Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 343/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Nowym Sączu sprawy ze skargi R. K. na uchwałę Nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" skargę oddala.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z 14 lutego 2015 r. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014r. nr LI/678/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia", wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie: art. 6, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 11, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z naruszeniem § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, art. 7 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżący wskazał, że ma interes prawny we wniesieniu przedmiotowej skargi, bowiem jest współwłaścicielem nieruchomości nr [...] obręb [...] usytuowanej w Zakopanem, księga wieczysta [...] W niniejszej sprawie bezskutecznie wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, wezwaniem dnia 22 grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż "Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000 (...)". W uzasadnieniu do uchwały nie podano "szczególnie uzasadnionych przypadków", gdyż takowe nie istnieją, w związku z czym zasadne jest przyjęcie podstawowej skali mapy 1 : 1000. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść załącznika graficznego, bowiem przez przyjęcie większej skali mapy te były mniej czytelne. Skarżący podkreślił, iż przedmiotowy plan obejmuje tereny silnie zurbanizowane, gęsto zabudowane. Skala 1:1000 stanowiąca zasadę sporządzania planu jest szczególnie istotna, ponieważ ustalenia planu stanowią bezpośrednią podstawę dla pozwoleń na budowę. Ponadto wskazał, że art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (...)". Zarówno brak głosowania przez Radę Miasta Zakopane w sprawie stwierdzenia, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń studium, brak było również głosowania nad sposobem rozpatrzenia sposobu rozpatrzenia uwag, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący przytoczył wyrok z dnia 8 czerwca 2010 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. II OSK 467/10, iż "nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do planu "listy" uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie musi mieć charakter indywidualnej uchwały. (...) podkreślić należy, że jak słusznie wskazuje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym oraz w literaturze podmiotu kładzie się silny nacisk na konieczność indywidualnego rozpatrzenia każdej z uwag wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na potrzebę zapewnienia w procesie planistycznym wyważenia interesu indywidualnego (osoby wnoszącej skargę ze względu na swój indywidualny interes prawny) z interesem publicznym (wspólnoty samorządowej):" Zdaniem skarżącego naruszenie przedstawionych zasad postępowania planistycznego stanowi istotne naruszenie zasad postępowania planistycznego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dalej wskazano w skardze, że w myśl § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie drogi gminne nie powinny mieć szerokości mniejszej niż 10 metrów, ponadto ewentualne ustępstwa są dopuszczalne jeżeli spełniony zostanie poniższy warunek: "Szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych."

Skarżący zarzucił, że w toku procedury planistycznej nie zasięgnięto stosownych opinii ani analiz, czy droga 2 KDD będzie spełniała powyższe warunki, w tym również brak nawrotki. Wskazał, że art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że "Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ust. 2 przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi; gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby; pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zdaniem skarżącego zarówno z samej uchwały, jak i dokumentacji jej dotyczących wynika, iż brak jest stosownej zgody ministra lub marszałka województwa odnośnie terenów leśnych przekształconych na drogę publiczną 2 KDD.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 17 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 12 września 2013 r. do 11 października 2013 r., poprzez rozpatrzenie uwag nr 1, 25, 26, które wpłynęły po czasie przewidzianym na zgłaszanie uwag, tj. 13 października 2013 r.

Skarżący wskazał, że art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości." Zarzucił, że przeznaczenie części nieruchomości skarżącego pod drogę publiczną ogranicza możliwość wykonywania przez niego prawa własności. Wskazał na wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2009 r. "Zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Podobną tezę postawiono w orzeczeniu NSA z 31 maja 2010 r. : "Brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednocześnie wskazuje, że interes publiczny nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. (...) Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów, jakie występują w danej sprawie".

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Przyznano, że skargę poprzedziło wezwanie z dnia 22 grudnia 2014 r. Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości uchwały Rady Miasta Zakopane nr Li/678/2014 z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, organ uznał je za bezzasadne, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę.

