudnościami dotyczącymi sytuacji finansowej.

Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku ETS z dn. 19.07.1995r., C-149/95, stwierdzić należy, iż nie ma on zastosowania do sprawy albowiem odnosi się on do zupełnie innego stanu faktycznego. Strona, w powołanym wyroku w pełni wykazała, iż niewstrzymanie wykonania decyzji Komisji przyczyniłoby się nie tylko do złej sytuacji na rynku jej firmy, ale również innych podmiotów istniejących na rynku żeglugi morskiej. Strona ponadto przedstawiła szereg dokumentów zawierających dane dotyczące m.in. wyników finansowych, czy analizy sytuacji rynkowej, które miały decydujący wpływ na wydane orzeczenie i obrazowały szereg czynników czyniących wystarczającym stopień prawdopodobieństwa powstania poważnej i nieodwracalnej szkody. Trybunał w wyroku stwierdził również, iż wnioski o zastosowanie środków tymczasowych należy oceniać w celu zapobieżenia poważnej i nieodwracalnej szkody dla Strony, gdzie w tym przypadku decyzja modyfikowała warunki rynkowe, jako całość, których zmiana mogła doprowadzić do zaburzenia całego rozwoju na rynku, które następnie byłyby niezwykle trudne do odwrócenia.

W myśl ukształtowanej linii orzecznictwa trybunału, przesłanka nieodwracalnej szkody wymaga od sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków przejściowych przeanalizowania, czy uchylenie zaskarżonej decyzji, przez Sąd wydający orzeczenie w postępowaniu zasadniczym, uczyniłoby możliwym odwrócenie sytuacji wynikającej z natychmiastowego wykonania decyzji oraz czy wstrzymanie wykonania decyzji wywarłoby skutek taki, że decyzja nie byłaby w pełni wykonalna, gdyby środek zaskarżenia został oddalony (Wyrok ETS z dn. 19.07.1995r., C-149/95).

Mając na względzie powyższe ustalenia oraz argumentacje przedstawioną przez stronę stwierdzić należy, iż w żaden sposób nie uprawdopodobniła ona okoliczności uzasadniających zasadność wstrzymania wykonania decyzji, zaś sam wywód Strony nie poparty żadnymi dowodami, iż zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia w/w skutków nie jest wystarczający.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd zgodnie z ustawowymi kompetencjami - badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w kwestii taryfikacji spornych pierścieni Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego, jako zgodne z prawem.

W sprawie, trafnie organ wskazał, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze podlega, bowiem pewnym regułom. Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Zgodnie z regułą 1 ORINS opis pozycji, jak również uwagi do sekcji i działów, zwykle mają pierwszeństwo w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych o numerach 2 - 6, co potwierdza chronologiczny układ uwag. Dopiero, jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z postanowieniami reguły 1 ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS.

Zgłaszający, dla towarów objętych: poz. 1 zgłoszenia celnego zadeklarował - kod CN 8529.90.20 ze stawką celną 0% opisując towar, jako akcesoria do aparatów cyfrowych- bateriopaki, pierścienie pośrednie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zastosowanie przedmiotowych pierścieni pozwala na zmniejszenie minimalnej odległości fotografowania, umożliwiając wykonywanie zdjęć makro za pomocą standardowych obiektywów; są one zakładane między korpusem aparatu, a obiektywem; można je stosować pojedynczo lub w dowolnej konfiguracji. Przedmiotowe pierścienie nie posiadają optyki. Trafnie organ zwrócił uwagę na niezwykle istotną informację (podaną m.in. na stronie [...]), iż pierścienie mogą współpracować zarówno z aparatami fotograficznymi, w których materiałem światłoczułym jest film (błona) fotograficzny, jak i z aparatami cyfrowymi, w których materiałem światłoczułym jest matryca CCD.

