Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1181/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 4, art. 196 ust. 2, ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3, par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda(spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 roku sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] w przedmiocie przyjęcia na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych na Wydziale Filozoficzno-Historycznym w Uniwersytecie [...] na rok akademicki 2015/2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] o przyjęciu P. T. na Studia Doktoranckie Nauk Humanistycznych na Wydziale Filozoficzno-Historycznym w Uniwersytecie [...] na rok akademicki 2015/16.

W uzasadnieniu tej decyzji – przedstawiając stan faktyczny sprawy - wskazał, że Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna w składzie: prof. dr hab. Z. A., prof. nadzw. dr hab. T. G., prof. nadzw. dr hab. G. E. K., prof. nadzw.dr hab. R. K., prof. nadzw. dr hab. M. N.-K., prof. nadzw. dr hab. K. S., prof. dr hab. K. K.-C., prof. dr hab. A. S.-K., prof. dr hab. A. M.-K., mgr K. B., ustaliła listę rankingową. Określony na l rok studiów limit przyjęć na poziomie 23 miejsc, został wyczerpany przy ilości 21.000 punktów. Ze względu na uzyskanie 44.000 punktów P. T. zakwalifikował się do przyjęcia na studia doktoranckie. Szczegółowa punktacja przedstawia się następująco: ocena na dyplomie – 6.000, potwierdzona znajomość języków obcych – 3.000, wstępny konspekt rozprawy doktorskiej – 2.000, udział w konferencjach naukowych – 10.000, publikacje w czasopismach naukowych – 10.000, ocena rozmowy kwalifikacyjnej przeprowadzonej z kandydatem -7.000, średnia ocen ze studiów – 6.000, praca w studenckim ruchu naukowym – 0.000.

Następnie organ II instancji stwierdził, że § 9 załącznika do uchwały Senatu Uniwersytetu [...] nr 474 w sprawie przyjęcia zasad rekrutacji na studia doktoranckie w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2015/16 określa zasady rekrutacji na studia doktoranckie na Wydziale[...]– Stacjonarne Studia Doktoranckie Nauk [...]. Postępowanie rekrutacyjne obejmuje analizę dokumentów złożonych przez kandydatów oraz rozmowę kwalifikacyjną z kandydatami. Postępowanie rekrutacyjne przeprowadza Komisja Rekrutacyjna składająca się z Dziekana, Kierownika Studiów Doktoranckich oraz przedstawicieli poszczególnych kierunków i przedstawiciela doktorantów. Ocena kandydata należy do komisji, w której składzie znajdują się samodzielni pracownicy naukowi (doktorzy habilitowani, profesorowie nadzwyczajni UŁ), którzy dysponują fachową wiedzą, umożliwiającą im dokonanie oceny zarówno planów naukowych, dotychczasowych osiągnięć kandydata, jak i poziomu projektowanej rozprawy doktorskiej, której zarys został przedstawiony w formie konspektu. Nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować fachową wiedzę ekspertów, a co za tym idzie, aby kwestionować wiedzę i przygotowanie komisji i podważać ustalenia przezeń poczynione. Oceny rozmowy kwalifikacyjnej skarżącego dokonał Dziekan po wnikliwej konsultacji ze wszystkimi członkami komisji rekrutacyjnej. Konspekt rozprawy doktorskiej został oceniony przez prof. nadzw. dr. hab. R. K. , który jest przedstawicielem dyscypliny filozofii, a której dotyczy przyszła praca naukowa kandydata. Nieuzasadniony jest zarzut nieuwzględnienia zaświadczenia o działalności w kole naukowym skarżącego, bowiem w dokumentacji brakuje pisma potwierdzającego działalność w kole naukowym studentów psychologii w latach 1998-2004, czyli w czasie jego studiów. Skarżący dołączył jedynie zaświadczenie o uczestnictwie z posterem w międzynarodowej konferencji studentów fizyki w Helsinkach w 1999r. Zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, a skarżący uzyskał decyzję pozytywną w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie. Przepis § 5 ust. 7 załącznika do zasad rekrutacji stanowi, że decyzję w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie podejmuje komisja rekrutacyjna, a decyzje podpisuje przewodniczący komisji rekrutacyjnej. Praktyka ta mieści się w ramach zasady odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., o której stanowi art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i jest akceptowana w aktualnym piśmiennictwie.

W skardze na powyższą decyzję P. T. stwierdził, że podtrzymuje argumentację zawartą w odwołaniu. W dokumentacji rekrutacyjnej znajduje się zaświadczenie z koła naukowego, obejmujące okres, który w zakresie lat 1998-2000 pokrywa się z okresem studiów psychologicznych w latach 1998-2004. W aktach prawnych dotyczących rekrutacji nie zawężono nigdzie działalności w kole naukowym do konkretnych studiów, w tym przypadku do studiów psychologicznych z lat 1998-2004. Działalność w kole naukowym mogłaby mieć zatem miejsce na innych studiach, jakie kandydat odbywał bądź poza studiami. W przypadku rekrutacji na Interdyscyplinarne [...] Studia Doktoranckie w Uniwersytecie [...], w tym samym roku komisja rekrutacyjna przyznała mu punkty za działalność w kole naukowym na podstawie tych samych dokumentów i przy podobnych kryteriach przyznawania punktów w tym zakresie. Skarżący poza tym zarzucił brak obiektywnych miar i kryteriów w weryfikacji oceny kandydata, brak odniesienia się do wszystkich argumentów podnoszonych w odwołaniu oraz przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej przez Komisję Rekrutacyjną w niepełnym składzie.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o umorzenie postępowania, względnie oddalenie skargi.