W piśmie z 4 listopada 2016 r. skarżący dodał, że plan dotyczy zabudowy miejskiej. Zastosowanie skali 1: 2000 wpływa na jego czytelność. Przepisy w szczególnie uzasadnionych przypadkach przewidują możliwość zastosowania innej skali - mniej czytelnej, ale znajduje to uzasadnienie nie co do obszarów zurbanizowanych, a np. do pól uprawnych, czy też lasów. W terenie zurbanizowanym granice działek są nieduże, a niedokładności w planie mają istotne znaczenie dla relacji własności. Przyjęcie skali 1 : 2000 ma istotne znaczenie sferze uprawnień właścicielskich np. poprzez nieczytelne granice poszczególnych obszarów przeznaczenia nieruchomości. Skarżący podkreślił, iż do publicznego wyłożenia, a także ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego użyto planu w wersji rysunkowej a nie cyfrowej. Chybione jest również twierdzenie organu wyrażające się koniecznością umiejscowienia drogi publicznej na gruncie skarżącego będącego właścicielem działki nr [...] obręb [...] w Zakopanem. Gmina dysponuje w tym miejscu nieruchomością, którą można by było przeznaczyć na drogę publiczną bez ingerencji w prawo własności skarżącego. Nieuprawnione jest naruszenie własności skarżącego w sytuacji, gdy gmina jest właścicielem części nieruchomości będącej jej własnością, na której można umiejscowić drogę publiczną. Tezę taką potwierdza Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. II OSK 518/13 orzekając, iż "Władztwo planistyczne nie może być traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego wyważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności."

Zdaniem skarżącego możliwe jest przeprowadzenie drogi z pominięciem nieruchomości skarżącego, poprzez zaplanowanie drogi w oparciu o grunty będące własnością gminy. Trudno jest natomiast wymagać od skarżącego odstąpienia gruntu w sytuacji, gdy gmina dysponuje stosowną nieruchomością. Trudno jest również wymagać, aby skarżący ponosił "konsekwencje" niezgodnego z przepisami prawa usytuowania nieruchomości sąsiednich.

Organ w piśmie z 9 listopada 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że skarżący kwestionując skalę 1 : 2000 rysunku planu "Skocznia" nie wskazuje miejsc, w których jego zdaniem nieczytelne są granice poszczególnych obszarów.

Organ podał, iż projekt planu został sporządzony w wersji cyfrowej, z której sporządzono wydruk w tradycyjnej formie "maszynopisu" i planszowych rysunków. Część cyfrowa, graficzna jest sporządzona jako zapis w formie umożliwiającej odczytanie i wydrukowanie każdego ze zbioru elementów określonej grupy tematycznej (niezależne pliki) oddzielnie lub kilku plików razem z zachowaniem założonej kolejności ich wyświetlania. Opracowanie cyfrowe, graficzne zostało sporządzone w programie, który umożliwia wymianę danych w standardach GIS.

Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wymagań technicznych dla dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, dzienników urzędowych wydawanych w postaci elektronicznej oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1699) obowiązuje publikacja aktów prawa miejscowego w formacie XML. W związku z powyższym Dziennik Urzędowy od dnia 1 stycznia 2012 r. ukazuje się tylko w wersji cyfrowej, zatem MPZP "Skocznia" został przekazany do publikacji w wersji cyfrowej, w formacie XML. Projekt planu sporządzony został w wersji cyfrowej, na mapach numerycznych, umożliwiającej powiększanie rysunku w celu bardziej precyzyjnego odczytu. Oprócz planszowych rysunków, do wglądu publicznego udostępniono na stronach Urzędu Miasta Zakopane wersję cyfrową. Dodatkowo na stronach Urzędu Miasta Zakopane i w Biuletynie Informacji Publicznej uchwalony MPZP "Skocznia" dostępny jest w wersji cyfrowej. W związku z powyższym nie istnieje problem jego czytelności i interpretacji jego fragmentów.

