Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 985/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2117/13 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2117/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. na podstawie art. 48 Pr. bud. nakazał J. G. rozbiórkę obiektu konstrukcji stalowej szkieletowej w kształcie ¾ koła o wysokości 5,0 m na czterech słupkach murowanych, samowolnie wybudowanego przy ul. [...] w W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]. W wyniku skargi Jarosława Gryki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 791/05, uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2004 r.

Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nr [...] nałożył na J. G. na podstawie art. 49b Pr. bud. obowiązek przedstawienia szeregu dokumentów, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 49b ust. 1 Pr. bud. nakazał J. G. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Decyzja ta, jak również postanowienie z dnia [...] września 2007 r. zostały uchylone przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], który wskazał na konieczność zaliczenia przedmiotowego obiektu do budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie jest to obiekt małej architektury, ani altana ogrodowa.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów wymaganych prawem niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. W dniu 10 maja 2010 r. J. G. przedłożył wymaganą dokumentację, którą pismem z dnia 25 maja 2010 r. organ odesłał w celu jej uzupełnienia i sporządzenia zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133). W związku z przedłożeniem przez J. G. w dniu 22 czerwca 2010 r. dokumentacji niespełniającej ww. wymogów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 49 ust. 3 Pr. bud. nałożył obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości w złożonym "Projekcie wykonawczym obiektu architektury ogrodowej – ażurowej struktury pod pnącza roślinne", przez jego uzupełnienie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego podnosząc, że w dniu 5 października 2010 r. właściciel przedmiotowej nieruchomości przedłożył kolejny raz dokumentację, która nadal nie spełniała wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dlatego też, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy stwierdził, iż inwestor nie wypełnił nałożonego obowiązku tym samym uniemożliwiając dokonania oceny i sprawdzenia możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu oraz wydania innego rozstrzygnięcia, niż nakaz rozbiórki.

J. G. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2011 r.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył na wstępie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy po stwierdzeniu, że przedmiotowa budowla jest samowolą budowlaną zastosował właściwy tryb postępowania określony w art. 48 Pr. bud. Organ zwrócił uwagę, iż odnośnie kwalifikacji prawnej inwestycji zajął już stanowisko w poprzedniej decyzji nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Ww. decyzja, jako rozstrzygnięcie organu II instancji jest ostateczna, a z uwagi na niezaskarżenie jej w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stała się prawomocna. Powyższe oznacza, że jako decyzja pozostająca w obrocie prawnym wywołuje określone skutki prawne. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w tym rozstrzygnięciu wskazał jednoznacznie, że przedmiotową konstrukcję należy traktować jako budowlę, tj. obiekt budowlany z art. 3 pkt 3 Pr. bud., który jako niewymieniony w art. 29 ust. 1 Pr. bud. wymagał pozwolenia na budowę. Jednocześnie odnosząc się do argumentów skarżącego podkreślił, że zwolnienie od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie ww. przepisu przysługuje tylko wymienionym w nim budowom i robotom budowlanym i nie może być rozszerzane na inne ich kategorie nawet gdyby miały one funkcjonować w powiązaniu z inwestycjami objętymi tym zwolnieniem.

Dokonując analizy przedmiotowej samowoli budowlanej, tj. konstrukcji stalowej szkieletowej wykonanej w kształcie ¾ koła z powyższą wykładnią przepisów, organ odwoławczy uznał, iż nie można zaliczyć jej do kategorii obiektów małej architektury. Mając na uwadze, iż rozmiary wykonanego obiektu nie są niewielkie, że powierzchnia zabudowy tego obiektu wynosi ok. 22,9 m2, a jego wysokość 5,35 m (według załączonego projektu) oraz że konstrukcja jest w kształcie niepełnej kopuły stalowej o średnicy ok. 6,24 m, w ocenie organu, do wybudowania takiej konstrukcji wymagana jest wiedza konstrukcyjno-budowlana. Ponadto, w uwagach zawartych w przedstawionej dokumentacji projektowej autor opracowania wskazał na konieczność wykonywania robót montażowych pod nadzorem osoby o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych. Ze zdjęcia załączonego do materiału dowodowego można także wywnioskować, że przedmiotowa konstrukcja nieznacznie odbiega od wysokości istniejącego na tej nieruchomości budynku mieszkalnego.

Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy słusznie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej samowoli budowlanej, bowiem zgodnie z art. 49 ust. 3 Pr. bud. w przypadku nieusunięcia wskazanych przez organ powiatowy nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę samowoli budowlanej.

Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących bezzasadnego, zdaniem skarżącego, wezwania go do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej, organ uznał je za nietrafne. Przede wszystkim nie podzielił stanowiska prezentowanego w odwołaniu, że do projektu budowlanego wymaganego na podstawie art. 48 Pr. bud. nie stosuje się przepisów dotyczących projektu budowlanego, będącego załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ zwrócił uwagę, iż w art. 48 ust. 3 pkt 2 Pr. bud., w którym wymienia się wymagane dokumenty do legalizacji samowoli budowlanej, występuje odesłanie do art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4. Z kolei przepis, do którego jest odesłanie, a który de facto wymienia enumeratywnie dokumenty jakie należy załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, w ust. 2 pkt 1 mówi wprost o czterech egzemplarzach projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Tak więc bezspornym jest, że projekt budowlany, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Pr. bud. winien spełniać wymagania określone w przepisach, w tym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

J. G. zaskarżył powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2117/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej nie powinno budzić wątpliwości, że obiekt budowlany, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie podpada pod żaden punkt z katalogu zawartego w art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Już wymiary tego obiektu per se przesądzają o tym, że nie można uznać go za obiekt małej architektury. Właściwa wykładnia definicji obiektu małej architektury powinna następować z uwzględnieniem egzemplifikacyjnego wyliczenia tych obiektów zwartych w tym przepisie. W oparciu o porównanie tych przykładów z obiektem, którego postępowanie dotyczy widać wyraźną jakościową różnicę między kilkumetrową ażurową strukturą, która powstała na działce skarżącego, a takimi elementami architektury ogrodowej, które prawo budowlane uznaje za obiekty małej architektury jak – niewielkie ogrodowe posążki czy fontanny. Dodatkowo za tym, że przedmiotowa konstrukcja ażurowa nie stanowi obiektu małej architektury przemawia stopień techniczno-budowanego skomplikowania tej konstrukcji. Stworzenie jej niewątpliwe wymagało wiedzy architektoniczne-budowlanej, co już samo przez się wskazuje na konieczność poddania takiego obiektu szczegółowej weryfikacji ze strony nadzoru budowlanego, tak aby konstrukcja ta nie stwarzała zagrożenia dla osób trzecich. Zresztą sam skarżący w postępowaniu przyznawał konieczność zapewnienia odpowiedniego nadzoru w czasie budowy tej konstrukcji.

Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko uznaniu obiektu wybudowanego na działce J. G. są jego rozmiary. Kubatura obiektu w żadnym wypadku nie pozwala na uznanie go za niewielki. Obiekt ma ponad 5 metrową wysokość i ponad 6 metrowa średnicę. Przedmiotowa konstrukcja jest więc niewiele mniejsza od budynku mieszkalnego. Ocenę taką ułatwia znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna, z której ewidentnie wynika, że rozmiary tego obiektu są znaczne. W świetle powyższych argumentów z oczywistych względów nie jest możliwie obronienie podnoszonego przez skarżącego twierdzenia, że w istocie rozmiary konstrukcji są niewielkie.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zdaniem Sądu, wskazane wyłączenie w sprawie tej również nie może znaleźć zastosowania, gdyż konstrukcji powstałej na działce skarżącego, wbrew twierdzeniom skargi, nie sposób uznać za parterowy budynek gospodarczy, wiatę, altanę czy przydomową oranżerię. Konstrukcja jaka powstała na działce skarżącego jest specyficznym obiektem, który nie mieści się w zakresie desygnatów żadnego ze wskazanych wyżej pojęć. Natomiast fakt, na który powołuje się skarżący, iż konstrukcja ta mieści się na pograniczu parametrów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w niczym nie zmienia faktu, że nie można jej uznać za altanę, ani za przydomową oranżerię. Skoro obiekt nie spełnia już pierwszego członu definicyjnego rozważanie jego metrażu jest bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu dla tego typu elementu architektury ogrodowej, struktury przestrzennej nie zamkniętej ścianami i dachem, prawo budowlane w ogóle nie określa takich parametrów jak powierzchnia zabudowy czy powierzchnia użytkowa, a wymiary z art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w ogóle nie mają do tego typu obiektów zastosowania.

