Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2352/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zabezpieczenia budynku przed zniszczeniem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B.K., reprezentowana przez r.pr. P.W., pismem z dnia [...] listopada 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] nakazującą skarżącej wykonanie prac mających na celu zabezpieczenie przed zniszczeniem i zahamowanie procesów destrukcji budynku mieszkalno-administracyjnego stanowiącego pozostałość dawnego zespołu [...] przy ul. [...] (działki nr [...], [...]) w G. polegających na:

1. naprawie i uzupełnieniu ubytków w ceramicznym pokryciu dachowym i pokryciu gzymsu w celu skutecznego zabezpieczenia konstrukcji obiektu przed wpływami czynników atmosferycznych oraz zahamowania procesu destrukcji;

2. naprawie systemu odprowadzania wody z dachu w tym udrożnienie

i uszczelnienie odpływów, uzupełnienie rynien, rur spustowych oraz blacharki,

3. zabezpieczeniu poprzez kotwienie ściany południowo-zachodniej budynku mieszkalnego;

4. zabezpieczeniu korony murów i krawędzi pionowych ceglanych dawnego młyna pozostałych po rozbiórce reszty obiektów poprzez otynkowanie po uprzednim wyrównaniu płaszczyzny muru;

5. uzupełnieniu ubytków w przeszkleniach;

6. zabezpieczeniu balkonów przed zawaleniem (np. skutecznym podparciem);

7. naprawie uszkodzonej instalacji odgromowej.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej uzasadnił go twierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie B.K. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie dla niej trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wykonaniem przez skarżącą decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...].

R.pr. P.W. podniósł, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się sprawa o sygn. akt I SA/Wa 2241/10 ze skargi B.K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] wpisującą do rejestru zabytków przedmiotowy budynek. Sprawa ta została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną, której następstwem może być uchylenie przez ten sąd decyzji o wpisie do rejestru zabytków. Zdaniem pełnomocnika rozpoczęcie przez B.K. nakazanych prac w przypadku prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie spowoduje znaczną szkodę majątkową, jak również trudne do odwrócenia skutki, w przypadku ewentualnego późniejszego zburzenia przedmiotowego budynku lub wskazania innych sposobów wykonania koniecznych prac zabezpieczających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011, I OZ 36/11, Lex nr 741834).

Tymczasem w złożonym w niniejszej sprawie przez r.pr. P.W. w imieniu B.K. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej przepisie. Przede wszystkim Sąd nie podziela argumentu skarżącej, że ewentualna szkoda finansowa związana z poniesionymi nakładami na materiały budowlane stanowi trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Nakłady pieniężne ze swej istoty są bowiem odwracalne i w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze cywilnoprawnej.

Zatem samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawniaja do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji Ministra skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. "Znaczna szkoda", o której mowa w tym przepisie jest to bowiem taka szkoda majątkowa (jak również niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, w razie uwzględnienia przez Sąd skargi.

W tym stanie rzeczy przywołane we wniosku okoliczności, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania ww. decyzji.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak wyżej.