Dodatkowo organ wyjaśnił, iż ulica [...], oznaczona w planie symbolem 2.KDD, jest istniejącą drogą, zaliczoną do kategorii dróg publicznych Rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego z dnia 28.04.1995r. Nr 12 poz. 54, w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich, zgodnie z opinią w sprawie zaliczenia, wyrażoną w uchwale Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 24.02.1994 r. Nr XXXIV/394/94. W terenie powyższa ulica częściowo przebiega po nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. [...] Zakopane. Pozostała część ul. [...] przebiega po gminnej nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. [...] Zakopane, pasem o wąskiej i zmiennej szerokości. Ze względu na powyższe parametry gminnej nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] obr. [...] Zakopane, brak jest możliwości określenia w zaskarżonej uchwale przebiegu całości ulicy [...] wyłącznie po nieruchomości gminnej.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.): "Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem."

Gmina Miasto Zakopane prowadzi obecnie regulację fragmentów nieruchomości zajętych pod drogę publiczną ul. [...] - postępowanie administracyjne w tym przedmiocie odnośnie fragmentu działki ewid. nr [...] obr. [...] Zakopane toczy się z wniosku R. i R. K..

Nie ma możliwości poprowadzenia ulicy [...] z pominięciem działki skarżącego. Wyłączenie ww. działki z terenów drogi skutkowałoby zmniejszeniem szerokość ulicy do pasa 2,28 metra, w którym to pasie istniejąca jezdnia stanowi zaledwie 97 cm. Poprowadzona w planie po granicy istniejącej ulicy linia rozgraniczająca drogi 2.KDD nie ingeruje w istniejące na działce [...] obr. [...] zainwestowanie, uwzględnia tylko faktycznie istniejącą w terenie drogę, odzwierciedla tym samym stan na gruncie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny, stosując środki określone w ustawie, jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem materialnym, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Przepis art. 134 P.p.s.a. przesądza natomiast, iż Sąd administracyjny nie jest przy tym związanym granicami skargi.

Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zawarty w piśmie skarżącego z dnia 7 listopada 2017 r. wniosek o odroczenie rozprawy nie zasługiwał na uwzględnienie i został przez Sąd oddalony na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r..

Należy podkreślić, że skarga została wniesiona w lutym 2015 r., zatem postępowanie sądowe trwało ponad dwa i pół roku, bowiem skarżący i osoby trzecie składały będące przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie różne wnioski procesowe, skutkujące odwoływaniem wyznaczonych rozpraw. Skarżący miał więc dostateczną ilość czasu, by przedstawić wszelkie swoje twierdzenia i zarzuty. Sąd przy tym zaznacza, że Sąd zapoznał się także z zarzutami pisma skarżącego z 7 listopada 2017 r. i doszedł do przekonania, że nie uzasadniają one odroczenia rozprawy; część z nich była podnoszona już wcześniej, a wszystkie nie mają wpływu i znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Co do kwestii terminu doręczenia skarżącemu zawiadomienia o rozprawie wyznaczonej na dzień 9 listopada 2017 r., to zawiadomienie to zostało fizyczne odebrane w dniu 7 listopada 2017 r. – dowód doręczenia k. 415 akt. Ze śledzenia przesyłki – k. 394 akt – wynika, że przesyłkę tę przekazano do doręczenia w dniu 20 października 2017 r. i tego samego dnia awizowano; przesyłka w dniu 20 października 2017 r. była do odbioru w placówce pocztowej. Następnie po upływie 10 dni, a to 30 października 2017 r., przesyłka ta była powtórnie awizowana. Została odebrana w placówce pocztowej w dniu 7 listopada 2017 r., zatem w osiemnastym dniu od pierwszego awizowania.