W ocenie Sądu postępowanie orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego było prawidłowe. Zasadnie konstrukcja zbudowana na działce skarżącego została uznana za samowolę budowlaną, zasadnie też wdrożono tryb z art. 48 Pr. bud. Skarżący pomimo wezwania wystosowanego przez organ nie uzupełnił braków w dokumentacji budowlanej, co skutkowało koniecznością wydania przez organ decyzji o rozbiórce. W ocenie Sądu orzekające w postępowaniu organy, nie dopuściły się również naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego – tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego w zakażonej decyzji organ odniósł się do wszystkich istotnych kwestii podniesionych w odwołaniu. Organy w postępowaniu procedowały prawidłowo, w sposób właściwy oceniając zgromadzony materiał dowodowy oraz przekonująco i wyczerpująco uzasadniając swoje decyzje. Nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organy orzekały w granicach przyznanych im kompetencji. Natomiast sam fakt odwoływania się w decyzji do pewnych ustaleń wynikających z innej decyzji w żaden sposób nie przesądza o braku samodzielności organu, który decyzję wydał.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. G. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego:

1) art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że altana konstrukcji stalowej szkieletowej (ażurowej) w kształcie ¾ kuli o wysokości około 5 m i powierzchni zabudowy około 22,9 m2, wybudowana na nieruchomości przy ul. [...] nie stanowi altany o powierzchni zabudowy do 25 m2, odnośnie której nie wymaga się pozwolenia na budowę,

2) art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 3 pkt 4 Pr. bud. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że altana konstrukcji stalowej szkieletowej (ażurowej) w kształcie ¾ kuli o wysokości około 5 m i powierzchni zabudowy około 22,9 m2, wybudowana na nieruchomości przy ul. [...] nie stanowi obiektu małej architektury, odnośnie którego nie wymaga się pozwolenia na budowę,

3) art. 48 Pr. bud. przez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wybudowanie altany konstrukcji stalowej szkieletowej (ażurowej) w kształcie ¾ kuli o wysokości około 5 m i powierzchni zabudowy około 22,9 m2, bez pozwolenia na budowę, mimo że budowa ww. obiektu nie wymaga pozwolenia na budowę, uzasadnia wydanie decyzji o rozbiórce ww. altany,

4) art. 49b ust. 2 i 3 Pr. bud. przez jego niezastosowanie i pominięcie przez Sąd pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 49b ust. 2 i 3 Pr. bud. a nie art. 48 Pr. bud., jako że sprawa dotyczy altany, której budowa wymaga jedynie zgłoszenia.

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 22, art. 48, art. 49b ust. 2 i 3 Pr. bud. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 140 k.p.a. przez jego niezastosowanie i dokonanie przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2011 r. o dokonaniu całkowitej rozbiórki altany – konstrukcji stalowej szkieletowej w kształcie ¾ kuli o wysokości około 5 m wybudowanej na nieruchomości przy ul. [...], pod względem zgodności decyzji z art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 22, art. 48, art. 49b ust. 2 i 3 Pr. bud., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 140 k.p.a.,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.c. i art. 80 k.p.a. przez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia do argumentów podnoszonych w skardze.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, jak należy zgodnie z przepisami Prawa budowlanego prawidłowo zakwalifikować obiekt budowlany wzniesiony przez J. G. na działce położonej przy ul. [...] w W., o którym mowa w osnowie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2011 r.

Nie ulega wątpliwości, że obiekt objęty powyższą decyzją z racji swej konstrukcji i wymiarów, nie jest typowym obiektem budowlanym, który można by jednoznacznie określić na gruncie przepisów Prawa budowlanego, o czym może również świadczyć to, że w skardze kasacyjnej raz określa się go jako altanę, a dalej jako obiekt małej architektury.

Prawdą jest, że ani altana, ani obiekt małej architektury, nie mają jednoznacznej definicji ustawowej, nie oznacza to jednak, że w orzecznictwie sądowym nie spotykano się dotychczas z tego typu przypadkami, kiedy trzeba było określić kwalifikację prawną tego typu nietypowych obiektów.

Ze skargi kasacyjnej, jaki i z wcześniejszych pism skarżącego wynika, że za wszelką cenę dąży do ustalenia takiej kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu, która by nie wymagała pozwolenia na budowę i mieściła się w ramach budów niewymagających pozwolenia na budowę, wyszczególnionych w art. 29 ust. 1 Pr. bud. Zrozumiałe jest takie stanowisko skarżącego jako inwestora, gdyż od tego uzależnione są dalsze konsekwencje prawne, wynikające z przepisów art. 48 lub art. 49b Pr. bud.

