Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2144/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 4 art. 10 ust. 3  pkt 3 art. 45  art. 47
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 53a  ust. 1 art. 3  ust. 3
journal: Dz.U. 1996 nr 25 poz 113
law: Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z [...] października 2009 r. [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a kpa oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] lipca 2009 r. nr [...], cofającą A. W. (dalej jako skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Komendant Stołeczny Policji w dniu [...] kwietnia 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że skarżący jest członkiem [...] Klubu Sportowego [...] w W. od maja 1990 r., jednak nie wykazuje aktywności sportowej, jak również nie startuje w zawodach sportowych. W związku z tym, skarżący został wezwany do złożenia zaświadczenia stwierdzającego przynależność do klubu sportowego lub stowarzyszenia o charakterze strzeleckim zawierającego potwierdzenie czynnego uprawiania strzelectwa sportowego i wykazu udziału w zawodach strzeleckich. W odpowiedzi skarżący wskazał, iż strzelectwo trenuje na własnej strzelnicy. W celu potwierdzenia tej okoliczności, organ I instancji wystąpił do właściwego miejscowo organu Policji, który poinformował, że wskazana przez skarżącego strzelnica nie była używana od dłuższego czasu, a ponadto nie posiada zatwierdzonego regulaminu. Dodatkowo do organu I instancji zostało nadesłane pismo z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, w którym poinformowano, że skarżący nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 53 a ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675), tj. patentu.

W związku z powyższym Komendant Stołeczny Policji uznał, że brak jest podstaw do dalszego posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń palną sportową. Organ wskazał, iż strzelectwo jest specyficzną odmianą sportu, której atrybutem jest broń palna, do której dostęp musi być pod specjalną kontrolą zarówno ze strony organu wydającego pozwolenie na broń, jak i organizacji uprawnionych do realizacji tej dyscypliny sportu. Osoby posiadające pozwolenie na broń w celu uprawiania strzelectwa sportowego muszą wykazać zaangażowanie w tę dziedzinę sportu. Oznacza to, że osoba taka musi potwierdzić stosownymi dokumentami czynne uprawianie strzelectwa sportowego w klubie sportowym lub stowarzyszeniu do tego uprawnionym oraz udokumentować udział w zawodach i treningach strzeleckich. Organ podniósł, iż dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest obojętnym fakt posiadania broni palnej przez osobę nie wykazującą się potrzebą jej posiadania i w tym przypadku interes strony winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń miały jedynie osoby posiadające uzasadnioną potrzebę jej posiadania.

Od decyzji tej A. W. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi niewłaściwe zastosowanie art. 18 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową jest brak wyczynowego uprawiania sportu oraz nieuczestniczenie w zawodach sportowych. Wskazał ponadto, iż nigdy nie uprawiał strzelectwa sportowego wyczynowo, a tylko rekreacyjnie.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i podaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, iż organ I instancji wszechstronnie przeprowadził postępowanie dowodowe ustalające spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a tym samym wydał w sprawie prawidłową decyzję.

Komendant Główny Policji przytoczył treść powyższego przepisu i wyjaśnił, iż ma on charakter fakultatywny, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności sprawy i ocenić cały materiał dowodowy.

Organ wskazał, iż skarżący pozwolenie na indywidualną broń palną sportową uzyskał w związku z uprawianiem sportu strzeleckiego w ramach Sekcji Strzeleckiej [...] KS [...] . Aktualnie natomiast nie wykazuje aktywności sportowej i nie startuje w zawodach strzeleckich. Wprawdzie na wezwanie organu I instancji, skarżący podał, że trenuje strzelectwo na własnej strzelnicy, jednakże obiekt ten nie spełnia wymogów określonych w przepisach ustawy o broni i amunicji i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. Nr 18, poz. 234). Ponadto szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy, którego zatwierdzenie następuje w drodze decyzji wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza, a takiego dokumentu skarżący nie posiada. Oznacza to, że nie może on używać posiadanej broni do celów sportowych na własnym obiekcie, gdyż nie jest on strzelnicą. Zgodnie bowiem z art. 45 ustawy o broni i amunicji, broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach.

W tym stanie rzeczy organ uznał, że wskazana przez skarżącego okoliczność, iż trenuje strzelectwo rekreacyjnie na własnej strzelnicy nie stanowi dowodu, iż uprawia on strzelectwo sportowe.

Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, iż skarżący nie posiada dokumentów potwierdzających kwalifikacje do uprawiana sportów strzeleckich, jak również uprawnień do udziału w rywalizacji sportowej.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy – w ocenie organu – że skarżący faktycznie nie uprawia sportów strzeleckich i tym samym nie wykorzystuje broni sportowej do celu, do którego ją uzyskał.

W tych okolicznościach sprawy organ uznał, że odpadła okoliczność, która w przeszłości zdecydowała o wydaniu pozwolenia na broń do celów sportowych. Tym samym wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji uprawniające organ do cofnięcia pozwolenia na broń.

