Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 977/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 w zw z art. 21 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. Spółka z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako płatnika za niepobranie i niewpłacenie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 rok z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatnika przychodów z odsetek oraz określenia wysokości należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej jako płatnika Spółki z o.o. T. w P. (dalej powoływanej również jako: "Spółka") za niepobranie i niewpłacenie podatku dochodowego od osób prawnych

za 2013 rok z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatnika, o którym mowa

w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku od osób prawnych, przychodów z odsetek oraz określającej wysokość należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego przez płatnika podatku od osób prawnych.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego przeciwko T. Sp. z o.o. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B. dokonał w 2012 r. sprzedaży nieruchomości należących do Spółki. Komornik sądowy wypełniając obowiązki płatnika w zakresie podatku od towarów i usług udokumentował sprzedaż wystawionymi [...].09.2012 r. fakturami VAT o nr [...] oraz o nr [...]. Uzyskane ze sprzedaży nieruchomości środki pieniężne wypłacone zostały przez Sąd Rejonowy w B. wierzycielom Spółki. Jednym z wierzycieli Spółki T. był s. podmiot S. SA, z siedzibą w G. Podmiot s. posiadał wierzytelność wobec Spółki T. z tytułu nabytej wierzytelności od innego podmiotu oraz wierzytelność z tytułu umowy zawartej linii kredytowej z kontrolowaną Spółką.

Organ ustalił, że S. SA zawarł z bankiem P. S.A. w dniu [...].12.2008 r. umowę przelewu wierzytelności przysługującej P. S.A. z tytułu kredytu inwestycyjnego udzielonego Spółce T. w P.

Kolejna wierzytelność S. SA wobec T. związana była z zawartą pomiędzy podmiotami umową linii kredytowej z dnia [...].01.2009 r., na podstawie której S. SA udzieliła Spółce T. pożyczki w kwocie 500.000,00 USD. Powyższa umowa była aneksowana dwukrotnie, w dniu [...].06.2009 r. i [...].07.2009 r.

Sąd Rejonowy w B. z sumy uzyskanej z licytacji nieruchomości dokonał dwóch wypłat z rachunku depozytowego na rzecz S. SA. Pierwsza w wysokości 2.715.975,93 zł z tytułu umowy przelewu wierzytelności kredytu P. , z czego należność główną stanowiła kwota 1.620.555,00 zł, odsetki 1.091.721,34 zł oraz koszty egzekucyjne i koszty zastępstwa adwokackiego

w egzekucji w łącznej kwocie 3.699,55 zł. Drugiej wypłaty w wysokości

3.019.596,65 zł dokonano tytułem spłaty pożyczki. Należność główną stanowiła kwota 1.628.890,00 zł, naliczone odsetki 1.387.007,10 zł oraz koszty egzekucyjne

i koszty zastępstwa adwokackiego w egzekucji w łącznej kwocie 3.699,55 zł.

Organy stwierdziły, że Spółka z o. o. T. w P. nie pobrała

i nie wpłaciła podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. od uzyskanych na terytorium RP przez nierezydenta S. SA przychodów w postaci wypłaconych odsetek w łącznej wysokości 2.478.728,44 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wypłacona kwota odsetek podlega opodatkowaniu stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). Organ przytoczył treść art. 8 i art. 30 § 1 o.p. i stwierdził,

że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 30 § 2 o.p.

Zdaniem organu, w sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż to nie Spółka dokonywała faktycznej wypłaty odsetek. Organ stwierdził, że w sytuacji, kiedy Spółka nie pobrała należnego podatku jako płatnik, zgodnie z art. 30 § 1 o.p. odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony i jest zobowiązana do jego zapłaty z własnych środków. Podatek płacony na rachunek organu podatkowego, niezależnie od tego, że winien być wpłacony przez Spółkę - płatnika, jest w istocie świadczeniem podatkowym podatnika - nierezydenta, a nie świadczeniem Spółki na rzecz podatnika - nierezydenta. Wpłacenie podatku przez Spółkę - płatnika z własnych środków, z uwagi na niepobranie go z przychodu podatnika oznacza jedynie, że Spółka - płatnik ma możliwość wystąpienia

do podatnika, o zwrot kwoty odpowiadającej kwocie podatku, który wpłaci z własnych środków.

