Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 908/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr: [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P.P. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Powiatowy Policji w K. w dniu [...] października 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o zwolnienie [...] P.P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Uzasadniając powyższe stwierdził, że w dniu [...] października 2017 r. w Prokuraturze Rejonowej dla K. wyżej wymienionemu policjantowi przedstawiono zarzut tego, że:

I. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. oraz M. S., wziął udział w pobiciu M. D., w wyniku czego M.D. narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 K.k., tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 K.k.,

II. w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. oraz M. S., pozbawił wolności M. D przytrzymując go na ziemi przez okres około 20 minut bez podstawy prawnej ku temu - tj. o przestępstwo z art. 189 § 1 K.k.

W dalszej części wniosku Komendant Powiatowy Policji w K. wskazał, że wymieniony wyżej policjant od początku służby osobiście angażuje się w konflikt z rodziną D., na przestrzeni tych lat Prokuratura Rejonowa dla K. prowadziła szereg postępowań w sprawie gróźb pozbawienia życia kierowanych pod adresem M.D. i członków jego rodziny, znieważenia, uszkodzenia mienia, uszkodzenia ciała oraz udziału w pobiciu, w których pokrzywdzeni wskazywali jako sprawcę tych przestępstw P.P. , jednak postępowania te były umarzane. Ponadto Komendant Powiatowy Policji w K. wskazał, że nie do pogodzenia z funkcją i rolą, jaką wypełnia Policja jest realizowanie zadań służbowych przez policjanta, na którym ciążą zarzuty popełnienia przestępstwa. Funkcjonariusz Policji powinien posiadać nieposzlakowaną opinię i cieszyć się zaufaniem społeczeństwa, a P.P. jako policjant utracił to zaufanie.

Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] października 2017 r. poinformował P.P. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto pismem z dnia [...] października 2017 r. organ wystąpił o opinię w przedmiocie zwolnienia P.P. ze służby do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. m. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. m. poinformował, iż Zarząd postanowił nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia ze służby w Policji P.P. .

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. , działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art, 45 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. Z 2017 r. poz. 2067), zwolnił P.P. ze służby z dniem 31 stycznia 2018 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że funkcjonariusze Policji mają szczególny obowiązek przestrzegania przepisów prawa, a fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. P.P. utracił przymioty warunkujące jego dalsze pełnienie służby w Policji, tj. nieposzlakowaną opinię oraz gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Zdarzenie z udziałem policjanta stanowi realne zagrożenie dla "dobra służby", na które składają się między innymi dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji oraz gwarancje praworządnego działania aparatu administracji państwowej.

P.P. wniósł odwołanie od wskazanego wyżej rozkazu personalnego do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania poinformował, że od dnia [...] lipca 2017 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim w związku z "doznanym udarem mózgu podczas służby w policji", zaś dnia [...] września 2017 r. został brutalnie zaatakowany niebezpiecznym narzędziem w postaci łopaty typu szpadel przez swojego sąsiada, który od lat go nęka i szkaluje, podobnie jak jego rodzinę. Zaznaczył, że wobec osoby, która dokonała czynnej napaści na niego, nie przeprowadzono czynności, a jej zeznania uznano za podstawę do dalszego nadania biegu sprawie i przyjęcia jako wersji jedynie wiarygodnej. Powołał się również na zasadę domniemania niewinności. Nadmienił, że przeciwko osobie, która dokonała napaści na niego prowadzone jest postępowanie z art. 233 i 234 K.k. z jego zawiadomienia. Podniósł także, że od lat jest dyskryminowany i poddawany mobbingowi.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym nr [...] z dnia 7 marca 2018 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu rozkazu organ opisując ustalenia faktyczne wskazał, że w trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] grudnia 2017 r. P.P. oświadczył m.in., że niezrozumiały jest dla niego fakt zwolnienia go ze służby w trybie administracyjnym z uwagi na to, że w zdarzeniu z dnia [...] września 2017 r. to on został brutalnie napadnięty i pobity, co skutkowało widocznymi i posiadanymi przez niego obrażeniami w postaci złamania lewej ręki. Zdaniem strony zwalnia się go tylko i wyłącznie przez to, że mieszka "obok sąsiada, którego biegli lekarze sądowi badając do spraw karnych w przeszłości orzekli, że posiada psychopatyczne rysy charakteru, urojenia, konfabulacje i pieniactwo".

