Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 351/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 art. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 267 poz 2259
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"
article: art. 8 art. 24 ust. 2 art. 109
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pomocy w formie bezpłatnych posiłków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 grudnia 2010 r., nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, przyznał T. R. pomoc w formie bezpłatnych ciepłych posiłków w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2011 r. określając, że posiłki w postaci pełnego obiadu będą wydawane jako ciepły posiłek przez 6 dni w tygodniu oraz suchy prowiant w niedzielę i święta. Jako materialną podstawę prawną wydania decyzji organ powołał art. 8, art. 24 ust. 2, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 25, poz. 186 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że decyzja wydana została na skutek wniosku T. R. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, a w listopadzie 2010 r. źródło jego utrzymania stanowiła renta inwalidzka, po odliczeniu alimentów, w kwocie 534,25 zł. Wydatki na opłaty związane z utrzymaniem mieszkania wyniosły natomiast 257,38 zł. W odniesieniu do dokonanych ustaleń organ powołał następnie regulację art. 3 pkt 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", określającą podmioty uprawnione do pomocy w zakresie dożywiania w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Wskazał też, że przyznanie prawa pomocy w tym obszarze warunkuje kryterium dochodowe ustalone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, a pomoc taka może być przyznana jeśli dochód osoby lub rodziny, nie przekracza 150 % tego kryterium, tj. w przypadku strony 715, 50 zł. W oparciu o § 6 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 7 lutego 2006 r. organ wyjaśnił, że pomoc w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności jest przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną. Wskazał ponadto na kwoty zasiłków przyznawanych na zakup żywności, których wysokość określona została w wydanym przez niego zarządzeniu z dnia 16 czerwca 2009 r., nr 13/09, a także wysokość środków przeznaczanych na realizację programu w zakresie dożywiania i ich rozdysponowanie w listopadzie 2010 r. Co do pomocy w formie opłacania posiłków zaznaczył, że jest ona przyznawana średnio na okres trzech miesięcy, a strona otrzymuje pomoc w formie bezpłatnych posiłków po każdym złożonym wniosku.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. R. wnosząc o jej uchylenie, podniósł zarzut braku uzasadnienia w kwestii pozbawienia go prawa do ekwiwalentu w wysokości 60 zł miesięcznie na pokrycie kosztów związanych z zapewnieniem ciepłego posiłku na dni ustawowo wolne od pracy.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu, w odniesieniu do materialnej podstawy prawnej organ odwoławczy wyjaśnił, że celem ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" jest realizacja programu wieloletniego, w głównej mierze polegającego na wspieraniu gmin w wypełnianiu zadań własnych o charakterze obowiązkowym w zakresie dożywiania dzieci oraz zapewnienia posiłku osobom jego pozbawionym, ze szczególnym uwzględnieniem osób z terenów objętych wysokim poziomem bezrobocia i ze środowisk wiejskich. Zamiarem ustawodawcy było zatem zwiększenie środków na realizację zadań określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, co oznacza, że do udzielania świadczeń określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz szczegółowe uregulowania ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. Wskazując na regulację art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r., na podstawie § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), organ odwoławczy uznał, że strona spełniła określone w nim kryterium przyznania pomocy w zakresie dożywiania, albowiem jej dochód nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, tj. kwoty 715,50 zł. Następnie, uwzględniając stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji i dodatkowo ustalając, na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, że strona jest osobą bierną zawodowo oraz niepełnosprawną w stopniu znacznym, organ odwoławczy wskazał na regulację art. 3 pkt 1 lit c ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. i stwierdził, że biorąc pod uwagę sytuację strony, jej potrzeby i możliwości, zasadnym jest udzielenie T. R. pomocy w formie posiłku przez sześć dni w tygodniu, a także przyznanie świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych w dni wolne od pracy oraz święta. Argumentując swoją ocenę, co do zasadności przyznania pomocy rzeczowej dostrzegł, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną o ograniczonej zdolności ruchowej i dlatego utrudnionym może być zakup przez niego posiłku lub żywności w dni wolne od pracy oraz niedziele, kiedy to możliwości zakupu ciepłego posiłku są mniejsze. Skoro natomiast pomoc została udzielona, decyzja nie narusza przepisów prawa. Kolegium dostrzegło, że wprawdzie we wniosku strona zwróciła się o przyznanie dofinansowania do zakupu posiłków w dni wolne od pracy i w niedziele, jednakże przyznanie jej na te dni świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych nie narusza prawa, albowiem pomoc może zostać udzielona w postaci świadczenia rzeczowego. Nie mając możliwości zapewnienia stronie ciepłego posiłku we wszystkie dni tygodnia postanowiono przyznać jej świadczenie rzeczowe na dni, kiedy stołówka jest nieczynna. Oceniając decyzję pierwszoinstancyjną Kolegium uznało, że jej uzasadnienie nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Ponadto decyzja należycie uzasadnia rozstrzygnięcie, zawiera analizę w kwestii środków jakie organ pierwszej instancji miał do rozdysponowania w skali miesiąca, a także wskazuje, jaka była średnia wysokość udzielanych zasiłków celowych.

