Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 227/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Olga Michalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej narządu ruchu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zarzuty zawarte w odwołaniu, a dotyczące nasilających się dolegliwości narządu ruchu, objawiających się drętwieniem lewej nogi do kolana, drętwieniem, puchnięciem i marznięciem palców obu rąk oraz puchnięciem i bólem stawów łokciowych, mające zdaniem skarżącego związek z wykonywaniem przez niego przez 33 lata ciężkiej pracy, nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.) w sprawie chorób zawodowych, "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli wywołane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia nakazują ścisłą interpretację wykazu chorób zawodowych.

Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że M. M. od 1968 r. pracował na stanowisku tokarza wielomaszynowego.

W latach 1968-1981 skarżący pracował w Fabryce Samochodów Ciężarowych przy obróbce elementów samochodowych o wadze do 7 kg. Od 1983 r. do 2002 r. skarżący był zatrudniony w WSK przy obróbce elementów śmigłowca, dużych gabarytowo i ważących od 30 do 80 kg. Elementy mniejsze zakładane były na tokarkę ręcznie natomiast większe, przy pomocy podnośnika widłowego.

Poradnia Chorób Zawodowych WOMP, uprawniona na podstawie przepisów rozporządzenia do rozpoznawania chorób zawodowych, po przeprowadzeniu szeregu badań: ogólnolekarskich, ortopedycznych, neurologicznych oraz zdjęć rtg stawów łokciowych i dłoni oraz po uwzględnieniu wyników badań przeprowadzonych przez inne jednostki organizacyjne opieki zdrowotnej nie stwierdziła u skarżącego choroby zawodowej narządu ruchu. Rozpoznano jedynie: "stan po leczeniu operacyjnym przykurczu Dupuytrena obu rąk (palców małych), obustronne nawrotowe torbiele dołów podkolanowych", które to schorzenia nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych.

Choroby zawodowej nie rozpoznał u M. M. również Instytut Medycyny Pracy. Znajduje to potwierdzenie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] lipca 2003 r., nr KP [...], uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] – zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Z wyżej wymienionego orzeczenia wynika, że u M. M. rozpoznano: obustronną chorobę Dupuytrena, zmiany zwyrodnieniowe obu stawów kolanowych, obustronne torbiele dołów podkolanowych, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z cechami dyskopatii. Instytut Medycyny Pracy wyjaśnił, że stwierdzone schorzenia nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie mają związku z wykonywaną przez skarżącego pracą.

Mając powyższe na względzie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że wydana przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest poprawna pod względem merytorycznym i została oparta na właściwej podstawie prawnej.

Na przedmiotową decyzję M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniósł, iż 33 lata ciężkiej pracy spowodowały u niego pogłębiające się z roku na rok problemy z narządami ruchu. Podkreślił również, że w trakcie postępowania przeprowadzonego przez jednostki orzecznicze medycyny pracy w jego sprawie, nie wykonano stosowanych w podobnych przypadkach badań stanowiska pracy. Zdaniem skarżącego badania takie pozwoliłoby wykazać, że choroby, na które cierpi mają związek z wykonywaną przez niego pracą. Ponadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja niczym nie różni się od poprzedniej, wydanej w sprawie, a uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podniósł, że w piśmie Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] listopada 2004 r. szczegółowo wyjaśniono, że przykurcz Dupuytrena będący przewlekłym procesem zapalnym w rozcięgnie dłoniowym prowadzącym do jego zwłóknienia i przykurczu zgięciowego palców, a nie pochewek lub przyczepów ścięgnistych, nie jest wymieniony w wykazie chorób zawodowych, podobnie jak torbiele Bakera, które są jedynie objawem towarzyszącym zmianom zwyrodnieniowym w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów kolanowych.

Trudno zatem łączyć zmiany chorobowe skarżącego z warunkami, czy sposobem wykonywania pracy zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych w skardze, lecz z urzędu.

Zaskarżona decyzja została wydana przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w dniu [...], po rozpatrzeniu pisma skarżącego, nazwanego "odwołaniem" z dnia [...] lutego 2002 r., złożonego w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w dniu [...] lutego 2005 r.

Z niniejszego pisma wynika, że M. M. odwołuje się od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...], wydanej w jego sprawie, a orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jednakże pismo to nie zawiera podpisu skarżącego.

Zgodnie z przepisem art. 63 § 2 i 3 w zw. z art. 63 § 1 k.p.a., odwołanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Odwołanie wniesione pisemnie (albo ustnie do protokołu) powinno być podpisane przez wnoszącego.

Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej podanie, a spełnienie wyżej wymienionych, ograniczonych wymagań formalnych jest niezbędną przesłanką skuteczności prawnej danej czynności procesowej strony.

Jeżeli w odwołaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast jeżeli odwołanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania (art. 64 § 1 i 2 w zw. z art. 63 § 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wezwał strony do uzupełnienia braku poprzez podpisanie odwołania, po czym odwołanie to rozpoznał, pomimo, że nie wywierało ono skutków prawnych.

Okoliczność powyższa powodowała nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych też względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)