Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 911/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka ( spr. ) Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] nr A, B, C, D w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] 2005 r. inwestor, A. W., zwrócił się do Urzędu Miasta w C. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako "budowa stacji paliw (w tym LPG) wraz z myjnią ([...] stanowiska) i stanowiskiem wymiany opon ([...] stanowisko)". Następnie pismem z dnia [...] 2005 r. z uwagi na protesty mieszkańców inwestor ograniczył zakres inwestycji określając jej nowy zakres jako cyt.: "Myjnia samochodowa wraz ze stanowiskiem wymiany opon - Stacja LPG".

W trakcie podjętego postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się do Starosty B. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. o zaopiniowanie ewentualnej potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Uzgodnił nadto planowaną inwestycję z Powiatowym Zarządem Dróg w B., wystąpił też do Wyższego Urzędu Górniczego o informacje o warunkach geologiczno-górniczych.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Starosta B. zaopiniował pozytywnie potrzebę sporządzenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Do przeciwnego wniosku doszedł natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał, iż planowane zamierzenie nie stanowi inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga tym samym sporządzenia przedmiotowego raportu. Po analizie otrzymanych opinii Burmistrz Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa powyżej, w dalszym toku postępowania raport nie został jednak przedłożony.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta C., działając jako organ I instancji, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, którą określił jako budowę stacji LPG wraz z myjnią ([...] stanowiska), stanowiskiem wymiany opon oraz infrastruktury. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł sprzeczność zamierzenia z wiodącą na analizowanym obszarze funkcją zabudowy wielorodzinnej a także protesty właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Po rozpoznaniu wniesionego przez inwestora odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium zarzuciło organowi I instancji m.in. wadliwą ocenę analizy funkcji i cech zabudowy oraz nieuprawniony zarzut, iż inwestycja przekroczy dopuszczalny wskaźnik zabudowy.

W wyniku ponownego rozpoznania złożonego przez inwestora wniosku decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta C. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując w osnowie decyzji ustalenia dotyczące ładu przestrzennego, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich oraz wymogów wynikających z przepisów odrębnych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż uwzględnił wątpliwości i uwagi Kolegium, a nadto sporządził ponownie analizę funkcji i cech zabudowy terenu i uzgodnił decyzję z właściwymi zarządcami dróg.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej przy ul. [...] nr A, B, C, D w C. w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy uznając ją za zgodną z prawem, a zarzuty skarżącej Wspólnoty dotyczące spodziewanych zagrożeń powodowanych działalnością projektowanej stacji za subiektywne stanowisko mieszkańców.

Pismem z dnia [...] 2006 r. pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. [...] nr A, B, C, D w C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa i naruszająca prawo. Orzekające w sprawie organy błędnie oceniły bowiem wiodącą na analizowanym terenie funkcję dopuszczając usługowy charakter inwestycji podczas gdy w rzeczywistości najbliższe działki są zabudowane jedynie budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi natomiast obiekty usługowe znajdują się w oddaleniu, po drugiej stronie ulicy. Przewidziane w decyzji ustalenia nie uwzględniają też obowiązujących przepisów technicznych, a nadto w trakcie postępowania nie sporządzono raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania podnosząc argumenty, które zawarł był już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował poprawność sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także, powołując poglądy przedstawicieli doktryny, wskazał, iż wymóg kontynuacji funkcji oznacza jedynie, iż niedopuszczalną jest taka zabudowa, której nie można pogodzić z zastanym w danym miejscu sposobem zagospodarowania terenu. Ustosunkował się też do zawartych w skardze szczegółowych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że skarga, wprawdzie z powodów po części innych niż w niej sformułowane, zasługuje na uwzględnienie, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są bowiem dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu w przedłożonym materiale dowodowym występują bowiem sprzeczności i luki nie zezwalające na jednoznaczną ocenę merytorycznej jakości podjętych przez organy rozstrzygnięć.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 64 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. zwanej dalej: u.p.z.p.) ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek ten powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować ani samodzielnie zmieniać. W konsekwencji wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi być sformułowany precyzyjnie, w sposób umożliwiający jednoznaczne odczytanie woli inwestora co do zakresu i charakterystyki planowanej inwestycji. Wniosek ten stanowiąc podanie w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) oprócz elementów merytorycznej treści określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. powinien zawierać także wyliczone w art. 63 § 2 k.p.a. elementy formalne. Brak któregokolwiek z koniecznych elementów wniosku, zarówno wyliczonych w u.p.z.p. jak też w k.p.a., skutkować winien wezwaniem wnioskodawcy przez organ właściwy w sprawie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.)