Decyzję odwoławczą T. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wnosząc w skardze o jej uchylenie oraz nakazanie organowi pierwszej instancji wypłacenie należnych środków wraz z odsetkami za zwłokę, podniósł zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego oraz trybu postępowania, w związku z rozstrzygnięciem o przyznaniu mu pomocy rzeczowej. Skarżący wskazał na zły stan swojego zdrowia oraz trudną sytuację materialną i zarzucając organom dokonanie nieprawidłowej oceny jego sytuacji życiowej, w szczególności nieuwzględnienie ponoszonych przez niego kosztów stałych opłat i leczenia stwierdził, że dane przedstawiane przez organ są takie same niezależnie od liczby bezrobotnych, a organ jako jeden i ten sam zasiłek celowy, traktuje również środki przeznaczone na zapewnienie ciepłego posiłku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Podczas rozprawy, która odbyła się przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w dniu 11 października 2011 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte oraz oświadczył, że aktualnie nie korzysta z przyznanych posiłków, ponieważ chciał zamienić je na talony, czego ośrodek nie realizuje. Oświadczył również, że chciałby zamiast pomocy w formie posiłków otrzymywać pieniądze, za które znajomi kupiliby mu produkty i przygotowali posiłek. Zaznaczył przy tym, że od kilku miesięcy jest pozbawiony jakiejkolwiek pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do istniejącego w dniu wydania aktu stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury na dzień wydania aktu. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa.

Rozważania w zakresie dokonanej oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.), zwanej dalej ustawą, a nadto przepisy wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w tej ustawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 25, poz. 186 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, oraz przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 1071), które zgodnie z art. 7 powołanej na wstępie ustawy znajdują odpowiednie zastosowanie w sprawach udzielania pomocy w zakresie dożywiania.

Odnośnie przyjęcia jako podstawy prawnej również przepisów ustawy o pomocy społecznej wyjaśnić przyjdzie, że przepis art. 7 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" stanowi, że do udzielania pomocy w zakresie dożywiania", z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Z uwagi na przywołane uregulowanie nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. wpisuje się w ramy szeroko pojętej pomocy społecznej, udzielanej ze środków publicznych. Art. 2 pkt 1 tej ustawy wprost określa, że celem Programu jest wsparcie gmin w wypełnianiu zadań własnych o charakterze obowiązkowym w zakresie dożywiania dzieci oraz zapewnienia posiłku osobom jego pozbawionym, ze szczególnym uwzględnieniem osób z terenów objętych wysokim poziomem bezrobocia i ze środowisk wiejskich. Jej przepisy są jednak przepisami odrębnymi w stosunku do przepisów ustawy o pomocy społecznej, co – stosownie do treści art. 7 ustawy – należy rozumieć w ten sposób, iż mają one charakter dookreślający. Relacje obu ustaw zostały oparte przez ustawodawcę na zasadzie odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o pomocy społecznej. Wzajemna relacja obu uregulowań zawartych w aktach rangi ustawowej nakazuje odróżnić uregulowanie, które jest świadomie przyjętym przez ustawodawcę modelem ogólnym od uregulowania, które jest świadomie przezeń dokonanym rozstrzygnięciem szczegółowym. Podkreślić trzeba, że skoro w art. 7 ustawy, ustawodawca posłużył się sformułowaniem "odpowiedniego stosowania", to taki zabieg legislacyjny, polegający na zamieszczeniu właśnie w ustawie nakazu odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o pomocy społecznej, oznacza konieczność respektowania na gruncie przepisów omawianej ustawy rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o pomocy społecznej. Dostrzec przy tym trzeba, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o pomocy społecznej oznacza, że niektóre przepisy tego aktu będą miały zastosowanie wprost, inne natomiast wcale, przy czym to odpowiednie stosowanie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ustawa danej kwestii nie reguluje.

