Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 115/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 113 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 12 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 30/09 w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Po 30/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. Ś. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania, na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawem budowlanym (Dz. U. z 2003, Nr 207, poz. 2016, ze zm.), zw. dalej Prawa budowlanego zatwierdził inwestorom K. R. i W. R. projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Poznaniu o dodatkowe wejście oraz nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dobudowanej części budynku. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z [...] grudnia 2007 r., Nr [...] i nakazał inwestorom sporządzenie i przedstawienie w terminie do 30 maja 2008 r. projektu budowlanego zamiennego rozbudowy (o dodatkowe wejście) przedmiotowego budynku mieszkalnego, uwzględniając dokonane w trakcie prowadzenia robót budowlanych odstępstwa i warunki określone w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy potwierdził słuszność rozstrzygnięcia organu I instancji, wskazał jednak na konieczność dostosowania rozstrzygnięcia decyzji do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz wyznaczenia nowego, realnego terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie inwestorzy wykonali ww. obowiązek, składając w wymaganym terminie projekt zamienny, sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. W ocenie organu I instancji, wobec okoliczności, że projekt ten jest kompletny i zawiera rozwiązania zgodne z obowiązującymi przepisami, to zaszły przesłanki do jego zatwierdzenia. W związku zaś z tym, że roboty budowlane zostały zakończone, zgodnie z przepisem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, odstąpiono od wydania pozwolenia na wznowienie robót, lecz nałożono obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ustosunkowując się do zarzutu niezachowania wymaganej prawem odległości dobudowanego wejścia do budynku (mniejszej niż 3 m) od granicy z nieruchomością przy ul. [...], organ wskazał, że kontrola z dnia 2 stycznia 2007 r. pozwoliła ustalić, że odległość dobudowanego wejścia od ogrodzenia z nieruchomością przy ul. [...] wynosi od 3,03 do 3,08 m.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. Ś., kwestionując przyjęty stan faktyczny, a przez to naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Ponadto podniósł, iż w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono kwestii bezprawnie wykonanych trzech okien w ścianie budynku przy ul. [...] oraz faktycznej odległości drzwi od granicy, która znajduje się o 10 cm bliżej dobudowanej części. W jego ocenie, organy celowo pomijają w niniejszej sprawie powyższe okoliczności. Ponadto zarzucił organowi, iż ten nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto odwołującemu nie umożliwiono zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Jego zdaniem powoływanie się przez organ w decyzji na kontrolę z 2007 r., w której odwołujący nie uczestniczył, a dokonanej przed zmianami odległości ścian od granicy działki jest niedopuszczalne. Dlatego odwołujący wniósł o powołanie geodety, który ustali właściwe odległości budynku od granicy działki.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt II SAB/Po 5/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał organ I instancji do wydania w wyznaczonym terminie aktu administracyjnego rozstrzygającego żądanie J. Śniadeckiego, dotyczące wykonania na nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. [...] wprowadzeń dwóch kominów spalinowych oraz dwóch wywietrzników wentylatorowych oraz rozbudowy budynku mieszkalnego o dodatkowe wejście. Sprawa legalności wykonania przewodów spalinowych i wentylacyjnych, wchodzących w skład instalacji gazowych centralnego ogrzewania przedmiotowego budynku, została zakończona ostateczną decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...]