W uzasadnieniu tej odpowiedzi stwierdził, że zarzut nieprzyznania punktów z tytułu pracy w studenckim ruchu naukowym był jedynym podniesionym w skardze zarzutem, który ze względu na swój merytoryczny charakter mógł podlegać uwzględnieniu w całości. Pozostałe zarzuty albo odnosiły się do oceny aktów prawnych, na podstawie których wydane zostało kwestionowane rozstrzygnięcie albo też dotyczyły kwestii proceduralnych, które nie mogły rzutować na merytoryczny kształt zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, po powtórnej analizie sprawy wywołanej wniesieniem skargi, Rektor Uniwersytetu [...] uznał zasadność zarzutu dotyczącego nieprzyznania punktów za pracę w studenckim ruchu naukowym i po zasięgnięciu opinii zespołu eksperckiego przyznał za ten aspekt – 3 punkty. Kandydat został przyjęty na studia doktoranckie z wynikiem 47 punktów (wcześniej 44), o czym stanowi decyzja z dnia 18 listopada 2015r. Fakt ten powinien stanowić podstawę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Organ administracji wskazał dalej, że kształtowane w postępowaniu rekrutacyjnym oceny stanowią wyraz eksperckiego stanowiska wyrażanego przez kompetentne w sprawie osoby i mieszczą się w zakresie kryteriów przyjętych w Zasadach rekrutacji na studia doktoranckie w Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2015/2015 stanowiących załącznik do uchwały Senatu Uniwersytetu [...] nr 474 z dnia 13 kwietnia 2015r. Jeśli zatem kandydat ma zastrzeżenia do tychże kryteriów, to powinien w tej sprawie złożyć odrębną skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Senatu, mocą której zostały one przyjęte, nie zaś wtórnie kwestionować ten fakt, po zakończeniu poszczególnych etapów rekrutacji. Zarzucając nieodniesienie się przez organ do wszystkich zarzutów odwołania, skarżący nie wskazuje, o jakie kwestie chodzi, lecz poprzestaje na sformułowaniu tezy, która nie ma żadnych podstaw faktycznych. Analiza zaskarżonych rozstrzygnięć oraz odwołania skarżącego jednoznacznie wskazuje, że organ nie pominął w swoim rozstrzygnięciu żadnej kwestii wymagającej wyjaśnienia. Zarzut niekompletności komisji przeprowadzającej rozmowę kwalifikacyjną jest co najmniej niezrozumiały, zważywszy na to, że skarżący nie precyzuje w skardze, jak rozumie istotę niekompletności komisji ani również jak okoliczność ta miałaby wpływać na przebieg postępowania rekrutacyjnego. Z dokumentacji rekrutacyjnej (protokołu) wynika, jakie osoby wchodziły w skład Komisji Rekrutacyjnej (byli to: prof. Z. A. – jako przewodniczący Komisji Rekrutacyjnej; prof. T. G. – jako kierownik studiów doktoranckich; członkowie: prof. K. K.-C., prof. A. S.-K., prof. R. K.; prof. G. E. K., prof. A. M. K., prof. M. N.-K., prof. K. S. oraz mgr K. B. – przedstawiciel Samorządu Doktorantów), i które z nich uczestniczyły w rozmowie kwalifikacyjnej. Spośród składu Komisji nieobecne były wówczas dwie osoby, tj. prof. K. K.-C. oraz prof. A. S.-K., przy czym fakt ich usprawiedliwionej nieobecności został ujawniony w protokole. Pomimo nieobecności tych dwóch osób Komisja była w składzie gwarantującym dokonanie profesjonalnej oceny kandydata, a co za tym idzie Komisja ta była w stanie skutecznie podjąć w sprawie stosowną decyzję.

W piśmie z dnia 14 grudnia 2015r. skarżący stwierdził, że popiera skargę. Organ nie uwzględnił wszystkich jego zastrzeżeń, zaś w piśmie z dnia 10 lutego 2016r. wniósł o wyjaśnienie, czy niniejsza sprawa oraz sprawa o sygn. akt III SA/Łd 51/16 dotyczą tego samego przedmiotu, tj. przyjęcia na Studia Doktoranckie Nauk [...] Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2015/16, czy w obiegu prawnym funkcjonują dwie decyzje dotyczące tego samego przedmiotu. Skarżący wniósł także o odroczenie obu rozpraw, względnie jednej ze spraw, do czasu wyjaśnienia powyższej kwestii, względnie o połączenie spraw. Skarżący wskazał przy tym na możliwość cofnięcia jednej ze skarg i zwrotu wpisu sądowego w przypadku rozstrzygnięcia drugiej sprawy na jego niekorzyść.

W toku rozprawy sądowej Sąd postanowieniem z dnia 16 lutego 2016r. oddalił wnioski skarżącego o odroczenie rozprawy i dołączenie do akt sprawy III SA/Łd 1181/15, III SA/Łd 51/16 i III SA/Łd 1086/15 dokumentacji rekrutacyjnej na studia doktoranckie Wydziału Nauk [...] na rok akademicki 2014/2015 oraz połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia niniejszą sprawę ze sprawą III SA/Łd 51/16. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że w jego ocenie decyzja autokontrolna została niepotrzebnie wydana.

W piśmie z dnia 19 lutego 2016r. pełnomocnik organu – wykonując złożone w toku rozprawy zobowiązanie - wskazał, że zasadniczym aktem regulującym zasady i tryb rekrutacji na studia doktoranckie prowadzone w Uniwersytecie [...] jest podejmowana corocznie przez Senat Uniwersytetu [...] uchwała w sprawie zasad rekrutacji na studia doktoranckie (w przypadku rekrutacji na rok akademicki 2015/16 jest to uchwała Senatu [...] nr 474 z dnia 13 kwietnia 2015r.). Uchwała ta w § 5 określa podstawowe kwestie związane z przebiegiem postępowania rekrutacyjnego, w tym wskazuje, że rekrutację prowadzi i wydaje decyzję w przedmiocie przyjęcia na studia właściwa komisja rekrutacyjna. Uchwała Senatu nie precyzuje kwestii kworum niezbędnego do podejmowania decyzji przez komisję czy sposobu ustalania wyniku rozstrzygnięcia. W tym zakresie obowiązuje ugruntowany przez lata zwyczaj, w pełni respektowany we wszystkich podstawowych jednostkach organizacyjnych uczelni, iż warunkiem działania organu kolegialnego jest obecność w trakcie jego posiedzenia co najmniej połowy jego składu. Dla podjęcia decyzji wymagana jest zwykła większość głosów. Zwykle zresztą, ze względu na nieliczny skład osobowy poszczególnych komisji rekrutacyjnych, obecni są wszyscy członkowie danej komisji. Względy losowe mogą niekiedy skutkować nieobecnością pojedynczych osób. Nigdy jednak nie zdarzyło się i przyjmuje się to za sytuację niedopuszczalną, by posiedzenie komisji odbywało się pod nieobecność mniejszej liczby składu komisji niż połowa. Wspomniany wyżej zwyczaj oparty jest na zasadzie przyjęcia dla działań komisji rekrutacyjnych reguł pracy organów kolegialnych uczelni ustanowionych w Statucie Uniwersytetu [...]. Reguły te nie odnoszą się wprawdzie wprost do funkcjonowania komisji rekrutacyjnych, jednakże z uwagi na ich uniwersalny charakter są zwyczajowo stosowane przez te komisje w toku ich prac. Zgodnie zatem z § 48 ust. 2 i 3 Statutu [...] jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, kworum stanowi połowę ogólnej liczby członków organu kolegialnego uprawnionych do głosowania. Do kworum wliczani są tylko członkowie osobiście obecni na posiedzeniu. Z kolei § 50 ust. 1 i 2 stanowią, że dla podjęcia uchwały wymagana jest zwykła większość głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków organu kolegialnego. Większość zwykła oznacza większą liczbę głosów "za" niż głosów "przeciw". Choć komisje rekrutacyjne stosują wyżej wymienione reguły, to w praktyce ich rozstrzygnięcie jest determinowane wynikiem punktowym uzyskanym przez kandydata. Jeśli wynik ten przekracza próg ustalony dla danego roku akademickiego w relacji do obowiązującego w danym roku limitu przyjęć na studia, to komisja jest tym faktem związana i musi podjąć decyzję o przyjęciu na studia. Analogicznie, w sytuacji gdy liczba punktów nie przekracza wymaganego progu, decyzja musi być negatywna.

