Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 837/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Lech sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1196/08 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1196/08, oddalił skargę Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2006 r. nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wojewoda Warszawski decyzją z dnia [...] marca 1992 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Dzielnicę Gminę Warszawa Wola własności nieruchomości zabudowanej położonej w Warszawie przy ul. [...],[...]i [...] j (dawne zakłady [...]), która po odnowieniu operatu ewidencji gruntów położona jest przy ul. [...] i została oznaczona jako działka nr[...] w obrębie 6-01-04 o powierzchni 2,0170 ha.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] marca 1992 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji podał, że w rozpatrywanej sprawie znajdował zastosowanie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.), zwanej dalej komunalizacyjną, ponieważ w dniu jej wejścia w życie, czyli w dniu 27 maja 1990 r. sporna nieruchomość służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do Ministra Kultury i Sztuki, a zadanie to w jego imieniu wykonywało Muzeum Techniki w Warszawie.

Miasto Stołeczne Warszawa złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 11 ust 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, a skoro został zastosowany, to należało uznać, że decyzja Wojewody Warszawskiego z dnia [...] marca 1992 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu ww. wniosku, decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał, że jedną z okoliczności wykluczających komunalizację z mocy prawa w drodze stwierdzenia nabycia prawa własności na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy wynikającą z art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy jest fakt wykonywania na nieruchomości zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Przepis ten w odróżnieniu od innych przepisów niniejszej ustawy odwołuje się do stanów faktycznych, a nie do stanów prawnych. Zgodnie z jego treścią składniki mienia państwowego nie mogły stać się mieniem komunalnym, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r. służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Zgodnie z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 1994 r. sygn. akt W. 12/92 oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotny dla wyłączenia z zakresu komunalizacji jest stan faktyczny dotyczący charakteru zadań, a nie tytuł prawny do korzystania z nieruchomości państwowej. Z akt sprawy wynika bezspornie, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. znajdowała się w faktycznym władaniu Muzeum Techniki NOT i Muzeum Historycznego m.st. Warszawy i służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości Ministra Kultury i Sztuki z zakresu mecenatu państwa nad dziedzictwem narodowym. Powyższe zadania w imieniu organu administracji rządowej wykonywało właśnie Muzeum Techniki w Warszawie.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z określonych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, w szczególności weryfikowanej decyzji nie można zarzucić rażącego naruszenia przepisu stanowiącego podstawę jej wydania.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Miasta Stołecznego Warszawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na terenie przedmiotowej nieruchomości działało i działa Muzeum Techniki i Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, których działalność nie powoduje jednak wyłączenia z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy nieruchomości użytkowanej przez te muzea. Polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w zaskarżonej decyzji strona skarżąca stanęła na stanowisku, że Muzeum Techniki jest samodzielną jednostką organizacyjną Naczelnej Organizacji Technicznej. Organizacja ta, zgodnie z zapisami jej statutu, jest federacją stowarzyszeń naukowo-technicznych (a więc związkiem stowarzyszeń). Bezpośredni nadzór nad Muzeum Techniki sprawuje Zarząd Główny NOT, a nie Minister Kultury. Natomiast Muzeum Historyczne m.st. Warszawy jest samorządową instytucją kultury wpisaną do rejestru samorządowych instytucji kultury i posiada osobowość prawną. Bezpośredni nadzór nad Muzeum sprawuje Rada m. st. Warszawy oraz Prezydent m. st. Warszawy. Obydwa muzea nie są państwowymi instytucjami kultury w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, muzeum jest bowiem formą organizacyjną prowadzenia działalności kulturalnej, a nie "zadaniem publicznym należącym do właściwości organów administracji rządowej". W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, istnienie i działanie na terenie przedmiotowej nieruchomości obydwu muzeów nie może stanowić podstawy do odmowy komunalizacji nieruchomości na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. A zatem decyzja Wojewody Warszawskiego z dnia [...] marca 1992 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a wobec tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. Nadto strona skarżąca stwierdziła, że kolejnym dowodem na nieprawidłowość zastosowania art. 11 ust. 1 cyt. ustawy do przedmiotowej nieruchomości jest fakt niekonsekwencji Wojewody Mazowieckiego przy wydawaniu następnych decyzji dotyczących przedmiotowej nieruchomości, czyli decyzji z dnia [...] września 2003 r. na mocy której organ uwłaszczył na tej samej nieruchomości dawne przedsiębiorstwo państwowe Walcownia Metali "W." d. Norblin uznając prawo zarządu tego przedsiębiorstwa do spornej nieruchomości. Skutkiem decyzji Wojewody odmawiającej komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na rzecz gminy jest zaś wyłączenie gminy z postępowania (pozbawienie przymiotu strony) w postępowaniu uwłaszczeniowym na rzecz przedsiębiorstwa Walcownia Metali "W." d. Norblin, zaś prawo zarządu tego przedsiębiorstwa do przedmiotowej nieruchomości na dzień [...] grudnia 1990 r. zostało ustalone jedynie na podstawie decyzji z dnia 26 lipca 1969 r. o opłatach za użytkowanie terenu. W tej sytuacji w ocenie strony skarżącej, organy wydające decyzje w przedmiotowej sprawie uchybiły przepisom art. 7, 8 i 77 K.p.a.