Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1309/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 2-3, art. 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu przewidzianego do wniesienia odwołania i pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt 1309/10

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie z dnia [...] roku od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 roku oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad i grudzień 2007 roku zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako "o.p.") i pozostawił niniejsze odwołanie bez rozpatrzenia.

Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku została doręczona dnia [...] roku w siedzibie jednego z pełnomocników Spółki – adwokata D. M.. Termin do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji upłynął dnia [...] roku, natomiast odwołanie od decyzji zostało złożone w dniu [...] roku. Wraz z odwołaniem pełnomocnik Spółki pismem z tej samej daty wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu brak było przesłanek przemawiających za przychyleniem się do wniosku i postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powodem niedotrzymania ustawowego terminu do wniesienia odwołania był pobyt pełnomocnika w szpitalu w okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku, a następnie korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego do dnia 3 sierpnia 2010 roku. Nie był on umocowany do udzielenia substytucji, gdyż został zatrudniony przez Spółkę z uwagi na jego szczególnie wysokie kompetencje zawodowe.

Spółka w dniu 8 lutego 2010 roku ustanowiła również radcę prawnego – P. M. swoim pełnomocnikiem. Udzielono mu prawa w pełnym zakresie do reprezentowania Spółki w postępowaniu przed Urzędem Kontroli Skarbowej w Ł. nr UKS [...] , a także, w tej sprawie, przed organami i sądami wszystkich instancji z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw.

W ocenie organu nie było przeszkód aby rozpatrywane odwołanie zostało złożone w terminie. Nawet jeśli nie mógł tego uczynić adwokat D. M. z uwagi na chorobę, to spółka była reprezentowana jeszcze przez radcę prawnego P. M., który winien złożyć opisany środek odwoławczy w terminie prawem przewidzianym.

Organ uznał zatem, iż przedmiotowe odwołanie zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako "o.p."), który wyznacza na dokonanie tego typu czynności czternastodniowy termin, liczony od dnia doręczenia decyzji.

Strona nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem organu i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na postanowienie z dnia [...] roku, zaskarżając je w całości. Zarzuciła mu naruszenie art. 228 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt. 1 o.p. poprzez stwierdzenie, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, art. 228 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 162 § 1 o.p., gdyż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej i z tego względu w pełni zasadny był wniosek o przywrócenie jej terminu do wniesienia niniejszego odwołania oraz art. 122, 187 § 1 i 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów a także zasady prawdy materialnej i uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodziły przewidziane w art. 228 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt. 1 o.p. przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonego postanowienia.

Z uwagi na zakres zaskarżenia i charakter naruszeń strona wniosła o uchylenie wskazanego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż wraz z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku złożyła wniosek o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania, wskazując w nim, że brak wniesienia odwołania w wyznaczonym terminie powstał w sposób niezawiniony przez stronę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ w sposób wyczerpujący ustalił w sprawie stan faktyczny i w sposób właściwy dokonał jego analizy a także oceny, nie naruszając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów.

W rozpatrywanym sporze należy skupić się przede wszystkim nad kwestią dotyczącą tego, czy we wskazanych okolicznościach doszło do uchybienie terminu.

Bezspornym jest, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku została doręczona w dniu [...] roku w kancelarii adwokata D. M., co do którego organ nie miał wiedzy, że jest chory. Informacja o chorobie, czy też niemożności przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję nie widnieje na dowodzie dokumentującym doręczenie korespondencji. Odwołanie od opisanej decyzji zostało złożone w dniu [...] roku, gdy termin do jego złożenia upłynął, zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 223 § 2 pkt. 1 o.p., w dniu [...] roku.

W przedmiotowej sprawie Spółka ustanowiła dwóch pełnomocników do jej reprezentowania w prowadzonym przez organ postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 145 § 2 o.p., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się jemu. Ustanawiając większą liczbę pełnomocników strona wskazuje jednego z nich jako właściwego do doręczeń, jednakże gdy takie wskazanie nie nastąpiło organ podatkowy doręcza pismo jednemu z ustanowionych przez stronę pełnomocników (art. 145 § 3 o.p.).