. Z kolei w postępowaniu dotyczącym legalności rozbudowy budynku mieszkalnego o dodatkowe wejście zostały wydane decyzje administracyjne w wyniku, których ostatecznie nałożono na inwestorów obowiązek przedstawienia projektu zamiennego z uwzględnieniem odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ II instancji wyjaśnił, że w konsekwencji stwierdzenia istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego organy nadzoru nałożyły na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane odstępstwa. Dalszy etap tego postępowania polega na konieczności sprawdzenia wykonania obowiązku (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego). Ów obowiązek został przez inwestorów wykonany w terminie, decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Poznania z [...] marca 2008 r., Nr [...], a - wedle oceny organu I instancji - przedstawiony projekt zamienny mógł zostać zatwierdzony. Stanowisko to podzielił organ II instancji. Jego zdaniem, przedmiotowa dobudowana część obiektu nie narusza § 12 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Po pierwsze, otwór okienny został wypełniony luksferami, co jest zgodne z § 232 pkt 6 powołanego rozporządzenia, a po wtóre, podczas oględzin w dniu 2 stycznia 2007 r. organ I instancji ustalił, że odległość od ściany bocznej budynku od ogrodzenia z działką przy ul. [...] wynosi od 303 do 306 cm, co zostało zobrazowane na sporządzonym wówczas szkicu sytuacyjnym. Ponadto ustalenia te znalazły potwierdzenie w stanowiącym część projektu budowlanego z marca 2008 r. projekcie zagospodarowania działki (mapa aktualna na dzień 30 kwietnia 2008 r.), zgodnie z którym część dobudowana budynku mieszkalnego znajduje się w odległości 300 cm od granicy działki sąsiedniej, tj. działki położonej przy ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadniony jest zarzut odwołującego dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a przedmiotem niniejszego postępowania stanowiło wyłącznie istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczące rozbudowy o dodatkowe wejście przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. Ś., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2008 r. Skarżący zarzucił organom orzekającym, że swe rozstrzygnięcia oparły na notatkach z kontroli budowy, w których skarżący nie uczestniczył wskutek nieprawidłowego zawiadomienia. Nadto, jego zdaniem, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z uzasadnieniami poprzednich decyzji, m.in. decyzji z [...] lipca 2006 r. Wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 1994 r. Nr [...], wyraźnie mówi o zamurowaniu istniejących otworów okiennych w ścianie budynku przy ul. [...] od strony działki przy ul. [...], ponieważ ściana ta jest wykonana w odległości poniżej 3 m od granicy działek. Fakt ten został pominięty w niniejszym postępowaniu. Organy nadzoru budowlanego nie zajęły się również, pomimo, iż skarżący w trakcie postępowania to podnosił, kwestią związaną z bezprawnie wykonaną instalacją kanalizacji deszczowej. Skarżący raz jeszcze powtórzył, że budynek przy ul. [...] po rozbudowie wraz z zamontowanymi na jego ścianie urządzeniami znajduje się w odległości 2,80 m od granicy działek. Fakt ten został udokumentowany na płycie DVD dołączonej do akt sprawy. Schody wejścia zlokalizowane są zaś w odległości 1,3 m od granicy, co skarżący podnosił w piśmie z 12 lipca 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Po 30/09, oddalając skargę wskazał, że jest ona bezzasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W zakresie zarzutu skarżącego co do nierozpatrzenia przez organy orzekające w ramach niniejszego postępowania kwestii legalności wykonanych w przedmiotowym budynku okien oraz kanalizacji deszczowej wyjaśnił, że nie były one przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiot sprawy ogranicza się bowiem do oceny legalności rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Poznaniu o dodatkowe wejście. W tym miejscu Sąd wskazał, że wyrokiem z 13 maja 2005 r. sygn. akt II SAB/Po 5/05, wydanym w niniejszej sprawie, zobowiązał organ I instancji do wydania w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku aktu administracyjnego rozstrzygającego żądanie skarżącego dotyczące wykonania na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Poznaniu wyprowadzeń dwóch kominów spalinowych oraz dwóch wywietrzników wentylatorowych i rozbudowy budynku mieszkalnego o dodatkowe wejście. Sprawa legalności wyprowadzeń dwóch kominów spalinowych oraz dwóch wywietrzników wentylatorowych w budynku przy ul. [...] w Poznaniu została przez organy nadzoru budowlanego rozpoznana odrębnie od sprawy dotyczącej rozbudowy budynku o dodatkowe wejście. W sprawie tej wyrokiem z dnia 2[...] listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Po 326/08, Sąd uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], umarzającą postępowanie. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 24 lutego 2009 r. Organy trafnie zatem ograniczyły przedmiot niniejszej sprawy do oceny legalności dobudowanej części przedmiotowego budynku. Sąd wyjaśnił skarżącemu, że jeżeli, jego zdaniem, zarzuty podnoszone w niniejszej sprawie, a nieodnoszące się do jej przedmiotu, nie zostały rozpatrzone, to może on - stosownie do przepisu art. 37 § 1 k.p.a. - wnieść do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność organu w tym zakresie. Przechodząc do meritum sprawy, Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego słusznie przyjęły, iż inwestorzy zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wykonali nałożony na nich obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy o dodatkowe wejście przedmiotowego budynku, z uwzględnieniem dokonanych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W ocenie Sądu, nie znajduje potwierdzenia w przedstawionych przez skarżącego dowodach, ani pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie skarżącego jakoby dobudowane wejście przedmiotowego budynku znajdowało się w odległości mniejszej niż wymagane przepisem § 12 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia 3 m od granicy działki sąsiedniej (przy ul. [...] w Poznaniu). W szczególności nieuzasadnione są twierdzenia, iż granica pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...] w Poznaniu nie przebiega wzdłuż ogrodzenia, lecz że ogrodzenie to znajduje się na działce skarżącego, a tym samym odległość dobudowanej przez inwestorów części budynku do granicy działki jest mniejsza niż 3 m. Na poparcie tej tezy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, choćby mapy sporządzonej przez uprawnionego geodetę, która przedstawiałaby inny przebieg granic pomiędzy działkami przy ul. [...] i [...]. Akta sprawy nie zawierają też powołanego przez skarżącego jako dowód obrazu zarejestrowanego na płycie DVD. Jednocześnie, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do tego, by kwestionować ustalenia organu I instancji dokonane w trakcie oględzin na działce inwestorów w dniu 2 stycznia 2007 r. Wynika z nich, że odległość ściany bocznej budynku przy ul. [...] od ogrodzenia z działką przy ul. [...] wynosi od 3,03 m do 3,08 m, a więc nie narusza normy zawartej w przepisie § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Powyższe dane znajdują potwierdzenie w złożonym przez inwestorów projekcie budowlanym zamiennym. Natomiast Sąd podzielił zarzut skarżącego, że został on pozbawiony możności udziału w oględzinach przeprowadzonych w dniu 2 stycznia 2007 r. Jednak z uwagi, że skarżący po dokonanych oględzinach dwukrotnie zapoznawał się z aktami sprawy i miał możliwość przedstawienia dowodów Sąd uznał, iż pozbawienie skarżącego możliwości wzięcia udziału w oględzinach w dniu 2 stycznia 2007 r. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm), zw. dalej p.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Sąd, powołując się na stanowisko doktryny w zakresie art. 79 k.p.a. wskazał, że skarżący, pomimo, iż faktycznie został pozbawiony możliwości udziału w przeprowadzeniu dowodu z oględzin, to w dalszym toku postępowania brał w nim aktywnie udział (korzystał z możliwości przeglądania akt i składał pisma procesowe), a organy zawiadamiały go o wszystkich podejmowanych czynnościach. Dlatego zdaniem Sądu nie sposób uznać, by pozbawienie go udziału w przeprowadzonych w dniu 2 stycznia 2007 r. oględzinach mogło być podstawą do wznowienia postępowania, a tym sam mogło prowadzić do konieczności uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wątpliwości Sądu nie budzi również, że dobudowane do budynku przy ul. [...] wejście stanowiło odstępstwo od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 1996 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę, co dało podstawę do zastosowania przepisu art. 51 Prawa budowlanego. Faktem jest, że akta sprawy nie zawierają wspomnianej decyzji, niemniej jednak organy bezsprzecznie ustaliły, że taką decyzję wydano. Sąd wskazał, że w dniu [...] listopada 2005 r. inwestor W. R. oświadczając, iż nie posiada decyzji z 15 czerwca 1996 r. o pozwolenie na budowę, przedłożył projekt budowlany autorstwa inż. J. N., na którym widnieje sygnatura sprawy o pozwoleniu na budowę, [...]