Zdaniem organu, termin "wypłata" użyty art. 26 u.p.d.o.p. nie oznacza obowiązku fizycznego przekazania kwot pieniędzy.

Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka była zobowiązana do uregulowania zobowiązań ją obciążających. Obciążać ją zatem także z tego względu powinien podatek od odsetek wypłaconych nierezydentowi. Egzekucja z nieruchomości była czynnością realizującą funkcję wypłaty w obrocie gospodarczym. Wypłata dokonana przez Sąd Rejonowy w B., której efektem jest zapłata zobowiązań Spółki powoduje skutek uregulowania zobowiązania łączącego dwie strony stosunku prawnego. Komornik sądowy wykonał jedynie za Spółkę, w sposób przymusowy, świadczenie cywilnoprawne. Prowadzona wobec dłużnika egzekucja z nieruchomości stanowi konsekwencję braku dobrowolnego wykonania przez dłużnika zaciągniętych dobrowolnie zobowiązań wobec wierzyciela. Gdyby dłużnik prawidłowo realizował swe zobowiązania, to wówczas nie byłoby wątpliwości, że realizowałby również zadania płatnika na podstawie przepisów prawa podatkowego. Brak dobrowolnego wykonania zobowiązań przez dłużnika wobec wierzyciela i wykonanie tych zobowiązań w sposób przymusowy przez komornika sądowego, nie zwalnia w takim przypadku dłużnika z obowiązków płatnika.

Organ nie podzielił argumentacji Spółki, zgodnie z którą skoro nie miała ona żadnego wpływu na sprzedaż nieruchomości w celu zaspokojenia wierzyciela, a tym samym nie miała ona wpływu na podział uzyskanych sum, to nie może ponosić odpowiedzialności jako płatnik. Organ wyjaśnił, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje wyłączenia obowiązków płatnika w sytuacji, gdy realizacja zaciągniętego przez niego, jako dłużnika, zobowiązania, dokonała się

w sposób przymusowy w trybie egzekucyjnym. Nie istnieje powód, żeby różnicować sytuację na gruncie prawa podatkowego płatników i podatników, na tych regulujących własne zobowiązania i tych których zobowiązania regulowane są przez organy egzekucyjne. Treść przepisu art. 26 u.p.d.o.p. należy interpretować

z uwzględnieniem ekonomicznego charakteru zdarzenia, czyli czy w transakcji chodziło o przysporzenie względem strony stosunku zobowiązaniowego. Podmiot,

na którym - jako na płatniku - spoczywa z mocy art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku, powinien tak kształtować swoje stosunki gospodarcze, by wypłaty następujące w wyniku ich realizacji na pokrycie należności z tytułów, o których mowa w art. 21 tej ustawy, uwzględniały ten podatek.

Odnosząc się do kwestii nieskorzystania przez Spółkę z prawa do wniesienia zarzutów przeciwko planowi podziału środków uzyskanych z egzekucji

z nieruchomości na podstawie art. 1027 § 2 kpc, organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, że powoduje to, że Spółka jako płatnik ponosi odpowiedzialność podatkową z tego tytułu, jednak stwierdził, że fakt ten pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, konfrontując treść norm prawnych zawartych w art. 922 k.p.c. I 1036 § 1 k.p.c. z treścią art. 1023 § 1 kpc i art. 1025 § 1 kpc należy stwierdzić, że organ egzekucyjny, sporządzając plan podziału pomiędzy wierzycieli, o których mowa w art. 922 kpc i w art. 1036 § 1 kpc, sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości, uwzględnia przede wszystkim należności wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję, należności które

są zabezpieczone hipoteką lub zastawem, należności, które wynikają z roszczeń pracowniczych lub alimentacyjnych, a także zobowiązania podatkowe (co do zasady egzekucja prowadzona jest w trybie administracyjnym, w trybie postępowania egzekucyjnego cywilnego zobowiązań podatkowych dochodzi się w zasadzie wyłącznie w przypadku zbiegu egzekucji). Warunkiem koniecznym uzyskania udziału w podziale sumy pochodzącej z egzekucji z nieruchomości jest więc prowadzenie egzekucji wobec dłużnika, ewentualnie przyłączenie się do już toczącej się egzekucji oraz spełnianie przez dochodzone należności określonych prawem wymogów formalnych. Normy regulujące zasady postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują natomiast możliwości uwzględniania w planie podziału sum uzyskanych z egzekucji z nieruchomości bieżących należności podatkowych, które należy odprowadzić na rzecz właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Z tego względu ewentualne wniesienie przez Spółkę będącej dłużnikiem zarzutów do planu podziału nie przyniosłoby oczekiwanego rezultatu, tj. obliczenia i pobrania od podatnika (wierzyciela) przez organ egzekucyjny podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z tego też względu odpowiedzialności podatkowej Spółki, jako płatnika, nie można wiązać