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. mienie ogólnonarodowe (państwowe), które w dniu 27 maja 1990 r. należało do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się z tym dniem z mocy prawa mieniem właściwych gmin, jeżeli dalsze przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3 tej ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Oznacza to, że w sytuacji, której dotyczy art. 11 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wyłączone zostało stosowanie zasady określonej w art. 5 ust. 1 tej ustawy (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2006r., sygn. akt I OSK 555/05, niepubl.). Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że służenie, w rozumieniu tego przepisu, oznacza stan faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., na który nie ma wpływu posiadanie lub nieposiadanie tytułu prawnego do korzystania z mienia, oraz charakter korzystania – stały lub przejściowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 1996 r. sygn. akt I SA 317/95, publ. ONSA 1997 r. nr 2, poz. 79). Podkreślił, że zakres pojęcia "służenie" wykonywaniu zadań publicznych jest znacznie szerszy niż pojęcie "należenie do" użyte w art. 5 ust. 1-3 omawianej ustawy (TK w uchwale z dnia 1 lutego 1994 r. sygn. akt W 12/92, OTK 1994/1/16). Oznacza to, że składniki mienia państwowego nie stają się mieniem komunalnym nie tylko wtedy, gdy służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz władzy państwowej w sposób ścisły, ale także gdy służą np. działalności upowszechniania kultury (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt I SA 372/98).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporna nieruchomość, według jej stanu z dnia 27 maja 1990 r., służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do Ministra Kultury i Sztuki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1287/05, wydanym po rozpatrzeniu skargi Naczelnej Organizacji Technicznej Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych w Warszawie w sprawie umorzenia przez Ministra Infrastruktury postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2003 r., dotyczącej uwłaszczenia sporną nieruchomością przedsiębiorstwa Walcownia Metali "W." d. Norblin, wyjaśnił, iż w oparciu o decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] marca 1982 r. z nieruchomości tej od marca 1982 r. korzystało Muzeum Techniki, któremu przekazano tę nieruchomość we władanie jako zespół zabytkowy z przeznaczeniem na Muzeum Przemysłu. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] kwietnia 1982 r. (oraz jej aneksu z dnia [...] czerwca 1984 r.) o wpisaniu dobra kultury, czyli zespołu budynków przemysłowych wraz z ich wyposażeniem technicznym Walcowni Metali Nieżelaznych "W." d. Norblin, do rejestru zabytków, Zespół ten stanowi "dokument rozwoju techniki w ogóle, a rozwoju przetwórstwa metali kolorowych w szczególności. Ponadto jest dokumentem rozwoju przemysłu a zwłaszcza przemysłu warszawskiego." Posiada on także unikatowy charakter w skali kraju.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zadania Ministra Kultury i Sztuki, według stanu prawnego na dzień komunalizacji, skonkretyzowane były w ustawie z dnia 4 maja 1982 r. o urzędzie Ministra Kultury i Sztuki (Dz. U. Nr 14, poz. 112) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 kwietnia 1983 r. w sprawie szczegółowego zakresu i trybu działania Ministra Kultury i Sztuki (Dz. U. Nr 32, poz. 150). Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. Minister Kultury i Sztuki był naczelnym organem administracji państwowej w dziedzinie kultury i sztuki. Cele i zadania tego organu zostały określone dość szeroko i obejmowały m.in. ochronę dóbr kultury oraz tradycji i dziedzictwa narodowego, określanie kierunków polityki kulturalnej i sposobów jej realizacji, tworzenie warunków rozwoju placówek upowszechniania kultury oraz ochrona dóbr kultury, muzealnictwa oraz kultury ludowej i rękodzieła artystycznego. Zgodnie z treścią art. 1, 7 i art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10, poz. 48, ze zm.), według ich brzmienia na dzień komunalizacji, ochrona dóbr kultury, stanowiących dorobek myśli i pracy wielu pokoleń, była obowiązkiem Państwa i powinnością jego obywateli. Naczelny nadzór nad ochroną dóbr kultury i wszystkimi muzeami należał do Ministra Kultury i Sztuki.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, w świetle tak rozumianych zadań Ministra Kultury i Sztuki uznać należy, że sporne mienie służyło wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości tego organu administracji rządowej, gdyż działalność władającego nim Muzeum Techniki skierowana była na ochronę dóbr kultury oraz tradycji i dziedzictwa narodowego, a także konserwowanie i udostępnianie dóbr kultury w zakresie wiedzy i techniki. W tej sytuacji, wyłączenie spornej nieruchomości z komunalizacji ex lege na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. uznać należy za uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że dla procesu komunalizacji decydujące znaczenie ma data wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, a więc stan faktyczny i prawny odnoszący się do określonego mienia ogólnonarodowego w tym dniu (czyli 27 maja 1990 r.), dlatego też zarzuty skargi, które odwołują się do stanu prawnego uregulowanego przepisami prawa uchwalonymi po dniu 27 maja 1990 r., czyli do przepisów ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponadto, wyjaśnił, że decyzja administracyjna, która nie zawiera powołania istniejącej podstawy prawnej, albo określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest wydana bez podstawy prawnej, a jedynie z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 K.p.a. A zatem, podnoszony przez stronę skarżącą w trakcie postępowania nadzorczego zarzut, że Wojewoda Warszawski wydał kwestionowaną decyzję bez podania podstawy prawnej w sytuacji, gdy miała ona oparcie w przepisach prawa materialnego, był nieuzasadniony.

