Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 867/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 lit. a) i c), art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego wraz z wiatą gospodarczo - przejazdową i elektryczną wewnętrzną linią zasilającą, na działkach o nr ewid. 86, 87 i 88 obręb [...] D.

Organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji J. K. zarzucił naruszenie § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 1422), powoływanego również jako "rozporządzenie" oraz niezgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W pierwszej kolejności Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja nie narusza przepisów art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.). Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujące przepisy nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora wymagałaby uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki. Jednak w każdym przypadku inwestycja spełniać musi wymogi określone w przepisach prawa materialnego.

Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą" – i wyjaśnił, że zamiarem inwestora jest budowa budynku gospodarczo - garażowego wraz z wiatą gospodarczo - przejazdową o wysokości 6,30 m (z ogniomurem) na działkach nr ewid. 86, 87 i 88. Powyższy budynek usytuowany jest w granicy z działkami nr ewid. 105 (ok 15 m), 106 (ok 24 m) i 89 (ok 40 m). Na terenie, gdzie projektowane jest przedmiotowe zamierzenie obwiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005r., nr [...], poz. [...]). Z załącznika graficznego do powyższego planu wynika, że działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę położone są na obszarze oznaczonym symbolem A8MU.

Analizując zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda stwierdził, iż przeznaczenie projektowanej inwestycji jak i jej usytuowanie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Również wysokość projektowanego budynku i wiaty jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Przedmiotowy dach jest jednospadowy, więc za kalenicę należy uznać najwyższy punk dachu, który jest usytuowany na wysokości 6 m.

Dalej organ odwoławczy przytoczył treść § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wyjaśnił, że pozwolenie na budowę dla inwestycji położonej przy granicy z nieruchomością sąsiednią, pozostającą poza dyspozycją inwestora, winno uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania wszystkich stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności oraz dyspozycje zawarte w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak i w przepisach art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Organ wydający pozwolenie na budowę jest władny do badania kwestii "dobrego sąsiedztwa" o tyle, o ile dane rozwiązania projektowe okazałyby się sprzeczne z konkretnymi przepisami prawa. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których traktuje art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie.

Wojewoda uznał także, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje na działce skarżącego nr ewid. 106 zacieniania, o którym mowa w § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia (tj. zacieniania w budynku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), gdyż jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu takiego budynku na tej działce nie ma. Ponadto powyższa działka nr ewid. 106 położona jest na obszarze zagrożonym powodzią (A1Z/ZZ), przeznaczonym na teren zieleni nieurządzonej (przeznaczenie podstawowe) oraz na usługi turystyki niekubaturowej, przystań kajakową, realizację niezbędnej sieci infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia (dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające). Wobec powyższego na działce nr ewid. 106 nie ma możliwości sytuowania obiektów kubaturowych. Przedmiotowy budynek nie powoduje również zacieniania na działce nr ewid. 89. Na działce tej usytuowany jest budynek mieszkalny, oddalony 10 m od projektowanego budynku gospodarczo - garażowego. Należy zatem, w ocenie Wojewody, stwierdzić, że odległość między powyższymi budynkami jest większa od wysokości przesłaniania budynku projektowanego. W konsekwencji, budynek na działce nr ewid. 89 nie będzie przesłaniany w rozumieniu § 13 rozporządzenia. Ponadto organ II instancji zauważył, że na działce nr ewid. 89 na wysokości projektowanego budynku nie może powstać budynek mieszkalny. W myśl bowiem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zabudowa mieszkaniowa może być sytuowana jedynie we frontowej części działki. Na działce nr ewid. 89 jest już usytuowany budynek mieszkalny, którego szerokość uniemożliwia budowę kolejnego budynku mieszkalnego na tej działce. Poza tym projektowany budynek od strony działki nr ewid. 89 zakończony jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Dlatego możliwe jest usytuowanie na tej działce budynku, na wysokości projektowanego budynku gospodarczo - garażowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu odwoławczego, zatwierdzony decyzją Starosty [...] projekt budowlany nie narusza norm ustawy Prawo budowlane, obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor spełnił zatem wymagania, przewidziane przepisami art. 32-35 ustawy Prawo budowlane. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Projekt został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom, rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Reasumując, Wojewoda podkreślił, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ II instancji dodał, że w złożonym odwołaniu skarżący wskazał na § 172 pkt 15 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta D., zgodnie z którym w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ustala się dla jednego budynku maksymalnie 4 stanowiska w garażach. Zdaniem odwołującego się, niewątpliwie budynki garażowe planowane przez wnioskodawcę są planowane na większą ilość pojazdów. Użytkowanie, garażowanie i serwisowanie ciężkich samochodów - chłodni niewątpliwie spowoduje zjawisko wibracji. Zupełnie niezrozumiałe jest także twierdzenie, że użytkowanie nieruchomości nie spowoduje żadnych nieprzyjemnych zapachów, biorąc pod uwagę fakt garażowania i serwisowania tam samochodów.