W piśmie z dnia 18 lutego 2016r. skarżący dodatkowo podniósł, że decyzje w obu sprawach dotyczą tego samego przedmiotu. W obiegu prawnym funkcjonują dwie decyzje dotyczące tego samego przedmiotu, co jest niedopuszczalne. Komisja rekrutacyjna nie przyznała skarżącemu punktów za ocenę na drugim dyplomie ukończenia studiów magisterskich, za średnią na drugim kierunku studiów magisterskich, za dyplom doktorski, za drugi język obcy, za kolejne przedstawiane certyfikaty i zaświadczenia dotyczące języków obcych. W rekrutacji na stacjonarne studia doktoranckie Wydziału Nauk [...] na rok akademicki 2014/15, która oparta była o te same podstawy prawne co rekrutacja na Studia Doktoranckie Nauk [...] na rok akademicki 2015/16, liczono punkty za ocenę na dyplomie i średnią w ten sposób, że w przypadku jednolitych studiów magisterskich mnożono ocenę na dyplomie i średnią ocen przez dwa, żeby wyrównać szansę z osobami, które kończyły studia w trybie licencjatu i magisterium, a które miały liczone punkty za oceny na dyplomie i średnią ze studiów poprzez zsumowanie ocen z licencjatu i magisterium. W przypadku Studiów Doktoranckich Nauk [...] nie zastosowano jednak tej praktyki, co jest ze szkodą dla przyznanej skarżącemu liczby punktów. Na skutek odwołania od decyzji o przyjęciu na Studia Doktoranckie Nauk [...] przyznano skarżącemu trzy punkty za udział w kole naukowym, przenosząc tę liczbę z decyzji o przyjęciu na Interdyscyplinarnych [...] Studiów Doktoranckich. Jednakże w przypadku Studiów Doktoranckich Nauk [...] maksymalna liczba punktów za tę kategorię wynosi 5, a w przypadku Interdyscyplinarnych [...] Studiów Doktoranckich (III SA/Łd 1086/15) maksymalna liczba wynosi 3. Proste przeniesienie liczby punktów jest krzywdzące. Skoro na jednych studiach przyznano skarżącemu maksymalną liczbę punktów w tej samej kategorii, to i na drugich powinna być przyznana maksymalna liczba punktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.), zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym; załącznika do uchwały nr 474 Senatu UŁ z dnia 13 kwietnia 2015r. Zasady rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016, zwanego dalej zasadami rekrutacji; jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia organów jest sprawa przyjęcia skarżącego na Studia Doktoranckie Nauk [...] na Wydziale [...] w [...] na rok 2015/2016. Skarżący kwestionuje to korzystne, bo orzekające o przyjęciu na studia, rozstrzygnięcie, gdyż uważa, że została zaniżona punktacja za poszczególne wymienione przez niego elementy oceny. Nie zgadza się zatem z oceną merytoryczną dokonaną przez komisję rekrutacyjną, w tym w zakresie oceny za udział w kole naukowym, oceny konspektu rozprawy i rozmowy rekrutacyjnej przeprowadzonej przez komisję w niepełnym składzie, a ponadto kwestionuje przyjęte przez organ uczelni kryteria oceny kandydatów i zarzuca niektórym z nich niejasność, co powinno jego zdaniem skutkować przyjęciem korzystnej dla niego oceny.

Materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie przyjęcia skarżącego na Studia Doktoranckie Nauk [...] na Wydziale [...] w [...] na rok 2015/2016 stanowi art. 196 w ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym. Stosownie do tych przepisów rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna.

Na gruncie przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym orzecznictwo sądowe przyjmuje, że szkoły wyższe są zakładami administracyjnymi (publicznymi) i działają jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznaczne sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Na powyższe zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, podkreślając w wyroku z dnia 5 października 2005r., SK 39/05, że w demokratycznym państwie prawa wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz w ustawie, a tym samym autonomia nigdy nie może mieć charakteru nieograniczonego. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, ale może to czynić z zachowaniem zasad i trybu określonego w Prawie o szkolnictwie wyższym. Powołując się na swą autonomię, uczelnia nie może w sposób zupełnie nieskrępowany kształtować praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na uczelnię. Warunki i tryb rekrutacji, a zatem – jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zwłaszcza sądów administracyjnych - wszystkie regulacje, które mogą mieć wpływ na dopuszczenie do odbywania studiów, muszą być uchwalone nie tylko przez odpowiedni organ uczelni, ale także w stosownym czasie i muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawnych.

