Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 19/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 2 pkt 3, ust. 5 i ust. 7, art. 22 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt  lit. c, art. 200;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art.17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 2 pkt 2 i ust. 5, art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2007r., Nr 39, poz. 251 ze zm., dalej ustawa o odpadach), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), odmówił R. K. wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi powstającymi w miejscowości T., gmina S..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu 2 czerwca 2010r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynął wniosek R. K., prowadzącego działalność gospodarczą A R. K. z siedzibą w S., w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, wytwarzanymi Oddziale ww. przedsiębiorstwa w miejscowości T., gmina S. Do wniosku załączono program gospodarki odpadami oraz kopię aktualnego zaświadczenia o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. W ocenie organu I instancji sposób postępowania z wytwarzanymi odpadami, przedstawiony w programie, spełniał wymogi ustawy o odpadach.

Następnie Starosta Z. ustalił, iż w wyniku oględzin terenu Oddziału przedsiębiorstwa w dniu 9 czerwca 2010r. stwierdzono, iż miejsca magazynowania odpadów były inne, niż wskazane we wniosku.

Dalej organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] znak [...] wniosek wraz z programem został zaopiniowany negatywnie przez Burmistrza Miasta - Gminy S. z uwagi na przeznaczenie terenu wynikające z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 lipca 2009r. Stwierdzono bowiem, że wytwarzanie odpadów niebezpiecznych w Oddziale przedsiębiorstwa R.K. jest niezgodne z zapisami ww. planu, który dla tego terenu ustala: 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie; 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu.

W związku z powyższym organ I instancji odmówił wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, z uwagi na to, iż zamierzony sposób gospodarki odpadami jest m.in. niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. K., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 10 K.p.a. przez niepoinformowanie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i spowodowanie tym samym, że strona nie miała możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego.

W uzupełnieniu odwołania, działający w imieniu R. K. jego pełnomocnik zaskarżonej decyzji zarzucił dodatkowo naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak wskazania w przedmiotowej decyzji organu, który wydał rozstrzygnięcie, a także brak powołania podstawy prawnej w zakresie konkretnej normy prawnej przywołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów. Poza tym pełnomocnik strony zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, gdyż art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach dotyczy kompetencji marszałka województwa oraz powołanie się na nieistniejący pkt 63 art. 22 ust. 1 ustawy o odpadach.

Ponadto organowi I instancji zarzucono naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez błędne jego zastosowanie polegające na niewskazaniu, wbrew wymogowi wynikającemu z ustawy, konkretnych przepisów prawa miejscowego, które by były niezgodne z zatwierdzonym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

Na tej podstawie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 2 pkt 3 i ust. 5, art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 63 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało za słuszny zarzut R. K. w zakresie naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez niezapoznanie go z całością zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie wskazało, iż pismem z dnia [...] Nr [...] pełnomocnik strony został wezwany do zapoznania się z aktami sprawy, który z uprawnienia tego nie skorzystał.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu dotyczącego oznaczenia organu, organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżoną decyzję wydał Starosta [...], a podpisał ją upoważniony do tego pracownik Starostwa Powiatowego w Z.

Z kolei błędne powołanie się na przepisy art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, a także na nieistniejący pkt 63 art. 22 ust. 1 tejże ustawy, przy jednoczesnym prawidłowym zastosowaniu tych przepisów wskazuje w ocenie organu odwoławczego, jedynie na błędy pisarskie, bowiem w sprawie prawidłowo winien być podany art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach, natomiast zamiast art. 63 ustawy niepoprawnie wpisano art. 22 ust. 1 pkt 63. Dlatego w tym zakresie zarzuty należało uznać za niezasadne.

Organ odwoławczy podobnie ustosunkował się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez błędne jego

zastosowanie polegające na niewskazaniu, konkretnych przepisów prawa miejscowego, które byłyby niezgodne z zatwierdzonym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. po pierwsze R. K. nie zaskarżył postanowienia Burmistrza Miasta - Gminy S. z dnia [...] negatywnie opiniujące jego wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami. Po drugie w postanowieniu tym jednoznacznie stwierdzono, że z uwagi na przeznaczenie terenu wynikające z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., a także z uwagi na profil prowadzonej przez R. K. działalności, wytwarzanie odpadów niebezpiecznych na terenie Oddziału jego przedsiębiorstwa jest niezgodne z zapisami ww. planu.

Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, uzasadniające odmowę wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami.