Pierścienie współpracują z aparatami o mocowaniach typu bagnet C. W opisach zestawów pierścieni przeznaczonych do w/w systemów mocowań, sama strona skarżąca informuje, iż pierścienie pośrednie zakładane są pomiędzy aparatem i obiektywem, a ich działanie polega na zmianie odległości między soczewkami obiektywu a filmem fotograficznym lub matrycą CCD w aparacie -co pozwala uzyskać większą skalę odwzorowania. Zatem strona była w posiadaniu wiedzy, którą przedstawia też potencjalnym klientom, że importowane zestawy pierścieni pośrednich mogą współpracować tak z aparatami cyfrowymi, jak i z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi. Wobec tego Sąd podzielił stanowisko odwoławczego, który stwierdził, że organ l instancji nie przeanalizował dość wnikliwie całego materiału dowodowego, z którego wynika, iż konstrukcja pierścieni jest dostosowana do rozwiązań konstrukcyjnych stosowanych w aparatach cyfrowych. Są, zatem ze względu na zastosowanie odpowiednich systemów połączeń (np. AF) polecane do stosowania w aparatach cyfrowych, co zgodnie z posiadanym materiałem dowodowym nie wyklucza ich stosowania w aparatach analogowych.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji niewłaściwe określił cechy i właściwości pierścieni. Dodatkowo przyznał rację stronie skarżącej, że pierścienie pośrednie nie stanowią elementu, części, ani akcesorium obiektywu. Dlatego organ odwoławczy podzielił stanowisko strony, że pierścienie pośrednie są równorzędnym elementem stosowanym w fotografii, co obiektywy, czy konwertery. Z tego względu nie można ich klasyfikować do pozycji 9002 obejmującej m.in. obiektywy fotograficzne, konwertery, filtry. Taka klasyfikacja nie uwzględnia obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia towaru. W związku z powyższym zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż dokonana przez organ I instancji klasyfikacja pierścieni pośrednich do kodu 9002.11.00 jest nieprawidłowa (pozycja 9002.11.00 obejmuje bowiem soczewki obiektywów, jak i same obiektywy do aparatów fotograficznych, powiększalników lub pomniejszalników).

Pierścienie pośrednie nie posiadają optyki, nie są wyposażone w żadne soczewki. Zatem nie jest to element optyczny, gdyż zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do HS (do 9001) elementy optyczne produkowane są w taki sposób, aby dawały pożądany efekt optyczny. Działanie elementu optycznego polega na czymś więcej, niż na przejściu światła (widzialnego, ultrafioletowego lub podczerwonego) przez ten element, przejście światła raczej musi być w pewien sposób zmienione, np. poprzez odbicie, osłabienie, filtrację, ugięcie (dyfrakcję), skupienie itp.

Trafnie, więc organ odwoławczy wskazał, że o ile przedmiotowe pierścienie stanowią oprzyrządowanie aparatów cyfrowych i fotograficznych (analogowych), o tyle pojawiła się kwestia ich prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Czy powinna być związana z aparatami cyfrowymi objętymi podpozycją 8525.80.30 WTC, czy też z aparatami fotograficznymi objętymi pozycją 9006. Czy powinny być klasyfikowane do kodu CN 8529.90.20, jak zadeklarował zgłaszający w zgłoszeniu celnym, czy do kodu 9006.91.00 obejmującego części i akcesoria do aparatów fotograficznych.

Kod 8529.90.20 obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 –Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 852841 00, 852851 00 i 8528 61 00.

Zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, pierścienie pośrednie, będące przedmiotem importu wg zgłoszenia celnego, zasadnie organ odwoławczy zaklasyfikował do kodu CN 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych".

Organ odwoławczy przyznał, zatem stronie, iż zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji pierścieni pośrednich objętych spornym zgłoszeniem celnym, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu - jest słuszny. Przyczyniło się do tego nieuprawnione stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym ma w sprawie zastosowanie wyjaśnienie pojęcia "części", ogłoszone w wyroku ETS C-250 z dnia 26.10.2006 r.

Stwierdzone naruszenie w/w przepisów spowodowało uchylenie decyzji organu l instancji w zakresie wskazanym w sentencji i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy.

Błędna klasyfikacja taryfowa doprowadziła do zastosowania niewłaściwej stawki celnej dla towaru będącego pierścieniami pośrednimi - tj. 6,7%, zamiast stawki 3,7% przypisanej do towarów klasyfikowanych do kodu CN 9006.91.00. To z kolei spowodowało określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w niewłaściwej wysokości.

Nie był trafna argumentacja skarżącego, iż importowane pierścienie, to pierścienie z najnowszej linii DG- optymalizowane do aparatów cyfrowych, które mają swoje główne przeznaczenie do aparatów cyfrowych, są produkowane do poszczególnych aparatów cyfrowych. Jak wykazało postępowanie dowodowe, mimo, że sporne pierścienie są oznaczone symbolem DG, co sugeruje, iż mogą współpracować tylko z aparatami cyfrowymi i co podkreślała strona skarżąca, to jednak producenci tego typu towaru zamieszczają informacje, iż mogą one współpracować z aparatami fotograficznymi obu typów.

Posługiwanie się przez skarżącego pojęciem "optymalizowane do aparatów cyfrowych", jest określeniem cech towaru, niemającym odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Trafnie organ odwoławczy zauważył, że skarżący, w prowadzonym przez "A" H. A., sklepie internetowym [...], oferuje do sprzedaży przedmiotowe pierścienie pośrednie do aparatów N., P. oraz C. W opisach zestawów pierścieni przeznaczonych do w/w systemów mocowań, skarżący informuje, iż zakładane są [pierścienie pośrednie] pomiędzy aparatem i obiektywem, a ich działanie polega na zmianie odległości między soczewkami obiektywu a filmem fotograficznym lub matrycą CCD w aparacie -co pozwala uzyskać większą skalę odwzorowania.

Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, w niniejszym przypadku mamy do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar. Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku pozycje te sytuują przedmiotowe pierścienie, jako części lub akcesoria do aparatów odpowiednio - cyfrowych lub fotograficznych (analogowych).

Z analizy materiału dowodowego wynika, iż pierścienie te mogą być w równorzędny sposób i z tym samym pożądanym efektem fotograficznym stosowane zarówno w aparatach jednego, jak i drugiego typu. Jak już również wcześniej wskazano, oznaczenie na pierścieniach symbolem DG w żaden sposób nie zmienia obiektywnych cech i właściwości towaru i nie powoduje, że towar ten może być wykorzystywany wyłącznie lub głównie w aparatach cyfrowych. Te wątpliwości rozwiewa nawet skarżący podając informację, iż pierścienie (E. T. S. DG) przeznaczone są do współpracy z aparatami cyfrowymi i analogowymi.

Ustalenie obiektywnych cech i właściwości pierścieni pośrednich pozwalało na dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru, której szczegółowy i trafny wywód zawarł Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji, które to stanowisko Sąd w pełni podziela.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie organ odwoławczy wskazał przyczyny, dla których klasyfikacja taryfowa pierścieni (do kodu CN 8529.90.20) nie może zostać dokonana wyłącznie na podstawie uwagi 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej, wykazał również, iż z tej racji, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z dwiema pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określała towar, nie można, jak chce skarżący, dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru na podstawie reguły 3 a) ORINS. Z tego względu organ przeszedł do stosowania kolejnych reguł ORINS wskazując w końcu, iż klasyfikacja taryfowa może być dokonana dopiero w oparciu o regułę 3c) ORINS: jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.

Zatem zarzut błędnej klasyfikacji pierścieni pośrednich do kodu CN 9006.91.00 (który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych"), nie był zasadny. Klasyfikacja taryfowa przedmiotowych pierścieni pośrednich do kodu CN 9006.91.00 została dokonana zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej. W konsekwencji nie był trafny zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w obowiązującym na dzień zgłoszenia towaru do procedury rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19.09.2008 r.

Klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym, w dodanej przez organ odwoławczy poz. 3 SAD, do kodu CN 9006.91.00 (pierścienie pośrednie) spowodowała zastosowanie do w/w towarów (wg Taryfy celnej), stawki celnej 3,7% oraz określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1061,00 zł. (kwota wynikająca z długu celnego podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu dla poz.3 SAD-pierścienie pośrednie).

W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w zaskarżonej decyzji, jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 0,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC, zgodnie z którym jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A. z K., został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji.

Zatem nie był trafny zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 WKC.

Nie był trafny zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, a co za tym idzie zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego.

Zgodnie z art. 220 ust. 2 pkt b) WKC, organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. Zasadnie organ odwoławczy przyjął, że w odniesieniu do sprawy realizacja tych przesłanek przedstawia się następująco:

W odniesieniu do przesłanki, jaką jest błąd organu celnego, Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro zgłoszenie celne nie było poddane weryfikacji, a dane w nim zawarte przyjęto, jako wiarygodne, to w tych bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy nie można organom celnym przypisać błędu. Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Podnieść należy, że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić. Błąd organu wystąpi, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym były weryfikowane przez organ, a wynik tej weryfikacji stanowił podstawę określenia należności celnych.

Dane (zawarte w zgłoszeniu celnym) stały się, zgodnie z art. 71 WKC, podstawą stosowania przepisów regulujących procedurę celną, w tym przypadku procedurę dopuszczenia do obrotu. Oznacza to, że zarzut, iż organ celny do momentu zwolnienia importowanego towaru, dysponując nim, ma możliwość weryfikacji zgłoszenia celnego, a tego nie uczynił, jest niezasadny.

Fakt, że w wyniku kontroli postimportowej kod taryfy dla towarów okazał się być nieprawidłowy, mogłoby wskazywać, że organ celny popełnił błąd przyjmując, jako prawidłowy kod zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Jednak, jak wskazano, nie poddawano weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia celnego, zatem i pola 33 SAD, w którym wpisuje się kod Taryfy celnej. Skoro, więc nie weryfikowano taryfikacji (kodu CN), to nie można mówić o potencjalnym błędzie popełnionym przez organ celny w tym zakresie. Powoływanie się na błąd organu polegający na braku sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym uznać należy za nieuprawnione, co prowadzi do bezzasadności zarzutu naruszenia przez organy celne art. 220 ust. 1 lit. b) WKC.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja, że organy celne nie kwestionowały błędnej klasyfikacji, długotrwale akceptowały błędy zgłaszającego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu klasyfikacji taryfowej, gdy z łatwością mogły ten błąd wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej.