Zgodnie natomiast z art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie – awizo - o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Zatem należy stwierdzić, że termin oczekiwania na odbiór pisma wynosi 14 dni, a powtórne zawiadomienie, które jest pozostawiane po bezskutecznym upływie terminu siedmiodniowego, nie otwiera kolejnego siedmiodniowego terminu, a jedynie po raz kolejny informuje o biegnącym już terminie czternastodniowym, który jest liczony od daty pierwszego zawiadomienia [por. K. Celińska-Grzegorczyk, Postulat przejrzystości systemu prawa a regulacja doręczeń zastępczych ("przez awizo") w polskich ustawach procesowych, ZNSA 2011, nr 5, s. 24]. Za datę doręczenia złożonego pisma przyjmować należy datę jego odebrania przez adresata lub datę, w której upłynął termin jego odbioru, jeżeli przed jego upływem adresat nie zgłosił się po odbiór (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r., II OSK 992/08, LEX nr 506004). Nawet jeśli po upływie terminu odbioru pisma pismo to zostanie w sposób nieprawidłowy wydane adresatowi, datą doręczenia jest ostatni dzień określonego w zawiadomieniu terminu wydania pisma, a nie data faktycznego jego doręczenia (por. postanowienie NSA z dnia 30 października 2014 r., I FZ 313/14, LEX nr 1528761).

W niniejszym przypadku termin czternastodniowy od pierwszego awizo upłynął skarżącemu z dniem 3 listopada 2017 r., z zatem na 6 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy.

Zgodnie natomiast z art. 91 § 2 P.p.s.a., który ma zagwarantować stronie możliwość przygotowania się do udziału w rozprawie, o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni.

W niniejszym przypadku termin co najmniej trzydniowy był skarżącemu zagwarantowany, a skarżący zdążył przedstawić swoje racje we wcześniejszym 2,5 letnim toku postępowania i w piśmie z 7 listopada 2017 r.. Sprawę należało uznać za pilną z uwagi na trzykrotne uprzednie odwoływanie wyznaczonych rozpraw (z powodu wniosków procesowych) oraz prawa także i drugiej strony postępowania do rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też nie było uzasadnionej podstawy do odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 9 listopada 2017 r., po której Sąd odroczył publikację orzeczenia na dzień 23 listopada 2017 r..

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem – legalność – uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. nr LI/678/2014, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA" w zakresie ograniczonym podmiotowo co do skarżącego R. K. i przedmiotowo tylko co do działki nr [...] obręb [...] w Zakopanem, której prawo współwłasności skarżącego zostało wykazane.

Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga została wniesiona w terminie, a złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446) - "u.s.g.", który – w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie - stanowi, iż każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Wskazać także należy, że skarżący dopełnił wymóg uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Zakopane dnia 22 grudnia 2014 r. Rady Miasta, domagając się usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości uchwały z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.

W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel/współwłaściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia, przy czym na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga, w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego, a nie faktycznego.

Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarżący wykazał, że zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny, bowiem w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały i jej wejścia w życie (a i też w dniu wniesienia skargi) był współwłaścicielem działki nr [...] obręb [...], usytuowanej w Zakopanem, objętej powyższą uchwałą. Jest zatem spełniona odnośnie tej działki przesłanka z art.101 u.s.g. umożliwiająca zaskarżenie planu miejscowego.

Wobec skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w przedmiotowej sprawie (w terminie i po wyczerpaniu prawem przewidzianej procedury) wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r., nr LI/687/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA". Należy wskazać, iż przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W tym miejscu należy też stwierdzić, iż dotychczas przedmiotowy plan miejscowy był już kontrolowany sądownie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniach zakończonych prawomocnym wyrokiem (wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1192/14 i wyrok NSA z 24 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1556/15). Dokonana w tych sprawach kontrola legalności i prawidłowości trybu i zasad uchwalania planu prowadziła do wniosku, że w toku uchwalania zaskarżonego planu nie doszło do naruszenia procedury, mogącego wpłynąć na legalność całej uchwały.

Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej uchwały w tym zakresie Sąd stwierdził brak uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w całości, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – "u.p.z.p.", tj. w związku z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego.