W złożonej do sądu administracyjnego skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy:

1. art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż przepis ten odnosi się do decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, co nie jest adekwatne do przedmiotu rozstrzygnięcia, które dotyczy decyzji odmawiającej zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi powstającymi w oddziale przedsiębiorstwa R. K.;

2. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez błędne jego zastosowanie polegające na niewskazaniu, wbrew wymogom wynikającym z ustawy, konkretnych przepisów prawa miejscowego, które byłyby niezgodne z zatwierdzonym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi i w konsekwencji podjęcie obrony w zakresie stanowiska organu l instancji z odwołaniem się w uzasadnieniu do wykładni contra legem (wbrew dyspozycji art. 19 ust. 7 ustawy o odpadach);

3. art. 63 ust. 6 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten dotyczy decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, podczas gdy w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z decyzją odmawiającą zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi. W ocenie pełnomocnika skarżącego, jeżeli w okolicznościach niniejszej sprawy miałby być zastosowany powołany wyżej przepis, to w sentencji decyzji powinno być określone miejsce i sposób magazynowania odpadów, czego nie ma.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia przez naruszenie:

1. art. 15 K.p.a poprzez brak zachowania tożsamości przedmiotowej sprawy w zakresie powołania innej podstawy prawnej w osnowie decyzji II instancji i w osnowie decyzji organu l instancji poprzez brak wskazania w decyzji organu II instancji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów;

2. art. 107 § 3 K.p.a w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niezasadną i nieuprawnioną argumentację organu II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, co do możliwości zmiany kwalifikacji prawnej normy prawnej przez organ II instancji w zakresie poprawienia błędnie przytoczonych przez organ l instancji przepisów prawnych w okolicznościach przedmiotowej sprawy, podczas gdy stosownie do art. 113 § 1 K.p.a przedmiotem sprostowania nie może być mylne zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisu prawnego, zaś prostowanie omyłek pisarskich i błędów rachunkowych winno nastąpić w drodze postanowienia przez ten organ, który dopuścił się uchybienia;

3. art. 107 § 1 K.p.a w zw. z art. 107 § 3 K.p.a poprzez nieuprawnioną argumentację organu II instancji, co do zarzutów strony o niewskazaniu w decyzji z dnia 2 lipca 2010r. organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy;

4. art. 107 § 3 K.p.a w zakresie błędnej i nieuprawnionej argumentacji organu II

instancji przytoczonej w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, co do braku sprzeciwu strony, która nie skarżyła postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S. w zakresie negatywnej opinii Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami

niebezpiecznym podczas gdy, stosownie do art. 19 ust. 7 ustawy o odpadach na przedmiotowe postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii co do programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi zażalenie nie przysługuje;

5. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a w zw. z art. 136 K.p.a poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ dokonujący kontroli instancyjnej w okolicznościach przedmiotowej sprawy, co do wyjaśnienia okoliczności faktycznych w zakresie tego czy strona skarżąca magazynowała odpady i czy można przypisać im przymiot niebezpiecznych i czy działanie skarżącego było niezgodne z prawem;

6. art. 107 § 3 K.p.a poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji, co do zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji z 2 lipca 2010r. w zakresie braku powołania konkretnej normy prawnej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów.

Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 2 marca 2011r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do wskazania numeru działki, na której prowadzona jest działalność gospodarcza Oddziału przedsiębiorstwa A R. K. z siedzibą w S.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 3 marca 2011r. wskazał, iż skarżący prowadzi działalność na działce o nr 278/2 w miejscowości T., gmina S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 K.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: po pierwsze – opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie – ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie – organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 K.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny. W końcu, po czwarte – rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki.

Jako podstawę prawną decyzji odmawiającej zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi organy wskazały art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2007r., Nr 39, poz. 251 ze zm., dalej ustawa o odpadach). Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ odmawia wydania przedmiotowej decyzji, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji ustaliły, że przedłożony przez skarżącego program gospodarowania odpadami jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 lipca 2009r. Stwierdzono bowiem, że wytwarzanie odpadów niebezpiecznych w Oddziale przedsiębiorstwa R. K. jest niezgodne z zapisami ww. planu, który dla tego terenu ustala: 1. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej jako podstawowe przeznaczenie; 2. usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic lokalu, stanowiące uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu; 3. urządzenia obsługi technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Jednoznacznie należy jednak stwierdzić, iż w aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek informacji, z której wynikałoby, iż teren, na którym skarżący prowadzi Oddział swojego przedsiębiorstwa jest objęty wskazanym przez organy administracji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zaniechał ustalenia, jaki numer ma działka skarżącego i w jakim obrębie geodezyjnym się ona znajduje. Dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik skarżącego na wezwanie Sądu wskazał, iż przedmiotowa działka oznaczona jest nr 278/2 i położona jest w miejscowości T. (gmina S.). Natomiast z powołanego przez organy administracji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż z granic obszaru objętego planem wyłącza się tereny, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, w tym teren położony m.in. we wsi T. objęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S., za wyjątkiem fragmentów działek położonych w obrębie geodezyjnym 24 o nr ewidencyjnych 313/1, 313/2, 314, 301, 414, 415, 416, 417, 418 (§ 1 ust. 2 pkt 1 planu). Skoro zatem organy administracji nie ustaliły numeru ewidencyjnego działki skarżącego, a także w jakim obrębie geodezyjnym jest ona położona, to nie można logicznie wyjaśnić, na jakiej podstawie przyjęły, że na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa działka obowiązuje ww. plan zagospodarowania. Warto w tym miejscu zauważyć, iż fragmenty wsi T. objęte są także ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 28 września 2005r. Z tego wynika, iż brak ustaleń dotyczących położenia działki skarżącego uniemożliwia zbadanie, jakie przepisy prawa miejscowego będą obowiązywały na danym terenie, co ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie.