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek inwestora, A. W., o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 kwietnia 2005 r., określił inwestycję jako budowę stacji paliw (w tym LPG) wraz z myjnią ([...] stanowiska) i stanowiskiem wymiany opon ([...] stanowisko). Wielkość planowanej zabudowy inwestor określił jako: długość [...], szerokość [...], wysokość [...] (inwestor nie podał wprawdzie jednostek miary niewątpliwie chodzi jednak o metry), wskazując jednocześnie jednokondygnacyjny charakter zabudowy. Brak dodatkowych szczegółów co do rozmiarów planowanej inwestycji dowodzi jednoznacznie, iż podane wymiary obejmowały tym samym całość inwestycji, w tym wszystkie planowane stanowiska, zarówno myjni, jak też wymiany opon. Do wniosku inwestor dołączył nadto dwa załączniki, w których określając cechy i parametry zamierzonej inwestycji wskazał, iż stacja LPG składać się będzie, oprócz agregatu, armatury i dystrybutora z [...] zbiorników butan-propan o pojemności łącznej [...]x[...]m3 zaznaczając, iż zbiorniki te będą zamontowane na płycie fundamentowanej. Nadto podał, iż inwestycja obejmować ma także jeden dystrybutor paliw i wiatę kasową. W konsekwencji stwierdzić można, iż choć istotne cechy inwestycji zostały wskazane w formularzu wniosku jedynie cząstkowo znajdując uzupełnienie dopiero w załącznikach, jednak zakres inwestycji na tym etapie był co do zasady doprecyzowany a wyrażona w podaniu wola inwestora nie budziła wątpliwości.

Sytuacja ta uległa jednak zmianie w dniu [...] 2005 r. kiedy to A. W. zwrócił się pisemnie do organu I instancji o ograniczenie zakresu inwestycji określając jej nowy zakres jako cyt.:

- Myjnia samochodowa wraz ze stanowiskiem wymiany opon

- Stacja LPG.

Skorygowany wniosek nie wskazał żadnych parametrów zmienionej co do zakresu inwestycji, a w konsekwencji zakres ten zaczął jawić się niejasno. O ile bowiem nie ulega wątpliwości, iż planowane zamierzenie przestało obejmować stację paliw, o tyle nie wiadomo jaki wpływ wspomniane ograniczenie odniosło wobec pozostałej części zamierzenia. Wysoce niejasnym jest zatem czy inwestycja nadal zajmować ma teren [...]x[...] m czy też jej obszar, wobec braku stacji paliw, ulec ma stosownemu zmniejszeniu, czy nadal obejmować ma wiatę kasową, o której mowa w załączniku do pierwotnego wniosku (wniosek skorygowany wiatę tę pominął), nie wiadomo nadto czy wskazana w korekcie wniosku stacja LPG zamierzona jest w identycznej formule jeśli chodzi o liczbę i pojemność zbiorników jak ta, która była opisana w załączniku do wniosku pierwotnego.

W konsekwencji stwierdzić zatem należy, iż podanie, o którym mowa, przestało spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 52 ust. 1 u.p.z.p., a tym samym organ I instancji winien był wezwać wnoszącego do złożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień. Organ I instancji nie uczynił tego jednak i prowadził dalsze postępowanie administracyjne pomimo niejasności co do rzeczywistego zakresu planowanej inwestycji, w tym wielkości planowanej zabudowy.

Zauważyć też należy, iż z nieznanych przyczyn wydana przez organ I instancji decyzja ustalająca warunki zabudowy (utrzymana następnie w mocy przez organ drugoinstancyjny) po części w widoczny sposób nie odpowiada wnioskowi inwestora, ani w jego wersji pierwotnej, ani skorygowanej, co stanowi uchybienie powodujące konieczność wyeliminowania decyzji tej z obrotu prawnego. Określając w osnowie decyzji maksymalne rozmiary zabudowy organ I instancji wskazał bowiem jako dopuszczalną szerokość elewacji [...] m a wysokość górnej granicy elewacji i wysokość kalenicy [...] m (wartości nie wnioskowane przez inwestora), w pkt [...] osnowy wskazał nadto sposób komunikacji stacji auto-gazu z cyt. "pawilonem" podczas gdy o pawilonie takim inwestor w swych wnioskach nie wspomniał. Organ I instancji nie określił natomiast w decyzji żadnych wskazanych przez inwestora parametrów odnoszących się do stacji LPG (liczby i pojemności zbiorników), pomimo, że kwestia ta w ramach charakterystyki inwestycji i przyszłej oceny jej możliwego wpływu na środowisko, ochrony osób trzecich itp. może stać się kluczowa. W konsekwencji nie precyzując w decyzji danych dotyczących stacji LPG organ I instancji ustalił warunki zabudowy na przedmiotowych działkach dla dowolnej stacji, zezwalając na nieograniczoną liczbę i wielkość zbiorników gazu, jak również dowolny ich typ (naziemne bądź podziemne).