. Projekt ten przewiduje dobudowanie wejścia do przedmiotowego budynku. Następnie Kierownik Oddziału Organizacyjno-Prawnego Urzędu Miasta Poznania, w odpowiedzi na prośbę PINB o nadesłanie kopii wspomnianej decyzji, poinformował, że wśród dokumentacji archiwalnej brak jest tej decyzji, ale znajduje się kopia pomocniczego dziennika korespondencyjnego z 1996 r. dotycząca postępowania w tejże sprawie. Ponadto występujący w charakterze świadka inż. J. N. w trakcie przesłuchania w dniu 22 stycznia 2007 r. oświadczył, że przedstawiony mu projekt budowlany z maja 1996 r. (znajdujący się w aktach sprawy) dotyczący rozbudowy przedmiotowego budynku o dodatkowe wejście został przez niego sporządzony. Podał, że nie przypomina sobie, by inwestor zgłaszał jakiekolwiek problemy związane z zatwierdzeniem tego projektu i wydaniem pozwolenia na budowę. Z kolei inwestor W. R., potwierdził, że projekt został sporządzony przez J. N.. Oświadczył przy tym, że rozbudowę przeprowadził w oparciu o decyzję z dnia [...] czerwca 1996 r., obecnie jej nie posiada i przypuszcza, że przekazał ją urzędnikom Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Poznania w trakcie kontroli, które miały miejsce w czasie budowy. Podał też, że J. Ś. nie odwoływał się od powyższej decyzji. Również K. R. w piśmie z dnia 26 marca 2007 r. wskazała, że decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiada, ale dysponuje dokumentacją, na której widnieje numer sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę [...], co potwierdza fakt wydania decyzji. Potwierdzeniem powyższych dowodów było wydanie przez Prezydenta Miasta Poznania w dniu [...] marca 2008 r. w oparciu o przepis art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego decyzji uchylającej ostateczną decyzję własną pozwolenia na budowę, znak [...], z dnia [...] czerwca 1996 r. dotyczącą budynku na nieruchomości przy ul. [...] w Poznaniu. Reasumując, Sąd stwierdził, że pomimo naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 79 § 1 i 2 k.p.a.) organy nadzoru budowlanego miały rację, zatwierdzając inwestorom - K. R. i W. R. przedłożony projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Poznaniu i nakładając na nich obowiązek uzyskania pozwolenie na użytkowanie dobudowanej części budynku (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., złożył J. Ś., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik skrawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez uznanie, że pozbawienie J. Ś. możności udziału w oględzinach przeprowadzonych w dniu 2 stycznia 2007 r. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy; art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2008 r.; art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona; art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo iż zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić trzeba, że są one chybione. W skardze kasacyjnej sformułowano wprawdzie zarzut naruszenia przepisów postępowania, ale w taki sposób, że nie można go uznać za trafny. Formułując ten zarzut wskazano jedynie na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten zaś stanowi, że sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się zatem na naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji tego przepisu należy wskazać też te przepisy postępowania, które zostały naruszone, a których to naruszenia sąd administracyjny pierwszej instancji nie stwierdził. Ponadto warunkiem uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu administracyjnym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, jak podkreślił to Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skarżący brał udział w dalszych czynnościach procesowych, podnosząc okoliczności, które uznawał za stosowne dla rozpoznania sprawy. Sąd Wojewódzki wyjaśnił też, że skarżący po dokonanych oględzinach dwukrotnie zapoznawał się z aktami sprawy i miał możliwość przedstawienia dowodów, a zatem pozbawienie skarżącego możliwości wzięcia udziału w oględzinach w dniu 2 stycznia 2007 r., pomimo, że rzeczywiście nastąpiło, co w wyroku przyznano, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej, nawet w jej uzasadnieniu, nie wykazano zaś tego, że niewzięcie przez skarżącego udziału w oględzinach wpłynęło w istotny sposób na sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji. Nie czyni bowiem takiego uzasadnienia stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że zapoznanie się z materiałem dowodowym nie konwaliduje braku bezpośredniego udziału w oględzinach. Ocena, czy brak udziału w czynności procesowej mógł mieć wpływ na bieg sprawy nie zależy bowiem od tego, czy powtórzono czynność z udziałem strony (konwalidowano brak), lecz od tego, czy strona podnosiła okoliczności, które w przypadku wzięcia przez nią udziału w czynności, prowadziłyby do odmiennego rezultatu ustaleń faktycznych. Takiej zaś argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono. W tych warunkach omawiany zarzut skargi kasacyjnej należy ocenić jako chybioną polemikę z ocenami Sądu Wojewódzkiego, zaprezentowanymi w zaskarżonym wyroku.