Sąd pierwszej instancji uznał także za nietrafne zarzuty dotyczące statusu prawnego Muzeum Drukarstwa oddziału Muzeum Historycznego m. st. Warszawy. Muzeum to korzystało w uzgodnieniu z Muzeum Techniki i Stołeczną Komisją Planowania z części budynków i urządzeń znajdujących się na tej nieruchomości. Zatem dla oceny prawidłowości postępowania komunalizacyjnego decydujące znaczenie ma rodzaj zadań wykonywanych przez Muzeum Techniki jako podmiot władający sporną nieruchomością. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że z dokumentów nadesłanych przez stronę skarżącą (przede wszystkim z zapisów statutu Muzeum Historycznego m. st. Warszawy stanowiącego załącznik nr 2 do zarządzenia nr 54 Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 15 lipca 1987 r.), w dniu 27 maja 1990 r. Muzeum to działało na podstawie tej samej ustawy z 1982 r. co i Muzeum Techniki (§ 1 statutu). Pozostawało ono tak samo jak Muzeum Techniki pod nadzorem Ministra Kultury i Sztuki (§ 3, 9, 10 pkt 1 statutu). Nie ma zatem podstaw do odmiennej oceny rodzaju zadań wykonywanych przez tę instytucję. Ponadto, do dnia 27 maja 1990 r. bezpośredni nadzór Prezydenta m. st. Warszawy, jako terenowego organu administracji państwowej (a nie organu samorządu terytorialnego) nad Muzeum Historycznym nie przesądzał o charakterze zadań tej instytucji.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji kontrolowane postępowanie nadzorcze nie wykazało istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego warunkujących możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody Warszawskiego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent m. st. Warszawy i zaskarżając go w całości zarzucił, naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, polegające na przyjęciu, że nieruchomość położona przy ul. [...],[...] i [...] (dawne Zakłady [...]) nie stała się mieniem komunalnym z tego powodu, że służyła działalności upowszechniania kultury, a nie tylko w sposób ścisły służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej (ministra kultury) i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Dzielnicę Gminę Warszawa Wola własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...],[...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...] o pow. 2,0170 ha (dawne Zakłady [...]).