W odpowiedzi na ten zarzut Wojewoda zauważył, że projektowana inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym symbolem A8MU, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa śródmiejska wolnostojąca lub zwarta (jedno lub wielorodzinna) i/lub zabudowa usługowa z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a nie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna określona w § 172 pkt 15 lit. c) miejscowego planu.

Natomiast odnosząc się do kwestii związanej z immisjami organ II instancji stwierdził, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z definicji tej wynika więc, że chodzi tu o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, będące skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ww. ustawy Prawo budowlane.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył J. K., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów, mimo wskazywania przez skarżącego okoliczności związanych z możliwym wystąpieniem zagrożeń, w związku z planowanym przez inwestora obiektem dla działek sąsiadujących o nr ew. 89, 106 i braku należytego uzasadnienia decyzji w tym zakresie.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez organ II stopnia, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta D. na obszarze oznaczonym symbolem A8MU, gdzie ma być realizowana inwestycja tj. na działkach ewidencyjnych nr 86, 87, 89 wynika, że tereny te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową śródmiejską wolnostojącą lub zwartą (jedno lub wielorodzinną) i/lub zabudową usługową z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, gdzie funkcją wiodąca dla przedmiotowych działek jest funkcja mieszkalna;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie przez organ II stopnia, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta D. na obszarze oznaczonym symbolem A8MU, gdzie ma być realizowana inwestycja tj. w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową śródmiejską wolnostojącą lub zwartą (jedno lub wielorodzinną), w § 172 pkt 15 lit. c) plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza maksimum 4 stanowiska garażowe dla jednego budynku;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez organ II stopnia, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta D. na obszarze oznaczonym symbolem A8MU gdzie ma być realizowana inwestycja tj. w terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową śródmiejską wolnostojącą lub zwartą (jedno lub wielorodzinną) w § 189 ust. 4 lit. e), plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wysokość garaży i budynków gospodarczych: 1 kondygnacja o maksymalnej wysokości do kalenicy 6 m;

- art. 5 ust. 1 pkt. 9 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie przez organ II stopnia, że projekt budowlany zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy inwestycja ta narusza w sposób istotny interes skarżącego, będącego właścicielem działek sąsiadujących z działką, na której ma być wybudowany budynek gospodarczo - garażowy, poprzez ograniczenie możliwości zabudowy działek należących do skarżącego o nr ewidencyjnych 89 i 106.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie datowanym na dzień 23 marca 2017r. skarżący, popierając skargę, wskazał dodatkowo, że lokalizacja projektowanej zabudowy uczyni z jego nieruchomości "więzienie", zabudowując granicę niemal w całości. Powierzchnia projektowanej zabudowy wskazuje natomiast na inny niż wskazany jej cel (działalność gospodarczą w zakresie uboju zwierząt, którą inwestor zamierza przenieść do projektowanego budynku). Zwrócił również uwagę na kwestię regulacji § 189 pkt 9 m.p.z.p.), przewidującą ustalenia dla strefy wylewów rzeki Warty, odnoszące się m.in. do terenu A8MU.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wobec tego, iż naruszały one prawo.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy orzeczenie Starosty [...], zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej budowę budynku gospodarczo – garażowego wraz z wiatą gospodarczo – przejazdową i elektryczną wewnętrzną linią zasilającą na działkach o numerach ewidencyjnych 86, 87 i 88 obręb [...] D. Spór pomiędzy stronami dotyczył usytuowania projektowanego budynku w granicach nieruchomości oraz jego oddziaływania na sąsiednie działki, należące do skarżącego. Formułowane przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego i powtórzone w skardze zarzuty, dotyczyły sprzeczności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenia jego uprawnień właścicielskich poprzez ograniczenie możliwości zabudowy jego działek (nr 89 i 106).

Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych wyżej grup zarzutów wskazać należy, że:

1. planowana zabudowa nie jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zgodności z przeznaczeniem terenu. Przeznaczenie podstawowe terenu A8MU, w obrębie którego położone są działki, będące przedmiotem inwestycji, określone zostało w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako "zabudowa mieszkaniowa śródmiejska wolnostojąca lub zwarta (jedno lub wielorodzinna) i/lub zabudowa usługowa z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 189 pkt 1 m.p.z.p.). Każda zatem ze wskazanych funkcji (mieszkaniowa i usługowa) ma charakter podstawowy, co oznacza, możliwość ich niezależnej od siebie realizacji. Celem projektowanej inwestycji (jak wynika z projektu budowalnego) jest poprawa warunków już prowadzonej przez inwestora na tym terenie działalności. Projektowane budynki mają być przeznaczone na garaże dla posiadanych przezeń samochodów dostawczych, które póki co parkowane są na terenie działki (pod "gołym niebem"). Pozostałe pomieszczenia mają służyć jako zaplecze gospodarcze tak dla prowadzonej działalności gospodarczej (części zamienne i eksploatacyjne dla posiadanych samochodów), jak i jako uzupełnienie funkcji mieszkalnej (tj. m.in. przechowywanie narzędzi i urządzeń służących utrzymaniu czystości i obsługi posesji, sprzętu rekreacyjnego, narzędzi ogrodowych). Skoro zatem projektowany budynek służyć ma jedynie parkowaniu samochodów firmowych oraz pełnić funkcję ogólnogospodarczą, uznać należy, iż inwestycja nie narusza postanowień planu miejscowego w powyższym zakresie.

2. Nie jest również zasadny zarzut, że projektowana inwestycja narusza w § 172 pkt 15 lit. c) planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza maksimum 4 stanowiska garażowe dla jednego budynku. Jak wynika bowiem z projektu inwestor przewidział w budynku garażowym jedynie 4 miejsca postojowe, a więc mieszczące się w przedziale określonym planem. Co prawda z projektu wynika także, że w drugiej części budynku (gospodarczej) również będą otwierane wrota: trzy z nich o szerokości 3,5 metra, a jedne o szerokości 4,5 metra, a więc na tyle duże, że będzie możliwość wjechania do nich samochodem, ale w projekcie wyraźnie jest zaznaczone, że są to wyłącznie pomieszczenia gospodarcze. Skoro tak, to podnoszone przez stronę skarżącą ewentualne wykorzystywanie tych pomieszczeń w innym celu niż pierwotne przeznaczenie, będzie mogło być badane w postępowaniu dotyczącym samowolnej zmiany sposobu użytkowania, a nie na etapie pozwolenia na budowę.

3. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia § 189 ust. 4 lit. e) planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje wysokość garaży i budynków gospodarczych: 1 kondygnacja o maksymalnej wysokości do kalenicy 6 m. Jak wynika bowiem z projektu wysokość do kalenicy budynku gospodarczo-garażowego oraz wiaty wynosi równe 6 metrów. Do wysokości budynku nie wlicza się natomiast wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego (ogniomuru), który musi wystawa ponad połać dachu przynajmniej 30 cm (§ 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Nie ma zatem racji skarżący, że faktyczna wysokość projektowanego budynku przekracza 6 metrów.

4. Trafny jest natomiast zarzut naruszenia § 189 pkt 4 lit c m.p.z.p., który przewidując możliwość lokalizacji budynków gospodarczych i garażowych przy granicy z działką sąsiednią (...), w przypadku lokalizowania zabudowy gospodarczej i garażowej w granicy już zainwestowanej zabudową o funkcji gospodarczo – garażowej wprowadza "obowiązek blokowania przestrzennego nowej zabudowy w granicy". Rodzi się zatem pytanie jak należy rozumieć owo "blokowanie przestrzenne", bowiem pojęcia tego uchwała planistyczna nie definiuje. Jeśliby bowiem założyć, że owo "blokowanie" rozumiane być winno jako powstrzymywanie, utrudnianie dostępu, izolowanie (Słownik języka polskiego PWN, dostępny na stronie internetowej http://sjp.pwn.pl), projektowana inwestycja nie mogłaby być w ogóle zrealizowana w granicy z działką nr 89, bowiem w granicy tejże działki posadowiony jest już budynek gospodarczy skarżącego. Gdyby natomiast przyjąć (co wydaje się bardziej racjonalne), że "blokowanie przestrzenne", o którym mowa w cytowanej wyżej regulacji, dotyczy "zblokowania" czyli "zbliźniaczenia", "przylegania" do budynku już istniejącego, to wówczas sytuowanie budynku gospodarczego w granicy z działką nr 89 możliwe byłoby wyłącznie na długości budynku istniejącego już w tejże granicy (w formie zblokowanej). Okoliczności tej organy administracji architektoniczno – budowlanej w ogóle nie analizowały, zaś jak wynika z projektu zagospodarowania działek, objętych inwestycją, ściana projektowanego budynku, zlokalizowana w granicy z działką nr 89 jedynie na niewielkim odcinku przylega do usytuowanego tamże budynku gospodarczego.