Należy przy tym podkreślić, że kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem - legalności - podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad oraz procedury planistycznej. W przedmiotowej sprawie analiza akt planistycznych z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do stwierdzenia, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 u.p.z.p. należy wskazać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządza się w skali 1: 1000. Ustawa dopuszcza stosowanie map w skali 1: 2000 lub 1: 500 w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w § 6 ust. 1 stanowi, iż w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1: 2000. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Skocznia obejmuje obszar o znacznej powierzchni (155,30 ha), zlokalizowany w mieście Zakopane - obszary przedpola i w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego, obszary promocji sportu – rejon skoczni narciarskich oraz zabudowę śródmiejską, który sąsiaduje z obszarami, dla których w latach wcześniejszych uchwalono plany miejscowe również wykonane w skali 1: 2000 (MPZP Strążyska - Małe Żywczańskie, Koziniec - Droga na Bystre, Nosal, Zamoyskiego). Uzasadniało to sporządzenie niniejszego planu w skali 1:2000. Ponadto rysunek planu Skocznia jest sporządzony w wersji cyfrowej, na mapach numerycznych, w związku z powyższym nie istnieje problem jego czytelności i interpretacji tych jego fragmentów, które ewentualnie mogłyby stanowić kwestie sporne.

Nieuzasadniony jest również podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 20 u.p.z.p.. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Z przepisu tego nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. (por. wyroki NSA: z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14, z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. II OSK 437/13, z dnia 31 maja 2012 r. II OSK 1405/12, z dnia 22 września 2011 r., II OSK 1317/11, z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1435/11, z dnia 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10, z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu" stanowi załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały, w którym wymieniono każdą uwagę, wskazano, czy została uwzględniona, czy nie i z jakich powodów.

Ponadto co do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaniechanie przed uchwaleniem planu stwierdzenia jego zgodności z ustaleniami Studium, należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Redakcja przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, w szczególności gdy np. rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1839/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie po wskazaniu przepisów, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały zamieszczono stwierdzenie o tym, że uchwała ta nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, co czyni ten zarzut nieuzasadnionym.

Co do zarzutu naruszenia przez organ art. 17 ust. 11 u.p.z.p. należy wskazać, że wyłożenie projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do wglądu publicznego odbywało się w terminie od dnia 12 września 2013 r. do dnia 11 października 2013 r., tak więc uwagi do projektu planu można było składać w terminie 14 dni od dnia zakończenia wyłożenia, tj. do dnia 25 października 2013 r. W związku z powyższym podane w skardze uwagi mieściły się w tym terminie, zatem powyższy zarzut jest chybiony.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia granic władztwa planistycznego i naruszenia art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Sąd wskazuje, że prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednakże nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei, stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, jeżeli tak to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione wskazane powyżej konstytucyjne warunki ograniczenia prawa własności.

Podnoszone przez skarżącego ograniczenia prawa własności w zakresie przez niego wskazanym, które wynikają z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych prawem i nie stoją w sprzeczności z porządkiem prawnym. Zmiana zakresu korzystania wynikająca z ustaleń planu miejscowego jest wyrazem dopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w korzystanie z nieruchomości.