W dalszej kolejności Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wyjaśnił, że użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Ponadto organ wyjaśnił, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Zdaniem organu przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Odwołując się do orzecznictwa oraz doktryny organ podniósł, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Komendant Główny Policji podkreśłił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Zdaniem organu realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

Organ wskazał, że funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów

Dalej organ podniósł, że bezspornym jest fakt przedstawienia funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstw z art. 158 § 1 K.k. oraz art. 189 § 1 K.k. Podkreślił że przestępstwa, o które podejrzany został P.P. , tj. udział w pobiciu oraz pozbawienie człowieka wolności, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Są to ponadto przestępstwa o znacznym ciężarze gatunkowym, szczególnie negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym, zdaniem organu, uznać należy, że P.P. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie.

Organ stwierdził, że brak stosownych działań wobec policjanta, któremu ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, będzie miał niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być zatem postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach.

W dalszej części uzasadnienia organ podał, że zdarzenie z dnia [...] września 2017 r. z udziałem P.P. zostało zarejestrowane przez kamerę monitoringu. Organ opisał przebieg tego zdarzenia na podstawie protokołu oględzin pliku video: "mężczyzna i kobieta po podejściu do starszego mężczyzny po zbliżeniu kobieta uderza go długim i cienkim przedmiotem po całym ciele, natomiast mężczyzna w czerwonej koszuli samoistnie kilkakrotnie przewraca się na ziemię, po czym podnosi się - cały czas trzyma coś w ręce. Starszy mężczyzna odwraca się i w stronę kobiety i mężczyzny, a następnie zaczyna wycofywać w kierunku domu wzdłuż ogrodzenia z siatki. (...) z lewej strony biegnie mężczyzna ubrany w bluzę koloru ciemnego i spodnie koloru jasnego wygląda na mężczyznę w wieku 20-25 lat i trzyma w dłoni długi drąg. Mężczyzna biegnąc kieruje się w stronę pozostałej trójki. W tym czasie starszy mężczyzna cały czas jest atakowany przez mężczyznę i kobietę, którzy naprzemiennie zadają mu uderzenia po całym ciele, z tym że kobieta uderza cienkim przedmiotem. Starszy mężczyzna w pewnym momencie wręcz zaczyna biegnąć w kierunku domu i w tym czasie młody mężczyzna w czarnej bluzie po dobiegnięciu zadaje cios starszemu mężczyźnie w okolice głowy długim drągiem, który jest luźno połączony z krótszym drągiem (cep). Starszy mężczyzna po uderzeniu przewraca się na ziemię, w tym czasie pozostałe osoby zadają mu uderzenia po całym ciele, mężczyzna z cepem ponownie zadaje uderzenia. Następnie mężczyzna w czerwonej koszuli siada na starszym mężczyźnie i powoduje jego unieruchomienie, natomiast kobieta i mężczyzna zadają uderzenia po całym ciele. Na nagraniu monitoringu widać jak mężczyzna starszy jest obezwładniony leży na ziemi natomiast cała trójka naprzemiennie zadaje mu kopnięcia i uderzenia po całym ciele przy równoczesnym przytrzymywaniu go i dociskaniu do ziemi. (...) Widać jak pochylają się nad starszym mężczyzną i w pewnym momencie cała trójka szarpie nim po czym dwaj mężczyźni chcą go przeciągnąć po ziemi. Opisana sytuacja jest dynamiczna, osoby w różnych konfiguracjach podejmują działania wobec starszego mężczyzny. O godzinie 08:57:09 na nagraniu pojawiają się funkcjonariusze policji oraz pracownicy karetki pogotowia ratunkowego i starsza kobieta, którzy biegną w kierunku zajścia".

Komendant Główny Policji wskazał, że podejmujący w tej sprawie interwencję policjanci zeznali: "na miejscu (...) zastano grupę osób, tj. P.P. (...), jego siostra M.S. (...) i jej syn M.S. (...), którzy przytrzymywali leżącego na ziemi M.D. (...) (protokół przesłuchania świadka P.D. z dnia [...] września 2017 r.) oraz "Następnie udaliśmy się na teren (...), gdzie zastaliśmy leżącego na ziemi M. D. oraz trzy osoby, które go przytrzymywały, tj. P.P. (...). M. S. i jej syn M. S." (protokół przesłuchania świadka T. Z. z dnia [...] września 2017 r.).

W ocenie organu z przedmiotowych zeznań jednoznacznie wynika, że w uwidocznionym na wskazanym wyżej nagraniu zdarzeniu, leżącym na ziemi atakowanym mężczyzną jest M. D., natomiast w grupie trzech osób atakujących był P.P. .

Reasumując organ stwierdził, że P.P. utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", jak również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Komendant Główny Policji wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie podniósł, że zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. W kontekście zarzutu odnośnie rzekomego brutalnego ataku niebezpiecznym narzędziem w postaci łopaty na P.P. organ stwierdził, że protokół oględzin nagrania monitoringu z dnia [...] września 2017 r., ani też samo nagranie znajdujące się w aktach postępowania, nie potwierdza tej wersji zdarzeń.

P.P. wniósł na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił błędne ustalenia oraz świadome i celowe fałszowanie dokumentacji i faktów.

Zdaniem skarżącego bezspornym faktem jest, że w dniu [...] września 2017 r. to on został napadnięty i uderzony łopatą, co zostało zarejestrowane na nagraniu, które dołączył do skargi. Poniósł, że to on jest pokrzywdzonym w tej sprawie. Zarzucił organom Policji świadome i celowe fałszowanie dokumentacji. Wskazał, że funkcjonariusze Policji dokonujący zabezpieczenia nagrania z monitoringu jego sąsiada rażąco naruszyli przepisy prawa. Podniósł, że jego przełożony kom. Mateusz Dańda zabezpieczający i dokonujący oględzin zapisu pliku video trwającego ponad pół godziny , poświadczył własnoręcznym podpisem nieprawdę w protokole oględzin, że całość nagrania trwa około 9 minut. Zarzucił też, że jego przełożony od lat dręczy go psychicznie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący złożył do akt sprawy kopię pierwszej strony aktu oskarżenia z dnia [...] października 2018 r. przeciwko jego sąsiadowi M. D. o to, że w dniu [...] września 2017 r. w W. poprzez uderzenie łopatą w lewe przedramię spowodował u skarżącego obrażenia w postaci rany tłuczonej przedramienia lewego, złamania kości łokciowej lewej, które naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni. Przy czym zaznaczono, że osoba ta miała w chwili czynu w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Ponadto złożył kopię opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] września 2018 r. dotyczącej sąsiada M. D. oraz dwa zdjęcia. Skarżący podkreślił, że to on było ofiarą w czasie zdarzenia w dniu [...] września 2017 r. i został napadnięty przez sąsiada oraz doznał urazu ręki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067. z późn. zm.) policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana.

Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie z P.P. stosunku służbowego.

Trafnie przy tym organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Lex nr 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał na to, iż nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. przedstawił P.P. zarzut, iż w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M.S. oraz M. S., wziął udział w pobiciu M.D., w wyniku czego M. D. narażono na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 K.k., tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 K.k., oraz że w dniu [...] września 2017 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. oraz M. S., pozbawił wolności M. D., przytrzymując go na ziemi przez okres około 20 minut bez podstawy prawnej ku temu - tj. o przestępstwo z art. 189 § 1 K.k. Bezsporne jest także, że postanowieniem z tej samej zastosowano w stosunku do skarżącego środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji.