Trafny wydaje się także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, ze względu na nienależyte ustalenie oddziaływania projektowanego budynku w zakresie możliwości zabudowy należącej do skarżącego działki o nr ewid. 89. Co się bowiem tyczy działki nr 106 nie ma wątpliwości, że jest ona objęta zakazem zabudowy kubaturowej (obowiązującej na terenie oznaczonym w planie symbolem A1Z/ZZ, w obrębie którego jest położona). Jeśli natomiast chodzi o możliwość zabudowy działki nr 89 to, wskazać należy, że nie jest jasne na jakiej podstawie organ stwierdził, iż w myśl obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zabudowa mieszkaniowa może być sytuowana jedynie we frontowej części działki, co przy istniejącym już budynku mieszkalnym na tej działce, uniemożliwia sytuowanie na niej kolejnego. Okoliczność ta ma, zdaniem organu, przesądzać, że projektowany budynek nie będzie naruszał przepisów technicznobudowlanych w zakresie zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W ocenie Sądu, wniosek ten wydaje się co najmniej nienależycie uzasadniony. Faktem jest bowiem że plan określa aż czerty linie zabudowy (nieprzekraczalną, obowiązującą, nieprzekraczalną z możliwością odstępstwa i nieprzekraczalną tylną linię zabudowy mieszkalnej - § 8 ust. 1 pkt 5, 6, 7 i 8 m.p.z.p.), ale z rysunku planu nie wynika, że na danym terenie wszystkie budynki mieszkalne muszą być lokalizowane we frontowej części działki (np. zgodnie z obowiązującą linią zabudowy lub z nieprzekraczalną tylną linią zabudowy). Znajdujący się w nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych rysunek planu nie zawiera legendy przez co nie jest jasne, jaka linia zabudowy (spośród czterech ww.) obowiązuje na terenie znajdującym się w jednostce planistycznej A8MU. Jeżeli zatem przyjmiemy, że skarżący może wybudować budynek (lub też rozbudować istniejący) także w dalszej (tylnej) części działki, to fakt usytuowania projektowanego budynku gospodarczo-garażowego w granicy z działką skarżącego i to na długości prawie 40 metrów, może ograniczać możliwość zagospodarowania jego nieruchomości. Nieczytelność rysunku planu nie pozwala także na odniesienie się do zarzutu skarżącego, związanego z ograniczeniami dla terenu A8MU, wynikającymi z § 189 pkt 9 m.p.z.p. Brak jest bowiem możliwości oceny, czy i ewentualnie które działki, objęte inwestycją położone są w strefie wylewu rzeki W.

Wskazać też należy na koniec, że wypis z planu jest ograniczony jedynie do konkretnych przepisów, nie wiadomo przeto, czy są to jedyne regulacje, określające możliwość zagospodarowania terenu, oznaczonego symbolem A8MU. W wypisie planu brakuje np. przepisów regulujących dopuszczalną powierzchnię zabudowy dla spornego terenu. Jak wynika natomiast z projektu zagospodarowania terenu, inwestycja obejmuje działki nr 86, 87 i 88. Powierzchnia łączna tych działek to 3.870 m2, powierzchnia zabudowy istniejącej to 920 m2, a powierzchnia zabudowy projektowanej - 1041,5 m. Powierzchnia biologicznie czynna to 40%. Jednakże, w załączonym wypisie z planu brak jest, jak wspomniano, zapisów, dotyczących maksymalnej powierzchni zabudowy i minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, co uniemożliwia skontrolowania zaskarżonej decyzji również w tym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

Po myśli art. 200 p.p.s.a. rozstrzygnięto o kosztach postępowania, zasądzając ich zwrot na rzecz skarżącego w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu od skargi.

Prowadząc ponownie postępowanie organy winny uwzględnić sformułowane wyżej poglądy prawne oraz poczynić związane z tym ustalenia, konieczne dla prawidłowej oceny wniosku inwestora.

ds