Wykonując dyspozycje analizowanego przepisu Senatu Uniwersytetu [...] przyjął w dniu 13 kwietnia 2015r. uchwałę nr 474, określającą zasady rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016. Zgodnie z zasadami rekrutacji Rada podstawowej jednostki organizacyjnej uchwala kryteria oceny kandydatów, system punktacji oraz sposób konstruowania listy rankingowej, na podstawie której komisja rekrutacyjna przyjmuje kandydatów na studia doktorancie (§ 5 ust. 4). Nie ma zatem racji skarżący, kiedy podnosi naruszenie prawa poprzez przyjęcie kryteriów oceny kandydata niezgodnych z nadrzędnymi wobec regulacji uczelnianych źródłami prawa. Zasady oceniania kandydatów na Studia Doktoranckie Nauk [...] na Wydziale [...] określa § 9 ust. 5, zaś wymagania formalne ust. 2. Stosownie do tych przepisów jako kryterium oceny kandydatów przyjęto punktację za: ocenę na dyplomie ukończenia studiów, a w przypadku ukończenia studiów I i II stopnia średnią z ocen na poszczególnych dyplomach; średnią ocen ze studiów, a w przypadku ukończenia studiów I i II stopnia średnią z ocen z tych studiów; prace w studenckim ruchu naukowym potwierdzoną przez opiekuna koła naukowego; publikacje w czasopismach naukowych z uwzględnieniem ich rangi; ocenę rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem; wstępny konspekt rozprawy doktorskiej; znajomość języków obcych, potwierdzoną certyfikatem wymienionych instytutów lub zaświadczeniem innych niż wymienione instytuty oraz udział w konferencjach naukowych potwierdzony wygłoszonym referatem. Tak określone kryteria są w ocenie Sądu jasne i klarowne. Przy każdym z nich wskazano punktację, która czasami jest sztywnie określona a czasami poprzez podanie maksymalnej możliwej do uzyskania za dane kryterium punktacji. Tak określone kryteria – z wyjątkiem oceny rozmowy kwalifikacyjnej, oceniającej predyspozycje kandydata, motywację, innowacyjność myślenia, jego umiejętności i wiedzę w danej dziedzinie oraz konspektu rozprawy doktorskiej i z tej racji wymagającej określonej specjalistycznej/eksperckiej wiedzy - obiektywnie oceniając, tj. wedle standardu rozumowania przeciętnego człowieka, a więc mającego ogólną wiedzę o stosowaniu języka polskiego i regułach gramatycznych tego języka, a także o otaczającej go rzeczywistości, pozwalają na poznanie stosowanych przez komisję rekrutacyjną reguł oceniania kandydatów, jak i punktowanych elementów. Wyraźnie wynika z nich za jakie kryteria przyznawane są punkty, a w przypadku znajomości języków wobec użycia rzeczownika język obcy w liczbie mnogiej oczywiste jest, iż wskazana punktacja jest przyznawana za znajomość języków a nie języka. Nie są więc przyznawane za każdy język kolejne punkty. Z tego względu kryteria - pomijając, iż w tym postępowaniu niedopuszczalne jest wychodzenie poza granice sprawy poprzez zweryfikowanie uchwały Senatu [...] jako aktu prawnego będącego podstawą rozpoznania tej sprawy - nie sposób zarzucić przyjęcia niejasnych kryteriów oceniania kandydatów. Posiadający przeciętną wiedzę człowiek nie powinien jednakże mieć jakichkolwiek trudności z ustaleniem zasad punktowania za poszczególne kryteria.

W zakresie zarzutu skarżącego co do dokonanej przez komisję rekrutacyjną oceny merytorycznej poszczególnych kryteriów podnieść z kolei trzeba, iż ocena ta wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika ze wskazanej na wstępie rozważań regulacji ustawowej skarżący skutecznie może kwestionować jedynie naruszenie warunków i trybu działania komisji rekrutacyjnej, nie zaś dokonaną przez nią ocenę poszczególnych kryteriów (art. 169 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym). Ocena merytorycznej kandydata, a więc najistotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie kwestia, pozostaje poza oceną sądu administracyjnego, badającego jedynie zgodność z prawem decyzji administracyjnej, tj. zgodność z prawem działania organów uczelni, nie uprawnionego natomiast do "zastępowania" organu w merytorycznej ocenie i wypowiadania się co do "merytorycznych" kryteriów oceny "odpowiedzi" rozmowy kwalifikacyjnej i konspektu rozprawy doktorskiej. Jest to konsekwencją tak przyjętego modelu sądownictwa administracyjnego w Polsce (modelu kasacyjnego), jak i zasady trójpodziału władzy, zakazującej wkraczania w istotę sprawowania władzy wykonawczej (władzy administracyjnej), obejmującej w sprawach rekrutacji na studia ocenę predyspozycji kandydata na doktoranta studiów na określonym kierunku. Merytoryczna ocena zdolności, predyspozycji czy umiejętności kandydata pozostawiona jest zatem wyłącznie członkom komisji rekrutacyjnej. Wymaga ona posiadania wiedzy specjalistycznej z danej dziedziny, a wręcz jak stwierdza organ wiedzy eksperckiej w danej wąskiej dziedzinie, sama ocena wiedzy kandydata jest zaś trudna do uchwycenia dla przeciętnego człowieka. Wynik oceny merytorycznej rozmowy z kandydatem, zasadniczo dokonywany jest przez członka/członków komisji specjalizujących się w problematyce objętej konspektem rozprawy doktorskiej i stanowi wynik oceny ogólnej wiedzy kandydata, jego motywacji, determinacji i zaangażowania w pracę naukową. Ocena przebiegu postępowania rekrutacyjnego należy wyłącznie do osób w tym celu powołanych przez Uczelnię, a ilość uzyskanych punktów, będących wyrazem tej oceny, nie stanowi elementu decyzji administracyjnej (por. odnoszący się do oceny prac egzaminacyjnych wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008r., I SA/Wa 133/08). Nie wiadomo też, bo skarżący tego nie ujawnia, na jakiej podstawie, jaką wiedzę i jakie ku temu kompetencje posiada by "być zdolnym" do oceny prawidłowości czy też nieprawidłowości dokonanej przez komisję rekrutacyjną oceny poszczególnych kryteriów.