W sprawie zgłaszający nie zamieścił w zgłoszeniu celnym dokładnego opisu towaru, który wystarczyłby do prostego, zwykłego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. Zapis w polu 31 zgłoszenia celnego brzmiał "akcesoria do aparatów cyfrowych- bateriopaki, pierścienie pośrednie", a więc nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 8529.90.20. Z tego względu nie można mówić, iż zwykłe porównanie między zgłoszoną pozycją taryfową a wyraźnym (dokładnym) oznaczeniem towarów zgodnym ze specyfikacjami nomenklatury pozwalało na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej.

Należy też zauważyć, że opis towaru w zgłoszeniu celnym nie był jednoznaczny i wystarczająco dokładny, co narusza obowiązujące przepisy w zakresie zgłoszenia celnego (załącznik 37 i 38 instrukcji wypełniania zgłoszenia celnego SAD do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2.07.1993r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L 253 z dnia 11.10.1993r. z zm.; Dz.Urz UE Polskie wydanie specjalne). Dołączona do zgłoszenia celnego faktura zawiera, jako opis towaru, jedynie symbole sprzedanych towarów, co wprost nie wskazuje na rodzaj sprowadzanego towaru.

Wobec powyższego trafnie organ odwoławczy stwierdził, że zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), co podnosi skarżący, nie było następstwem błędu samych organów celnych.

Kolejną przesłanką do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności jest wykazanie, że błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Skoro w sprawie zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego -jest bezprzedmiotowe.

Trafnie jednak organ odwoławczy zauważył, że strona, mimo posiadania wiedzy na temat obiektywnych cech i właściwości spornego towaru, nie uwzględniła tych danych do prawidłowego ustalenia kodu CN. Skarżący jest doświadczonym przedsiębiorcą, specjalizującym się w sprowadzanym profesjonalnym sprzęcie fotograficznym, podającym dane dotyczących poszczególnych towarów, także na stronie internetowej prowadzonego przez siebie sklepu internetowego. Publikowanych tam danych w wielu przypadkach nie uwzględnia w kwestii klasyfikacji sprowadzanych towarów. Taka postawa podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Uwzględnienie wszystkich obiektywnych cech i właściwości sprowadzanych towarów umożliwia, bowiem odpowiednią subsumpcję przepisów dotyczących klasyfikacji towarów i określenie prawidłowego kodu CN.

Do obowiązków podmiotu należy zbadanie, jakie przepisy (w szczególności przepisy publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej) stosowane są do dokonywanej przez niego czynności oraz jakie związane są z nią należności. Zatem podmiot zajmujący się zawodowo importem sprzętu fotograficznego, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, strona nie uwzględniała treści Ogólnych Reguł Nomenklatury Scalonej, stanowiących integralną część Taryfy celnej, które wskazują na sposób ustalenia właściwego kodu towaru. Działania skarżącego wskazywały, więc albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd.

W zakresie dotyczącym klasyfikacji organ zajął prawidłowe stanowisko wyjaśniając, dlaczego zaklasyfikował towar do odpowiedniej pozycji zasadnie podkreślając fakt, iż przeznaczenie towaru jest drugorzędnym wskazaniem w procesie klasyfikacji towarów. Zasadniczym wskazaniem jest określenie obiektywnych, faktycznych cech i właściwości towaru. Dopiero po ich wykazaniu należy przystąpić do ustalenia prawidłowego kodu CN, z zastosowaniem odpowiednich reguł nomenklatury scalonej. Kierowanie się przeznaczeniem towarów, jako jedynym kryterium taryfikacji jest nieprawidłowe i narusza ORINS. W ten sposób ustalony kod CN obarczony będzie istotnym błędem, który dyskwalifikuje tak ustaloną klasyfikację towaru.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja, iż "literalne brzmienie przepisów szeroko rozumianego prawa celnego nie jest możliwe prawidłowe dokonanie klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru, tak, więc Skarżący, zgodnie z orzecznictwem ETS, nie powinien ponosić odpowiedzialności za błędne określenie kodu celnego". Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu, że gdyby skarżący z należytą starannością uwzględnił obiektywne cechy i właściwości towaru, bez trudu, posługując się Regułami ORINS ustaliłby prawidłowy kod towaru.

Nie była trafna argumentacja, że określając stopień staranności skarżącego w dokonywanym zgłoszeniu celnym, należy wziąć pod uwagę, iż powierzył kwestię przeprowadzenia importowanego towaru przez procedurę celną profesjonalnej Agencji Celnej, która samodzielnie dokonywała określenia kodu celnego towaru w zgłoszeniu celnym.

Zgodnie z art. 4 pkt 18 WKC, "zgłaszającym" jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne. Do dokonania spornego zgłoszenia celnego strona upoważniła Agencję C. sp. z o.o., która reprezentowała skarżącego w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. W przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego, zgodnie z art. 5 ust.2 WKC, przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Wobec tego, w przypadku spornego zgłoszenia celnego zgłaszającym był H. A. prowadzący działalność pod firmą "A" H. A.

