Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1931/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 922/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

B. B., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnosił, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne dla niego skutki, związane z odebraniem uprawnień do kierowania pojazdami niezbędnych do wykonywania przez niego pracy zarobkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wydanym - na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a." - postanowieniem z dnia 12 września 2016 r., oddalił powyższy wniosek.

Zdaniem Sądu, podstawę uwzględnienia, złożonego w trybie ww. przepisu, wniosku mogło stanowić jedynie stwierdzenie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący ograniczył się zaś jedynie do ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, iż wykonanie decyzji spowodować może nieodwracalne dla skarżącego skutki, związane z odebraniem skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, niezbędnych skarżącemu do wykonywania przez niego pracy zarobkowej. Żadna zatem z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez niego uprawdopodobniona. Za takie nie można było bowiem uznać zawartych we wniosku twierdzeń, które miały charakter ogólny.

Sąd podkreślił, że trudności w komunikacji i utrudnienia w życiu zawodowym to typowe skutki wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Uzasadnienie wniosku pozbawione jest konkretnej i przekonującej argumentacji, która odnosiłaby się do sytuacji skarżącego. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami wpłynie na wykonywanie przez niego pracy. Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi może utrudnić skarżącemu pracę, lecz nie oznacza jeszcze konieczności jej zaprzestania.

B. B., w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zażaleniu, zakwestionował jego prawidłowość, wskazując, iż posiadanie uprawnienia do kierowani pojazdami jest mu niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej. Pracuje on bowiem na stanowisku przedstawiciela handlowego. Charakter jego pracy łączy się zatem z koniecznością dojazdu do klientów. Wypracowany zaś przez niego obrót wpływa na wysokość premii, która jest zasadniczą częścią jego wynagrodzenia. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie zatem na pogorszenie jego sytuacji majątkowej. Wymierny spadek efektywności pracy świadczonej przez skarżącego utrzymujący się w dłuższym okresie czasu stanowi też poważne ryzyko utraty przez niego zatrudnienia.

Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Próba natomiast przytoczenia przez niego okoliczności, uzasadniających - jego zdaniem - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowiło wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia, gdyż w takiej sytuacji nie można było Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.