Przyznanie przez komisję za kryterium udziału w kole naukowym (kole fizyków UJ czy psychologów) 0 punktów nie oznacza, iż okoliczność ta została przez komisję pominięta, lecz jedynie tyle, że okoliczność ta została uznana za nierelewantną biorąc pod uwagę kierunek studiów doktoranckich. To, że akty prawne nie precyzują tego, czy przy ocenie tego kryterium należy uwzględniać jedynie udział w kole naukowym tematycznie związanym z kierunkiem studiów doktoranckich nie prowadzi jeszcze do wniosku, że nie uprawniało to komisji do kierowania się takim to właśnie kryterium oceny tej okoliczności. Logiczne wydaje się wszak, iż skoro kandydat pretenduje do grona studentów doktoranckich w określonej dyscyplinie nauki, to winny być preferowane jego zainteresowania w tym właśnie zakresie, a nie jakimkolwiek innym. Przyjęcie odmiennego podejścia do tego zagadnienia mogłoby prowadzić do absurdalnej sytuacji, w której na studia doktoranckie w dziedzinie nauk humanistycznych należałoby premiować osiągnięcia naukowe kandydata w naukach ścisłych, np. matematyce, czy też sporcie. Nie sposób zatem – pomijając niedopuszczalność kwestionowania przez kandydata merytorycznej oceny - zarzucić komisji rekrutacyjnej wadliwego podejścia w ocenie tego kryterium, tym bardziej, że pośrednio wskazuje na to przepis § 5 ust. 6 zasad rekrutacji. Przepis ten co prawda dotyczy dorobku naukowego kandydata, niemniej jednak wynika z niego uniwersalna zasada, którą w ocenie Sądu można odnieść do pozostałych kryteriów oceny motywacji i predyspozycji kandydata jako badacza w danej dyscyplinie nauki. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że kandydat przyporządkowuje swój dorobek naukowy do dyscypliny naukowej, której dotyczy działalność badawczo-publikacyjna kandydata związana z danymi studiami doktoranckimi. Skoro zatem dorobek naukowy kandydat obowiązany jest przyporządkować do danej dyscypliny nauki, to tym samym dla Senatu – określającego kryteria naboru doktorantów – istotne było to, by zainteresowania kandydata dotyczyły tej dziedziny, w której zamierza on prowadzić badania naukowe. Podążając tym tokiem rozumowania przyjąć należy, iż tę samą regułę należałoby przyjąć w ocenie kryterium pracy w kole naukowym. Skoro bowiem praca w tym kole dowodzi, iż kandydat nie tylko wykazuje zainteresowanie w danej dziedzinie, ale i poprzez udział w tym kole zgłębia swoją wiedzę w tej dziedzinie, to oczywiste jest, że jedynie udział w kole naukowym tematycznie związanym z kierunkiem studiów doktoranckich i przyszłych badań ma istotne znaczenie dla oceny kandydata. W ten sposób kandydat dowodzi swojego zaangażowania w poszerzaniu wiedzy w danej a nie jakiejkolwiek dyscyplinie nauki. Zważywszy na różnorodność zainteresowań skarżącego oraz jego udział w różnych postępowaniach rekrutacyjnych, w tym na innych uczelniach o odmiennym charakterze, co Sąd uwzględnia z urzędu, komisja rekrutacyjna mogła nie uwzględnić tej aktywności skarżącego w toku oceny w postępowaniu rekrutacyjnym na Wydziale[...]. Z tego względu takiej oceny spornego tu kryterium nie można uznać za dowolną czy nieracjonalną i przez to nieakceptowalną. W zakresie oceny kryterium udziału w kole naukowym komisja po wniesieniu przez skarżącego skargi przyznała skarżącemu 3 punkty, co znalazło swój wyraz w decyzji z dnia 18 listopada 2015r., którą Sąd ocenił w odrębnym postępowaniu, uwzględniając skargę skarżącego (III SA/Łd 51/16). Decyzja ta została – co Sąd w tej sprawie uwzględnia z urzędu - wyeliminowana z obrotu prawnego bowiem zasadny okazał się zarzut skarżącego częściowego uwzględnienia wniesionej przez niego skargi w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. uprawniał organ do dokonania autokontroli jedynie w przypadku uwzględnienia skargi w całości, tak co do podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, jak i zarzutów skargi. Okoliczność ta spowodowała, że niejako "odżyła" skarga na zaskarżoną w tej sprawie decyzję, co uzasadniało rozpoznanie jej merytorycznie i odniesienie się do zarzutów skargi. Oceniając kryterium udziału w pracach koła naukowego podnieść należy, że komisja – jak wynika z zawartego w aktach pisma z dnia 17 listopada 2015r. - przyznała skarżącemu dodatkowe 3 punkty za działalność w latach 1997-200 w Naukowym Kole Fizyków Studentów [...] z przyczyn pozamerytorycznych. Komisja – choć sama wskazuje na swoje opory wynikające przede wszystkim z działalności w kole naukowym, którego specyfika ma niewiele wspólnego z dyscyplinami, które są reprezentowane na Wydziale [...] – przyznała jednak w trybie autokontroli 3 punkty. Pomimo że komisja nie podała uzasadnienia dla przyznania takiej właśnie ilości punktów można sądzić, że uczyniła tak dlatego, że w toku rekrutacji na Interdyscyplinarne [...] Studia Doktoranckie również na Wydziale [...] w [...] komisja rekrutacyjna taką właśnie ilość punktów przyznała. Potwierdza to też sam skarżący w złożonym w toku postępowania sądowego piśmie. Fakt braku związku merytorycznego aktywności skarżącego w kole naukowym z wybraną obecnie dyscypliną naukową i tematem rozprawy doktorskiej skutkuje jednakże tym, że niezasadne jest żądanie skarżącego przyznania mu jakichkolwiek punktów, a tym bardziej maksymalnej liczby punktów za to kryterium, gdyż musiałoby to nastąpić na tej tylko podstawie, że w innym postępowaniu rekrutacyjnym inna komisja rekrutacyjna błędnie przyznała mu maksymalną ilość punktów, wynoszącą w tamtym postępowaniu 3 pkt. Nie ma też oparcia w żadnym przepisie prawa żądanie skarżącego dokonywania oceny tego kryterium wedle zaproponowanej przez skarżącego zasady, że skoro na jednych studiach przyznano mu maksymalną liczbę punktów w tej samej kategorii, to i na drugich powinna być przyznana maksymalna liczba punktów. W ocenie Sądu to kryterium należy oceniać mając na uwadze całokształt kryteriów oceny kandydatów, jak i cel ich wprowadzenia. Wszystkie te kryteria służą natomiast ocenie predyspozycji i motywacji kandydata. Wprawdzie zasada pogłębiania zaufania do organów wymaga podejmowania jednorodnych rozstrzygnięć w sprawach tego samego skarżącego opartego na tym samym materiale dowodowym, niemniej jednak nie oznacza to, że organ obowiązany jest powielać błąd popełniony przez inny organ czy wcześniejszy własny. Jak bowiem przyjmuje NSA "zasada demokratycznego państwa prawnego, jak i zasada budzenia zaufania do organów (...), nie oznaczają, że organ (...) nie może w podobnym stanie faktycznym wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które wydał poprzednio. Nie można bowiem żądać od organów (....), by po wydaniu wadliwego rozstrzygnięcia powtarzały dalej ten sam błąd. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (...), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydawane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008r., I FSK 753/08). Choć pogląd ten został wyrażony na gruncie ordynacji podatkowej, to z uwagi na tożsamość regulacji k.p.a. w tym zakresie, ma on charakter uniwersalny i może dotyczyć również decyzji wydawanych w ogólnym postępowaniu administracyjnym.

Z kolei w zakresie zarzutów sformułowanych w odwołaniu, uznanym za integralną część skargi poprzez odesłanie do argumentów odwołania a dotyczących kryterium oceny rozmowy kwalifikacyjnej oraz oceny konspektu rozprawy podnieść trzeba, że skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem zaniżenia punktacji za te kryteria nie formułuje żadnych konkretnych argumentów. Do tak lakonicznego stwierdzenia – pomijając niedopuszczalność ingerencji w merytoryczną ocenę komisji - trudno się odnieść. Nie sposób bowiem snuć domysłów co do nieprawidłowego przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej skoro sam skarżący nie wskazuje okoliczności faktycznych i nie wskazuje na czym naruszenie trybu rekrutacji miałoby polegać. Niemniej jednak zauważyć trzeba, że komisja rekrutacyjna, jak dowodzi protokół przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej z dnia 13 lipca 2015r., składała się, poza przedstawicielem samorządu studenckiego, wyłącznie z samodzielnych pracowników naukowych, posiadających stopień naukowy profesora. Co oczywiste skład komisji obejmował specjalistów z wybranej przez skarżącego dyscypliny (filozofii), a w jej ramach jej szczegółowego zagadnienia. W przypadku organów kolegialnych decyzje co jest powszechnie znane są podejmowane przy zaistnieniu określonego kworum większością głosów. W tej sprawie jak wynika z akt pozostali członkowie komisji zaakceptowali merytoryczną ocenę kandydata dokonaną przez członka komisji specjalizującego się w wybranym przez skarżącego zakresie tematycznym. Ta okoliczność nie pozwala postawić komisji zarzutu naruszenia warunków i trybu rekrutacji li tylko na podstawie subiektywnego przekonania skarżącego o istnieniu jakiejkolwiek wadliwości w tym zakresie. Pamiętając o zakresie kognicji Sądu, nie bez znaczenia ma i to, że komisja ocenia nie tyle poszczególne elementy dorobku naukowego kandydata, co raczej całokształt dotychczasowej aktywności naukowej i badawczej kandydata w tej dziedzinie, w której skarżący poprzez przyjęcie na studia doktoranckie zamierza kontynuować. Pomimo więc, że ocena tych kryteriów wykracza poza zakres kompetencji Sądu, to jednakże nie sposób nie dostrzec, że studia doktoranckie, w przeciwieństwie do studiów licencjackich i magisterskich, nie są co jest notoryjnym faktem studiami zawodowymi, lecz studiami, w toku których prowadzona jest działalność naukowo-badawcza. Z uwagi na istotę i charakter studiów doktoranckich są one zarezerwowane dla osób o określonych predyspozycjach, mających określoną motywację, wyróżniających się innowacyjnym myśleniem, a nade wszystko dążącymi do odkrywania w danej dziedzinie nowych zjawisk czy weryfikowania już zbadanych i przez to wzbogacania dorobku polskiej, a szerzej i światowej nauki oraz poszerzania stanu wiedzy w danej dziedzinie. Prowadzenie badań naukowych, co stanowi istotę studiów doktoranckich, stanowi determinant działania i postawy doktoranta. Studiów doktoranckich nie można sprowadzać do uzyskania kolejnego dyplomu. Naganna jest więc sytuacja, w której jedynym lub dominującym czynnikiem motywującym do udziału w rekrutacji na studia doktoranckie jest chęć czynienia z tych studiów źródła utrzymania kandydata. Takie motywy udziału w rekrutacji ograniczają szansę innym kandydatom, zdeterminowanym na prowadzenie badań naukowych i wzbogacanie dotychczasowej nauki. Kandydat, który tak jak skarżący przystępuje do wielu rekrutacji na studia doktorancie, a następnie wybiera te studia, na których wynik rekrutacji gwarantuje mu przyznanie stypendium doktoranckiego, jak i też jest uczestnikiem kilku studiów doktoranckich na różnych kierunkach (niewiele mających ze sobą wspólnego) i w różnych uczelniach w całej Polsce nie daje ani gwarancji właściwego podejścia do tych studiów, ani też rozwoju nauki. Tak wyrażona przez skarżącego intencja w złożonym w sprawie przyjęcia na Interdyscyplinarne [...] Studia Doktoranckie w [...] (III SA/Łd 1086/15) piśmie z dnia 9 listopada 2015r. (co Sąd uwzględnia z urzędu) nie zasługuje w ocenie Sądu na aprobatę, tym bardziej, że sam skarżący wskazuje na swój udział w innych studiach doktoranckich. W tym samym czasie pobierał on jak wynika z akt administracyjnych sprawy o syg. akt III SA/Łd 1086/15 stypendium doktoranckie jako uczestnik studiów doktoranckich Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w K., [...] Uniwersytetu Medycznego, Uniwersytetu Kardynała [...] w W., Uniwersytetu [...] i Uniwersytetu [...].

Punktację za ocenę na dyplomie i średnią ocen przyznano skarżącemu z kolei stosownie do ocen wynikających z przedłożonych przez niego dokumentów. Nie sposób zatem zrozumieć tego zarzutu. Natomiast oczekiwanie wyliczania ocen z tego tytułu wedle zasad rekrutacji na stacjonarne studia doktoranckie Wydziału Nauk [...] na rok akademicki 2014/15, która wedle przekonania skarżącego oparta była o te same podstawy prawne co rekrutacja na Studia Doktoranckie Nauk [...] na rok akademicki 2015/16, jest co najmniej zaskakujące. Skarżący jako doświadczony uczestnik różnych postępowań rekrutacyjnych najlepiej powinien wiedzieć, że zasady i kryteria rekrutacji nawet na tej samej uczelni jednak na różnych kierunkach nie muszą być tożsame, zaś sposób wyliczania punktacji przyjęty w innym postępowaniu nie może mieć zastosowania w innym postępowaniu. Ten wynika bowiem z zasad rekrutacji przyjętych na danym kierunku i wydziale. Nie ma racji skarżący kiedy twierdzi, że zasady te na obu kierunkach wynikają z tej samej podstawy prawnej, bowiem postawę tę w niniejszej sprawie stanowi § 9 zasad rekrutacji, zaś na Wydziale Nauk [...] [...] § 16. Ich porównanie wskazuje na odmienność zasad przyznawania punktacji za średnią ocen. W niniejszej sprawie odrębnie jest punktowany wynik na dyplomie i średnia ocen ze studiów oraz odrębnie liczone za studia I i II stopnia, na Wydziale Nauk [...] jako kryterium przyjęto jedynie średnią ocen ze studiów odrębnie liczoną dla studiów I i II stopnia. Przyjęte zasady rekrutacji na Studia Doktoranckie [...] nie przewidują też przyznawania punktów za drugi dyplom ukończenia studiów i za średnią na drugim dyplomie, jak i za dyplom doktorski, czy z tytułu udokumentowanego podwyższenia kwalifikacji. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych by zwielokrotnić skarżącemu punkty z tego tytułu.

