Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 435/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia nowej wersji znaku towarowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2002 r. 2. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz skarżącego P. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego


UZASADNIENIE

P. B. podaniem z dnia [...] lipca 1999 r. zgłosił do rejestracji znak słowny "Terapia dialogowa" do oznaczenia usług terapii dialogowej.

Pismem z dnia [...] października 2002 r. skierowanym do P. B. Urząd Patentowy Rzeczy Pospolitej stwierdzi, iż na zgłoszony znak towarowy słowny "Terapia dialogowa", zgodnie z art. 4, 7 i 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), nie może być udzielone prawo ochronne, bowiem zgodnie z definicja znaku towarowego przedłożone do rejestracji oznaczenie nie jest znakiem towarowym.

Odnosząc się do powyższego pisma P. B. pismem z dnia [...] listopada 2002 r. zmienił zgłoszony znak "Terapia dialogowa" na znak towarowy słowny "Terapia dialogowa dr P. B.".

i

Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] na podstawie art. 123 § 1 kpa oraz art. 140 ust. 1 w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), odmówił przyjęcia nowej wersji znaku towarowego - "Terapia dialogowa dr P. B." uzasadniając, iż do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek, które jednak nie mogą prowadzić do zmiany znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak został zgłoszony. Ponieważ korekta znaku, w ocenie urzędu, zmienia istotę znaku, urząd odmówił jej przyjęcia.

W zaskarżeniu postanowienia do Izby Odwoławczej P. B. podnosił, iż zgłoszony znak "Terapia dialogowa" posiada cechy odróżniające, a dodanie do niego słów "...dr P. B." stanowi jedynie jego uzupełnienie (uściślenie podmiotowe).

Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 245 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu administracji zgłoszony znak nie ma cech odróżniających natomiast dodanie do niego słów "...dr P. B." zmienia w sposób zasadniczy istotę zgłoszonego znaku, gdyż tworzy nowe oznaczenie, które podlega nowemu zgłoszeniu.

Na postanowienie to P. B. złożył skargę do Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Skarżący stwierdza, iż zgłoszony przez niego znak towarowy "Terapia dialogowa" posiada cechy odróżniające, bowiem jest pisany przez niego, jego indywidualnym charakterem pisma. Dodanie do tego znaku następnych słów - "...dr P. B." jedynie znak ten uściśla nie tworząc nowego oznaczenia. Zatem, w ocenie skarżącego, zarówno pierwotna wersja znaku, jak i rozszerzona posiadają cechy odróżniające i nadają się do rejestracji.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Organ administracji stoi na stanowisku, iż skarżący złożył wniosek o rejestrację znaku słownego "Terapia dialogowa", który nie posiadając cech odróżniających nie nadaje się do rejestracji. Natomiast dodając do znaku wyrażenia "...dr P. B." Zmienił istotę znaku, co w świetle art. 140 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, jest niedopuszczalne.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy),

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podanych.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest przepisy art. 245 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji - dalej p.w.p. Przepis ten stanowi o tym, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w Izbie Odwoławczej, Urząd Patentowy RP rozstrzyga postanowieniem w przypadku, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało także w tej formie. Należy jednak zauważyć, iż powołany przepis nie stanowi samoistnej podstawy do wydania postanowienia, bowiem ta forma rozstrzygnięcia powinna wynikać z odpowiedniego przepisu prawa materialnego.

Postanowienie Urzędu Patentowego RP wydane w I instancji przyjęło za podstawę prawną art. 140 ust. 1 w związku z art. 252 wymienionej ustawy oraz art. 123 § 1 kpa.

Zgodnie z art. 252 p.w.p., do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zatem przepis ten przyjmuje jako zasadę stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem sytuacji, kiedy odmienną regulację wprowadzają przepisy p.w.p. Należy go rozumieć również w taki sposób, iż ustawa Prawo własności przemysłowej oraz jej przepisy wykonawcze określają sytuacje w jakich Urząd Patentowy RP wydaje decyzje administracyjne lub postanowienia. O tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z postanowieniem, czy też inną formą działania, winien decydować przepis prawa materialnego, wskazujący Urzędowi Patentowemu RP jaką formę powinien zastosować . Przepis art. 123 ust. 1 kpa nie może stanowić samoistnej podstawy do wydania postanowienia, bowiem określa on jedynie formę załatwienia sprawy toczącej się przed organem administracji publicznej (jedynie

w ściśle określonych przypadkach prawa procesowego formę postanowienia dekretują wprost przepisy postępowania, przykładowo art. 149 § 1 i § 2 kpa).

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, stanowiącymi podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie można wywieźć jego zasadności przez zastosowanie formy postanowienia.

Także art. 140 ust. 1 p.w.p. stanowiący, iż do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonywać w zgłoszeniu uzupełnień i poprawek, które nie mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony, nie daje samoistnie podstawy prawnej do zastosowania formy postanowienia.

Ustawa Prawo własności przemysłowej określa przypadki, w których Urząd Patentowy RP rozstrzygając sprawę wydaje postanowienie lub decyzję administracyjną. Konsekwencją tych rozstrzygnięć jest możliwość uruchomienia postępowania odwoławczego wewnątrz urzędu, a następnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy Urząd Patentowy nie mógł użyć formy postanowienia, które nie jest przewidziane w konkretnym przepisie prawa. Jeżeli w ocenie organu administracji publicznej wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, organ ten powinien postąpić zgodnie z trybem przewidzianym przepisami art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 w związku z art. 148 Prawa własności przemysłowej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.