Uwzględniając zatem w pierwszej kolejności zapisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z jej art. 3 pkt 1 lit. c, w ramach Programu realizowane są działania dotyczące zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom, znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Wskazany w art. 7 ustawy, przepis art. 7 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, określając powody powstania trudnych sytuacji życiowych, wymienia wśród nich m.in. ubóstwo (pkt 1), bezrobocie (pkt 4), niepełnosprawność (pkt 5) i długotrwałą lub ciężką chorobę (pkt 6). Na zasadzie art. 5 ust. 1 ustawy, pomoc w zakresie dożywiania może być jednak nieodpłatnie przyznana wskazanym osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), dla osoby samotnie gospodarującej kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, wynosi 477 zł.

Uzależnienie przez ustawodawcę przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania od sytuacji finansowej strony ubiegającej się o taką pomoc powoduje, że niespełnienie wskazanego wymogu bezwzględnie wyłącza przyznanie takiej pomocy. Nie oznacza to jednak, że każdorazowo w razie spełnienia ustawowego kryterium w zakresie dochodów i przy zaistnieniu, stosownie do art. 3 pkt 1 lit c ustawy, sytuacji określonej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, żądane świadczenie zostanie przyznane i to formie, jak i w wysokości zgodnej z oczekiwaniami strony. Udzielając pomocy w zakresie dożywiania organy działają bowiem na zasadzie uznania administracyjnego zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak i w kwestii jego wysokości, kierując się przy tym zasadami określonymi w powołanym wcześniej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r., jak i ogólnymi zasadami udzielania pomocy społecznej. Na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie przyznania pomocy na dożywianie wskazuje treść art. 5 ust. 1 ustawy, i użyte tam sformułowanie, że "pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana". Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 3 tej ustawy służy ona wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (ust. 1). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 3 i 4). Jednocześnie też, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia pomoc w formie posiłku, o której jest mowa w art. 3 pkt 1 ustawy, winna być udzielana ze szczególnym uwzględnieniem posiłku gorącego, w celu zapewnienia zdrowego żywienia. Stosownie natomiast do § 6 rozporządzenia pomoc w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, a także pomoc w formie świadczenia rzeczowego, jest przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną.

Ze wskazanych powyżej przepisów określających zasady przyznawania pomocy w zakresie dożywiania jednoznacznie wynika, że udzielane świadczenia jest zależne od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny ubiegającej się o jej przyznanie, a także zakresu środków przeznaczonych na ten cel przez organ. O treści decyzji w tym przedmiocie decyduje zatem ocena i przekonanie organu o celowości wydania decyzji o określonej treści. Oznacza to, że rodzaj, forma i rozmiar przyznanego świadczenia dostosowane są do indywidualnej sytuacji świadczeniobiorcy, a żądanie przez osobę ubiegającą się o pomoc przyznania świadczenia w określonej formie, pozostaje bez wpływu na treść decyzji. Ponadto, co należy podkreślić, analiza przepisów powołanego rozporządzenia prowadzi do wniosku, że zasadą realizacji programu w zakresie dożywiania jest zapewnienie pomocy w formie rzeczowej tj. posiłku. Pomoc w naturze, czyli w formie posiłku ma zatem pierwszeństwo przed formą finansową. Oznacza to, że pieniężna forma pomocy dopuszczalna jest wyjątkowo.