Organ zważył również, że skarżący nie wykazał w toku postępowania żadnych faktów potwierdzających jego interes indywidualny. W tej sytuacji uznał, że za cofnięciem pozwolenia przemawia interes społeczny, zgodnie z którym broni w rękach osób prywatnych nie powinno być więcej, niż to wynika z faktycznych potrzeb tych osób.

Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze tej skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 18 ustawy o broni i amunicji, naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 oraz art. 11 kpa poprzez brak rozpoznania całości materiału dowodowego, nieodniesienie się do jego twierdzeń, żądań i zarzutów w trakcie toczącego się postępowania, nierozpatrzenie sprawy przez brak jakichkolwiek działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako niezgodnych z prawem oraz naruszających jego interes prawny i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie uzależnia uzyskania pozwolenia na broń ani jego utraty od faktu czynnego uprawiania strzelectwa sportowego. Zwrócił uwagę, iż nie istnieją żadne normy prawne stanowiące, że uprawniony z tytułu pozwolenia na broń palną sportową aby zachować swoje prawo musi wykazywać się regularnym odwiedzaniem strzelnicy czy też czynnym udziałem w zawodach sportowych. Skarżący jest członkiem klubu strzeleckiego i opłaca regularnie wszystkie składki z tytułu członkostwa. Sport strzelecki uprawia tylko rekreacyjnie z uwagi na ograniczony czas wolny. Jednakże brak czasu potrzebnego na częstsze wizyty na strzelnicy nie może być w jego ocenie przyczyną stwierdzenia interesu prawnego w posiadaniu rzeczonego pozwolenia.

Skarżący zaakcentował, że wśród przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia nie ma uprawiania strzelectwa sportowego w sposób wyczynowy i nie ma też brania udziału w zawodach sportowych. Zwrócił także uwagę, że organ ustalił w sposób nieuprawniony, iż brak jest zatwierdzonego regulaminu strzelnicy. Nie przedstawił również dowodu, że obiekt ten jest nieużywany. Podniósł, iż organy Policji nie zastosowały się do wytycznych zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. W konkluzji wskazał, że nie istnieją żadne uzasadnione przesłanki cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, a zaskarżona decyzja w istocie stanowi dodatkową karę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Artykuł 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powołany przepis stwarza dla wskazanego w nim organu administracji, działającego w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej stronie postępowania uprawnienia do posiadania broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie, skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania – skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego. Wbrew twierdzeniom skargi, podstawą cofnięcia pozwolenia na ten rodzaj broni nie była natomiast obawa użycia broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym.

Jak wynika z materiału dowodowego, skarżący wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na uprawianie sportu strzeleckiego w ramach sekcji strzeleckiej [...] Klubu Sportowego [...] i w oparciu o ten wniosek pozwolenie uzyskał. Stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń może być wydane m.in. w celach sportowych. Oznacza to, że organ, decydując się na wydanie pozwolenia na broń sportową, bada czy zainteresowany uprawia tę dyscyplinę sportu. Sposobem na stwierdzenie tego faktu jest np. członkostwo osoby zainteresowanej w strzeleckim klubie sportowym. Organ może wydać, na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń w oparciu wyłączenie o ustalony fakt członkostwa w klubie strzeleckim, bez dodatkowego uzyskiwania potwierdzeń co do częstotliwości bytności zainteresowanego na strzelnicy, czy uzyskiwanych przez niego wyników strzeleckich lub udziału w zawodach, jeżeli podane we wniosku o pozwolenie na broń okoliczności będą dla organu na tyle przekonujące, że uzna uzyskiwanie dalszych dowodów, na okoliczność celowości posiadania przez stronę broni, za zbędne. Zauważyć jednak należy, że wydane w oparciu o ustalony fakt członkostwa w strzeleckim klubie sportowym pozwolenie na broń, będzie pozwoleniem wydanym w celu uprawiania sportu strzeleckiego nie zaś z uwagi na przynależność do strzeleckiego klubu sportowego. W wyroku z 23 grudnia 2008 r., II OSK 1674/07 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Właściwy organ Policji, chcąc cofnąć pozwolenie na broń, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zobowiązany jest ustalić, czy osoba której wydano pozwolenie na broń sportową uprawia dalej strzelectwo. Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.), sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych. Z definicji tej wynika, że aby można było mówić o uprawianiu sportu przez określoną osobę, musi ona realizować swoje zainteresowania w tej dziedzinie w sposób ciągły, mniej lub bardziej regularny. Nie oznacza to, że uprawianie określonej dyscypliny sportu może dokonywać się jedynie poprzez członkostwo w klubie sportowym, albowiem członkostwo klubu sportowego i opłacanie składek nie świadczy o rzeczywistym uprawianiu sportu. Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga jednak posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa w tej dziedzinie sportu (art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej).