Dla oceny, czy potencjalny błąd organów celnych mógł być z racjonalnego punktu widzenia wykryty, należy wziąć pod uwagę m.in. doświadczenie zawodowe podmiotu. Jak wskazano zarówno skarżący, a przede wszystkim upoważniona i działająca w imieniu skarżącego Agencja C. jest podmiotem doświadczonym, zajmuje się, bowiem zawodowo odprawami celnymi. Taki stopień profesjonalizacji zawodowej, połączony ze starannością, winien wystarczyć do ustalenia prawidłowego kodu towaru. Jednak doszło do zadeklarowania błędnego kodu towaru (kodu CN) na skutek nieprzestrzegania obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 76 ustawy Prawo celne, czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Dotyczy to również konsekwencji, które wyniknąć mogą z ewentualnych zaniedbań, braku rzetelności, braku należytej staranności, nieznajomości przepisów itp. po stronie upoważnionej agencji celnej. Nienależyte wykonanie czynności przez upoważnioną agencję celną, nie jest w przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego przesłanką wyłączającą, czy uwalniającą stronę od negatywnych skutków tych czynności. Udzielając agencji upoważnienia do działania, jako przedstawiciel bezpośredni skarżący musi wziąć pod uwagę konsekwencje prawne, jakie wiążą się z taką formą przedstawicielstwa. W przypadku, więc, gdy zgłoszenia dokona profesjonalny przedstawiciel - agent celny, wykazanie, że ewentualny błąd organów nie mógł zostać przez osobę wykryty jest znacznie trudniejsze, niż w przypadku, gdy zgłoszenia takiego dokona osoba niedoświadczona, która dokonuje takich czynności sporadycznie.

Nie była trafna argumentacja skarżącego, że organy celne przez długi czas błędnie interpretowały przepisy. Już od samego zgłoszenia celnego organy miały problem z prawidłową klasyfikacją. Dla skarżącego nieprawidłowa klasyfikacja była błędem niewykrywalnym. Skarżący dokonując klasyfikacji taryfowej kierował się obiektywnym kryterium klasyfikacji, którym jest przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości tego towaru. Literalne brzmienie przepisów szeroko rozumianego prawa celnego uniemożliwia prawidłowe dokonanie klasyfikacji celnej.

Nieprawidłowe dane podane w zgłoszeniach celnych, nigdy nie zostały potwierdzone przez organy celne, jako prawidłowe, nie były, bowiem zweryfikowane. Natomiast zasadnie organ przyjął, że postawa skarżącego, który nie uwzględnia w toku klasyfikowania importowanych towarów ich obiektywnych cech i właściwości, a także podawanie organom celnym nieprawdziwych informacji charakteryzujących sprowadzone towary oraz wybiórcze stosowanie ORINS (nieuwzględnianie Uwag do sekcji i działów) podważa jednoznacznie dobrą wiarę zgłaszającego.

Skarżący twierdzi, iż prowadzi import i dystrybucję aparatów cyfrowych oraz części i wyposażenia do nich. Przedmiotowy towar, czyli pierścienie pośrednie, skarżący importuje od rozpoczęcia działalności gospodarczej. Skarżący podkreśla, iż towar taryfikowany do zakwestionowanego kodu 85299020, przed kontrola celną był akceptowany przez organy przyjmujące zgłoszenie celne do procedury celnej.