Nie jest również trafny kolejny zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. przez przedwczesne zamknięcie rozprawy. Po pierwsze zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej, albowiem dla skutecznego oparcia zarzutu na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po wtóre dostateczne wyjaśnienie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 113 § 1 p.p.s.a., dotyczy możliwości wydania wyroku z punku widzenia dopełnienia reguł formalnych związanych z tokiem sprawy sądowoadministracyjnej, nie zależy zaś od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej. W konsekwencji strona, która nie powoła się na zgłoszenie wniosków dowodowych, których sąd nie rozpoznał, zamykając rozprawę, nie może też skutecznie zarzucać w postępowaniu kasacyjnym naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 135/08 i z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 943/09. Takiej zaś sytuacji w rozpoznawanej przez Sąd Wojewódzki sprawie nie stwierdzono, a zatem zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a.nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony.

Mając też na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, stwierdzić należy, iż zawiera ono określone w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, w tym przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze. Wprawdzie uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Sąd I instancji nie odniósł się bezpośrednio do każdego z tych zarzutów, lecz jego stanowisko w tej kwestii wynika z całokształtu przytoczonych w uzasadnieniu rozważań. Sąd stwierdził, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie okazał się zatem usprawiedliwiony.

Nie mógł też zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się, zdaniem skarżącej strony, w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo iż zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości.

Wbrew twierdzeniom skargi, materiał zawarty w aktach sprawy dawał podstawy do jego oceny w zakresie, w którym kontrolowana była decyzja, odnosząca się jedynie do rozbudowy budynku mieszkalnego o dodatkowe wejście. W tej zaś kwestii ustalenia organów nie zostały w żaden sposób podważone przez stronę skarżącą. Z tego powodu Sąd Wojewódzki miał podstawę do przyjęcia, że dobudowane wejście przedmiotowego budynku znajduje się w odległości wymaganej przepisem § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Nie było też podstaw do uznania, że granica pomiędzy działkami nie przebiega wzdłuż ogrodzenia, a zatem, że odległość dobudowanej przez inwestorów części budynku do granicy działki jest mniejsza niż 3 m. Twierdzenia strony nie zostały poparte żadnym dowodem, który mógłby wpłynąć na ocenę sprawy. Znaczenia takiego nie posiadał też dołączony do akt dysk DVD, gdyż jak prawidłowo przyjął to Sąd Wojewódzki znaczenie dla ocen mogłyby mieć mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę, która przedstawiałaby inny przebieg granic pomiędzy działkami. Zarzuty w tym zakresie są więc nieusprawiedliwione, bowiem Sąd pierwszej instancji bardzo wnikliwie i szczegółowo przedstawił zarówno postępowanie administracyjne i orzeczenia organów obu instancji, jak też odniósł się do braków procesowych zaskarżonego rozstrzygnięcia, które prawidłowo ocenił jako niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.