Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1795/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 299 par. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 5 maja 2014 r. skarżący, R. H., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości. W skardze skarżący nie wskazał adresu do doręczeń w kraju, nie ustanowił także pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.

Zarządzeniem z 23 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do ustanowienia w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu na podany w skardze adres: [...] w dniu 14 lipca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 22).

W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Stosownie do treści art. 299 § 2 p.p.s.a. w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa

w § 1 Sąd wzywa stronę aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Na wstępie podkreślić należy, iż wskazanie przez skarżącego w treści skargi, adresu do korespondencji w Polsce, bez udzielenia W. K. pełnomocnictwa do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego, w ocenie Sądu, nie stanowi wypełnienia przesłanki art. 299 § 1 i 2 p.p.s.a. W polskim porządku prawnym przepisy regulujące kwestię ustanowienia pełnomocnika do doręczeń

w kraju dla osoby zamieszkałej za granicą (tj. ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowią, iż pełnomocnictwo do doręczeń powinno być udzielone na piśmie

i przedłożone wraz z pierwszym pismem strony, tj. wraz ze skargą. W razie niedopełnienia tego obowiązku Sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi

(v. Małgorzata Grego-Hoffmann: Pełnomocnik do doręczeń, [w:] Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, opubl. LEX 2012 i powołane tam: wyrok SN z 22 sierpnia 1950 r., sygn. akt C 142/50, OSN(C) 1952, nr 1, poz. 7; uzasadnienie wyroku SN z 17 kwietnia 1987 r., sygn. akt III CRN 69/87, OSNC 1988, nr 10, poz. 142).

W niniejszej sprawie, skarżący został wezwany przez Sąd, w trybie art. 299

§ 2 p.p.s.a., do ustanowienia w terminie 2 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnika do doręczeń, mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 14 lipca 2014 r.

W zakreślonym terminie, który upłynął 14 września 2014 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Niewykonanie wezwania Sądu, zgodnie z art. 299 § 2 p.p.s.a, stanowi podstawę do jej odrzucenia.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak

w sentencji