Nie można wobec tego zasadnie twierdzić, iż plan miejscowy ogranicza wykonywanie prawa własności, skoro to właśnie między innymi plan miejscowy doprecyzowuje granice, w jakich owo wykonywanie jest dopuszczalne. Uchwalenie planu miejscowego, bez ingerencji w dotychczasowy sposób zagospodarowania działki skarżącego, nie skutkuje pozbawieniem uprawnień właścicielskich skarżącego, który nadal może korzystać z przysługującego mu prawa własności w sposób zgodny z przepisami ustaw, jak i zasadami współżycia społecznego, a także to prawo zbywać. Ustawodawca przyznał gminie "władztwo planistyczne" w art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Reasumując prawna ochrona prawa własności zapewnia właścicielowi (współwłaścicielowi) nieruchomości możliwość szerokiego wykonywania tego prawa, a ograniczenie w sposobie korzystania z rzeczy może nastąpić tylko w drodze ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa zatem (w tym przypadku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) może ograniczać prawo własności, a sporządzony zgodnie z jej zapisami miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje sposób wykonywania tego prawa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. – kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jest to jedna z podstawowych cech tego planu i w związku z tym z samej istoty planowania wynika, że prawo własności (sposób zagospodarowania nieruchomości) musi być określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. WSA w Krakowie, badając prawidłowość decyzji podejmowanych podczas projektowania zaskarżonej uchwały, wyważając interesy właścicieli działek z interesami publicznymi, doszedł do wniosku, że w tym zakresie prymat należy przyznać interesowi publicznemu.

Sąd uznał, że ograniczenie prawa własności skarżącego w zaskarżonym planie nie ma cech dowolności, gdyż Rada Miasta wyważyła interesy prywatne z interesem publicznym. W ocenie Sądu Rada Miasta Zakopane, prowadząc w planie po granicy istniejącej ulicy [...] linię rozgraniczającą drogi 2.KDD, działała w ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i nie naruszyła art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie takie ustalenie planu narusza interes prawny skarżącego, jednak mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy i -w zakresie działki stanowiącej współwłasność skarżącego - jest uzasadnione charakterem tego terenu i jego dotychczasowym sposobem zagospodarowania.

Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami najmniejsza szerokość drogi publicznej w jej liniach rozgraniczających w wypadku dróg gminnych wynosi 10 metrów. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, dopuszcza w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, przyjęcie mniejszej niż 10 metrowa szerokości ulicy, po przeprowadzeniu analizy obejmującej m.in. wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia, podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniem powietrza. Organ wskazał, że w wypadku ulicy [...], mając na uwadze trudne warunki terenowe wynikające z istniejącego zainwestowania i bezpośredniego sąsiedztwa kompleksów leśnych, jak również liczne uwagi mieszkańców domagających się pozostawienia ww. ulicy w istniejącej szerokości, ulicę pozostawiono jako nienormatywną drogę publiczną, ustalając na rysunku planu linie rozgraniczające w/w ulicy zgodnie ze stanem faktycznym istniejącym w terenie, bez poszerzenia istniejącej szerokości jezdni i chodników. Ulica [...] stanowi drogę publiczną do granicy terenu oznaczonego symbolem KX, który zgodnie z ustaleniami planu stanowi ciąg pieszo – jezdny, o szerokości w liniach rozgraniczających jak na rysunku planu - od 5,5 do 10 metrów. W wypadku ulicy [...] możliwe jest wykorzystanie ww. końcowego jej odcinka stanowiącego ciąg pieszo – jezdny jako terenu, na którym m.in. samochody Straży Pożarnej lub Karetki Pogotowia będą mogły wykonać manewr zawracania zwłaszcza, iż ww. końcowy odcinek drogi nie wymieniony w uchwale zaliczającej ulicę [...] do kategorii dróg publicznych, w większości swojej powierzchni jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie Gminy Miasto Zakopane. Przebieg ulicy [...] w jej ustalonej w planie i zgodnej ze stanem faktycznym szerokości uzyskał akceptację większości mieszkańców i właścicieli posesji położonych przy ww. ulicy. Jednocześnie ww. mieszkańcy pismem z dnia 13.11.2013 r. (pismo podpisane przez 24 osoby) zwrócili się z prośbą o nie wyłączanie ulicy [...] z drogi kategorii dróg publicznych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wyłączenie ww. ulicy z kategorii dróg publicznych powoduje, iż jej utrzymanie, tj. wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych, w tym jej odśnieżanie, z uwagi na fakt, iż nie stanowi ona w całości własności gminy, będzie należało również do właścicieli terenów. Skarżący jest współwłaścicielem działki o nr [...] obr. [...]. W ulicy [...] znajduje 60,7m2 ww. działki, z czego 25,6 m2 stanowi istniejący chodnik. Poprowadzona w planie po granicy istniejącej ulicy linia rozgraniczająca drogi 2.KDD nie ingeruje w zainwestowanie istniejące na działce [...] obr. [...] Organ dalej wskazał, że nie ma możliwości poprowadzenia ulicy [...] z pominięciem działki skarżącego. Wyłączenie ww. działki z terenów drogi powoduje, iż szerokość ulicy zmniejsza się do pasa 2,28 metra, w którym to pasie istniejąca jezdnia stanowi zaledwie 97 cm. Poszerzenie drogi również nie jest możliwe, gdyż odległość istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego po przeciwnej stronie działki nr [...] obr. [...], od granic ww. działki wynosi tylko 6,5 metra. W związku z powyższym poprowadzenie w planie linii rozgraniczających ulicy po jej istniejącym w terenie przebiegu jest rozwiązaniem optymalnym. Organ zastrzegł jednak, że rozwiązanie powyższe nie zwalnia Gminy Miasto Zakopane od obowiązku uregulowania spraw własnościowych, w tym wykupu części prywatnych działek, przez które ww. istniejąca droga publiczna przebiega.