Należy jednak pamiętać, że podstawowa zasada Prawa budowlanego, mówiąca o tym kiedy wymagane jest pozwolenie na budowę, a kiedy nie, wynika z art. 28 ust. 1 Pr. bud.

Przypadki kiedy nie jest wymagane pozwolenie na budowę wymienione w art. 29 Pr. bud., są wyjątkami od reguły (zasady), nie można więc ich interpretować w drodze wykładni rozszerzającej.

Kierując się powyższą zasadą nie sposób jest przyjąć, że obiekt budowlany wybudowany przez skarżącego jest altaną w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., czy też obiektem małej architektury, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 22 Pr. bud., tak jak to sugeruje się w skardze kasacyjnej. W trwającym prawie od dziesięciu lat postępowaniu, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie wyjaśniono dlaczego nie można przyjąć takiej kwalifikacji prawnej budowli, której inwestorem jest skarżący. Jeżeli wznosi się obiekt nietypowy, którego parametry nie pozwalają go jednoznacznie zakwalifikować w ramach pojęć i definicji znanych Prawu budowlanemu i w dodatku bez pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, należy liczyć się z tym, że dokonanie prawidłowej kwalifikacji prawnej będzie należało do właściwych organów nadzoru budowlanego, a nie do inwestora, który może sobie dowolnie nazywać to co zbudował i określać jego przeznaczenie. W przypadku braku definicji ustawowych, braku określenia w ustawie rozumienia poszczególnych pojęć, należy odwoływać się do rozumienia tych pojęć w języku potocznym, ma to jednak też pewne granice interpretacyjne, nie pozwalające na dojście do absurdu. Konstrukcję stalową, szkieletową o wysokości ponad 5 m i średnicy ok. 6 m, wzniesioną przez skarżącego, trudno raczej określić jako altanę, czy obiekt małej architektury w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, wskazanych w skardze kasacyjnej, skoro obiekt ten jest równy lub zbliżony do wysokości budynku. Równie dobrze można by próbować udowodnić, że konstrukcja wzniesiona przez skarżącego jest gołębnikiem, wolierą dla ptaków, oranżerią, czy ogrodem zimowy, gdyż definicji tych obiektów budowlanych nie zawierają też przepisy Prawa budowlanego.

W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 3 pkt 4 Pr. bud. przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dokonał prawidłowej wykładni powyższych przepisów i właściwie odmówił ich zastosowania w tym przypadku, gdyż budowla wzniesiona przez skarżącego nie jest altaną, ani obiektem małej architektury w rozumieniu ww. przepisów Prawa budowlanego (wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., II OSK 1875/12; wyrok NSA z 18 września 2014 r., II OSK 675/13; W Piątek w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 42–43). Tym samym obiekt budowlany, którego nakazano rozbiórkę wymagał uzyskania pozwolenia na budowę.

Powyżej przyjęte stanowisko, iż w tej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2 lub pkt 22. Pr. bud. przesądza również o tym, że w stosunku do budowli wzniesionej bez wymaganego pozwolenia przez skarżącego, prawidłowo zostały zastosowane przepisy art. 48 Pr. bud., a nie art. 49b ust. 2 i 3 Pr. bud., jak sugeruje się w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował art. 48 Pr. bud. oraz dokonał prawidłowej wykładni i odmówił zastosowania art. 49b Pr. bud., gdyż budowla, o której mowa w decyzji nr 1052/13 z dnia 24 lipca 2013 r., wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, wbrew temu co się twierdzi w skardze kasacyjnej.

Sąd pierwszej instancji orzekając jak w zaskarżonym wyroku dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, nie budzi żadnych wątpliwości, a to że stanowisko organów nadzoru budowlanego i Sądu, jest odmienne od poglądu skarżącego w sprawie kwalifikacji prawnej nielegalnie zbudowanego obiektu budowlanego, nie oznacza, że zostały naruszone w postępowaniu wyjaśniającym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wymienione na s. 2 skargi kasacyjnej. Zresztą z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów postępowania (k.p.a.), podobnie nie wiadomo w jaki sposób zaskarżony wyrok narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. skoro odniesiono się w uzasadnieniu wyroku do argumentów podnoszonych w skardze, nie przyznając im racji.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.