Skarżący podnosi, iż oceniając wykrywalność błędu należy wziąć pod uwagę profesjonalizm przedsiębiorcy, wskazując jednocześnie, iż warto ustalić czy aktywność przedsiębiorcy obejmuje głównie dokonywanie eksportu i importu, czy ma on doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru, czy dokonywał wcześniej operacji handlowych. Ponadto wskazuje, iż skarżący przez dłuższy okres dokonywał takiej samej klasyfikacji do przedmiotowego towaru, co mogło go utwierdzić w poczuciu, iż kod, do jakiego klasyfikował towar jest prawidłowy. Na poparcie argumentacji odwołuje się do decyzji [...], z której wynika, iż podmioty, które dokonywały w przeszłości wiele identycznych lub podobnych czynności, dla których jednak należności nie były nigdy obliczone w sposób prawidłowy, przy czym organy celne nie wskazały przy żadnej z wymienionych czynności ich niezgodności - co powoduje, iż można je uznać za podmioty niedoświadczone. Wobec powyższego skarżący miał prawo do popełnienia błędu. Skarżący podnosi także, iż oceniając stopień staranności w dokonywaniu zgłoszeń celnych należy wziąć pod uwagę, mając wątpliwości, co do dokładności posiadanych informacji koniecznych do dokonania zgłoszenia celnego, zwrócił się do profesjonalnej agencji , której powierzył samodzielne dokonanie określenia kodu celnego w zgłoszeniu celnym. W odniesieniu do warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego towar w procedurze celnej, skarżący podkreślił, iż do momentu kontroli celnej w firmie, nie zdawał sobie sprawy, iż błędnie klasyfikuje importowany towar, ponieważ organy celne nigdy nie zakwestionowały używanych przez niego kodów.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że badając doświadczenie zawodowe podmiotu należy w szczególności zbadać, czy chodzi lub nie o profesjonalny podmiot gospodarczy, którego działalność polega w zasadniczej części na dokonywaniu czynności przywozu i wywozu, oraz czy posiadał on już pewne doświadczenie w handlu badanymi towarami. Za podmioty niedoświadczone mogą być uznane: 1) osoby fizyczne, 2) bardzo małe przedsiębiorstwa, 3) podmioty dokonujące po raz pierwszy przywozu towaru, 4) podmioty, które mimo że dokonywały uprzednio czynności przywozu, posługują się po raz pierwszy nowymi procedurami czy też 5) podmioty, które dokonywały w przeszłości wielu identycznych lub podobnych czynności, dla których jednak należności nie były nigdy obliczone w sposób prawidłowy, przy czym organy celne nie wskazały, przy żadnej z wymienionych czynności, ich niezgodności.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, który powołując się na decyzję [...] wykazał, iż firma "A" może zostać uznana za niedoświadczony podmiot, tym samym mając prawo do popełnienia błędu z uwagi na fakt, iż dokonując wszelkich czynności związanych z importem towarów, organy celne nie wykazały niezgodności czy nieprawidłowości tych obliczeń, skoro powołana przez skarżącego decyzja nie ma zastosowania w sprawie, w szczególności z uwagi na odmienny stan faktyczny sprawy.

W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu organów celnych, a w szczególności nie można uznać na podstawie przytoczonej przez organ argumentacji, iż skarżący nie jest doświadczonym przedsiębiorcą, co w konsekwencji miałoby przyczynić się do przyznania, iż miał prawo do popełnienia błędu.

W ocenie Sądu, trafnie organ uznał, że nie zostały spełnione warunki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny.

Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez obciążenie odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie.

Zgodnie z art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Jak już wskazano, nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru, stawka celna), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym przez zgłaszającego, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości niższej od prawnie należnej. Podkreślić należy - NIEPRAWIDŁOWE DANE, a nie "niekompletne dane"..

Nadto art. 65 ust. 5 Prawa celnego zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Zatem to na skarżącym spoczywał ciężar dowodu, że zaistniały "szczególne okoliczności, niewynikające z jego zaniedbania lub świadomego działania" podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym.

Przywołany przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że te okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Przepis powyższy znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Z takim właśnie przypadkiem (podania nieprawidłowych danych) mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wcześniej wykazano, organy celne dowiodły, że dla importowanych towarów należało zastosować inny kod CN niż zadeklarowany, a w konsekwencji inną stawkę celną.

Ponadto zgodnie z art. 73 ust 1 ustawy Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego została wyrażona w art. 122 O.p. - w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego jest wyjątkiem od tej zasady, odnoszącym się do postępowań celnych w części dotyczącej poboru odsetek w ściśle określonym przypadku. W tym zakresie ustawodawca zastosował odmienną regulację przenosząc ciężar udowodnienia okoliczności leżących po stronie dłużnika - na stronę postępowania celnego. Szczególny przepis, jakim jest art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie dopuszcza przejęcia inicjatywy przez organy celne, co powoduje, że zarzut naruszenia w tym zakresie art. 122 i 187 O.p., jest niezasadny.

Zdaniem Sądu, prawidłowa jest ocena organów celnych, że za okoliczność uzasadniającą zastosowanie wyjątku od obowiązku pobrania przez organ celny odsetek nie można uznać samego przekonania skarżącego, co do prawidłowości zastosowanej przez niego klasyfikacji oraz przeznaczenia importowanych towarów.

Nieprawidłowa klasyfikacja spornego towaru wynikała z naruszenia obowiązujących przepisów regulujących zasady klasyfikacji, przez niezastosowanie odpowiednich reguł ORINS. Klasyfikacja taryfowa towarów dokonana zgodnie z regułami ORINS i uwzględniająca obiektywne cechy i właściwości towaru umożliwia, a wręcz nakazuje klasyfikację odpowiednich towarów do właściwego jedynego możliwego w sprawie kodu CN.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja, iż organy celne miały trudności z prawidłowym określeniem kodu CN dla pierścieni pośrednich, o czym świadczy długość trwającego postępowania oraz rozważenie podczas toczącego się postępowania możliwości zastosowania różnych kodów CN.