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, nieruchomości znajdujące się w użytkowaniu stowarzyszeń (z tytułem, czy bez tytułu prawnego), podlegają komunalizacji z mocy prawa. Muzeum Techniki NOT jest natomiast samodzielną jednostką organizacyjną Naczelnej Organizacji Technicznej. Naczelna Organizacja Techniczna, zgodnie z pkt 1 § 4 statutu, to nazwa używana przez federację stowarzyszeń naukowo- technicznych (a więc związek stowarzyszeń), Bezpośredni nadzór nad Muzeum Techniki sprawuje Zarząd Główny NOT.

Natomiast Muzeum Historyczne m. st. Warszawy powołane zostało uchwałą Kolegium Zarządu Miejskiego z dnia 18 marca 1948 r. jako instytucja Gminy m. st. Warszawy. Zgodnie ze Statutem Muzeum Historycznego m. st. Warszawy, obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r., stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 54 Prezydenta m. st. Warszawy z 15 lipca 1987 r. – bezpośredni nadzór nad tym Muzeum sprawował Prezydent m. st. Warszawy.

W ocenie kasatora, istnienie i działanie na terenie przedmiotowej nieruchomości obydwu muzeów nie może stanowić podstawy do odmowy komunalizacji nieruchomości na podstawie art. 11 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. A zatem, w związku z niewłaściwym zastosowaniem tego artykułu, decyzja Wojewody Warszawskiego nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. winien był stwierdzić jej nieważność.

Uczestnik postępowania syndyk masy upadłości N. S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przyczyny określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. W związku z powyższym zobowiązany jest ograniczyć się do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.

W rozpoznawanej sprawie Sądowi pierwszej instancji zarzucono wyłącznie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) oraz niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Nie podniesiono żadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Konsekwencją tak sformułowanych zarzutów jest to, że w sprawie miarodajny jest stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazać należy, że art. 5 ust. 1 powołanej ustawy reguluje kwestie nabycia z mocy prawa z dniem wejścia w życie tej ustawy przez właściwe gminy własności mienia ogólnonarodowego spełniającego przesłanki określone w tej normie, jednak pod warunkiem, że dalsze przepisy nie stanowią inaczej.

Takim przepisem ustawy, który uniemożliwia komunalizację mienia ogólnonarodowego, mimo iż formalnie mogły zostać spełnione wymogi określone w cyt. art. 5 ust. 1 omawianej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jest art. 11 ust. 1 pkt 1-3. W ust. 1 pkt 1 przepis ten stanowi, że nie stają się mieniem komunalnym składniki mienia ogólnonarodowego, o których mowa w art. 5 ust. 1-3, jeżeli służą one wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów, organów władzy państwowej. Jeżeli zatem w dniu wejścia w życie ww. ustawy (27 maja 1990 r.) określone składniki mienia ogólnonarodowego służyły – w sensie faktycznym – do wykonywania zadań publicznych należących do wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 1 podmiotów to niezależnie od tego, czy wykonawcy tych zadań legitymowali się lub nie tytułem prawnym do tego mienia nie może ono podlegać komunalizacji na rzecz gmin. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że nie było podstaw prawnych do komunalizacji spornych nieruchomości jest prawidłowe i znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy.

Wynika z niego bowiem, że sporna nieruchomość na dzień 27 maja 1990 r. była we władaniu obydwu muzeów i służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do Ministra Kultury i Sztuki określonych w ustawie z dnia 4 maja 1982 r. o urzędzie Ministra Kultury i Sztuki (Dz. U. Nr 14, poz. 112) oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 25 kwietnia 1983 r. w sprawie szczegółowego zakresu i trybu działania Ministra Kultury i Sztuki (Dz. U. Nr 32, poz. 150) omówionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

A zatem wbrew stanowisku kasatora nie organizacyjne uwarunkowania, lecz aspekt funkcjonalny – "służenie wykonywaniu zadań publicznych" w tym przypadku z zakresu muzealnictwa należących do zadań organów administracji rządowej wyłączało tę nieruchomość z komunalizacji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddaleniu.