Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1013/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 2,  art. 61 par. 1,  art. 7 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Rotter (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, dalej Dyrektor, po rozpoznaniu zażalenia A Spółka Akcyjna z siedzibą w S., dalej Spółka lub Skarżąca, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w S., dalej organ egzekucyjny, z dnia [...]roku nr [...] w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie Dyrektora zostało wydane na podstawie art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1427 ze zm.), dalej u.p.e.a., w zw. z art. 18, art. 23 §1 i §4 pkt 1 oraz art. 59 § 5 u.p.e.a.

Stan sprawy.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego, wystawionego w dniu [...] nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc październik 2019r. Wszczynając egzekucję administracyjną do w/w tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny doręczył odpis tytułu wykonawczego i zastosował środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych Spółki. W toku prowadzonej egzekucji ustalono, iż na zajętych przez organ egzekucyjny rachunkach bankowych Skarżącej brak jest środków pieniężnych, występują również ujemne salda związane z brakiem środków na opłaty za prowadzenie tych rachunków, jak również nastąpiły zbiegi egzekucji administracyjnej z sądową. Ponadto na rachunkach tych nie odnotowano żadnych wpływów środków pieniężnych od ponad 12 miesięcy. W toku egzekucji ustalono, iż Spółka nie posiada nieruchomości, w systemie ZUS nie figuruje jako płatnik składek, nie posiada środków transportu, nie posiada patentu na wynalazek, prawa ochronnego na znak towarowy lub użytkowy, nie posiada również ujawnionych wierzytelności we WRO-system. Ustalono, że w bazie danych urzędu, Spółka złożyła ostatnie zerowe deklaracje CIT-8 za rok 2019, PIT-4R za rok 2019, oraz VAT-7 za 2020r. Organ egzekucyjny ustalił, iż Spółka nie posiada majątku, z którego można skutecznie przeprowadzić egzekucję. Wobec powyższych ustaleń organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącej.

Skarżąca złożyła od powyższego postanowienia zażalenie zarzucając naruszenie:

1. Przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm.), dalej K.p.a. i art. 17 u.p.e.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz zaniechanie dokonania przez organ egzekucyjny oceny możliwości przeprowadzenia egzekucji z prawa własności wynalazku będącego własnością Spółki,

2. Przepisów postępowania – art. 77 § 1 oraz § 4 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny możliwości przeprowadzenia egzekucji z tytułu kaucji gwarancyjnych przysługujących Skarżącej w stosunku do podmiotów trzecich, jak również innych form zabezpieczenia należytego wykonania umowy ustanowionych przez Skarżącą w związku z zawartymi umowami,

3. Przepisu postępowania – art. 81a § 1 K.p.a. i 59 § 2 u.p.e.a. przez jego błędne zastosowanie w sprawie przejawiające się uznaniem, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, jak również, że nie ma podstaw do uznania, że Skarżąca nie zgromadzi w przyszłości środków wystarczających na pokrycie wydatków egzekucyjnych, podczas, gdy brak jest przesłanek do zastosowania tego przepisu ze względu na kwotę wydatków egzekucyjnych, która może być pokryta z sum uzyskanych z egzekucji oraz wierzytelności z tytułu ustanowionych kaucji gwarancyjnych przysługujących Spółce w stosunku do podmiotów trzecich.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Spółka wniosła o wskazanie organowi egzekucyjnemu okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a mianowicie wyjaśnienia i oceny możliwości przeprowadzenia egzekucji z wierzytelności z tytułu kaucji gwarancyjnych przysługujących Skarżącej w stosunku do podmiotów trzecich, wyjaśnienia i oceny możliwości przeprowadzenia egzekucji z wierzytelności przysługujących Skarżącej w stosunków do podmiotów trzecich, wyjaśnienia i dokonania oceny możliwości przeprowadzenia egzekucji z oprogramowania będącego własnością Spółki jak również prawa własności wynalazku będącego własnością Spółki. Spółka wniosła o przeprowadzenie postępowania z majątku wskazanego w zażaleniu.

Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organ egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z treścią art. 59 § 2 u.p.e.a. możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego istnieje wówczas, gdy w trakcie jego prowadzenia nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności opłacenie: przejazdu i delegacji poborcy lub egzekutora, przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania i dozoru zwierząt oraz ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń, przymusowego otwarcia środków transportu, pomieszczeń i schowków; należności świadków, biegłych i rzeczoznawców; ogłoszenia w prasie, sporządzenia dokumentów, prowadzenia zarządu zajętej nieruchomości, prowizji i opłat pobieranych w związku z realizacją zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności lub przekazywaniem dochodzonych kwot do organu egzekucyjnego; kosztu uzyskania informacji o majątku dłużnika, zastosowania przymusu bezpośredniego (art. 64b u.p.e.a.).

Zdaniem Dyrektora analiza akt postępowania egzekucyjnego wykazała, iż w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Dyrektor zwrócił uwagę, iż organ egzekucyjny nie dokonał czynności egzekucyjnych (poza zajęciem rachunku bankowego Spółki w B S.A. w W.). Wyjaśniono, iż czynności dokonane w poprzednio prowadzonych egzekucjach nie przyniosły efektów. Jak zaznaczono, umarzając postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny słusznie posłużył się materiałem dowodowym zgromadzonym w innych postępowaniach egzekucyjnych i umorzył postępowanie egzekucyjne m. in. na ich podstawie, nie generując dodatkowych kosztów, bowiem zasadność umorzeń poprzednich postępowań egzekucyjnych była przedmiotem postępowania zarówno przed dyrektorem jak i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (wyroki o sygn. akt I SA/Gl 1524/20, I SA/Gl 1525/20, I SA/Gl 1526/20) skargi oddalono.

Organ nadzoru wyjaśnił, iż w poprzednio prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych dokonano szeregu czynności egzekucyjnych m. in. w postaci zajęć wierzytelności pieniężnych Spółki, kierowania licznych zapytań na temat majątku Spółki w oparciu o art. 36 u.p.e.a.. Wszystkie podejmowane działania okazały się nieskuteczne. Zastosowano również środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnych w C Z. J., który nie uznał zajętej wierzytelności.

Jak zauważył Dyrektor organ egzekucyjny nadal prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Spółki w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] na kwotę [...] zł., w którym zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej u kontrahenta Skarżącej – D S.A. z siedzibą w W., do której nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową. Łączną egzekucję w tym zakresie przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. D. G.. Jak dalej wyjaśnił organ nadzoru, również Urząd Patentowy pismem z dnia 21 lutego 20019 roku wskazał, iż Spółka nie posiada patentu na wynalazek, prawa ochronnego na znak towarowy oraz wzór użytkowy, a samo złożenie wniosku o rejestrację patentu nie stanowi prawa majątkowego. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej z początkiem kwietnia 2018 roku oraz złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości.

Postanowieniem z dnia [...] roku o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w K. [...] Wydział Gospodarczy oddalił wniosek Spółki w przedmiocie ogłoszenia upadłości. Dyrektor zgodził się z twierdzeniem organu egzekucyjnego, iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego w powyższych okolicznościach nie pozwoli na uzyskanie kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Dyrektor podkreślił, iż organ egzekucyjny załączył do postanowienia z dnia [...] roku kalkulację dotyczącą przewidywanych wydatków w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Spółki, którą doręczono Spółce razem z postanowieniem w dniu [...]roku. W ocenie dyrektora w zażalonym postanowieniu uwzględniono wszystkie środki egzekucyjne zastosowane w sprawie na dzień wydania postanowienia.

Dyrektor zwrócił uwagę, iż aktywność Spółki w zakresie przedstawienia nowych okoliczności stanowiących o możliwości wyegzekwowania wskazanych w zażaleniu wierzytelności, ujawniła się dopiero w momencie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, iż Spółka powzięła informację o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] roku i do dnia jego umorzenia nie informowała organu egzekucyjnego o majątku z którego można prowadzić skuteczną egzekucję

Jak zauważył organ nadzoru, Spółka kwestionując działania organu egzekucyjnego podejmowane przez ten organ przy egzekucji wskazanych przez Spółkę wierzytelności, nie podjęła działania w celu dochodzenia tych wierzytelności od dłużników, przerzucając cały ciężar ich dochodzenia na administracyjny organ egzekucyjny. Wobec powyższych okoliczności sprawy, Dyrektor uznając za zasadne umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka powtórzyła uprzednio sformułowane zarzuty, tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć (i miały) istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 59 § 2 u.p.e.a. wskazując na przedwczesność umorzenia postępowania. Wskazano, że istnieje majątek Spółki zarówno w postaci wierzytelności od podmiotów trzecich, jak i kaucji gwarancyjnych przysługujących jej od E sp. z o.o., D S.A. w W., F sp. z o.o. s-k.a. we W.. Nadto wskazano na przysługujące zobowiązanej prawo ochronne.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z umowy zawartej przez Spółkę z 23 marca 2016 r. oraz wskazanych w skardze faktur na okoliczność posiadania przez nią majątku w postaci praw autorskich z programu [...].

W uzasadnieniu skargi, jej autor, podniósł te same okoliczności co w zażaleniu, w tym dotyczące pominięcia wskazanych składników majątkowych. Stwierdził także, że dyskwalifikując przysługujące jej wierzytelności w stosunku do D organ nie wyjaśnił na jakim etapie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, w którym zajęto tę wierzytelność, w tym stan jej wykorzystania i możliwości jej zajęcia również na poczet przedmiotowego tytułu wykonawczego. Podkreślono także, że Spółka posiada majątek w postaci kaucji gwarancyjnych i wierzytelności przysługujących jej od innych podmiotów, a także wskazano środki trwałe w postaci oprogramowania o wartości szacunkowej kilkudziesięciu tysięcy złotych, które zostały pominięte przez organy przy ocenie możliwości prowadzenia dalszej egzekucji.

Autor skargi stwierdził także, że w związku z koniecznością ponownego rozpoznania sprawy organ egzekucyjny winien ponownie zwrócić się do Urzędu Patentowego celem weryfikacji, czy przysługuje zobowiązanej prawo do patentu, czego nie uczynił. Tymczasem Spółka złożyła w 2016 r. wniosek o przyznanie prawa do patentu, a biorąc pod uwagę czas trwania takiego postępowania, istnieje możliwość, że taki patent został jej udzielony. Jednocześnie zdaniem Skarżącej, już z samego faktu zgłoszenia przysługuje jej prawo do wynalazku będące elementem wartości niematerialnych i prawnych, które może być elementem wyceny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał także dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 59 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Należy przypomnieć zatem, że rozwiązanie przyjęte w art. 59 § 2 u.p.e.a. ma uchronić wierzyciela przed ponoszeniem kosztów egzekucyjnych, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2013 r., II GSK 2239/11; P. Pietrasz (w:) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 59). Podjęcie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego - na zasadzie uznania administracyjnego - w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga oceny, czy egzekucja należności pieniężnej będzie celowa, tzn. wymaga ustalenia, czy koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania. Użycie zwrotu "w przypadku stwierdzenia" we wskazanym przepisie wymaga przy tym zbadania z urzędu lub na wniosek faktu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W postępowaniu, którego ramy wyznacza art. 59 § 2 u.p.e.a. organ nie jest zobowiązany ani uprawniony do czynienia ustaleń w zakresie skuteczności prowadzonej egzekucji jako takiej; ma jedynie ustalić, czy możliwe jest uzyskanie w toku prowadzanej egzekucji kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zatem na organie ciąży obowiązek uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę do stwierdzenia zaistnienia powyższej przesłanki. Owa kalkulacja powinna być załączona do akt postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 390/20).

Organ egzekucyjny, który dokonuje oceny istnienia przesłanek z art. 59 § 2 u.p.e.a., nie może opierać się na hipotetycznym założeniu, że w przyszłości zobowiązany może zgromadzić środki przewyższające wydatki egzekucyjne lub dysponować innym majątkiem. Istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny ocenia bowiem na podstawie dokonanych ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej zobowiązanego na dzień podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 143/20) .

Zdaniem Skarżącej, postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie mogły zostać wydane w jej sprawie, gdyż organy nie przeprowadziły stosownego postępowania zgodnie z zasadami procedowania. Nie podjęto bowiem wszystkich czynności mających na celu ustalenia należących do niej składników majątkowych. Skarżąca bowiem twierdzi, że posiada majątek z którego istnieje możliwość przeprowadzenia egzekucji.

W przekonaniu Sądu umarzając postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny zasadnie posłużył się materiałem dowodowym zgromadzonym w innych postępowaniach egzekucyjnych i umorzył postępowanie egzekucyjne m. in. na ich podstawie, nie generując dodatkowych kosztów, bowiem zasadność umorzeń poprzednich postępowań egzekucyjnych była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami w sprawach o sygn. akt: I SA/Gl 1524/20, I SA/Gl 1525/20, I SA/Gl 1526/20 w dniu 5 lutego 2021 r. oddalił trzy skargi Spółki na postanowienia organów egzekucyjnych wydane w oparciu o art. 59 § 2 u.p.e.a., tj. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonych w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez trzech wierzycieli. We wszystkich tych sprawach zarzuty formułowane przez Skarżącą były takie same.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w prowadzonym wobec Skarżącej postępowaniu egzekucyjnym zaistniała przesłanka jego umorzenia, określona w art. 59 § 2 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom Spółki, organ egzekucyjny dla stwierdzenia przesłanki określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący, co ma odzwierciedlenie w aktach sprawy. W toku prowadzonej egzekucji ustalono, iż na zajętych przez organ egzekucyjny rachunkach bankowych Skarżącej brak jest środków pieniężnych, występują również ujemne salda związane z brakiem środków na opłaty za prowadzenie tych rachunków, jak również nastąpiły zbiegi egzekucji administracyjnej z sądową. Ponadto na rachunkach tych nie odnotowano żadnych wpływów środków pieniężnych od ponad 12 miesięcy. Ustalono również, że Spółka nie posiada nieruchomości, w systemie ZUS nie figuruje jako płatnik składek, nie posiada środków transportu, nie posiada patentu na wynalazek, prawa ochronnego na znak towarowy lub użytkowy, nie posiada również ujawnionych wierzytelności we WRO-system. Stwierdzono, że w bazie danych urzędu, Spółka złożyła ostatnie zerowe deklaracje CIT-8 za rok 2019, PIT-4R za rok 2019, oraz VAT-7 za 2020r., a nadto, iż Spółka nie posiada majątku, z którego można skutecznie przeprowadzić egzekucję. Jednocześnie w stosunku do Spółki prowadzone były postępowania egzekucyjne w oparciu o kilkanaście tytułów wykonawczych, które nie przyniosły efektów.

Ponadto z akt sprawy wynika, że zobowiązana złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości, który postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w K., [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...], sygn. akt [...], został oddalony.

W ocenie Sądu, już te czynności i podjęte na ich podstawie ustalenia w ramach postępowań egzekucyjnych, pozwalały na stwierdzenie, że zobowiązana nie posiada składników majątkowych nawet na pokrycie wydatków egzekucyjnych. Co za tym idzie, nie można podzielić opinii strony skarżącej, że organ nie przeprowadził należytego i wyczerpującego badania jej stanu majątkowego.

Należy dostrzec i to, że został sporządzony wykaz stanu majątkowego Spółki. Zarówno w wykazie z dnia 29 października 2018 r., jak i z dnia 16 grudnia 2019 r. Spółka nie wskazała żadnego majątku, z którego możliwa jest egzekucja. W ostatnim z protokołów w pozycjach dotyczących wierzytelności, jak i praw majątkowych nie zostały ujawnione żadne dane, a wręcz stwierdzono brak takich składników majątkowych. Za niezrozumiałe zatem należy uznać podnoszone w skardze zarzuty dotyczące istnienia majątku w postaci wierzytelności, w tym z tytułu kaucji gwarancyjnych, zważywszy, że Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej już w 2018 r., a zatem wierzytelności te mogły powstać jedynie przed złożeniem oświadczenia z dnia 16 grudnia 2019 r. co do majątku zobowiązanej.

Również twierdzenie o przysługiwaniu Spółce prawa majątkowego w postaci prawa do patentu w kontekście powyższych oświadczeń co do jej majątku nie może się ostać. Jak już to zostało wskazane, nie wykazała ona takiego prawa majątkowego w swoich oświadczeniach. Nadto z odpowiedzi nadesłanej przez Urząd Patentowy nie wynika by prawo takie, bądź inne zostało zobowiązanej przyznane. Niezrozumiała jest zatem argumentacja skargi, że rolą organu egzekucyjnego powinno być monitorowanie czy takie prawo zostało Spółce udzielone. Samo złożenie wniosku nie oznacza bowiem, że prawo ochronne w rzeczywistości zostanie udzielone. Jednocześnie zaś organ egzekucyjny nie ma obowiązku ustalania czy jakikolwiek majątek w przyszłości powstanie.

W ocenie Sądu, zważywszy na zasadę współdziałania w toku postępowania egzekucyjnego, rolą skarżącej powinno być poinformowanie, że istnieje realny majątek pozwalający na dalszą skuteczną egzekucję. Temu właśnie celowi służy złożenie oświadczenia co do wykazu posiadanego majątku. Brak ujawnienia w wykazie składników pozwalających na prowadzenie egzekucji nie może obciążać organu egzekucyjnego.

Twierdzenie to znajduje przy tym odzwierciedlenie w treści art. 61 § 1 u.p.e.a. stanowiącym obecnie, że w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie:

1) na wniosek wierzyciela o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej - jeżeli organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem,

2) z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem

- po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Zasada celowości postępowania egzekucyjnego, wynikająca z art. 7 § 2 u.p.e.a., sprzeciwia się pobieraniu opłat za czynności, co do których przed ich podjęciem można stwierdzić, że nie doprowadzą one do przymusowego wyegzekwowania należności w kwocie przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wierzyciel, którego obowiązkiem jest doprowadzenie do wykonania zobowiązania, nie może bowiem być obciążany kosztami, których poniesienie nie przyczyni się w żadnej mierze do spełnienia celu egzekucji administracyjnej. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. ma właśnie chronić, co zostało już wskazane, przed obciążaniem wierzyciela tego typu kosztami.

Należy podkreślić, że organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania ustalił, że jedyną wierzytelność jaka podlegała zajęciu stanowiły wierzytelności wobec D S.A. w W., które zostały zajęte na poczet prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł egzekucyjny obejmujący zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2017 r. (wynoszącego [...]zł). Jednocześnie z uwagi na zbieg ww. zajęcia z egzekucją sądową, dalszą egzekucję prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S.. Postępowanie to nadal jest prowadzone.

Zatem na dzień wydania postanowienia przez organ egzekucyjny oraz zaskarżonego postanowienia nie sposób uznać, by istniał majątek pozwalający na prowadzenie dalszej egzekucji, z której uzyskałoby się kwoty pozwalające na pokrycie wydatków egzekucyjnych.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny przedstawił także kalkulację dotyczącą przewidywanych wydatków w toku postępowania egzekucyjnego, przeprowadzając rachunek uwzględniający zarówno przewidywane wydatku egzekucyjne, jak i kwoty jakie ewentualnie mogłyby być uzyskane w toku postępowania egzekucyjnego. Uwiarygodnił przy tym, że nie uzyska się ich w toku dalszego postępowania. W świetle powyższego nie sposób uznać, że organ nadzoru utrzymując w mocy postanowienie tego organu naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.