z faktem nieskorzystania z uprawnienia wynikającego z treści art. 1027 §2 kpc.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka złożyła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

– art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez ich wadliwe zastosowanie, tj. przez zastosowanie ich w rozpoznawanej sprawie, w której na Spółce nie ciążył obowiązek pobrania i odprowadzenia podatku u źródła

od wypłaconych przez Sąd Rejonowy w B. w postępowaniu egzekucyjnym odsetek na rzecz wierzyciela Spółki z siedzibą w S.,

– art. 8 o.p. poprzez jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i uznanie,

że na Spółce spoczywały obowiązki płatnika.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że tylko te osoby prawne są zobligowane wykonywać obowiązki płatników, które dokonują wypłat należności z tytułu odsetek. Sam fakt bycia osobą prawną nie determinuje automatycznego nałożenia obowiązków płatnika. W przypadku wypłaty należności z tytułu odsetek na rzecz nierezydenta, taką okolicznością warunkującą pobranie podatku jako płatnik jest "dokonanie wypłaty". Osoba prawna tylko wtedy wykonuje obowiązki płatnika, kiedy sama dokonuje wypłaty, a nie wtedy, gdy wypłata dokonywana jest przez podmiot trzeci. Zdaniem Spółki do takiego wniosku prowadzi językowa wykładnia art. 26

ust. 1 u.p.d.o.p.

Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz

o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3

i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem

i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego

z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

Legalna definicja płatnika, czyli podmiotu pośredniczącego między podatnikiem a organem podatkowym przy wykonywaniu zobowiązania podatkowego, została zawarta w art. 8 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemąjąca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego

do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W przypadku niewykonania obowiązków wymienionych

w art. 8 Ordynacji podatkowej, płatnik ponosi odpowiedzialność, o której mowa

w art. 30 ustawy. Stosownie do art. 30 § 1 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Płatnik ponosi odpowiedzialność za wszystkie działania, których efektem jest niewpłacenie w prawidłowej wysokości podatku na rzecz właściwego organu podatkowego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika;

w tych przypadkach odpowiedzialność ponosi podatnik (art. 30 § 2). Żadna

z wymienionych w § 2 art. 30 przesłanek skutkujących odpowiedzialnością podatnika w sprawie nie zachodzi. Jak stanowi art. 30 § 4 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, iż podatek nie został pobrany bądź pobrany nie został odprowadzony do organu podatkowego, to wydaje decyzję

o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Ta regulacja prawna oznacza, że zawsze wtedy, kiedy płatnik uchybi swym obowiązkom, organ podatkowy wydaje decyzję

o jego odpowiedzialności, w której określa wysokość należności podatkowej. Odpowiedzialność płatnika na podstawie wskazanego przepisu może zostać wyłączona jedynie wówczas, jeśli inne przepisy tak stanowią albo, jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika. Również przepisy w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nakładają na płatnika ściśle określone obowiązki. Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia art. 8 O.p.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 26 ust. 1

w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W myśl przepisów art. 3 ust. 2 i art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zagraniczne osoby prawne nie mające siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są podatnikami podatku dochodowego od przychodów

z odsetek i innych praw majątkowych (wymienionych w art. 21 ustawy), a podatek dochodowy ustala się w wysokości 10% przychodu, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zawarta z krajem będącym siedzibą podatnika stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1,

są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2b, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże

od należności z tytułu odsetek od papierów wartościowych wyemitowanych przez Skarb Państwa i zapisanych na rachunkach papierów wartościowych albo