Wbrew zatem wywodom skargi dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnie sportu strzeleckiego. Za niewystarczające dla potwierdzenia tej przesłanki należy uznać członkostwo klubu strzeleckiego i regularne opłacanie składek, albowiem nie świadczy to o rzeczywistej aktywności osoby posiadającej stosowne pozwolenie w uprawianiu sportu strzeleckiego. O takiej aktywności nie przesądza również jedynie uprawianie strzelectwa sportowego wyczynowo i branie udziału w zawodach sportowych. Niemniej jednak podmiot zainteresowany zachowaniem pozwolenia na broń palną sportową musi wykazywać jakąś aktywność w tej dziedzinie. Zważyć bowiem należy, że przez uprawianie sportu strzeleckiego nie można rozumieć incydentalnych działań w tym zakresie, lecz (jak już wyżej zauważono stosownie do cyt. art. 3 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej) aktywną postawę osoby posiadającej własną broń na podstawie pozwolenia na broń, czy korzystającej z broni klubowej (wtedy przynależność do klubu sportowego jest konieczna), zmierzającą do ciągłego doskonalenia własnych umiejętności czy to dla zaspokojenia indywidualnych potrzeb i ambicji na tym polu, czy dla współzawodnictwa sportowego.

W rozpoznawanej sprawie organ, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że skarżący faktycznie nie uprawia sportów strzeleckich, a zatem nie wykorzystuje broni sportowej do celu, do którego ją uzyskał. Skarżący ustalenia tego skutecznie nie podważył. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Prezesa Sekcji Strzeleckiej [...] KS [...] W. jednoznacznie wynika, że skarżący w ramach tego klubu nie wykazuje aktywności sportowej i nie startuje też w zawodach strzeleckich. Posiadanie legitymacji strzeleckiej i regularne opłacanie składek nie dowodzi czynnego uprawiania sportu strzeleckiego. Skarżący nie posiada stosownego dokumentu wydanego przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, potwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji, który jest niezbędny dla uprawiania spotów o charakterze strzeleckim. Oznacza to, że przy braku tego dokumentu de facto skarżący nie może uprawiać sportu strzeleckiego.

Skarżący jako dowód na okoliczność uprawiania przez niego strzelectwa, podniósł, że trenuje strzelectwo rekreacyjnie na własnej strzelnicy.

Zgodnie z art. 45 ustawy o broni i amunicji broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. Stosownie do art. 46 ww. ustawy, strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Regulamin ten określa szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta) (art. 47 ww. ustawy). Powyższe regulacje oznaczają, że dla uznania strzelnicy za obiekt działający legalnie, należy dysponować stosowną decyzją zatwierdzającą regulamin strzelnicy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący regulaminu takiego nie przedstawił. W konsekwencji pozwala to na uznanie, iż organ zasadnie przyjął, że nie może stanowić dowodu uprawiania strzelectwa sportowego trenowanie na takiej strzelnicy, skoro obiekt ten nie spełnia rygorów określonych w przepisach ustawy o broni i amunicji.

W skardze skarżący podnosi, że organy Policji nigdy nie ustaliły kwestii posiadania przez skarżącego regulaminu strzelnicy. Zarzut ten należy uznać za niezasadny. Jeżeli bowiem skarżący regulaminem takim dysponuje, to winien go przedłożyć. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 kpa, organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudokumentowanie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 1984, II SA 1205/84, ONSA nr 2z 1984, poz. 98). Skoro zatem skarżący nie wylegitymował się zatwierdzonym regulaminem strzelnicy, organ był upoważniony do przyjęcia, że regulamin taki nie istnieje. Okoliczność ta została jednoznacznie potwierdzona w piśmie Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...] maja 2009 r. Przeprowadzona kontrola potwierdziła, że strzelnica jest nieużywana.

Także wbrew zarzutom skargi, organy Policji zastosowały się w pełni do wytycznych zawartych w decyzji z [...] marca 2009 r., o czym świadczą ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Również argumentacja w niej zawarta została zindywidualizowana, odnosi się do ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, co czyni zarzut o oparciu jej na uniwersalnych tezach mogących mieć zastosowanie we wszystkich tego typu sprawach nieuprawnionym.

Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ zebrał i rozpatrzył cały istotny materiał dowodowy, a przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w nim potwierdzenie. Organ szczegółowo przedstawił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Uzasadnił przy tym rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Skarżący – wbrew deklaracjom – strzelectwa sportowego nie uprawia, nawet w sposób rekreacyjny. Nie realizuje zatem celu, do którego pozwolenie na broń zostało mu wydane. Dlatego organy Policji były uprawnione do cofnięcia tego uprawnienia. Zauważyć przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej fakultatywny charakter, rozważano zarówno słuszny interes indywidualny skarżącego, jak i interes społeczny i Sąd w pełni aprobuje argumentację organu w tym zakresie. Niewątpliwie bowiem interes społeczny przemawia za tym, aby z uwagi na to, iż broń podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, znajdowała się ona jedynie w rękach takich osób, którzy wykazują rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, to jego interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skargę na podstawie art. 151 ppsa oddalił.