Nie są też zasadne zarzuty pisma z dnia 18 lutego 2016r. w zakresie ilości punktów przyznanych za znajomość języków obcych poprzez zaniżenie tej punktacji w związku z tym, że nie zwielokrotniono skarżącemu ilości punktów za znajomość każdego języka. Z tego tytułu skarżącemu przyznano łącznie 3 punkty. Jednakże ta punktacja w ocenie Sądu jest zawyżona i została wadliwie mu przyznana. Zgodnie bowiem z zasadami rekrutacji z tytułu znajomości języków potwierdzonej certyfikatem wystawionym przez jeden ze wskazanych w zasadach rekrutacji instytutów językowych komisja mogła przyznać 2 punkty, zaś za znajomość języków potwierdzoną przez inny niż wymieniony instytut – 1 pkt. Tymczasem przedłożony przez skarżącego certyfikat znajomości języka angielskiego został wystawiony przez The American Academy of England Sp. zoo – Centrum Direct English w Krakowie, zaś zaświadczenie o znajomości języka rosyjskiego przez Centrum Nauczania Języków Obcych UM w Ł., które nie są wymienione w enumeratywnym katalogu instytucji certyfikujących, punktowanych 2 punktami. Z tego względu skarżący za to kryterium mógł uzyskać jedynie 1 punkt, przyznawany za potwierdzoną przez inną niż wymienioną instytucję znajomość języków obcych. Nie ma też racji skarżący kiedy podnosi, że punkty powinny być przyznane za znajomość każdego języka (angielskiego i rosyjskiego) odrębnie. Użycie w przepisie pojęcia "języków obcych", a więc w liczbie mnogiej, dowodzi, że punkty przyznawane są za znajomość języków obcych, a nie za ilość znanych języków. Za to kryterium przyznawana jest zatem stała ilość punktów niezależnie od tego, czy kandydat zna dwa lub większą ilość języków obcych. Punkty przyznawane są niezależnie od ilości znanych języków a ilość przyznanych punktów zależy jedynie od tego, czy znajomość języków potwierdził jeden z wymienionych enumeratywnie instytutów czy inny instytut językowy. Ten błąd komisji został popełniony na korzyść skarżącego i wobec oddalenia skargi nie skutkuje pogorszeniem sytuacji skarżącego.

Nie mogły odnieść również skutku w postaci uwzględnienia skargi zarzuty co do przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej przez komisję rekrutacyjną w niepełnym składzie. W tym zakresie skarżący ogranicza się do lakonicznego sformułowania zarzutu, nie precyzuje natomiast w jaki sposób wadliwość ta miała wpływ na wynik sprawy. W przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego nie wystarczy wskazanie samego naruszenia przepisu, ale jeszcze uprawdopodobnienie stosowną argumentacją, że gdyby nie doszło do tego naruszenia prawdopodobnie mogłaby zapaść decyzja innej treści niż zaskarżona. Jednakże nie można zapominać o tym, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o przyjęciu skarżącego na studia. A zatem przeprowadzanie rozmowy kwalifikacyjnej przez komisję rekrutacyjną w niepełnym składzie nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, tj. przyjęcie skarżącego na studia. Co istotniejsze w składzie komisji w toku rozmowy ze skarżącym zasiadał prof. nadz. dr hab. R. K. jako przedstawiciel dyscypliny filozofii, z której zakresu skarżący zadeklarował przygotowanie przyszłej rozprawy naukowej. Ma to takie znaczenie, iż był to najbardziej kompetentny członek komisji rekrutacyjnej do oceny skarżącego jako kandydata na studia doktoranckie. Niezależnie od tego w składzie tym zasiadali członkowie komisji będący samodzielnymi pracownikami naukowymi z tytułem profesora, co tym bardziej nie pozwala zarzucić komisji braku kompetencji merytorycznych do oceny predyspozycji skarżącego, jego motywacji i determinacji jako przyszłego pracownika naukowego. Usprawiedliwiona absencja dwu z dziesięciu członków komisji rekrutacyjnej nie wypłynęła również na zdolność komisji rekrutacyjnej do podjęcia decyzji w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie. Pomimo tej okoliczności istniało konieczne kworum, które było uprawnione do podjęcia decyzji. Wprawdzie w uchwale nr 474 i załączniku do niej nie określono zasad i trybu działania komisji rekrutacyjnej, jak i niezbędnego do podejmowania decyzji przez komisję kworum, niemniej jednak wobec braku odmiennej regulacji prawnej należało w tym zakresie przyjąć – jak wynika z pisma organu z dnia 19 lutego 2016r. - zwyczajowo ukształtowaną dla działań komisji rekrutacyjnych zasadę pracy przyjmowaną dla organów kolegialnych uczelni ustanowionych w Statucie Uniwersytetu[....]. Zgodnie z § 48 ust. 2 i 3 Statutu [...] jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, kworum stanowi połowę ogólnej liczby członków organu kolegialnego uprawnionych do głosowania. Do kworum wliczani są tylko członkowie osobiście obecni na posiedzeniu. Z kolei § 50 ust. 1 i 2 stanowią, że dla podjęcia uchwały wymagana jest zwykła większość głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków organu kolegialnego. Większość zwykła oznacza większą liczbę głosów "za" niż głosów "przeciw". Tę samą regułę przez analogię należy odnieść również do działania komisji rekrutacyjnych z uwagi na jej uniwersalny charakter i jej stosowanie zwyczajowo przez te komisje w toku ich prac. Reguła ta jest też powszechnie stosowana w przypadku szeregu organów kolegialnych, gdy przepisy prawa nie przewidują innego kworum. Nie bez znaczenia ma i ta wyjaśniona przez organ w piśmie z dnia 19 lutego 2016r. okoliczność, że rozstrzygnięcie komisji rekrutacyjnej w praktyce jest determinowane wynikiem punktowym uzyskanym przez kandydata. Jeśli wynik ten przekracza próg ustalony dla danego roku akademickiego w relacji do obowiązującego w danym roku limitu przyjęć na studia, to komisja jest tym faktem związana i musi podjąć decyzję o przyjęciu na studia. Analogicznie, w sytuacji gdy liczba punktów nie przekracza wymaganego progu, decyzja musi być negatywna. Jak wynika z protokołu rozmowy z dnia 13 lipca 2015r. komisja podjęła decyzję "przyjęty". O wadliwości pozytywnej decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia nie dowodzi liczba przyznawanych skarżącemu w toku rekrutacji punktów za poszczególne kryteria oceny kandydatów. Punktowanie jest jedynie elementem oceniania kandydata nawet nie wymienionym w sentencji decyzji. Ma ono znaczenie o tyle o ile kandydat zostanie przyjęty lub nie na studia. Natomiast jako odrębny element decyzji o przyjęciu na studia nie występują. Nie jest samodzielnym bytem prawnym. Z tego względu liczba uzyskanych punktów uzasadnia lub nie przyjęcie na studia, stąd są one elementem uzasadnienia decyzji. Trudno też zrozumieć, w jaki sposób przyznanie skarżącemu dodatkowych punktów mogłoby wpłynąć na decyzję o jego przyjęciu na studia, skoro został on przyjęty. Natomiast podnoszona okoliczność ilości punktów rekrutacyjnych istotna dla rozstrzygnięcia innych postępowań nie ma najmniejszego wpływu na wynik postępowania rekrutacyjnego skarżącego, którym jest decyzja o przyjęciu na studia doktorancie.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi (a w istocie odwołania) co do wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, w którym zarzucono z kolei brak uzasadnienia liczby przyznanych punktów i brak podpisu pod decyzją wszystkich członków komisji. W aspekcie zawartości uzasadnienia decyzji zarzut ten mógł być odnoszony wyłącznie do decyzji pierwszo-instancyjnej. Jednakże podnieść trzeba, że w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie została podjęta decyzja uwzględniająca żądanie. Taka zaś decyzja na mocy art. 107 § 4 k.p.a. może nie zawierać uzasadnienia, chyba że rozstrzyga ona sporne interesy stron. W sprawie nie ma spornych interesów, więc organ pierwszej instancji mógł odstąpić od podania motywów przyznanych za poszczególne kryteria punktów. Z kolei zaskarżona decyzja zawiera już uzasadnienie w tym zakresie. Przedstawia argumentację organów, motywy podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja organów jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Wywody są jasne i zrozumiałe. Co najistotniejsze organ odwoławczy podkreślił, że ocena kandydata należy do komisji, w składzie której znajdują się samodzielni pracownicy naukowi, dysponujący fachową wiedzą umożliwiająca im dokonanie oceny zarówno planów naukowych, dotychczasowych osiągnięć kandydata, jak i poziomu projektowanej rozprawy doktorskiej. Nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować fachową wiedzę ekspertów, aby kwestionować wiedzę i przygotowanie komisji i podważać ustalenia przezeń poczynione. Tym samym organ odwoławczy wskazał wynikającą z regulacji ustawowej regułę, że nie można kwestionować merytorycznej oceny kandydata, a jedynie tryb i warunki oceny. Ponadto organ wskazał, że oceny merytorycznej konspektu rozprawy dokonał członek reprezentujący dyscyplinę filozofii, dla której należy wybrany przez skarżącego temat doktoratu. Podał też powody, dla których nie uwzględniono aktywności skarżącego w kole naukowym i dlaczego decyzja pierwszoinstancyjna nie zawiera szczegółowego uzasadnienia, w tym co do ilości przyznanych punktów. Podał też, że decyzję podejmuje komisja, a podpisuje ją przewodniczący. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana. O uchybieniu tej zasady nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżącego, w sytuacji, gdy organ – uwzględniając specyfikę postępowania w sprawie naboru na studia - prawidłowo wyjaśnił sprawę, nie przekroczył zasady swobodnej oceny okoliczności sprawy, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W zakresie braku na decyzji podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej podnieść natomiast należy, że decyzję w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie podejmuje komisja rekrutacyjna, zaś podpisuje ją wyłącznie przewodniczący komisji rekrutacyjnej (§ 5 ust. 7 zasad rekrutacji). Decyzje o przyjęciu (odmowie przyjęcia) na studia akademickie pomimo tego, że są w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne, do których stosuje się zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym przepisy ustawy k.p.a., to niemniej jednak przepisy tej ustawy stosuje się odpowiednio (por. też wyrok NSA z dnia 5 maja 1989r., I SA 251/89, OSP 1991, nr 4, poz. 96 oraz z dnia 16 grudnia 1999 r., I SA 1374/99). Niezależnie od tego dodać trzeba, że protokół z posiedzenia komisji rekrutacyjnej z dnia 13 lipca 2015r., zawierający zwrot "Decyzja Komisji: przyjęto", został podpisany przez członków komisji rekrutacyjnej.