Ponadto organy administracji powołując się na postanowienia planu nie wskazały, z jakimi konkretnie przepisami tego planu nie można pogodzić programu gospodarowania odpadami. Organy obu instancji przyjęły, iż podstawowe znaczenie ma w niniejszej sprawie postanowienie Burmistrza Miasta-Gminy S. z dnia [...] znak [...] opiniujące negatywnie wniosek skarżącego wraz z programem. Co prawda zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o odpadach starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych, nie oznacza to jednak, że organ administracji jest zwolniony od poczynienia własnych ustaleń. To przecież starosta, a nie organ opiniujący wydaje decyzję w przedmiocie zatwierdzenia albo odmowy zatwierdzenia programu gospodarki odpadami, natomiast opinia organu współdziałającego nie jest wiążąca i nie może być wyłączną podstawą wydania decyzji przez starostę. Dlatego podniesiony w tym zakresie zarzut niewyjaśnienia wszechstronnego sprawy należy uznać za zasadny.

Dodać także należy, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, iż skoro skarżący otrzymał negatywną opinię Burmistrza Miasta-Gminy S., to mógł to postanowienie zaskarżyć. Słusznie jednak podniósł pełnomocnik skarżącego, iż zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o odpadach na postanowienie w przedmiocie opinii, o której mowa, zażalenie nie przysługuje. Takie pouczenie zawarte było także w postanowieniu Burmistrza Miasta-Gminy S. z dnia [...]. Stanowisko organu odwoławczego sprzeciwia się zatem zasadzie praworządności. Pamiętać bowiem należy, iż zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Zdaniem Sądu organy administracji dopuściły się także naruszenia przepisów postępowania polegający na braku wyjaśnienia okoliczności faktycznych w zakresie tego, w jaki sposób na terenie objętym niniejszym postępowaniem strona skarżąca magazynowała odpady i czy odpady te odpowiadają tym wskazanym we wniosku, a także czy program gospodarki odpadami odpowiada wymogom ustawy, w szczególności co do sposobów zapobiegania powstawania odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko. Organy w tej kwestii oparły się wyłącznie o ustalenia poczynione w drodze oględzin na przedmiotowej nieruchomości w dniu 9 czerwca 2010r. W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest protokołu z przeprowadzonych oględzin w miejscu. Po drugie, jak wynika z uzasadnienia organu I instancji, w wyniku oględzin stwierdzono, że miejsca składowania odpadów były inne, niż we wniosku, przy czym organ nie wyjaśnił jednak, gdzie w takim razie odpady były składowane i w jakim zakresie nie jest to zgodne z obowiązującymi przepisami. W programie gospodarki odpadami skarżący wskazał, iż postępowanie z odpadami zgodne jest z obowiązującymi przepisami, odpady przechowywane są w pojemnikach i przekazywane do odzysku lub unieszkodliwienia firmom, które posiadają zezwolenie. Z uzasadnienia decyzji zarówno organu I, jaki i II instancji nie wynika jednak, że organy administracji dokonały ustaleń, czy na terenie przedsiębiorstwa skarżącego odpady faktycznie umieszczane są w przeznaczonych do tego pojemnikach, segregowane i następnie magazynowane w sposób, mający na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Nie ustalono także, czy firmy, którym skarżący przekazuje odpady mają stosowne pozwolenia na odzyskiwanie i unieszkodliwianie takich odpadów. Organy administracji nie ustaliły także, czy wskazane we wniosku odpady odpowiadają odpadom składowanym na terenie przedsiębiorstwa skarżącego i czy są to odpady mieszczące się w katalogu odpadów, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206).

Z powyższego wynika, iż naruszenie przez organy administracji art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego spowodowało uniemożliwienie Sądowi zbadania sprawy pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego.

Za niezasadny należy jednak uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegający na wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej przez nieuprawniony organ. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach organem właściwym w niniejszej sprawie jest starosta. Z kolei art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) stanowi, iż starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu. Decyzja organu I instancji została podpisana z upoważnienia Starosty [...] przez Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa W. S. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego zawiera ona podpis osoby upoważnionej, jej imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe, a ponadto opatrzona jest okrągłą pieczęcią z wizerunkiem orła. Należy zatem zauważyć, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...]. spełnia wymogi formalne określone w art. 107 § 1 K.p.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...].

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji powinny uwzględnić wskazania niniejszego wyroku, co do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy przez wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenie zgodnie z zasadami postępowania dowodowego określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.

j.m.

-----------------------

1