Mając na uwadze powyższe, w tym miejscu zaakcentować należy, że uznanie administracyjne, na zasadzie którego przyznawana jest nieodpłatna pomoc w zakresie dożywiania pozwala organowi na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze, w świetle celów określonych dla przyznania tej pomocy. Oznacza to pewną swobodę organu przy podejmowaniu decyzji. Działanie w granicach uznania administracyjnego nie oznacza jednak dowolności przy załatwianiu sprawy. Organ związany jest zarówno przepisami procedury administracyjnej, jak i przepisami prawa materialnego. Dla dokonania oceny legalności decyzji uznaniowej istotną kwestią jest natomiast to, że decyzja uznaniowa nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia jej celowości. Dokonywana przez Sąd kontrola legalności sprowadza się do oceny, czy uwzględniony został całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz czy ocena materiału dowodowego nie była dowolna, a organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Innymi słowy, Sąd bada czy dopuszczalne było uznanie administracyjne i czy wydając decyzję nie przekroczono jego granic, a w szczególności, czy prawidłowo uzasadniono rozstrzygnięcie, poprzez wyraźne określenie kryteriów jakimi organ kierował się przy wyborze rozstrzygnięcia.

Na gruncie dotychczas przedstawionych rozważań w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie uznać należało, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dokonano prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności na podstawie przeprowadzonego wywiadu, a także dokonano prawidłowej oceny, która uzasadniała przyznanie skarżącemu pomocy w postaci posiłków i świadczenia rzeczowego. Organ odwoławczy uwzględnił fakt, że skarżący jest osobą bezrobotną, niepełnosprawną oraz samotnie gospodarującą i prawidłowo, działając w ramach uznania administracyjnego przyjął, że okoliczności te przemawiają za uznaniem go za osobę uprawnioną do przyznania pomocy w zakresie dożywiania. Ponadto oceniając sytuację życiową i majątkową skarżącego, w kontekście spełnienia przesłanki przyznania pomocy, wynikającej z art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia wysokości kryterium dochodowego skarżącego przyjmując, że wynosi ono 477 zł. Odpowiednio do tego ustalając, że miesięcznie dochód skarżącego wynosi 534,25 zł słusznie przyjął, że spełnił on przesłankę do przyznania pomocy określoną w art. 5 ust. 1 ustawy. Przyznając pomoc organ określił przy tym kryteria, którymi kierował się wydając decyzję o przyznaniu pomocy w określonej formie. Jednocześnie też, odniósł się do przedstawionych w decyzji pierwszoinstancyjnej możliwości finansowych organu, w zakresie których przedstawiona została wysokość środków pieniężnych przeznaczanych na pomoc oraz podano liczbę osób korzystających z tej pomocy. Uznając prawidłowość uzasadnienia, co do ostatniej kwestii wskazać należy, że organ nie ma obowiązku przedstawiania w decyzji szczegółowych wyliczeń dotyczących przyznania pomocy wszystkim uprawnionym osobom.

Reasumując, w ocenie Sądu uznać należało, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono okoliczności przyznania skarżącemu pomocy oraz zasadność przyznania mu pomocy w określonej formie. Z tego też względu nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego i dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Nieuwzględnienie żądania skarżącego przyznania pomocy w formie świadczenia pieniężnego nie pozostaje przy tym w sprzeczności z przepisami ustawy, zwłaszcza w świetle celu na jaki przyznana jest pomoc oraz zapisów rozporządzenia wykonawczego. Z uwagi na cel pomocy bezzasadny jest również zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia przez organ, co do przyznania pomocy pieniężnej, ponoszonych przez skarżącego kosztów opłat i leczenia. Na podstawie ustawy, pomoc nie może bowiem być przyznawana na pokrycie kosztów innych, niż związane z dożywianiem.

Biorąc pod uwagę powyższe wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.