Mając na względzie treść cytowanych powyżej przepisów, w niniejszej sprawie, organ miał prawo wyboru pełnomocnika, do którego prześle decyzję. To na profesjonalnym pełnomocniku, jakim niewątpliwie jest adwokat czy radca prawna, ciąży obowiązek należytej staranności w przypadku wykonywania powierzonych mu przez mocodawcę czynności. W niniejszej sprawie staranność ta winna się sprowadzać do powiadomienia organu przez adwokata D. M., bądź pracowników jego kancelarii, o niemożności czasowego wykonywania przez niego swoich obowiązków jako pełnomocnika. Skoro powinność ta nie została przez pełnomocnika dopełniona, organ miał wszelkie prawo skierować do niego korespondencję, w tym również decyzję z dnia [...] roku.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik strony wskazał, iż powodem niedotrzymania ustawowego terminu do wniesienia odwołania był jego pobyt w szpitalu w okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku, a następnie korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego do dnia [...] roku. Pełnomocnik podniósł również, że nie był umocowany do udzielenia substytucji, gdyż został zatrudniony przez Spółkę z uwagi na jego szczególnie wysokie kompetencje zawodowe.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł również, że o chorobie dowiedział się w marcu 2010 roku, po wykonaniu badania głowy rezonansem magnetycznym. Poinformowano go wówczas, iż w najbliższym czasie będzie musiał poddać się leczeniu, w związku z czym będzie całkowicie wykluczony z osobistego prowadzenia kancelarii adwokackiej.

Z powyższego wynika zatem, iż adwokat D. M. już od marca 2010 roku mógł spodziewać się planowego lub nagłego, biorąc pod uwagę charakter stwierdzonej choroby, wyłączenia z możliwości czasowego wykonywania swojego zawodu. Mając tego świadomość oraz posiadając wiedzę o prowadzonym przez organ postępowaniu w stosunku do jego mocodawcy, które w każdym czasie mogło być zakończone wydaniem decyzji, która z kolei mogła rodzić konieczność wniesienia środka odwoławczego, pełnomocnik Spółki już wówczas winien poinformować o tym organ. Nawet jeżeli wówczas tego nie uczynił to mógł to zrobić będąc na zwolnieniu lekarskim.

Fakt, iż adwokat D. M. w ogóle nie powiadomił organu o niemożności wykonywania swoich zawodowych obowiązków, w sytuacji gdy wiedział o toczącym się postępowaniu, mając dodatkowo świadomość, iż został zatrudniony ze względu na swoją fachowość bez możliwości udzielania dalszych substytucji, dowodzi jedynie iż zachował się nieodpowiedzialnie i niestarannie, dopuszczając się niedbalstwie. Stwierdzenie natomiast wystąpienia tego rodzaju niedbalstwa wyklucza możliwość przyjęcia innych ustaleń od tych jakie poczynił organ.

Na marginesie należy podnieść, iż w czasie hospitalizacji i korzystania przez adwokata D. M. ze zwolnienia lekarskiego jego kancelaria adwokacka prowadziła normalną działalność. Świadczy o tym chociażby fakt, iż przyjęta została przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] roku. Na potwierdzeniu doręczenia niniejszej korespondencji brak jest jakiejkolwiek informacji potwierdzającej odmienną okoliczność. Patrząc na druk zawarty na odwrocie niniejszego potwierdzenia z łatwością można zauważyć, że jest możliwość odmowy przyjęcia przesyłki ze wskazaniem powodu z jakiego to nastąpiło (pkt. 3 lit. a) i b) potwierdzenia odbioru). Skoro pracownik kancelarii przyjął pismo, którego nadawcą był organ, to niewątpliwie zostało ono doręczone zgodnie z treścią art. 145 § 2 o.p.

Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest kwestia wzajemnej świadomości pełnomocników o swoim istnieniu. Każdy z nich bowiem, będąc pełnomocnikiem zawodowym winien dołożyć należytej staranności aby w sposób właściwy prowadzić sprawę swojego mocodawcy.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszeń, w tym również wymienionych przez stronę w rozpatrywanej skardze, uzasadniających uwzględnienie stanowiska Spółki i z tych względów, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.

P.Z.-C.