na rachunkach zbiorczych, wypłacanych na rzecz podatników, o których mowa

w art. 3 ust. 2, zryczałtowany podatek dochodowy pobierają, jako płatnicy, podmioty prowadzące te rachunki, jeżeli wypłata należności następuje za ich pośrednictwem. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. W niniejszej sprawie wierzycielowi skarżącej Spółki zostały wypłacone (po sprzedaży nieruchomości w ramach licytacji komorniczej) m.in. odsetki. Wierzycielem był podmiot s. W świetle powołanych wyżej uregulowań prawnych, na co słusznie wskazuje organ, bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż to nie Spółka dokonywała faktycznej wypłaty odsetek. W sytuacji, kiedy Spółka nie pobrała należnego podatku, jako płatnik zgodnie z art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony i jest zobowiązana do jego zapłaty

z własnych środków. Podatek płacony na rachunek organu podatkowego, niezależnie od tego, że winien być wpłacony przez Spółkę - płatnika, jest w istocie świadczeniem podatkowym podatnika -nierezydenta, a nie świadczeniem Spółki

na rzecz podatnika-nierezydenta. Wpłacenie podatku przez Spółkę - płatnika

z własnych środków, z uwagi na niepobranie go z przychodu podatnika oznacza jedynie, że Spółka - płatnik ma możliwość wystąpienia do podatnika, o zwrot kwoty odpowiadającej kwocie podatku, który wpłaci z własnych środków. Termin "wypłata" użyty w art. 26 nie oznacza bowiem obowiązku fizycznego przekazania kwot pieniędzy. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka była zobowiązana

do uregulowania zobowiązań ją obciążających. Obciążał ją także podatek od odsetek wypłaconych nierezydentowi. Egzekucja z nieruchomości była czynnością realizującą funkcję wypłaty w obrocie gospodarczym. Należy zauważyć, że wypłata dokonana przez Sąd Rejonowy w B., której efektem jest zapłata zobowiązań Spółki powoduje skutek uregulowania zobowiązania łączącego dwie strony stosunku prawnego. Komornik sądowy wykonał jedynie za Spółkę, w sposób przymusowy, świadczenie cywilnoprawne. Nie sposób nie zauważyć, że prowadzona wobec dłużnika egzekucja z nieruchomości stanowi konsekwencję braku dobrowolnego wykonania przez dłużnika zaciągniętych dobrowolnie zobowiązań wobec wierzyciela. Gdyby dłużnik prawidłowo realizował swe zobowiązania, to wówczas nie byłoby wątpliwości, że realizowałby również zadania płatnika na podstawie przepisów prawa podatkowego. Brak dobrowolnego wykonania zobowiązań przez dłużnika wobec wierzyciela i wykonanie tych zobowiązań w sposób przymusowy przez komornika sądowego, nie zwalnia w takim przypadku dłużnika z obowiązków płatnika.

W świetle powyższego za nie do przyjęcia należy uznać argumentację Spółki, zgodnie z którą, skoro nie miała ona żadnego wpływu na sprzedaż nieruchomości

w celu zaspokojenia wierzyciela, a tym samym nie miała ona wpływu na podział uzyskanych sum, to nie może ona w takim przypadku ponosić odpowiedzialności jako płatnik. Należy wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje wyłączenia obowiązków płatnika w sytuacji, gdy realizacja zaciągniętego przez niego, jako dłużnika, zobowiązania, dokonała się w sposób przymusowy w trybie egzekucyjnym. Nie istnieje powód, żeby różnicować sytuację na gruncie prawa podatkowego płatników i podatników, na tych regulujących własne zobowiązania i tych których zobowiązania regulowane są przez organy egzekucyjne. Treść przepisu art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy interpretować z uwzględnieniem ekonomicznego charakteru zdarzenia, czyli czy

w transakcji chodziło o przysporzenie względem strony stosunku zobowiązaniowego. Podmiot, na którym - jako na płatniku - spoczywa z mocy art. 26 ust. 1 ustawy

o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku, powinien tak kształtować swoje stosunki gospodarcze, by wypłaty następujące w wyniku ich realizacji na pokrycie należności z tytułów, o których mowa w art. 21 tej ustawy, uwzględniały ten podatek. W związku z powyższym zaistniały zdaniem Sądu przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika za niepobranie i niewpłacenie podatku dochodowego od osób prawnych

za 2012 r. z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatnika, o którym mowa

w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodów

z odsetek oraz określenia wysokości należności z tytułu niepobranego

i niewpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak

w sentencji.