W sprawie, zakwestionowanie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym miało miejsce w trakcie tzw. kontroli postimportowej zgłoszenia celnego. Art. 78 WKC daje organom celnym podstawę do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów do deklarowanej procedury celnej. Czynności te mogą lecz nie muszą doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie konkretnego zgłoszenia celnego. Aby jednak można było ustalić, jakie postępowanie organu celnego jest właściwe, koniecznym jest podjęcie czynności w rozumieniu art.78 WKC. Stwierdzenie w trakcie kontroli postimportowej nieprawidłowości, dotyczących m.in. kodu CN dla pierścieni pośrednich, było podstawą do wszczęcia postępowania, mającego na celu m.in. ustalenie prawidłowego kodu CN.

Zasadnie, więc organ uznał, że w sprawie dłużnik nie wykazał, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania i nie zmienia tego fakt, że skarżący działał przez upoważnioną agencję celną. To skarżący powinien udostępnić przedstawicielowi wszystkie dane dotyczące towaru (określające jego obiektywne cechy i właściwości oraz przeznaczenie), aby możliwe było, po rzetelnym zastosowaniu przepisów klasyfikacyjnych, określenie prawidłowego kodu CN.

Zatem zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego jest bezzasadny.

Nie był trafny zarzut naruszenia art. 122, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącego. Skarżący podnosi, że organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym faktów przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

Jak już wyjaśniono dłużnik nie wykazał, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zagadnienia związane z ciężarem dowodzenia okoliczności, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, zostały omówione w części dotyczącej zarzutów naruszenia tego przepisu. Kwestie związane z odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego (art. 220 ust. 2 lit. b) WKC), zostały szczegółowo omówione w części dotyczącej zarzutów naruszenia wymienionego przepisu. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że nie wystąpiły przesłanki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego i zastosowanie art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Zatem nietrafny jest zarzut naruszenia art. 122, 187 § 1 O.p.

Nie był także trafny zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów oraz zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę. Zdaniem skarżącego organy celne prowadzące postępowanie naruszyły zasadę wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Skarżący przywołuje wyrok NSA z dnia 17.06.1988r. (III SA 118/88), w myśl którego nie można niejasności, czy wątpliwości dotyczących stanu faktycznego rozstrzygać na niekorzyść podatnika. Skarżący przywołał też treść wyroku z dnia 2.04.2004 r. WSA (sygn. V SA 808/03) w którym Sąd wskazał, że jeżeli weryfikacja dotyczy klasyfikacji taryfowej, organ celny winien uwzględniać, czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu prawidłowy kod celny, to znaczy czy obowiązujące przepisy dotyczące klasyfikacji (tzn. regulacje zawarte w Taryfie celnej, Wyjaśnieniach do taryfy celnej lub w innych przepisach) są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiały zgłaszającemu przy zachowaniu należytej staranności prawidłowe zaklasyfikowanie towaru, a także czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji towaru. Zdaniem skarżącego organy celne nie stosowały się do powyższej zasady i z góry założyły, iż wina za błędne zaklasyfikowanie zgłoszonych przez niego towarów leży wyłącznie po jego stronie.

Niewątpliwie skarżący nie sprecyzował, jakie niejasności, czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na jego niekorzyść.

Ponadto w sprawie organ celny podkreślał, że należyte i pełne określenie wszystkich obiektywnych właściwości i cech towaru oraz jego przeznaczenia pozwala na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów. Obiektywne, a nie subiektywne cechy i właściwości pierścieni pośrednich, pozwalały zastosować odpowiednie reguły ORINS, aby ustalić prawidłowy kod CN. Skarżący, jak już wskazano, nie uwzględniał obiektywnych cech i właściwości, wybierał tylko te, które w jego przekonaniu odpowiadały profilowi prowadzonego sklepu sprzedającego wyłącznie aparaty cyfrowe i sprzęt fotograficzny do aparatów cyfrowych.

Skarżący podnosi także, iż organ celny brał pod uwagę różne pozycje taryfy celnej, co wskazuje na problemy organów celnych z określeniem właściwego kodu celnego i dowodzi jednoznacznie zawiłości regulacji celnych, którymi nie można obarczać skarżącego. Nie była to argumentacja trafna. Organ celny, określając prawidłowy kod CN spornego towaru przedstawił cały tok klasyfikacji wskazując na poszczególne jego etapy i sposób ustalenia właściwego kodu CN. Stanowi to część uzasadnienia decyzji, do którego zobowiązują organy celne przepisy art. 210 § 1 i § 4 O.p. Zatem przedstawiony wyczerpująco proces klasyfikacji towaru nie dowodzi zawiłości przepisów celnych, ale czyni zadość w/w regulacjom oraz zasadzie wyrażonej w art. 124 O.p., w myśl której organ podatkowy powinien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kieruje przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania przymusu. Dokładnie opisany proces klasyfikacji taryfowej wykazał, iż uwzględnienie obiektywnych cech i właściwości towaru umożliwia wprost zastosowanie odpowiednich reguł ORINS w celu określenia prawidłowego kodu CN.