Podtrzymanie w skardze argumentacji zawartej w odwołaniu uzasadnia również odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. W ocenie Sądu nie sposób jednak zarzucić organom zaniechania wszechstronnego zgromadzenia materiałów dowodowych sprawy. W tym zakresie pamiętać należy o autonomii uczelni i odpowiednim stosowaniu k.p.a. Owo odpowiednie zastosowanie ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i jej autonomii (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000r., SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258). Konstrukcja prawna odpowiedniego stosowania zezwala na odstępstwa od ścisłego stosowania zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Nie pozbawia to jednak strony żądania, aby wymagania proceduralne zostały spełnione w pełnym zakresie, jeżeli jest to konieczne dla prawidłowej obrony (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2002r., I SA 106/02, niepubl.). Odpowiednie stosowanie do postępowania w sprawie naboru na studia przepisów k.p.a. oznacza ich stosowanie z uwzględnieniem autonomii Uczelni kształtowania warunków, trybu naboru i przyjmowania na studia, specyfiki Uczelni jako organu administracji publicznej (zakładu administracyjnego) oraz specyfiki postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia. Uwzględnienie powyższego oznacza więc stosowanie zasad k.p.a. stanowiących gwarancję realizacji konstytucyjnych praw jednostki do wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, informowania o zasadach i trybie przeprowadzenia egzaminu oraz obiektywnego załatwienia sprawy. Organ uczelni nie przeprowadza postępowania dowodowego w znaczeniu k.p.a., a rodzaj dowodów i zakres "postępowania wyjaśniającego" jest determinowany specyfiką postępowania rekrutacyjnego. Istotne znaczenia ma tu protokół komisji rekrutacyjnej oraz złożone przez kandydata dokumenty potwierdzające jego kompetencje.

Na tle tej sprawy rodzi się refleksja co do tego, czy skarżący przed podjęciem decyzji o kwestionowaniu wyniku rekrutacji poczynił jakiekolwiek działania celem zapoznania się z kryteriami oceniania kandydatów. Nie jest też dopuszczalne przenoszenie kryteriów oceniania kandydatów przyjmowanych w postępowaniu rekrutacyjnym na inny kierunek studiów. Zarzut w tym zakresie może być zatem uznany jedynie jako postulat pod adresem Senatu [...], ujednolicenia kryteriów ocen kandydatów w postępowaniach rekrutacyjnych prowadzonych na tym samym Wydziale. Pamiętać jednak należy, iż kwestia kryteriów oceniania kandydatów na studia leży w autonomicznej gestii organu uczelni.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

d.j.