Odnosząc się z kolei do samego przebiegu postępowania przed organami I i II instancji wskazać należy niekonsekwentne i niejasne podejście obu organów do kwestii ewentualnego obowiązku sporządzenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu zamierzonej inwestycji na środowisko. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż postanowieniem z dnia [...] r. Starosta B. zaopiniował pozytywnie potrzebę sporządzenia przez inwestora stosownego raportu argumentując w uzasadnieniu, że wprawdzie stacja LPG jako taka nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2005, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) to jednak § 3 pkt 70 cytowanego rozporządzenia ujmuje stacje obsługi środków transportu, wśród których zdaniem Starosty uwzględnić należy stanowisko wymiany opon. Negatywnie na temat potrzeby sporządzenia raportu wypowiedział się natomiast w postanowieniu z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. uznając, iż planowane przedsięwzięcie w postaci stacji LPG, stanowisk myjni ręcznej i stanowiska wymiany opon w żadnej części nie stanowi inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po otrzymaniu obydwu opinii Burmistrz Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. nałożył jednak na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa, podając w uzasadnieniu § 3 pkt 70 cytowanego wyżej rozporządzenia. Pomimo wejścia w życie w dniu 28 lipca 2005 r. nowelizacji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz.902 z późn. zm., zwana dalej: p.o.ś.), przekształcającej postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w postępowanie odrębne, nie związane z postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ I instancji nie wyeliminował z obrotu prawnego wydanego przez siebie na podstawie dawnego brzmienia art. 51 ust. 2 p.o.ś. postanowienia, nadal formalnie nakładało ono zatem na inwestora obowiązek sporządzenia raportu, o którym mowa powyżej (pismem z dnia [...] 2005 r. A. W. zadeklarował, iż sporządzi raport dopiero na etapie pozwolenia na budowę). Do kwestii raportu organ I instancji odniósł się ponownie w ustalającej (w wyniku ponownego postępowania) warunki zabudowy decyzji z dnia [...] r., w której osnowie w pkt [...] przesądził, iż z uwagi na treść § 3 pkt 70 cytowanego wyżej rozporządzenia zamierzona inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko toteż w przyszłości może wymagać oddzielnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie dostrzegając ani wskazanego wyżej fragmentu decyzji pierwszoinstancyjnej, ani wskazanej wyżej nowelizacji ustawy rozpatrujący odwołanie od wymienionej decyzji organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albowiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny cyt. "jednoznacznie przesądził o tym". Pomimo tym samym zdecydowanie odmiennego poglądu na kwestię oceny możliwego wpływu inwestycji na środowisko organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzje pierwszoinstancyjną w mocy, ani słowem nie ustosunkowując się do postanowienia zawartego w pkt [...] osnowy. Jeszcze inne podejście do kwestii raportu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. prezentuje w odpowiedzi na skargę, kiedy to podaje, iż w myśl § 3 pkt 37 cytowanego rozporządzenia sporządzenia raportu nie wymagają instalacje do naziemnego magazynowania gazu, których zbiorniki nie przekraczają [...]m3. W myśl wniosku inwestora, zdaniem Kolegium, planowane zbiorniki mają mieć pojemność jedynie [...] x [...] m3 a tym samym inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W myśl powyższych uwag, decyzję organu I instancji uznać należy za naruszającą prawo materialne (art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p). oraz wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego. W postępowaniu drugoinstancyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie dostrzegło jednak wskazanych wyżej uchybień i z naruszeniem przepisów proceduralnych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Sprawia to w konsekwencji, iż naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, dotknięta jest także stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja drugoinstancyjna.

Sąd nie podziela natomiast co do zasady zawartego w skardze argumentu skarżącej, iż z uwagi na to, że obiekty usługowe znajdują się wprawdzie w obszarze analizowanym jednak dopiero po drugiej stronie ulicy oceniając kontynuację funkcji zagospodarowania terenu orzekające w sprawie organy winny były fakt ich istnienia pominąć i uwzględnić jedynie działki bezpośrednio sąsiadujące i w konsekwencji dostosować dalszą zabudowę do wiodącej na tych działkach funkcji tj. zabudowy wielorodzinnej. Po pierwsze bowiem wielkość obszaru analizowanego wytyczają przepisy prawa, nie czyniąc rozróżnienia pomiędzy obiektami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji a obiektami położonymi w innych częściach obszaru analizowanego. Po drugie zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Przewidziany w powołanej normie wymóg kontynuacji funkcji należy bowiem rozumieć szerzej (co słusznie w odpowiedzi na skargę podkreślił organ II instancji) uznając, że nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile nie godzi ona w zastany stan rzeczy – por. np. K. Jaroszyński, Z. Niewiadomski, A. Szmytt, Ł. Złakowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski. Warszawa 2005, s. 501. Ocena, iż projektowana inwestycja spełnia, w powyższym znaczeniu, wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie koliduje z zastaną na terenie sąsiednim funkcją musi jednak jednoznacznie wynikać z akt sprawy i zostać w decyzji bezspornie wykazana. Sąd stwierdza, iż decyzja organu I instancji jest w tej części nader lakoniczna do treści art. 61 u.p.z.p. odnosząc się jedynie fragmentem zdania i to z powołaniem na uprzednią ocenę Kolegium a nie samodzielnie wywiedzione wnioski. Natomiast utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w K. do kwestii dobrego sąsiedztwa nie odnosi się w ogóle. Także i te uchybienia czynią koniecznym uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak też rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego.

Nietrafne są natomiast zarzuty skarżącej Wspólnoty dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z przepisami technicznymi, te bowiem mogą być brane pod uwagę dopiero na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej Wspólnoty na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a .