Nie może przy tym ujść uwadze, że wyrażony w skardze zarzut nienormatywnej drogi nie był podnoszony przez skarżącego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 grudnia 2014 r.. Nie może zatem być skutecznie podnoszony w rozpoznawanej skardze na uchwałę. W odniesieniu do drogi, skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podnosił jedynie przekroczenie granic władztwa planistycznego.

Co do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych organ trafnie wskazał, że ulica [...], oznaczona w planie symbolem 2.KDD, jest istniejącą drogą zaliczoną do kategorii dróg publicznych Rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego z dnia 28.04.1995 r. Nr 12 poz. 54 w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich, zgodnie z opinią w sprawie zaliczenia wyrażoną w uchwale Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 24.02.1994 r. Nr XXXIV/394/94. Ulica została zrealizowana przed przystąpieniem do sporządzania MPZP Skocznia, a teren zajęty pod ulicę w planie ogólnym z 1994 r. wchodził w obręb terenów zabudowy 2MN. Na etapie ww. planu ogólnego z 1994 r., zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa, konieczne było uzyskanie zgody właściwych organów na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i jakkolwiek plan ogólny utracił ważność z końcem 2003 r., to zgodnie z orzecznictwem sądowym uzyskane na jego podstawie "zgody rolne" i "zgody leśne" nadal pozostają ważne. Skoro bowiem zgoda właściwego organu administracji na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nieleśne jest decyzją administracyjną, to raz udzielona obowiązuje, chyba że została w prawem przewidzianym trybie uchylona, zmieniona lub stwierdzono jej nieważność. Nie jest więc dopuszczalne domaganie się wydania kolejnej decyzji w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny, gdy taka decyzja została już wydana i obowiązuje, gdyż prowadziłoby to do sytuacji opisanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., czyli nieważności decyzji z tego powodu, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W związku z powyższym na etapie planu miejscowego "Skocznia" nie było konieczności występowania do właściwego organu o wydanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla w/w. ulicy zwłaszcza, iż teren przeznaczony w planie dla jej lokalizacji przebiega dokładnie po granicach ulicy istniejącej.

Tym samym Sąd podziela argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę i piśmie z 9 listopada 2017 r..

W związku z powyższym wobec bezzasadności zarzutów skarżącego oraz w kontekście faktu, iż zaskarżona uchwała była uprzednio – także pod kątem prawidłowości procedury planistycznej - przedmiotem badania przez Wojewódzki i Naczelny Sąd Administracyjny (postępowanie zakończone prawomocnym oddaleniem skargi) Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił niniejszą skargę jako nieuzasadnioną.