Udział w pobiciu oraz pozbawieniu wolności człowieka jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Pozostawanie pod zarzutem dopuszczenia się takich czynów może mieć zatem niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz z pewnością nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów obowiązującego prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest konieczna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego funkcjonariuszy Policji. Każdy funkcjonariusz tej formacji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Postawienie skarżącemu wskazanych wyżej zarzutów może natomiast nasuwać uzasadnione wątpliwości, co do zachowania przez niego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza bowiem podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" - to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nawet podejrzenie o popełnienie przez funkcjonariusza Policji przestępstwa podczas wykonywania czynności służbowych, świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej.

W niniejszej sprawie – co jeszcze raz należy podkreślić – istotne znaczenie ma charakter czynu którego popełnienie zarzucono skarżącemu, okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2017 r., a także troska o należyty wizerunek Policji oraz właściwą postawę i zdyscyplinowanie policjantów pozostających w służbie. Wszystkie te fakty przytoczone przez organy Policji pozwalały na ocenę, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione. W związku z powyższym należy uznać, że zachodziły w tym przypadku przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a organom Policji nie można skutecznie wytknąć ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

Należy również zauważyć, że Komendant Powiatowy Policji w K. w swoim wniosku z dnia [...] października 2017 r. o zwolnienie skarżącego ze służby, skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. , wskazywał, że skarżący od początku służby angażuje się osobiście w konflikt z rodziną D. We wniosku tym wskazano także, że na przestrzeni tych lat Prokuratura Rejonowa dla K. prowadziła szereg postępowań w sprawie gróźb pozbawienia życia kierowanych pod adresem M. D. i członków jego rodziny, znieważenia, uszkodzenia mienia, uszkodzenia ciała oraz udziału w pobiciu, w których pokrzywdzeni wskazywali jako sprawcę tych przestępstw skarżącego, jednak postępowania te były umarzane.

Sądowi znany jest z urzędu także fakt, że Komendant Powiatowego Policji w K. orzeczeniem, nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. uznał skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu [...] lipca 2015 r. będąc w czasie wolnym od służby, w trakcie prowadzonej interwencji przez policjantów z KP w K. pod adresem W. ul. K. [...] , był czynnym uczestnikiem awantury z M.D., prowokował kłótnię, podburzał siostrę i ojca do prowadzenia awantury oraz nie stosował się do wezwań interweniujących policjantów do zachowania zgodnego z prawem, przez co jego zachowanie nie było przykładem praworządności oraz nie dbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Komendant Wojewódzki Policji w K. orzeczeniem z dnia z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał to orzeczenie w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2016 r., sygn. [...], oddalił skargę w tej sprawie.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego.

Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organy wyjaśniły, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię.

Zaznaczyć także należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13 publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.

Nieuzasadnione są również podniesione w skardze zarzuty "błędnych ustaleń oraz świadomego i celowego fałszowania dokumentacji i faktów".

Organ wydając zaskarżony rozkaz personalny przeanalizował zapis wideo utrwalony przez kamerę monitoringu. Z oględzin tego dowodu dokonanego przez organy Policji wynika, że skarżący wraz z siostrą i jej synem brali udział w pobiciu sąsiada skarżącego. Niezależnie zatem od tego, czy sąsiad skarżącego w jakikolwiek sposób sprowokował całe zajście, to udział skarżącego w zdarzeniu mającym taki przebieg, stawia go w wyjątkowo negatywnym świetle i uzasadnia ocenę, iż utracił on przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. m. pismem z dnia [...] listopada 2017 r. poinformował bowiem, że Zarząd postanowił nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia skarżącego ze służby.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.