Zatem zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. jest niezasadny.

Nie był także trafny zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady udzielania informacji przez organ ze wskazaniem, że organy celne nie poinformowały skarżącego o potrzebie udowadniania, iż użycie błędnego kodu celnego, a w konsekwencji uruchomienie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, nie wynikała z jego zaniedbań i świadomego działania, aby uniknąć zapłaty naliczanych odsetek. To organ celny powinien wskazać, jakie kwestie wymagają dodatkowych wyjaśnień.

Ustawodawca w sposób niebudzący zastrzeżeń, sformułował art. 65 ust. 5 Prawa celnego, iż to dłużnik ma udowodnić, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Przepis ten nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Organ I instancji, informował stronę w wydawanych przez siebie decyzjach o treści art. 65 ust. 5 Prawa celnego i jego konsekwencjach prawnych.

Art. 65 ust. 5 Prawa celnego nie przewiduje przejęcia inicjatywy w zakresie dowodzenia przez organy celne. To nie do organów celnych należy instruowanie strony, jakie szczególne okoliczności należy przedstawić, aby odstąpić od poboru odsetek od długu celnego. Takie ewentualne działanie narażałoby organy celne na zarzut rażącego naruszenia prawa. Natomiast do organów celnych należy ocena wskazanych przez stronę "szczególnych okoliczności, niewynikających z jego (dłużnika) zaniedbania lub świadomego działania", czy zostały one dostatecznie udowodnione, i nie można w tym zakresie mówić o dowolności rozstrzygnięcia organów celnych, gdyż zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p., nie można mylić z samowolą. Ponadto takie rozstrzygnięcia również podlegają kontroli administracyjnej w ramach środka odwoławczego, czy sądowej w ramach skargi.

Zatem zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., jest nietrafny.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej dotyczące kwestii stosowania art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 125 O.p. W art. art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przepisie tym zawarł możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Działaniom organów celnych w oparciu o takie uregulowanie nie można, więc zarzucić naruszenia art. 125 O.p.

Nie była trafna argumentacja skarżącego dotycząca Postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r. znak: [...], o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak: [...] z dnia [...] 2010 r., zarzucającego naruszenie art. 244 WKC przez jego niezastosowanie. Sąd w pełni podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej w tym zakresie.

Zgodnie z art. 244 WKC w sprawie wstrzymanie wykonania decyzji, której domagał się skarżący uzależnione było od spełnienia dwóch przesłanek tj.: uzasadnionych powodów, by sądzić, iż decyzja jest sprzeczna z przepisami lub istniała obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej oraz złożenia przez Stronę zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wykazanie, że złożenie tego zabezpieczenia mogłoby spowodować dla dłużnika poważne trudności.

W dniu wniesienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stwierdzono, aby decyzja l instancji naruszała przepisy prawa celnego zaś strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o zagrożeniu wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla firmy "A" H. A., a także nie uiściła stosownego zabezpieczenia, nie uzasadniając przyczyn jego nie złożenia.

W sprawie dopiero analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym pozwoliła na ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów i ustalenie prawidłowej kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu.

Pomimo faktu, iż organ zaskarżoną decyzją dokonał określenia niższej kwoty długu celnego niż w decyzji l instancji, to wysokość prawnie należna mieści się w wymiarze kwoty określonej decyzją organu I instancji, zaś organ odwoławczy nie posiada uprawnień wstrzymania wykonania decyzji jedynie w stosunku do części należności określonej w decyzji wymiarowej.

Ponadto decyzja organu celnego, której wstrzymania domagał się skarżący, dotyczyła należności celnych przywozowych, a zatem wstrzymanie jej wykonania było uzależnione do złożenia zabezpieczenia. Skarżący takiego zabezpieczenia nie złożył, a zatem o wstrzymaniu wykonania decyzji można byłoby mówić tylko wówczas, gdy mogło to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej (art. 244 zd. 3 WKC). W okolicznościach sprawy organ celny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania decyzji bez uprzedniego zabezpieczenia, skoro wykonanie decyzji nie mogło spowodować dla skarżącego poważnych trudności natury gospodarczej lub społecznej, skoro strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających fakt, iż jej sytuacja finansowa nie pozwala na złożenie zabezpieczenia, co umożliwiłoby zwolnienie przez organ celny strony z obowiązku jego złożenia oraz dokonania ich stosownej oceny. Poważnych trudności społecznych nie można utożsamiać z trudnościami dotyczącymi sytuacji finansowej. Trafnie, zatem organ uznał, iż strona nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zasadność wstrzymania wykonania decyzji, zaś sam wywód nie poparty żadnymi dowodami, iż zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia w/w skutków nie jest wystarczający.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.